muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15073, Karar No: 2019/7768, Tarih: 26.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/15073 E.  ,  2019/7768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı adına 10-13/4/2014 tarihleri arasında ...'te TPS organizasyonunu düzenlediğini, organizasyon düzenleme esnasında gerekli malzeme ve ekipmanların bir kısmını satın aldığını, bir kısmını ise kiraladığını, organizasyonu başarı ile yerine getirmesine rağmen davalının kararlaştırılan bedeli ödemediğini, ödemenin yapılması için yaptıkları tüm görüşmelerin neticesiz kaldığını, bunun üzerine satın alınan ve kiralanan malzemelerle ilgili faturaları tebliğ ettiğini, faturanın tebliğine rağmen ödenmemesi üzerine alacağın tahsili amacıyla faturaya dayalı ilamsız icra takibi başlattığını, başlattığı takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve %20’den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile takibin 192.500,86 TL üzerinden yasal faizi ile birlikte devamına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile takibin 192.500,86 TL üzerinden yasal faizi ile birlikte devamına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı adına düzenlenen organizasyon için satın aldığı ve kiraladığı malzemelerin bedelinin ödenmediğini ve bu malzemelerin bedeline ilişkin gönderdiği fatura içeriğine de davalı yanca süresinde itiraz edilmediğini ileri sürerek icra takibine vaki itirazın iptalini istemiş, davalı taraf ise organizasyonun eski yönetim döneminde yapıldığını ve eski yönetimin yaptığı usulsüz işlemler nedeniyle teftiş başladığını ve davaya konu belgelerin Gençlik ve Spor Bakanlığı’na gönderildiğini, hizmetin verilmesi ve teslimin de davacı yanca ispatlanması gerektiğini, ayrıca neyin tebliğ edildiği belli olmayan kargo ekran çıktısını ve tebliği kabul etmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece hizmetin verilmediğine yönelik savunmanın soyut nitelikte olduğu, fatura tebliğine süresinde itiraz edilmediği ve ihtarlı süreye rağmen 25.2.2016 tarihli celsede ileri sürülen delillerin süresinde ileri sürülmediğinden delil olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle bilirkişi raporuna itibar ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ticari defterleri incelenmiş, ticari defterlerin açılış ve kapanış kayıtlarının usulüne uygun tutulduğu ve dava konusu faturaların defterde yer aldığı belirtilerek dava konusu alacağın 192.500,86 TL olduğu belirtilmiştir. Davalı rapora itirazında yalnızca davacı defterlerinin değerlendirildiğini, davacı tarafça tek taraflı hazırlanmış defterlerin delil olamayacağını, raporda hizmetin verilip verilmediği ve fatura konusu malların teslim edilip edilmediği hususlarının tartışılmadığını beyan etmiş ve yargılama aşamasında müteaddit defalar verdiği beyan dilekçeleri ile davalı yanca teslime yönelik sunulan tutanakları kabul etmediğini ve 391361 nolu faturada satın alınmış gözüken malzemelerin 097906 sayılı faturada kiralanmış gözüktüğü, hizmetin verildiği ve malzemelerin teslim edildiğini kabul etmediğini belirtmiş, en son 10.03.2016 havale tarihli verdiği dilekçe ile aynı itirazları tekrarlayarak Gençlik Spor bakanlığından gelen kayıtlarda 57.500,00 TL’lik faturanın gözüktüğünü ancak 135.000,00 TL'lik faturanın gözükmediğini kendi defterlerininde incelenerek karar verilmesini istemiş. Mahkemece delillerin süresinde ibraz edilmediği gerekçesi ile bu istem red edilerek karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık davacı tarafından organizasyona yönelik hizmetin verilip verilmediği, fatura konusu malların teslim edilip edilmediği ve faturanın geçerli bir şekilde tebliğinin sağlanıp sağlanamadığı hususlarında toplanmaktadır.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, tv görüntüleri ve Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın yapmış olduğu teftiş sonucunda 10-13/4/2014 tarihleri arasında Gaziantepte düzenlenen organizasyonun davacı şirketçe verildiği sabittir. Bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ne var ki, taraflar arasında hizmete ve kullanılan malzemelere yönelik yazılı bir sözleşme bulunmadığından fatura konusu malların teslim edilip edilmediğinin davacı yanca kanıtlanması gerekir. Faturanın tebliği ifaya yönelik olup içeriğindeki malların teslim edildiği veya akdi ilişkinin varlığını kanıtlamaz. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu hususlar incelenmeksizin yalnızca davacı defterlerinin usulüne uygun tutulmuş olması gerekçe gösterilerek alacak var kabul edilmiştir. Bu durumda, bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişsizdir. Kaldı ki dava tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK’nun 222/1.maddesi gereğince, kural olarak ticari defterler ticari davalarda delil olarak kabul olunur. İlgi Kanunun 222/son maddesi gereğince de tacir olmayan taraf hasmının ticari defterlerinin münderecatını kabul edeceğini beyan edebilir. Bu halde taraflardan birisinin ticari defterlerindeki kayıtlar esas alınıp sonuca gidilebilir. Ancak somut olayda davalı tacir olmadığı gibi, 77 davacının sunduğu defterlerin delil olamayacağı itirazında bulunmuştur. Bu haliyle davacı şirket defterlerindeki ödemeye ilişkin kayıt esas alınarak karar verilmesi doğru değildir. Ayrıca davalı cevap dilekçesi ile birlikte gerekli bilgi ve belgelerin teftiş nedeniyle Gençlik ve Spor Bakanlığında olduğunu bildirmiş, bu nedenle delil bildirme hakkını saklı tutmuş, kayıtlar geldikten sonra ise 10.03.2016 tarihli dilekçesi ile bazı faturaların defterelerinde kayıtlı, bazılarının kayıtlı olmadığına yönelik itirazda bulunarak bu deliller de incelenerek karar verilmesini talep etmiştir. Davaya konu belgeler davalının elinde olmayan nedenlerle süresinde ibraz edilemediğinden bu delillerin mahkemece değerlendirilmesinin red edilmesi de hatalıdır. O halde, mahkemece davalının bağlı bulunduğu Gençlik ve Spor Bakanlığı’nca yapılan teftişte elde edilen tüm bilgi ve belgeler ile dosya kapsamında sunulan tüm deliller üzerinde ayrıntılı olarak gerekli araştırma ve inceleme yapılarak dava konusu faturalardaki malzemelerin teslim edilip edilmediği ispat yükünün davacı taraf üzerinde olduğu da nazara alınarak fatura konusu hizmetin verilip verilmediği değerlendirilmeli, özellikle davalının kısmi kabulü de nazara alınarak satın alınan ve kiralanan fatura konusu malların aynı olup olmadığını değerlendirilmeli, gerekirse bu hususlarda davalı itirazlarını karşılar konusunda uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak hasıl olacak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile sadece ticari defter kayıtlarına göre yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8661, Karar No: 2013/20591, Tarih: 07.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/8661 E.  ,  2013/20591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan cenaze gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararanın tahsili istemine ilişkin olarak açılan davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

Dosya kapsamına göre; davalıya ait ... Telekom Şefliği'nde teknisyen yardımcısı olarak çalışan sigortalı, telefon direğinde meydana gelen arızayı gidermeye çalışırken, 8 metre yüksekten düşerek vefat etmiş olup; Mahkemece hükme esas kabul edilen bilirkişi raporunda, davalı işverenin % 65, sigortalının ise % 35 kusurlu olduğu kabul edilmiştir.İş kazası ile ilgili olarak yürütülen ceza kovuşturmasında sanık ...'nun tali kusurlu, sigortalının ise asli kusurlu olduğu kabul edilmiş ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporu ile ceza kovuşturmasında alınan kusur raporu arasında, çelişki bulunduğu görülmektedir.Bu nedenle, konusunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatı ile oluşa uygun ve özellikle iş kazasının meydana gelmesinde 3. kişilerin kusur durumlarını irdeleyen çelişkiyi giderecek mahiyette kusur raporu alınarak ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz rapora dayalı olarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17185, Karar No: 2012/25545, Tarih: 13.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/17185 E.  ,  2012/25545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :732-385

Dava; hak sahibi konumundaki davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümlerine göre kesilmesi yönündeki davalı SGK Başkanlığı işleminin iptali, aylığın yeniden bağlanarak yasal faiziyle birlikte tahsili, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar nedeniyle borçlu bulunmadığının tespiti, manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 31.01.2010 günü kesinleşen davacıya, 2001 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2011 yılının Mayıs ayında gerçekleştirilen işlemle başlangıç tarihi itibarıyla kesilerek, 26.02.2010 – 25.04.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı

altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10715, Karar No: 2017/4618, Tarih: 26.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/10715 E.  ,  2017/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirkete kasko sigortalı ... plakalı otobüs ile davalılardan ...'nin maliki olduğu diğer davalı ... Keçici sevk ve idaresindeki ...plaka sayılı aracın çapışmaları sonucu hasarlı trafik kazasının meydana geldiğini, kazanın oluşumunda davalı araç sürücüsünün kusurlu olduğunu, kaza sonrası yaptırılan ekspertiz incelemesi neticesinde sigortalı araçta 34.145,00 TL zarar meydana geldiğinin tespit edildiğini, bu bedelin müvekkili şirket tarafından ödendiğini, ödenen miktarın kusurlu olan davalı taraftan tahsili için eldeki davanın açıldığını belirterek, 25.608,75 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ...'nin meydana gelen kazada herhangi bir kusurunun bulunmadığını, trafik kazasından sonra en büyük zararı müvekillerinin gördüğünü belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacı tarafa sigortalı olan dava konusu ... plaka sayılı araçta KDV dahil toplam 33.933,00 TL hasar meydana geldiği, davalı sürücünün kazada %75 kusur oranına göre 25.449,75 TL'den araç maliki ve işleten diğer davalı ile birlikte müteselsilen sorumlu olduğu belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile; 25.449,75TL alacağın ödeme tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1472. (6762 sayılı TTK'nun 1301.) maddesi uyarınca ... şirketi tarafından sigortalısına ödenen tazminatın rücuen tahsiline ilişkindir.

SONUÇ:Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.303,47 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 26.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.