muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12467, Karar No: 2012/522, Tarih: 19.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/12467 E.  ,  2012/522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...'ye velayeten ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. aleyhine 15/01/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, kararı taraflar temyiz etmişlerdir.

Davacılar, davacı küçük ...'nin kuş yakalamak için elektrik direğine çıkması üzerine elektrik çarpması sonucu daimi iş gücü kaybına uğraması nedeniyle maddi tazminat istemişlerdir

Davalı taraf zamanaşımı definde bulunmuş, olayın şüpheli olduğunu, tüm kusurun davacı küçüğün anne babasında olduğunu ve miktarın yüksek olması nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkeme uyuşmazlığı çözmek için keşif yapmış ve bilirkişi raporu almış alınan raporda tüm kusurun davacı küçükte olduğu belirtilmiştir. Mahkeme hakimi bilirkişi raporundaki belirlemelere katılmayarak kararın gerekçesinde neden rapora katılmadığını belirterek kendini bilirkişi yerine koyarak tarafların kusur durumunu yeniden %75, %25 olarak belirlemiş ve buna göre istemi kısmen kabul etmiştir. HMK'nun 266. maddesi gereğince hakim "çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir." Hakim bilirkişi raporundaki eksiklik, belirsizlik, çelişki görmesi durumunda, bilirkişiden yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi gerek görürse yeni bilirkişi incelemesi de yaptırabilir. Hakimin uzman olmadığı konularda, bilirkişi raporuna aykırı karar vereceği durumlarda uzman olmadığnı gözeterek bu raporu gerekçelendirip çürütmek yerine konunun uzmanlarına tekrar inceleme yaptırması gerekir. Bundan sonra hakim bu raporları değerlendirerek kendi vicdani kanaati ile bir sonuca varmalıdır. Somut olayda, hakimin hukuki bilgi ve tekniğinin dışında kalan elektrik direğinin mevzuata uygun olarak kurulup kurulmadığı ve buna göre belirlenecek kusur konusunda uzman bilirkişilerce yeniden inceleme yaptırmak veya ilk bilirkişiden ek rapor almak yerine kendini bilirkişi yerine koyarak kusuru belirlemesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 19/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6990, Karar No: 2019/7490, Tarih: 04.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6990 E.  ,  2019/7490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya içerisinde 213 sayılı Vergi Usul Kanunu‘nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaasının bulunmadığı anlaşılmakla, Adana Vergi Dairesi Başkanlığı‘nın 19.09.2011 tarihli ve 8210 sayılı üst yazısında bahsi geçen 12.08.2011 tarihli ve RDK-I/534 sayılı Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasının incelenmek üzere dosya içerisine getirtilmesinden sonra iadesinin temini amacıyla dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20875, Karar No: 2013/12836, Tarih: 08.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20875 E.  ,  2013/12836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri dışında yan yoldan anayola girmesi sonucu sağından gelen motorsikletle çarpışmaları sonucunda motorsiklet üzerinde bulunan katılanlar ... ve ...'nun vücutlarında kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanmalarıyla sonuçlanan olayda, sanığın tam kusurlu oluşu, suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, TCK'nın 61/1. maddesi uyarınca adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden asgari hadden temel ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17875, Karar No: 2013/19144, Tarih: 20.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/17875 E.  ,  2013/19144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi M.Başbayraktar Taşkın tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ...... Devlet Hastanesinde hizmet veren .... şirketinde 27.05.2004-28.02.2009 tarihleri arasında radyoloji teknisyeni olarak görev yaptığını, ancak ücret ve ... primlerinin diğer davalı ... şirketi tarafından ödendiğini, en son 1.500,00 TL. sı net ücret aldığını, hafta içi 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştırıldığını oysa Radyoloji, Radyum Ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkındaki Nizamnamenin 21. maddesi gereği daimi olarak günde 5 saatten fazla çalıştırılamayacağını ileri sürerek, fazla çalışma ücreti alacağının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ... şirketinde çalıştığını, bu nedenle öncelikle diğer davalı açısından husumet nedeniyle davanın reddi gerektiğini, davacının yasada belirtilen 5 saatlik sürelerde çalıştığını ve ücretinin de bordrolarda göründüğü kadar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, fiili çalışmanın ... Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti. bünyesinde geçtiğinin tanıklar tarafından ifade edilmesi, resmi işlemlerin ( ücret ödemesi ,sigorta primleri) ... Özel Sağlık Hizmetleri şirketi tarafından ifa edildiğinin resmi kayıtlardan anlaşılması karşısında aralarında organik bağ bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının aldığı ücretin miktarı, fazla çalışma yapıp yapmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, mahkemece uzmanlığına başvurulan bilirkişiden alınan rapor sonrası tarafların itirazları doğrultusunda ek rapor alınmıştır.

Hükme esas alınan ilk raporda davacının ücretinin bordrolarda tahakkuk ettirilen miktar kadar olduğu, haftada 5 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ek raporda ise ücreti 2007 öncesi dönem için son ücretinin asgari ücrete oranlanarak bulunan katsayı ile dönem asgari ücretleri çarpılarak bulunmuş, ayrıca haftada 6 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Hükme esas alınan ilk raporda davacının ücretinin bordrolarda tahakkuk ettirilen miktar kadar olduğu, haftada 5 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ek raporda ise ücreti 2007 öncesi dönem için son ücretinin asgari ücrete oranlanarak bulunan katsayı ile dönem asgari ücretleri çarpılarak bulunmuş, ayrıca haftada 6 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Öncelikle davacının önceki dönem ücretlerinin tespitinde ek rapor ile yapılan hesaplama doğrudur. Davacının önceki dönem ücretleri, son ücretin asgari ücrete oranlanması sonucu bulunacak rakam ile dönem asgari ücretlerinin çarpılarak bulunacak miktar olduğu dikkate alınmadan bordolara itibar edilerek hesaplama yapılması hatalıdır.

3. Davacının haftada 6 gün çalıştığı hem davacı, hem de davalı tarafından kabul edildiği halde haftada 5 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması hatalıdır.

4. Davacının radyoloji teknisyeni olması nedeniyle Radyoloji, Radyum Ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkındaki Nizamnamenin 21.maddesi gereğince günde 5 saat çalışabileceği dikkate alınarak saat ücretinin hesabında günlük ücretin 5 saat yerine 7.5 saate bölünmesi de hatalıdır.

5. Anılan nizamname hükmü nedeniyle davacının günlük 5 saatten sonraki çalışmalarının fazla mesai olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle davacının tüm çalışmalarının fazla çalışma olarak nitelendirilip %50 zamlı hesaplanması gerekirken fazla sürelerle çalışma- fazla çalışma ayrımına gidilmesi isabetsizdir. Dairemizin içtihatları da bu yöndedir. (Yargıtay 9. HD 26.04.2012 tarih ve 2010/7250E , 2012/4552 K)

6. Mahkemece kısmi davanın kabulüne karar verilmişse de karar gerekçesinde hakkaniyet indirimi konusunda bir oran belirtilmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5620, Karar No: 2018/10138, Tarih: 11.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5620 E.  ,  2018/10138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

1-.... Gıda Konfeksiyon Tekstil İmal. San. Tic. Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın,....'un, iş yeri açacağını söyleyerek birlikte çalışmayı teklif etmesi üzerine ...ve... ile birilikte muhasebeciye giderek şirket kurduklarını, sonra bu kişilerin iş yeri çalışmıyor diyerek şirketi devretmek istediklerini ve...'in getirdiği vekaletname ile şirketteki hisselerini ... isimli birine devrettiğini savunması,... Noterliğinin 12.05.2011 tarih, ... yevmiye sayılı limited şirket hisse devri sözleşmesinde, sanığın şirket hisselerinin, ... adına vekaleten ... tarafından devralındığının anlaşılması, şirket adresi olarak belirtilen iş yerinin sahibi olan tanık ...'in, sanığı tanımadığını, muhasebeci olarak bildiği ...'ın iş yerini kiraladığını belirtmesi, şirketin muhasebe kayıtlarını tutan ...'nun tanık sıfatıyla verdiği ifadesinde, ...'ın kendisinin elemanı olduğunu ve ... Gıda Konfeksiyon Tekstil İmal. San. Tic. Ltd. Şirketinin muhasebe kayıtlarının ... tarafından tutulduğunu belirtmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, suça konu fatura asıl veya onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, suça konu faturaları kullanan mükellef veya şirketler hakkında sahte fatura kullanma suçundan karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, ilgili şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sanığın savunmasında geçen ...... ve... isimli kişiler ile ..., ... ve ... isimli kişilerin açık kimlik bilgileri ile adresleri tespit edilerek, CMK'nin 48. maddesine göre kendileri aleyhine tanıklıktan çekinme hakları hatırlatılmak suretiyle tanık sıfatıyla dinlenmeleri, suça konu faturalar gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, sanık ile adı geçen kişilerin yazı ve imza örnekleri temin edilerek, suça konu faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık olarak dinlenilerek faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a-“Sahte fatura düzenleme" ve "muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme" suçlarının vasıflarının farklı olduğu, 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesine göre, “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme” suçunun oluşabilmesi için belgenin gerçek bir muamele veya duruma dayanma zorunluluğunun bulunmasının gerektiği, belgenin gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde varmış gibi düzenlenmesi halinde ise, sahte belge düzenleme suçunun oluşacağı; sanığın üzerine atılı suçun sübutu halinde eyleminin, 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesinde düzenlenen “sahte fatura düzenleme” suçunu oluşturacağı gözetilmeden sanığın muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlediği kabul edilmek suretiyle aynı Kanunun 359/a-2. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

b-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c-Sanığın mahkumiyetine karar verildiği halde kendini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

d- 5237 sayılı TCK'nin 53/3 maddesi gereği, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilinceye kadar, diğer kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14922, Karar No: 2008/16270, Tarih: 18.12.2008

10. Hukuk Dairesi 2007/14922 E., 2008/16270 K.

**10. Hukuk Dairesi 2007/14922 E., 2008/16270 K.**

**- GEÇİCİ KÖY KORUCULARI

- SİGORTALILIĞIN TESPİTİ**- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 13 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 16 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 17 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 19 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 69 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 70 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 72 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 73 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 75 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Madde 82 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Ek Madde 16 ]

- 442 S. KÖY KANUNU [ Ek Madde 17 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 79 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 2 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 3 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili, davacının 12.08.1991 tarihinden itibaren, davalı T.C. İçişleri Bakanlığı'na bağımlı, hizmet akdine dayalı, köy korucusu olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece istem aynen hüküm altına alınmıştır.

Hükmün, davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı (devredilen Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanlığı) vekili ile davalı T.C. İçişleri Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekilinin, sigortalılık sürelerinin saptanması istemini içeren davasını 506 sayılı Kanun hükümlerine dayandırdığı, iş mahkemesince yürütülen yargılama sonunda, anılan Kanun'un 79. maddesinin onuncu fıkrasına göre istemin yerinde bulunarak, davacının sigortalılık sürelerinin hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Davacı vekilinin, sigortalılık sürelerinin saptanması istemini içeren davasını 506 sayılı Kanun hükümlerine dayandırdığı, iş mahkemesince yürütülen yargılama sonunda, anılan Kanun'un 79. maddesinin onuncu fıkrasına göre istemin yerinde bulunarak, davacının sigortalılık sürelerinin hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

İş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde, bu Kanunda yazılı koşullar altında, sigortalılar ile bunların eş, çocuk ve hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları sağlanması amacıyla kabul edilip yürürlüğe giren 17.07.1964 gün ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Ka-nunu'nun 2. maddesinde genel bir tanım yapılarak, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu Kanuna göre "sigortalı" sayılacağı belirtildikten sonra, 3. maddesinde kimlerin bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları ve hangi kişiler hakkında da bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı açıklanmıştır. Buna göre sigortalı sayılmanın koşulları; hizmet akdine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3. maddede belirtilen "sigortalı sayılmayan" kişilerden olunmaması şeklinde sıralanabilir. Söz konusu Kanunda "hizmet' akdi" tarifine yer verilmemiş ise de, gerek 4857 sayılı İş Kanunu'nun 8. maddesinde iş sözleşmesi (hizmet akdi) tanımlanmış, gerekse Borçlar Kanunu'nun 313-354. maddelerinde bu konuda düzenleme yapılmıştır. Borçlar Kanunu'nda, anılan sözleşme, "Hizmet akdi bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeği ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder." şeklinde tanımlanmış, aksine hüküm bulunmadıkça, hizmet akdinin özel şekle tabi olmadığı belirtilmiş, ücretin, zaman itibarıyla olmayıp, yapılan işe göre verilmesi durumunda da işçinin belirli veya belirsiz bir zaman için alınmış veya çalışmış olduğu sürece akdin "parça üzerine hizmet" veya "götürü hizmet" adı altında varlığını koruduğu açıklanmıştır. Belirtilmelidir ki, "ücret" unsuruna her ne kadar tanımda ve iş sahibinin borçları belirtilirken yer verilmiş ise de, 506 sayılı Kanun'un sistematiği ve takip eden diğer maddelerin düzenleniş şekline göre, bu unsurun sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığının kabulü gerekir. Baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre, hizmet akdinin ayırt edici ve belirleyici özelliği, "zaman" ile "bağımlılık" unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır.

Diğer taraftan inceleme konusu hizmet tespiti niteliğindeki davalarda işverenin doğru olarak belirlenmesi önem taşımakta olup, bu konuda temel dayanak noktası ve yol gösterici, 506 sayılı Kanun'un "İşveren ve işveren vekilinin tarifi" başlığını taşıyan 4. madde hükmüdür. Anılan maddede; bu Kanunun uygulanmasında 2. maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler "işveren", işveren nam ve hesabına işin yönetim görevini yapan kimseler de "işveren vekili" olarak tanımlandıktan sonra, Kanunda geçen işveren deyiminin işveren vekilini de kapsadığı belirtilmiştir.

Şu durumda denilebilir ki, 506 sayılı Kanun hükümlerine göre sigortalılık niteliği için; 2. madde kapsamında bulunanlar yönünden 3. maddede sıralanan olguların gerçekleşmemiş olması gereklidir veya ayrık bir durum olarak farklı

yasal düzenlemelerde ilgilinin, anılan Kanuna tabi sigortalı kabul edildiğinin/sayıldığının açıkça belirtilmiş olması zorunludur. Türk hukuk sisteminde köy korucularının 506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduklarına ilişkin açık hüküm/hükümler içeren herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, anılan kişilerin hukuki durum ve statülerinin, Kanunun 2 ve 3. madde içeriklerine göre değerlendirilmesine gereksinim duyulduğu gibi, davalı konumunda yer alması gereken "işveren" saptanırken, bir başka anlatımla köy korucularının işvereninin kim olduğu belirlenirken 4. maddedeki tanımdan yola çıkılması gereklidir. Bunun için de öncelikle köy koruculuğu kurumu ile söz konusu kuruma ilişkin düzenleyici hükümler içeren 18.03.1924 gün ve 442 sayılı Köy Kanunu irdelenmelidir.