muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1365, Karar No: 2010/12347, Tarih: 02.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1365 E.  ,  2010/12347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/03/2008 tarih ve 2003/1112-2008/155 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 30.11.2010 gününde davacı avukatı .... ile davalı avukatı .... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait malları Ambarlı’dan Bremarhaven limanına, oradan da Bremen’e konteyner içinde taşıma işini yüklendiğini, Bremen’e kara yolu ile taşıma sırasında konteyner içine yanlış istiflenen kağıt ruloların gerekli naylon veya tahta kenarlıkla kıpırdayamayacak şekilde sabitlenmemesi nedeniyle meydana gelen kaza sonucu ve konteynerde ve araçta hasar meydana geldiğini, müvekkilince ödenen 14.613,67 Euro’dan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 2.100 Euro sondaj bedeli olarak tahsil edilen bedelin mahsubu ile bakiye 12.513,67 Euro’nun faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, malların hatalı yüklenmediğini, kaldı ki dava konusu malların hatalı yüklenmesi halinde dahi sorumluluğun davacıda olduğunu, dava konusu kaza ile ilgili olarak müvekkilinin geç bilgilendirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre, davacı şirket tarafından davalıya ait 10 rulo kraft kağıdın Ambarlı/İstanbul’dan Bremarhaven Limanına, oradan da Bremen’e konteyner içinde taşıma işininin üstlenildiği, malın konulduğu konteynerin Bremen’e karayolu ile nakliyesi sırasında konteyner içindeki kağıt rulolarının kayması neticesi hasar meydana geldiği, taşıma işine esas teşkil eden konteynerdeki malın konteynere yükleten/gönderici/davalı tarafından istiflendiği ve bu şartla kabul edildiğine göre sorumluluğun davacıda olmayıp tamamen davalıda olduğu, hasarın yanlış istiflemeden kaynaklandığı, meydana gelen zararda davalının tam kusurlu olduğu sonucuna varılarak, 12.513,67 Euro’nun 08.09.2003 dava tarihinden itibaren devlet bankalarınca bir yıllık mevduata uygulanan en yüksek değişen oranlarda Euro faizi işletilecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, Türkiye’den Bremen’e davacı tarafından konteyner içinde taşınan emtianın istifindeki hata nedeniyle aracın kaza yaptığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, Türkiye’den Bremen’e davacı tarafından konteyner içinde taşınan emtianın istifindeki hata nedeniyle aracın kaza yaptığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davalı tarafından konteynere yüklenen ve davacı tarafından taşınması üstlenilen emtianın Çorlu’dan karayolu ile Ambarlı’ya, oradan da Bremenhaven’e deniz yolu ile taşındığı, en son Bremen’e karayolu ile taşındığı sırada meydana gelen trafik kazasında hasarlandığı taraflar arasında tartışmasızdır. Davaya konu olay, karayolu ile taşıma sırasında gerçekleşmiş olup, uyuşmazlığa uygulanması gereken Karayolu ve Milletlerarası Mal Nakliyatı Mukavelesi İle İlgili Anlaşma (CMR)’nin 17/1.maddesi uyarınca kural olarak taşıyıcı malları teslim aldığı andan teslim edilinceye kadar, bunların tamamen veya kısmen kaybından ve vukubulacak hasardan mesul ise de, aynı Konvansiyon’un 17/4-c maddesi uyarınca, malların gönderici, alıcı veya bunlar adına hareket eden şahıslar tarafından taşınması, yüklenmesi, istif edilmesi veya boşaltılması nedeniyle oluşan hasarlardan dolayı taşıyıcının ibra edileceği belirtilmiştir.

Davacı vekili, davalı gönderen tarafından emtianın konteynere hatalı istiflendiğini, bunun da kazaya neden olduğunu iddia etmiştir. Davalı vekili ise, istif hatasının söz konusu olması halinde yükün Çorlu’dan Ambarlı’ya karayolu ile taşındığı ilk bölümde meydana gelmesinin daha yüksek bir olasılık olacağını, kazanın istif hatasından değil sürücü kusurundan meydana geldiğini savunmuştur. CMR Konvansiyonu’nun 17/4-c maddesi uyarınca hasardan taşıyıcının sorumlu tutulmaması için kazanın istif hatasından kaynaklandığı konusunda uygun illiyet bağı bulunması gerekir. Bunun da davacı taşıyıcı tarafından kanıtlanması gerekmektedir.

Davacı tarafından 28.02.2006 tarihli dilekçe ekinde sunulan ve resmi bir tasdiki içermeyen, Lengen Emniyet Müdürlüğü tarafından Maersk şirketine hitaben çekildiği iddia edilen faks metni tercümesinde, “Maersk şirketi yetkilisinin verdiği bilgiye göre şoför tarafından uygun bir yük emniyetinin sağlanıp sağlanamadığına dair bir kontrolün yapılmasının mümkün olmadığı,…..polis tarafından şoförün fazla hız yaptığının iddia edildiği, zira yük emniyeti hakkında hiç bilgisi olmayan sürücünün buna göre hızını ayarlaması gerektiği, ancak malı teslim alırken uygun yük emniyetinin sağlandığına güvenen sürücünün suçunun hafifleyeceği…”belirtilmiş, hükme esas alınan 12.11.2007 tarihli bilirkişi raporunda da bu belgeye itibar edilmiştir. Konteyner taşımasının söz konusu olduğu dava konusu olayda konteynerin Çorlu’dan Ambarlı’ya karayolu ile taşınması sırasında bir kazanın olmaması, Bremenhaven’e deniz yolu ile gelen konteynerin Bremen’e karayolu ile taşınmak üzere tekrar kamyona yüklenmesi, bu aşamada konteynerin kamyona sabitlenmesinin gerekip gerekmeyeceği, dava konusu olayda konteynerin kamyona sabitlenip sabitlenmediği, konteynerin kamyona sabitlenmesi halinde Bremerhaven-Überseehafen çıkışında otoyolu terk sırasında benzer bir kazanın meydana gelip gelmeyeceği, hız miktarı konusundaki tespitlerin teknik bir kayda yada tanık beyanına dayalı olmayıp sürücü beyanına göre belirlendiği, konteyner yüklü aracın hız sınırının ne olması gerektiği hususları dikkate alınarak, dava konusu trafik kazasının meydana gelmesinde emtianın konteynere hatalı istiflenmesinin etkisinin ne olacağının uzman bilirkişilerden oluşan heyetten rapor alınarak belirlenmesi gerekirken, bu konuda bir değerlendirme içermeyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre ise; Davacı, trafik kazası sonrası emtianın araçtan indirilerek bir depoya alındığını iddia ederek boşaltma ve muhafaza masraflarının tahsilini istemiştir.

CMR Konvansiyonu’nun 14.maddesi hükmüne göre, malların teslim mahalline varışından sonra, şartların bunların teslimini engellediği hallerde, taşıyıcı göndericiden talimat isteyecektir. Gönderici CMR’nin 12.maddesi uyarınca taşıyıcıya talimat verecektir. Buna göre, CMR’nin 12.maddesinin 5(a) paragrafı uyarınca gönderici, taşıyıcıya verilen yeni talimatının bulunduğu sevk mektubunu ibraz edecektir. Teslime engel bir durumun söz konusu olması ve taşıyıcının bu durumla ilgili olarak göndericiden talimat istemesine karşın, göndericinin sessiz kalarak herhangi bir talimat vermemesi durumunda, taşıyıcı CMR’nin 16.maddesinde yazılı olan malı boşaltma ve satma yetkisini kullanabilecektir. Bu durumda da taşıyıcının yapacağı işlemlerin, makul masraflarla karşılanması gerekmektedir.

Dava konusu olayda davalı tarafından konteyner içinde gönderilen malı taşıyan araç 24.09.2002 tarihinde kaza yapmıştır. Yükün alıcı tarafından teslimine engel bir halin ortaya çıkmasından sonra davacı taşıyıcı, gönderenden bir talimat almadan yükü depoya indirmiş, bilahare 24.10.2002 tarihli yazı ile masraflardan davalının sorumlu olacağını bildirmiştir. Davacı taraf, 24.10.2002 tarihinden önce yük hakkında davalı gönderenden talimat istendiğine dair geçerli bir kanıt sunmamıştır. Davalı yük göndericisi de 11.04.2003 tarihli yazı ile kaza nedeniyle oluşan tüm masrafların karşılanması için malı davacıya terk ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece, (1) numaralı bentte belirtilen araştırmaların yapılmasından sonra davalıdan tazminat istenebilmesinin mümkün görülmesi halinde, davacının CMR Konvansiyonu’nun 14 ve 12.maddesine uygun davranıp davranmadığı, davacının davalı gönderene olayı geç ihbarı nedeniyle artan bir zarar olup olmadığı, buna göre ne kadar tazminat istenebileceğinin değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8613, Karar No: 2012/14076, Tarih: 03.12.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/8613 E.  ,  2012/14076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 516/3, 522, 72, 647 sayılı

Kanunun 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında katılanın Gençlik ve Spor Müdürlüğü yerine ... olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14848, Karar No: 2010/249, Tarih: 20.01.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/14848 E.  ,  2010/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... vekili avukat ... ile Büyükçekmece Tarım Krde Koop. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 23.9.2008 gün ve 405-629 sayılı hükmün Dairemizin 15.6.2009 tarih ve 2009/2122-8233 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 172.00 (Yüzyetmiş) Lira para cezası ile 3.20 TL kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 20.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5368, Karar No: 2024/7378, Tarih: 08.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5368 E.  ,  2024/7378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

CD inceleme tutanağına göre, Vali Faik Üstün Anaokulu'na ait güvenlik kamerasının güncel saate göre 19 dakika geride olduğu, suça sürüklenen çocuğun saat 04.24 sıralarında yani güncel saate göre 04.43 sıralarında elinde içinde bilgisayar monitörü olduğu düşünülen bir malzeme olan çöp kovası ile okulun giriş kapısına yöneldiğinin tespit edildiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin saat 04.36 olduğunun anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde TCK'nın 143/1. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3579, Karar No: 2019/2205, Tarih: 12.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/3579 E.  ,  2019/2205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.07.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastral parselin ihyasına yönelik tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacıya ait 620 kadastral parsel sayılı taşınmazın, davalı belediyenin 27.03.2003 tarih, 6 sayılı Meclis Kararı ve revizyon imar planı ile imar parseline dönüştürüldüğünü; ancak anılan imar planının, ... 1. İdare Mahkemesinin, 2003/1003 Esas, 2005/365 Karar sayılı ilamı ile iptal edilip, iptal kararının kesinleştiğini ileri sürerek; imar parsellerinin tapu kaydının iptali ile kadastral parsele dönülmek suretiyle davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Tapu sicilinin tutulması prensiplerinden biri tescil, diğeri sicilin aleniliği (güvenilirliği), bir diğeri Hazinenin kusursuz sorumluluğu, sonuncusu ise geçerli bir hukuki sebebinin bulunması, yani kaydın illetten mücerret olmamasıdır.

O halde; imar parselinin dayanağı olan idari işlemin iptal edilmesi ile sicilin dayanaksız kalacağı ve TMK'nin 1025. maddesi hükmü uyarınca yolsuz tescil durumuna düşeceği; bu durumda; dayanaksız kalan tapu kaydının iptal edilerek kadastral parselin geometrik ve hukuki durumunun ihyasına karar verilmesi gerekeceği tartışmasızdır.

Ayrıca; kadastral parselin ihyasının, imar uygulamasıyla kadastral parsel sınırları üzerinde oluşturulan imar parsellerinin kadastral parsel içerisinde kalan kısımlarının tapu kaydının iptali ile eski hale getirilerek tescili suretiyle mümkün olabileceği gözetildiğinde; ihyası istenilen kadastral parselin çap sınırları içerisinde kalan imar parsellerinin tamamının tespitiyle kayıt maliklerinin davada yer almaları gerektiği de açıktır.

Ayrıca; kadastral parselin ihyasının, imar uygulamasıyla kadastral parsel sınırları üzerinde oluşturulan imar parsellerinin kadastral parsel içerisinde kalan kısımlarının tapu kaydının iptali ile eski hale getirilerek tescili suretiyle mümkün olabileceği gözetildiğinde; ihyası istenilen kadastral parselin çap sınırları içerisinde kalan imar parsellerinin tamamının tespitiyle kayıt maliklerinin davada yer almaları gerektiği de açıktır.

Somut olaya gelince; dava konusu 620 parsel sayılı taşınmazın, ... Belediye Başkanlığının, 04.03.1998 tarih, 33 no'lu Encümen Kararı ile imar uygulamasına tabi tutulduğu; ancak, ... 6. İdare Mahkemesinin, 22.10.2001 tarih, 2000/1034 Esas, 2001/1264 Karar sayılı ilamı ile yapılan bu uygulamanın iptaline karar verildiği ve kararın deracattan geçerek kesinleştiği, daha sonra dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede ... Belediye Başkanlığının, 29.04.2002 tarih 66 no'lu Ecümen Kararı ile ikinci defa imar düzenlemesi yapıldığı ve 620 parsel sayılı taşınmazın, yapılan şuyulandırma işlemi sonucu, sicil kaydı kapatılarak 7451 sayılı kütük sayfasında kayıtlı 5711 ada, 1 parsel sayılı taşınmaza gittiği, başka bir deyişle, 620 sayılı kadastral parselden imar uygulaması suretiyle 5711 ada 1 sayılı imar parselinin oluşturulduğu ve halen bu imar sicil kaydının hukuki geçerliliğini koruduğu anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davacı tarafça, imar planının ... 1. İdare Mahkemesinin, 2003/1003 Esas, 2005/365 Karar sayılı ilamı ile iptal edilip iptal kararının kesinleştiği ileri sürülerek eldeki dava açılmışsa da; anılan idare mahkemesi ilamının; dava konusu taşınmazın bulunduğu alandaki imar planında revizyon yapılmasına ilişkin 27.03.2003 günlü 6 sayılı Belediye Meclis Kararı ve revizyon imar planının iptaline ilişkin olduğu görülmektedir. Yine, 620 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu bölgede, 29.04.2002 tarihli ve 66 sayılı Encümen Kararı uyarınca yapılan ikinci imar uygulamasının iptal edildiğine ilişkin dosyaya herhangi bir bilgi, belge ve karar sunulmadığı gibi, anılan Encümen kararının idari yargıda iptal edildiği de ileri sürülmemiştir. O halde imar parsellerinin sicil kayıtlarının dayanağı olan idari işlem idari yargı yerinde iptal edilmediği sürece kadastral parselin ihyasına yönelik tapu iptali ve tescil davasının dinlenemeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6174, Karar No: 2015/1289, Tarih: 05.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/6174 E.  ,  2015/1289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/93944

MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2012

NUMARASI : 2012/473 (E) ve 2012/1250 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının, Dairemize gönderdiği 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısı uyarınca, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Akdeniz Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin, mühürleme tarihinden sonra özelleştirildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Sanığın tüm aşamalarda, borcu nedeniyle elektriğin kesildiğini ancak sayacın mühürlenmediğini, zaten kesilen elektriğin fotoğrafın çekilmesinden sonra aynı TEDAŞ görevlisi tarafından açıldığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi bakımından, cürmi eylem öncesi var olması gereken mühür ön koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması, bu bağlamda mühürleme tutanak tanığı Özgür Maden'in beyanının alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Mühür bozma suçunun temas ettiği 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesinde seçimlik ceza öngörülmesi ve aynı Kanunun 50/2. maddesinde ise, “hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması nedeniyle, tercih ve tayin edilecek hürriyeti bağlayıcı cezanın sonradan paraya çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 05.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2456, Karar No: 2018/7882, Tarih: 04.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/2456 E.  ,  2018/7882 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki ......Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, abonesi olan davalıya tahakkuk ettirdiği faturalarda kayıp kaçak vb. ad altında yansıttığı bedellerin tüketiciye iadesine yönelik........kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından, bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedelin tüketiciye iadesine yönelik ......kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür.Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ...... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ...... tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ....... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle

./..

-2-

kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan ...... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.