muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/37, Karar No: 2008/55, Tarih: 18.03.2008

“kaçınılmazlık”

” diyebileceğimiz ve tüm tedbirlerin alınması halinde bile böyle olayların tam olarak önlenmesinin teknik ve pratik olarak mümkün olamayacağı ihtimalidir. Sonuç olarak; sanık İ...... A...’nun olayda 2/8 oranında kusuru olduğu, sanık S..... T......’nin olayda 3/8 oranında kusurlu olduğu, kaçınılmazlık faktörünün olayda 3/8 oranında olduğunun”

” tespit edildiği görülmektedir.

Mahkeme tarafından olayın sorumlusunun kim olduğu yazılı olarak sorulmuş ise de, KEDAŞ yetkilileri tarafından bu yazıya cevap verilmemiştir. Yazının tekid edilmesi üzerine ise 11.11.2003 tarihinde gönderilen cevap yazısında

“1-Gölcük İşletme Müdürlüğü sorumlu bulunduğu görev bölgesinde toplam 500 adet trafo bulunmaktadır. Bu trafoların 360 tanesi Gölcük belde ve köylerinde, 140 adeti de Karamürsel ilçesi ve köylerinde bulunmaktadır. Bu trafoların hiç birisinin kişilere zimmetli olmadığı gibi, bellibaşlı sorumlusu da yoktur. Herhangi bir trafoyla ilgili arıza şikayeti geldiğinde, o gün nöbetçi olan görevli personel trafoya gider arızayı giderir ve gelir. Bunun dışında personel yetersizliği nedeniyle rutin günlük kontrol yapılamamaktadır. Trafoların ve elektrik dağıtım panolarının kime zimmetli olduğuna dair bir görev ve sorumluluk çizelgesi de mevcut değildir.

2)Kilitli bulunması gereken elektrik dağıtım panolarını arıza bakımda çalışan tüm personelin açma yetkisi vardır. Bu hususta kimseye yetki verilmemiştir. Arıza olduğu zaman nöbetçi ekip gider, bu panoyu açar, arızayı giderdikten sonra tekrar kilitler, panolardaki kilitler tek tip olup tek anahtarla bütün panolar açılır. Bu nedenle tüm arıza ekibinde çalışan personelin hepsinde bu anahtarlardan bulunmaktadır. Bahsi geçen panonun olay tarihinde kilitin kırıldığı ve kilitin kimler tarafından kırılıp panonun açıldığı tespit edilememiştir.

3-Bir elektrik panosunun açılması konusunda kimse emir vermez, görevli arıza ekibi her zaman emir almadan açabilir. 500 trafo ile ilgili olarak arıza bakımda görevli 12 kişi bulunmaktadır.”

” şeklindeki bilgilere yer verildikten sonra, trafolarda görevli 12 kişinin listesinin yazıya eklendiği belirtirmiş, ancak bu liste yazıya eklenmemiştir. Mahkemece de bu husus yeniden sorulmamıştır.

Olayla ilgili olarak beyanına başvurulan sanık S..... T...... kolluktaki 26.06.2002 tarihli savunmasında; “

“Ben KEDAŞ ta elektrik teknisyeni olarak görev yapmaktayım. Bana sormuş olduğunuz Damlar Prefabriklerinde bulunan elektrik panosunda meydana gelen olayı sizden öğrendim. Belirtilen panonun üzerinde asma kilit bulunması gerekir. Fakat biz zaman zaman kontrol ettiğimizde asma kilitlerin kırıldığını tespit ediyoruz. Ayrıca elektrik panosunun normal kilidinin de bozulmuş olacağını zannediyorum. Bu konuda biz yapmış olduğumuz kontrollerde bu tür arızaları gidermeye çalışıyoruz. Fakat orada oturan vatandaşların elektrik panolarına zarar verdiklerini tespit ediyoruz. Olayda benim ve kurumumun bir suçu yoktur.”

” derken, talimatla verdiği 24.03.2003 tarihli mahkeme sorgusunda “

” derken, talimatla verdiği 24.03.2003 tarihli mahkeme sorgusunda “

“Suçlamayı kabul etmiyorum, belirtilen trafonun sorumlusu ben değilim…

…” demiştir. Bozmadan sonraki 18.04.2006 tarihli duruşmada ise bozmaya direnilmesini talep etmiştir.

Mağdurun annesi olduğu için sanık olarak yargılandıktan sonra beraat eden ve hakkındaki beraat hükmü kesinleşen İ...... A... kolluktaki 29.11.2002 tarihli savunmasında; “

“Olaydan önce biz ve prefabrik yönetimi KEDAŞ şirketine prefabriklerde trafodan kaçak elektrik yansıdığını söyledik. Şirketten yetkililer gelerek kaçak elektrik tespitini yaptılar. Ancak tamir etmediler. Olay günü çok sıcaktı, ben banyoya elimi yüzümü yıkamaya girmiştim. Oğlum M.... de bir anlık atiklikle elektrik kaçağı olduğu bilinen trafonun olduğu yöne doğru gitmiş ve orada çarpılmış ve yere düştüğünü gördüm. Çığlık attım. Komşuların yardımı ile hastaneye gittik.”

” derken, mahkemedeki 25.03.2003 tarihli savunmasında, “

“…mağdurun yaralandığı tarihten 5-6 ay kadar önce prefabriklerin bulunduğu evlerin trafosunda arıza meydana gelmişti, trafo tamir edildi. Ancak etrafında muhafaza yoktur. Elektrik kaçağı olduğunu bilmiyordum.”

” şeklinde beyanda bulunmuştur.

27.10.2003 tarihinde yapılan keşif sırasında ifadesine başvurulan tanık Gülten Karaaslan ise bu ifadesinde; “

“Şu anda L-12 prefabrik kaldırılmıştır, bu prefabriğin hemen önünde olay zamanı elektrik çarpması vardı, elektrik trafosunun kapısı açıktı, çocuk ta elektriğe dokunmuş ve yaralanmış, trafonun yüksekliği bir buçuk iki metre idi. Ancak trafoyu da daha sonra kaldırdılar. Bu olayın hemen akabinde TEK ten gelip trafoyu kilitlemişlerdi.”

” demiştir.

Dosya kapsamından anlaşıldığı üzere; olayın meydana geldiği trafo pano kapaklarının açık bırakılması ve periyodik kontrollerle bunların kapalı kalmasının sağlanamaması nedeniyle trafo bakım sorumlusunun olayda kusurlu bulunduğu bir vakıadır. Nitekim bu husus bilirkişi tarafından da tespit edilmiştir. Bununla birlikte asıl sorun sanığın bu trafonun bakım sorumlusu olup olmadığı ya da trafo bakım sorumlusunun kim olduğuyla ilgilidir. Bu hususun tespitiyle ilgili olarak Yerel Mahkemece, ilgili elektrik dağıtım şirketinin faaliyetlerine ruhsat veren ve denetleyen devlet kurumlarıyla da yazışma yapılmak suretiyle gerçek sorumlunun tespiti cihetine gidilmesi gerekirken, ilgili şirket tarafından verilen ve eksiklikler içeren yazıya dayanılarak eksik soruşturma ile beraat hükmünde direnilmesi hukuka aykırıdır.

Bunun yanında, 1412 sayılı CYUY nın 214. maddesine benzer bir düzenlemenin 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasası’nda yer almamış olmasının; aynı yetkinin Yasanın bir çok yerinde açıkça verilmiş olması karşısında, mahkemenin res’en delil toplama yetkisini ortadan kaldırmayacağı kabul edildiğinden, yerel mahkemenin bu konuya ilişen direnme gerekçesi de yerinde görülmemiştir.

Bunun yanında, 1412 sayılı CYUY nın 214. maddesine benzer bir düzenlemenin 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasası’nda yer almamış olmasının; aynı yetkinin Yasanın bir çok yerinde açıkça verilmiş olması karşısında, mahkemenin res’en delil toplama yetkisini ortadan kaldırmayacağı kabul edildiğinden, yerel mahkemenin bu konuya ilişen direnme gerekçesi de yerinde görülmemiştir.

Bu itibarla, katılan vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, isabetli bulunmayan direnme kararının tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak bozulmasına ve dosyanın Yerel Mahkemeye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul üyesi tarafından; “

“beraata ilişkin direnme hükmün onanması”

” yönünde karşıoy kullanılmıştır.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle;

1-Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2006 gün ve 105-217 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

2-Dosyanın Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine 18.03.2008 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2072, Karar No: 2014/17267, Tarih: 10.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2072 E.  ,  2014/17267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/10/2013 tarih ve 2011/277-2013/229 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket adına TPE nezdinde tescilli olan TR 2000 02155 B sayılı incelemeli patent konusu olan atık boşaltma düzeneği (gider) buluşuna ilişkin 1 bağımsız 6 bağımlı istem olmak üzere toplam 7 istemden oluşan patent konusuna, davalı şirket tarafından haksız olarak ve lisans bedeli ödenmeksizin tecavüzde bulunulduğunu ileri sürerek ürünlerin imalatı ve satışının, dağıtımının, ithalinin ve ihracının önlenmesini, ticari amaçla bulundukları her yerden toplatılmasını, üretiminde kullanılan araç, cihaz ve kalıplara el konulmasını, mevcut ürünlerin tamamına el konulmasını ve ayrıca bu ürünlerin tanıtıcı her türlü tanıtım evraklarının, broşürlerinin bulundukları yerlerden toplatılmasını, imha edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı adına incelemeli patent ile koruma altına alınan kısmın sadece "koku fermatürü" olarak adlandırılan kısımdan ibaret olduğunu, diğer ürünlerin koruma altında olmayan zaten piyasada harcı alem olarak satılan parçalar olduğunu, müvekkilinin sattığı ürünlerin zaten davacı tarafın orjinal ürünü olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davalı ürünlerinin dava konusu edilen TR 2000/02555 B nolu incelemeli patent belgesinde yer alan istem 1-5 içerisinde tanımlanan korunma kapsamı dahilinde olduğu, bu kapsamda eylemin tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının davacı tarafa ait patent haklarına tecavüz teşkil ettiğinin tesbitine, tecavüzün önlenmesine ve refine, vaki tecavüz nedeni ile 10.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesin karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 512,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9956, Karar No: 2020/3095, Tarih: 08.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/9956 E.  ,  2020/3095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacılar vekili ve davalılardan ..., ... ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, 11 parselin 3245 m2' lik kısmının haricen paydaşlar arasında taksim edilmiş olduğunu, davacıların kök murisi ... tarafından 1964 yılından bu yana kesintisiz olarak kullanıldığını, muris ...'ın 1964 yılında dava konusu gayrimenkul üzerinde 2 tam ve bir çekme kat ile müştemilat olmak üzere müstakil bir bina inşa ettiğini, bu binanın davacıların murisi olan ... tarafından yapıldığını, ölmeden önce muris ...'ın, öldükten sonra ise davacılar tarafından kesintisiz olarak kullanıldığını, dava konusu taşınmaz üzerinde bir çok meyve ve fındık ağaçlarının olduğunu ve bu ağaçları bizzat vefat eden muris tarafından dikildiğini, dava konusu taşınmaz üzerindeki binalar ve ağaçlarla birlikte muris ve davacılar tarafından kullanıldığının tespitini ve davacılara aidiyetini karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın birlikte vermiş oldukları cevap dilekçesinde; dava konusu arz üzerindeki muktesatın ... olduğunu kabul ettiklerini, arsa üzerinde bulunan ağaçların ... tarafından yetiştirildiğini ve davayı kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Davalı ... vekili 02.11.2015 tarihli dilekçesi ile dava konusu parsel üzerindeki ağaçlar ile binanın muris ...'a ait olduğunu kabul ettiklerini, zaten itirazlarınında bulunmadığı, davayı kabul ettiklerini bildirdikleri beyan etmiştir.

Davalılardan ..., ..., ... 28.01.2016 tarihli dilekçeleri ile dava konusu taşınmaz üzerinde dikili bulunan ağaçlar ile binanın birlikte muris ve davacılar tarafından kullanıldığını ve davacılara ait olduğu iddialarını kabul etmediklerini, kendilerinin de bu ağaçlar ve bina üzerinde haklarının olduğunu, davayı kabul etmediklerini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 11 parsel üzerindeki davacıların kök murisi ... tarafından fiilen kullanılan arsanın 3245 metre karelik kısım üzerinde inşa edilmiş bulunan 2 kat bir çekme kat bina ile muris tarafından yetiştirilen 5 adet selvi, 8 adet nar, 14 adet incir, 8 adet elma, 3 adet armut, 11 adet pelit, 3 adet üzüm, 3 adet kiraz, 3 adet vişne, 4 adet kavak, 17 adet erik, 3 adet ayva, 4 adet çam, 2 adet hurma ve 4 adet portakal ağacı ve ağaç olarak yine 154 adet fındık ocağının (ağacının) davacıların murisi tarafından dikildiği ve yetiştirildiğinin kabulüne, bunların davacılar tarafından kullanıldığı ve onlara ait olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhtesatın tespitine ilişkindir.

Dava, muhtesatın tespitine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 11 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının davacılar ve bir kısım davalılar arasında paylı mülkiyet şeklinde, kalan 1/14 hissenin ise bir kısım davalılar arasında elbirliği mülkiyeti şeklinde tapuda kayıtlı olduğu, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan fen bilirkişi raporunda, 11 nolu parsel tapu kaydında cinsi bir katlı kargir ev ve fındık bahçesi olup, alanı 6222.31 m2 olduğunun belirtildiği, ziraat ve inşaat mühendisi bilirkişi raporunda ise, taşınmaz üzerinde bulunan yapının ve ağaçların sayı, nitelik ve değerleri tespit edilerek, parsel üzerinde yer alan bina ile ağaçların davacıların murisleri tarafından inşa edildiği ve yetiştirildiğini belirttikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 297/2. maddesinde “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmüne yer verilmiştir. Anılan bu düzenleme karşısında uyuşmazlığın çözümlenmesine karar veren mahkemenin, kuracağı hükmün açık, net ve infaza elverişli olması gereklidir.

Ne var ki; mahkemece kurulan hükmün infaza elverişli olduğunu söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır. Davacılar, dava dilekçelerinde dava konusu taşınmaz üzerinde miras bırakanları ... tarafından yaptırılan binanın ve yine miras bırakan ... tarafından dikilen ağaçların aidiyetinin tespitini talep etmektedirler. Mahkemece, kararda hükme esas alınan rapora atıf yapılmaksızın ve kararın eki yapıldığı belirtilmeksizin davacıların davasının kabulüne karar vererek 11 parsel üzerindeki davacıların kök murisi ... tarafından fiilen kullanılan ve inşa edilmiş bulunan 2 kat bir çekme kat bina ile muris tarafından yetiştirilen 5 adet selvi, 8 adet nar, 14 adet incir, 8 adet elma, 3 adet armut, 11 adet pelit, 3 adet üzüm, 3 adet kiraz, 3 adet vişne, 4 adet kavak, 17 adet erik, 3 adet ayva, 4 adet çam, 2 adet hurma ve 4 adet portakal ağacı ve ağaç olarak yine 154 adet fındık ocağının(ağacının) davacılar murisi tarafından dikildiği ve yetiştirildiğinin kabulüne karar vermiş, ayrıca bunların davacılar tarafından kullanıldığı ve onlara ait olduğunun tespitine karar vermiştir. Karar içeriğinden aidiyetinin tespiti istenen yapının ve ağaçların kök muris ...'a tarafından oluşturduğu belirtilerek, davacılar ait olduğunun tespitine karar verilerek kararda çelişki oluştuğu anlaşılamamaktadır. Bu nedenle, hükümde muhtesatın aidiyetinin kime ait olduğunun açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi, hükmün bu şekilde denetime ve infaza açık hale getirilmesi gerekirken bu hususların göz ardı edilmesi doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalılar ..., ... ve ...'un temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 08.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/6598, Karar No: 2023/1341, Tarih: 13.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/6598 E.  ,  2023/1341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

İstanbul Anadolu 55. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2014/1500 Esas, 2015/1026

Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekili Temyiz İsteminde

Özetle: Sanığın yapmış olduğu savunmanın hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, tanık beyanının da olayı doğruladığını, beraat hükmünün bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık kendi çocuğunun katılan mağdure ile aynı okulda öğrenci olduğunu bilmeksizin bazı konularda görüşmek amacıyla çocukların eğitim gördüğü \*\*\*\* \*\*\*\* İmam Hatip Lisesine gitmek üzere minibüse bindiği, bir süre sonra minibüsün kalabalıklaşması üzerine aynı minibüste yine okula gitmekte olan katılan mağdurenin kalabalığın etkisi ile sanığın oturuyor olduğu bölüme doğru iteklendiğini, itekleme sonucu sanığın oturduğu yere geldiğinde sanığın oturduğu yerden bacağını ellediğini ifade ettiği; tanık ... ise arkadaşının beyanı üzerine bu kişiyi izlediğini, kolunu salladığını gördüğünü ancak başka bir kızın bacaklarına dokunduğunu görmediğini belirttiği, minibüs yolculuklarında ve özellikle büyükşehirlerdeki yolcu yoğunluğu sürecinde araçların bilindiği üzere sürekli durup hareket etmelerinden kaynaklı minibüs içinde sıkışıklıklar ve sarsılmalar yaşanmakta olduğu, olayların gelişimine ilişkin katılan mağdure ve tanığın soruşturma aşamasında ve kovuşturma aşamasındaki beyanları arasında çelişkiler olduğu, yolculuk sırasında gerek içerdeki yolcu yoğunluğu gerekse araçtaki sarsıntı nedeni ile sanığın elinin yanında durmakta olan mağdureye değmiş olmasının onun katılan mağdureye karşı cinsel istismar kastı ile hareket ettiğinin kabul edilemeyeceği, sanığın atılı suçu işlediğine dair cezalandırılabilmesi için yeterli her türlü şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığı kabul edilerek beraat hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 55. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2014/1500 Esas, 2015/1026 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21763, Karar No: 2014/35947, Tarih: 27.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/21763 E.  ,  2014/35947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/04/2014

NUMARASI : 2013/405-2014/201

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi r tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin kendisine yüklediği tüm sorumlulukları eksiksiz yerine getirdiğini ancak hiçbir gerekçe gösterilmeksizin haksız ve dayanaksız olarak tek tarafları olarak iş akdine son verildiğini beyanla feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirketin Trakya sahalarında bulunan faaliyetlerinin proje iptalleri nedeni ile azalması ve müvekkili şirket tarafından yakın zamanda planlanan dışında her hangi bir ek işin alınmaması sonucunda istahdam fazlalığı oluştuğunu, müvekkili şirkette personel fazlası bulunması nedeniyle davacının görevlendirileceği başka bir pozisyon bulunmaması nedeniyle iş kanununun 18. maddesi uyarınca iş akdinin sona erdirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş akdinin haklı nedenle feshedildiği hususunun ispat yükünün davalı işverene ait olduğu, ispat yükü kendisine ait davalı tarafa verilen kesin mehile rağmen ticari defter ve kayıtların dosyaya sunulmadığı, davalı iş yeri ile ilgili organizasyon şemalarının dosyaya sunulmadığı gibi davalı tarafın savunmakta olduğu personel fazlalılığının gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda bilirkişi incelemesi yapılması yönündeki mahkeme talebinin taraflara verilen kesin mehile rağmen keşif ve bilirkişi gider avansı yatırılmayarak taraflarca yerine getirilmediği, feshin son çare olma ilkesinin davalı işveren tarafından ispat edilemediği, dolayısıyla davacının iş akdinin iş hacminin azalması ve personel fazlalığı gerekçesiyle haklı nedenle fesh edildiği hususunun davalı işveren tarafından ispat edilemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta işverence gerçekleştirilen feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetlidir.