muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7531, Karar No: 2014/28302, Tarih: 08.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/7531 E.  ,  2014/28302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/263235

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2009

NUMARASI : 2006/385 (E) ve 2009/443 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Anayasanın 141/3, CMK'nin 34. ve 230. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının denetime olanak verecek biçimde olması, kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması suçun öğeleri ve kanıtlandığı kabul edilen olayların açıkça gözetilmesi gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçesiz hüküm kurulması,

2) Kabule göre; suç tarihinde adli para cezasının alt sınırının beş gün olduğu gözetilmeden, sanık hakkında 120 gün adli para cezasına hükmolunması,

3) Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan 647 sayılı Kanun hükümleri ile yürürlükte bulunan 5237 sayılı Yasa hükümlerinin karma uygulanması ile yasaya aykırı şekilde hüküm tesisi,

4) Doğrudan verilen adli para cezaları ile hapis cezasından çevrilen adli para cezalarının yürürlükteki mevzuata göre içtima ettirilemeyeceği gözetilmeden, adli para cezalarının içtima ettirilmesi ile yasaya aykırı şekilde hüküm tesisi,

5) TCK’nin 52/4. maddesi uyarınca, hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesinde taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla istem gibi BOZULMASINA, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7698, Karar No: 2015/11793, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7698 E.  ,  2015/11793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, davalı Belediye Başkanlığı tarafından yapılan tebligat ile iş akdinin 14.06.2014 tarihinden itibaren askıya alındığının bildirildiğini, muvafakati bulunmaksızın iş sözleşmesinin süresiz olarak askıya alınmasının iş sözleşmesinin feshi mahiyetinde olduğunu, davalı Belediye Başkanlığınca gönderilen 12.06.2014 tarihli yazıda belirli süreli hizmet iş sözleşmesine göre çalıştığı iddia edilmiş ise de işyerinde belirli süreli iş akdine dayalı olarak değil, birbiri ardına yenilenerek belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüşen iş sözleşmesi gereği sürekli işçi olarak çalıştığını belirterek, iş akdinin askıya alınması suretiyle gerçekleşen iş akdinin feshinin geçersizliğini, işe iadesini, işe başlatılmama halinde davalının ödemesi gereken tazminatın müvekkilinin 8 aylık ücreti tutarında tazminat olarak belirlenmesini, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacaklarını, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin %30’unu aşamayacağını, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının 20’sini geçemeyeceğini, mevcut mevzuat hükümlerine göre davacı geçici işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığını, iş sözleşmesinin feshedilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasının ön koşullarından biri iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmiş olmasıdır. Bu durum 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde öngörülmüştür.

Somut olayda çözümü gereken ilk sorun, davalı işverence yapılan iş sözleşmesinin askıya alınmasına dair işleminin işveren feshi niteliğinde olup olmadığıdır. Mahkemece bu yönde açık bir değerlendirmeye gidilmeksizin, “Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi davalı belediye tarafından ekonomik nedenler gözetilerek feshedilmiştir” şeklinde gerekçeyle feshin işveren tarafından gerekleştirildiği sonucuna varılmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacı işçi vizeye tabi işçi konumunda davalı belediyede çalışmıştır. Davacının sözü edilen statüsü konusunda taraflar arasında çekişme olmadığı gibi bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ancak dosyadaki deliller ve taraflar vekillerinin beyanlarına göre davacı işçi, 2014 yılındaki davaya konu uygulamaya gelinceye kadar iş sözleşmesi hiç askıya alınmaksızın daimi olarak çalıştırılmıştır. Bu nedenle davacı işçinin 2014 yılında yapılan askı işlemi öncesinde davalı belediye nezdinde fiili olarak sürekli şekilde çalıştığı gözetildiğinde, işverence yapılan askıya alma işlemi işveren feshi niteliğindedir. Zira Dairemiz uygulamalarına göre daha önce iş sözleşmesi askıya alınmaksızın, aralıksız çalışan işçinin iş sözleşmesinin işverence tek taraflı olarak askıya alınması, işveren feshi niteliğindedir. Bu itibarla yerel mahkemece, işverenin tek taraflı askı uygulamasını fesih sayan kararı bu yönüyle yerindedir.

Öte yandan işyerinde geçici işçi statüsünde, her yıl 5 ay 29 gün ve daha az süreyle çalıştırılan ve vize bitiminde Yasa gereği iş sözleşmesi askıya alınan işçiler bakımından askı işlemlerinin fesih niteliğinde olmadığı kabul edilmelidir. Zira geçici işçinin iş sözleşmesinin her yıl askıya alınması 5620 sayılı Yasa’dan kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlık konusu olayda askı halinin fesih olarak değerlendirilmesinin nedeni, davacı işçinin iş sözleşmesinin daha önce askıya alınmamış olması ve aralıksız çalıştırılmasıdır. Bu nedenle işverenin 2014 yılında yapmış olduğu askı işlemi, davacı işçinin uygulamayı kabul etmemesi sebebiyle işveren feshi niteliğindedir.

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1250, Karar No: 2011/1212, Tarih: 02.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/1250 E.  ,  2011/1212 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/168221

...'ı kasten öldürmekten, ...'yı da yaralamaktan sanık ...'nün yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (İSTANBUL) Beşinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03/07/2009 gün ve 70/248 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile sanık müdafii taraflarından istenilmiş, sanık müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık hakkında duruşmalı, C.Savcısının temyizi üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın mağdur-müdahil ...’ı kasten yaralama suçunda, tanık beyanları ile mağdur-müdahil ... ile tanık ...’ın tartıştıkları sırada sanığın, içinde bulunduğu araçtan elinde bıçakla inerek mağdura saldırıp yaraladığı anlaşılmakla, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan hukukça geçerli haksız fiilin bulunmadığı olayda, tahrik nedeniyle cezada indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, kasten yaralama suçu yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri, düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı anlatımda ve temyiz dilekçesinde eksik inceleme ile karar verildiğine, gerekçenin yetersiz olduğuna, sübuta ilişen, Cumhuriyet Savcısının olası kastın tartışılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, yasaya aykırı olarak, “5237 sayılı TCK.nun 86/2. maddesi uyarınca sanığın 4 ay süre ile adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-e maddesi uyarınca sanığın 6 ay süre ile adli para cezası ile cezalandırılmasına, 29 madde uyarınca sanığın 4 ay 15 gün süre ile adli para cezası ile cezalandırılmasına, 62 madde uyarınca sanığın 3 ay 22 gün süre ile adli para cezası ile cezalandırılmasına” karar verilmesi bozmayı gerektirmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının “5237 sayılı TCK.nun 86/2 maddesi uyarınca sanığın 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-e maddesi uyarınca sanığın 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 29 maddesi uyarınca sanığın 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 62 madde uyarınca sanığın 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle CMUK.nun 322 maddesiyle tanınan yetkiye dayanarak DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b) Kasten insan öldürme suçundan kurulan hükümde;

b) Kasten insan öldürme suçundan kurulan hükümde;

aa) Aşırı derecede alkollü olan sanığın, rastgele salladığı bıçağın kavgayı ayırmaya çalışan maktüle isabet ettiği, sol uyluk 1/3 üst ön yüzde meydana gelen bir adet bıçak yarasının büyük damar kesilmesinden gelişen dış kanama nedeniyle maktülün ölümüne neden olduğu, kavganın hareketli ortamında hedef seçme imkanı bulunmayan sanığın, hedef gözetmeksizin bıçak salladığı ve tek darbe ile yetindiği, öldürme kastını ortaya koyacak başkaca davranışı bulunmadığı, öldürülen ile arasında husumet mevcut olmadığı saptandığından ve olayda yaralama kastı ile hareket ettiği, gösterilen gerekçeye ve kabule göre de sanığın bıçağı rastgele salladığının kabul edildiği anlaşıldığından, sanığın kastının yoğunluğu nazara alınarak temel cezanın tayininde teşdit uygulanması gerektiği de gözetilmek suretiyle eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 87/4, 62.maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, vasıfta hata ile yazılı şekilde kasten insan öldürme suçundan hüküm kurularak fazla ceza tayini,

bb) Tanık beyanlarından, mağdur-müdahil ... ile tanık ...’ın tartıştıkları sırada sanığın, içinde bulunduğu araçtan elinde bıçakla inerek mağdura saldırıp yaraladığı, kavgayı ayırmaya çalışan maktülün de sanığın rastgele salladığı bıçak ile yaralanarak kaldırıldığı hastanede kurtarılamayarak vefat ettiği anlaşılmakla, maktülden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan hukukça geçerli haksız fiilin bulunmadığı olayda, tahrik nedeniyle cezada indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle, re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA) 02.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

02.03.2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat...’nın yokluğunda 10.03.2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2015/12311, Karar No: 2015/13300, Tarih: 03.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/12311 E.  ,  2015/13300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ..., ... ile davalı .... Arasındaki tazminat davası hakkında ... 11. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.10.2013 gün ve 2012/173-2013/353 esas-karar sayılı hükmün Dairenin 13.05.2015 gün ve 2014/325-2015/7378 esas-karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, 26.08.2010 tarihinde davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı aracı içinde yolcu olan müvekkillerinden ...’nın ağır bir şekilde yaralandığı, destekleri olacak küçük çocukları ...Suda’nın öldüğünü beyanla ıslah ile birlikte davacı ... için 12.991,13 TL, ... için 19.194,76 TL olmak üzere toplam 32.185,89 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile davacı ... için 12.991,13-TL, davacı ... için 19.194,76 TL olmak üzere toplam 32.185,89 TL destekten yoksun kalma tazminatının 03.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Dairenin 13.05.2015 gün ve 2014/325-2015/7378 esas-karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş, bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HMUK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan, aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme isteklerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin ölümü nedeni ile 6098 sayılı TBK m. 53 gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davacıların oğlunun 26.08.2010 tarihinde meydana gelen kazada vefat etmesi nedeniyle mahrum kaldığı destekten yoksun kalma tazminatının hesaplanmasında oğlunun 15 yaşından itibaren gelir getirmeye başlayacağı varsayılarak tazminat belirlenmiştir. Oysa Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre vefat eden çocuklar için destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken 18 yaşından itibaren gelir getirmeye başlayacağı varsayılarak hak sahibinin destek süresi boyunca tazminat hesaplanmaktadır.

Mahkemece; davacılar için belirlenecek tazminat tutarının, desteğin 18 yaşından itibaren gelir elde edeceği kabul edilerek tazminat hesabı yapılması gerekirken, bu kurala uyulmadan hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınma doğru görülmemiştir.

3- Ölenin destekten yoksun kalanlara ne oranda yardımda bulunacağı her somut olayın özelliği içinde var olan olgulara göre belirlenmelidir; ölenin yardımda bulunduğu kişilerin sayısı, destek alanların ihtiyaçları ve varsa eylemli olarak yapılan yardımlar gözetilerek takdir edilmelidir.

3- Ölenin destekten yoksun kalanlara ne oranda yardımda bulunacağı her somut olayın özelliği içinde var olan olgulara göre belirlenmelidir; ölenin yardımda bulunduğu kişilerin sayısı, destek alanların ihtiyaçları ve varsa eylemli olarak yapılan yardımlar gözetilerek takdir edilmelidir.

Somut olayda; bilirkişi raporunda, desteğin gelirin %30'unu kendisine ayıracağı, gelirinin %70'in 1/4'ünü anne ve babasına ayıracağı, çocuklarının olma ihtimaline göre devamında, anne ve babasına ayrı ayrı gelirinin %70'inin 1/6'sını, anne destek hesabından çıktıktan sonra ise babanın payı olarak desteğin gelirinin %70'inin 1/4'ünü esas alarak hesaplanmıştır.

Kademeli olarak desteğin askere gideceği, evleneceği, çocuklarının olacağı ihtimallerine göre hesaplama yapılması Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına uygun ise de; somut olayın özelliklerine göre desteğin kendisine %30 payı sabit tutarak hesaplama yapan bilirkişi raporunda, davacılar için aşamalı olarak değişen destek payları hatalı görülmüştür.

4-Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihtiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken ... – ... (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp 1/Kn katsayısına göre her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto edilmek suretiyle hesaplanmalıdır (YHGK., 28.06.1995 tarih, 1994/9-628 Esas, 1995/694 Karar). Yaşam süresi belirlenirken Sözkonusu yaşam tablosuna göre ölüm tarihinde müteveffanın yaşı ile hak sahiplerinin yaşları belirlenerek, bu tablodaki bakiye ömür sürelerinin hesaplamada dikkate alınması gerekmektedir.

Bu bakımdan, dosya kapsamında alınan 17.04.2013 havale tarihli aktüer raporu her ne kadar PMF tablosu esas alınmış ise de, hem desteğin bakiye ömrü belirlenmesinde hem de davacıların bakiye ömürlerinin belirlenmesinde, desteğin gelir sağlayacağı yaş esas alınmıştır. Yukarıda açıklandığı üzere desteğin ve davacıların kaza tarihindeki yaşına göre ortalama yaşam sürelerinin belirlenmesi gerekirken bu kurala uyulmadan anılan tarzda hatalı hesaplamayı içerir bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulüyle Dairemize ait 13.05.2015 gün ve 2014/325-2015/7378 sayılı onama kararının kaldırılmasına, 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair karar düzeltme itirazlarının reddine, 2-3-4 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz ve tashihi karar peşin harçlarının temyiz eden davalıya geri verilmesine 3.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.