muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23256, Karar No: 2014/11291, Tarih: 09.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23256 E.  ,  2014/11291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 1- 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası,

2- 2004 takvim yılı suçu: 213 sayılı Yasanın 359/b-1, TCK'nun 62, 53/1. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası,

3-2005 takvim yılı suçu: 213 sayılı Yasanın 359/b-1, TCK'nun 62, 53/1. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası

1-Sanık müdafiinin, '2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek' suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre; 2005 takvim yılında son matrahlı KDV beyannamesinin 4. ayda verilmesi ve bu tarihten sonra fatura düzenlendiğine ilişkin delil bulunmaması karşısında, 2005 takvim yılı yönünden suç tarihinin bu yılın Nisan ayı olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek’ suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık müdafiinin, 'defter ve belge ibraz etmeme' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

a- Sanıktan defter ve belgelerin ibrazı istemini içerir yazının ilgili kurumdan istenip dosya içine konulduktan sonra, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin düşünülmemesi,

b-Kabule göre de;

Sanığa hükmolunan cezanın kısa süreli olmadığı ve ertelenmediği gözetilmeden, yazılı şekilde TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5101, Karar No: 2023/1992, Tarih: 05.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5101 E.  ,  2023/1992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.03.2015 tarihli ve 2015/180 Esas, 2015/409 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık yapmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 10.03.2018 tarihli ve 14-2015/151085 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılanların beyanı dışında dosyada somut delil bulunmamasına, müştekinin çelişkili beyanlarının mevcut olmasına, dosya kapsamındaki kamera kayıtlarının net olmamasına, bu durumun Uzmanlık Raporunda belirtilmiş olmasına, bilirkişi incelemesinin yapılmamış olmasına, sanığın olay saatinde eşinin yanında olduğunun tanık beyanları ile kanıtlanmış olmasına, bir anlık dokunuşta cinsel arzuyu tatmin amacının olmamasının, çarpma vb. sebeplerle de dokunmanın gerçekleşmiş olabileceğine, teşhisin hukuka aykırı olmasına ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan mağdurenin olay günü sabah saatlerinde okula gitmek üzere babasının kendisini okula yakın bir sokakta bıraktığı, ana caddeyi geçip ara sokağa girince telefonla konuşuyormuş gibi olan sanığı gördüğü, sanığı geçtikten sonra aniden hızlanan sanığın arkadan mağdureye yaklaşıp çantasını kaldırarak poposunu bir kez ellediği, mağdurenin bağırınca sanığın kaçtığı, sanığın bu eylemi ile üzerine atılı sarkıntılık yapmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği anlaşılmakla sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin detaylı, samimi, birbiriyle tutarlı ve dosya kapsamındaki mevcut deliller ile örtüşen beyanları, mağdure ile sanığın daha önceden aralarında tanışıklık ya da husumetin bulunmadığı, mağdurenin gerek olayın hemen akabinde Çocuk Şube Müdürlüğünde şifaen vermiş olduğu beyanında gerekse Çocuk İzlem Merkezi'nde vermiş olduğu beyanında suça konu eylemi gerçekleştiren şahsa yönelik ayrıntılı eşgal bilgilerine yer vermiş olması ve teşhis işleminin yanı sıra duruşma esnasında da mağdurenin suç konusu eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin kesin ve net bir şekilde belirtilmiş olduğu ve bu beyanların kamera görüntüleri ve 22.10.2014 Tarihli Araştırma - Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağı ile 27.11.2014 tarihli İstanbul Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğünce tanzim edilen Uzmanlık Raporu ile doğrulanmış olduğu; ayrıca her ne kadar sanık müdafii tarafından dosyada görüntü iyileştirmesine dair bilirkişi raporunun alınmadığı belirtilmiş ise de 27.11.2014 tarihli İstanbul Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğünce tanzim edilen Uzmanlık Raporu ile görüntü büyültme işlemi, renk ve ışık değerlerinin düzenlenmesi ve görüntü iyileştirme ve onarma filtrelerinin uygulanması suretiyle görüntü iyileştirme işlemlerinin gerçekleştirildiği, bu haliyle dosya kapsamında herhangi bir eksiklik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden esastan reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.03.2015 tarihli ve 2015/180 Esas, 2015/409 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin esastan reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17425, Karar No: 2015/2391, Tarih: 23.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17425 E.  ,  2015/2391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/07/2014 tarih ve 2012/440-2014/474 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı ....'a kullandırılan kredi için düzenlenen kredi sözleşmesini davalının da müşterek borçlu/müteselsil kefil sıfatı ile imzaladığını, kredi borcununu ödenmemesi üzerine hesabın kat edilerek borçlular hakkında takip başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek şimdilik 7.500 TL'nin cari ticari kredi temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 23.05.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 50.872,52 TL'ye çıkarmış ve 22.276,97 TL asıl alacak için temerrüt faizi istemiştir.

Davalı, asıl borçluyu tanımadığını, davaya dayanak sözleşmeye imza atmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, adli tıp ve bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla kredi sözleşmesine kefil olduğu, bilirkişi raporundaki hesaplamanın yerinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 7.500 TL'nin dava tarihinden, 43.372,52 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, adli tıp ve bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla kredi sözleşmesine kefil olduğu, bilirkişi raporundaki hesaplamanın yerinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 7.500 TL'nin dava tarihinden, 43.372,52 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, kredi sözleşmesinin müşterek borçlu müteselsil kefili olan davalıdan ödenmeyen kredi borcunun tahsili istemine ilişkindir. Davalı, sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını savunmuş, mahkemece Adli Tıp Kurumu raporunda imzanın davalının eli ürünü olduğunun belirtildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, Adli Tıp Kurumundan inceleme yapılması istenirken yazılan müzekkerede "2012/440 Esas sayılı dosya ile davalıya ait ... İlçe Nüfus Müdürlüğünün 03/03/2011 tarihli adres beyan formu aslının ve Asliye Hukuk Mahkemesince alınan davalıya ait imza örneklerinin gönderildiği" belirtilmiş, "kapalı zarf içinde mühürlü bulunan bu belge asıllarındaki imzaların farklı - farklı kişilere mi, yoksa yalnızca bir kişiye mi ait olduğu, davalıya ait olup olmadığı hususlarında rapor hazırlanması" istenmiştir. Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin 26.11.2013 tarihli raporunda da, inceleme konusu belgenin "... adına düzenlenmiş, 03.03.2011 tarihli adres beyan formu ve 22.03.2013 tarihli iki sayfa istiktap tutanakları" oldukları belirtilmiş, diğer belgeler yanında "01.12.2005 tarihli sözleşmelere bağlantı ve limit artışı fotokopisi" mukayese belgeler arasında sayılmış, sonuç olarak da inceleme konusu adres beyan formu ve istiktap tutanaklarında davalıya atfedilen imzalarla davalının mukayese imzaları arasında uygunluk ve benzerlik saptandığından söz konusu imzaların davalının eli ürünü olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

Yukarıda belirtilen mahkemenin görevlendirme yazısı ve Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Başkanlığı raporu incelendiğinde; davalının eli ürünü olduğu belirtilen imzaların adres beyan formundaki imzalar mı yoksa mukayese belgeler arasında sayılan kefalete ve limit artışına ilişkin 01.12.2005 tarihli belgedeki imza mı olduğu hususunda tereddüt oluşmuştur. Kaldı ki, Adli Tıp Kurumu mukayese belgeler arasında saydığı 01.12.2005 tarihli sözleşmelere bağlantı ve limit artışı belgesinin de fotokopi olduğunu raporunda belirtmiştir. Buna göre, davalı tarafından imzası inkar edilen ve dava konusu alacağa dayanak yapılan müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla davalıya atfen imzalanmış belge aslındaki imzanın davalıya ait olup olmadığı yönünde net bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8595, Karar No: 2015/22727, Tarih: 01.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8595 E.  ,  2015/22727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI : 2014/229-2014/752

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 01.12.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki ;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden: dava konusu taşınmaz ile aynı ada içerisinde bulunan ve aynı amaçla kamulaştırılan 108 ada 1, 2, 8, 13 ve 25 parsel sayılı taşınmazlar ile ilgili olarak davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir komisyonu raporlarında 70,00 TL ile 178,00 TL arasında değişen metrekare birim fiyatları takdir edilip, söz konusu taşınmazlar ile ilgili olarak Ordu Asliye Hukuk Mahkemelerinde farklı esaslar üzerinden açılan davalarda, somut emsal olarak dava konusu taşınmazlara yaklaşık 1,5 kilometre mesafede ve üniversite ana giriş kapısının karşısında bulunan 112 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 24.01.2012 tarihli satışı incelenmek suretiyle, bahsedilen taşınmazlara 166,00 TL ile 200,00 TL arasında değişen metrekare birim fiyatları takdir edilmek suretiyle kamulaştırma bedellerinin tespitine karar verildiği anlaşılmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, gerek aynı adada bulunan ve aynı amaçla kamulaştırılan taşınmazlar ile ilgili olarak, idarece düzenlenen kıymet takdir raporlarında birbirinden oldukça farklı bedeller takdir edilmesinin gerekçeye bağlanmaması, gerekse de dava konusu taşınmaza son derece yakın mesafede bulunan somut emsal 112 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu taşınmaz arasında yapılan kıyaslamada emsal taşınmazın 3 kat daha değerli kabul edilmesi nedeniyle alınan rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda, mahkemece taraflara dava konusu taşınmaza yakın, benzer yüz ölçümlü ve yakın tarihte satışı yapılan emsalleri bildirmeleri için süre verilip, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilerek mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılıp alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bu durumda, mahkemece taraflara dava konusu taşınmaza yakın, benzer yüz ölçümlü ve yakın tarihte satışı yapılan emsalleri bildirmeleri için süre verilip, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilerek mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılıp alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında yer alan eski irtifak haklarının yüz ölçümü, geometrik durumu ve taşınmazdan geçiş güzergahı dikkate alınarak, taşınmazda meydana getireceği değer düşüklüğü oranı belirlenip, taşınmazın bilirkişi kurulu raporu ile belirlenen bedelinden denetime olanak verecek şekilde bu oranda indirim yapılması gerekirken, böyle bir inceleme yapılmaksızın eski enerji nakil hatlarının fiyatı etkileyecek bir unsur olarak dikkate alındığı belirtilip, soyut ve genel ifadeler ile değerlendirme yapılması,

3-Kamulaştırılan taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tescili yerine, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/c maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesi

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.100,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.100,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3388, Karar No: 2023/2981, Tarih: 26.09.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/3388 E.  ,  2023/2981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/230 E. ve 2023/298 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bodrum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici ...Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/701 E., 2022/527 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın ksımen kabulüne ilişkin yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce 06.07.2023 tarihli ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacının temyiz dilekçesinin reddine yönelik İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 06.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362'nci maddeleri gereği, 2023 yılı temyiz miktar sınırı, 238.730,00 TL'dir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre, toplam 120.351,00 TL dava değeri üzerinden bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucunda verdiği kararın temyiz kesinlik sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

Somut olayda, istinaf incelemesi sonucunda bölge adliye mahkemesince verilen karar kesin niteliktedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 06.07.2023 tarihli ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 06.07.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2767, Karar No: 2015/4313, Tarih: 23.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/2767 E.  ,  2015/4313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/409355

MAHKEMESİ : İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2011/393 (E) ve 2011/913 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

Kiralayan olan katılanların kira alacaklarının ödenmemesi nedeniyle sanıklar hakkında icra takibi başlattıkları, olay tarihinde sanıkların kira bedeli ödenmediği halde ödenmiş gibi makbuz düzenleyerek İzmir 4. İcra Mahkemesine sunmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin iddia olunması, alınan bilirkişi raporlarında önce imza, sonra da yazı ve rakamların grafolojik olarak incelenmesi neticesinde adlarına atfen atılan imzaların şikayetçilerin eli ürünü olduğunun ve makbuzlarda silinti, kazıntı, ekleme veya tahrifatın bulunmadığı bildirilmiş ise de, temyiz dilekçesi ekinde sunulan İcra mahkemesince aldırılan 22/03/2013 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığının raporunda "söz konusu makbuzlarda miktar kısmında farklı kalemle ekleme yapıldığı, farklı kalemle yazıldığı belirtilen bölümlerin birlikte ve sırası dahilinde yazılmamış olduğunun tespit edilmesi karşısında; 3 kişilik uzman bilirkişi kurulundan yeniden rapor aldırılıp raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.