muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/36519, Karar No: 2017/9533, Tarih: 25.09.2017

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

2) Su Kirliliği

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

2) Su Kirliliği

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın annesi Salime Genceroğlu adına kayıtlı Salime Genceroğlu Zeytinyağı İşletmesi unvanlı tüzel kişiliğin sorumlusu olduğu, sanığın işletmeliğini yaptığı tüzel kişilik hakkında İzmir Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce 04/05/2012 tarihinde yapılan denetimde söz konusu zeytinyağı işletmesinin faaliyette olmadığı ve üç fazlı kontinü sistem olarak faaliyet gösterdiği, bir adet 600 m3 'lük karasu havuzunun çatladığı ve karasuyun yan taraftaki dereye boşalmış olması sebebiyle idari yaptırım uygulandığı, şüphelinin idari yaptırıma konu eyleminin aynı zamanda TCK 181.madde kapsamında çevrenin kasten kirletilmesi kapsamında suç teşkil ettiği iddiasıyla sanık hakkında çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açılmıştır.

Yerel Mahkemece mahallinde bilirkişiler refakatinde keşif icra edilmiş, 07/05/2014 tarihli bilirkişi raporunda; “İnşaat mühendisliği olarak havuzda oluşan çatlakların baraj yapımı sırasında yoldan geçen yüksek tonajlı araçlar ve patlayıcı maddeden dolayı oluşabileceği, Çevre mühendisliği olarak fabrikadan çıkan zeytin kara suyu yönetmelikler doğrultusunda yağ üretimi 3 fazdan 2 faza geçilmiştir.Bu nedenle zeytin kara suyu oluşmayacaktır. Ancak dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan karasu toplama lagünleri DSİ Baraj inşaatı için geçen araçlar nedeni ile zarar görmüş olup karasu sızıntısı nedeni ile yeraltı suyuna sızma olması ihtimali nedeni ile kasten olmazsa dahi taksirle çevre kirlenmesi meydana gelmiştir.” şeklinde görüş bildirilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ve dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, fabrikada ortaya çıkan zeytin karasuyunun hiçbir arıtıma tabi tutmadan doğrudan alıcı ortama suya ve toprağa karışması suretiyle 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20/n, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin 4/j, 16/a-b maddelerine aykırı olarak çevre kirliliğinin meydana geldiği görülmektedir.

Ancak, yargılamaya konu olay kapsamında, sanığın kusurluluğunun tespiti açısından, zeytin karasuyunun biriktirildiği havuzun mevzuatta belirtilen şartlara uygun olup olmadığı ve yaşanması muhtemel sorunlara ilişkin sanık tarafından gerekli önlemlerin alınıp alınmadığı hususunda bilirkişilerden ek rapor temin edildikten sonra, rapor içeriğine göre sanığın, yüklenen eylemden sorumluluğunun bulunup bulunmadığı, sorumluluğu bulunuyor ise kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olduğu tartışılarak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ve eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.09.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3607, Karar No: 2015/44, Tarih: 12.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/3607 E.  ,  2015/44 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı iki kişi ile birlikte ... parselde kayıtlı bulunan taşınmazın maliki olduğunu, söz konusu arsanın davalı tarafa "özel protokol" başlıklı sözleşmedeki şartlar doğrultusunda daire karşılığı verildiğini, bu protokole göre, davalı yüklenicinin, arsaya yapılacak inşaattan 3 daire ve 55.000,00 TL'yi arsa sahiplerine vermesinin kararlaştırıldığını, yüklenicinin binada yapılacak işlerin bir çoğunu baştan savma yaptığını, eksik bırakılan işleri de müvekkilinin sonradan kendi parası ile yaptırarak tamamladığını, binada girişten 1. kata kadar kalebodur yapılması gerekirken yapılmadığını, sonradan müvekkili tarafından yaptırıldığını, protokole göre çevre düzenlemesi yapılması gerektiğini, bu kapsamda davalı tarafından yapılan duvarların yıkılmak üzere olduğunu, tehlike arz ettiğinden yıkılıp yeniden yapılması gerektiğini, duvar üzeri küpeştelerinin yapılması gerektiğini, bahçe içi bina çevresinin komple karo veya parke taşları ile döşenmesi gerektiğini, bahçe içi ve zeminin su aldığını, yağmur su borularının eksik döşendiğini, asansör ruhsatının henüz alınmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davaya konu taşınmazda davalı yüklenicinin eksik yaptığı ya da hiç yapmadığı işler ile keşif sonunda ortaya çıkacak eksiklerin tespiti ile bunların yerine getirilmesini, yerine getirilmesi mümkün olmayacaksa tespit edilen toplam bedelin şimdilik 5.000,00 TL'sinin 27.06.2012 tarihinden itibaren en yüksek reeskont faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, taşınmazı iki yıl önce teslim ettiğini, binanın hiç bir eksiği olmadığını, ancak, davacı tarafın kendisinden ilave şeyler yapmasını istediğini, sigorta borcu haricinde davacının mağduriyeti bulunmadığını, elektrik ve suyun olduğunu, çevre düzenlemesini yaptığını, yaptığı duvarların yıkılmasının söz konusu olmadığını, duvar üzerindeki küpeştelerin yapıldığını, bahçe içi zemin bina çevresinin karo taşlarıyla döşenmesi gerektiği için, kendisinin bunu yaptığını, aksi halde belediyenin zaten kabul etmediğini, yağmur su borularını yaptığını, ancak, belediyenin dışarı vermelerini istediğini, yağmur su borularını söktürdüğünü, kendilerinin boruları dışarı verdiğini, asansörün ruhsatının alınmadığını, oturma ruhsatı ile birlikte alınacağını, binanın girişten 1. kata kadar kalebodurlarını yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, bina ortak alanlarındaki eksik ve kusurlu imalatların bedelinin dava tarihi itibariyle serbest piyasa rayiçlerine göre KDV hariç 16.122,45 TL olarak bilirkişi raporuyla tespit

edildiği, davacının, arsa payı oranında hissesine düşen bedelin hesabı yapılarak, taleple bağlı kalınma ilkesi gereğince 5.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesi gerektiği belirtilerek, davanın kabulü ile 5.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının, bilirkişi tarafından fenni olarak yapılması gerektiği yolunda görüş bildirilen drenaj ve yağmur suyu borularına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava, taraflar arasındaki eksik ve ayıplı iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 477/3. ( 818 sayılı BK'nın 362/3.) maddesi "Eserdeki ayıp sonradan ortaya çıkarsa işsahibi, gecikmeksizin durumu yükleniciye bildirmek zorundadır; bildirmezse eseri kabul etmiş sayılır."hükmünü içermektedir.

2- Dava, taraflar arasındaki eksik ve ayıplı iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 477/3. ( 818 sayılı BK'nın 362/3.) maddesi "Eserdeki ayıp sonradan ortaya çıkarsa işsahibi, gecikmeksizin durumu yükleniciye bildirmek zorundadır; bildirmezse eseri kabul etmiş sayılır."hükmünü içermektedir.

Yüklenicinin iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak, imalini yüklendiği eserin ayıplı olması durumunda; iş sahibi, açık ayıplarda 6098 sayılı TBK'nın 474 ( 818 sayılı BK'nın 359), gizli ayıplarda ise 6098 sayılı TBK'nın 477. ( 818 sayılı BK'nın 362.) maddeleri hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde, 6098 sayılı TBK'nın 475. ( 818 sayılı BK'nın 360.) maddesinde tanınan hakları kullanabilir. Eksik iş, sözleşme ve eklerine göre yapılması kararlaştırıldığı halde tam yapılmayan iştir. Ayıplı eser sözleşmede kararlaştırılan vasıfları veya olmasından vazgeçilmez bazı vasıfları taşımayan eserdir.Diğer anlatımla ayıp, bir malda ya da eserde sözleşme ya da yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. Ancak, kasten sakladığı bozukluklarla, usulüne uygun yapılan gözden geçirmede farkedilemeyecek ayıplar için yüklenicinin sorumluluğu devam eder. Eğer, meydana getirilen eserin, teslim alındığı sırada usulüne uygun yapılan gözden geçirme ile varolan bozukluğu görülmemişse, ortada gizli bir ayıbın olduğu kabul edilir.Açık ayıplar, eserin tesliminden sonra, işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz bizzat yapılan veya uzmanına yaptırılan gözden geçirme sonucu saptanınca, uygun sürede (TBK m.474); gizli ayıplar da ortaya çıkar çıkmaz, gecikmeksizin yükleniciye bildirilmelidir (TBK m. 477). Ayıp bildirimi süresinde yapılmadığı takdirde iş sahibi bu ayıbı örtülü olarak kabul etmiş sayılır. Eksik işler bedeli ise ihbar koşuluna ve ihbar süresine bağlı olmaksızın teslim tarihinden itibaren kural olarak beş yıllık zamanaşımı süresinde (TBK m. 147/son ) talep edilebilir. Eğer eser iş sahibinin beklediği amacı karşılamıyorsa kural olarak ayıplı yapıldığı kabul edilir. Ayıp ihbarının yazılı olarak yapılması zorunlu olmayıp süresinde ayıp ihbarının yapıldığı her türlü delille ve tanık beyanıyla dahi kanıtlanabilir. (YHGK'nın 02.02.1979 gün 1977/11-393 E. 1979/80 K. sayılı ve Dairemizin 16.01.2013 tarih ve 2012/5835 E., 2013/129 K. sayılı ilamında bu ilke ve esaslar ayrıntıları ile açıklanmıştır.)

Mahkemece, hükme esas alınan 26.11.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda, talep konusu kalemlerin bir kısmında eksik imalat bulunduğu belirtildiği halde, bir kısım kalemler yönünden ayrım yapılmaksızın hem eksik hem de ayıplı imalat olduğu belirtilmiş, ancak, ayıpların gizli ayıp mı yoksa açık ayıp mı olduğu hususlarında ise herhangi bir belirleme yapılmamıştır. Mahkemece alınan bilirkişi raporu bu yönden hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu durumda mahkemece, bilirkişi kurulundan, sözleşme,mimari proje ve davalının duruşmadaki beyanları da gözönünde bulundurularak, tazminat konusu yapılan kalemler tek

tek değerlendirilerek, bunların ayıplı iş mi, yoksa eksik iş mi olduğu, ayıplı iş ise ayıplı işlerin gizli ayıp mı yoksa açık ayıp mı olduğu belirlenip, açık ayıplarla ilgili teslimden sonra davalı yükleniciye TBK'nın 474. (BK'nın 359.) maddesinde öngörüldüğü şekilde süresinde ihbarda bulunulup bulunulmadığı, gizli ayıplarla ilgili olarak da ayıbın ortaya ne zaman çıktığı, çıkmasından sonra yüklenicinin TBK'nın 477. (BK'nın 362.) maddesine uygun olarak haberdar edilip edilmediği hususları üzerinde ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli rapor alınıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Öte yandan, davalı, 06.06.2013 tarihli duruşmadaki imzalı beyanında, yapmış olduğu duvarların yıkılmasının sözkonusu olmadığı, ancak, üst tarafta başka bir inşaat olduğu, bu inşaat ile dava konusu inşaatın birlikte yapılması gerektiği, duvar yıkılmışsa bile, teslimden sonra bu nedenle yıkılmış olabileceği yönündeki savunması üzerinde herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmaksızın bahçe duvarı yapım bedelinin hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

Diğer yandan, dava konusu edilen eksik ve ayıplı işlerin ortak alanlarda kaldığı anlaşılmaktadır. Davacı arsa sahibinin ortak alanlarda payı bulunduğundan, dava konusu eksik ve ayıplı işler bedelinden en fazla sözleşmedeki paylaşım oranına isabet eden miktar kadar talepte bulunabilir.Taraflar arasındaki 27.06.2009 tarihli "özel protokol" başlıklı sözleşme hükümlerine göre arsa sahipleri ve yüklenici arasında belli bir paylaşım oranı belirlenmemişse de anılan sözleşme hükümlerine göre, üç kişiden oluşan arsa sahiplerine toplam üç daire verilmesi kararlaştırılmış, dosyada bulunan bilirkişi raporuna ve tapu kayıtlarına göre taşınmaz üzerinde 20 daire yapıldığı anlaşılmıştır.Bu durumda mahkemece, toplam 20 daire yapılmış olduğu ve davacı arsa sahibine de bir daire verildiği gözetilerek, öncelikle sözleşmedeki paylaşım oranının belirlenmesi ve buna göre eksik ve ayıplı iş bedelinin hüküm altına alınması gerekirken, ne şekilde hesaplandığı belli olmayacak şekilde " davacının arsa payı oranında hissesine düşen bedelin hesabının yapılarak, taleple bağlı kalınma ilkesi gereğince 5.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesi gerektiği" belirtilerek hüküm kurulması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19314, Karar No: 2013/26748, Tarih: 31.10.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/19314 E.  ,  2013/26748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, protokolün 6.3.2. maddesine göre cezai şart ve 6 ay süre ile fesih uygulandığını bildirerek haksız fesih ve cezai şart işleminin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davacı tarafça 2012 yılı protokolünün uygulanması talep edilip, bu protokole göre de fesih ve cezai şart kalktığından konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, davalı yararına 850 TL vekalet ücretine hükmedilmiştir.Konusu sözleşmeden doğan muarazanın meni davası olan eldeki davada karar tarihi olan 2012 yılı itibarıyla AAÜT'e göre maktu vekalet ücreti 1.200 TL olup bu miktara hükmedilmesi gerekirken eksik vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nun 370.maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,2.bentte açıklanan nedenle kararın hüküm fıkrasının 4.bendinde geçen “850 TL ücreti vekaletin“ ibaresi silinerek yerine “1.200 TL ücreti vekalet” ibaresi yazılarak kararın düzeltilmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.