muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2468, Karar No: 2009/5205, Tarih: 27.03.2009

Bir yerde 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 13.07.1945 tarihinden sonra yapılan orman kadastrosunun seri bazda yapılmaması ve 15.04.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin ikinci fıkrasında sayılan ayrıcalıklar olmaması halinde kural olarak bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kesinleşen orman kadastro haritası ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenir. Dava konusu taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında yapılmıştır. Bu nedenle dava konusu taşınmazların orman olup olmadığı kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması ile belirlenemez. Yukarıda anlatıldığı gibi, 1943 yılı orman kadastro haritası ile belirlenen orman sınırları 1995 yılında yapılan aplikasyon sırasında daraltılmıştır. 1943 yılı orman kadastro harita ve tutanakları yöntemince yerine uygulanmamış, sadece 1995 yılı aplikasyon haritasının uygulanmasıyla yetinilmiş, orman bilirkişisi dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun bildirmişse de yörede orman kadastrosunun 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden önce yapılması ve daha önce taraflar arasında 1999 ve 2001 yılları arasında görülüp kesinleşen davada dava konusu taşınmazın orman olması nedeniyle 1985 yılında tapulama harici bırakıldığı gerekçesiyle kişilerin açtığı tescil davalarının ret edilmiş olması ve bölgeye ait 1957 basım tarihli memleket haritasında davaya konu taşınmazların bir kısmının ve kadastrosu kesinleşen orman alanları gibi yeşil renge boyandığı, davaya konu taşınmazların bir kısmı aynı haritadabeyaz renkli olarak gösterilmiş ise de, üzerinde geniş yapraklı meşe ağacı sembollerinin bulunduğu ve bitişikteki 4-5 metre boyunda olduğu memleket haritasında gösterilen meşe cinsi orman alanları ile ayırıcı bir unsur (Dere, yol, yükseklik gibi) bulunmadığı ve adava konusu edilen yerlerin tümümün bitişikteki Devlet Ormanlarının devamı olduğu ve bir bütün halinde değerlendirildiğinde, yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu, yukarıda açıklandığı gibi, davalıların dayandığı kayıtların dava konusu taşınmazları kapsadığı kabul edilemeyeceği, yörede bu güne kadar 4785 Sayılı hükümleri de uygulanarak yapılan bir orman kadastrosunun da bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesi ile H.G.K’nun 21.01.2004 gün 2004/8-15/7 ve 12.05.2004 gün 2004/8-242/292 ve 12.03.2008 gün ve 2008/20-214/241 sayılı kararlarında belirtilen ilkeler gözönünde bulundurularak davacı Hazinenin davasının kabulüne ve dava konusu taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, davalıların elatmalarının önlenmesine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek Hazine davasının reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine ve davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kendilerini Yargıtayda yapılan duruşma sırasında vekille temsil ettiren Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 500.00.-TL’er vekalet ücretinin davalı gerçek kişiden alınarak bu yönetimlere verilmesine, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 27/03/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19902, Karar No: 2014/4676, Tarih: 06.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19902 E.  ,  2014/4676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kocaeli 5. İş Mahkemesi

Tarihi :29.08.2013

No :2012/114-2013/362

Dava, ölüm aylığının kesilmesi yönündeki SGK Başkanlığı işleminin iptali ile yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 2002 yılında kesinleşen davacıya, 1993 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Kanun hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca 2011 yılında gerçekleştirilen işlemle 01.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 23.10.2008 – 22.04.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Anılan maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Yukarıdaki düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; mahkemece yapılan yargılamada gerekli inceleme ve araştırmanın yapıldığı anlaşılmakla, yerleşim yerlerini gösterir Nüfus Müdürlüğü belgelerine göre 2002 yılında boşanma gerçekleşmesine karşın davacı ile boşandığı eşinin kayıtlı yerleşim yerlerinin birlikte olacak şekilde süregelmesi, 21.10.2008 tarihinde Kuruma başvuran davacının annesi F.T.’nin yazılı beyanı, 24.09.2010 günü Çınarlı Mahallesi Muhtarlığı’nca hazırlanan Konutta Oturanlara Ait Kimlik Bildirme Belgesi içeriği, Sosyal Güvenlik Kontrol Memurluğu tarafından yapılan soruşturmada 29.09.2010 tarihinde dinlenen ve ilgililerin ev sahibi olan A.A.’nın imzalı ifadesi, yargılama aşamasında bilgi ve görgülerine başvurulan tanıklardan davacının kardeşleri olan A. A.Teke, R.T., D.A.’ın, annesi konumundaki F.T.’nin ve ev sahibi A.A dalı’nın anlatımları ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, hak sahibi ile boşandığı eşinin fiili yaşam birlikteliklerinin varlığı belirgindir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle muvazaanın da kanıtlanmadığı yönündeki hatalı değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle muvazaanın da kanıtlanmadığı yönündeki hatalı değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14894, Karar No: 2016/20225, Tarih: 29.11.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/14894 E.  ,  2016/20225 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının tüzel kişiliği sona eren 06/05/2009 tarihinde işçi olarak işe başladığını, Belediyesinin 6360 sayılı Yasa ile Belediyesine devredildiğini ve davacının iş akdinin 30/03/2014 tarihinde sona erdirildiğini, yazılı fesih bildirimi yapılmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının geçici işçi olarak çalışmakta iken 6360 sayılı Yasa kapsamında 30/03/2014 tarihli mahalli idareler seçimlerinden sonra Belediyenin tüzel kişiliği sona erdiğinden işten çıkışının yapıldığını, müvekkilinin kurum kayıtlarında 31/03/2014 tarihinde yapılmış bir işlem bulunmadığını, geçici işçi statüsünde çalışanlar için Belediye Meclisi tarafından çalışma vizesine dair karar alınması gerektiğini,Meclisi tarafından alınmış bir karar da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kapatılan belediyelerin sürekli işçi statüsünde çalışan personelinin devralan belediyeye geçmesi gerekirken, kapatılan , davacının sürekli işçi olmasına rağmen davacıyı devralacak belediyeye bildirmeyerek işçinin iş sözleşmesini feshettiği anlaşılmakla davacı işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının tüzel kişiliğinin sona ermesinden sonra devralan belediye olan tarafından işe alınmadığı, bu suretle iş akdinin sona erdirildiği anlaşılmaktadır. Şu halde davacının geçici işçi olarak çalışmış olması ve çalışmasının devamına dair vize kararı alınmamış olmasından yasadan kaynaklanan nedenlerle iş akdi geçerli nedenle feshedilmiştir. Davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Yukarıda yapılan tespitler göz önünde tutulduğunda işveren feshinin geçerli nedene dayandığı anlaşılmakla 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:  Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına

4. Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7. Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29/11/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6043, Karar No: 2019/18848, Tarih: 24.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6043 E.  ,  2019/18848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kısmen kabul kararına karşı davalılar avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davalılar avukatının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar vermiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalalara yükletilmesine, 24/10/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4928, Karar No: 2021/1848, Tarih: 22.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4928 E.  ,  2021/1848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

2-... İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)3 numaralı bendinde geçen (son karar tarihi olan 27.02.2019 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Dairemizin karar tarihine) ibaresinin yazılmasına,

b)4 numaralı bendinde geçen (kararın kesinleşmesinden sonra) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal ödenmek) ibaresinin yazılmasına,

c)Davacı idare lehine vekalete ilişkin 9 numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına,

Bent sıralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/908, Karar No: 2015/9745, Tarih: 09.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/908 E.  ,  2015/9745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının 30.09.2013 tarihine kadar davalı ...nin asıl işveren ve diğer davalı ....'nin ise alt işveren olarak faaliyet gösterdiği hazır beton imalatı ve satışı yapılan işyerinde, alt işverenin işçisi olarak çalıştığını, asıl işverenin alt işverenle olan sözleşmeyi sona erdirerek başka bir alt işverenle sözleşme yapma kararı alması nedeniyle, iş akitlerinin feshedileceğinin davalı alt işveren tarafından ilan edildiğini, işleri devralacak yeni alt işverende daha düşük ücretle çalışmak istemeleri halinde bu şirket nezdinde çalışmaya devam edebileceklerini, bunu kabul etmeyenlerin ise iş akitlerinin feshedileceğinin bildirildiğini, ileri sürülen şartları kabul etmeyen davacının da dahil olduğu bir kısım işçinin iş akitlerinin feshedildiğini, kabul eden işçilerin ise yeni alt işverende çalışmaya devam ettiklerini, ayrıca davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu ileri sürülerek; feshin geçersizliğinin tespitine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; yapılan sözleşme ile “hazır beton taşıma, bakım, onarım, işçilik” işlerinin davalı ...'ne devredildiğini, davacının da bu iş kapsamında adı geçen şirketin işçisi olarak çalıştığını, davalılar arasındaki sözleşmenin 01.10.2013 tarihi itibariyle sona erdiğini, 03.10.2013 tarihinden itibaren dava dışı başka bir firmayla anlaşmaya varıldığını, muvazaa iddiasını kabul etmenin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... vekili; davalı şirketin Kartal tesislerinde yürüttüğü üretim, taşıma ve pompalama işine ait sözleşmenin üst işveren davalı ... tarafından 30.09.2013 tarihinde feshedildiğini, bu iş kapsamında çalışan işçilerin davalı şirketin başka tesislerinde çalışmayı kabul etmemesi halinde iş akitlerinin feshedileceğinin 29.08.2013 tarihinde işyerinde ilan edildiğini, toplu işten çıkarmaya yönelik İş Kanununda yer alan gerekliliklerin yerine getirildiğini, ancak yapılan görüşmelere rağmen davacının başka bir tesiste çalışmayı kabul etmemesi üzerine iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalılara arasındaki hukuki ilşkinin mıuvazaalı olmadığı ve feshin geçerli nedene dayandığının kanıtlanamadığı gerekçesi ile davalı ... hakkında açılan davanın husumetten reddine ve feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının davalı ...'ne iadesine karar verilmiştir.

Mahkemece, davalılara arasındaki hukuki ilşkinin mıuvazaalı olmadığı ve feshin geçerli nedene dayandığının kanıtlanamadığı gerekçesi ile davalı ... hakkında açılan davanın husumetten reddine ve feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının davalı ...'ne iadesine karar verilmiştir.

Karar süresinde, davacı ve davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, davacının iş akdinin haklı veya geçerli bir nedene dayanmaksızın feshedildiği yönündeki kabulü dosya içeriğine uygun ise de davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olmadığı yönündeki tespiti hatalıdır.

Mahkemece, dava konusu iş yerinin davalı ...'ye ait olduğu ve bu iş yerinde çimentodan hazır beton üretildiği, diğer davalı ....'nin ise ...'ye ait iş yerinde üretilen hazır betonun taşınması ve götürüleceği yerdeki pompalama işlerini üstlendiği, 27.09.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 3/ğ maddesinde yardımcı işin "iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin olmakla beraber doğrudan üretim organizasyonu içerisinde yer almayan, üretimin zorunlu bir unsusu olmayan, ancak asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan iş" olarak tanımlandığı, dava konusu olayda hazır beton üretimi yapılan bir işletmenin ürettiği hazır betonun taşınması ve götürüleceği yerde pompalanması işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, davaya konu alt işveren - asıl işveren ilişkisinde Alt İşveren Yönetmeliğinde belirtilen "daha önce o iş yerinde çalışan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisinin" ve "asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesi" gibi bir durumun varlığının da tespit edilemediği, alt işveren ...'nin üstlenmiş olduğu taşıma ve pompalama işlerinin asıl işveren .. tarafından da gerçekleştirildiği ve bu şekilde ...'nin de taşeron işçilerinin aldığı ücretlerden daha yüksek ücretle taşıma ve pompalama işçisi çalıştığının belirlenemediği gerekçesi ile davalılar arasında muvazaalı bir alt işveren ilişkisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davalılardan ...'nin temel faaliyet konusunun beton üretimi, satış ve pazarlaması olduğu, üretilen hazır betonun müşterilere nakli ve inşaat alanına dökülmesi işlerinin davalı ...'ne yaptırıldığı, üretilen betonun transmikser denilen özel araçlarla taşınması ve yine bu iş için özel olarak geliştirilmiş beton pompaları ile inşaat alanına boşaltılması işlerinin asıl işin bir parçası olduğu, davalı ...'nin sözleşmeyle yüklendiği işi yerine getirdiği esnada kullandığı transmikser ve beton pompalarının büyük bölümünün ...'ne ait olduğu, davalı asıl işverenin ürettiği betonu müşterilerine nakletmeye ve inşaat alanlarına boşaltmaya yetecek teknolojik yeterliliğe sahip olduğu, buna göre asıl işin bir bölümü olan sevkiyat ve boşaltma işinin diğer davalı ... ile ve sonrasında da dava dışı ... aracılığı ile yerine getirildiği, davalılar arasında asıl- alt işverenlik ilişkisi bulunmadığı, bu yönüyle aralarındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğu anlaşılmıştır.

Nitekim, Dairemizce aynı gün incelemesi yapılan benzer dosyalarda da (Dairemizin 2015/3827 Esas ve devamında yer alan dosyalar) davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunu kabul eden yerel mahkeme kararları onanmıştır.

Bu nedenlerle, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davalılar arasında muvazaa ilişkisinin olduğu tespit edilmekle, davalılardan .... nin gerçek işveren olarak KABULÜ ile yapılan feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının ...'ye İŞE İADESİNE,

3.Davacının kararın kesinleşmesinden itibaren 10 iş günü içinde işe başlamak üzere işverene başvurması sonucunda işverence işe başlatılmadığı takdirde davacının kıdemi ve fesih sebebi göz önünde bulundurularak takdiren 5 aylık brüt ücreti tutarında tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

4.Davacının süresi içinde işverene başvurması halinde Mahkeme kararının kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre içinde en çok 4 aya kadar doğmuş bulunan ücret ve diğer hakların davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yapmış olduğu 222.35 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerlerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL. ücreti vekaletin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 09/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.