muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14692, Karar No: 2017/4780, Tarih: 23.03.2017

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı işverenin ... mağazasında çalışmakta olan davacının çalıştığı ... ...’nın kapatılmasına karar verilerek bu durumun anılan mağazada çalışan tüm işçilere 03/07/2014 tarihinde duyurulduğu, bilahare davalı işyeri yetkililerinin kapatılacak olan mağazaya yönelik işçilerle kapatma sonrasında nakledilecekleri yer hususunda görüşmeler yaparak nakli kabul etmeyen işçiler dışındaki tüm işçileri ortak kararlaştırdıkları mağazalara naklettikleri, davacının da içinde bulunduğu 15 işçinin ise çalıştıkları ve kapatılan ... mağazası dışında başka bir mağazada çalışmayı kabul etmedikleri, tazminatlarının ödenerek çıkışlarının verilmesini istedikleri, işverenin nakli kabul etmeyen davacı işçi açısından TİS’in 14/D maddesinden kaynaklı yetkisini yine 14. Maddede belirlenmiş olan sınırlar çerçevesinde kullanarak ... mağazasına nakline karar verildiği, buna ilişkin tebligat yapılmak istenen işçinin tebligatı almaktan imtina etmesi üzerine bu defa aynı nakil yazısının 31/07/2014 tarihinde noter ihtarnamesi ile gönderildiği, noter ihtarnamesinin tebliğinden önce davacı işçinin işyerinde bir haftayı aşan süre ile işin durduğunu, bunun zorlayıcı neden olduğunu belirterek iş akdini haklı nedenle feshettiğine dair davalı işverenin noter ihtarnamesi gönderdiği, fesih yazısını alan davalı işverenin ise istifayı işleme koyarak davacının çıkışını bildirdiği, iş akdinin açıklanan nedenle son bulduğu, öncelikle davacı işçinin iş akdini feshederken dayandığı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenin faal olan işyerinde işin bir haftadan fazla süre ile durması haline ilişkin olup işyerinin kapatılmış olması nedeniyle işçinin işverenin başka bir işyerine TİS’ten kaynaklanan yetki ile nakledilmiş olması durumunun İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenle ilgisinin bulunmadığı ve sadece nakil işleminin tek başına işçiye fesih hakkı tanımadığı, Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre işverenin yönetim hakkı kapsamındaki nakil yetkisini dürüstlük kuralına uygun olarak kullanması gerektiği, nakil yetkisinin kötüye kullanıldığı hallerde işçinin bu durumu kabul etmediği, haklı fesih yapma hakkının bulunduğu, somut uyuşmazlık bakımından ise naklin çalışılan işyerinin işletmesel kararla kapatılması nedeniyle gündeme gelmiş olması, nakil yetkisinin de TİS’in 14. Maddesinde belirlenen sınırlar çerçevesinde kullanmış olması karşısında işverenin nakil yetkisini kötüye kullandığından söz edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan uyuşmazlık konularından birisi de davalı işverenin nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenerek iş akitlerinin sonlandırılmasının teklif edilip edilmediği, diğer bir ifadeyle bu durumda olan işçiler bakımından işverenin işçileri ikaleye davet edip etmediği hususudur. İkaleye davete en kuvvetli delil olarak gösterilen ve işyerindeki panoya asıldığı anlaşılan işveren yazısının ... ... şubesinin tasfiyesi aşamasında sırasıyla yapılacak işlemler bakımından açıklayıcı bir yazı olup bu yazının içinde bulunan “personelin alacaklarının ödenmesi (kıdem-ihbar-izin)” ibaresinin ikaleye davet olarak veya nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatı ödeneceği bakımından bir taahhüt olarak yorumlanması mümkün değildir. Nitekim işveren, ... şubesini kapattığı için açığa çıkan 110 işçinin tamamını nakletmeyip bir kısmını çıkartmayı tercih edebilecektir ki bu durumda olan işçiler bakımından kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesinin gündeme geleceği de açıktır.

Yukarıda açıklandığı üzere, ... ...’da çalışan davacı işçi, davalının aldığı işletmesel kararla bu mağazanın kapatılması sonrasında TİS’in 14. Maddesine uygun olarak kendisine teklif edilen ... mağazasında çalışmayı kabul etmeyerek iş akdini kendisi sonlandırmış olup, TİS’ e uygun olarak kullanılan nakli kabul etmeyen işçinin nakli gerekçe göstererek gerçekleştirdiği fesihte haklı olmadığının anlaşılması karşısında, kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/81, Karar No: 2020/4631, Tarih: 09.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/81 E.  ,  2020/4631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kubulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulün ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile davacı payının iptali yerine infazda tereddüt uyandıracak şekilde tescil hükmü kurulduğundan bahisle, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının tescile ilişkin bendinin 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, karar dayandığı gerekçelere göre; ... ili, ... ilçesi, Evliyaçelebi mahallesi, 23109 ada 5 parsel sayılı taşınmaza emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesinde ve tescil yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8184, Karar No: 2014/27320, Tarih: 07.07.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/8184 E.  ,  2014/27320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezası TCK'nin 51. maddesi gereğince ertelendiği halde, TCK'nin 53/4 maddesi hükmüne aykırı olarak TCK'nin 53/1 maddenin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün TCK'nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin 6. fıkrasının karar metninden çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3219, Karar No: 2022/10359, Tarih: 30.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/3219 E.  ,  2022/10359 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma ve cinsel saldırı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de 01.02.2018 tarih ve 7079 sayılı kanunun 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 299. maddesi gereğince, cinsel saldırı suçu ve katılan ...'e karşı yağma suçu yönünden sanığın aldığı ceza miktarları yönünden, katılan ...'a karşı yağma suçu yönünden takdiren duruşmasız olarak yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin suçun unsurlarının oluşmadığı ve eksik inceleme yapıldığı hususlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanların olay günü gündüz 14.45 sıralarında ... ili Muratpaşa ilçesi Güzeloba Mh. Rauf Denktaş Caddesi üzerinde yaya olarak bulundukları sırada patika yola girdiklerinde arkalarından sanığın gelerek kendilerini takip ettiği, sanığın katılanların yanına yaklaşarak elinde bulunan kırmızı renkli ucu sivri bir bıçağı çıkarıp kendilerine doğru gösterdiği ve akabinde bıçağı savurup para para dediği, katılanların sanığa paralarının olmadığını söylemeye çalıştıkları, ancak sanığın bıçakla tehdidine devam ettiği, bunun üzerine katılan ...'ın cüzdanından 50 TL çıkarıp sanığa verdiği, ancak sanığın bu parayı az bularak daha çok daha çok dediği, katılanların korkup ağlamaya başladıkları, sanığın katılanlara doğru bıçağı doğrultarak pantolonlarını indirmelerini istediği, bıçakla katılanları zorla ormanlık alana doğru götürmek istediği ve katılanlara "Soyunun" şeklinde eliyle pantolonlarını göstererek istemde bulunduğu, bu sırada eliyle katılanlara cinsel anlamda eylemde bulunacağına dair hareketler yaptığı, katılanların korkarak çığlık atıp yardım istedikleri, bunun üzerine sanığın koşarak oradan kaçtığı, sanığın aynı gün saat 18.00 sıralarında yakalandığında yapılan üst aramasında, olayda kullandığı tespit edilen 1 adet bıçak ile katılanlardan Ümran'dan aldığı 50 TL paranın bulunarak el konulduğu olayda sanık hakkında nitelikli yağma ve cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık ... hakkında nitelikli yağma ve cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 30.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/217, Karar No: 2006/6324, Tarih: 12.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/217 E.  ,  2006/6324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :9.9.2004

Nosu :111-803

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine bonolara dayanarak icra takibine giriştiğini, bonolardaki imzanın müvekkili şirketin yetkili temsilcisine ait olmadığını belirterek müvekkilinin borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı aleyhine girişilen takibin kesinleştiğini artık menfi tespit davası açılamayacağını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu bonodaki imzanın davacıya ait olmadığı kabul edilerek hüküm tesis edilmiştir. Ne var ki davalı delil listesinde bilirkişi incelemesine esas olan bonoların verilmesinin dayanağı sözleşmeyi, davacının nüfus kimliği suretini ve 15140 Yevmiye Nolu 7 Ekim 1999 tarihli İstanbul 15. Noterliğinden düzenlenen imza sirkülerini ibraz etmiştir.

Davacı yanca, dosya içerisine İstanbul 37. Noterliğince düzenlenen 29.4.1998 tarihli 5475 Yevmiye Nolu davacı şirketin yetkili temsilcisi olarak ...’a ait imza sirküleri de sunulmuştur.

6 Mayıs 2004 tarihli bilirkişi 7 Ekim 1999 tarihli 15140 Yevmiye Nolu imza beyannamesindeki imzalar ve sözleşmelere göre dava konusu bonolardaki imzaların aynı el ürünü olduklarını, bu imza sirkülerinden önceki tarihi taşıyan 29.4.1998 tarihli 5475 Yevmiye Nolu sirkülere göre ise aynı el ürünü olmadığını bildirmiştir.

O halde mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilerek yeni bir bilirkişi kurulundan yeniden rapor alınarak ve imza sirkülerindeki tarihler de gözetilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.6.2006 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2022/6243, Karar No: 2022/16081, Tarih: 15.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6243 E.  ,  2022/16081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Nilüfer İlçesi, Konaklı Mahallesi 2495 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 15.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1642, Karar No: 2021/9571, Tarih: 02.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1642 E.  ,  2021/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalarda değişen ve başka delille desteklenmeyen ifadeleri, savunma, tanık beyanı ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, suça sürüklenen çocukların, okuldan tanıdıkları mağdureye değişik tarihlerde nitelikli cinsel istismarda bulunduklarına dair cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6060, Karar No: 2016/3032, Tarih: 16.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6060 E.  ,  2016/3032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında TCK'nın 157/1, 168/2, 62, 52, 53. maddeleri gereği 5 ay hapis, 240 TL adli para cezası ile belirli haklardan yoksunluk

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların aynı araç içinde seyir halinde iken yol kenarında bekleyen mağdurun yanında durdukları, mağdura hayır yapmak istediklerini, verecekleri parayı bir fakire teslim etmesini istedikleri ve "paramız bütün, sizde bozuk para var mı, parayı size verelim" dedikleri, mağdura orjinal ancak tedavülden kalkmış bir adet Arjantin parası vererek "bu parayı siz bozdurursunuz" diyerek mağdurun 250 TL parasını alıp araçla yanından ayrıldıkları, sanıkların bu şekilde hileli hareketlerle haksız menfaat temin ettikleri anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla "otuzar gün" ve "onbeş gün", "onikişer gün", "ikiyüzkırkar TL" adli para cezası ibarelerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5'er gün", "2'şer gün", "1'er gün" ve "20'şer TL adli para cezası" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/462, Karar No: 2020/4574, Tarih: 27.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/462 E.  ,  2020/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Vakfıkebir Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 11.11.2019 tarih ve 2019/543- 2019/543 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı şirket yönetim kurulu başkanı olan davalılardan ... ile anlaşmazlığa düşmesi sonucunda, şirket yönetiminden istifa etmesi üzerine, davalılar ... ile oğlu ...'nın çift imza ile şirketin temsilini gerçekleştirdiklerini ve şirketin tüm imkanlarını kendi aile bireylerinin kurduğu rakip firmaya kullandırarak, davalı şirketin içini boşaltmaya başladıklarını, şirketin kârından ortaklara kâr payı dağıtılmadığı gibi elde edilen kârların da sermayeye eklenmediğini, davalıların şirketten alarak başka yere aktardıkları avansları şirkete geri ödenmediklerini ileri sürerek şirketin ödenmeyen karlarının ve davalıların şirkete verdikleri zararın tespiti ile şimdilik 10.000,00 TL'nın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir. Davacı 13/12/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 634.292,27 TL’ye artırmıştır.

Davalılar vekili, şirketi davacı ile eski ortaklardan olan babası Remzi Kaya'nın zarara uğrattıklarını, davalı şirketin yüksek kâr potansiyeli olan bir şirket olduğunu, esasında müvekkillerinin mağdur edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davalılar yararına bozulduğu Yargıtay ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.