muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12083, Karar No: 2023/19704, Tarih: 12.06.2023

Yargıtay Yüksek 16. Hukuk Dairesinin 30.06.2014 gün, 2014/9307 K. sayılı ilamında;

Zincirleme suç halinde aynı suçun aynı kişiye karşı birden fazla işlenmiş olması ve bu suçların bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi, bir başka anlatımla bu suçlar arasında subjektif bir bağ bulunması gerekmekte olup ticareti terk hükümlerine muhalefet suçunun da aynı sanık tarafından aynı iş yeri ile ilgili olarak ancak bir kez (ticaret terk edilebileceği) işlenebileceğinden, zincirleme suç olarak işlemesi mümkün değildir. O halde ticareti terk suçundan dolayı hükmedilen temel hapis cezasının TCK'nın 43/1-2 nci maddeleri gereğince artırılmasına karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün istem gibi BOZULMASINA,

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 12.11.2015 gün, 2015/7112 K, 31.03.2016 gün, 2016/14243 Karar sayılı ilamlarında özet olarak;

2004 sayılı İİK'nın 337/a maddesindeki ticareti usulüne aykırı terk etmek suçunun maddede gösterilen icra hareketlerinden birinin işlenmesi ile oluşan tek bir suç olması ve suçtan zarar görenlerin birden çok olmasının bu sonucu değiştirmeyeceği cihetle; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43 üncü maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 2014/487 ve 2014/1313 Esas sayılı dosyalarında İİK'nın 337/a maddesi uyarınca yargılanıp ceza aldığı anlaşılan sanık hakkındaki söz konusu davaların birleştirilmesi ve tek ceza verilmesi gerekirken her dosya için ayrı ayrı mahkûmiyet hükmü kurulduğundan bahisle yerel mahkemece verilen mahkûmiyet kararlarının BOZULMASINA, karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek 11. Ceza Dairesinin 10.04.2014 gün, 2014/6980 K. sayılı ilamında;

( Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçunun, icra takip dosya sayısı birden fazla olsa dahi, aynı iş yeri ile ilgili olarak ancak bir kere işlenebileceği cihetle...)

Somut olayımızla ilgili olarak 765 sayılı TCK’nın yürürlükte olduğu dönemde, görevli memura mukavemet suçunun bir kez işlenebileceği, hatta mukavemet esnasında hakaret içerikli sözler söylense dahi bunun kül halinde görevli memura mukavemet suçunun içerisinde eriyeceğine dair gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama yaşanmamış, 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra da Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesi tarafından aynı içtihatlar 2009 yılına kadar sürdürüldükten sonra bu hususta herhangi bir yasal değişiklik olmadan içtihattan dönülerek aynı konuda daha önceki içtihatlarla çelişkiye düşülmesi suretiyle kanaatimizce hukuki güvenlik ilkesi sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde ihlal edilmiştir.

Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2006/15513 K. sayılı ilamında; (Kamu idaresinin güvenirliğine ve işleyişine karşı işlenen suçlardan olan görevliye etkin direnme suçunda, uygulanma olanağı bulunmayan 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesi ile cezanın artırılması suretiyle fazla ceza verilmesi,)

Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2006/15513 K. sayılı ilamında; (Kamu idaresinin güvenirliğine ve işleyişine karşı işlenen suçlardan olan görevliye etkin direnme suçunda, uygulanma olanağı bulunmayan 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesi ile cezanın artırılması suretiyle fazla ceza verilmesi,)

Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2007/10858 K., 2007/6710 K. sayılı ilamlarında da TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağı dolaylı olarak vurgulanmıştır.

Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin aşağıda örnek olarak gösterilen içtihatlarında ise görevliye etkin direnme suçunda mağdur sayısının çokluğunun TCK.’nın 43/2 nci maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği açıkça belirtilmiştir.

2008/15246 Karar sayılı ilam; (Kamu idaresinin güvenirliğine ve işleyişine karşı işlenen suçlardan olan görevliye etkin direnme suçunda mağdur sayısının çokluğunun 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği gözetilmeden anılan madde ile cezanın artırılması suretiyle fazla ceza verilmesi,)

2008/22786 Karar sayılı ilam; (Kamu idaresinin güvenirliliğine ve işleyişine karşı işlenen suçlardan olan görevliye etkin direnme suçunda, uygulanma olanağı bulunmayan 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesi ile cezanın artırılması suretiyle fazla ceza verilmesi.)

2009/1061 Karar sayılı ilam; (Kamu görevinin herhangi bir engellemeyle karşılaşılmadan yerine getirilmesini sağlama amacıyla kamu idaresinin sürekliliği ve saygınlığını koruma altına alan görevi yaptırmamak için direnme suçunda asıl zarar görenin kamu yönetimi olması ve görevlilerin birden çok bulunması karşısında 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, sanık ... hakkında hükmolunan cezanın, zincirleme suç hükmüyle artırılması,)

Suç konusunun tek olduğu durumlarda; suç çokluğundan söz edilmesi mümkün değildir. Örneğin, sahte bir senedin düzenlenmesi ya da kullanılması durumunda, senette alacaklı olarak birden fazla kişi gösterilse dahi, suç konusu senedin tek olması nedeniyle, alacaklı olarak gösterilen kişilerin tamamının suçtan doğrudan doğruya zarar görmesine karşın, tek sahtecilik suçunun, yine 10 kişi üzerine kayıtlı olan bir aracın bilinerek çalınması halinde, tek hırsızlık suçunun, 10 kişi tarafından yazılan bir kitabın, bandrolsüz olarak satılması ya da usulsüz olarak çoğaltılması halinde tek suçun, oluşacağı hususunda gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Böyle durumlarda uygulamada suç çokluğunun olamayacağı hususunda herhangi bir tartışmanın yaşanmaması nedeniyle Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kuruluna intikal eden herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, aynı eşyanın hem mala zarar verme hem de hırsızlık suçuna konu edilip edilemeyeceği hususundaki tartışmalara Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından, 2014/19 Karar sayılı ilam ile suçun konusunun tek olması nedeniyle sadece hırsızlık suçunun oluşacağına hükmedilerek bu husustaki tartışmalar bitirilmiştir.

Uyuşmazlığa konu görevi yaptırmamak için direnme suçunda suç çokluğunun söz konusu olmadığı gibi suçun başka bir şekilde parçalara ayrılarak işlenmesi de mümkün değildir. Uygulamada TCK'nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtima, ancak her mağdur ya da müştekiye karşı tek tek ayrı ayrı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda birden fazla mağdura karşı işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan sanık lehine getirilmiş bir müessesedir. Örneğin, topluluk içerisinde bulunan herkese hakaret ya da tehdit içerikli sözler söyleme olanağı bulunan sanığın, topluluğa karşı hakaret ve tehdit içerikli sözleri aynı anda söylemesi, birden fazla kişiyi tek tek bir yere kapatarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlemesi mümkün olan sanığın, birden fazla kişinin bulunduğu odanın kapısını kapatarak dışarıya çıkmalarına engel olması gibi. Örneklerde açıklandığı üzere, TCK’nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimanın, mağdur adedince ayrı ayrı her mağdura karşı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda bütün mağdurlara karşı tek hareketle işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan bir müessese olduğu, gittikçe istikrar kazanan ve yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlardan çok net bir şekilde anlaşılmaktadır. Suçunun konusunun tek olması nedeniyle Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2009 yılının sonlarına kadar TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarından yasada hiçbir değişiklik olmaksızın vazgeçilerek sanık aleyhine olacak şekilde görevli memurların birden fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki değişen kararları, YCGK.'nın 2010/47 Karar sayılı ilamı ile de (Somut olayda, sanığın suçun yasal tanımında yer alan ve hukuksal anlamda tek bir fiili oluşturan davranışları, görevini ifa eden altı kamu görevlisine karşı görevlerine yıptırmamak için gerçekleştirmiş olması nedeniyle aynı nev'iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerekmektedir.) desteklenerek bütün çağdaş Anayasalar'da temel bulan hukuki güvenlik ilkesi kanaatimizce ihlal edildiği gibi ayrıca 2010/47 Karar sayılı ilamda bir taraftan suçun hukuki konusunun tek olduğu kabul edilirken, diğer taraftan sırf mağdur sayısının fazla olduğundan bahisle direnilen görevin tek olması nedeniyle suç çokluğundan söz edilemeyeceği için TCK.'nın 43/2 nci maddesinin uygulama olanağının bulunmadığı gözetilmeyerek anılan maddenin uygulanmasına karar verilerek, benzer olaylardaki içtihatlar bir yana kararın kendi içerisindeki gerekçesi ile sonucu arasında dahi çelişkinin doğmasına sebebiyet verilmiştir. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir

. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde Mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Sonuç itibariyle;

Bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan görevin yaptırılmaması için direnme suçunda, gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmamasına karşın, Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun, hukuki düzenlemelere ve yerleşik uygulamalara aykırı olduğu gibi kendi önceki tarihli içtihatlarına da aykırı olacak şekilde; birden fazla müştekinin zarar gördüğünden bahisle TCK’nın 265/1, 43/2 nci maddeleri ile uygulama yapan Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün, TCK’nın 43/2 nci maddesinin koşullarının oluşmadığından bahisle bozulması gerekirken onanmasına, dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/5841, Karar No: 2013/8096, Tarih: 24.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/5841 E.  ,  2013/8096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: YE - 2013/343943

MAHKEMESİ :İZMİR 19 ASLİ CAZE MAHKEMESİ

TAİRİH NO :29/05/2013-2013/213E-2013/213K

SUÇ :KASTEN ADAM ÖLDÜRME

Y A R G I T A Y İ L A M I

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca ana tarafından şerefini kurtarmak saikiyle yeni doğmuş çocuğu öldürmek suçundan kimliği tespit edilemeyen şüpheli hakkında yürütülen soruşturma sonucunda, 22.04.2013 gün ve 2004/22382 soruşturma, 2013/20524 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve adli emanetin 2003/456 ve 2013/562 sırasında kayıtlı suç eşyalarının imhasına karar verilmesi için ilgili mahkemesine talepte bulunulduğu, talebi inceleyen İzmir 21. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.04.2013 gün ve 2013/317 değişik sayılı kararı ile soruşturmaya konu eylemin adam öldürme suçunu oluşturup bu suça ilişkin dava zaman aşımı süresi olan 15 yıllık sürenin inceleme tarihi itibariyle dolmadığından bahisle talebin reddine karar verildiği, bu karara karşı Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2013 tarihinde yaptığı itiraz üzerine İzmir 21. Sulh Ceza Mahkemesinin aynı gün ve 2013/323 değişik iş sayılı kararı ile imhası istenen eşyaların soruşturmanın tek kanıtı durumunda bulunduğu ve imhasına karar verilmesinin telafisi imkansız sonuçlar doğuracağı gerekçesi ile Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden soruşturma evrakının itiraz merci olan İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği, anılan mahkemenin de 29.05.2013 gün ve 2013/213 değişik sayılı kararı ile Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine kesin olarak karar verdiği;

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.10.2013 gün ve 946660652-105-35-8730-2013/15623/63303 sayılı yazısıyla ise İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin adli emanette kayıtlı bulunan eşyaların imhasına ilişkin talebin reddine yapılan itiraz üzerine verdiği itirazın reddine dair kararında isabet bulunmadığından bahisle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından kanun yararına bozma talebinde bulunulup Adalet Bakanlığının talebi doğrultusunda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 06.11.2013 gün ve 2013/343943 sayılı ve kanun yararına bozma konulu yazısıyla ekte gönderilen soruşturma dosyası incelenerek gereği konuşulup düşünüldü:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 2004/22382 soruşturma, 2013/20524 karar sayılı soruşturma evrakının incelenmesinde; 20.04.2003 tarihinde Altındağ Kemalpaşa caddesi, mesleki eğitim merkezi karşısında bulunan boş arsadaki çalılıklar içerisinde kimliği belirlenemeyen yeni doğmuş bir erkek bebek cesedinin bulunduğu, aynı gün düzenlenen olay yeri inceleme tutanağında bebeğin göbeği üzerinde ağzı bağlı siyah poşet, bebeğe 70 cm mesafede üzerinde ariel autamat ibaresi yazılı yeşil-beyaz-kırmızı renkli içerisi kanlı 10 kg’lık ağzı açık deterjan naylon poşet, bu poşetin 10 cm yan tarafında 2 adet kırmızı renkli kanlı bez parçası, 1 adet üzerinde ördek resimleri bulunan kanlı bez parçası ile 1 adet siyah renkli eşofman ve bu delilin 220 cm güney istikametinde içerisinde kan lekeleri bulunan siyah renkli poşetin bulunduğunun belirlendiği, ayrıca bebeğin kanlı bulunan göbek bölgesi üzerinden gazlı beze emdirilmek sureti ile kan örneğinin alındığı, yürütülen soruşturma sırasında olay yerinden elde edilen eşyaların adli emanete alındığı ve adli emanette bulunan bu eşyalardan bir adet üzerinde adiel automat ibaresi bulunan yeşil-beyaz-kırmızı renkli içerisi kanlı 10 kg'lık ağzı açık deterjan naylon poşeti ile bir adet siyah renkli naylon poşet üzerinde kimyasal ve fiziksel işlemler uygulanarak 21.04.2003 gün ve olay yeri inceleme ve kimlik tespit şube müdürlüğünü ekspertiz raporu ile yapılan kimyasal ve fiziksel işlemler neticesinde söz konusu naylon poşetler üzerinde parmak izine rastlanmadığının bildirildiği, Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarları Dairesi Başkanlığının 20.05.2003 gün ve 2003/1058 sayılı raporu ile olay yerinden elde edilen 2 adet kırmızı renkli bez parçasının bir adedi üzerinde bulunan kan örneğinin bebeğe ait olduğu, diğerinin genetik analizlere cevap vermediği, olay yerinden elde edilen yeşil-beyaz-kırmızı renkli ördek resimleri bulunan bez parçasının kirlilik ve kokuşmaya bağlı olarak biyolojik delil özelliğini kaybettiği, kurtlanma meydana geldiği dolayısıyla biyolojik analizlere esas alınamayacağı, yine olay yerinden elde edilen bir adet siyah renkli eşofman altı üzerinde bulunan kan örneklerinin kirlilik ve kontaminasyonlar nedeni ile genetik özelliklerini kaybettiği ve yapılan genetik analizlere cevap vermediği, Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığının 06.05.2013 gün ve 2003/352 protokol numaralı otopsi raporuna göre ise bebeğin henüz yeni doğduğunu gösteren 400 gr. ağırlığındaki plasenta ile 40 cm uzunluğundaki göbek kordonunun bulunduğu belirlendikten sonra yapılan su deneyleri ve akciğerin morfolojik görünümlerine göre, bebeğin canlı olarak doğduğu ve yetersiz solunum yaparak çok kısa bir süre sonra öldüğü ile çürüme bulgularının ilerlemiş olması nedeni ile bebeğin kesin ölüm nedeninin belirlenemediğinin bildirildiği, cenaze üzerinden temin edilen kan lekelerinin incelenmesi sonucunda Ankara Kriminal Polis Laboratuarının 20.05

. ağırlığındaki plasenta ile 40 cm uzunluğundaki göbek kordonunun bulunduğu belirlendikten sonra yapılan su deneyleri ve akciğerin morfolojik görünümlerine göre, bebeğin canlı olarak doğduğu ve yetersiz solunum yaparak çok kısa bir süre sonra öldüğü ile çürüme bulgularının ilerlemiş olması nedeni ile bebeğin kesin ölüm nedeninin belirlenemediğinin bildirildiği, cenaze üzerinden temin edilen kan lekelerinin incelenmesi sonucunda Ankara Kriminal Polis Laboratuarının 20.05.2003 gün ve 2003/1058 sayılı ekspertiz raporu ile bebeğin izole edilen DNA profillerinin çıkartıldığı, Bornova Emniyet Müdürlüğüne gönderilen 13.08.2003 gün ve 2003/6892 hazırlık sayılı müzekkere ile suçun asli faili veya faillerinin tespit edilerek yakalanmalarının talep edildiği, ancak Emniyet Müdürlüğü tarafından en son 30.03.2013 gününe kadar müzekkerenin akıbeti ile ilgili olarak İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına düzenli olarak bilgi verilerek faillerin yakalanamadığının bildirilmesi üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2013 gün ve 2004/22382 soruşturma, 2013/20524 sayılı karar ile soruşturma konusu eylemin 765 sayılı TCK’nun 453. maddesinde düzenlenen şerefini kurtarmak saikiyle yeni doğmuş çocuğu öldürme suçunu oluşturduğu ve aynı kanunun 102/3. maddesinde belirtilen 10 yıllık dava zaman aşımı süresinin dolduğu kabul edilerek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği, bu karara karşı yasal süresi içerisinde itiraz yoluna başvurulmaması nedeni ile kararın şekli anlamda kesinleştiği anlaşılmıştır.

15.07.2003 gün ve 4928 sayılı kanunla değişik 765 sayılı TCK'nun 453. Maddesinde öldürme fiilinin, anası tarafından şerefini kurtarmak saikiyle yeni doğmuş bulunan çocuğa karşı işlenmesi halinin düzenlenip 8-12 yıl aralığında hapis cezasının öngörüldüğü, aynı kanunun dava zaman aşımını düzenleyen 102. maddesinin 3. fıkrasında ise beş seneden ziyade yirmi seneden az ağır hapis cezasını müstelzim cürümlerde 10 sene geçmesiyle kamu davasının ortadan kalkacağının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun bir suçun işlendiğini öğrenen Cumhuriyet Savcısının görevi başlığı altında düzenlenen 160. maddesinin 1. fıkrasında; “Cumhuriyet Savcısı ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimi veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar“ hükmünün yer aldığı, aynı kanunun kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlığı altında düzenlenen 172. maddesinde “Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması halinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye gönderilir. Kovuşturmaya yer olmadığına karar verildikten sonra yeni bir delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz” hükmünün yer aldığı, aynı kanunun kamu davasını açma görevi başlığı altında düzenlenen 170. maddesinin 2. fıkrasında “soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler” hükmü uyarınca da Cumhuriyet Savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet Savcısına ait olduğu belirtilmekte olup;

Yukarıda belirtilen kanun hükümleri ve soruşturma dosyası kapsamına göre; adli emanetin 2003/62 ve 2003/546 sıra numaralarında kayıtlı bulunan kimliği belirsiz erkek bebeği cesedi ile ilgili torba ve poşet içerisinde bulunduğu bildirilen eşyaların failin belirlenebilmesi için soruşturmanın kanıtı niteliği taşıdıklarında bir şüphe bulunmamakla birlikte, bu yönde eşyalar üzerinde yapılan incelemede mukayeseye elverişli parmak izi, biyolojik ve genetik kalıntılara rastlanılmadığının belirlendiği ayrıca bebek, anne ve babasının kimliğinin tespitine yarayacak DNA profillerinin elde edildiği, İzmir 21. Sulh Ceza Mahkemesince suçun adam öldürme suçunu oluşturduğu, inceleme tarihi itibariyle dava zaman aşımı süresinin dolmadığından bahisle adli emanette kayıtlı bulunan eşyaların imhasına karar verilemeyeceği aynı zamanda eşyaların soruşturmanın tek kanıtı niteliğinde bulunduğu gerekçe gösterilerek bu yöndeki Cumhuriyet Başsavcılığının talebi ret edilmiş ise de; mahkemece kesinleşmiş bulunan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın içeriğine dair değerlendirme yapılamayacağı, suçun hukuki değerlendirilmesinin Cumhuriyet Savcısına ait bulunduğu ve yapılan hukuki nitelendirmeye göre dava zaman aşımı süresinin dolduğu ayrıca imhası istenen eşyaların, failin kimliğinin belirlenmesine yarayacak nitelik taşımadıkları böylece adli emanette bulunan eşyaların imhasının telafisi imkansız sonuçlar doğurmayacağı kanaatiyle İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesince İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının adli emanetteki eşyaların imhasına karar verilmesine dair İzmir 21. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.04.2013 gün ve 2013/317 değişik sayılı kararına yönelik vaki itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken yerinde ve yasal olmayan gerekçelerle itirazın reddine karar verilmesi yasaya aykırı görülmüştür.

SONUÇ VE KARAR :

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın talebi yerinde görüldüğünden, İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29.05.2013 gün ve 2013/213 değişik sayılı itirazın reddine dair kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. Maddesi uyarınca BOZULMASINA; diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.