muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13200, Karar No: 2016/19381, Tarih: 19.12.2016

B- Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C- 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay,

Olay tarihinde sanık ...'nın, ... Hazır Beton Nakliye İnşaat isimli işyerinin tesisat sorumlusu olduğu, olay tarihinde Karabük Valili İl Çevre Müdürlüğü ekiplerince yapılan incelemede ... Hazır Beton Nakliye İnşaat Mak. San ve Tic. Ltd. Şti'ye ait.... plaka sayılı kamyonun 04/01/2012 tarihinde beton mikserinde bulunan beton atıklarını ... Karayolunun 46.km'sine dökerek çevre kirliliğine neden olduğu iddiasıyla dava açılmıştır.

Sanık savunmasında, tutanak tarihinde söz konusu şirketin hazır beton tesis yetkilisi olduğunu, tutanak zamanında orada olmadığını, özel kuruluşlardan G Belgesi alırken şirket yönetim kurulu üyesi olarak gösterildiğini, betonun belli bir süreden sonra katılaşmasının sözkonusu olduğunu, aracın olduğu mevkiden santrale olan yolun yaklaşık 20 km olduğunu, betonu taşıyan aracın arızası nedeni ile teknesinde bulunan betonun döküldüğünü, amacın çevreyi kirletmek olmadığını, istenmeden meydana gelen bir olaydır olduğunu, araçlarının yol kenarına beton atık dökmesi normalde söz konusu olmadığını beyan etmiştir.

Tanık ... mahkeme huzurunda, “"olay günü betonun çevreye döküldüğü beton pompasının operatörü bendim. Makinanın teknik arızasından dolayı yani beton pompası aracının içindeki karıştırıcı motorunun arızasından dolayı yaklaşık 1 ton ağırlığındaki betonu araçtan Karabük - Yenice karayolunun sol tarafına dökmek zorunda kaldık. Betonu iş yerimizdeki havuza o sırada boşaltmamıza imkan yoktu. Çünkü betonun belli bir bekleme süresi vardır hemen boşaltmasaydık beton içindeki çimento hemen reaksiyon gösterir ve donmaya başlardı. Bu şekilde donsaydı aşağı yukarı şirkete 50-55 milyar maddi zararı olurdu. İçindeki betonun 3-4 gün boyunca uğraşılarak kırılması gerekirdi. Kırma işlemi işimizi geciktirici bir işlemdir. Bize tek başına bir maliyeti yoktur sadece 3-4 gün boyunca bahsettiğimiz aracı kullanmamıza engel bir durumdur. Bahsettiğim 50-55 milyarlık zararda bu süre içinde aracı kullanmamamız nedeni ile uğradığımız maddi kayıptır yani dolaylı zararımızdır. Olay günü aracımızdaki beton pompası dediğim şey kamyona monteli hidrolik beton pompasıdır. Bahsettiğim arızaya ilişkin herhangi bir delil tespiti yoluna gitmedik. Bu nedenle bahsettiğim arızayı ispatlayamıyoruz, Normalde inşaatta beton bittikten sonra tesise gidiyoruz, tesiste geri dönüşüm havuzuna yaklaşarak betonu boşaltıyoruz, cihazlar sayesinde geri dönüşüme kazandırıyoruz, betonu çevreye normalde dökmeyiz bu ilk defa olan bir şeydir, benim olayla ilgili bilgim ve görgüm bundan ibarettir" şeklinde beyanda bulunmuştur.

Tanık ...’ın mahkeme huzurunda 05.07.2013 tarihindeki beyanında suça konu eylemi kendisinin gerçekleştirdiğini ifade etmiş olması karşısında, anlatımı hükme esas alınan tanık ...’a tanıklıktan çekinme hakkı hatırlatılmadan dinlenilmesi suretiyle CMK’nın 45 ve 48. maddelerine aykırı davranıldığı görülmektedir.

Dosya kapsamında herhangi bir keşif işlemi yapılmamış, bilirkişi raporu temin edilmemiştir.

Sanığın savunması ve tanık ...’ın beyanı karşısında, anılan tanık hakkında suç duyurusunda bulunulması ve açılması halinde davaların birleştirilmesi, ayrıca dosyanın, ziraat fakültesi toprak ve bitki besleme bölümü toprak biyolojisi birimi, çevre mühendisliği bölümü ve kimya mühendisliği bölümünde çalışan öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetine tevdi edilerek tüm tespitler uyarınca suç tarihi itibariyle atığın yukarıda yer verilen mevzuat ve düzenleyici işlemler kapsamında toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atık sınıfında olup olmadığına ilişkin rapor alınması gerekmekle, sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.12.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13061, Karar No: 2010/948, Tarih: 03.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13061 E.  ,  2010/948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL VEYA TAZMİNAT

Taraflar arasındaki davadan dolayı İnegöl 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 04.05.2009 gün ve 172-216 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava konusu 212 ada 20 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren devirleri gösterecek şekilde resmi akit tabloları ve dayanağı belgelerin merciinden istenerek evrakına eklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5708, Karar No: 2014/1043, Tarih: 23.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/5708 E.  ,  2014/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/159136

MAHKEMESİ : Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2010

NUMARASI : 2009/299 (E) ve 2010/150 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Somut olayda; sanığın, Emekli Sandığından dul aylığı alan annesi Hatice'nin maaşını vekaletle bankadan çektiği sırada, annesi 10/01/2000 tarihinde öldüğü ve vekaletname hükümsüz kaldığı halde, ölümü kuruma ve bankaya bildirmeyerek 30/02/2006 tarihine kadar toplam 75.518.51 TL parayı almak suretiyle kamu kurumunu zarara

uğrattığının iddia edildiği olayda, sanığın eyleminin kamu kurumunu dolandırıcılık vasfında bulunduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeminin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

uğrattığının iddia edildiği olayda, sanığın eyleminin kamu kurumunu dolandırıcılık vasfında bulunduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeminin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK’nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

5237 sayılı TCK’nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK’nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, hüküm kurularak eksik adli para cezasına hükmedilmesi.

2-) 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesine göre; daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, fiili işlediği sırada altmış beş yaşını doldurmuş bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının zorunlu olarak aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-)Koşulları itibariyle lehe bulunan, CMK'nın 231. maddesinin TCK'nın 50 ve 51. maddelerinden önce değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi.

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanununun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, 23/01/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4567, Karar No: 2018/4514, Tarih: 14.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4567 E.  ,  2018/4514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin “2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek” suçlarına ilişkin olduğu, 21.09.2010 tarih ve 2010/21298 esas sayılı iddianame ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak “2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin; hükmün gerekçesinde sanığın eyleminin herhangi bir mal ve hizmet almaksızın sahte fatura kullanma niteliğinde olduğu kabul edildiği ibaresine yer verilmesine rağmen, hüküm fıkrasında "2007 takvim yılında içerik itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek" suçundan hüküm kurularak hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11761, Karar No: 2015/7960, Tarih: 13.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/11761 E.  ,  2015/7960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı 28.10.1992-30.6.1994 tarihleri arası çalıştığı halde sigorta bedellerinin düzenli olarak ödenmediği iddiası ile çalıştığı döneme ait eksik sigorta bedellerinin tespit edilmesini istemiş, birleştirilen dava da ise 28.10.1992-30.6.1994 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulü ile davacının davalı ... Bakanlığına ait okul işyerinde 01.10.1992 - 30.06.1994 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddelerine göre Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının ...İlköğretim Okulunu Koruma Derneği unvanlı 8530 sigorta sicil numaralı işyerinde 1.10.1992 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin verildiği ancak çalışma bildirilmediği, bordro tanıklarının davacının ana sınıfında temizlik işinde ve bakıcı olarak çalıştığını ayrıca yaz aylarında çalışma olmadığını beyan ettikleri, Valilik yazısına göre ilgili derneğin 23.6.2004 tarihinde kütük kaydının silindiği anlaşılmaktadır.

A)Usul Yönünden Yapılan İncelemede;

1-Davada sıfat, tarafın, dava konusu maddi hukuk ilişkisinin süjesi olup olmamasıyla ilgilidir. Taraf ehliyeti dava şartlarından olup yargılamanın her safhasında re’sen gözönünde tutulması gerekir.Taraf sıfatının bulunmaması halinde dava, sıfat yokluğundan (husumet yönünden) reddedilecektir.

Hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzelkişi işveren, ... ile zorunlu dava arkadaşıdır. Hal böyle olunca, işveren dışındaki gerçek ya da tüzelkişilere bu davada husumet yöneltilemez.

Somut olayda, davacının bir kısım çalışmaları Ataköy İlköğretim Okulunu Koruma Derneği 'ne ait işyerinden bildirilmiş olup asıl işveren dernektir. Mahkemece, davalı ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Somut olayda, davacının bir kısım çalışmaları Ataköy İlköğretim Okulunu Koruma Derneği 'ne ait işyerinden bildirilmiş olup asıl işveren dernektir. Mahkemece, davalı ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Medeni haklardan istifade ( hak ) ehliyeti bulunan her tüzel kişi taraf ehliyetine de sahiptir. Tüzel kişiliğin son bulması ile artık eski tüzel kişinin taraf ehliyeti de son bulur. Taraf ehliyeti kamu düzeni ile ilgili olup hakimin bu hususu resen göz önünde bulundurması zorunludur.

Davalı derneğin, İl Dernekler Müdürülüğü'nün yazısından 23.6.2004 tarihi itibariyle fesih edilip kütük kaydının silindiği, dolayısıyla tüzel kişiliğini yitirdiği anlaşılmaktadır. Böyle olunca, Mahkemece davacıya derneğin ihyasını sağlamak amacıyla dava açması için uygun süre verilmesi, dernek temsilcisinin davaya dahil edilip sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken tüzel kişiliği kalmayan dernek hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

B)Davanın Esası Yönünden Yapılan İncelemede;

Somut olayda ifadeleri hükme dayanak alınan tanıkların anlatımlarına göre davacının okul bünyesindeki ana sınıfında temizlik işi ve çocukların bakımını yaptığı anlaşılmaktadır.Tanıkların davacının yaz tatillerinde de çalışması olmadığını ifade etmelerine karşılık uyuşmazlık konusu dönemde okulların tatil olduğu süreler ilgili kurumdan sorularak çalışma sürelerinin belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/82, Karar No: 2016/13874, Tarih: 05.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/82 E.  ,  2016/13874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ile davalı....Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, ve sayaç okuma bedeli adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek;fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, 2.000,00 TL’nin yasal faiziyle birlikte davalılardan müşterek müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu,davanın EPDK’ya ihbar edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı ..., %100 orandaki hissenin 31.08.2010 tarihinde imzalanan hisse satış sözleşmesi ile özel bir şirkete devredildiğini, husumet itirazlarının kabulü gerektiğini savunarak,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ...’a açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine;davalı ...’a açılan davanın ise kısmen kabulü ile,887,67 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş,hüküm davacı ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.