muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/32707, Karar No: 2016/12170, Tarih: 28.06.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/32707 E.  ,  2016/12170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde, altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı temel hapis cezasının kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 60 gün olarak belirlenmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu, fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak adli para cezasının 4 güne indirilmesine, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5825, Karar No: 2009/9027, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5825 E.  ,  2009/9027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin maliki olduğu, davalıya kasko sigortalı aracın 30.5.2007 tarihinde park halinde iken, plakası tespit edilemeyen bir aracın çarpması sonucu hasarlandığını, ihbara rağmen ödenmeyen kasko tazminatının tahsili için başlatılan icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatı talep etmiştir.

Davalı ... vekili, hasarın poliçe vadesinden sonra meydana geldiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hasarın poliçe vadesinde meydana geldiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının Ankara 23. İcra Müdürlüğü’nün 2008/350 Esas sayılı takip dosyasına yaptığı itirazın 1.832.80.-TL üzerinden iptaline, alacağa takip tarihinden yasal faiz işletilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kazanın poliçe vadesinden sonra meydana gelmiş olduğunun davalı ... tarafından ispat edilememiş olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 98.00.-TL peşin harcın onama harcından mahsubuna 28.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1215, Karar No: 2014/10525, Tarih: 23.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/1215 E.  ,  2014/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğe yönelik müdahalenin meni

... Gazino ve Lokantacılık Tic. Ltd. Şti. ile ... ve ihbar edilen Hazine aralarındaki zilyetliğe yönelik müdahalenin meni davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine dair ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 12.09.2012 gün ve 1163/1191 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi ihbar edilen Hazine vekili ile davacı-karşı davalı vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, mülkiyeti hazineye ait 9457 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 4217 m²'lik bölümü üzerinde vekil edenine ait gazino binası bulunduğunu, davalının, vekiledeninin izni ile taşınmazın yaklaşık 50,00 m²'lik bölümünü duvarla çevirerek kapalı depo haline getirmek suretiyle kullanmaya başladığını, bir süre sonra vekiledeninin davalı taşınmaz bölümüne ihtiyacı olması nedeniyle noterden çektikleri ihtarname ile davalıdan taşınmazı boşaltmasını istedikleri halde davalının buna yanaşmadığını açıklayarak, vekiledeninin taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin tespiti ile davaya konu 50,00 m²'lik taşınmaz bölümüne davalının sataşmasının önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, birleşen dosyadaki 08.08.2011 havale tarihli dava dilekçesinde; davalı taşınmazın evvelinden beri vekiledeninin zilyetliğinde bulunduğunu, davalınınn taşınmaz üzerinde herhangi bir hak ve zilyetliğinin bulunmadığını açıklayarak davalı tarafça haksız yere yaratılan muarazanın ve davalı tarafın davalı taşınmaza müdahalesinin önlenmesine karar verilemesini dava etmiştir.

Mahkemece, 07.02.2012 tarihli duruşmada davanın Hazine'ye ihbarına karar verilmiş, Hazine vekili dosyaya ibraz ettiği 16.02.2012 havale tarihli dilekçesinde; davanın esasının taşınmazın aynına ilişkin olmayıp mülkiyet konusunda herhangi bir ihtilaf bulunmadığını açıklayarak davanın takibinde müvekkili olan kurum açısından menfaat yokluğundan dolayı davanın takibinden vazgeçtiklerini beyan etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleşen davanın ise kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde asıl dosya davacı vekili ile davanın ihbar edildiği Hazine vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine göre, mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kısmen kabul ve kısmen redde karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden asıl dosya davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile esasa ilişkin hüküm bölümünün ONANMASINA,

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine göre, mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kısmen kabul ve kısmen redde karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden asıl dosya davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile esasa ilişkin hüküm bölümünün ONANMASINA,

Taraflar arasındaki uyuşmazlık taşınmazın aynına ilişkin olmadığına göre hükmü temyiz eden Hazine vekilinin davayı temyizde hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, aşağıda dökümü yazılı 21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4,05 TL'nin temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, 23.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6978, Karar No: 2012/100, Tarih: 17.01.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6978 E.  ,  2012/100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Önceki tarihli iade kararı tam olarak yerine getirilmeden dosya Dairemize gönderilmiştir. ... mirasçıları ..., ..., ..., ... ile ..., ... ile ... mirasçıları ... ... ve ... ile ... mirasçılarından ...’e Dairemizin ilk iade kararından önce yapılan karar tebliğlerinin kalemde usulsüz olarak yapıldığı, Dairemizin iade kararından sonra da belirtilen bu kişiler adlarına iade kararından sonra aradan geçen 13 yıllık zamana rağmen herhangi bir tebliğin yapılmadığı görüldüğünden yukarıda adı geçen kişiler adına, eğer bu kişiler ölü ise Nüfus Müdürlüğünden getirtilecek nüfus kayıtlarına göre tespit edilecek mirasçılarına 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve Nizamnamesine uygun olarak mahkeme hükmünün tebliği, temyiz süresinin beklenilmesi, dosyanın bizzat hakim tarafından titizlikle incelenmesi eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, yeniden yazışmaya ve nedensiz yargılama giderine meydan verilmemesi, aksi halde ilk iade kararından sonra aradan geçen 13 yıllık zaman farkı da gözetilerek ilgili hakim hakkında Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulu’na, kalem personeli hakkında o yer C.Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulacağının gözönünde tutulması, ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine İADESİNE, 17.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29957, Karar No: 2015/13752, Tarih: 16.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29957 E.  ,  2015/13752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2014

NUMARASI : 2013/313-2014/74

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve ağaç bedelinin tahsili ile ecrimisil davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16.06.2015 günü temyiz eden davalı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak, davalı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve ağaç bedelinin tahsili ile ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dosyada mevcut tespit raporuna göre dava konusu taşınmaz üzerinde baskın ağaç türü olan sumak, incir ve fıstık ağaçları yer almakta olup, dava konusu taşınmazın üzerindeki ağaçların bedeli hesaplanırken, bu ağaçların cinsine göre kapama karışık meyve bahçesi olarak kabul edilmesi gerekirken kapama fıstık bahçesi olarak kabul edilmek suretiyle hesaplama yapılması,

2- Kabule göre de; zemini arsa vasfında olan taşınmaz üzerindeki ağaçların bedeli hesaplanırken objektif değer artırıcı unsur eklenilmemesi gerekirken, objektif değer artırıcı unsur ilave edilerek fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 16.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14020, Karar No: 2011/172, Tarih: 17.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14020 E.  ,  2011/172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.04.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 442 sayılı Köy Kanununa, 3367 sayılı yasa ile eklenen 13. ek maddesi uyarınca, Boruktolu köyü tüzel kişiliğine tahsis edilen taşınmazın, köy ihtiyar heyeti tarafından hak sahiplerine satışına dayalı tapu iptali tescil, olmazsa arsanın rayiç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, kararı davalı ... tüzel kişiliği temyiz etmiştir.

Davacının isteminin dayanağını 442 Sayılı Köy Kanununa 3367 sayılı Yasa ile eklenen ek 13. madde teşkil etmektedir. Köy Yerleşme Alanı Uygulama Yönetmeliğinin 12/c maddesinde “İsteklinin ikamet etmekte olduğu köy nüfusuna kayıtlı olması ve o köyde asgari 5 yıl oturmuş olması” düzenlenmiştir. Anılan bu hüküm uyarınca Köy Tüzel Kişiliği adına tapuda kayıtlı taşınmazları, o köyde asgari 5 yıl ikamet eden ve köy nüfusuna kayıtlı olan ihtiyaç sahipleri tescil talebinde bulunabilir.

Yasa ve yönetmeliğin bu hükmü kamu düzenine ilişkin olduğundan davacının taşınmazın bulunduğu köyde ikamet edip etmediği, kolluk vasıtasıyla araştırılması gerekmektedir. Mahkemece bu husus üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

2010/14020 - 2011/172

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9817, Karar No: 2018/5091, Tarih: 29.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9817 E.  ,  2018/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat

Sanık ... hakkında mahkumiyet

I. Sanık ... hakkında verilen karara karşı sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip, 01.10.2013 tarihli sorgusunda bildirdiği son adresine çıkarılan tebligatın adresten ayrıldığından bahisle iade edilmesi üzerine sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre 07.04.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı, bir haftalık yasal süresinden sonra 22.04.2014 tarihli dilekçe ile yapılan temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gerekli 1412 sayılı CMUK. nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II. Sanık ... hakkında verilen karara karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

... Gıda Sanayi İç ve Dış Tic. Ldt. Şirketinin ortağı olan sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içerisinde 2008 yılına ait herhangi bir fatura aslı ya da suretine rastlanılmadığı anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının belirlenmesi, Ba-Bs form analizine göre ... Gıda Sanayi İç ve Dış Tic. Ldt. Şirketinden mal aldığına dair Ba formu ile bildirimde bulunan yani suça konu faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporlarının düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sanığın yazı ve imza örnekleri temin edilerek, suça konu faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri tanık olarak dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.05.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık 213 sayılı Vergi Usul Kanununun (VUK) 359-b maddesinde düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma eylemlerinde suçun oluşup oluşmadığının tespiti açısından suça konu belgelerin VUK 227/3 gereğince, VUK 230 ve devamı maddelerde ve VUK mükerrer 257. maddesiyle verilen yetkiye istinaden Maliye Bakanlığınca çıkarılan tebliğlerde belirtilen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının denetlenmesi yönünden belgenin (faturanın) mutlaka dosyaya celbinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

Ayrıntıları Dairemizin 07.05.2018 tarih 2018/3390 Esas 2018/4256 Karar sayılı kararına ekli gerekçeli karşı oy yazımızda da açıklandığı üzere;

1) Vergi Usul Kanunu'nun 359/b' de düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarının düzenleniş şekli, içeriği ve amacının TCK'da düzenlenen sahtecilik suçlarından farklı olduğu, TCK' da belgenin düzenleniş biçimi ve (özellikle resmi belgede) bulunması gereken zorunlu unsurların suçun unsuru kabul edildiği halde VUK'da düzenlenen belgelerin niteliği, (özel belge oluşu) suçun işleniş şekli ve VUK 359/b'nin düzenleniş amacı nazara alındığında VUK'da belge ve şekil denetiminin suçun unsuru olmadığı, unsuru haline getirilmesininde 359/b son cümledeki tanım ve VUK'nun düzenleniş biçimi ile bağdaşmayacağı, 359/b'deki suçta belgede şekil denetiminin ön şart haline getirilmesinin maddede düzenlenen suçun işlenemez suç haline dönüşmesine neden olacağı, bu nedenle VUK 359/b'deki sahtecilik denetiminin belge şeklinin değil içeriğinin yani vergiyi doğuran olay ve muamelelerin gerçekliğinin denetimi şeklinde yapılması gerektiği,

2) VUK'nun 359/b maddesi kaçakçılık suçları ve cezaları başlığı altında düzenlenmiş olup ceza içeren kanunların başlık ve içeriklerinin birlikte değerlendirilmesi gerektiği, VUK' daki belgelerin özel belge olarak kabul edilmesi nedeni ile VUK'da düzenlenen belgelerde şekil denetiminden ziyade içerik denetiminin esas olduğu, VUK 359/b son cümledeki sahtecilik tanımına göre de aldatma kabiliyetinin içerikte aranması gerektiği, içerik sahteciliğinin ise ( Dairemizin 07.05.2018 tarih 2018/3390 Esas 2018/4256 Karar sayılı kararında gerekçeli karşı oy yazımızda açıklandığı üzere ) VUK 3. maddesi ve Ceza Hukukundaki delil serbestisi ilkesi gereğince "her türlü delille" ispat edilebileceği, bu nedenle belgede bazı bilgilerin eksik olması nedeniyle VUK 227/3 maddesi gereğince belge düzenlenmemiş sayılsa bile bu tür belgelerin her türlü delil kapsamında ceza soruşturmasında delil olarak kullanılabileceği,

3) VUK'nu gereğince verilmesi, alınması ve tutulması zorunlu fatura ve benzeri belgelerle ilgili VUK 230 vd. maddelerde ve Maliye Bakanlığınca çıkarılan tebliğlerde şekil şartları belirlenerek her belgede bulunması gereken asgari bilginin hüküm altına alınması sureti ile mali sistemde belli bir düzen sağlanmasının amaçlandığı, sağlanan bu mali düzen ile de hazine tarafından gerçekleştirilen vergi denetim ve incelemelerinde etkenliğin artırılarak Devletin vergi kaybının önlenmek istendiği, VUK 227/3 deki şekil şartının idari ve mali denetime kolaylık sağlamak amacı ile getirildiği, şekil şartlarına uyulmamasının müeyyidesinin de VUK 331 yollaması ile VUK 351, 352, 353 ve 355 maddelerde belirtilen usulsüzlük, özel usulsüzlük cezası kesilmesi veya vergisel avantajlardan yararlanılamaması şeklinde idari olarak düzenlendiği, idari ve vergi denetimi amacıyla getirilen 227/3 deki bu düzenlemenin kaçakçılık suçları adı altında düzenlenen ve adli cezalar içeren 359/b maddesinde uygulanmasının hem 227/3. maddesinin düzenleme yeri ve maksatından koparılması nedeniyle bu maddenin düzenleniş amacına aykırı olacağı hem de şekle ilişkin bu düzenlemenin 359/b'deki suçun unsuru haline dönüştürülmesi nedeni ile de 359/b deki düzenlemenin şekil denetimine indirgenerek uyulanamaz hale getirilmesine neden olacağından dolayı bu uygulamanın vergiyi doğuran olay ve muamelelerin gerçekliğinin her türlü delille ispatının mümkün olduğunu belirten VUK 3/A-2. paragraf ve 3/B maddesine aykırı olacağı,

4) VUK 359'da bahsedilen "vergi kanunları uyarınca düzenlemesi veya tutulması mecburiyeti bulunan" belgelerin, bir kısmı kanunda düzenlenmiş ancak mükerrer 257. maddeyle de Maliye Bakanlığına tebliğlerle benzer düzenleme yapmak yetkisi verilmiştir. 227/3 deki şekil denetiminin 359/b'ye taşınması halinde Maliye Bakanlığınca çıkarılan tebliğlerle suç ihdas edilmiş olacağı, Yasa koyucunun suçta ve cezada kanunilik ilkesi gereği tebliğlerle suç ihdas edilemeyeceğini bilmediği düşünülemeyeceğinden 227/3 maddedeki şekil şartlarına ilişkin düzenlemenin 359/b de uygulama yerinin bulunmadığı düşüncesi ile Maliye Bakanlığına tebliğlerle belgelerde şekil düzenlemesi yapma yetkisinin verildiğini kabul etmekte zorunluluk bulunduğu bu nedenlede belgenin ve belgede bulunması gereken zorunlu bilgilerin 359. maddedeki kaçakçılık suçunun maddi unsuru olarak kabul edilmesinin kanun koyucunun iradesine aykırı olarak kanunsuz suç ihdas edilmesine neden olacağı için Anayasaya aykırılık oluşturacağı,

5) VUK'nun öngördüğü suçlar bakımından bir çok halde ceza hukukunun genel ilkelerinden ayrıldığı, cezai sorumluluğa ve takip şartlarına ilişkin farklı düzenlemeler getirdiği, bu bağlamda iktisadi, ticari ve teknik icablara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutat olmayan bir durumun savunulması halinde bunun ispatının mükellefe ait olacağı, yani VUK'da ispat külfetinin yer değiştirdiği, suç işlediği diğer delillerle ortaya konan mükellefin bunun aksini öncelikle vergi kanunlarına göre usulüne uygun düzenlenmiş belgeleri ile ortaya koyması gerektiği, belgede şekil şartlarına ilişkin düzenlemenin bu amaçla yapıldığı, kanun gereği mükellefin sorumluluğunda olan (belge ile) isbat külfetinin vergi kanunundaki düzenlemenin içeriğine ve maksadına aykırı olarak yer değiştirtip idarenin üzerine yüklenmesinin vergi denetimini kolaylaştırmak için getirilen belgede bulunması gereken zorunlu bilgilerin kanundaki düzenleme yeri ve bağlantısından koparılarak 359/b deki adli suçun unsuru haline getirilmesine ve 359/b deki suçun sübutunun zorlaştırılmasına ve hatta imkansız hale gelmesine neden olacağı için böyle bir uygulamanın kötü niyetli kişi ve mükelleflerin cezasız kalmalarına sebebiyet vereceği nedeni ile VUK 359/b'de belgede şekil şartının suçun unsuru olarak aranamayacağı kanaatindeyiz.

Tabi ki bu suçlarda düzenlenen ya da kullanılan belgeler suçun delillerindendir. Özellikle suç tarihi, ve imza ve yazı incelemesi ile suçun kişiselleştirilmesi gerektiğinde belgelerin suçun sübutu açısından yararlanılacak delillerin başında geldiği açıktır. Nitekim bu dosyada yazı ve imza incelemesinin gerekmesi nedeniyle sanık ve ilgililerin yazı ve imzasını içeren yeteri kadar belgenin dosyaya celbinde zorunluluk bulunmaktadır. Ancak yazı ve imza incelemesi ya da gerektiğinde suç tarihinin tespiti için celbi dışında belgelerin (belgede bulunması gereken bilgilerin) belgede şekil denetiminin zorunlu ve suçun unsuru olarak kabul edilmesinin gerek 359/b'deki düzenlemeye gerekse VUK 3/A ve B'den düzenlemelere aykırı olduğu suçun sübutunu belgede şekil denetimine indirgiyerek VUK'da amaçlanan içerik sahteciliğinin denetimini ve dolayısı ile suçun sübutunu olanaksız hale getireceği nedeni ile doğru olmadığı kanaatindeyim.