muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20639, Karar No: 2013/29142, Tarih: 13.12.2013

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Somut olayda davalılar arasında işçi temine yönelik bir ilişki söz konusu olup geçerli bir alt işverenlik ilişkisi mevcut değildir. Diğer taraftan Belediye Kanunu’nun 67. maddesi anlamında toplu taşıma işinin alt işverene verilmesi de söz konusu değildir. Çünkü alt işverenin de işveren sıfatını taşıması ve kendi organizasyonunun bulunması gereklidir. Oysa işin yapılması için gerekli bütün donanım ve organizasyon diğer davalı İ.E.T.T’ye aittir. Yine 4857 sayılı Kanun’a 5538 sayılı Kanun'la eklenen fıkralar muvazaayı dışlayıp geçersiz bir alt işverenlik ilişkisini geçerli kabul etmeyi sağlayacak içeriğe de sahip değildir. Bu düzenlemelerde hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisinin kamu kurumları açısından bazı sonuçları özel olarak düzenlenmiştir.

Ayrıca davalılar arasında hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisi olmadığına dair iki adet iş müfettişi raporu mevcut olup bu raporlara karşı yapılan itirazlar mahkemeler tarafından kesin olarak reddedilmiştir (İstanbul 1. İş Mahkemesi, 2010/1115 Esas, 2012/695 Karar ve İstanbul 9. İş Mahkemesi, 2010/1086 Esas, 2011/425 Karar sayılı kararlar). Bu şekilde iş müfettişi raporundaki belirlememeler ile söz konusu dava dosyaları kuvvetli delil niteliği taşımaktadır.

Sonuç olarak, davalılar arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisi bulunmamasına ve KİPTAŞ işçisi olarak gözüken davacının, başından itibaren İ.E.T.T. işçisi olmasına rağmen muvazaanın olmadığına dair yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Mahkemece davacının davalı İ.E.T.T’nin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanması için gerekli diğer koşulların mevcut olup olmadığı ile talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ayrıca değerlendirildikten sonra sonucuna göre davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5959, Karar No: 2014/8081, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5959 E.  ,  2014/8081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/17833, Karar No: 2020/2461, Tarih: 02.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17833 E.  ,  2020/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08/02/2016 gününde verilen dilekçe ile kadastral parselin ihyası talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; idari başvuru şartı yerine getirilmediğinden davanın usulden reddine dair verilen 10/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastral mülkiyet durumunun ihyasına yönelik tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, mülkiyeti müvekkiline ait ... ili, ... ilçesi, 110 ada 1 parsel (eski 1384 - 1385 parsel) sayılı taşınmaza ilişkin 04.05.2007 tarihli ve 17 sayılı ... Belediyesi Meclisi Kararı ile onanan imar planının 5703 sayılı Yasa gereğince Tarım İl Müdürlüğünün onayı alınmadan kabul edilmesi nedeniyle adı geçen imar planının 06.03.2009 tarih ve 5 sayılı Belediye Meclisi kararı ile iptal edildiğini, plan iptal edilmeden önce ... Belediye Encümeninin 1384 ve 1385 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu alanda 28.11.2007 tarih ve 47/01 sayılı Kararıyla imar uygulaması yapıldığını, usul ve Yasaya aykırı planı belediye yapmış olmasına rağmen plana ilişkin geri dönüşüm cetvellerinin hazırlanmasının davacıdan istendiğini, müvekkilinin cetvelleri hazırlattığını, belediyenin ilgili idareden kadastral parsele dönüştürmeyi talep ettiğini ancak idarenin yolsuz tescilin mahkeme kararı ile düzeltilebileceği yönünde cevap verdiğini iddia ederek dava konusu taşınmazın eski kadastral sınırına dönüştürülmesini ve tapu kaydının eski hale getirilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın hukuki dayanağının bulunmadığını, davacının öncelikle tapu sicil müdürlüğüne başvurarak düzeltme talebinde bulunmasının zorunlu olduğunu, bu talepten sonuç alınmaması halinde dava açılabileceğini, davanın usulden reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Tapu Sicil Tüzüğünün 75. maddesinde belirtilen idari başvuru şartı yerine getirilmediğinden davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

20 Şubat 2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7221 sayılı Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 7. maddesiyle 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesine yeni bir fıkra eklenmiştir.

Mahkemece, Tapu Sicil Tüzüğünün 75. maddesinde belirtilen idari başvuru şartı yerine getirilmediğinden davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

20 Şubat 2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7221 sayılı Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 7. maddesiyle 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesine yeni bir fıkra eklenmiştir.

Eklenen bu hükme göre, 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi kapsamında yapılmış imar uygulamalarının kesinleşmiş mahkeme kararlarıyla iptal edilmesi nedeniyle; davaya konu parselin imar planı kararları ile umumi ve kamu hizmetlerine ayrılan alanlara denk gelmesi veya iptal edilen uygulama ile tahsis ve tescil edilmiş parsellerde hak sahiplerince yapı yapılmış olması ve benzeri hukuki veya fiili imkânsızlıklar nedeniyle geri dönüşüm işlemleri yapılarak uygulama öncesi kök parsellere dönülemeyeceğinin parselasyon planlarını onaylamaya yetkili idarelerin onay merciince tespiti halinde, öncelikle davaya konu parselin hak sahiplerinin muvafakati alınmak kaydıyla uygulama sahası içerisinde idarece uygun bir yer tahsis edileceği veya anlaşma olmaması halinde davacı hak sahibinin kök parseldeki yeri dikkate alınarak uygulamadaki düzenleme ortaklık payı kesintisi düşüldükten sonraki taşınmazın rayiç bedeli üzerinden değerinin ödeneceği belirtilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, eklenen bu hüküm uyarınca idareye başvuru yoluyla çözülmesi gerektiğinden, imar parselinin kadastral parsele ihyasına yönelik dava konusu talebin, kanun değişikliği nedeniyle reddine karar verilmesi için yerel mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4386, Karar No: 2010/6605, Tarih: 02.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/4386 E.  ,  2010/6605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... AŞ.

3-... VEKİLİ AVUKAT ...

Davacı... Ltd. Şti vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 17/10/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/11/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili taraflarından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davalıların temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Karar, taraflarca temyiz edilmiştir. Bunlardan davacının HUMK’nun 432/1. maddesinde yazılı onbeş günlük ve 427/4 ve 433/2. maddelerinde belirlenen on günlük süreleri geçirdikten sonra temyiz ettiğine göre temyiz istemi reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayında yer alan sözlerin niteliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 2.500,00 YTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 1.000,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (3) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…2.500,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…1.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 nolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak “3-Alınması gereken 135,00 YTL karar harcı, davacıdan peşin alınan harç ile karşıladığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, fazladan yatırılan 81,00 YTL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; 4 nolu bendinde yer alan “…150,30…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…69,30…” sayı dizisinin yazılmasına; davalıların öteki temyiz itirazlarının (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle; davacının temyiz dilekçesinin (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 02/06/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ... Limited Şirketi, ... Gazetesinin 15 Eylül 2007 günlü sayısında davalılardan ... tarafından kaleme alınan “O kör levreğin dahi sofranızda hakkı var” başlığı altındaki köşe yazısında, sahillere yakın kurulan balık çiftliklerinin altındaki bitki tabakasının, yukarıdan dökülen ilaç ve kimyasalların etkisiyle bitirildiğini, ekolojik dengenin bozulduğunu, Hükümetin balık çiftliklerini açık denize taşıtma kararı aldığını belirterek, “…denizden bir lokma sebeplenenlerin dahi yağmacılara tükürük borcu var… bu balık çiftliği sahiplerini aranıza

sokmayın, karşılaştığınızda tükürülecek yüzlerine gülüp, sırtlarını sıvazlamayın, şenliklerinize davet etmeyin, düğünlerine derneklerine katılmayın, yan yana gözükmeyin, gittikleri lokantalarda yemek yemeyin, ellerini sıkmayın …” biçiminde ifadeler kullanmak suretiyle balık çiftliği sahibi olarak kendisinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek 10.000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

sokmayın, karşılaştığınızda tükürülecek yüzlerine gülüp, sırtlarını sıvazlamayın, şenliklerinize davet etmeyin, düğünlerine derneklerine katılmayın, yan yana gözükmeyin, gittikleri lokantalarda yemek yemeyin, ellerini sıkmayın …” biçiminde ifadeler kullanmak suretiyle balık çiftliği sahibi olarak kendisinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek 10.000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, yazıda hiçbir şekilde davacı yanın şahsının hedef alınmadığını, aleyhinde herhangi bir ifade ve beyan bulunmadığını, öncelikle “aktif husumet yokluğu” nedeniyle davanın reddi gerektiğini, ayrıca yazının; gerçeklik, kamu yararı ve toplumsal ilgi, güncellik, konu ile ifade arasında düşünsel bağlılık koşullarını taşıdığı, hukuka uygun bulunduğunu gerekçe göstererek davanın esastan da reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, yazıda eleştiri sınırlarının aşıldığı benimsenip, talep kısmen kabul edilerek 2.500 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Dairemizin sayın çoğunluğu ise, davacı yararına takdir edilen manevi tazminatı yukarıda açıklanan gerekçelerle 1.000 TL ye indirmek suretiyle düzelterek onamıştır.

Davaya konu edilen yazıda davalı ...’ın, sahillerin yakınında kurulan balık çiftliklerinin kötü kullanılmasından ötürü altındaki bitki örtüsünün adeta yandığını, düzenlenen raporlarda da bu vahametin ortaya konulduğunu, dolayısıyla ekolojik dengenin bozulduğunu vurguladığı anlaşılmaktadır. Anayasa’nın “Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması” başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip bulunduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükme bağlanmıştır. Yazının hiçbir yerinde davacının adı geçmemektedir. Bu durumda yazının davacıya yönelik olduğu ve matufiyet unsurunun gerçekleştiği kabul edilemez, öncelikle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekir. Davayı kısmen kabul eden ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır. Katılmamakla birlikte, kabule göre de çevreye, doğaya ve dolayısıyla tüm canlılara olduğu gibi, insana da verilen zararların üst seviyeye çıktığı ve arttığı bir zamanda yapılan bu eleştiri, hukuka uygunluk kriterlerini taşıması sebebiyle sert ve kırıcı da olsa katlanılması gerekir. Bu yönüyle de yerel mahkeme kararının bozulması kanaat ve görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 02/06/2010
Yargıtay — Esas No: 2012/4591, Karar No: 2013/22715, Tarih: 18.09.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/4591 E.  ,  2013/22715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yasak bıçak taşıma, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit, yasak bıçak taşıma ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Eleştiri: Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunmasına karşın, yasak bıçak taşıma suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 58. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı ve aynı hükümde hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, bu husus infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10545, Karar No: 2010/14220, Tarih: 22.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/10545 E.  ,  2010/14220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) 130 ada da bulunan tüm parselleri komşu parselleri ile birlikte gösterir geniş kadastro paftasının bir suretinin,

2) Çekişmeli 130 ada 4 parsel sayılı taşınmaza komşu olan itirazlı olduğu anlaşılan 130 ada 3 ve 5 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının,

3) Çekişmeli parsele komşu 129 ada 5 ve 131 ada 6 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin kadastro tespit tutanakları ile eğer itirazlı iseler dava dosyalarının,

4) Yörede 5304 Sayılı Yasa gereğince orman sınırlandırması yapıldığı anlaşılmakta olup, Orman Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmaza ilişkin orman tahdidine itiraz davası açılıp açılmadığı araştırılarak açılmış ise buna ilişkin dava dosyasının,

5) Davalıların dayandığı T.Evvel 1942 tarih 111 ve 19.3.1960 tarih 39 nolu tapu kayıtları tüm geldi ve gitti kayıtları ile birlikte getirtilmeli, ayrıca; dayanılan tapu kayıtlarının kadastro sırasında her hangi bir parsele revizyon görüp görmediği tapu sicil ve kadastro müdürlüklerinden sorularak alınacak cevabi yazının dosyaya eklenmesi,Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 22.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14827, Karar No: 2013/21542, Tarih: 28.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14827 E.  ,  2013/21542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yenişehir Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.01.2012 gün ve 2009/109-2012/8 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.04.2013 gün ve 2012/7113-2013/6394 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kiraladığı arazide yetiştirdiği domates ürününün dava dışı davalı tarafından sigortalandığını, 15.06.2008 tarihinde yağan dolu ve yağmur sonucunda sigortalı ürünün zarar gördüğünü, davalının uğranılan zararı karşılamadığını ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL’nin hasar tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.