muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10945, Karar No: 2015/291, Tarih: 19.01.2015

Öte yandan, dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 362/3. (6098 sayılı TBK'nın 477/3.) maddesi ''Yapılan şeydeki kusur, sonradan meydana çıkarsa iş sahibi, vakıf olur olmaz keyfiyeti müteahhide haber vermeye mecburdur. Aksi takdirde iş sahibi kabul etmiş sayılır. '' hükmünü içermektedir.

Yüklenicinin iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak, imalini yüklendiği eserin ayıplı olması durumunda; iş sahibi, açık ayıplarda BK'nın 359 (TBK'nın 474), gizli ayıplarda ise BK'nın 362.(TBK'nın 477.) maddeleri hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde, BK'nın 360.(TBK'nın 475.) maddesinde tanınan hakları kullanabilir. Eksik iş, sözleşme ve eklerine göre yapılması kararlaştırıldığı halde tam yapılmayan iştir. Ayıplı eser sözleşmede kararlaştırılan vasıfları veya olmasından vazgeçilmez bazı vasıfları taşımayan eserdir. Diğer anlatımla ayıp, bir malda ya da eserde sözleşme ya da yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. Ancak, kasten sakladığı bozukluklarla, usulüne uygun yapılan gözden geçirmede farkedilemeyecek ayıplar için yüklenicinin sorumluluğu devam eder. Eğer, meydana getirilen eserin, teslim alındığı sırada usulüne uygun yapılan gözden geçirme ile varolan bozukluğu görülmemişse, ortada gizli bir ayıbın olduğu kabul edilir. Açık ayıplar, eserin tesliminden sonra, işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz bizzat yapılan veya uzmanına yaptırılan gözden geçirme sonucu saptanınca, uygun sürede (BK m.359); gizli ayıplar da ortaya çıkar çıkmaz, gecikmeksizin yükleniciye bildirilmelidir (BK m. 362/III). Ayıp bildirimi süresinde yapılmadığı takdirde iş sahibi bu ayıbı örtülü olarak kabul etmiş sayılır. Eksik işler bedeli ise ihbar koşuluna ve ihbar süresine bağlı olmaksızın teslim tarihinden itibaren kural olarak beş yıllık zamanaşımı süresinde (BK m. 126/son ) talep edilebilir. Eğer eser iş sahibinin beklediği amacı karşılamıyorsa kural olarak

ayıplı yapıldığı kabul edilir. Ayıp ihbarının yazılı olarak yapılması zorunlu olmayıp süresinde ayıp ihbarının yapıldığı her türlü delille ve tanık beyanıyla dahi kanıtlanabilir. (YHGK'nın 02.02.1979 gün 1977/11-393 E. 1979/80 K. sayılı ve Dairemizin 16.01.2013 tarih ve 2012/5835 E., 2013/129 K. sayılı ilamında bu ilke ve esaslar ayrıntıları ile açıklanmıştır.)

Mahkemece, davacıya ait bağımsız bölümlerin 12.06.2007 tarihinde teslim edildiği kabul edilip, davacının gecikme tazminatının reddine karar verildiği, hükmün bu yönden davacı vekilince temyiz edilmediği anlaşılmış olup, davacıya ait bağımsız bölümlerin 12.06.2007 tarihinde teslim edildiği hususu kesinleşmiştir

Mahkemece, davacıya ait bağımsız bölümlerin 12.06.2007 tarihinde teslim edildiği kabul edilip, davacının gecikme tazminatının reddine karar verildiği, hükmün bu yönden davacı vekilince temyiz edilmediği anlaşılmış olup, davacıya ait bağımsız bölümlerin 12.06.2007 tarihinde teslim edildiği hususu kesinleşmiştir

Bu itibarla öncelikle, tazminat konusu yapılan kalemler tek tek değerlendirilerek, bunların ayıplı iş mi, yoksa eksik iş mi, ayıplı işlerin ise gizli ayıp mı yoksa açık ayıp mı olduğu belirlenmelidir. Daha sonra açık ayıplarla ilgili teslimden sonra davalı yükleniciye BK'nın 359. (TBK'nın 474.) maddesinde öngörüldüğü şekilde süresinde ihbarda bulunulup bulunulmadığı, gizli ayıplarla ilgili olarak da ayıbın ortaya ne zaman çıktığı, çıkmasından sonra yüklenicinin BK'nın 362. (TBK'nın 477) maddesine uygun olarak haberdar edilip edilmediği üzerinde durulmalıdır.

6100 sayılı HMK'nın 266/1. (1086 sayılı HUMK'nın 275. ) maddesi "Mahkeme, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir" hükmünü içermektedir. Aynı Kanun'un 282. (1086 Sayılı HUMK’nın 286.) maddesinde belirtilen bilirkişinin oy ve görüşünün hakimi bağlamayacağı ve hakimin bilirkişi raporunu serbestçe takdir edeceği hükmü, HMK'nın 281. (HUMK'nın. 283.) madde hükmü uyarınca bilirkişi raporunu yeter derecede kanaat verici bulmazsa bilirkişiden ek rapor ya da sözlü açıklama alabileceği veya yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırabileceği şeklinde anlaşılmalıdır. Bu durumda, mahkemece, hükme esas bilirkişi raporunun yeterli inceleme içermediği gözönüne alınarak yeni bir bilirkişi kurulundan tarafların itirazlarını değerlendiren, ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli rapor alınarak, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, dava tarihinden önce 06.07.2007 tarihinde tasfiye haline giren kooperatifin unvanına dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 439/son (6102 sayılı TTK'nın 533/son) fıkrası uyarınca eklenmesi gereken "Tasfiye Halinde" ibaresinin, gerekçeli karar başlığında eklenmemesi de HMK'nın 297/1-b maddesi hükmüne uygun düşmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6241, Karar No: 2011/6977, Tarih: 17.11.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/6241 E.  ,  2011/6977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesine karar verilmiş ise de, varılan sonuç taleple bağlılık kuralına uygun bulunmamaktadır.

Davalının mirasçılık belgesi verilmesi ve mirastan feragatın tasfiyede görüleceği yönündeki temyiz itirazları yerinde değildir. HUMK’nun 74. (6100 sayılı yeni HMK 26) maddesi hükmüne göre mahkeme tarafların iddia ve savunmaları ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak mahkemenin talepten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır. Pazar Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından sadece mirasçılık belgesi istenmesine ilişkin yetki verildiği, dava dilekçesinde davacının iptal talebi olmadığı halde yetki ve talep aşılarak mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi şeklinde hüküm kurulması isabetsiz, davalı ...'in temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın isek halinde ilgilisine iadesine, 17.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12093, Karar No: 2010/4225, Tarih: 02.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/12093 E.  ,  2010/4225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçmek suçundan sanık ...'ün bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkümiyetine dair, Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.12.2005 gün ve 2000/387 Esas, 2003/435 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi müşteki vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş, sanık yönünden incelemenin duruşmalı yapılması talep edilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle 25.04.2007 Çarşamba saat 14.00'e duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, müdafii Av. ... tarafından gönderilen 24.04.2007 tarihli telgraf ve 25.04.2007 tarihli dilekçe ile ileri sürdüğü mazeretine dayanarak duruşmanın başka bir güne ertelenmesini istemekte olduğu görüldü.

Mazeretin belgelendirilmediği anlaşılmakla mazeretin REDDİNE,

Yargıtay C.Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunun 24.03.2003 günlü raporu ile kendisinde orta derecede zeka geriliği bulunan mağdureye; vasi atanıp husumet izni alınarak, mağdurenin babası ve vekilinin "sanığın cezalandırılmasını istiyoruz" şeklindeki kamu davasına katılma iradesini ortaya koyan istemleri hakkında CMK.nun 238/3. maddesi uyarınca olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, katılan sıfatını almamış bulunan müşteki lehine ücreti vekalet takdir edilmesi,

Kanuna aykırı, müşteki vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3560, Karar No: 2018/1262, Tarih: 15.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/3560 E.  ,  2018/1262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirket veya kişiler hakkında düzenlenen vergi inceleme raporları ve şirket yetkilileri veya kişiler hakkında açılan dava dosyaları getirtilip incelenerek, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması; faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişiler de tanık sıfatıyla dinlenerek, suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması; toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılı içerisinde birden fazla fatura kullanılması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, suç tarihinin sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olduğu cihetle; somut olayda sanık hakkında, “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturduğu gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeden ve zincirleme suç hükümleri de uygulanmadan yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK’nın 326/son maddesi gereğince sonuç ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 15.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5540, Karar No: 2013/26682, Tarih: 18.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/5540 E.  ,  2013/26682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi, Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar vermek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanunun 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 60 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim yapılarak, sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13201, Karar No: 2014/15170, Tarih: 27.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/13201 E.  ,  2014/15170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2011/869-2013/574

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 22/01/2014 tarih, 2013/35603-2014/1441 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından 1 adet 152.500 TL bedelli bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra mahkemesine başvurarak sair itirazları yanında ciranta imzasına itiraz ettiği, mahkemece Adli Tıp Kurumu'ndan alınan raporlar doğrultusunda imza itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargılama sırasında alacaklı vekili borçlunun Cumhuriyet Savcılığına verdiği ifadesinde kabul beyanı olduğunu ileri sürmüştür. Gerçekten de; borçlu tarafından Cumhuriyet Savcılığına verilen 09.08.2011 tarihli ifadede "......ben 152.500 TL'lik senedin arkasına imza atmışım. Senet arkasındaki İ.. D.. isminin altındaki imza bana aittir. Ancak bu imza benim yaşlı olmam nedeniyle kandırılarak attırılmıştır." şeklinde beyanda bulunmuş olmakla; sözkonusu beyanda imza kabul edildiğine göre bu kabul beyanı kesin bir hükmün hukuki sonuçlarını doğurucu mahiyette olup dikkate alınması zorunludur.

O halde, mahkemece borçlunun takibe konu senet ile ilgili savcılıkta verdiği açık kabul beyanı karşısında, imza itirazının reddi gerekirken, alınan raporlara itibar edilerek imza itirazının kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekirken kararın imza itirazı yönünden onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.01.2014 tarih ve 2013/35603 Esas-2014/1441 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, Alanya 1.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 01.10.2013 tarih ve 2011/869 E.-2013/574 K. sayılı mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçlunun karar düzeltme isteminin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/26238, Karar No: 2015/17924, Tarih: 02.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/26238 E.  ,  2015/17924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların paraya ihtiyaç duymaları nedeniyle, , kendi adına, 10.05.2010 tarihinde 48 ay vadeli 17.500,00 TL miktarlı kredi kullandığını, banka masrafları düşüldükten sonra geri kalan 17.000,00 TL'yi davalılar ... ve ...'a verilmek üzere ...'ın hesabına 10.05.2010 tarihinde iki havale şeklinde gönderdiğini, davalıların kredi taksitlerini ödeyeceklerini söyleyip ödemediklerini, 2011 yılının 11. ve 12. ayları ile 2012 yılının 1., 2. ve 3. aylarının taksitlerini ödemedikleri için takip tehlikesiyle karşılaştığını, bu nedenle borcun tamamını ödeyip krediyi kapadığını, davalılara, ... borcun ödenmesi için ihtarname gönderdiğini, ancak ödemedikleri için davalılar hakkında icra takibi yaptığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili ...'ın hesabına aktarılan miktarın ...'a teslim edildiğini, müvekkili ...'ın gönderilen bu para karşılığında, davacının bilgisi dahilinde, 9.000,00 TL ödeyerek davacının eşi adına alınan aracın bedelini ödediğini ve aracı davacıya teslim ettiğini, davacı lehine ödenen 9.000,00 TL haricinde 5.000,00 TL'nin ise davacının talebi ile eşi Hilal Çufadar'a teslim edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalıların, davacı tarafından gönderilen 17.000,00 TL'nin 9.000,00 TL'si ile davacının eşi adına araç aldıkları ve 5.000,00 TL'yi ise davacının eşine teslim ettikleri savunmalarına ilişkin belge ibraz edemedikleri, davacı beyanı ve davalılara gönderilen ihtarnameden, davalı ...'a gönderilen paranın, ...'ın hesabından ...'a verilmek üzere gönderildiği, paranın ... tarafından alındığı, davacının parayı ...'a verdiği gerekçeleri ile davalı Hasan yönünden davanın reddine ve davalı Ersin yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Ersin tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 10.05.2012 tarihli iki ayrı banka havalesi ile davalılara borç verdiğini, ancak ödenmediğini, yaptığı icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini belirterek bu davayı açmıştır. Davalı taraf karz akdini kabul etmemiştir. Dava; davacının ödünç olarak gönderdiği alacağın tahsiline ilişkindir. Kural olarak TMK'nın 6.maddesi ve HMK'nın 200. (HUMK 288) maddesi gereğince davacı karz akdini yasal delillerle kanıtlamalıdır. Davacı iddiasını ispat için banka havale makbuzlarına dayanmıştır. Karşı taraf ödünç ilişkisini inkar ettiğine göre ispat yükü davacıya düşer. Banka kayıtlarında herhangi bir açıklama yer almamakta olduğuna, davalı taraf da ödünç ilişkisini kabul etmediğine göre ispat yükü kendisinde olan davacının, ödünç ilişkisini kanıtlaması gerekir. Yargılama sırasında toplanan delillerle davacı davasını ispat edememiştir. Hal böyle olunca; mahkemece, davacının davasını ispat edemediği gözetilerek, açılan davanın, davalı yönünden de reddine karar verilmesi gerekir. Ne var ki davacı dava dilekçesinde “her tür yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacıya yemin teklif hakkı hatırlatılmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek, ispat yükünün davalı tarafta olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 3.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14953, Karar No: 2014/2008, Tarih: 17.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/14953 E.  ,  2014/2008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaburun Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2010/28-2013/173

Davacı tarafından, davalı aleyhine 05.02.2010 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle kal isteğine ilişkindir.

Davacı, davalıya ait .. parsel sayılı taşınmaz üzerindeki evin bahçesindeki ağaçların ve özellikle dut ağacının deniz manzarasını engellediğini, diğer taraftan dut ağacının yola taşan kısmından dökülen yaprak ve meyvelerin çevreyi pislettiğini, sinekleri çektiğini, mazgalları tıkayarak su gitmesine engel olduğunu, davalının ağaçları budamamasının bu durumu daha da kötüleştirdiğini, dinlenme ve tatil için kullandıkları evlerinin bu durum sebebi ile oturulamaz hale geldiğini ileri sürerek ağaçların kesilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 20.06.2013 ve 18.06.2013 tarihli bilirkişi raporlarında gösterilen dut ve badem ağaçlarının kökten kesilmek suretiyle kal’ine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Taşkın kullanma belirlendiği takdirde elatmanın tamamen ortadan kaldırılması veya tahammül sınırları içerisine çekilebilmesi için ne gibi önlemlerin alınması gerektiği bilirkişiler aracılığı ile tespit edilerek, tarafların yarar ve çıkar dengeleri de gözetilerek bunların en uygununa karar verilmelidir.