muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13392, Karar No: 2013/7122, Tarih: 09.04.2013

. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.11.2012 gün 2012/21-1164 E., 2012/769 K. Sayılı kararlarında aynı ilkeler benimsenmiş olup, Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmalıdır. Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, inceleme konusu davaya ilişkin olarak ayrıca; eşlerin birlikte yaşadığı mahalle yönünden yeniden, geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 1999 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle muhtar ve azalarının kanaat edinmeye yeteri kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, özellikle, davalının, boşandıktan sonra aynı evde yaşadığı beyan edilen kayınvalidesi dinlenmeli ve bu durum ile, boşandığı eşiyle tekrar evlenmiş olması olgusu ayrıntılı değerlendirilmeli, kontrol memuru dinlenmeli; böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır

. Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13417, Karar No: 2014/12847, Tarih: 18.11.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/13417 E.  ,  2014/12847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/406992

Mahkeme : LİCE Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi-Numarası : 21.06.2011 – 2011/302 esas ve 2011/509 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; sanığa gönderilen duruşma gününü bildirir davetiyenin "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen nitelikte uyarıyı içermeyen tebligatla yetinilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3834, Karar No: 2023/7474, Tarih: 12.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/3834 E.  ,  2023/7474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/120 E., 2022/313 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2014 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2.Erzurum Çocuk Mahkemesinin 24.02.2015 tarihli kararı ile, suça sürüklenen çocuğun, evi terkeden çocuğu, ailesini veya yetkili makamları haberdar etmeksizin yanında tutma suçundan verilen 1 ay 15 gün hapis cezasına dair hükmün, açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Suça sürüklenen çocuğun, denetim süresi içerisinde kasten yeni suç işlemesi nedeniyle, Erzurum Çocuk Mahkemesinin 26.02.2016 tarihli kararı ile hüküm, 900,00 TL adli para cezasına çevrilerek açıklanmıştır.

3.İlgili kararın suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 24.01.2022 tarihli kararı ile, suç vasfı yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozmaya uyularak; Erzurum Çocuk Mahkemesinin 13.06.2022 tarihli kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 900,00 TL adli para cezası sınırlandırılarak cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz isteği, cezanın teşdiden verilmesi gerektiğine ilişkindir.

2. Suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz isteği, suçun sabit olmadığına, kastın ve ve cinsel amacın bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, suça sürüklenen çocuğun, daha önceden aynı okulda öğrenci olmaları nedeniyle arkadaş olan katılanı rızası ile, okul sonrası kendi evine götürmesi ve geceyi bir barakada birlikte geçirmeleri nedeniyle hürriyetinden yoksun kıldığı iddiasına ilişkindir.

2.Katılan çocuğun emniyet görevlileri tarafından teslim alındığına dair 02.10.2014 tarihli tutanak dosyada mevcuttur.

3.Tanık ..., suça sürüklenen çocuk ile katılan ...'yı parkta gördüğünü, katılanın suça sürüklenen çocuğun elini tutmakta olduğunu, suça sürüklenen çocuğun da katılanın boynuna elini atmış olduğunu, suça sürüklenen çocuğun, kendisine, katılanın anne ve babasının kavga etmesi nedeniyle ağlıyor olduğunu söylediğini, katılanı alıp annesine götürdüğünü beyan etmiştir.

4.02.10.2014 tarihli doktor raporunda, katılan ...'da herhangi bir darp-cebir izi tarifi yoktur.

3.Tanık ..., suça sürüklenen çocuk ile katılan ...'yı parkta gördüğünü, katılanın suça sürüklenen çocuğun elini tutmakta olduğunu, suça sürüklenen çocuğun da katılanın boynuna elini atmış olduğunu, suça sürüklenen çocuğun, kendisine, katılanın anne ve babasının kavga etmesi nedeniyle ağlıyor olduğunu söylediğini, katılanı alıp annesine götürdüğünü beyan etmiştir.

4.02.10.2014 tarihli doktor raporunda, katılan ...'da herhangi bir darp-cebir izi tarifi yoktur.

5.Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 14.10.2014 tarihli raporunda, suça sürüklenen çocuğun atılı eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu eylemle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olduğu bildirilmiştir.

6.Suça sürüklenen çocuk savunmasında, cinsel amaç olmaksızın, rıza ile geceyi katılan çocuk ile birlikte geçirdiklerini ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Katılan çocuk, kayden 07.07.2001 doğumlu olup, suç tarihinde 14 yaşını doldurmamıştır.

2.Suça sürüklenen çocuk ise kayden 06.06.2000 doğumlu olup, suç tarihinde 15 yaşını doldurmamıştır.

3.Katılan ifadelerinde, erkek arkadaşı olan suça sürüklenen çocuğun, kendisini alıp önce kendi evlerine, sonrasında bir barakaya götürüp geceyi orada geçirdiklerini, suça sürüklenen çocuğun kendisine cinsel ilişki teklif ettiğini, reddedince ısrar etmediğini, kendisini ailesine götürmek üzere iken, babasının arkadaşının oğlu tarafından görülerek emniyete teslim ettiğini beyan etmiştir. Kovuşturma aşamasında, suça sürüklen çocuğun kolundan tutup gitmesine engel olduğunu beyan etmiş ise de, katılanın babasının ifadesi, suça sürüklenen çocuk anlatımı, tanık ifadesi ile olayın hemen akabindeki ifadesinin oluşa uygun olması nedeniyle, cebir kullanıldığına dair sonraki ifadesi kabul görmemiştir.

4.Katılanın babası ...'in kolluğa kayıp bildirimi, çocukların emniyete tesliminden bir gün öncedir.

5.Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, katılan ve suça sürüklenen çocuk anlatımları ile tüm dosya kapsamına göre, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas, 2015/8 Karar sayılı kararları ile tüm dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde, onbeş yaşını tamamlamamış olan katılanın kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterilen rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası kapsamında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğuna dair mahkeme kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden, suça sürüklenen çocuk müdafinin sübuta, suçun unsurlarının oluşmadığına ve vasıflandırmaya, katılan ... vekilinin uygulamaya yönelik temyiz itirazları reddedilmiştir.

6.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafinin ve katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

7. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddenin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının 900,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ''900,00 TL adli para cezası ile sınırlandırılmasına'' denilerek hükmolunması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Erzurum Çocuk Mahkemesinin 13.06.2022 tarihli kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında sonuç cezanın belirlendiği bölüm çıkarılarak yerine “bozma öncesi aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesin uyarınca sonuç ceza miktarı açısından suça sürüklenen çocuğun, kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle cezasının 900,00 TL adli para cezası üzerinden infazına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3415, Karar No: 2015/16569, Tarih: 14.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/3415 E.  ,  2015/16569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2014

NUMARASI : 2010/359-2014/684

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 08.12.2009 tarihindeki iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; 47.698,39-TL maddi ve 10.000,00-TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki öncelikli uyuşmazlık davacı sigortalının maluliyet (sürekli işgöremezlik) oranının tespiti noktasındadır.

Şöyle ki; 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kululunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme öncelikle Adli Tıp Kurumu ihtisas ve giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Bu açıklamalardan olarak somut olayda, SGK Başkanlığı Maluliyet Daire Başkanlığınca davacı sigortalının sürekli iş gücü kaybı oranı %23 olarak belirtilirken ATK 3.İhtisas Dairesinin aynı yaralanma olayı nedeniyle düzenlenen raporunda bu kez sigortalının sürekli iş gücü kaybı oranının %25,2 olarak belirtildiği, Mahkemece davacının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin bu raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ATK 3.İhtisas Dairesi raporuna göre eksik incelemeyle karar verildiği anlaşılmıştır. Oysa ki davacı yararına hükmedilecek tazminatları doğrudan etkilemesi nedeniyle işçide oluşan sürekli iş göremezlik oranının 5510 sayılı Yasa'daki düzenlemeye uygun olarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerekmekte olup maluliyet oranlarına dair mevcut çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru değildir.

Bunun yanında somut olayda tazminatın belirlenmesi noktasında da hata yapıldığı anlaşılmaktadır. Zira iş kazalarından kaynaklanan maddi tazminatın saptanmasında zarar ve tazminata doğrudan etkili olan kazalının bakiye ömrü Dairemiz uygulamalarına göre PMF 1931 yaşama tablosundan tespit olunmalı ayrıca kazalının bilinmeyen dönemdeki kazancı da yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmalıdır.

Bunun yanında somut olayda tazminatın belirlenmesi noktasında da hata yapıldığı anlaşılmaktadır. Zira iş kazalarından kaynaklanan maddi tazminatın saptanmasında zarar ve tazminata doğrudan etkili olan kazalının bakiye ömrü Dairemiz uygulamalarına göre PMF 1931 yaşama tablosundan tespit olunmalı ayrıca kazalının bilinmeyen dönemdeki kazancı da yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmalıdır.

Hal böyle olmasına rağmen işbu dosyada kazalının muhtemel yaşama süresinin PMF 1931 yaşama tablosu yerine Dairemizce kabul görmeyen TRH-2010 yaşama tablosuna göre tespit edildiği ayrıca sigortalının bilinmeyen dönem kazancının yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskonto yapılmak suretiyle belirlenmesi yerine %5 arttırılıp %5 iskonto yapılarak tespit edildiği hesap bilirkişisi raporuna itimat ile neticeye varılması da doğru bulunmamıştır.

Buraya kadar yapılan açıklamalar sonrasında Mahkemece yapılması gereken iş; öncelikle sigortalının sürekli iş göremezlik oranında oluşan çelişkiyi yukarıda da açıklandığı şekilde ATK Genel Kurulundan son bir rapor daha alarak gidermek, buradan çıkacak sonuca göre davacı yanın Kurumca tespit olunan %23 oranındaki maluliyete bir itirazının bulunmadığı ve bu kapsamda davalı yan lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumunu da gözeterek kazalı sigortalının hesaplamaya esas alınacak maluliyet oranını kesin bir şekilde tespit etmek, bunun yanında davacının maddi tazminat istemi bakımından yukarıda belirtildiği üzere kazalı işçinin bakiye ömrünün PMF 1931 yaşama tablosu göre tespit edilip bilinmeyen dönem kazancının da yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskonto yapılmak suretiyle belirlendiği yeni bir hesap raporu almak, ayrıca 10.11.2014 tarihli ilk kararın davacı yan tarafından temyiz edilmemesine göre hüküm altına alınan 47.698,39TL'lik maddi tazminatın artık davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğunu da gözeterek bu miktarları aşmayacak şekilde yeni bir karar verilmekten ibarettir.

O halde, davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.09.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15357, Karar No: 2016/400, Tarih: 18.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15357 E.  ,  2016/400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/01/2015 tarih ve 2014/206-2015/17 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin .... Belediye Meclisinin 05.01.2007 tarihli kararıyla ''Tek Araçla Aktarmasız Yolcu Taşımacılığı Sistemi''ne katıldığını ve sözleşme ilişkisinin kurulduğunu, 06.10.2010 tarihine kadar yükümlülüklerini yerine getirdiğini, .... İdare Mahkemesinin anılan meclis kararını iptal etmesiyle edimlerini ifa edemez duruma düştüğünü, sözleşmeden kaynaklanan müspet zararın tazmini için açılan davanın .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/369 E. 2012/215 K. sayılı ilamıyla kabul edildiğini, ilişkinin sözleşmeden kaynaklandığının ve 49 yıllığına akdedildiğinin anılan mahkeme kararıyla da sabit olduğunu, sözleşmenin ifa edilemez duruma düşmesinde davalının kusurlu olduğunu, 6098 sayılı TBK m. 112 gereğince menfi zararı tazmin etmekle yükümlü olduğunu iddia ederek sözleşmenin ifasının sona erdiği tarih olan 06.10.2010 tarihi ile 49 yıldan kalan süre arasındaki fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 10.000,00 TL menfi zararının yasal faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, .... İdare Mahkemesinin iptal kararından dolayı müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, sözleşmenin tarafların serbest iradesi dışında ifa edilememesi nedeniyle kar mahrumiyeti istenemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 20.01.2014 tarihli bozma ilamına uyularak zamanaşımı itirazının reddine karar verilmiş; iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalı belediyenin kurduğu şehir içi yolcu taşıma sistemine davacının katılım payını ödeyerek katıldığı, taraflar arasındaki ilişkinin dayanağı olan belediye meclisi kararının idare mahkemesi kararıyla iptali üzerine sözleşmenin ifasının 06.10.2010 tarihinden itibaren imkansız hale geldiği ve sona erdiği, davalı idarenin sözleşmeyi sonlandırmadığı, sözleşmenin hukuki imkansızlık nedeniyle ifasının imkansız hale geldiği, sözleşme sonrası objektif imkansızlık durumunun söz konusu olduğu, davacının ancak verdiğini talep edebileceği, bu hususta da ödediği katılım payının iadesine ilişkin karar verildiği, bu durumda da elde edemediği kar kaybını talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.