muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/276, Karar No: 2007/278, Tarih: 16.05.2007

Davalı Hazine vekili; kesinleşmiş bulunan gaiplik kararının iptali için, ilan üzerine gaibin meydana çıkması veya bir cevap verilmesi, gaibin hayatından haber alınması veya ortaya çıkması yahut gaibin öldüğünün sabit olması gerektiği halde, belirtilen şartlardan hiçbirinin gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin; "Kullandığı bölümün TMK'nun 713/2. maddesi uyarınca tapuda adına tescilini dava eden davacının, gaiplik kararının iptalini talep etmekte hukuki yararının bulunduğu; iptali talep edilen kararda her ne kadar tapu maliki "Sami" nin, TMK'nun 31 ve devamı maddelerine göre 5 yıldan fazla süredir haber alınamadığından bahisle gaipliğine hükmedilmiş ise de, olayda TMK'nun 530. maddesinde öngörülen koşullar aranarak, gaibin sağ olup olmadığının bilinmediği durumda mallarının resmen yönetilip yönetilmediği veya malvarlığı böyle yönetilenin 100 yaşını ikmal edip etmediğinin belirlenmesi gerektiği halde bu şartlar aranmaksızın gaiplik kararı verildiği; esasen dosya kapsamına göre kimlik bilgileri bilinmeyen "Sami" nin, mallarının resmen idare edilmediğinin anlaşıldığı ve 100 yaşını ikmal edip etmediğinin tespitinin olanaksız olduğu; bu itibarla tapu maliki "Sami" nin gaipliğine dair verilen kararın doğru bulunmadığı" gerekçesiyle "davanın kabulü ile, Ankara Asliye 7. Hukuk Mahkemesinin 1988/881 Esas, 1992/848 Karar sayılı kararının iptaline" dair verdiği karar, Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hazine tarafından hasımsız olarak açılan ve Ankara Asliye 7. Hukuk Mahkemesinin E:1998/881 K:848 sayılı dosyasında görülen davada, 1673 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıt maliki "Sami" nin, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 31. maddesine göre kendisinden beş seneyi aşkın süredir haber alınamadığı ve ölüm tarihi de tespit edilemediği gerekçesiyle gaipliğine karar verilmiş ve anılan taşınmazın imar uygulaması sonucu oluşan parseller, sözü edilen ilam gereğince tapuda Maliye Hazinesi adına tescil edilmiştir.

Ankara Asliye 3. Hukuk Mahkemesi'nin 2004/535 Esas sayılı dosyasında 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/2. (eski TKM m639/2) maddesine dayalı olarak tapu iptal ve tescil davası açan eldeki davanın davacısı Gülnaz Ü....; o mahkemeden verilen yetki belgesine dayanarak, 27.11.1992 gün ve E:1998/881 K:848 sayılı gaiplik kararının iptali istemiyle görülmekte olan davayı açmıştır.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; gaiplik kararının iptali için, davacı tarafça tapu kayıt maliki Sami'nin öldüğüne ilişkin bir kayıt ibraz edilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; gaiplik kararının iptali için, davacı tarafça tapu kayıt maliki Sami'nin öldüğüne ilişkin bir kayıt ibraz edilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Gaiplik kararının verildiği tarihte yürürlükte bulunan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 31. (4721 sayılı TMK m.32) maddesinde, "Ölüm tehlikesi içinde kaybolan veya çoktan beri kendisinden haber alınamayan bir kimsenin ölümü pek muhtemel görünürse, hakları ölüme muallak kimselerin talebi üzerine hakimin gaipliğe karar verebileceği" hükme bağlanmıştır.

Bir kimse ölümüne mutlak nazariyle bakılacak durumda olmamakla beraber ölüm tehlikesi içinde kaybolmuşsa veya kendisinden uzun zamandır haber alınamıyorsa ve böyle bir kimsenin ölmüş olması ihtimali kuvvetli ise Kanun, o şahsın gaipliğine karar verilmesi ve böylece kişiliğin sona ermesine bağlanan sonuçların aynen olmasa bile uygulanması imkanını kabul etmiştir.

Ortadan kaybolma kişinin yaşadığı çevreden kaybolarak hayatta olup olmadığının kesin olarak belirlenememesini ifade eder. Kanunun açık hükmüne göre, iki şekilde gaiplik kararı istenebileceği kabul edilmiştir; ölüm tehlikesi içinde kaybolma ve çoktan beri kendisinden haber alınamama.

Ölüm tehlikesinin, kişinin muhakkak surette ölü olduğu anlamına gelmediği; eğer ölüm muhakkak surette ise gaiplik kararına değil ölüm karinesine dayanılması gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Çoktan beri haber alınamama konusunda ise, gelecek haberin mutlaka kaybolanın gönderdiği bir haber olması gerekmeyip; başkasından gelen haberlerin de, söz konusu şahsın gaip olmadığına gösterge teşkil ettiği açıktır.

Burada hemen belirtilmelidir ki; gaiplik kararı için başvurulan mahkeme, gaip hakkında bilgisi olan kişileri yapacağı ilan ile mahkemeye davet eder. Bekleme süreci içinde gaibin ortaya çıkması veya öldüğünün tespit edilmesi halinde, gaiplik talebi düşer.

Bunun gibi; gaiplik kararının verilmesinden sonra gaibin hayatta olduğuna dair bilgi sahibi olunması ya da ölmüş olduğunun belirlenmesi halinde, bu kararın bir hükmünün kalmadığı ve ilgililerince iptalinin istenebileceği kuşkusuzdur. Eş söyleyişle, tüm nizasız kaza hallerinde olduğu gibi bu hallerde gaiplik kararının kaldırılmasını her ilgili dava edebilir.

Somut olayda; kadastro tutanağı ve dayanak tapu kaydındaki bilgilere göre, 1673 ada 61 parseli teşkil eden 5546 m2 miktarındaki harap bağın tamamı, Temmuz 1926 tarih ve 62 sıra nolu tapu kaydına dayanılarak "Sami" adına 1.4.1942 tarihinde tespit ve tescil edilmiş, kadastro tutanağında tespit maliki "Sami"nin", "Sıhhiye Müdüriyeti eski katiplerinden" olduğu belirtilmiştir. Tespit dayanağı Temmuz 1926 tarih ve 62 sıra nolu tapu kaydında, taşınmazın Hazinece 105 Lira bedelle satışı suretiyle "Sami" ye temlik edildiği belirtildiğine göre; artık "Sami" nin, hiç yaşamamış ve kimliği belirsiz bir şahıs olduğundan söz edilmesi olanaklı değildir. Eş söyleyişle Hazine, taşınmazı, var olan ve kimliği belli bulunan kişiye satmıştır.

Nitekim, iptali talep edilen gaiplik kararında; tapu kayıt maliki "Sami" nin var olduğu, ancak kendisinden beş seneyi aşkın süredir haber alınamadığı ve ölüm tarihi de tespit edilemediği gerekçesiyle, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 31. maddesine dayanılarak gaiplik kararı verilmiştir.

O halde, yukarıda açıklanan ilkelere göre, sözü edilen gaiplik kararının kaldırılması için, "Sami" nin hayatta olduğuna dair bilgi sahibi olunması ya da ölmüş olduğunun ispatlanması gerekir. İddia sahibi bunu ispat etmekle yükümlü olup; görülmekte olan davada, tapu kayıt maliki Sami'nin öldüğüne dair davacı tarafça her hangi bir kayıt ibraz edilmemiştir.

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/2. (eski TKM m639/2) maddesine dayanılarak açılan tapu iptal ve tescil davasında, gaiplik kararının iptali için davacıya yetki verilmesi meselesine gelince;

Kural olarak, tapulu bir taşınmazın veya tapuda kayıtlı bir payın kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilmesi mümkün değildir. Ancak, kanunun açıkça izin verdiği ve düzenlediği ayrık durumlarda tapulu bir yerin veya tapuda kayıtlı bir payın koşulları oluştuğu takdirde kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilmesi mümkün olabilir. Kanunun açıkça izin verdiği hallerden biri de TMK.nun eski 639/2, yeni 713/2. maddesindeki düzenlemedir. Anılan maddede, "aynı koşullar altında, maliki tapu kütüğünden anlaşılmayan veya 20 yıl önce ölmüş ya da hakkında gaiplik kararı verilmiş bir kimse adına kayıtlı bulunan taşınmazın tamamının veya bölünmesinde sakınca olmayan bir parçasının zilyedi de o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir" denilmiştir. Bu açık hüküm karşısında, diğer koşulların gerçekleşmesi halinde, gaipliğine karar verilmiş bir kimsenin taşınmazının zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilmesinin mümkün olduğu; gaiplik kararının kaldırılmasının gerekmediği kuşku ve duraksamadan uzaktır.

Sonuç itibariyle, tapu kayıt maliki "Sami" nin gaipliğine dair verilen kararın iptali istemiyle açılan davanın; anılan kararın verilmesinden sonra gaibin öldüğüne ilişkin davacı tarafça her hangi bir belge ibraz edilememiş olması mahkemenin yanlış değerlendirme yaparak, tapu iptali ve tescil davasında, davacıya kesin mehil vererek gaiplik kararının iptali davası açtırması, davacının böyle bir davayı açmakta hukuki menfaatinin olmaması, gaiplik kararının iptalini istemesinin kendisinin açtığı tapu iptali ve tescil davasını doğrudan etkilememesi, hatta TMK.m.713/2.maddesine göre, tapu iptali ve tescil davası açabilme şartlarından birisinin de malikin gaipliğine karar verilmiş bulunmasının gerektiği gözönünde tutulduğunda, açılan davanın reddi gerekir.

Hal böyle olunca; Yerel Mahkemece, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen ve aynı yöne işaret eden Özel Daire bozma kararına uyularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K. nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.05.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6604, Karar No: 2014/21511, Tarih: 18.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6604 E.  ,  2014/21511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2012

NUMARASI : 2010/364-2012/148

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmaza müdahalenin önlenmesi, kal ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmaza müdahalenin önlenmesi, kal ve tazminat istemine ilişkindir,

Mahkemece, gerekçesine göre davanın gider avansının yatırılmaması nedeniyle usulden ve ayrıca esasdan reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre yapılan incelemede;

1-Hernekadar mahkemece, gider avansının süresinde yatırılmadığından bahisle, HMK.nun 115/2 maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmiş ise de;

Mahkemece verilen kesin sürenin usul ve yasaya uygun olduğu söylenemez. Şöyle ki;

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.12.2012 gün 2012/9-1170 Esas,1172 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere “Dava 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu(HUMK) döneminde 01.04.2011 tarihinde açılmıştır. Davanın açıldığı tarih itibariyle gider avansı alınmasına yönelik bir düzenleme mevcut değildir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 114/g maddesinde gider avansı dava şartı olarak düzenlenmiştir.

HMK.’un 115/2 maddesine göre ise “Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder”. Düzenleme gereğince, eksik olan bir dava şartı, belirli bir süre verilerek giderilebilecek ise, hakim tarafından eksikliğin giderilmesi için kesin süre verilmesi gerekir. Bu süre içinde dava şartı eksikliği tamamlanmaz ise dava, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedilmelidir.

HMK.’un 120. maddesinde gider avansı düzenlenmiştir.

Buna göre “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir”.

HMK.’un 120. maddesinde gider avansı düzenlenmiştir.

Buna göre “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir”.

30.09.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Gider Avansı Tarifesinin 1. maddesinde tarifenin amacının dava açılırken mahkeme veznesine yatırılacak olan gider avansının miktarı ile avansın ödenmesine ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu açıklanmıştır. Tarifenin 6. maddesinde “Bu Tarifenin yürürlüğe girmesinden önce açılmış olan davalarda, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 120. maddesinin ikinci fıkrasına göre gider avansı ikmal ettirilir.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anılan düzenlemelerden ve dava şartı müessesesinden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı, mahkemenin sonradan bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır. Buradan hareketle 1086 Sayılı HMK döneminde açılmış olsa da, istisnai hüküm bulunmaması nedeniyle davanın her aşamasında aranan gider avansı dava şartının HMK 114/g, 115/2 ve 120 maddeleri gereği gözetilmesi gerektiği ortaya çıkmaktadır.

Davanın açıldığı tarihte eksik veya hiç gider alınmamış olsa bile gider avansı hüküm verilinceye kadar ikmal ettirilebilir. İster gider avansı isterse tamamlama avansı olarak tanımlansın ikmal edilmesi gereken paranın hukuk yargılamasındaki nitelemesi dava şartı olarak gösterilen gider avansıdır. Gider avansının yatırılmaması veya ikmal edilmemesi halinde dava usulden reddedilecektir.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır.”denilmiştir.

Bu durumda;mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır.

Yazılı şekilde uygulama yapılmadan kesin süre verilerek dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi,

2-Dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken esasa ilişkin olarak davanın reddine karar verilmesi doğru değilse de, esasa ilişkin olarak yapılan inceleme de yeterli değildir şöyle ki;

Yazılı şekilde uygulama yapılmadan kesin süre verilerek dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi,

2-Dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken esasa ilişkin olarak davanın reddine karar verilmesi doğru değilse de, esasa ilişkin olarak yapılan inceleme de yeterli değildir şöyle ki;

Mahallinde keşif yapılarak, dava konusu taşınmaz üzerinden enerji nakil hattının geçip geçmediği araştırılıp, taşınmaz üzerinden geçirilen enerji nakil hattı varsa dosyadaki bilgi ve belgelere göre men-i müdahale ve kal istemi yönünden sorumluluğun T.. T.. Genel Müdürlüğü'ne ait olduğu kabul edilerek davanın kabulüne, yine varsa tanık beyanları ile davacı vekilinin sunmuş olduğu fotoğraflar ve araç plakası da araştırılmak suretiyle ağaçların kimin tarafından kesildiği kesin olarak belirlenip sonucuna göre tazminat istemi yönünden de karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın esastan reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10950, Karar No: 2010/20900, Tarih: 07.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10950 E.  ,  2010/20900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlara ve duvara değer biçilmesi yönünden bir isabetsizlik yok ise de zemin bedeli yönünden alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazın yol olarak kamulaştırılan kısmının tapudan terkini yerine, davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8374, Karar No: 2022/3839, Tarih: 08.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8374 E.  ,  2022/3839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Evveliyatı 12093 parsel olan taşınmazın 5263 ada 1,2,3,4 parsel sayılı taşınmazlara ifraz edildiği, dava konusu taşınmazın bulunduğu alan 5263 ada 4 parsel sayılı taşınmaz iken 28.05.1998 tarih ve 809 yevmiye numaralı Encümen kararı ile dava konusu 4 parsel sayılı taşınmaz ile bitişik 3 parsel sayılı taşınmazlarda Kağıthane Belediye Meclisi’nin 17.02.1997 tarih ve 87 sayılı kararı ile plan tadilatı yapıldığı, plan tadilatı sonrası plan paftası ve kadastro paftası arasında farklılık meydana geldiği, bu farklılığın giderilmesi için 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların önce tevhit edilip, sonra 5 ve 6 parsel sayılı taşınmaz olarak ifraz edildiği belirtilmiş olup,

a)Dava konusu 5263 ada, 6 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllü tapu kayıtlarının ilgili Tapu Müdürlüğü’nden, kadastro tespit tutanağının ilgili Kadastro Müdürlüğü’nden getirtilerek,

b)Adı geçen Encümen Kararı ile tevhit ve ifraz işlemlerine dayanak tüm bilgi ve belgelerin (şuyulandırma cetveli, parselasyon planları, vb) ilgili Belediye Başkanlığı ve ilgili Tapu Müdürlüğü’nden getirtilerek,

2) Davacının mülga 2490 sayılı Kanun’un 31. maddesi uyarınca 28.11.1977 tarih ve 977/20 sayılı Encümen Kararı ile 250 m2 alanlı taşınmazı satın almasına ilişkin tüm bilgi ve belgeler ile tapusunun davacı adına tescil edilememesinin sebepleri sorularak bu hususa ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

3) Şişli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/639 E. -2010/504 K. sayılı dosyasının mahkemesinden getirtildikten;

Sonra; birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36599, Karar No: 2015/11548, Tarih: 23.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/36599 E.  ,  2015/11548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, eksik ödenen ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı işçinin unvanının düşürüldüğünü, bunun rızası hilafına yapıldığını, unvan düşürülmesi nedeni ile temel saat ücretinin de düşürüldüğünü, bu şekilde oluşan ücret kayıplarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davasını 11.4.2012 ve 9.7.2013 tarihlerinde iki kez takip etmemesi gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece davanın iki kez takipsiz bırakılması neticesinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de UYAP ortamında dosyanın incelenmesinden; davacı vekili Avukat ...’nin 10.4.2012 tarihinde elektronik imzasını taşıyan mazeret dilekçesini Mahkeme’ye sunduğu, içeriğinde davacı vekilinin .... Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2011/1017 Esas sayılı dosyasının duruşmasına katılacağı için bu duruşmaya katılamayacağı bilgisini verdiği, bu dilekçenin 11.4.2012 tarihinde elektronik dosya içerisine özel gelen evrak olarak girdiği, bu evrakın 11.4.2012 tarihinde mahkeme kâtip rolü ile ... kullanıcı adı ile saat 08.16 itibariyle açılıp onaylanıp işin kapatıldığı ve bitirildiği görülmektedir. Mahkeme’nin 11.4.2012 tarihli celsesinde ise davacı vekilinin duruşmaya gelmediği, mazeret de sunmadığı için takip edilmeyen davanın işlemden kaldırılmasına dair ara karar verildiği anlaşılmaktadır. Sonrasında ise davacı vekilinin mazeret göndermesine rağmen dikkate alınmadan davanın işlemden kaldırılmasına karşı 12.4.2012 tarihli ara karardan dönülmesine dair talepte bulunduğu, bunun üzerine Mahkemece resen celse açıldığı, bu işlemin davanın yenilenmesi tensip zaptı hazırlanarak yapıldığı görülmektedir. Daha sonra 9.7.2013 tarihinde davacı vekili davayı takip etmemesi üzerinde yeniden davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacı vekilinin 17.7.2013 tarihli dilekçe ile davasını yenilediği, 26.7.2013 tarihinde Mahkemece davanın yenilenmesi tensip tutanağı tanzim edildiği, taraflara tebliğ edildiği, davalı vekilinin davacının iki kez davasını yenilemeyeceğini ileri sürerek itiraz ettiği, Mahkemece 23.10.2013 tarihinde davanın iki kez takipsiz bırakılması neticesinde davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.