muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/46138, Karar No: 2018/5333, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46138 E.  ,  2018/5333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi H. Gülsoy tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı şirkette kapsam dışı personel statüsünde bilgisayar işletmeni olarak çalışmakta iken, özelleştirme kapsamındaki uygulamalara göre 08.05.2006 tarihinde Adalet Bakanlığına atandığını, 01.01.2006 tarihinden geçerli olan 40+40 denge tazminatı ile %2.32 oranındaki enflasyon farkı zammı yapıldığını, bu zamların kendisine yansıtılması gerektiğini, Bakanlar Kurulu Kararı, Yüksek Planlama Kurulu Kararı, Devlet Personel Başkanlığı gibi kurumların kararları 2006 yılı sonuna doğru çıkıp, zamlar kesinleştiğinden maaş nakil ilmühaberine yansıtılmadığını, 15. İdare Mahkemesinde başlayan davasının Uyuşmazlık Mahkemesinin 2012/250 esas 2013/13 sayılı kararı ile Adli Yargı yerinde kararı ile belirlenmiş bulunduğunu beyan ederek;davacının nakil ilmühaberinin artış miktarı ilave edilmek suretiyle yeniden düzenlenerek Adalet Bakanlığı'na bildirilmesine,fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla nakledildiği tarihten itibaren gerçekleşen ek ödeme tutarının davalıdan tahsili ile müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu talebin 657 sayılı Kanun ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi çalışanların aylıklarına devletçe yapılan artış oranlarına ilişkin olduğunu, davacının nakledildiği kamu kurumunda özlük hakları bakımından 657 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalıştığını, müvekkili şirketin kamu çalışanı olan davacının maaşının tespitinde ve artış oranlarının belirlenmesinde yetkisinin bulunmadığını, davacının iş sözleşmesi ile müvekkili şirketti çalıştığı sürede 406 sayılı Kanunun Ek. 29. maddeleri uyarınca kamu görevinden aylıksız izinli sayıldığını, davacıya yapılan esaslara göre ücretlerinin ödendiğini, davacının iş sözleşmesinden doğan hiç bir alacağının kalmadığını, alacağı ilişkin talepler bakımından husumetin Maliye Hâzinesine yöneltilmesi gerektiğini, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi sözleşmeli statüde çalışan personele ikramiye, ilave tediye ödemesi yapılmaması nedeniyle kamu kurum- kuruluşlarına nakledilen personelin nakil ücretlerinin ikramiye, ilave tediye eklenerek tesbit edilmesinin mümkün bulunmadığını, ek ödemenin Maliye Bakanlığının 08.05.2006 tarih ve 8021 sayılı yazısına istinaden, geçiş maaşına ilavesinin mümkün bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Bozmaya uyan Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12911, Karar No: 2014/9867, Tarih: 17.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/12911 E.  ,  2014/9867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühürde sahtecilik ve elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Mühürde sahtecilik suçundan beraatine,Elektrik hırsızlığı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece 09.11.2010 tarihinde mühürde sahtecilik ve elektrik hırsızlığı suçlarından verilen beraat kararlarının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 6352 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere mahkemesine iade edildiği ve mahkemesince de sadece hırsızlık suçuna ilişkin yeniden değerlendirme yapılarak 17.01.2013 tarihinde yeniden hüküm kurulduğu ve bu hükmün de yine katılan vekili tarafından süresinde temyiz edildiği cihetle; katılan vekilinin mühürde sahtecilik suçu yönünden 09.11.2010; elektrik hırsızlığı suçu yönünden ise, 17.01.2013 tarihli hükümlere yönelik temyizlerinin incelemesinde;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle mühürde sahtecilik suçundan verilen beraat ve hırsızlık suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlar usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1975, Karar No: 2021/8998, Tarih: 21.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1975 E.  ,  2021/8998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanığın kendisine tebligat yapıldığı tarihten itibaren 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra hükmü temyiz ettiği anlaşılmış ise de, tebligat mazbatasında tebliğin haber verildiği belirtilen komşu isminin yazılmamış olması sebebiyle tebligat usulsüz olup sanığın temyizi süresinde kabul edilerek, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında kullanılan faturaların en son 2009/Mayıs ayında KDV indiriminde kullanıldığının anlaşılması karşınında, suç tarihlerinin en aleyhe kabulle sırasıyla 25/01/2008, 25/01/2009 ve 25/06/2009 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanık hakkında "2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından kamu davaları açılmasına rağmen mahkemece gerekçede sahte belge düzenleme suçlarının kabul edilip; hükümde 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden sahte belge düzenleyerek, 2007 takvim yılı yönünden sahte belgeler kullanarak şeklinde belirtilmesi suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratılması yasaya aykırı ise de ; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu gözetilerek, sanığa yüklenen 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3175, Karar No: 2024/741, Tarih: 08.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3175 E.  ,  2024/741 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/273 E., 2023/314 K.

DAVA TARİHİ : 29.05.2018

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/460 E., 2020/595 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; erkeğin ilgisiz olduğunu, birlik görevlerini yerine getirmediğini, çalışmadığını, kadının çalışmasına izin vermediğini, alkol aldığı, eşini kovduğunu, aşağıladığını, hakaret ettiğii, fiziksel şiddet uyguladığını belirterek, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk için aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakası, kadın için aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçelerinde özetle; davacının iddialarının doğru olmadığını, davacının annesinin isteği üzerine,kadının evi terk ettiğini, boşanmak istemediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçelerinde özetle; davacının iddialarının doğru olmadığını, davacının annesinin isteği üzerine,kadının evi terk ettiğini, boşanmak istemediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların erkeğin babasına ait evin bir katında oturdukları, erkeğin fabrikada işçi olarak çalıştığı, kadının ev hanımı olduğu, çalışmadığı, erkeğin oturdukları evin bodrum katında kuş yetiştirdiği, erkeğin işten çıkarıldığı, bir süre işsiz kaldığı, bu süre içerisinde kuş yetiştirdiği ve yetiştirdiği bu kuşları taşeron firmalara sattığı, erkeğin işten çıkarılması sebebiyle taraflar arasında maddî konulardan dolayı tartışmalar yaşandığı, erkeğin işten çıkarıldıktan sonra bir kaç iş yerinde de çalıştığı ancak buralarda uzun süreli çalışmadığı, kadının ailesinin ekonomik durumu iyi olduğu için kadının annesinin ve kardeşinin ekonomik olarak taraflara destek olduğu, erkeğin işten çıkarıldıktan sonra alkol aldığı, eve geç geldiği, erkeğin ortak çocuklarına bağırıp küfür ettiği, erkek işsiz kaldığı için kadının annesinin davacıya "çalışmıyorsa çalışmasın, çocuğu da bırak gel, burnu sürtülsün" diye söylediği, kadının babasının 2012 yılında vefat ettiği, kadına kadının babasından İzmir'de olan dairenin miras kaldığı, İzmir'de bulunan bu dairede kadının kardeşinin oturduğu, daha sonra kadının kardeşiyle konuşup bu daireyi kiraya verelim, kirasını da senin çocuğun var sen al diye konuştukları, kadının da bu durumu erkeğe söylediği, daha sonra borçlarını ödemek için kredi çekmeye ve kredi taksitlerini de bu daireden gelecek kira parasıyla ödemeye karar verdikleri, bankadan kredi çektikleri, erkeğin kadına kira parasının gelip gelmediğini sorduğu, kadının erkeğe "vermek zorunda değiller, verseler bile 2 ay kadar verirler" diye söylediği, bu nedenle aralarında tartışma çıktığı, kadının erkeğin evde olmadığı bir hafta sonu ortak çocuğu eltisinin evine eşyalarıyla birlikte bırakarak Sivaslı'daki ailesinin yanına giderek ortak konutu 19 Kasım 2017 tarihinde terk ettiği, tarafların bu tarihten beri ayrı yaşadıkları, ortak çocuğun yarı yıl bittikten sonra davacı annenin yanına gittiği, öğrenimine bir yıl Sivaslı'da devam ettiği, davanın devamı sırasında babasının yanına geldiği, öğrenimine halen Uşak Murat Arı Türk Anadolu Lisesinde devam ettiği, erkeğin evinin ihtiyaçlarını yeteri kadar karşılamaması, alkol kullanması, ortak çocuklarına bağırması ve küfür etmesi, eve geç gelmesi, eşi ve çocuğuyla ilgilenememesi, kadının annesinin evliliklerine müdahale etmesine karşı çıkmaması, annesinin sözünü dinlemesi, ortak konutu terk etmesi şeklindeki kusurlu davranışlarının neden olduğu, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmasında tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davalı babaya verilmesine, anne ile kişisel ilişki kurulmasına, davacı kadının nafaka ve tazminat taleplerinin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının tanığı olarak dinlenen ortak çocuk beyanında geçen ifadeler sebebiyle erkeğe ayrıca "eşine hakaret edip aşağılama" kusurunun da yüklenmesi gerektiği, öte yandan, taraf tanık beyanlarından kadına annesinin "evliliğe müdahalesine izin verme" kusuru yüklenmesi dosya kapsamına uygun ise de; davalının kardeşi olan tanık ...'un beyanında geçen, kadının annesi tarafından "çalışmıyorsa çalışmasın, çocuğu da bırak gel burnu sürtülsün" dediği şeklindeki sözlerinin, kadının konuttan ayrılmasından altı ay kadar önce gerçekleştiği tanık tarafından belirtilmiş olmasına, bu ifadeye göre bile annesi tarafından konuttan ayrılmasının istenme sebebinin erkeğin çalışmaması olduğunun, keyfi olarak ve birlik görevlerinden kaçınma amacı ile ayrıldığına ilişkin herhangi bir delil bulunmadığının, aksine erkeğin tutum ve davranışlarından kaynaklanan nedenlerle konuttan ayrıldığının anlaşılmasına göre, kadına "ortak konutu terk etme" kusurunun yüklenmiş olması doğru görülmediğinden, bu vakıanın kadına yüklenen kusurdan çıkarılması gerektiği, bu durumda, boşanmaya sebep olan olaylarda her iki tarafın da kusurlu olduğunun kabulü dosya kapsamına uygun ise de annesinin evliliğe müdahalesine izin veren kadına oranla evin ihtiyaçlarını yeterince karşılamayan, alkol kullanan, eve geç gelen, eşi ve çocuğuyla ilgilenmeyen, eşine hakaret ve aşağılayıcı sözler söyleyen davalı erkeği kusuru daha ağır olmasına rağmen tarafların eşit oranda kusurlu oldukları yönündeki kusur derecelendirmesi doğru olmadığı, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların, kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği, tarafların, sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı, evlilik süresi ile hakkaniyet kuralları dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği, kadının tedbir nafakasının reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı görüldüğü, kadının sosyal ve ekonomik durum araştırmasında geçici işçi olarak çalıştığı, 2

.000,00 TL geliri olduğu, annesinin evinde kaldığı, kira ödemediği, davalı erkeğin çalışmadığı, babasına ait evde kira ödemeden yaşadığı belirlenmiş, mahkemece yapılan sorgulama sonuçlarına göre davacı kadının 2019 yılı nart ayında başlayan çalışma kaydının, belirli süreli iş akdinin sona ermesi sebebiyle 2019 yılı eylül ayında sonlandığı, babasından miras kalan hisseli 9 parça taşınmaz kaydı bulunduğu, 2019 yılı haziran ayından 2020 yılı eylül ayına kadar çalışmayan erkeğin ise bu tarihte yeniden başlayan çalışmasının, 2022 yılı kasım ayı sonunda istifa (03 kod) ile sonlandığı, SGK kayıtlarından anlaşıldığı buna göre davacı kadının düzenli ve sabit bir geliri bulunmadığı, adına kayıtlı miras hisseli taşınmazlardan gelir elde ettiği de ileri sürülmediği kira geliri bulunduğu anlaşılan bir konutun kirasının ise tadilat giderleri için kardeşi tarafından alındığı taraflar arasındaki anlaşmazlık nedeni olarak gösterilmesinden anlaşıldığı, o halde, kusuru daha ağır olmayan kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşılmasına rağmen, adına kayıtlı mallar bulunduğu, çalışmasına engel halinin bulunmadığı, ekonomik durumunun erkeğe göre daha iyi olduğu gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile kadının kusur belirlemesi, reddedilen maddî ve manevî tazminat talebi ile tedbir ve yoksulluk nafakası talepleri yönünden istinaf başvurusunun kabulü ile kararın gerekçesinin düzeltilmesine, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğunun tespitine, ilgili bentlerin kaldırılmasına, 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, aylık 300,00 TL tedbir, aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasının davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar verilmiştir.