muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1053, Karar No: 2015/28485, Tarih: 10.09.2015

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, suç tarihi olan 2006 yılının şubat ayında katılanın yanına gelerek paraya ihtiyacı olduğunu söyleyip 8000 TL borç para istediği, katılanın da söz konusu parayı vermesi üzerine sanığın almış olduğu para karşılığında ........ ait 30.05.2006 keşide tarihli ve 10.000 TL bedelli çeki teminat kapsamında katılana verdiği, katılanın suça konu çeki tahsil etmek amacıyla muhatap bankaya ibraz ettiğinde sahte olduğunun anlaşılarak bedelinin ödenmediği, bu şekilde sanığın hileli hareketler yaparak menfaat temin etmek suretiyle üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde:

Sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, çek fotokopisi, ilgili banka yazısı, ekspertiz ve bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde:

Sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, çek fotokopisi, ilgili banka yazısı, ekspertiz ve bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde aşağıda belirtilen bozma nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanunun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52

. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümden adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 800 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 16.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1987, Karar No: 2025/566, Tarih: 06.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/1987 E.  ,  2025/566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/204 E., 2024/653 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/510 E., 2021/263 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; mülkiyeti Hazineye ait ... Kaleiçi barınak, rıhtım, yolcu salonu ve müştemilatı ile ... Yat limanı mendirek ve rıhtımlarının bulunduğu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 776 ada 25 parsel sayılı dalga kıran nitelikli taşınmaz, 776 ada 22 parsel sayılı iskele nitelikli taşınmaz, 776 ada 26 parsel sayılı iskele nitelikli taşınmaz, 776 ada 21 parsel sayılı iskele nitelikli taşınmaz, 776 ada 24 parsel sayılı arsa nitelikli taşınmaz, 776 ada 23 parsel sayılı kargir bina nitelikli taşınmaz, 776 ada 20 parselde kayıtlı arsa nitelikli taşınmazların Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı tarafından inşa edilmiş olan kıyı tesislerinin 6237 sayılı Limanlar İnşaatı Hakkında Kanunu'nun 4. maddesi gereğince ilçe belediyelerine devredildiğini, ... Kaleiçi barınak, rıhtım, yolcu salonu ve müştemilatına ait intifa hakkının 11.03.1958 tarihli ve 4/10077 sayılı Kararname ile dava dışı ... Belediye Başkanlığı lehine tesisi edildiğini, 6360 sayılı Yasa ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığının kurulduğunu, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 7/1/f, i, l ve p maddesi gereği dava konusu taşınmazların kullanım ve işletme hakkının büyükşehir belediyesi yetki ve sorumluluğuna girdiğini, dava konusu taşınmazların davacı Belediyeye tahsis edilmesi için Ulaştırma Bakanlığına yapılan başvurunun reddi işleminin iptali için Bakanlık aleyhine açılan davada ... 2. İdare Mahkemesince 2015/698 Esas, 2016/41 Karar sayılı davanın kabulü kararı verildiğini ve karar doğrultusunda davalı Bakanlık tarafından müvekkili Belediye Başkanlığına kullanım ve işletim hakkının 12.05.2016 tarihinde devir ve teslim edildiğini, bu tarihten itibaren kullanım ve işletim hususu müvekkili tarafından yerine getirildiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazlarda 4721 sayılı Kanun’un 795/2. maddesinin atfı ile TMK'nın 716. maddesi uyarınca müvekkili Belediye Başkanlığı lehine intifa hakkının tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazların kullanım hakkının mahkeme kararına bağlı olarak ... Büyükşehir Belediyesine 12.05.2016 tarihinde devredildiğini, ancak yasa ile Büyükşehir Belediyesine söz konusu taşınmazların kullanma ve işletme yetkisi verilmiş olmasına rağmen taşınmazların kaydına intifa hakkının tescil edilmesi gerektiği hususunun yer almadığını, dava konusu taşınmazların işletim ve kullanım haklarının kesin devrine ilişkin idari işlemlerin devam ettiğini, bu nedenle idari işlemler sonucunda başvurabilecek yargı mercinin idari yargı merci olması nedeniyle adli merciler nazarından açılan bu davanın yargı yolunun caiz olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, intifa hakkının taşınmaz mallarda resmî senedin düzenlenerek tapuya tescili ile taşınırlarda ise taşınır eşya üzerindeki zilyetliğin intifa hakkı sahibine geçirilmesiyle kurulacağı, dava konusu taşınmazların davacıya ... 2. İdare Mahkemesinin 2015/698 Esas, 2016/41 Karar sayılı kararına istinaden devredildiği, ancak bu kararın Danıştay 8. Dairesinin 2016/7722 Esas, 2017/3183 Karar sayılı ilâmı ile davanın esası incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu, bozma sonrası yapılan yargılama sonunda davanın esas incelenmeksizin reddine karar verildiği ve karar düzeltme isteminin reddine karar verilmesi üzerine kararın 27.01.2020 tarihinde kesinleştiği, davacının intifa hakkı talebinin dayanağının kalmadığı, 6360 sayılı Yasa ile Büyükşehir Belediyesine dava konusu taşınmazların kullanma ve işletme yetkisi verildiği, intifa hakkı tescil edilmesi gerektiğine dair hükmün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava konusu ... kaleiçi barınak, rıhtım, yolcu salonu ve müştemilatı ile ... yat limanı mendirek ve rıhtımlarının kullanım hakkının davacı ... Belediyesine 12.05.2016 tarihinde devredildiğinin sabit olduğu, davacı vekilinin, kullanım ve işletim hakkı devredilen taşınmazlar üzerine intifa hakkının tescil edilmesi talebinde bulunduğu, davacı belediyeye kullanma hakkı kanunla verildiğinden, kanunun her zaman için kaldırılması veya iptalinin mümkün olduğu, intifa hakkı tescili yönünde parsel maliki idarenin herhangi bir muvafakati ve iradesi bulunmadığı gerekçesiyle esastan ret kararı karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı tarafından inşa edilmiş olan ... kaleiçi barınak, rıhtım, yolcu salonu ve müştemilatının, kale önü rıhtımları ile doğu mendireğinin, ikmal inşaatı rıhtımlarının ve ilave rıhtımlarının 12.05.2016 tarihli geçici devir teslim tutanağı ile müvekkili Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na devredildiğini, kıyı tesislerinin toplu ulaşım hizmetleri kapsamında işletme devirlerinin yapılması hususunda 28.05.2020 tarihli ve 99 sayılı Büyükşehir Belediyesi Meclis Kararı alındığını, alınan Büyükşehir Belediyesi Meclis Kararı gereğince protokol imzalanarak aynı tarihte MUTTAŞ'a yer tesliminin yapıldığını, devir teslim tutanağı ile dava konusu taşınmazların intifa hakkının müvekkili Belediye Başkanlığında olsa da söz konusu intifa hakkının tapu sicil müdürlüğüne tescili gerektiğini, dava konusu yerlerin kullanım hakkının müvekkili idareye ait olduğunun sabit olduğunu, karara esas alınan idare mahkemesinin vermiş olduğu kararda, ilk başta müvekkili Belediye tarafından açılan davayı 6360 sayılı Yasa kapsamında kabul edildiğini, Danıştay incelemesi sonucunda verilen kararda, davanın esası incelenmeksizin reddine karar verildiğini, yani mahkemenin sadece usul yönünden inceleme yaptığını, devir tarihinden itibaren dava konusu yerlerin 6360 sayılı Yasa kapsamında müvekkili Belediye tarafından kullanıldığını beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, intifa hakkı tescili istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8129, Karar No: 2014/8836, Tarih: 29.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/8129 E.  ,  2014/8836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2010/237-2012/387

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 29.04.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat gelmedi, diğer temyiz eden vekili Avukat Y.T. geldi, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davalının kiracı olduğu yönündeki savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesi ile elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, ecrimisil isteğinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delilerden, davacının çekişme konusu 2 parsel sayılı taşınmazın kayden maliki olduğu, taşınmazı 11.08.2006 tarihinde satış suretiyle edinen davacının 05.12.2006 tarihinde davalıya ihtarname keşide ederek, taşınmazın harabe ve yıkılmak üzere olduğunu, bu nedenle esaslı tamirat yaptıracağını, 15 gün içerisinde tahliye etmesi gerektiğini, aksi takdirde aylık 1.000 TL kira talep ettiğini, tahliyeye kadar geçecek süre için belirttiği miktardaki kirayı Garanti Bankası Kasımpaşa Şubesindeki 6601861 numaralı hesaba yatırmasını gerektiğini, aksi takdirde kira tespiti ve tahliye davası açacağını bildirdiği, davalının da ihtarnamede gösterilen hesap numarasına 13.12.2006 tarihinden itibaren her ay kira bedeli adı altında para yatırdığı anlaşılmaktadır.

Davacı, kayden maliki olduğu taşınmaza, davalının haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işyeri olarak kullanmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmış, davalı ise 40 yıldan uzun süredir kiracı olduğunu, bu nedenle çekişmeli taşınmazı kullandığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Bilindiği üzere, kira sözleşmesinin geçerliliği herhangi bir şekil koşuluna bağlı tutulmamış, sözlü olarak da yapılabileceği kanun koyucu tarafından kabul edilmiştir. Öte yandan kira ilişkisi, kişisel borç doğuran bir sözleşme türü olup, taşınmazın mülkiyetinin el değiştirmesi ile ilgili değildir. Taşınmazın başkasına satılması, kiracının kişisel hakkını ortadan kaldırmaz. Yeni malik, 6570 sayılı Yasanın 7. maddesinde sayılan boşaltma nedenlerinin varlığı halinde ancak bu hakkını kullanabilir.

Bilindiği üzere, kira sözleşmesinin geçerliliği herhangi bir şekil koşuluna bağlı tutulmamış, sözlü olarak da yapılabileceği kanun koyucu tarafından kabul edilmiştir. Öte yandan kira ilişkisi, kişisel borç doğuran bir sözleşme türü olup, taşınmazın mülkiyetinin el değiştirmesi ile ilgili değildir. Taşınmazın başkasına satılması, kiracının kişisel hakkını ortadan kaldırmaz. Yeni malik, 6570 sayılı Yasanın 7. maddesinde sayılan boşaltma nedenlerinin varlığı halinde ancak bu hakkını kullanabilir.

Somut olaya gelince; davacı yeni malik olduğunu davalıya ihtar ile bildirip kira bedellerinin kendisinin gösterdiği banka hesabına ödenmesini istediğine, 6570 sayılı Yasanın 7. maddesinde düzenlenen esaslı tamirat nedenine dayalı olarak tahliye talep etmesine ve taşınmazın boşaltılmaması halinde kira tespiti ve tahliye davası açacağını bildirdiğine göre, davalının çekişmeli taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu kabul ettiği açık bir şekilde anlaşılmaktadır.

O halde, yukarıda açıklandığı üzere davalının davacıya ait taşınmazda işgalci olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Davacının mülkiyet hakkına dayalı olarak elatmanın önlenmesi davası değil, 6570 sayılı Yasa hükümleri uyarınca kiralananın tahliyesi ve kira alacağı davası açması gerekmektedir.

Hâl böyle olunca, açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu gibi elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı tarafın temyiz itirazlarının bozma sebebi uyarınca reddine. Davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27688, Karar No: 2016/1174, Tarih: 26.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/27688 E.  ,  2016/1174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1. Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 30.04.2004-07.08.2008 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istifa ederek işten ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar ‚‘‘ istifa dilekçesine itibar edilmemesine dair gerekçe gösterilmemesi ve davacının inkarına rağmen istifa dilekçesi üzerinde imza incelemesi yaptırılmamasının hatalı olduğu” gerekçesiyle bozulmuş ve mahkemece bozma kararına uyularak sonuca gidilmiştir.

Bozma kararı sonrasında yapılan yargılamada davacının imza örnekleri alınmış, karşılaştırmaya elverişli imzaları getirtilmiş ve istifa dilekçesindeki imzanın davacıya ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla dosya Adana Kriminal Labaratuvarına gönderilmiş, bilirkişi ..... tarafından düzenlenen raporla istifa dilekçesindeki imzanın davacının eli ürünü olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

Bilirkişi raporu taraflara tebliğ edilmiş olup, davacı vekili 13.05.2015 tarihli duruşmada raporu kabul etmediğini ve itiraz ettiğini bildirmiş olup davacının itirazlari değerlendirilip itirazlar doğrultusunda Adli Tıp Kurumundan denetime elverişli ve davacının el ürünü imzalarla istifa dilekçesindeki imzaların tersim ve yazı şekilleri bakımından uygunluklarını gösterir bir rapor alınmadan ve istifa dilekçesindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı kesin olarak belirlenmeden hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.