muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19280, Karar No: 2018/8618, Tarih: 07.06.2018

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Okul içerisine girilerek hırsızlık yapılması karşısında; suç başlığında işyeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali yazılması,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, suça sürüklenen çocukların adli sicil kaydına göre suç tarihinden önce kesinleşen herhangi bir mahkumiyetlerinin bulunmadığı, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK’nın 231/6-a maddesinde gösterilen, “Kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel koşulunun bulunduğu, aynı Yasa'nın 231/6-c maddesinde gösterilen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel koşullardan bir diğeri olan suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi koşulunun da, işyeri dokunulmazlığın ihlali suçu bakımından somut bir zararın olmaması nedeniyle aranılamayacağı; duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz tutum ve davranışı bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “mağdur idarenin zararı giderilmemiş olduğu anlaşıldığından CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yasal olanak bulunmadığından takdiren yer olmadığına” biçimindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33299, Karar No: 2016/1071, Tarih: 21.01.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/33299 E.  ,  2016/1071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/37530

MAHKEMESİ : İskenderun 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2011

NUMARASI : 2010/495 (E) ve 2011/361 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece dinlenen tanıklardan F.. D.. ile B.. D..'ın aşamalarda müştekinin anlatımlarını doğrulaması, diğer tanık E.. D..'ın ise; soruşturma aşamasında sanığın elinde bıçak gördüğünü, kovuşturma aşamasında bıçak görmediğini söylemesinden sonra çelişkinin sorulması üzerine, "ben sanığın elinde bıçağı kavga sonrası gördüm" şeklindeki anlatımları üzerinde durularak ve yöntemince tartışılıp irdelenerek hangi anlatıma hangi nedenlerle üstünlük tanındığı açıklandıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, "müştekinin beyanı dışında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı" biçiminde eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2247, Karar No: 2024/2200, Tarih: 25.04.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/2247 E.  ,  2024/2200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

EK KARAR : 15.03.2023

SAYISI : 2022/2605 E., 2023/299 K.

DAVA TARİHİ : 06.11.2015

KARAR : Başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/101 E., 2021/206 K.

Taraflar arasındaki miras payının devri sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince tapu iptali ve tescil talebinin reddine, tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 15.03.2023 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 15.03.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava değeri ve temyize konu edilen toplam miktar 59.277,40 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 15.03.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14653, Karar No: 2012/5081, Tarih: 02.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14653 E.  ,  2012/5081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.06.2010 tarih ve 2010/64 - 2010/459 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketi ortağı olup, 01.04.2008 tarihinde şirket ortaklarının imzaladıkları sözleşme ile davalının hissesini devrettiğini ve bu tarihten önceki döneme ilişkin vergi borç miktarının 1/3'ünden sorumlu olmayı kabul ettiğini, ancak müvekkili şirketin vergi borçlarının ödenmediğini, 01.04.2008 tarihi itibari ile toplam vergi borçlarının 1/3'üne isabet eden 42.590,71 TL asıl alacak ve faizinin tahsili amacıyla davalı hakkında başlattıkları icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bu alacağı talep hakkının bulunmadığını, dava tarihi itibari ile muaccel bir alacağın bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalı ile dava dışı şahıslar ......., ve........,'nın 01.04.2008 tarihli sözleşme ile ortak oldukları şirketlerdeki paylarını birbirlerine yada belirledikleri kişilere devrettikleri, sözleşmede bu tarihe kadar vergi borçlarından her üç kişinin de 1/3 oranında sorumlu olduğunun kararlaştırıldığı, davacı şirketin sözleşme tarafı olmadığı, vergi borcunun sorumlusunun şirket olup, 6183 sayılı yasanın 35. maddesi hangi hallerde kamu alacaklarının tahsili için ortaklara başvurulabileceğinin düzenlendiği, davacı şirketin sözleşmenin tarafı olmaması nedeni ile sözleşmeye dayalı bir hakkı ileri süremeyeceği ve davacı sıfatının olmadığı, aksi halde dahi vergi borcunun ödenmediğinin sabit olması nedeni ile takip tarihi itibari ile muaccel bir alacağın da bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/900, Karar No: 2023/4439, Tarih: 08.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/900 E.  ,  2023/4439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz ve mala zarar verme

suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2015 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir

3. Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2015 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.10.2018 tarihli kararı ile uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi nedeniyle karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2020 tarihli kararı ile,

a. Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine,

b. Sanık hakkında mala zarar verme

suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

5. Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2020 tarihli kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 22.03.2022 tarihli kararı ile "Sanığın katılana işyerini kiraladığı, suç tarihinde kiracı katılanın kullanım hakkının devam etmesine rağmen herhangi bir mahkeme kararı bulunmaksızın iş makinesi getirip işyerinin duvarını yıktırarak katılanın işyerini kullanmasına engel olduğu anlaşılmakla; TCK.nın 154/1. maddesi kapsamındaki suçun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden, atılı suçtan sanığın mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2022 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın kendisine ait dükkanı tecavüz edemeyeceğine, sanığın suç işleme kastı olmadığına, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kiracısı katılanın bilgisi ve rızası dışında işyeri kapalı iken iş makinası ile işyerinin duvarını yıktırarak katılanın işyerini kullanmasına engel olduğu iddiasına ilişkindir.

2. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.

IV. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın kendisine ait dükkanı tecavüz edemeyeceğine, sanığın suç işleme kastı olmadığına, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kiracısı katılanın bilgisi ve rızası dışında işyeri kapalı iken iş makinası ile işyerinin duvarını yıktırarak katılanın işyerini kullanmasına engel olduğu iddiasına ilişkindir.

2. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.

IV. GEREKÇE

1. Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2022 tarihli kararında, sanığın suça konu taşınmazda kiracı olan katılanın işyerini boşaltmasını istediği, katılanın işyerinden çıkamayacağını söylemesine rağmen katılanın işyerinde olmadığı suç tarihinde sanığın herhangi bir mahkeme kararı bulunmaksızın iş makinası ile işyerinin duvarını yıktırmak sureti ile katılanın işyerini kullanmasına engel olduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin sanığın kendisine ait dükkanı tecavüz edemeyeceğine, sanığın suç işleme kastı olmadığına yönelik temyiz isteğinin yerinde görülmemesi nedeniyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2022 tarihli kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8420, Karar No: 2022/2365, Tarih: 15.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/8420 E.  ,  2022/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava konusu; ... İli ... İlçesi ... ... mevkii 109 ada 124 parsel 7511,78 m2 ham toprak vasfındaki taşınmaz senetsizde vergi kaydı bulunmamakla 30.01.2006 tarihinde Hazine adına tam hisse ile tespit edilmiş olup 28.04.2006-29.05.2006 tarihleri arasında askı ilana çıkarılmışsa da itiraz üzerine kesinleşmemiştir.

Davacı; ... İlçesi Küçük Köyü ... mevkiinde tarla vasfıyla kök muris dede Hacıahmet'in babası Molla İbrahim adına tapulu olan taşınmazın Hazine, orman ve köy tüzel kişiliği ile ilgisinin olmadığını, özel mülkiyete konu tarım arazisi olduğu kök muristen intikal eden yer olduğunu, 20 yılı aşkın süredir malik sıfatıyla kullanıldığını bu sene yapılan kadastro çalışmalarında sehven taşınmazın Hazine adına 109 ada 124 parsel olarak tespit edildiğini, bu şekilde askıya çıkarıldığını, haksız tespitin iptali ile bu yerin davacı adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece; açılan davanın reddi ile dava konusu ... İli ... İlçesi ... Köyü ... Mevkiinde kain 109 ada 124 parsel sayılı taşınmazın tamamının dosyamız arasında mevcut 09.06.2008 tarihli Kadastro Teknisyeni ...'nin raporu doğrultusunda 7511,78 m2 yüzölçümü ile çalılık vasfı ile Maliye Hazinesi adına tespit gibi tesciline karar verilmiştir. Hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince ... ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 43,00 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 15.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6941, Karar No: 2008/9231, Tarih: 15.09.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/6941 E.  ,  2008/9231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SERİK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak miras bırakan anneleri L. T.’un 305 parsel sayılı taşınmazını mirastan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalı torununa temlik ettiğini ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescil istemişlerdir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 305 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan L.T. adına kayıtlı iken 25.02.2003 tarihinde satış yoluyla davalıya temlik edildiği görülmektedir.

Davacılar, miras bırakanın yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişme konusu 305 parsel sayılı taşınmaz tapu kaydında "kahvehane" niteliğinde olup, muris L.'nin bu taşınmaz dışında kira geliri elde ettiği başka taşınmazlarıda bulunduğu kayden sabittir. Öte yandan, toplanan delillere göre murisin nizalı taşınmazı satmak için bir gereksinimi bulunmadığı gibi satış bedeli ile tapuda gösterilen bedel arasında aşırı farklılık bulunmaktadır. Davalı murisin torunu olup, tüm bu olgular yukarıda değinilen i.çerçevesinde değerlendirildiğinde tapudaki devir işleminin terekeden mal kaçırma amacını taşıdığı kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davacılar yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.09.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/597, Karar No: 2006/2722, Tarih: 08.05.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/597 E.  ,  2006/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edildikten sonra gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Borçlar Yasasının 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli olarak fazla ödenen alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafça temyiz olunmuştur.

Eser sözleşmeleri taraflara karşılıklı haklar ve borçlar yükleyen bir iş görme aktidir. Yüklenici yapımını üstlendiği eseri fen ve sanat kurallarına ve amaca uygun olarak imâl edip iş sahibine teslim etmekle, iş sahibi de teslim aldığı eserin bedelini ödemekle mükelleftirler.

Dava konusu somut olayda davalı yüklenici davacı derneğe ait Kars İli hizmet binasının inşasını yüklenmiş, yanlar arasında 10.10.1999 tarihli sözleşme yapılmıştır. Davalı edimini önemli oranda ifa etmiştir. Uyuşmazlık yapılan imalâtın bedeline göre ödemeler mahsup edildiğinde fazla ödeme yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır. Davaya konu inşaat işinin geçici kabulü 11.12.1998 itibar tarihine göre 28.12.1998 tarihinde yapılmış geçici kabul tutanağında belirlenen eksik işlerin tamamlanması için 20 gün süre verilmiş ancak işin kesin kabulü ve kesin hesabı henüz çıkarılmamıştır. Davacı idare 12.06.2001

YS

./..

s.2

15 H.D.

2006/597

2006/2722

tarihli müfettiş raporuna dayanarak 8 kalem iş yönünden fazla ödemede bulunulduğu iddiası ile dava açmış, davalı tarafından düzenlenen ve dosyaya sunulan kesin hakediş raporuyla davalı fazla ödemenin söz konusu olmadığını bilakis davacıdan kesin hakediş sonucuna göre 74.626.456.797 TL alacaklı olduğunu savunmuştur. Yargılama sürecinde alınan bilirkişi heyeti raporunda ise kesin hesabın çıkarılmadığı dosyaya sunulan diğer bilirkişi raporuna göre davalı şirket temsilcileri ile idare elemanları aleyhine Kars Ağır Ceza Mahkemesi’nde davanın açıldığı, ne var ki bu dosyanın da getirilip incelenmediği anlaşılmaktadır. Bu bakımdan anılan hususlarda yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan sonuca gidilmesi doğru olmamıştır. Tesbit edilen durum bu olunca mahkemece yapılması gereken iş sözü edilen Ağır Ceza Mahkemesi dosyası, yapılan imalâta ilişkin tüm hakediş raporları, varsa itiraz dilekçeleri, itirazlara yanıtlar getirilmeli, iki inşaat mühendisi teknik bilirkişi, hukuki yorum ve nitelendirmede yardımcı olmak üzere bir de hukukçu bilirkişi tayin edilip yerinde keşif icra olunarak bilirkişi kurulunca gerekli uygulama, araştırma ve inceleme de yapılarak işin kesin hesabı çıkarılmalı, gerçek durum her türlü tereddüt ve kuşkudan uzak bir şekilde saptanmalıdır.