muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26875, Karar No: 2017/1564, Tarih: 13.02.2017

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Çevre denetim tespit tutanağı, olay yerine ilişkin fotoğraflar, temin edilen bilirkişi raporu, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamından.... isimli şirketin yetkilisi olan sanığın olay tarihinde yağlı madeni atıkları da içeren hafriyat atıklarını alıcı ortam olan toprağa vermek suretiyle yukarıda belirtilen yönetmelikler çerçevesinden çevreyi kasten kirlettiği anlaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar:

Sanığa yükletilen çevrenin kasten kirletilmesi eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 13.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5087, Karar No: 2011/8066, Tarih: 29.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/5087 E.  ,  2011/8066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... 3 Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 20.04.2010 tarih ve 1998/327-2010/312 sayılı hüküm duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar ile davalı ... İnş.Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar vekili Avukat ... ile diğer davacılar ... ve 29 arkadaşı vekil Avukat ... ve davalı ... İnş.Tic.Ltd.Şti. vekili Avukat ... geldi. Diğer davalılar ve vekilleri gelmediler. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Mahkemenin bilirkişi incelemesi yapılması için ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne yaptığı 03.05.2005 tarihli talimat yazısında dava dosyasının eki olarak gösterilen dosya ve klasörlerin temyiz incelemesi için Dairemize gönderilen 2 klasör dava dosyasına ek olarak gönderilmediği anlaşıldığından anılan talimat yazısında gösterilen ekler ile dava dosyasına ek tüm belge ve klasörlerin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14734, Karar No: 2014/4664, Tarih: 11.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14734 E.  ,  2014/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 30/05/2013 tarih ve 2012/256-2013/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirkette nakliye rizikolarına karşı sigortalanan ait emtianın daval. tarafından karma nakliyesi yapılırken hasarlandığını,alınan ekspertiz raporu ile emtia tahliyesi sırasında kullanılan forklift aracının aparatının dikkatsiz kullanımı sonucu mekanik darbeler neticesinde hasarın meydana geldiğini, sigortalısının 8.304,00 TL zararını ödediklerini ve haklarına halef olduğunu, konşimentoda davalının isim ve unvanının bulunduğunu bu nedenle davalı şirket aleyhine takip başlattıklarını ancak davalı-borçlunun yetkiye ve borca itirazı sonucu takibin durduğunu, itirazın haksız ve kötüniyetli olarak yapıldığını ileri sürerek itirazın iptali ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; öncelikle hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, müvekkilinin taşımada taşıyıcı şirket olmayıp, taşıyıcıın acentesi olan acentesi olduğunu, bu nedenle de müvekkiline doğrudan husumet yöneltilemeyeceğini, H acentesi olduğu belirtilerek dava açılabileceğini, yazılı bir acentelik sözleşmesi mevcut olmasa da fiilen acentelik faaliyetini yürüttüğünü, aksi kanaat halinde hasarın boşaltma esnasında meydana geldiği dikkate alındığında sorumluluğunya ait olduğunu, müvekkili hakkında %40 icra inkar tazminatına hükmedilemeyeceğini savunarak davanın husumetten reddini ve davacının %40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dosya içeriğindeki üç farklı konişmento uyarınca davalı taşıyan sıfatına sahip olduğu, söz konusu konişmentoların bu şirket adına imzalandığı, davalının kendi adına kestiği fatura ile deniz yolu ile taşıma taahhüdünde bulunduğu, dava dışı taşıyan, davain ise asıl taşıyan olduğu, bilirkişi raporu ile belirlenen miktardan davalı taşıyanın sorumlu olduğu gerekçesiyle ve taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne ve itirazın kısmen iptaline, 8.304,00 TL üzerinden takip tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile takibin devamına karar verilmiştir.

./..

-2-

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

./..

-2-

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalının temyiz dilekçesine ekli faturanın açık fatura niteliğinde olup ödeme hususunun yargılama aşamasında ileri sürülmemesine ve dava dışı sigortalıya davalı tarafından söz konusu taşıma nedeniyle oluşan hasar bedelinin ödendiğinin belirgin olmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 456,27 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16580, Karar No: 2016/209, Tarih: 12.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16580 E.  ,  2016/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2015

NUMARASI : 2015/1137-2015/1914

İHBAR EDEN : Balıkesir 2. Aile Mahkemesi

KÜÇÜK : O.. U..

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kilis Sulh Hukuk ve Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Kilis Sulh Hukuk Mahkemesince, adres kayıt sistemine göre küçüğün ikamet adresinin “.. E.. Mah. Ç.. Sk. Y.. Apt. K:.. N: .. Merkez/BALIKESİR” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yaptırılan kolluk araştırmasına göre küçüğün babaannesi ile birlikte “E.. Ç.. Mah. U.. S.. Sk. No: .. Merkez/KİLİS” adresinde ikamet ettiğinden bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Karesi İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 03.07.2015 tarihli yazısı ekindeki tutanaktan ve Kilis İl Emniyet Müdürlüğünün 17.09.2015 tarihli yazısı ekindeki tutanaktan küçüğün babaannesi ile birlikte “E.. Ç.. Mah. U.. S.. Sk. No:... Merkez/KİLİS” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Kilis Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Kilis Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/25002, Karar No: 2013/1455, Tarih: 07.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/25002 E.  ,  2013/1455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm aylıklarının yasal faiziyle birlikte geri alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 16.01.2008 günü kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren iştirakçi babası üzerinden 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm (yetim) aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 2011 yılının Şubat ayında gerçekleştirilen işlemle 01.11.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 01.11.2008 – 31.07.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği, boşandığı eşiyle davalının 07.07.2010 tarihinde yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20. maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir. İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise davalı ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasında yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için; ilgili Nüfus Müdürlüklerinden boşanan eşlerin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilerek kayıtlı yerleşim yerleri saptanmalı, bu yerler yönünden geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin olarak Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davalının, boşandığı eşiyle 07.07.2010 tarihinde yeniden evlenmesine ilişkin olgunun eldeki davaya etkisi üzerinde durulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 07.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20676, Karar No: 2016/1332, Tarih: 08.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/20676 E.  ,  2016/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç Eşyasını Satın Alma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 2004 yılı Ağustos ayı yerine Ekim 2014 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 512. maddesi gereği belirlenecek nisbi para cezasının suç tarihi itibariyle 440 TL'den az olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 512. maddesi uyarınca hükmedilen 7 gün hapis cezasının, 647 sayılı Kanunun 4/2. maddesi gözetilerek aynı maddenin 1. fıkrası uyarınca günlüğü 11-17 arasında bir değer üzerinden adli para cezasına çevrilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uygulanmak sureti ile 20 TL'den adli para cezasına çevrilerek sanık hakkında fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıklar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hükümde yer alan "343" ibaresi çıkartılarak yerine "440" yazılmasına, yine hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "sanığa hükmolunan hapis cezasının günlüğü 647 sayılı Kanun'un 4/1. maddesi uyarınca, mahkemenin takdiri de gözetilerek 11 TL'den hesaplanmak suretiyle 77 TL adli para cezasına çevrilmesine ve

sanığın neticeten 765 sayılı TCK'nın 71. maddesi uyarınca 517 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ancak 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı gözetilerek infazın 483 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına" karar verilmek sureti ile diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.