muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2121, Karar No: 2014/309, Tarih: 12.03.2014

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 166. maddesinde;

“(1)Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir. Birleştirme kararı, ikinci davanın açıldığı mahkemece verilir ve bu karar, diğer mahkemeyi bağlar.

(2)Davalar, ayrı yargı çevrelerinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış ise bağlantı sebebiyle birleştirme ikinci davanın açıldığı mahkemeden talep edilebilir. Birinci davanın açıldığı mahkeme, talebin kabulü ile davaların birleştirilmesine ilişkin kararın kesinleşmesinden itibaren, bununla bağlıdır.

(3)Birleştirme kararı, derhâl ilk davanın açıldığı mahkemeye bildirilir.

(4)Davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılır.

(5)İstinaf incelemesi ayrı dairelerde yapılması gereken davaların da bu madde hükmüne göre birleştirilmesine karar verilebilir. Bu hâlde istinaf incelemesi, birleştirilen davalarda uyuşmazlığı doğuran asıl hukuki ilişkiye ait kararı inceleyen bölge adliye mahkemesi dairesinde yapılır.”Hükmü yer almaktadır.

Yine aynı Kanun’un 167.maddesinde;

“(1)Mahkeme, yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için, birlikte açılmış veya sonradan birleştirilmiş davaların ayrılmasına, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden karar verebilir. Bu durumda mahkeme, ayrılmasına karar verilen davalara bakmaya devam eder.”

Düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre hâkim, HMK'nun 167. maddesi uyarınca, aralarında bağlantı bulunduğu iddiası ile birlikte açılmış davalarda, yargılamanın daha iyi bir şekilde yürümesini sağlamak için, davanın her safhasında, istek üzerine veya kendiliğinden davaların ayrılmasına karar verebilir. Ayrıca HMK'nun 30.maddesinde, hâkimin yargılamanın düzenli bir biçimde yürütülmesini sağlamakla yükümlü olduğu kabul edilmiş olup, farklı yargılama usulüne tabi davaların birlikte açılarak, yargılamalarının birlikte yapılması halinde yargılamanın daha iyi ve düzenli şekilde yürütülmesinden sözetmek de mümkün olmayacaktır.

Yukarıdaki açıklamaların ışığında yapılan değerlendirmede, davaya konu istemlerin yasal dayanaklarının ve buna bağlı olarak yapılacak inceleme ve araştırma yöntemlerinin farklılığı, temel ilişkinin kanıtlanmasında izlenecek usul gibi bir takım farklı olgular nedeniyle, yargılamanın daha iyi ve süratli bir şekilde yürütülebilmesi için hizmet tespiti ve işçilik alacaklarına ilişkin davaların ayrılmasının daha uygun olacağı sonucuna varılmıştır.

Yukarıdaki açıklamaların ışığında yapılan değerlendirmede, davaya konu istemlerin yasal dayanaklarının ve buna bağlı olarak yapılacak inceleme ve araştırma yöntemlerinin farklılığı, temel ilişkinin kanıtlanmasında izlenecek usul gibi bir takım farklı olgular nedeniyle, yargılamanın daha iyi ve süratli bir şekilde yürütülebilmesi için hizmet tespiti ve işçilik alacaklarına ilişkin davaların ayrılmasının daha uygun olacağı sonucuna varılmıştır.

Bu sonuç, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2007 gün ve 2007/21-69 E. 2007/55 K.; 06.02.2013 gün ve 2012/21-746 E. 2013/215 K.; 06.03.2013 gün ve 2012/21-731 E. 2013/323 K. ile 06.03.2013 gün ve 2012/21-1079 E. 2013/324 K. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir.

O halde, yukarıda açıklanan nedenlerle, hizmet tespiti istemi ile işçilik alacaklarının tahsili isteminin tefriki gerektiğine işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici Madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 5521 sayılı Kanun’un 8/son maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.03.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6099, Karar No: 2022/3514, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/6099 E.  ,  2022/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Safranbolu Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2014 tarih, 2014/734 Esas numaralı İddianamesi ile sanık hakkında 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından da dava açıldığı ancak bu suçlar yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla atılı suçlardan mahkemesince her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1- 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, Safranbolu Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2014 tarih, 2014/734 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, “ 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme", “sahte fatura kullanma” suçlarının tek suç olarak kabul edilerek 2010 ve 2011 takvim yılları için ayrı ayrı “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında “2012 ve 2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suçlamaları kabul etmediği, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Faturaları kullanan mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

3- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4)Kabule göre de; Kazanılmış hakka konu olmayan ve kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3864, Karar No: 2016/8181, Tarih: 26.04.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/3864 E.  ,  2016/8181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 52/2. madde ve fıkrası uyarınca, gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sonucu 3000 TL adli para cezası yerine, 5 ay adli para cezası yazılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan temyiz edilen kararın açıklanan noktasının tebliğnameye uygun olarak “5 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresi karardan çıkarılarak, yerine ''3000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 26/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3785, Karar No: 2018/7902, Tarih: 10.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/3785 E.  ,  2018/7902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 200 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya

verilmesine, fazlaya ilişkin tazminat talebinin reddine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekilinin temyiz isteminin vekalet ücreti ile sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Temyiz incelemesi sırasında Dairemizce Uyap sistemi üzerinden yapılan incelemede, aynı konu ve haksız gözaltı nedenine dayalı olarak Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarih, 2014/331 Esas - 2015/64 sayılı kararıyla davacı lehine 100 TL manevi tazminata ve vekalet ücretine hükmedildiği ve hükmün kesinleştiği dolayısıyla temyize konu tazminat dava dosyasında davacı lehine mükerrer olarak tazminata hükmolunduğu anlaşılmış ise de, temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılamadığından bu kez davacı lehine vekalet ücretine hükmolunmamasında sonucu itibariyle isabetsizlik görülmemiş olmakla tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün gerekçeli karar başlığında, ''5271 sayılı CMK.'nun 141 vd. mad. göre tazminat talebi'' olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı, dava tarihinin yazılmaması ise mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği kabul edilmiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 10.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6993, Karar No: 2011/6402, Tarih: 26.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/6993 E.  ,  2011/6402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.03.2009 tarih ve 2007/628 - 2009/112 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 24.05.2011 gününde davalı avukatı ... gelip, davacı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan davalı avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı bulunan otelde, davalı firmanın kiracı olarak işlettiği saunada bulunan elektrikli ısıtıcı sobanın kendi iç ünitesi üzerinde elektrik kontağı nedeniyle çıkan yangın sonucu meydana gelen 169.628,00 TL zararın sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, bu meblağın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tesisat ve teçhizatın müvekkili tarafından yapılmadığı gibi müvekkilinin malik de olmadığını, otel bünyesinde bulunan kiralanan yerin kullanım saatlerinin 08.00 - 21.00 olduğunu, akşam mesai bitiminde saat 22.00 gibi kiralananın kapatılarak otel yönetimine teslim edildiğini, bu saatten sonra kiralanan yerin temizlik işlerinin münhasıran otelin temizlik personeli tarafından yapılmakta olduğunu, olay günü de aynı şekilde müvekkilinin kiralanandan ayrılmasından saatler sonra gece 02.30 sıralarında yangının meydana geldiğini, yangının meydana geldiği saatte saunanın kullanılmadığını ve müvekkilinin tasarrufunda da bulunmadığını, olayın meydana gelmesinde müvekkilinin bir ilgisinin ve kendisine sorumluluk yükleyecek bir durumun söz konusu olmadığını, tesisat ve teçhizatın döşenmesinde bir kusur ve eksiklik var ise bu eksikliğin sorumluluğunun müvekkiline ait olmadığını, tesisat ve teçhizatın her türlük bakım ve onarımının da malik olan otel tarafından yapılmakta olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının sorumluluğunu doğuracak şekilde bir davranış sebebiyle yangının meydana geldiği davacı tarafından ispat edilemediğinden ve sorumluluk dayanağı olarak ileri sürülen sözleşmenin 6/4. maddesindeki, “Kiracı, mecuru her türlü ihtimamı göstererek kullanmayı, evsaf ve itibarını ve değerini kaybetmesine neden vermemeyi, işi gereği bile olsa doğacak şikayetlerden ve maddi ve manevi zararlardan şahsen mesul olmayı, gerek kiralayana, gerekse 3. Şahıslara karşı kabul ve taahhüt eder" hükmünün davalının kusursuz sorumluluğuna yer veren bir düzenleme olmaması karşısında, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5246, Karar No: 2012/15479, Tarih: 18.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5246 E.  ,  2012/15479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51. maddeleri gereğince erteli 15 ay hapis cezası.

04.10.2006 tarihli iddianame ile 2002-2005 takvim yılları arasında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılan sanık hakkında; Antalya Vergi Dairesi Başkanlığınca düzenlenen mütalaa ekindeki vergi suçu ve inceleme raporları içeriğinde sanığın 2002 2003-2004-2005 yıllarında düzenlediği faturaların sahte olduğunun belirtildiği ancak raporların sonuç bölümlerinde hesap inceleme döneminin 2003 yılı olarak gösterildiği ve sınırlandırıldığı, dosya içinde fotokopi halde bulunan mevcut vergi teknik raporuna göre ise 2002-2003-2004 yıllarında sahte faturalar düzenlendiğinin tespit edildiği, katılan vekilinin temyiz dilekçesine ekli iddianame fotokopilerinden de sanık hakkında aynı suça ilişkin olarak ayrı ayrı 2004 ve 2005 takvim yıllarından dava açıldığı, 2002 takvim yılına yönelik de kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla; öncelikle Antalya Vergi Dairesi Başkanlığından 29.05.2006 tarihli B.07.1.GİB.4.07.40.01-007-1525/2119 sayılı mütalaasına dayanak tüm vergi raporlarının asıllarının veya onaylı suretlerinin celbedilmesi, aynı eylemlere ilişkin mükerrer davaların bulunup bulunmadığının belirlenmesi amacıyla açılan kamu davasına ilişkin dosyaların getirtilip incelenmesi, özetlerinin ayrıntılı şekilde tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanmasından sonra 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 367. maddesi gereğince iddianameye konu herbir takvim yılılndaki eylemlere ilişkin dava şartı olan mütalaanın verilip verilmediği ve aynı eylemler nedeniyle açılmış mükerrer davalar olup olmadığı kesin bir şekilde belirlendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturmayla ve her bir yılın birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi yıla ilişkin hüküm kurulduğu da gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5651, Karar No: 2022/5945, Tarih: 13.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/5651 E.  ,  2022/5945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, diğer atılı suçtan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve aynı Kanunun 264. maddesine göre bu kararlara yönelik temyiz istemleri itiraz mahiyetinde kabul edilerek bu hususta mahallinde merciince değerlendirilme yapılması gerektiğinden, incelemenin çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme ilişkin temyizle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 27.12.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2025, Karar No: 2015/5570, Tarih: 05.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/2025 E.  ,  2015/5570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/06/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız haciz nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/11/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 05/05/2015 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, davalı şirket vekili Avukat ...'nun mazeret dilekçesi gönderdiği, başka duruşması olduğundan gelemeyeceğini bildirdiği görüldü. Mazereti reddedildi. Açık duruşmaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 27.70 TL'sinin davacıya, 685.00 TL'sinin de davalıya yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 05/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12291, Karar No: 2014/5536, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12291 E.  ,  2014/5536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/234-2013/755

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: