muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7687, Karar No: 2015/11782, Tarih: 24.03.2015

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14154, Karar No: 2012/6957, Tarih: 19.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/14154 E.  ,  2012/6957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın değişik tarihlerde, ... Elektrik isimli işyerinden 714,19 YTL, Uslu Elektrik isimli işyerinden 106,20 YTL, Tek Elektrik isimli işyerinden 313,64 YTL ve ... Elektrik isimli firmadan 2.657,42 YTL elektrik malzemeleri ve telsiz telefonu katılan ... adına aldığını söyleyip, faturayıda belediye adına düzenlettikten sonra, malzemeleri kendisinin şahsi olarak yaptığı elektrik işlerinde kullanıp daha sonra da belediyece bu malzemelerin bir kısmının bedellerinin ödenmesi için ödeme evrakları düzenlediği, katılan kurumun görevlilerince bu durumun fark edilmesi üzerine ödeme işlemlerinin iptal edildiği, sanığın bu eylemlerinin yasal tevdi bulunmaması nedeniyle katılan kuruma karşı zincirleme nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu oluşturduğu, buna karşılık katılan ... Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğünde elektrik teknisyeni olarak görev yapan sanığın, belediyece satın alınıp kendisine teslim edilen, 3.540,00 YTL değerindeki üç adet demir direği mal edinmesinin zimmet olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksada, zimmete geçirilen bu miktarın suç tarihi itibariyle ekonomik koşullar ve paranın alım gücü nazara alındığında değerinin az olduğu, gözetilmeksizin tüm eylemlerin zimmet olarak kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararına göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda zimmetin maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceği gözetilmeden kazanç müsaderesine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan kazanılmış hak saklı kalmak kaydı ile hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 19/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11806, Karar No: 2015/510, Tarih: 13.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11806 E.  ,  2015/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORUM 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2013/707-2014/150

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ile davalının evli olduklarını, davalının ailesini ziyaret konusunda aralarında tartışma çıktığını, davacının davalıdan şiddet gördüğünü, davacının boğazını sıktığını, geceleyin kapı dışarı attığını, hamile olmasına rağmen kötü davrandığını, en son davacının ailesinin yanında davacıya şiddet gösterdiğini, bunun üzerine davacının ailesinin davacıyı götürdüklerini, davalıyı arayıp sormadığını belirterek, aylık 1.000 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsilini, dava tarihinden sonra dünyaya gelen müşterek çocuk Zeynep için 400 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevabında; davacının geçmiş hayatı nedeniyle davranış bozuklukları yaşadığını, davacıyı kovmadığını, davacının ailesi ile birlikte çarşıya çıktıklarını, sonra evi terkettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece; davalının, davacının kollarını ve yüzünü kızaracak şekilde sıkarak zarar vermiş ise de, olaydan sonra evi terketmeyip, çarşıya çıktığından bahisle, davacının davasının reddine, davacıya dava tarihi 06.11.2013 tarihinden itibaren 400 TL tedbir nafakasının kararın kesinleşmesine kadar devamına, çocuk için 19.02.2014 doğum tarihinden 200 TL tedbir nafakasının kararın kesinleşmesine kadar devamına karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından tarafların 17.05.2013 tarihinde evlendikleri, halen evli oldukları, davacının hamile iken ayrı yaşamaya başladığı, bu arada müşterek çocukları Zeynep'in 19.02.2014 tarihinde dünyaya geldiği anlaşılmaktadır.

Davada, davacı kadın ve müşterek çocuk için tedbir nafakası talep edilmektedir.

TMK.nun 195.maddesi gereğince; “Evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim, gerektiği taktirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.”

Aynı kanunun 197.maddesine göre; “Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.” Tedbir nafakasında eşlerin, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katkıda bulunmaları gerekir (TMK md. 186/son).

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.” Tedbir nafakasında eşlerin, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katkıda bulunmaları gerekir (TMK md. 186/son).

Dosyada dinlenen tanık beyanlarından; davalının davacıya şiddet uyguladığı, tarafların evlendikten 3 ay sonra ziyaretlerine gittiklerinde, davacının hamile olduğunu, davacının eli ve yüzünün kızarmış olduğunu gördüklerini, davalının davacıya “defol git” dediğini, davalının boşanmak istediğini söylediğini duyduklarını, aynı gün davacının baba evine döndüğünü ve davalının davacıyı aramadığını ifade etmişlerdir.

Bu durumda; hamile olan davacı kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu anlaşılmaktadır. Davacının ev hanımı olduğu, davalının ise özel hastanede memur (hemşire) olup, aylık 3.000 TL maaş aldığı tespit edilmiştir.

Ayrıca, yargılama sırasında dünyaya gelen 19.02.2014 doğumlu müşterek çocuk Zeynep'inde TMK.nun 197/son maddesi gereğince masraflarının karşılanması amacıyla nafakaya hükmedilmesi gerekmektedir.

Belirtilen nedenlerle davacı kadın ve müşterek çocuk lehine davalının ekonomik durumunu zorlamayacak şekilde TMK.nun 4.maddesi gereğince tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, mahkemece; yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.01.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

M U H A L E F E T Ş E R H İ

Sayın; Çoğunluğun, davacı eşede tedbir nafakası verilmesi yönündeki “Bozma” kararına muhalefet şerhimin gerekçesidir.

Davacı, davalı ile 2013 tarihinde evlendiklerini, evliliklerinin ilk ayı içinde hamile olduğunu, davalının aile hukukundan doğan yükümlülükleri yerine getirmediğini, davalının aslen Çorum ili Bayat ilçesinde olduğunu, davalının anne ve babasının halen Bayat ilçesinde oturduğunu, davalının kendisini her hafta sonu Bayat ilçesine götürmek istediğini, her hafta sonu gitmek istemediğini söylediğinde davalının sürekli tartışma çıkarttığını, hatta davalının müvekkiline bu nedenlerle çocuğu aldıralım bile dediğini, hamile olduğu dönemde davalıdan şiddet gördüğünü, boğazını sıktığını, kollarını tutup yüzüne vurduğunu, gece dışarı attığını, davalının kendisine "ben erkeğim, her şeyi yaparım, sende karşımda cevap veremezsin" dediğini, müvekkilesinin sustuğunda ise "sen beni neden kale almıyorsun" diye tartışma çıkarttığını, davalının eylemleri sonunda; anne ve babasının yanına gittiğini, kendisi için 1000 TL tedbir nafakasına ve doğacak çocuk içinde iştirak nafakasına hükmedilmesini istemiştir.

Somut olayda; davacının kendisi için istediği tedbir nafakası 4721 sayılı Türk Medenî Kanunun 197. maddesinde tarifini bulan “Tedbir (önlem) Nafaka'sıdır”.

Türk Medenî Kaununun 197. maddesinin metni aynen şöyledir;

“Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddî biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi “haklı bir sebebe dayanıyorsa” hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.”

Madde metninde ayrı yaşam için “haklı nedene” ayrı bir önem atfedilmiştir.

Mahalli Mahkeme gerekçeli kararının 3. sayfasının 5. bendinin son bölümünde; “... bu şartlar alıtnda davacının kendi isteği ile müşterek evden ayrıldığı ve kendi isteği ile de babasının evinde kalmaya devam ettiği anlaşılmakla davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu ispatlanamadığı kabul edilmiş ve davanın reddine karar vermek gerekmiştir.”

Aynı sayfanın 6. bendinde; “hernekadar davacı tanıklarının davalının tartışma sırasında yanlarına geldiğinde davacının yüzünün ve kollarının kızarmış olduğunu ve bunu davacıya sorduklarında davalının sıktığını söylediğini belirtmiş iseler de, davacının tartışmanın hemen akabinde müşterek evden ayrılma imkânı varken bunu yapmadığı, davacının ailesinin tartışma sonrası taraflarla konuştukları ve aynı gün gezmek için hep birlikte çarşıya gittikleri ve akşama kadar gezdikleri hususları dikkate alındığında davacının davalıyı “affettiği en azından hoşgörü ile karşıladığı” kabul edilmiştir.

Her ne kadar tanık Filiz tartışma sırasında davalının davacıya “defol git” diye bağırdığını söylemiş ise de aynı ortamda bulunan tanık Gözde'nin bu olayı beyanında anlatıp doğrulamadığı anlaşıldığından tanık Filiz'in bu yöndeki beyanına itibar edilmemiştir.”

Hususlarına ayrı bir vurgu yapılmıştır.

Mahkemenin bu kabul ve gerekçelerine göre davacının ayrı yaşamda haklı olmadığı görülmektedir.

Dinlenen tanıklandan F.. S.. davacının annesi, G.. davacının kızkardeşidir. Bu tanıkların davacı ile birinci derecede akraba olmaları nedeniyle davacı lehine beyanda bulunmaları doğaldır. Bu tanıkların beyanına göre davacının ayrı yaşamda haklı olduğu sonucuna varılamaz.

Ayrıca olayı yüze yüz gören mahkemeninde davacının ayrı yaşamda haklı olmadığı yönündeki maddî ve somut tespitleri vardır.

Dsyadaki bilgi, belge, davalının sözlü ve yazılı beyanları ile mahalli mahkemenin maddî ve somut tespitleri nazara alındığında davacının ayrı yaşamda haklı olmadığı görüşünde olduğumdan davacıya tedbir nafakası verilmesi gerektiği yönündeki, Sayın; çoğunluğun “bozma” görüşüne katılamıyorum. 25.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2016/14008, Karar No: 2018/4840, Tarih: 08.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/14008 E.  ,  2018/4840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak bedeli adı altında haksız bedel tahsil ettiğini belirterek, 8.058,00-TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, 8.058,00-TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8816, Karar No: 2012/15073, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8816 E.  ,  2012/15073 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Proğramları Merkezi Başk. vekili avukat ... ile ... aralarındaki dava hakkında ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 6.12.2011 gün ve 391-388 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen, ... 31.İcra Müdürlüğü 2009/6639 esas sayılı dosyası ile, davalının temyiz dilekçesinde belirttiği, davacı Karum tarafından dava dışı Türkiye Çevre Koruma ve Yeşillendirme kurumu hakkında yaptığı belirtilen icra takip dosyasının tespiti ile her iki icra dosyasının dava dosyasına eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4130, Karar No: 2015/2349, Tarih: 22.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4130 E.  ,  2015/2349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın tarlanın sahibi olup, müştekiye ekmesi için 2007 yılında 5 yıllığına kiraya verdiği, suç tarihinde kendisinin ürün ekeceğinden, müştekiden tarladaki ürünleri sökmesini istediği, müştekinin ise kiraladığı tarlaya kendisinin ektiği zeytin ağaçlarını söküp götürebilmek amacıyla toprağın nemli olması ve uygun bir arsa bulması için sanıktan süre talep ettiği, sanığın belli bir süre bekledikten sonra tarlanın boşaltılmadığı gerekçesi ile tanıklar ... aracılığıyla müşteki tarafından dikilen zeytin ağaçlarını söktüklerinin tespit edildiği, sanık savunmasında “müştekinin kendisine sen adam tut zeytin ağaçlarını söktür” dediğini, tanıklar ...'ın ifadelerinde "sanık ve müşteki ile beraber sanığın tarlasına gittiklerini, müştekinin tanıklara hitaben ben uğraşamam siz sökün" demesi üzerine tanıkların zeytin ağaçlarını söküp bir kısmını yevmiye olarak aldıklarını bir kısmını da sanığın bahçesine bıraktıklarını, tanık ...'in ise, "Ben olay günü suça konu yerde hayvan otlatıyordum, müşteki olay yerinde değildi, sanık ve tanıklar müştekiye ait zeytin ağaçlarını söküyorlardı, ben de müştekiye haber verdim" şeklinde olayı anlattıklarının anlaşılması karşısında; tanıklar ile müştekinin tekrar duruşmada dinlenilmesi, tanıkların beyanları arasındaki çelişkilerin giderilmeye çalışılması, ayrıca müşteki ile sanıklar arasında tarlayı kiralarken veya kiraladıktan sonra zeytin ağacı dikme konusunda bir anlaşma olup olmadığı da araştırıldıktan sonra tüm deliller toplanarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.