muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3941, Karar No: 2019/8662, Tarih: 04.11.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3941 E.  ,  2019/8662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen iştirak nafakası davasında davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile 16 yıl birlikte yaşadığını, bu birlikteliklerinden 04/07/2002 doğumlu ... adlı erkek çocuklarının dünyaya geldiğini, davalının evliliğe yanaşmadığını, aşırı kıskançlık içeren baskıcı tutum ve davranışlarda bulunduğunu, kendisine fiziksel şiddet uyguladığını, davalının kendisini evlenme vaadiyle kandırdığını, bunun üzerine davalıya karşı babalık davası açtığını, Küçükçekmece 5. Aile Mahkemesi'nin 15.06.2015 tarihli ve 2015/249 E. - 2016/527 K. sayılı ilamı ile davalının babalığının tespitine karar verildiğini, kararın 13/07/2016 tarihinde kesinleştiğini; babalık davasının açılmasıyla birlikte davalının kendisini ve çocuğunu evden kovduğunu, müşterek çocuğun herhangi bir şekilde ihtiyaçlarını karşılamadığını, çocuğuna " Sen benim oğlum değilsin, seninle beraber gezmeye utanıyorum " şeklinde sözler sarf ettiğini, küçük ...'ın psikolojisinin bozulduğunu; müşterek çocuğun ve kiralamış olduğu evin tüm giderlerini tek başına karşıladığını, bu süreçte tanıdığı herkese borçlandığını, işsiz olduğunu, kendisinin hiçbir sosyal güvencesinin bulunmadığını, küçük ...'ın ise 14 yaşında olup lise birinci sınıfa gittiğini, geliri olmadığı için müşterek çocuğun özel okuldan alınarak devlet okuluna gönderildiğini; davalının ise yüksek kira getirisi bulunan apartman sahibi olduğunu, yine Halkalı ve Kapadokya'da halen kira getirisi olan çok sayıda gayrimenkulünün, Türkiye ve Almanya'dan emekli maaşının bulunduğunu, davalının aylık kira gelirinin 30.000,00 TL nin üzerinde olduğunu ileri sürerek; müşterek çocuk için aylık 8.000,00 TL nafakanın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, her yıl TÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının masaj terapisti olduğunu ve çeşitli masaj salonlarında çalıştığını, kendi isteğiyle çocukla birlikte evi terk ettiğini, çocuğunu görebilme imkanı bulamadığını, çocuğuyla irtibatının koptuğunu, bu nedenle maddi ve manevi destek sağlayamadığını, talep edilen nafakanın fahiş olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Davalı; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının masaj terapisti olduğunu ve çeşitli masaj salonlarında çalıştığını, kendi isteğiyle çocukla birlikte evi terk ettiğini, çocuğunu görebilme imkanı bulamadığını, çocuğuyla irtibatının koptuğunu, bu nedenle maddi ve manevi destek sağlayamadığını, talep edilen nafakanın fahiş olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davanın kısmen kabulü ile tarafların müşterek çocukları 04/07/2002 doğumlu küçük ... Kol için dava tarihinden itibaren ( tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla ) aylık 2.000,00 TL iştirak nafakasının davalıdan alınarak velayeten davacı anneye verilmesine, nafaka miktarının her yılın Ocak ayında TÜİK tarafından açıklanan TÜFE oranında artırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı baba ile soybağı kurulan küçük ... için takdir edilen iştirak nafakası miktarının çocuğun yaşı, ihtiyaçları dikkate alındığında, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, TMK'nın 4. maddesi gereğince hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle, tarafların istinaf taleplerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; evlilik dışı ilişkiden dünyaya gelen çocuk lehine iştirak nafakası istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Evlilik dışı ilişkiden doğan çocuk menfaatine babanın nafakayla yükümlü tutulabilmesi için, çocukla baba arasında soybağının kurulmuş olması zorunludur. Baba ile soybağı ise; tanıma, ana ile evlilik, hakim hükmü ve evlat edinme yoluyla kurulur. ( TMK m.282)

Türk Medeni Kanunu'nun 327/1. maddesine göre; " Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır." Ana ve babanın bakım borcu çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. ( TMK m. 328/1 ) Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir. (TMK m. 329/1)

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de göz önünde bulundurulur. ( TMK m. 330/1 )

Somut olayda; küçük ... Kol 04/07/2002 tarihinde evlilik dışı ilişkiden dünyaya gelmiş ve küçük ile davalı arasında mahkeme kararı ile soybağı tesis edilmiştir. Soybağının kurulmuş olmasının tabi sonucu olarak davalının ( babanın ) bakım borcu doğmuştur.

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de göz önünde bulundurulur. ( TMK m. 330/1 )

Somut olayda; küçük ... Kol 04/07/2002 tarihinde evlilik dışı ilişkiden dünyaya gelmiş ve küçük ile davalı arasında mahkeme kararı ile soybağı tesis edilmiştir. Soybağının kurulmuş olmasının tabi sonucu olarak davalının ( babanın ) bakım borcu doğmuştur.

Taraflar hakkındaki sosyal ekonomik durum araştırmasına göre; davacının asgari ücretle sigortalı olarak çalıştığı, müşterek çocukla birlikte kiralık eşyalı dairede oturduğu, kira bedelinin aylık 1.050,00 TL olduğu, müşterek çocuğun 14 yaşında olup lise birinci sınıfa gittiği; davalının ise kendisine ait evde oturduğu, tek yaşadığı, Almanya'dan emekli, Etiler'de bulunan işyeri ve daireden oluşan apartmanın sahibi, yıllık kira gelirinin 350.338,61 TL olduğu, yine Avanos'ta fazla sayıda üzerine kayıtlı bağ, bahçe ve dükkanlarının, iki adet aracının bulunduğu, mevduat hesabında da bir miktar parasının olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, özellikle müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak, davalı babanın tespit edilen mevcut geliri ile orantılı olacak şekilde, küçük ... Kol lehine daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde az miktarda nafaka takdir edilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarı açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 31.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10545, Karar No: 2010/17486, Tarih: 18.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10545 E.  ,  2010/17486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü yönünden reddine, ... yönünden kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumetten reddine, ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5999, Karar No: 2011/3678, Tarih: 01.06.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/5999 E.  ,  2011/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 150 ada 3 parsel sayılı 68.34 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı olduğundan sözedilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Tespit gününden önce davacı ... tarafından davalı ... aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan el atmanın önlenmesi davası görevsizlik kararı ile Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında ... Köyü Tüzel Kişiliği'de davaya dahil edilmiştir. Yargıtay bozma ilamına uyularak 3402 sayılı Kadastro Kanununun 11. maddesi hükmünde öngörülen şekilde askı ilanları yaptırıldıktan sonra yapılan yargılama sonucunda davanın reddine, dava konusu 150 ada 3 parsel sayılı taşınmazın köy boşluğu niteliği ile davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ...'ün temyizi dava konusu 150 ada 3 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 06.10.2009 tarihli rapor ve eki haritada (A) harfi ile işaretli 28.04 m2 yüzölçümündeki bölüme yöneliktir.

Davacı ...'ün temyizi dava konusu 150 ada 3 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 06.10.2009 tarihli rapor ve eki haritada (A) harfi ile işaretli 28.04 m2 yüzölçümündeki bölüme yöneliktir.

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre dava konusu 150 ada 3 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 06.10.2009 tarihli rapor ve eki haritada (A) harfi ile işaretli 28.04 m2 yüzölçümündeki bölümün davacı ve miras bırakanı tarafından basmalık olarak hayvan gübresi dökülmek suretiyle kullanıldığı, tespit gününde davacı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, davacının (A) harfi ile gösterilen bölüm üzerinde zemini ekonomik amacına uygun olarak kullanmak koşuluyla iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliğinin bulunduğu mahkemece toplanıp değerlendirilen delillerle belirlendiğine göre davacı ...'ün (A) harfi ile gösterilen bölüme yönelik davasının kabulü ile davacı adına tapuya tesciline, (A) harfi ile işaretli bölüm üzerinde bulunan ekmek damının davalı ...'a ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken davacının davasının reddine karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, taşınmazın (B) harfi ile işaretli 40.30 m2 yüzölçümündeki bölümünün kimsenin zilyetliğinde bulunmayan köy boşluğu olduğu belirlendiğine göre bu bölümünde 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesi hükmü gereğince Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek taşınmazın ... Köyü Tüzel Kişiliği adına tapuya tesciline karar verilmesi dahi isabetsiz, davacı ...'ün temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 91.05 TL harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 01.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8724, Karar No: 2011/7697, Tarih: 06.06.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/8724 E.  ,  2011/7697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCY’nın 184. maddesinin 1. fıkrasında ; “yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapma ve yaptırma”, aynı maddenin 2. fıkrasında “yapı ruhsatiyesi almadan başlatılan inşaatlar dolayısıyla kurulan şantiyelere elektrik, su veya telefon bağlantısı yapılmasına müsaade etme”, 3. fıkrasında ise “yapı kullanma izni alınmamış binalarda herhangi bir sınai faaliyetin icrasına müsaade etme” fiilleri suç olarak düzenlenmiş olup, yine aynı maddenin 4. fıkrasında, “üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır” hükmü ile, 1. ve 2. fıkralar bakımından maddenin uygulanacağı yerler “belediye sınırları içerisi” veya “özel imar rejimine tabi yerler” biçiminde sınırlandırılmıştır.

Diğer taraftan, 775 sayılı Gecekondu Yasasının 37. maddesinin 1. fıkrası uyarınca; belediyelere, Hazineye, özel idarelere ve katma bütçeli dairelere ait veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerde izinsiz yapı yaptırma, satma, rehnetme, devir ve satın alma eylemlerinde ya da aynı maddenin 2. fıkrası gereği özel kişilerin veya birinci fıkrada sayılanlar dışındaki tüzel kişilerin arazi ve arsaları üzerinde yapılacak izinsiz yapılar hakkında arazi sahibinin başvurusu üzerine, anılan 37. maddeyi değiştiren 5728 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önceki eylemler bakımından 37/1. maddede yazılı cezaların, sonraki eylemler bakımından ise eylemin niteliğine göre 154 veya TCK 184/1-2. madde hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

Anayasanın 38/3 ve TCY’nın 2. maddesinin 1. fıkrasındaki suçta ve cezada kanunilik ilkesi ve TCK 2/3. maddesinde yer alan; “kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” şeklindeki hükümler karşısında, 184. maddenin 3. fıkrası hariç 1. fıkrasının uygulanabilmesi için öncelikle maddenin uygulama alanıyla ilgili ‘belediye sınırı’ ve ‘özel imar rejimine tabi yerler’ kavramlarının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Belediye sınırları; 3.7.2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununun 5. maddesinde belirtilen yönteme göre saptanır. Aynı Kanunun 6. maddesine göre;

“Belediye sınırları, belediye meclisinin kararı ve kaymakamın görüşü üzerine valinin onayı ile kesinleşir.

Belediye sınırları; 3.7.2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununun 5. maddesinde belirtilen yönteme göre saptanır. Aynı Kanunun 6. maddesine göre;

“Belediye sınırları, belediye meclisinin kararı ve kaymakamın görüşü üzerine valinin onayı ile kesinleşir.

Kesinleşen sınırlar, valilikçe yerinde uygulanmak suretiyle taraflara gösterilir ve durum bir tutanakla belirlenir. Kesinleşen sınır kararları ile dayanağı olan belgelerin birer örneği; belediyesine, mahallî tapu dairesine, il özel idaresine ve o yerin mülkî idare amirine gönderilir.

Kesinleşen sınırlar zorunlu nedenler olmadıkça beş yıl süre ile değiştirilemez.”

Yürürlükten kaldırılan 7.12.2004 tarihli ve 5272 sayılı Belediye Kanununun 5. ve 6. maddeleri de aynı hükümleri kapsamaktadır. Yine, mülga 1580 sayılı Belediye Kanunu kapsamında belediye sınırı, kanunun 4. maddesinde belirtilen yönteme göre saptanmakta, 5. maddede ise sınırların kesinleşmesi yöntemi şöyle düzenlenmekteydi:

1580 - Madde 5 : A) “Seksen binden az nüfuslu olan beldelerde belediye meclislerinin kararı ve mahali idare heyetinin mütalaası alındıktan sonra vilayet idare heyetinin tasdiki ile.

B) (Değişik bent: 04/07/1988 -KHK-336/1 md.; Aynen kabul: 07/02/1990 - 3612/10 md.) Seksen binden fazla nüfuslu belediyelerde belediye meclisinin kararı, idare heyetinin muvafakatı, Valiliğin teklifi ve

İçişleri Bakanlığının tasdiki ile kesinleşir.

Tasdik edilmeyen sınır kağıtları esbabı mucibesiyle mahallerine iade edilir. Sınırın değiştirilmesine ihtiyaç olursa yeni sınırın çizilmesi aynı usule tabidir.”

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun 5. maddesinde de büyükşehir belediye sınırı tanımlanmıştır: “Büyükşehir belediyelerinin sınırları, adını aldıkları büyükşehirlerin belediye sınırlarıdır.” Aynı Kanunun 27/3. maddesi uyarınca; “Büyükşehir belediyesi mücavir alanlarının ilçe ve ilk kademe belediyeleri arasındaki bölüşümü büyükşehir belediye meclisince yapılır.”

3194 sayılı İmar Kanununun 2. maddesinde imar uygulamaları bakımından kapsam açıklanmış; “Belediye ve mücavir alan sınırları içinde ve dışında kalan yerlerde yapılacak planlar ile inşa edilecek resmi ve özel bütün yapılar bu Kanun hükümlerine tabidir” denilmiştir.

İmar Kanununun 5. maddesinde tanımlandığı üzere mücavir alan; “imar mevzuatı bakımından belediyelerin kontrol ve mesuliyeti altına verilmiş olan alanlardır. Aynı maddede imar planı uygulamasında ilgili idarenin; belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde belediye, bu sınırlar dışında ise valilik olduğu belirtilmiştir.

İmar Kanununun 45. maddesinde de mücavir alanın oluşturulması yöntemi açıklanmıştır :

Madde 45 – “Mücavir alan sınırları belediye meclisi ve il idare kurulu kararına dayanarak vilayetlerce Bakanlığa gönderilir. Bakanlık bunları inceleyerek aynen veya değiştirerek tasdik etmeye veya değiştirilmek üzere iadeye yetkilidir.

İmar Kanununun 45. maddesinde de mücavir alanın oluşturulması yöntemi açıklanmıştır :

Madde 45 – “Mücavir alan sınırları belediye meclisi ve il idare kurulu kararına dayanarak vilayetlerce Bakanlığa gönderilir. Bakanlık bunları inceleyerek aynen veya değiştirerek tasdik etmeye veya değiştirilmek üzere iadeye yetkilidir.

Mücavir alanın ilgili belediye sınırına bitişik olması gerekmez. Ayrıca, bu alanlar köyleri de ihtiva edebilir. Mücavir alandan çıkarılma da aynı usule tabidir. Bakanlık gerekli gördüğü hallerde mücavir alana alma ve çıkarma hususunda resen karar verebilir.”

İmar Kanununun 19. maddesine göre de imar planlarına göre yapılacak parselasyon planları belediye ve mücavir alan içinde belediye encümeni, belediye ve mücavir alan dışında ise il idare kurulunun onayından sonra yürürlüğe girer.

İmar Kanununun 21/1. maddesinde, kanun kapsamına giren bütün yapılar için belediye veya veliliklerden yapı ruhsatiyesi alınması zorunlu kılınmıştır

Ruhsatsız bina yapılması halinde yapılacak işlemler İmar Kanununun 32. maddesinde gösterilmiştir. Bu hüküm gerek belediye ve mücavir alan içerisinde ve gerekse bu alanlar dışında yapılan ruhsata tabi yapılar bakımından geçerlidir :

Madde 32 – “Bu Kanun hükümlerine göre ruhsat alınmadan yapılabilecek yapılar hariç; ruhsat alınmadan yapıya başlandığı veya ruhsat ve eklerine aykırı yapı yapıldığı ilgili idarece tespiti, fenni mesulce (...) tespiti ve ihbarı veya herhangi bir şekilde bu duruma muttali olunması üzerine, belediye veya valiliklerce o andaki inşaat durumu tespit edilir. Yapı mühürlenerek inşaat derhal durdurulur.

Durdurma, yapı tatil zaptının yapı yerine asılmasıyla yapı sahibine tebliğ edilmiş sayılır. Bu tebligatın bir nüshası da muhtara bırakılır.

Bu tarihten itibaren en çok bir ay içinde yapı sahibi, yapısını ruhsata uygun hale getirerek veya ruhsat alarak, belediyeden veya valilikten mührün kaldırılmasını ister.

Ruhsata aykırılık olan yapıda, bu aykırılığın giderilmiş olduğu veya ruhsat alındığı ve yapının bu ruhsata uygunluğu, inceleme sonunda anlaşılırsa, mühür, belediye veya valilikçe kaldırılır ve inşaatın devamına izin verilir.

Aksi takdirde, ruhsat iptal edilir, ruhsata aykırı veya ruhsatsız yapılan bina, belediye encümeni veya il idare kurulu kararını müteakip, belediye veya valilikçe yıktırılır ve masrafı yapı sahibinden tahsil edilir.”

İmar Kanununun 42. maddesinde de ruhsatsız yapılar dolayısıyla yapı sahibine, yapı müteahhidine veya bu aykırılığı 6 iş günü içinde idareye bildirmeyen fenni mesullere idari para cezası verileceği hükmü yer almaktadır.

Aksi takdirde, ruhsat iptal edilir, ruhsata aykırı veya ruhsatsız yapılan bina, belediye encümeni veya il idare kurulu kararını müteakip, belediye veya valilikçe yıktırılır ve masrafı yapı sahibinden tahsil edilir.”

İmar Kanununun 42. maddesinde de ruhsatsız yapılar dolayısıyla yapı sahibine, yapı müteahhidine veya bu aykırılığı 6 iş günü içinde idareye bildirmeyen fenni mesullere idari para cezası verileceği hükmü yer almaktadır.

Özel imar rejimine tabi yerler ise; belirli bir idari sınıra bağlı kalınmaksızın, ekonomik, kültürel, doğal ya da başka özellikleri gereğince ve kamu yararı nedeniyle İmar Kanunundan farklı bir şekilde veya tamamlayıcı ve koruyucu nitelikteki imar usul ve esaslarının özel bir kanunla düzenlendiği yerleri ifade etmektedir. Bu nedenle özel imar rejimine tabi yerlerdeki ruhsatsız bina yapılması, yaptırılması eylemlerinin suç sayılması için belediye sınırları içinde olması değil, özel imar rejimine tabi bir yerde olup olmadığı ölçütü aranacaktır. Bu hususun da ilgili belediye veya valilikten sorularak saptanması gerekmektedir.