muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10506, Karar No: 2022/385, Tarih: 19.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10506 E.  ,  2022/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Bozma ilamı doğrultusunda; davalıya kamulaştırılan alan dışında kalan kısımda %50 oranında değer kaybını kabul edip etmediğinin sorulduğu, davalı vekili tarafından sunulan 11/06/2019 tarihli beyan dilekçesinde, belirlenen değer kaybı oranının düşük olduğunun bildirildiği ancak, kamulaştırma dışında kalan alanın tamamının bedelinin ödenmesi suretiyle mülkiyet hakkını kazanma imkanın bulunduğunun davacı idareye bildirilerek alınacak cevaba göre değerlendirme yapılması, kalan alanın mülkiyet hakkının idarece istenilmemesi halinde; bilirkişi kurullarınca belirlenecek değer azalış oranına göre karar verilmesi gerekirken bu hususta davacı idare beyanı alınmadan yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

2- Anayasa Mahkemesi’nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9113, Karar No: 2018/125, Tarih: 22.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9113 E.  ,  2018/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atık Su ve Yağmur Suyu Kanalı İnşaatı Projesi için, müvekkilinin yeraltı tesislerinin, bedeli karaşılığında deplasesinin talep edildiğini, müvekkilince yeraltı deplasesinin 12.04.2012'de tamamlandığını, ancak davalının deplase masrafı olan 159.179,38 TL'yi ödemediğini ileri sürerek, 159.179,38 TL'nin 12.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının ödeme talep yazısında yapılan deplase işine ilişkin bilgi be belgeleri göndermediğini, bu nedenle ödeme yapılamadığını, dava açıldıktan sonra dosya kapsamından edinilen bilgi ve belgelere göre 28.01.2014 tarihinde ödeme yapabildiklerini, bu ödemeyle davanın konusuz kaldığını savunarak, karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafça, talep edilen deplase bedelinin yargılama sırasında, 28.01.2015 tarihinde ödendiği, davalının, işin tamamlanma tarihi olan 12.04.2012 tarihinde temerrüde düştüğü, dava açıldıktan sonra borç ödendiğinden asıl alacağa temerrüt tarihinden ödeme tarihine kadar avans faizi işleyeceği belirtilerek, asıl alacak hakkında karar verilmesine yer olmadığına, asıl alacağa 12.04.2012 tarihinden ödeme tarihine kadar avans faizi uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, taraflar arasında davacı tarafça yapılması kararlaştırılan deplase işinin bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

27.06.2011 tarihinde yapılan toplantıda, davalının Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atık Su ve Yağmur Suyu Kanalı İnşaatı Projesi için, davacının yeraltı tesislerinin, davalı tarafından bedelinin ödenmesi karşılığında deplase edilmesinin kararlaştırıldığı, davacı tarafça deplase işinin 12.04.2012 tarihinde tamamlandığı, davacı tarafın, 31.12.2012 tarihli yazısı ile davalıdan 159.179,38 TL deplase bedelinin yazının alındığı tarihten itibaren en geç 20 gün içinde ödenmesinin talep edildiği, işbu yazının davalı tarafa ne zaman ulaştığı veya tebliğ edildiğine dair dosya kapsamında herhangi bir bilgi ve belgenin bulunmadığı, davalı tarafın, talep edilen deplase bedelini yargılama sırasında, ön inceleme

28.01.2015 tarihinde ödediği, mahkemece, asıl alacak hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalının işin tamamlanma tarihi olan 12.04.2012 tarihinde temerrüde düştüğü ve dava açıldıktan sonra borç ödendiğinden asıl alacağa temerrüt tarihinden ödeme tarihine kadar avans faizi uygulanmasına karar verildiği, davacının 31.12.2012 tarihli yazısının tebliğ tarihine ilişkin herhangi bir araştırma yapılmadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, davacı tarafın 31.12.2012 tarihli ödeme talebini içeren yazısının davalı tarafa ne zaman ulaştığı veya tebliğ edildiği hususunun araştırılarak tespit edilmesi ve tazminat tarihinin bu ihtar ve tebliğ tarihine göre belirlenip bir karar verilmesi gerekirken, işin bitirilme tarihinin temerrüt tarihi kabul edilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, davalı tarafça, ön inceleme duruşmasından önce, 28.01.2015 tarihinde dava konusu edilen deplase bedelinin davacı tarafa ödendiği anlaşılmış olup, bu durumda mahkemece, davanın konusuz kaldığı gözetilerek, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesi uyarınca nispi vekalet ücretinin ½'sine hükmedilmesi gerekirken, bu hususun gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/423, Karar No: 2006/5447, Tarih: 23.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/423 E.  ,  2006/5447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R –

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki uyarınca davalının davacıya ait ürünlerin satışını yaptığını, davalının 2002 yılı için 400 milyarlık satış taahhüdüne güvenen davacının davalıya ticari ilişkinin devamı süresince kullanılmak üzere soğutucu makineler teslim ettiğini, iade edilmeyen bu makinelerin değerinin ve cari hesap alacağının tahsili için girişilen icra takibine davalı tarafça haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürmüş ve itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, taraf defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, davacı defterleri usulüne uygun olarak tutulduğu, davalı defterlerinin kapanış tasdiki bulunmadığı için cari hesap alacağı yönünden davacı defterlerine itibar edilmiş, iadesi gereken soğutucuların değeri konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmış, davalı ihtarname ile takipten önce temerrüde düşürüldüğünden faiz hesaplanmış ve davanın kısmen kabulüne takibin mal satışından dolayı 10.619.45.-YTL asıl alacak 304.04 YTL işlemiş faiz olarak toplam 10.923.49.-YTL soğutucu bedeli yönünden 33.601.50.-YTL asıl alacak 962.02 YTL işlemiş faiz olmak üzere toplam 34.563.52 YTL üzerinden işleyecek yasal faiz ile takibin devamına cari hesap alacağı likit olduğundan bu yöndeki alacak kaleminin %40’ı icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, diğer alacak kalemi likit olmadığı için bu bakımdan tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece, TTK.nun 85.maddesi uyarınca davacının usulüne uygun tutulan ticari defterlerinin sahibi lehine delil teşkil ettiği kabul edildiğinden TTK.nun 83.maddesi uyarınca defter sahibine tamamlayıcı yemin verilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, bu yönün gözden kaçırılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2371, Karar No: 2016/8748, Tarih: 02.05.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/2371 E.  ,  2016/8748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın, evine haciz işlemi için gelen avukat katılanı tehdit ettiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, eylemin TCK’nın 265/2 maddesinde tanımlanan görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Tutanakta, sanığın tehdit eylemi sırasında elinde bıçak olduğunun yazılmamış olması, tanık ...’ın bıçak görmediğini beyan etmesi, buna karşın diğer tanık ... ve katılanın sanığın bıçakla tehdit suçunu işlediğini ileri sürmesi karşısında, tutanakta adı geçen diğer tanık ... duruşmaya çağrılarak, tehdidin bıçakla işlenip işlenmediği hususundaki şüphenin giderilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3) Adli sicil kaydındaki eski mahkumiyet kararlarının silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği değerlendirilerek, kanun maddelerinde yazılı gerekçelerle hükmolunan cezanın bireyselleştirmesi yoluna gidilmesi gerekirken, “katılanın kamu görevi yürütmesi, eski sabıkalarının olması, pişman olmaması, suçunu tevil etmesi” şeklindeki yasal olmayan gerekçelerle TCK’nın 51 ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4) Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4105, Karar No: 2013/10651, Tarih: 23.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4105 E.  ,  2013/10651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen aylığının tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, ölüm aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesilen aylığının tekrar bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan

ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 02.10.2002 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, davalı Kurum kontrol memurunun 15.03.2010 tarihli raporunda; davacının ve eşinin adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adresinin aynı olduğunun belirtildiği,raporda muhtarın birlikte yaşadıkları yönünde beyanda bulunduğu ,Mahkemece ifadesi alınan mahalle muhtarı ... Kayabaş'ın davacının babasının emekli aylığını almak amacıyla muvazaalı boşandığını ve halen boşandığı eşiyle birlikte yaşadığını beyan ettiği görülmektedir. Ancak Emniyet/Jandarma marifetiyle davacı ve eşinin boşandıktan sonra bir arada yaşayıp yaşamadığı araştırılmamış,Nüfus Müdürlüğünden boşanma tarihinden sonraki adres hareketleri sorulmamış, ilgililerin su,telefon elektrik aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmamış yukarıda açıklandığı şekilde kapsamlı araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir. Mahkemece bu deliller toplanarak oluşan kanaate göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

23/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15412, Karar No: 2013/2139, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/15412 E.  ,  2013/2139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 254 ada 378 parsel sayılı taşınmazın, geri çevirme kararı üzerine getirtilen İnegöl Belediye Başkanlığı'nın 13.08.2012 tarihli yazısında 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin 180,00 TL olarak bildirildiği, Dairemizce aynı gün incelenen 2013/1363, 2013/1376, 2013/1392 (aynı mahkemenin 2010/547, 2010/545, 2010/546) esas sayılı dosyalarında ise aynı emsalle ilgili olarak İnegöl Belediye Başkanlığı'nın 21.12.2012 tarihli yazılarında ise 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin 17,90 TL olarak bildirildiği, böylece aynı parselle ilgili 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin farklı dosyalarda farklı bildirilerek çelişki oluştuğu anlaşılmakla bu çelişkinin neden kaynaklandığı ilgili belediye başkanlığından sorularak somut emsal olarak incelenen 254 ada 378 parsel sayılı taşınmazın 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin dosyaya getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.