muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8922, Karar No: 2013/6118, Tarih: 28.03.2013

.../...

-4-

hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20. maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise davalının vefat eden babasından yetim aylığı almaktayken 3.12.1990 tarihinde evlendiğinin, bilahare 19.3.2004 tarihinde boşandığı ve buna rağmen boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşamaya devam ettiği de iddia edildiğinden, bu iddianın ispatı için yalnızca Sosyal Güvenlik Kontrol Memurunun raporuyla yetinilmeyip, fiili beraberliğin ortaya konulmasında yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için; ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden boşanılan eşin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilerek kayıtlı yerleşim yeri/yerleri saptanmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları veya başvuruları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanma tarihi olan 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle muhtarı ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, bunlar yapılırken davacının kurum Kontrol Memurunun yerinde yaptığı tespitteki durumu da nazara alınmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalı, gerek evlenme nedeniyle yersiz ödemede, gerekse

..../...

-5-

varılacak sonuca göre boşandığı eşle eylemli olarak birlikte yaşama halinde yapılan yersiz ödemede, 5510 sayılı kanunun 56. maddesi gereği iadenin ancak 1.10.2008 tarihinden sonra alınan aylıklar için söz konusu olabileceği gözetilmeli, ayrıca 96. maddesinin koşulları ayrıca değerlendirilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 28.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/14474, Karar No: 2010/11967, Tarih: 24.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14474 E.  ,  2010/11967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 25/09/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin reddine ilişkin 10/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

... İli ... köyü ile ... köyleri arasında bulunan ormanda 29.10.2001 günü çıkan yangın nedeniyle 2 hektarlık orman ile içinde bulunan 1.000 adet 8 yaşındaki karaçamın yandığını belirten davacı, özensizliği nedeniyle yangına yol açan davalı hakkındaki ceza davasının zamanaşımı nedeniyle düştüğünü belirterek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, köy bekçisi ile köy muhtarının tuttuğu tutanaktan ceza dosyasındaki belgelerden yangın ile bir ilgisi bulunmadığının anlaşılacağını ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, yangının doğrudan davalı tarafından çıkarıldığına ilişkin tanık anlatımı bulunmadığı, davalının da hiçbir ifadesinde olay tarihinde ateş yaktığını söylemediği, kesim ve ateş yakma işini olaydan 2 gün önce yaptığını söylediği, ağaç kesme suçundan cezalandırılmasına ilişkin kararda suç tarihi olarak yangının çıktığı günden iki gün önceki günün gösterildiğinden eylemin davalı tarafından gerçekleştirildiğinin kanıtlanamadığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Davaya konu yangının davalının tarlasından çıktığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı, tarlasında ateş yakmadığını savunmuştur. Yangının başladığı 29.10.2001 günü düzenlenen yakalama tutanağı ile olay yeri tespit, inceleme ve görgü tutanağında, “…yangın mahalline intikal esnasında 150-200 metre aşağıda ... köyüne kayıtlı ...'ya rastlandığında ceket ve yeleğinin bir kısmının yanık olduğu görülerek birlikte yangın mahalline gelindi, rüzgarın kuzeyden güneye estiğinden yangın, anızlık bölgeden ormanlık alana hızla ilerliyordu. ...'ya ait tarlanın ortasında bulunan 10-15 yaşlarında 3-4 metre uzunluğunda 10 adet meşe ağacının kesilmiş olarak bulunduğu, ağaçlarda ateş yakma izi olduğu görülmüş, meşe ağaçlarının yeni kesilmiş olduğu, yapraklarının canlı olduğu ağaçların muhtemelen yangından hemen önce kesildiği,

kesilen ağaçların 1 metre batısında yeni yakılmış ateş izi olduğu, ateşin kenarında yarısı yanmış, yarısı yanmamış ağaç parçaları ve dallarının bulunduğu, külün taze olduğu, kül üzerinde hafif 1-2 avuç toprak atık olduğu, altında ve kenarında yanan meşe ağacı dallarının köz korlarının mevcut olduğu, bu ateşin doğusunda yangının cereyan etmediği, tamamen batı istikametine cereyan ettiği orman yangının bu ateşten sıçrayarak kuru anızdan hızla ormana sirayet etmesi sonucu meydana geldiği çevrede başkaca iz ve emareye rastlanmadığı, ...'nın bu ateşi 2 gün önce kendisinin yaktığını ve ağaçları kendisinin kestiğini beyan etmiş ise de kesilen ağaçlar ile yakılan ateşin bir veya birkaç saat önce yakıldığının kuvvetle muhtemel olduğu…” belirtilerek, tutanakların jandarma görevlileri ile birlikte davalı tarafından da imzalandığı anlaşıldığına göre yangının, davalının tarlasında yaktığı ateşten kaynaklandığı sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece, açıklanan olgular gözetilerek, zarara davalının haksız eyleminin neden olduğu kabul edilip yöntemine uygun olarak zarar kapsamı belirlendikten sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/793, Karar No: 2019/13242, Tarih: 12.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/793 E.  ,  2019/13242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

...Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

...Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacının 03.03.1998 tarihinde davalı üniversitenin Fen Edebiyat Fakültesi Kimya bölümünde uzman olarak çalışmaya başladığını, her yıl sözleşmesinin uzatılması suretiyle 19 yıl 3 ay 18 gün aynı şekilde üniversitede çalıştığını, yüksek lisans ve doktora yaptığını ve sürekli laboratuarda çalıştığı için ve sürekli olarak kimyasal maddelerle çözünürlerle uğraştığı için sağlık sorunlarının baş gösterdiğini, 03.05.2016 tarihinden itibaren sağlık sorunları nedeniyle mezunlar koordinatörlüğünde görevlendirildiğini, son maaşının 4.110,89 TL olduğunu, davacının üniversiteye ilk başladığı tarihten iş akdinin fesih edildiği 07.04.2017 tarihine kadar 2547 Sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 33/e maddesine göre görev süresi sürekli yenilenmiş olması nedeniyle sözleşmesinin belirsiz sözleşme haline geldiğini, davacının 07.04.2017 tarihinde personel dairesine çağrılarak “Görev süresinin uzatılmaması nedeniyle okul ile ilişiğini kestiklerini ve lojmanı boşatması gerektiğinin kendisine tebliğ edildiğini, emekliliğine 7 ay kala sözleşmesinin yenilenmemesi ve bu sebeple iş akdinin feshi davalı tarafından kötü niyetli olduğunu iddia ederek bu nedenle feshin geçersizliği ile davacının işe iadesine, süresinde işe başlatılmaması halinde 8 aylık brüt ücreti tutarında olmak üzere tazminatın belirlenmesine, işe iadesi için işverene müracaatında hak kazanmak üzere kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar brüt ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir,

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davacının uzman kadrosuna atanarak üniversitenin Fen Edebiyat Fakültesi Kimya Bölümünde uzman olarak çalıştığını, davacının üniversitede İş Kanununa tabii olarak çalışmadığını, bu nedenle de davacının görev süresinin uzatılmama kararına karşı feshin geçersizliği davası değil İdare Mahkemelerinde iptal davası açılmasının mümkün olduğunu, davacının fesih iddiasının mesnetsiz olup ortada bir fesih işleminin olmadığını, davacının 03.03.2017 tarihinde görev süresinin dolduğunu, Fen Edebiyat Fakültesi Dekanlığının 14.03.2017 tarih ve 2017/14 sayılı Fakülte Yönetim Kurulu Kararı ile Biyokimya Anabilim Dalı Ve Bölüm Başkanlığının davacının görev süresinin uzatılmasına ilişkin olumsuz görüşleri dikkate alınarak görev süresinin uzatılmaması yönünde karar verildiğini, davacının üniversitedeki fen edebiyat fakültesi mezunlar koordinatörlüğündeki görevinin sona erdiğini ve ortada bir fesih işleminin olmadığını savunarak bu nedenlerle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi Kararlarının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; davacı ile davalı kurum arasında İş Kanunu'na tabi işçi-işveren ilişkisi olduğu, davacının talepleri açısından karar verme görevinin iş mahkemesine ait olduğu, somut uyuşmazlıkta davacı işçinin davalıya ait işyerinde yaklaşık 19 yıl çalıştığı, iş sözleşmesinin işçinin verimsizliği gerekçesi ile feshedildiği, işverence gerçekleştirilen feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı işverence davacının iş akdine, davacının davranışları nedeniyle geçerli sebep hukuksal nedenine dayalı olarak son verilmesine karşılık, yazılı fesih bildiriminde bulunulmadığı, ayrıca fesihten önce davacının savunmasının da alınmadığı, böylelikle fesihte uyulması gereken biçimsel kurallara uyulmadığı anlaşıldığından, davalı işverence gerçekleştirilen fesih işleminin geçersiz olduğu, davalı vekilince ileri sürülen istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının 3.3.1998 tarihinde 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu'nun 33/e maddesi kapsamında ''uzman'' olarak atanarak Fen Edebiyat Fakültesi Kimya Bölümünde “Uzman” olarak çalışmaya başladığı, ilk atamasının kademe ve derece belirtilerek yapıldığı, davacının davalı Üniversitede iş sözleşmesi ile değil Rektörlük oluru ile görev süresi uzatılarak yeniden atama suretiyle görev aldığının anlaşıldığı, en son görev süresinin uzatılmaması yönündeki karar ile aralarındaki ilişkinin sona erdiği, öte yandan davacının öğretim elemanı olarak çalışmış olduğuna yönelik açıklaması ile dosyada ilgili bölümde öğretim elemanı olduğunu belirten belgeler dikkate alındığında taraflar arasındaki ilişkinin statü hukukuna tabi olduğunun kabulü gerekir.

Davacı hakkındaki her bir görev süresinin uzatılması kararı yeniden atamadır. Davacı her defasında uzman kadrosuna yeniden atanarak görev almıştır. Zaten dosya arasında davalı ile davacı arasında yapılan herhangi bir iş sözleşmesi de bulunmamaktadır. Atama ile görev alan davacının iş akdi ile çalışması sağlanıyormuşçasına işçi sayılarak iş sözleşmesinin belirsiz süreli hale geldiğinin kabulü hatalıdır. Davacı 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu çerçevesinde atama usulü ile çalışmakta olup aradaki hukuki ilişki iş sözleşmesi, bir başka anlatımla işçi-işveren ilişkisi olarak nitelenemez.

Bu hukuki olguya göre uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı olup, Mahkemece “dava dilekçesinin yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile usulden reddine” karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir

Bu sebeple, Bölge Adliye Mahkemesinin, yerinde olmayan gerekçelere dayalı kararı bozularak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-İlk Derece Mahkemesinin ve ...Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi'nin temyiz edilen yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile usulden REDDİNE,

3. Alınması gereken 44,40 TL karar-ilam harcından davacının yatırdığı 31,40 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 13,00 TL karar harcının davacıdan tahsili ile Hazine'ye irat kaydına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 650,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.725,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 12/6/2019 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12290, Karar No: 2015/22122, Tarih: 17.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/12290 E.  ,  2015/22122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren ....’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin şoför olduğunu kağıt üzerinde ..... işçisi olarak gözükmesine rağmen ..... işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu iş sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren ..... işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren .....’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..... vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının ..... işçisi olduğunu, davacının muvazaa iddiasının doğru olduğu bir an için kabul edilse bile davalılar arasında yapılan sözleşmenin Borçlar Kanunu’nun muvazaaya dair hükümleri gereğince batıl olup hükümsüz sayılması gerekeceğinden davacının istihdamına dayanak olan hizmet ilişkisinin de kendiliğinden ortadan kalkacağını, davacının ..... ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğinin kanuni olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden zaten yararlandığını, ..... bir kamu olması sebebiyle gerek işçi gerekse memur personelinin genel kadro ve bütçe kanunu ile sınırlandırıldığını, bu sınırların aşılamayacağını, bu sınırlama sebebiyle de davacının ..... kadrosunda çalıştırılmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin personel açığını kapatmak üzere merkezi yönetimden daimi işçi kadroları için açıktan atama izni talep ettiğini, merkezi yönetimden izin çıkmaması üzerine zorunlu olarak toplu taşıma hizmetinin aksamadan yürütülmesi için ihale ile hizmet alımına gidildiğini, ihalenin istihdam değil hizmet alımı için yapıldığını, yapılan işin bir zorunluluktan kaynaklandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar uyarınca davacının taleplerinin yerinde olmadığını, işçilerin özlük haklarının işverenleri olan ..... tarafından yürütüldüğünü, işçilerin seçiminde, işin yürütümünde .....’nin rol oynamasının muvazaayı göstermeyeceğini, davacı tarafın muvazaa, ücret ve diğer hakları hakkında şimdiye kadar her hangi bir itirazının sözkonusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..... vekili, davalıların iki ayrı kurum olduğunu, davacının .....’ın personeli olduğunu bu durumun mahkeme kararları ile sabit olduğunu, .....’ın ..... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olduğunu, davalılar arasında yapılan sözleşmenin hukuka uygun olduğunu, aksinin kabulünün kurulu bir sistemi geçmişe dönük olarak ortadan kaldıracağını, davacı ile ..... arasında imzalanan iş sözleşmesinin geçerli olduğunu, .....’ın davacıya karşı bütün yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini, tespit davası ile alacak davasını aynı yargılamada talep edilemeyeceğini, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, geçmişe yönelik hak ve alacak talebinin hukuken mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C)Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davacı ile ..... arasında bir iş sözleşmesi olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E)Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı .....'nin işçisi sayılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

C)Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davacı ile ..... arasında bir iş sözleşmesi olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E)Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı .....'nin işçisi sayılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinde, “…Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez…” denilerek alt işverenlik ilişkisinde muvazaaya bağlanan hukuki sonuç açıklanmıştır.

Aynı Kanun’un 3. maddesinin 2’nci fıkrasında ise, “Bu Kanunun 2. maddesinin 6. fıkrasına göre iş alan alt işveren; kendi işyerinin tescili için asıl işverenden aldığı yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte, birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür. Bölge müdürlüğünce tescili yapılan bu işyerine ait belgeler gerektiğinde iş müfettişlerince incelenir. İnceleme sonucunda muvazaalı işlemin tespiti halinde, bu tespite ilişkin gerekçeli müfettiş raporu işverenlere tebliğ edilir. Bu rapora karşı tebliğ tarihinden itibaren altı işgünü içinde işverenlerce yetkili iş mahkemesine edilebilir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. Rapora altı iş günü içinde itiraz edilmemiş veya mahkeme muvazaalı işlemin tespitini onamış ise tescil işlemi iptal edilir ve alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.” düzenlemesi yer almıştır.

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, mülkiyeti veya tasarrufundaki hafriyat sahalarını, toplu ulaşım hizmetlerini, sosyal tesisler, büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir, ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 08.09.1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir.” hükmüne yer verilmiştir.