muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5789, Karar No: 2020/7010, Tarih: 10.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5789 E.  ,  2020/7010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Eski Hale Getirme

K A R A R

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır” hükmü yer almaktadır.

Madde metni, iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki “adreste bulunmama”, diğeri ise “tebellüğden imtina”dır. Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. maddesinin birinci fıkrasında; “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir..” hükmüne yer verildiği, Tebligat Kanunu'nun ''Tebligat Mazbatası'' başlıklı 23. maddesinin 7. bendinde; ''21. maddedeki durumun tahaddüsü halinde bu hususlara müteallik muamelenin yapıldığının, adreste bulunmama ve imtina için gösterilen sebebin tebligat mazbatasına yazılmasının" emredildiği, ''Tebliğ mazbatasında bulunması gereken bilgiler ve tanzimi'' başlıklı Tebligat Yönetmeliği'nin 35. maddesinin (f) bendinde ise; ''30. ve 31. maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığının, adreste bulunmama ve kaçınma için gösterilen sebebin tebligat mazbatasına yazılacağının" hüküm altına alındığı görülmüştür.

Burada Yönetmeliğin 30. maddesi, tebliğ memuruna ilgilinin neden adreste bulunmadığını “tahkik etme” görevini yüklemiştir. Buna göre tebliğ memuru, tahkik etmekle kalmayıp, tevsike yönelik olarak yaptığı tahkikatın sonucunu Tebligat Kanunu'nun 23/7. ve Tebligat Yönetmeliği'nin 35/f maddeleri gereğince tebliğ evrakına yazacak ve maddede açıkça belirtildiği üzere ilgilisine imzalatacaktır. Ancak bu şekilde, yapılan işlemin, usulüne uygun olup olmadığı, hakim tarafından denetlenebilir. Muhatabın, tebliğ adresinde ikamet etmekle birlikte, kısa ya da uzun süreli ve geçici olarak adreste bulunmadığının, tevziat saatlerinden sonra geleceğinin beyan ve bunun tevsik edilmesi halinde, ancak, maddede sayılanlardan, örneğin muhtara imza karşılığı tebliğ edilip, 2 numaralı fişin kapıya yapıştırılması ve komşunun durumdan haberdar edilmesi işlemlerine geçilebilecektir. Tahkikatta muhatabın adresten kesin olarak ayrıldığının ya da öldüğünün veya tebligatın, tebliğ evrakında belirtilen tarihten önce yapılamayacağının anlaşılması halinde, Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinin 2., 3., 4. ve 5. fıkraları gereğince işlem yapılacaktır. Bu itibarla; Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde öngörülen şekilde ve maddede belirtilen kişilere sorularak imzaları da alınmak suretiyle, imzadan çekinmeleri halinde, bu husus da belirtilerek, Tebligat Yönetmeliği'nin 35. maddesi gereğince muhatabın adreste geçici olarak bulunmama sebebi ve tevziat saatlerinden sonra geleceği “tevsik edilmeden”, Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre yapılan tebligat işlemi geçersizdir. Zira bu belgeleme işlemi, devamı işlemleri belirlemesi yanında muamelenin doğru olup olmadığına karar verilmesi yönünden yardımcı olacak ve tebliği isteyen makam ve hakimin denetimini sağlayacaktır. Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılan tebligatlarda tebliğ tarihi, maddenin son cümlesinde açıkça belirtildiği üzere, iki numaralı fişin, yani ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarihtir. Tebliğ tarihinin bu şekilde belirlenmesi ve geçerli sayılabilmesi, tebliğ memurunun yukarıda açıklanan araştırmayı mutlaka yapmasına ve belgelemesine bağlıdır.

Somut olayda, gerekçeli kararın tebliğine ilişkin olarak davalılardan ... ve ... adına çıkarılan tebligatların "Muhatabın gösterilen adresinin kapalı olması nedeniyle en yakın komşu/kapıcı/yönetici…’dan sorulmuş, muhatabın ... gittiği sözlü/imzalı beyan edilmiş, imzadan imtina edilmiştir. Tebligat ...mahalle muhtarı...imzasına ...tarihinde teslim edilmiş olup 2 nolu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırılmıştır. Ayrıca en yakın komşu/kapıcı/yöneticiye haber verilmiştir.” şerhi ile 22.06.2016 tarihinde, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği görülmektedir. Ancak tebliğ memuru, muhatabın adreste bulunmama sebebini, adresinden geçici mi yoksa sürekli mi ayrıldığını, tevziat saatlerinden sonra adresine dönüp dönmeyeceğini, dönecekse ne zaman döneceğini tevsik etmeden ve en yakın komşuyu durumdan haberdar etmeden gerekçeli kararı muhtara tebliğ etmiş ve 2 nolu fişi kapıya yapıştırarak tebliğ işlemini tamamlamıştır. Anılan tebligatlar yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca usulsüz olduğundan, gerekçeli kararın, davalılar ... ve ...’a 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenmesi,

2. Dava konusu 2305 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 23.12.2014 tarihinde ...’a devrine ilişkin resmi senet ve eklerinin ilgili Tapu Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya arasına alınması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için Yerel Mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10278, Karar No: 2021/14680, Tarih: 21.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10278 E.  ,  2021/14680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

UYAP sisteminde yapılan sorgulamaya göre suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde, İzmir Çocuk ve Gençlik Kapalı Cezaevinde başka suçtan tutuklu olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun duruşmalarda hazır bulunmaktan bağışık tutulmayı isteyip istemediği sorulmadan yokluğunda yargılamaya devam olunarak mahkumiyetine karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4269, Karar No: 2012/9199, Tarih: 05.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/4269 E.  ,  2012/9199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, davalı tarafından kendisine gönderilen 14/07/2010 tarihli yazı ile Protokolün 6.3.24 maddesi uyarınca davalı ile aralarındaki sözleşmenin 1 yıl süre ile feshedildiğini, ayrıca hakkında 2.801,25 TL cezai şart uygulandığını, davalının söz konusu işlemlerinin hukuka aykırı olduğunu bildirerek, davalının sözleşmenin feshi ve cezai şart ödenmesi işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, işlemi tesis eden birimin ...’de bulunması nedeniyle ... Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak yetki itirazının kabulü ile davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin davalı kurumun ... şubesi ile davacı arasında akdedildiği, Bilecik şubesinin davanın tarafı olmadığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK.nun 9.maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Öte yandan yine aynı kanunun 22.maddesinde tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul 2012/4269-9199

edebilecekleri belirtilmiştir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi kararlaştırmış olmaları, HUMK.nun 9. maddesi uyarınca genel yetkili olan ve 10.maddedeki kural gereğince özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Açıklanan hükümler doğrultusunda somut olaya bakıldığında; taraflar arasında protokol hükümlerine uygun olarak ilaç verme sözleşmesi düzenlendiği uyuşmazlık konusu değildir. Sözleşmenin ifa yeri Bilecik’tir. Bu durumda HUMK’nun 10.maddesi uyarınca sözleşmenin ifa yeri olan Bilecik mahkemesinde dava açılabilir. Hal böyle olunca mahkemece işin esası incelenerek sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan 18,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 5.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12134, Karar No: 2012/17408, Tarih: 20.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/12134 E.  ,  2012/17408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... ve Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/09/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 06/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya kapsamından davacı vekilinin duruşma günü olan 31/03/2011 günü P.T.T. ... Şubesi'nden mazeretini içerir cevaplı telgraf yolladığı, mazeretin duruşma hakimi dışındaki diğer hakim tarafından, 01/04/2011 tarihinde havale edilerek dosyasına konulduğu ve evrak üzerine "P.T.T. görevlileri ile şifahen görüşüldü, masraflı telgraf nasıl olduğu hususunda bilgileri bulunmadığından işlem yapılamadı, akabinde davacı vekiline ulaşılmaya çalışıldı, ulaşılamadı" şeklinde şerh düşüldüğü anlaşılmaktadır. Bu durumda, P.T.T. Müdürlüğünden davacı vekilinin yolladığı mazarete dair cevaplı telgrafın hangi tarihte ve saatte Adliye'ye teslim edildiği araştırılıp, belgelendirilerek gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Dosyanın gösterilen nedenlerle geri çevrilmesine 20/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7740, Karar No: 2023/2742, Tarih: 15.03.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7740 E.  ,  2023/2742 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, ayrıca tebliğnamede haklarında görüş bulunan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteği bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.12.2015 tarihli ve 2012/929 Soruşturma, 2015/3185 Esas, 2015/3166 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/1039 Esas, 2016/610 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 51 inci maddesi uyarınca bu cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; sanık hakkındaki yargılamaya konu suçun 7188 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi kapsamındaki basit yargılama usulüne tabi suçlardan olması nedeniyle Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra yürürlüğe giren 25.06.2020 tarihli ve 2020/33 sayılı Kararı da nazara alınarak hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin 14.06.2016 havale tarihli dilekçesi; sanığın teknik bilgi sahibi olmadığı ve suç kastıyla hareket etmediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin 14.06.2016 havale tarihli dilekçesi; sanığın teknik bilgi sahibi olmadığı ve suç kastıyla hareket etmediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde belediye meclis üyesi olan sanığın olumlu görüş bildirmiş olduğu 15.09.2011 tarihli imar komisyon raporunda ve bu rapor doğrultusunda alınan 05/10/2011 tarihli meclis kararında imzasının bulunduğu, bu görüş ve karar uyarınca belediye mücavir alan sınırlarındaki Soğucak Köyü mevkiinde bulunan yeşil alanda cami alanı düzenlemesi ve 30M-Id (12) numaralı imar paftasına dahil edilmesine ilişkin yapılan plan tadilatı kapsamında park alanının yaklaşık 3671 m2'lik kısmının cami alanına çevrildiği, İmar Planı Yapılması ve Değişikliklerine Ait Esaslara Dair Yönetmeliğin 21 inci maddesine göre anılan kullanım kararı değişikliğinin zorunlu olmadıkça yapılamayacağı, zorunluluk halinde ise maddede belirtilen şartların yerine getirilmesi gerektiği halde bu şartlara uyulmadan bahse konu plan değişikliğine gidildiği kabul edilerek Mahkemece görevi kötüye kullanma suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Belediye meclis üyesi olan sanık hakkındaki mahkumiyete konu görevi kötüye kullanma suçuna ilişkin soruşturmanın 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un 2 nci maddesi uyarınca izne tabi olması nedeniyle bu suçun 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin yedinci fıkra hükmü uyarınca basit yargılama usulüne tabi olmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

1.Görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için objektif cezalandırma şartı olan "kişilerin mağduriyetine" veya "kamunun zararına neden olma" ya da "kişilere haksız bir menfaat sağlama" koşullarından birisinin de mevcut olması gerektiği nazara alınarak, objektif cezalandırma koşullarının ne şekilde gerçekleştiğinin denetime imkan verecek biçimde karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesi sonrasında sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli ve 2008/149 Esas, 2008/163 sayılı Kararında da belirtildiği gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve altıncı fıkralarındaki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu bulunduğu nazara alınarak; suç tarihi itibarıyla kasıtlı bir suçtan kesinleşmiş mahkumiyetinin bulunmadığı anlaşılan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları da irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 6 ncı fıkrasındaki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin suç tarihinden sonra kesinleşen mahkumiyet kararlarına dayanılarak "Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu" gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3.Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin 1 inci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin 5 inci fıkrası gereğince, ayrıca, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasından yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/1039 Esas, 2016/610 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10767, Karar No: 2009/9773, Tarih: 09.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10767 E.  ,  2009/9773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi kurulunca kapama incir ve zeytin bahçesi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılıp kamulaştırma bedelinin tespitinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Bu nedenle davalı taşınmaz mal sahibinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu 12700 m2 yüzölçümlü taşınmazın 1372,69m2'lik kısmından boru hattı geçirilmek suretiyle bu kısma daimi irtifak hakkı kurulmasına ilişkin kamulaştırma kararında irtifakın geçtiği alan üzerine "ağaç dikmemek, sabit bina yapmamak" koşulu getirilmiş olup, belirtilen alan üzerinde 12 adet incir ağacı, 7 adet zeytin ağacı bulunduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında irtifaklı alanın içerisinde kaldığı tespit edilen ağaçların boru hattının geçirilmesi çalışmaları nedeniyle kesilip kaldırılacağı ve yerine yeniden ağaç dikilemeyeceği gözetilerek Yargıtay uygulamalarında benimsenen kaim değer yöntemine göre irtifak hakkının kurulduğu alanın önce kapama incir bahçesi olarak değerlendirilmesi sonra açık tarım arazisi olarak çevrede ekilmesi mutat olan ürünlere göre değerinin saptanması, bu iki değer (kapama incir ve zeytin bahçesi değeri ile açık tarım arazisi değeri) arasındaki farkın bulunarak bunun ağaçların kaim değeri olarak tespit edilmesi ve enkaz bedeli de düşüldükten sonra kalan ağaç değerinin kamulaştırma bedeline eklenmesi gerekirken, bilirkişi kurulunca bu yolda herhangi bir değerlendirme yapılmadığından mahkemece bu rapora itibarla salt zeminin irtifak kamulaştırma bedeline hükmedilmesi ile yetinilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13861, Karar No: 2016/19, Tarih: 11.01.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/13861 E.  ,  2016/19 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2014/202490

Mahkeme : ANTALYA 11. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 17/03/2014 - 2014/69 esas ve 2014/155 karar

Suç : Kenevir ekme

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Temyize konu dava dosyasına dayanak teşkil eden suç duyurusunun yapıldığı dosyada sanığın, olayda ele geçirilen esrarı yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılıp yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddî bulgu elde edilip edilmediğinin tespiti bakımından A.. M..nin 2008/403 esas 2008/304 karar sayılı dosyasının aslı veya onaylı örneği getirtilerek dosyaya konulması sonrasında, bahsedilen konuların araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 11/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.