muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9840, Karar No: 2014/7547, Tarih: 25.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/9840 E.  ,  2014/7547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2012/38-2013/641

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı şirket temsilcisi R. K.ve vekili Av. İ.. Ö.. ile davacılar vekili Av. A.. A..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı şirket arasında 14.10.2010 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme ile inşaat ruhsatının alınmasından itibaren 12 ay içerisinde inşaatın tamamlanacağının kararlaştırıldığını, aradan 14 ay geçmesine rağmen davalının hiçbir işlem yapmadığını ileri sürerek, sözleşmenin feshinde haklı olduklarının tespiti ile davalının el atmasının önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; arsa üzerinde iki dükkan ve bir daireden oluşan iki katlı binanın bulunduğu, dairede davacı M.. K..’ın oturduğu, dükkanlardan bir tanesinin boşaltıldığı, diğerinin boşaltmaya hazır olduğu, davalının inşaat ruhsatı ve diğer işlemler için hiçbir işlem yapmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle taraflar arasındaki sözleşme gereği davalı tarafa verilen vekaletnameyle, arsa üzerindeki binanın yıkımı için yetki verilmesine ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde karşı tarafın kabulü olmadıkça tek taraflı sözleşmenin feshi mümkün olmadığından, mahkemece verilen kararla birlikte sözleşmenin geriye etkili feshine karar verilmiş sayılacağının tabii bulunmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6157, Karar No: 2024/240, Tarih: 11.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/6157 E.  ,  2024/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/11 E., 2023/55 K.

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

KATILAN MAĞDURE : ...

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri, katılanlar vekili, katılan Bakanlık vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesince bozma üzerine verilen, 07.10.2021 tarihli ve 2020/205 Esas, 2021/262 Karar sayılı kararı ile sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2020/205 Esas, 2021/262 Karar sayılı kararının sanık müdafii, katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 27.10.2022 tarihli ve 2022/138 Esas, 2022/9593 Karar sayılı kararı ile özetle, lehe-aleyhe kanun değerlendirmesi yapılırken 6545 sayılı Kanunla değişiklik yapılmadan önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının sanığın lehine olduğu gözetilmeden hüküm kurulması ve kabule göre de; Mahkemece kurulan hükmün delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe kısmında sanık hakkında suç tarihindeki Kanun hükümleri gereğince ve üst hadden ceza tayin edildiği belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında alt sınırdan uygulama yapılmak suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararı ile sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında takdiri indirim maddesinin uygulanması ve katılan Bakanlık lehine vekalet ücreti tayin edilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğundan bahisle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerektiğine, sanık hakkında koşulları oluştuğu halde 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi ile altıncı fıkralarının tatbik edilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

C. Sanık Müdafilerinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi için somut ve yeterli delil bulunmadığına, sanığa iftira atıldığına, yeterli araştırma yapılmadığına, katılan mağdurenin gerçek yaşı tespit edilmeden, gerçeği yansıtmayan nüfus kaydına göre hüküm kurulmasının bozmayı gerektirdiğine, katılan mağdurenin yaşının daha büyük olduğu tespit edilseydi suç vasfının değişeceğine, olay tarihinde on beş yaşını doldurmuş olacağına ve eylemin 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesi kapsamında değerlendirilmesinin söz konusu olacağına, şikayet süresi göz önünde bulundurulduğunda sanık hakkındaki davanın düşürülmesi gerektiğine, okulda etkinlik odasının bulunup bulunmadığına dair tespit yapılmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece ''... Katılan mağdure ... İlköğretim Okulu 8.sınıf öğrencisiyken 2008 yılı içerisinde aynı okulda öğretmen olarak görev yapan sanık ...'ın katılan mağdureye ilgi duyduğu, bu bağlamda yalnız kaldığı bir zamanda okulun etkinlik odasında sanığın katılan mağdurenin yanına giderek katılan mağdureyi öpmek ve vücudunu okşamak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu... '' şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafileri ile katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararında sanık müdafileri ile katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafileri ile katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararında sanık müdafileri ile katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafileri ile katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2006/13652, Karar No: 2007/2211, Tarih: 06.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13652 E.  ,  2007/2211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.9,2005 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesinin geçersizliği iddiasına dayalı elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 6.3.2007 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ve vekili gelmedi. Karşı taraftan davacı vekili Av.... ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 7.6.1994 tarihli ve 22 sayılı Belediye Meclisi kararı ile İşletmeciliğini ...’ya verdikleri Oto Garajındaki Petrol istasyonunun ...’a devrini onayladıklarını, ve 29.6.2004 tarihinde de kira sözleşmesi düzenlediklerini, 7. 10.1994 tarihli ve 38 sayılı Meclis kararı ile de sözleşme süresini 13.11.2011 tarihine kadar uzattıklarını, ancak sözleşmenin 3996 sayılı yasaya aykırı olduğunu ve Borçlar Kanununun 19. maddesi gereğince de sözleşmenin geçersizliğini ileri sürerek davalının elatmasının önlenmesini ve taraflar arsındaki muarazanın giderilmesini istemiş, kademeli olarak da davalının sözleşme gereği kantin ve ek tesisleri yapmadığını belirterek sözleşmeye aykırı davranış hukuki nedenine de dayanmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin 3996 sayılı yasaya aykırı olduğu ve Borçlar Kanununun 20/1. maddesi uyarınca mutlak butlan nedeniyle batıl olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin 3996 sayılı yasaya aykırı olduğu ve Borçlar Kanununun 20/1. maddesi uyarınca mutlak butlan nedeniyle batıl olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Gerçekten de, 13.6.1994 tarihli ve 21959 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 3996 sayılı “Bazı Yatırım ve Hizmetlerin Yap-İşlet-Devret Modeli Çerçevesinde Yaptırılması Hakkında Kanun” 1. maddesinde de açıklandığı üzere, kamu kurum ve kuruluşlarınca (kamu iktisadi teşebbüsleri dahil) ifa edilen, ileri teknoloji ve yüksek maddi kaynak gerektiren bazı yatırım ve hizmetlerin, yap-işlet-devret modeli çerçevesinde yaptırılmasını sağlamak amacı taşımaktadır. Bu bağlamda da, 4047 ve 4493 sayılı Kanunlarla değişik 2. maddesinde getirilen “..köprü, tünel, baraj, sulama, içme ve kullanma suyu, arıtma tesisi, kanalizasyon, haberleşme, elektrik üretim, iletim, dağıtım ve ticareti maden ve işletmeleri, fabrika ve benzeri tesisler, çevre kirliliğini önleyici yatırımlar, otoyol, demiryolu, yeraltı ve yerüstü otoparkı ve sivil kullanıma yönelik deniz ve ... limanları ve benzeri yatırım ve hizmetlerin yaptırılması, işletilmesi ve devredilmesi konularında, yap-işlet-devret modeli çerçevesinde sermaye şirketlerinin veya yabancı şirketlerin görevlendirilmesine ilişkin usul ve esasları kapsar...” hükmü ile bu modele tabi işler ve bu işleri işeri yapacak şirketlerden söz edilmiştir.

Eldeki davada, Oto Garajında Petrol İstasyonu yapılması ve işletilmesi hususunda 13.4.1990 tarihinde Belediye Meclisi karar almış ve başlangıçta ... ile 2.5.2990 tarihinde kira sözleşmesi düzenlenmiş bilahare işletmenin ...’a devri kabul edilerek onunla yeniden kira sözleşmesi tanzim edilmiştir. Meclis kararında ve sözleşmede yapılacak tesislerin kira sözleşmesinin bitiminden sonra davacı Belediyeye bırakılacak olması sözleşmenin anılan kanun kapsamında kaldığı anlamına gelmez. Davacı, kendileri ile bayilik sözleşmesi yapılamayacağı nedeniyle, Petrol Ofisi ile yapılacak bayilik sözleşmesi kapsamında tesis oluşturma ve bunun belli bir bedel karşılığı kullandırma amacıyla önce davalının bayi ... ile sözleşme yapmış, daha sonra işletme davalıya devredilmiştir. Yukarıda açıklandığı üzere, 3996 sayılı Kanunun ileri teknoloji ve yüksek maddi kaynak gerektiren bir yatırım ve hizmetler için kabul edilmiştir. Dava dışı şirket ile yapılan bayilik sözleşmesi ile tesis edilen petrol istasyonunun bu kapsamda değerlendirilemeyeceği, ilerde mülkiyeti davacıya bırakılacak olan istasyonun ayrıca bir bedel karşılığı kiralandığı açıktır. Burada 3996 sayılı Kanunun taraflar arasında kiracılık ilişkisinin kurulmasından sonra 1994 yılında yürürlüğe girdiği hususunu da gözden kaçırmamak gerekir.

Belediye Meclis kararları ve taraflar arasında düzenlenen sözleşmelere göre, hukuki ilişkinin Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesi niteliğinde olduğu kuşkusuzdur.

Belediye Meclis kararları ve taraflar arasında düzenlenen sözleşmelere göre, hukuki ilişkinin Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesi niteliğinde olduğu kuşkusuzdur.

Borçlar Kanununun 270.maddesindeki tanıma göre, hasılat kirası ile kiralayan kiracıya ücret mukabilinde hasılat veren bir malın veya hakkın kullanılmasını ve semerelerinin onun intifasına terk edilmesi borcu altına girer.

Yasanın 278 ve devamı maddeleri uyarınca da kiracı kiralananı sözleşmeye uygun bir şekilde kullanmak, sözleşmedeki yükümlülüklerini yerine getirmek ve kira bedelini kiralayana ödemekle mükelleftir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın bu çerçevede değerlendirilerek çözüme ulaştırılması gerekirken, olayda uygulama olanağı bulunmayan yasanın koşullarına uymayan sözleşmenin batıl olduğundan bahisle davanın kabulü doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 500.00 YTL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 6.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22661, Karar No: 2012/21009, Tarih: 05.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/22661 E.  ,  2012/21009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesi uyarınca, vergi kanunlarına göre düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli olacağı, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaının gerçekleşmesinin suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı cihetle, sahte faturayı düzenleyenler yönünden, suça konu faturanın düzenlenmesiyle suçun tamamlandığının kabulü gerekeceği ve suç tarihlerinin, her bir takvim yılı için en son faturanın düzenlendiği tarih olduğu gözetilerek; gerekçeli karar başlığında eksik gösterilen suç tarihlerinin, 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden 30.12.2004, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden ise 26.04.2005 olarak mahkemesince düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların en son olarak işlendiğinin belirlendiği 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden 30.12.2004, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden ise 26.04.2005 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7154, Karar No: 2019/11839, Tarih: 18.11.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/7154 E.  ,  2019/11839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 05/03/2019 tarihli ve 2018/11691 soruşturma, 2019/137 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26/03/2019 tarihli ve 2019/53041 soruşturma, 2019/4776 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna dair mercii İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2019 tarihli ve 2019/365 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/09/2019 gün ve 94660652-105-16-9791-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/09/2019 gün ve 2019/86802 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20/11/2017 tarihli ve 2017/30314 esas, 2017/23733 karar sayılı ilamında ".... Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle...." şeklinde belirtildiği üzere, somut soruşturma dosyasına konu olayda, dosyada mevcut Denizbank tarafından sunulan 14/01/2019 tarihli yazı ile müştekinin hesabından havale edilen paranın anılan bankanın İstanbul İli Kadıköy ilçesinde bulunan Boğa-ATM cihazından çekildiğinin bildirilmesi karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli tarafından paranın çekildiği yerin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2019 tarihli ve 2019/365 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 18/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5709, Karar No: 2013/6086, Tarih: 03.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/5709 E.  ,  2013/6086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Çırpılar Köyü sınırları dahilinde bulunan dava konusu taşınmaz 1987 yılında yapılan ... çalışmaları sırasında sehven tespit harici bırakılmıştır. Davacı ..., irsen intikal, taksim ve  kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın adına tescili istemi ile dava açmış, yargılama sırasında satın almaya da dayanmıştır. Mahkemece  yapılan   yargılama sonunda davanın kabulüne ve fen bilirkişisi tarafından düzenlenen rapora ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 18.792,00 m2 yüzölçümündeki tespit harici bırakılan taşınmazın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

03.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15873, Karar No: 2018/3695, Tarih: 29.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15873 E.  ,  2018/3695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "31/12/2014" yerine "11/05/2015" olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.