muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30978, Karar No: 2016/3430, Tarih: 10.02.2016

Ancak geçici görev yolluğuna hak kazanmak için öncelikle çalışılan işyeri dışında başka bir yere görevlendirilmek gerekmektedir. Kanun bu durumu geçici görev ile başka bir yere görevlendirilenlerin bu hakka sahip olduğunu ifade ederek vurgulamaktadır. Davacının işyeri ...’da olduğundan ...’daki çalışması geçici görevlendirme olarak nitelendirilemeyeceğinden ...’daki çalışma için geçici görev yolluğunun hüküm altına alınması isabetsizdir.

Diğer taraftan davacının ...’deki çalışması ise geçici görev yolluğuna ilişkin düzenlemenin amacı dikkate alındığında geçici görev yolluğuna hak kazandırmaz. Zira davacının ikametgahı ...de bulunmaktadır. Geçici görev yolluğunun amacı memurların ikamet ve işyerleri dışında geçici olarak görevlendirildikleri yerlere ulaşımları, iaşeleri, barınmaları gibi ihtiyaçları karşılamaktır. Bir başka anlatımla geçici görevlendirmenin memurlar için ek bir mali külfet oluşturmasının engellemektir. Davacı görevlendirildiği yerde ikamet ettiğinden bu amacın davacı açısından söz konusu olmadığı açıktır. Diğer taraftan 6245 sayılı Kanunun 42. maddesinde işyeri ve ikamet açısından bir ayrıma gidilmemesi bir eksiklik ya da boşluk değildir. Zira memurların görev yaptıkları yerde ikamet etmeleri Kanun’un yürürlüğe girdiği tarih itibariyle hukuki zorunluluk teşkil etmekteydi. Dolayısıyla 6245 sayılı Kanun’un 42. maddesini; işyeri ve ikametgahının bulunduğu yer dışında bir yere geçici görevlendirilen Kanun kapsamındaki kişilere geçici görev yolluğu ödenmesinin düzenlendiği bir hüküm olarak yorumlamak ve değerlendirmek yerinde olacaktır.

Gelinen noktada davacının geçici görev yolluğunun şartlarını taşımaması sebebiyle geçici görev yolluğuna hak kazanamadığı göz ardı edilerek davanın reddi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12783, Karar No: 2015/28233, Tarih: 13.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12783 E.  ,  2015/28233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/326763

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2012/2139 (E) ve 2013/1049 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar müdafiinin dosyayı yeni alması nedeniyle dosyayı inceleyip Yargıtay Bozma kararına ilişkin savunmayı hazırlamak üzere süre istediği, karar duruşmasında ise mazeret dilekçesi sunduğu ancak sanıklar müdafiinin talebinin mazeret talebinin kabul edilmeyerek hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanmasına neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13614, Karar No: 2024/8877, Tarih: 16.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/13614 E.  ,  2024/8877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/558 E., 2021/351 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz isteği; ağaçların yanlışlıkla kesildiğinin ortaya çıktığına, bu durumun tanık beyanları ile doğrulandığına, sanığın suç kastının bulunmaması nedeniyle beraati gerektiğine, adlî para cezasına hükmedildiği halde hak yoksunluklarının uygulandığına, sanığın suç tarihi itibarıyla adlî sicil kaydının değerlendirilmesi gerektiğine ve hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Orman muhafaza memurları tarafından üretim bölmelerinin kontrolünde, 79 nolu dikili satış bölmesinde 191 adet damgasız kızılağacın kesildiğinin tespit edildiği, bölmeyi ihale ile sanığın aldığı, sahanın sanığa 17.09.2014 tarihinde teslim edildiği, sanıktan kesilen ağaçlar sorulduğunda işçilerinin ağaçların damgalı

olduğunu düşünerek kestiklerini beyan ettiği belirlenerek sanık hakkında suç tutanağı düzenlenmiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, 79 nolu bölmede ağaç kesmek için ihale aldığını, yanında 3 işçi ile birlikte kesime başladığını, bölme kendisine teslim edildiğinde tüm ağaçların damgalı olduğunu, işçilerinin damgalı zannederek ağaç kestiğine dair bir beyanda bulunmadığını, suç tutanağının boş olarak imzalatıldığını, orman muhafaza memurlarının tutanağı sonradan doldurduğunu beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir.

Orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda kesinleşmiş orman arazisi içinde motorlu testereyle ağaç kesildiği belirtilmiştir.

Tutanak tanığı ..., ihale kapsamında olmayan ağaçların kesildiğini, sanıktan sorulduğunda sanığın bir yanlışlık olduğunu, elemanların değişmesi nedeniyle ağaçların kesildiğini söylediğini beyan etmiştir.

Tutanak tanığı ..., suça konu alanda damgaladıkları yerler olduğunu, bunların bir kısmının iptal edildiğini, iptal edilen kısımların gösterildiğini ve damgalarının silindiğini, sanığın yanlışlıkla ağaç kesildiğini söylediğini beyan etmiştir.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu, tanık beyanları, bozma ilâmı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu, tanık beyanları, bozma ilâmı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

1.Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmakla, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hüküm kurulması,

2.Kesilen ağaçların miktar ve niteliği nazara alınarak temel cezanın tespitinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Suça konu ağaçların yakacak nitelikte olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinin uygulanma şartlarının değerlendirilmemesi,

Kabule göre de;

1.Sanık hakkında yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan temel ceza belirlenirken önce emvalin yakacak nevinden olması nedeniyle 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca indirim yapılması, sonra suçun işlenmesinde motorlu testere kullanmasından dolayı 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca artırım yapılması gerekirken uygulama sırasında hataya düşülmesi,

2.Neticeten adlî para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın cezada kazanılmış hakkının korunmasına, 16.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3701, Karar No: 2018/6394, Tarih: 22.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/3701 E.  ,  2018/6394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, ...aleyhine 13/06/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin davalı il özel idaresine devredilen ... Belediye Meclisi üyesi olduğunu, Ekim/2010 ayından başlamak üzere Belediye Encümen üyeliği alacağı ile Ocak-Şubat-Mart/2014 Belediye Meclisi toplantı alacağı ve başkan vekilliğine münhasır ücret alacağının kendisine ödenmediğini, bunun üzerine icra takibi başlattığını, ancak itiraz üzerine takibin durduğunu belirterek, ... İcra Dairesi'nin 2014/3977 esas sayılı takip dosyasındaki itirazın iptali ile davalının %20 oranında icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı, kapatılan Belediye kayıtlarındaki incelemelerin devam ettiğini; davacının hangi aya ait, ne kadar alacağının bulunduğunun da belirlenemediğini, tahsisli alacakların ödenmiş bulunduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalı borçlunun ... İcra Müdürlüğü'nün 2014/3977 esas sayılı takip dosyasındaki itirazının iptaline, takibin 3.732,55 TL asıl alacak miktarı üzerinden devamına, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

25/08/2017 tarih ve 30165 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 8. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu’nun 42. maddesine eklenen fıkrada; “İdari yargının görev alanına giren konularda ilamsız takip yoluna başvurulamaz” şeklinde; yine aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 9. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu’na eklenen geçici 13. maddede; “İdari yargının görev alanına giren konularda, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılmış ilamsız icra takipleri hakkında, talep üzerine icra müdürünce 42’nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca dosya üzerinden düşme kararı verilir ve karar alacaklıya resen tebliğ edilir. Alacaklı, düşme kararının tebliğinden itibaren yedi gün içinde şikayet yoluna başvurabilir. Düşme kararının kesinleşmesinden itibaren otuz gün içinde idari yargı merciinde dava açılabilir. Düşme talebinin reddine veya düşme kararı hakkındaki şikayetin kabulüne ilişkin karar kesinleşmeden takibe devam edilemez.

Birinci fıkra kapsamındaki ilamsız icra takipleri hakkında açılmış itirazın iptali veya itirazın kaldırılması davalarında talep üzerine, karar verilmesine yer olmadığına karar verilir. Tarafların yaptığı takip ve yargılama giderleri ile vekalet ücreti üzerlerinde bırakılır. Bu kararın kesinleşmesi üzerine takip dosyası icra müdürlüğüne iade edilir ve takip hakkında birinci fıkra uyarınca işlem yapılır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Buna göre, dava konusu uyuşmazlık idari yargıyı ilgilendirmektedir. Yargı yolunun caiz olması ise dava şartıdır. (HMK 114/1-b). Dolayısıyla taraflarca talep olmasa bile mahkemece resen gözetilmelidir. Hal böyle olunca, 694 sayılı KHK’nın 8 ve 9. maddeleri kapsamında işlem yapılmak üzere kararın bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4913, Karar No: 2013/22569, Tarih: 11.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4913 E.  ,  2013/22569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.11.2012 tarih ve 2011/257-2012/484 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde Nakliyat Emtia Sigorta Poliçesi ile sigortalı bulunan dava dışı şirkete ait 2856 adet su sebili emtiasının, davalı şirketin işletmecisi olduğu Mersin limanında konteynerden boşaltılıp kamyonlara yüklendiği sırada yüklemenin ambalaj üzerindeki işaretlere uyulmadan yatık bir şekilde istiflenerek yapılması nedeniyle 440 adedinin kullanılamayacak şekilde hasarlandığını, sovtaj bedeli düşüldükten sonra 9.521,29 $ hasar bedelinin 05.11.2010 tarihinde dava dışı sigortalıya müvekkilince ödendiğini ileri sürerek, 15.331,66 TL alacağın dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dışı sigortalının müvekkilince işletilen limandan konteyner boşaltma/yükleme hizmeti aldığını, dava konusu yükleme işleminin mal sahibinin yasal temsilcisinin gözetiminde ve talimatları ile yapıldığını, ancak müvekkiline bu konuda özel bir talimat verilmediğinden konteynerlerdeki talimatlara göre işlemlerin yapıldığını, liman sahasında herhangi bir hasar tespit talebinde bulunulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, hasarın yurt içi karayolu taşıması sürecinde meydana geldiği, ancak zararın sebebinin, yükleme ve istifleme gibi taşıma süreci öncesi olgulara dayandığı, dava dışı taşıyıcıların hasarsız teslim aldığı emtianın Kayseri'de hasarlı olarak tesliminden sorumlu bulunduğu, buna karşılık TTK'nın 781/2. maddesi hükmüne göre somut olayda, eşyanın ambalajları üzerinde dikey olarak yükleme ve istifleme yapılması gerekmesi karşısında, hususi ticari faaliyeti de bu gibi işler olan davalı tarafın asli kusurlu olduğu, öte yandan taşıyıcıların da yüklemeye - istiflemeye - sabitlemeye nezaret etmesi gerektiği, açıkça bir hata var ise uyarması gerektiği, yükleme ve istifleme kusurlarının açık olması halinde yükleyeni uyarması gerektiği, buna göre tali kusurun dava dışı taşıyıcılarda olduğu ve kusur oranının %15 olduğu, davalı tarafın kusur oranının %85 olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 13.031,91 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 697,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1292, Karar No: 2020/675, Tarih: 23.06.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/1292 E.  ,  2020/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik yapmak

Hüküm : TCK'nın 241/1, 62/1 52/2-4. madde ve fıkraları gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması, bu bağlamda müşteki ...'in sanıktan 3300 TL borç alıp karşılığında senetler verdiğini ve her ay 900 TL faiz ödediğini iddia etmesi, sanığın da 3300 TL parayı müştekiye borç para olarak verdiğini, karşılığında da faiz istemediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve sanığın faiz karşılığı ödünç para verip vermediğinin kesin olarak belirlenmesi amacıyla, kolluk marifetiyle araştırma yaptırılması, vergi mükellefi olduğunun belirlenmesi halinde ve gerektiğinde hakkında vergi inceleme raporu düzenlettirilmesi, alacaklı olduğu icra takip dosyalarının tespitiyle varsa takip borçlularının tanık sıfatıyla dinlenilmesi sonrasında sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320

sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 23/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/848, Karar No: 2012/7750, Tarih: 12.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/848 E.  ,  2012/7750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir.Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

Kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinine karar verilmesi gerekirken, davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6843, Karar No: 2025/1415, Tarih: 05.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6843 E.  ,  2025/1415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/201 Esas, 2020/168 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece, Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Uşak ili, ..., ... 315 ada 118 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 24.12.2015 tarihli ve 2014/325 Esas, 2015/776 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde, şirkete yapılan özel amaçlı satışların emsal olarak alınması doğru olmadığı, aynı amaçla kamulaştırılan, birbirine komşu olan taşınmazlarla ilgili olarak açılan davalarda aynı değerlendirme tarihi itibarıyla benzer sonuçlara ulaşılması, oluşabilecek farklılıkların da makul gerekçelerle açıklanması gerektiği hâlde, birbirine komşu taşınmazlar için haklı bir gerekçe gösterilmeden çok farklı metrekare birim fiyatları belirlendiğinden dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması, kabule göre de dava tarihi 15.07.2014 olduğu hâlde gerekçeli karar başlığına 21.07.2014 yazılmak suretiyle infazda tereddüte yol açılması, 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden bahisle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespitine, taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tapuya kayıt ve tesciline karar vermiştir.

V. TEMYİZ