muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/19, Karar No: 2021/53, Tarih: 23.02.2021

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının (CMK’nın mülga 250. maddesi ile yetkili) 13.12.2011 tarihli iddianamesi ile sanık ...’in silahlı terör örgütüne üye olma ile terörle mücadelede görev almış kamu görevlilerini hedef gösterme suçlarından 3713 sayılı Kanun’un 7/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK’nın 314/1, 3713 sayılı Kanun’un 5, 3713 sayılı Kanun’un 6/1 maddesi gereğince 4 kez, TCK’nın 53, 58 ve 63 maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, inceleme dışı sanık ...’nin soruşturma aşamasında "Mirza" olarak bildiği şahsın isminin ... olarak öğrendiği kişi olduğunu, para topladığının doğru olduğunu ancak Kadıköy'de bulunan Çeçen Mültecileri kampında bulunanlara yardım amaçlı topladığını beyan ettiği, Mahkemede ise soruşturma aşamasındaki beyanını kabul etmediği; inceleme dışı sanık ... soruşturma aşamasında "Mirza" kod isimli, gerçek adının ... olduğunu öğrendiği sanığın kendilerini yönlendirdiğini, önce İran'a daha sonra oradan Pakistan üzerinden Afganistan'a göndereceğini, Afganistan'a gitmek istemelerindeki amacın Amerika'ya karşı orada diğer Müslümanlarla birlikte savaşmak olduğunu, bu amaçla Sabiha Gökçen Havaalanı'nda uçağa binecekken emniyet mensuplarınca yakalandıklarını, sanık ...’in aslında kendisini ve başkalarını da dolandırdığını fark ettiğini, kendisinden daha önce farklı zamanlarda 2.000 Dolar ve 500 Dolar aldığını, ... isimli daha önce Facebook'tan tanıştığı inceleme dışı sanığın kendisine...kod isimli sanık ...’in gönderebileceğini söylediğini, onun aracılığı ile sanık ... ile tanıştıklarını, ailesinin yanında huzurlu olduğunu, mevcut durumdan rahatsız ve pişman olduğunu beyan ettiği, Mahkemede ise soruşturma aşamasındaki ifadesinin yarısını kabul etmediğini ancak yakalanan cihazı "Mirza"nın para vermesi ile aldığını, kendisine 630 Dolar verdiğini, bu cihazı Perpa-Şişli'den aldığını, cihazı almaya giderken kendisine sadece bir irsaliye verildiğini, önceden 630 Dolar eksik miktar kaldığından bunu dükkân sahibine verdiğini ve cihazı aldığını, cihazı paketleyip kendisine verdiklerini, paketin içinde ne olduğunu bilmediğini, paketi inceleme dışı sanık ...'ye verip eve geldiğini, eve geldikten sonra Mirza'nın eşyanı hazırla dediğini, eşyasını hazırlayıp, 2 saat sonra Şirinevler meydanına geçtiğini, orada paketlenmiş şekilde çantanın içinde olduğunu, inceleme dışı sanık ...'in de olduğunu, Mirza ile Meftun'un camiye namaz kılmaya gittiğini, sonra taksi çağırıp oradan Sabiha Gökçen Havaalimanına gittiklerini, "Mirza" denilen kişinin Pakistan'da Müslümanlara yardım ihtiyacı olduğunu, fakir ve aç insanlar olduğunu söylediğini, bunun üzerine kendisinin de 2.000 Doları TEB ile havale ettiğini, kesinlikle El-Kaide veya terör örgütü adına para göndermediğini, orada duygularına yenik düştüğünü, sadece insani duygu ve düşüncelerle hareket ettiğini, El-Kaide örgütü ile ilgisinin bulunmadığını, inceleme dışı sanık ... soruşturma aşamasında ele geçen elektronik malzemeleri inceleme dışı sanık ..

.000 Doları TEB ile havale ettiğini, kesinlikle El-Kaide veya terör örgütü adına para göndermediğini, orada duygularına yenik düştüğünü, sadece insani duygu ve düşüncelerle hareket ettiğini, El-Kaide örgütü ile ilgisinin bulunmadığını, inceleme dışı sanık ... soruşturma aşamasında ele geçen elektronik malzemeleri inceleme dışı sanık ...'nın getirdiğini, onları kimin satın aldığını bilemediğini, Bakırköy'de Millet Parkı'na geldiğini, orada...kod isimli sanık ... ile konuştuklarını, sanık ...’e 1.200 Dolar verdiğini, kendisi bu parayı Afganistan'a yardım amacıyla göndereceğini söylediğini, olay nedeni ile pişman olduğunu, Mahkemede ise soruşturma aşamasındaki beyanını kabul etmediğini; inceleme dışı sanık ... soruşturma aşamasında amaçlarının Afganistan'a giderek orada Amerika'ya karşı savaşmak olduğunu, ele geçen elektronik malzemeleri de yanlarında götürmek üzere...kod isimli sanık ...’in isteği ile aldıklarını, Mahkemede cihazın içeriğini ve ne için kullanıldığını bilmediğini, bu malzemenin İran’da bir şahsa verileceğini, bunun bir hediye paketi olduğunu Mirza'nın kendisine söylediğini, Mirza’nın duruşmada bulunan sanıklardan ... olduğunu, parasını da sanık ...'in verdiğini, çantada bulunan cihazın mahiyetini bilmediğini ifade etmişlerdir.

İnceleme dışı sanıklar ..., ..., ... ve ...’in soruşturma aşamasında birbirlerini ve sanık ...’i suçlayarak savunmalarını zayıflatacak nitelikte aleyhe beyanda bulundukları ancak ifadelerinin Av. ... huzurunda verdikleri, Mahkemede yapılan yargılamada ise 19.04.2012 tarihli 2. celsede inceleme dışı sanık ... ve sanık ...’in müdafisinin Av. ...; 10.07.2012 tarihli 3. celse inceleme dışı sanıklar ... ve ...’nın müdafisinin Av. ...; 22.01.2013 tarihli 5. celsede sanık ...’in müdafisinin Av. ... olduğu, bu durumun anılan suçtan mahkûm olan sanık ... ile inceleme dışı sanıklar arasında menfaat çatışmasına sebebiyet verdiği anlaşıldığından, sanıkların aynı müdafinin hukuki yardımından yararlanmalarının savunmalarında zafiyet oluşturması nedeniyle savunmalarının farklı müdafiler tarafından üstlenilmesinin sağlanması gerektiği nazara alınmadan Yerel Mahkemece duruşmaya devam edilerek hüküm kurulmasının, CMK’nın 152, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 38 ve Avukatlık Meslek Kuralları’nın 35. maddelerine aykırı olduğu ve bunun AİHS'nin 6. maddesinde asgari şartları belirtilen adil yargılanma ilkesini ihlal ettiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yerel Mahkemenin sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, sanıkla inceleme dışı sanıklar arasında menfaat çatışması bulunması nedeniyle ortak müdafilerin hukuki yardımından yararlanmalarının savunmalarında zafiyet oluşturduğunun gözetilmemesi nedeniyle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında; sanığa atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçunun sübutu bakımından eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu tartışılmamıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 14.03.2016 tarihli ve 5452-1983 sayılı, sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2013 tarihli ve 4-15 sayılı, sanık... hakkındaki silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, aralarında menfaat çatışması bulunan sanık ile inceleme dışı sanıkların aynı müdafinin hukuki yardımından yararlanmalarının savunma hakkının sınırlanması niteliğinde olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.02.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16550, Karar No: 2014/13489, Tarih: 02.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16550 E.  ,  2014/13489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Eskişehir İş Mahkemesi

Tarihi :03.06.2013

No :2013/127-2013/659

Davacı, ödenmeyen prim borçları nedeniyle hakkında kesinleşen icra takibi sonucu 1/3 oranında haciz konan yaşlılık aylığından yapılabilecek kesintinin 1/10 oranında olması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davalının avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 93. maddesinin 1. fıkrasına göre, gelir, aylık ve ödenekler; 88. maddeye göre takip ve tahsili gereken alacaklar ile nafaka borçları dışında haczedilemez.

5510 sayılı Kanunun 88. maddesinin 16. bendine göre, "Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun 51, 102 ve 106. maddeleri hariç, diğer maddeleri uygulanır. Kurum, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasında Maliye Bakanlığı ile diğer kamu kurum ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanır. " 6183 sayılı Kanunun 54. maddesi hükmü uyarınca süresinde ödenmeyen amme alacağı tahsil dairesince cebren tahsil olunur. Amme borçlusunun borcuna yetecek miktarda mallarının haczedilerek paraya çevrilmesi yetkisi çerçevesinde yaşlılık aylığına haciz konarak kesinti yapılması da düzenlemede belirtilen cebren tahsil şekillerinden birisidir. 6183 sayılı Kanunun "Kısmen Haczedilebilen Gelirler" başlıklı 71. maddesi, "Aylıklar, ödenekler, her çeşit ücretler, intifa hakları ve hasılatı, ilama bağlı olmayan nafakalar, emeklilik aylıkları, sigorta ve emeklilik sandıkları tarafından bağlanan gelirler kısmen haczolunabilir. Ancak haczolunacak miktar bunların üçte birinden çok dörtte birinden az olamaz. Asgari ücreti aşmayan aylık gelirlerin onda birinden fazlası haczolunamaz." düzenlemesini içermektedir.

Bu yönde davanın esas itibariyle yaşlılık aylığına konan haczin bir kısmının kaldırılmasına ilişkin bulunduğu gözetildiğinde, yaşlılık aylığının özellik ve hukuksal niteliğinin de dikkate alınması zorunludur. Sosyal Güvenlik; anayasal, sosyal temel bir hak olarak Anayasamızda yer almıştır. Durumları ne olursa olsun kişilere, karşılaştıkları sosyal riskler sonucu sosyal güvence temin etmeyi kabul eden sosyal güvenlik ilkesinin altyapısını sosyal sigortalar oluşturur. Sosyal güvenlik temel bir ilke, sosyal sigortalar ise bu ilkeyi gerçekleştirmeye yarayan araçlardan en önemlisidir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'na göre uzun vadeli sigorta kolları arasında yer alan yaşlılık sigortası kolu, sosyal sigortaların kuşkusuz en önemli kollarından birisidir. Bu sigorta kolu ile ilerde çalışma gücünü kaybeden veya azaltan durumlarla karşılaşan kişilere yaşamlarını idame ettirmek için sosyal güvence sağlanması amaçlanır. Sözü edilen sigorta kolu, bir yönüyle kişinin yaşam hakkı olup, bu hakka duyulan saygının bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda sürekli kullanılması zorunlu bir hak olarak karşımıza çıkar. Kişinin yaşamı boyunca, giderek geride kalanlara da intikal ettiğinden yaşam sonrası dahi devam etme özelliği vardır. Bu haktan, vazgeçilemez ve kaçınılamaz. Anayasa, belli koşulların yerine getirilmesi halinde bu hakkı sağlama yükümünü doğrudan devlete vermiştir. Bu yönüyle tamamen kamusal ve zorunlu bir hak olarak karşımıza çıkar. Bu nedenledir ki çalışma gücünü kaybeden veya azaltan durumlarda kişilere yaşamlarını idame ettirmek için sosyal güvence sağlanmasına yönelik yaşlılık aylığının tümden haczi Anayasal Sosyal Devlet ilkesi ile bağdaşmadığı içindir ki 6183 sayılı Yasa'nın 71. maddesi ile bu aylığın tümden değil ancak miktarına göre kısmen haczinin mümkün olduğu açıkça vurgulanmıştır. Bu maddede kıstas alınan asgari ücret, çalışana, bir ay karşılığı olarak ödenen ve gereksinimlerini günün rayiç bedelleri üzerinden en az düzeyde karşılamaya yetecek ücret olarak tanımlanabilir. En az düzeyde yaşam standardını karşılaması nedeniyledir ki, asgari ücretin altında kalan yaşlılık aylığı miktarından yapılabilecek oranda mümkün olduğunca sınırlandırılmıştır. Kuşkusuz burada bahsedilen asgari ücret net gelirdir. Ancak sigortalının, çalışma karşılığı veya başka gelirlerinin olması halinde en az yaşam standardının ve yaşlılık aylığından yapılacak kesinti oranının, yaşlılık aylığı ve gelir toplamına göre belirlenmesi gerekeceği yönündeki yaklaşımında hakkaniyete uygun olacağı gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu yasal çerçevede eldeki davada; davaya konu ilk haciz işlemi yapıldığı tarihten itibaren davacının aldığı yaşlılık aylığı miktarının, aynı dönemde geçerli net asgari ücretten fazla olduğu belirgin olup; bu kapsamda davacının ödemekle sorumlu olduğu tüm prim borçları için yukarıda değinilen 71. madde kapsamında yaşlılık aylığından haciz yapılabilecek oranın üçte birinden çok dörtte birinden az olamayacağı gözetilip, buna göre yapılan kesintiler ay be ay karşılaştırılmak suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme, araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalının avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5233, Karar No: 2022/10155, Tarih: 13.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/5233 E.  ,  2022/10155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... İli Tomarza İlçesi ....,Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 67, 110 ada 28, 90, 112 ada 95, 115 ada 1, 160 ada 57, 58, 59, 60, 167 ada 112, 177 ada 13, 182 ada 5, 197 ada 5, 198 ada 9, 206 ada 121, 243, 216 ada 38, 42, 218 ada 7, 9, 223 ada 6, 224 ada 6, 231 ada 16, 251 ada 6 ve 280 ada 194 parsel sayılı muhtelif yüzölçümündeki taşınmazlardan; 101 67, 110 ada 28, 112 ada 95, 115 ada 1, 160 ada 57, 167 ada 112, 177 ada 13, 197 ada 5, 198 ada 9, 206 ada 121, 243, 218 ada 7, 223 ada 6, 224 ada 6 ve 231 ada 16 parsel sayılı taşınmazlar ... mirasçıları adına miras payları oranında; 110 ada 90 parsel sayılı taşınmaz ... adına; 160 ada 58 parsel sayılı taşınmaz ... adına; 160 ada 59 parsel sayılı taşınmaz ... adına; 160 ada 60 ve 216 ada 38 parsel sayılı taşınmazlar ... adına; 182 ada 5 ve 218 ada 9 parsel sayılı taşınmazlar ... adına; 216 ada 42 parsel sayılı taşınmaz ... oğlu ... adına; 251 ada 6 ve 280 ada 194 parsel sayılı taşınmazlar ise kadastro tutanaklarının beyanlar hanesinde ölü olduğu gösterilmek suretiyle davacı ve bir kısım davalıların müşterek murisi ... oğlu ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., çekişmeli taşınmazların kök muris ...’den intikal ettiğini, terekenin mirasçılar arasında taksim edilmediğini, ...’ün ölümünden sonra mirasçıları ..., ..., ....., ve ...’nun miras paylarını yakın miras bırakanı ...’e hibe ettiklerini, taşınmazların zilyetliğinin yakın miras bırakanı ... ve ölümü ile mirasçılarında olduğunu ileri sürerek, taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile yakın miras bırakanı ... adına veya mirasçıları adına tapuya kayıt ve tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hükmün, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hükmün, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 26,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 13.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1728, Karar No: 2013/5513, Tarih: 15.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1728 E.  ,  2013/5513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ESKİ HALE İADE - TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 159 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davalı ile birlikte paydaş olduklarını, fiili taksimde kendisine isabet eden bölüme 15 yıl önce elma ağacı diktiğini, davalının ise taksimde kendisine düşen bölüme bir süre önce kanal açması sonucunda toprağın göçmesine ve elma ağaçlarının yıkılmasına neden olduğunu ileri sürerek, tazminat ve eski hale iade masraflarının tahsili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, taşınmazın paydaşlar arasındaki taksime göre kullandığını, ancak taşınmazın yamaçta kaldığını ve eğimli olduğunu, davacının kullandığı kısımdan gelen yağmur ve kar sularının kendi payına düşen kısımda ciddi zararlara neden olduğunu, bu duruma davacının kayıtsız kalması nedeniyle önlem aldığını, kusurunun bulunmadığını, yağışların fazla olması nedeni ile taşkın ve toprak kayıplarının yaşandığını belirterek,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ark açarak müdahale edip zarar verdiğinin kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 97.65.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2587, Karar No: 2022/5708, Tarih: 23.03.2022

" şeklindeki,

Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 7. maddesinde yer alan, ''1) Yükleme, taşıma, ve boşaltma işlemleri halkı rahatsız etmeyecek şekilde yapılacaktır. Bu işlemler yapılırken cadde ve sokaklar uzun süre işgal edilmeyecek, işlem bittikten sonra etraf temiz olarak bırakılacaktır." şeklindeki,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Emre aykırı davranış" başlıklı 32/1. maddesinde yer alan, "Yetkili makamlar tarafından adlî işlemler nedeniyle ya da kamu güvenliği, kamu düzeni veya genel sağlığın korunması amacıyla, hukuka uygun olarak verilen emre aykırı hareket eden kişiye yüz Türk Lirası idarî para cezası verilir. Bu cezaya emri veren makam tarafından karar verilir." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında,

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ukome Kurulu’nun 28/12/2018 tarihli ve 2018/142 sayılı kararı ile kent trafiğini düzenlemek amacıyla bir çok cadde ve bulvarın tek yönlü olarak araç trafiğine izin verildiği, ayrıca belirtilen bu cadde ve bulvarlar üzerinde bulunan iş yerlerinden günün belli saatleri içerisinde küçük ölçekli yük yükleme boşaltma veya bekleme izni verildiği, ihlalin gerçekleştiği 8 Eylül Caddesinin bu caddeler arasında sayıldığı; keza Manisa Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ukome Kurulu’nun 09/03/2018 tarihli ve 2018/44 sayılı kararı ile şehir içi trafiğin olumsuz etkilenmemesi için şehir merkezinde bulunan iş yerlerinde yük indirme ve bindirmelerin 00.00-06.00 saatleri arası olarak sınırlandığının anlaşılması karşısında,

Somut kabahate konu olayda, mobilya sektöründe faaliyet gösteren kabahatli firmaya ait ..plaka sayılı aracın Manisa İli, Şehzadeler İlçesi, 8 Eylül Caddesinde bulunan iş yeri önünde tek yönlü araç trafiğine açık yol üzerinde yolun en solunda eşya yüklemek suretiyle uzun süreli yolu işgal etmesi nedeniyle uygulanan idari yaptırım kararının, belediyelerin anılan işgal ile ilgili 5326 sayılı Kanun'un 32. maddesine göre idari yaptırım kararı veremeyeceğinden bahisle başvurunun kabulüne ve kaldırılmasına karar verilmiş ise de;
Yargıtay — Esas No: 2023/4657, Karar No: 2024/9896, Tarih: 11.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4657 E.  ,  2024/9896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/615 E., 2023/225 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Vergi Usulu Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 353/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 ve 371. maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Bozma öncesinde kurulan hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği ve sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma öncesi kurulan hükümde uygulanmadığı hâlde bozma sonrası kurulan hükümde tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 326. maddesinin son fıkrasına aykırı davranılarak sanığın kazanılmış hakkının ihlal edilmesi,

2. Bozma öncesinde kurulan hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği ve sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma öncesi kurulan hükümde uygulanmadığı hâlde bozma sonrası kurulan hükümde tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 326. maddesinin son fıkrasına aykırı davranılarak sanığın kazanılmış hakkının ihlal edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden ve Mahkemenin 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesindeki seçenek yaptırımları uygulamayacağına dair takdiri de gözetilerek aynı Kanun’un 322. maddesi gereği temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak tayinine ilişkin paragraftan sonra gelmek üzere hüküm fıkrasına "7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi uyarınca sanığın cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 9 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına" şeklinde yeni bir paragraf eklenmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 inci maddesinin uygulandığı paragraftan "...15 ay..." ibaresinin çıkartılıp yerine "...7 ay 15 gün..." ibaresinin yazılması ve hükümden, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, kısmen Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.