muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7368, Karar No: 2018/2453, Tarih: 24.05.2018

b)Adli Tıp ... Başkanlığı Kimya İhtisas Dairesi'nce alınan tanık numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, bozma nedenleri dışında diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, suçun niteliği ile tutuklu kalınan süre, bozma sebebine, tutuklama koşullarında bir değişiklik bulunmamasına göre sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine, 24/05/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1607, Karar No: 2015/28338, Tarih: 09.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/1607 E.  ,  2015/28338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/249500

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Kumluca 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2011/179 (E) ve 2013/325 (K)

SANIK : E.. K..

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılanın kendisine ait olduğunu iddia ettiği 316 ada ve 2 parsel numaralı arazi üzerindeki 4 adet zeytin ağacını verim alamaması nedeniyle kepçe ile kökünden söktüğü somut olayda; bahsi geçen arazinin hazineye ait olduğunun Kumluca Mal Müdürlüğü yazı cevabı ve keşif sonrası düzenlenen kadostro teknisyen raporundan anlaşıldığı, katılanın hazine aleyhine tapu tescil davası açtığı ve davanın Kumluca Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/206 esas dosyası üzerinden görüldüğü ve derdest olduğu, ancak sanığın suça konu araziyi hazineden kiraladığı ve bunun için kira bedelini mal müdürlüğüne ödediği, buna ilişkin ödeme makbuzlarının Mal Müdürlüğü tarafından dosyaya sunulduğu, dolayısıyla sanığın zarar verme kastı ile hareket etmediği ve atılı mala zarar verme suçunun manevi unsurunun oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5069, Karar No: 2007/6202, Tarih: 30.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/5069 E.  ,  2007/6202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİĞDE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası Tom'un.... parsel sayılı taşınmazını mirastan mal kaçırmak amacıyla damadı olan davalıya muvazaalı biçimde devrettiğini ileri sürerek tapunun iptaliyle miras payı oranında tescilini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, kanıtlanamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Getirtilen resmi akit tablosu ve veraset ilamından, çekişme konusu ..parsel sayılı taşınmazın miras bırakan M..T...a ait iken 14.6.1999 tarihli vekaletnameyle vekil kıldığı .. tarafından 21.6.1999 tarihinde davalı D..a satılarak devredildiği ; miras bırakanın 21.1.2002’de ölümüyle geriye mirasçısı olarak dava dışı karısı Asiye ve kızı S..ile davacı oğlu B....’ın kaldığı, davalı Durmuş’un ise miras bırakanın kızı S..’ın kocası olduğu görülmektedir. Davacı, taşınmazın temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı biçimde gerçekleştirildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini istiyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmıyacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tesbiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır. Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, somut olayda, taşınmazın akit bedeli ile o tarihteki gerçek değeri arasında aşırı fark bulunduğu, miras bırakanın satış yapmasını gerektiren makul ve inandırıcı bir nedenin varlığının kanıtlanamadığı satış sırasında davalının inşaatlarda çalıştığı ve alım gücünün olmadığı, her hangi bir bedel ödendiğinin de ispat edilemediği açıklanan bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, taşınmazın mal kaçırma amacıyla muvazaalı biçimde davalıya devredildiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu reddedilmesi isabetsizdir. Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4629, Karar No: 2021/6558, Tarih: 28.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4629 E.  ,  2021/6558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/1109 E. - 2018/584 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulü ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/1109 E. - 2018/584 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1)Dosyadaki bilgi ve kanıtlar, Belediye Başkanlığı yazısı ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün Parsel Sorgulama sitesinden edinilen bilgiye göre dava konusu Osmangazi İlçesi, ... Köyü 10291 ada 503 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir.Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

1)Dosyadaki bilgi ve kanıtlar, Belediye Başkanlığı yazısı ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün Parsel Sorgulama sitesinden edinilen bilgiye göre dava konusu Osmangazi İlçesi, ... Köyü 10291 ada 503 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir.Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, taşınmazın niteliği uygun olarak yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazın tarım arazisi olarak değerini belirlenen rapora göre hüküm kurulması,

2)Dava konusu taşınmaz için tespit edilen bedelden, acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra fark bedele dava tarihinin dört ay sonrasından karar tarihine kadar yasal faiz yürütülmesi gerekirken tespit edilen bedelin tamamına yasal faiz işletilmesine karar verilmesi doğru görülmediği gibi faiz başlangıç ve bitiş tarihlerinin de açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüt yaratılması,

3)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29767, Karar No: 2020/12614, Tarih: 17.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/29767 E.  ,  2020/12614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesinden 30.06.2010 tarihinde özürlü olmadığına, tüm vücut kaybının olmadığına dair rapor verilmesine rağmen tüm vücut fonksiyon kaybının oranının yazı ile kırk olduğu şeklinde tahrifat yapıp sahte olarak oluşturduğu sağlık kurul raporu örneğinin İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı İETT Genel Müdürlüğüne sunarak ücretsiz geçiş kartı aldığı bu şekilde nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia edilen olayda; suça konu rapor üzerinde mahkemece iğfal kabiliyeti hususunda yapılan incelemede rakamla 4, yazı ile kırk şeklinde olup söz konusu belge onaysız fotokopiden ibaret olduğu raporda özürlülük oranının 4-kırk şeklinde farklı gösterilmiş olması ilk görüşte anlaşıldığı ve aldatma kabiliyetinin olmadığı ayrıca ortada kamu zararı bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğide sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarının kanuni unsurları oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatlerine yönelik mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekillerinin suçun subut bulduğuna ve eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 17/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2325, Karar No: 2024/3068, Tarih: 21.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2325 E.  ,  2024/3068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/379 E., 2023/395 K.

KARAR : Davanın Reddi

Taraflar arasında görülen hizmet tespiti ile prime esas kazancın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalılar vekilleri tarafından temyizi neticesinde ilk kararın bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş; bu kararın da bozulması üzerine Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Davanın reddine dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 07.03.1994 tarihinden 14.11.2004 tarihine kadar 10 yıl bilfiil ve kesintisiz olarak çalıştığını, Bakırköy Mahmutbey hattında minibüs olup yolcu nakli yapıldığını, müvekkilinin ..... plakalı dolmuşta şoför olarak çalıştığını, aylık gelirinin 1200 TL civarında olduğunu, ancak müvekkilinin çalıştığına dair gerekli bildirgelerin verilmediği gibi müvekkilinin sigortasının da ödenmediğini, 14.11.2004 tarihinde hiçbir haklı neden gösterilmeden iş akdine son verildiğini, işçilik alacaklarının tahsili için Bakırköy 2. İş Mahkemesinin 2005/1567 esas sayılı dosyasında açılmış olan davanında müvekkilinin lehine sonuçlandığını belirterek müvekkilinin davalıya ait işyerinde 07.03.1994 - 14.11.2004 tarihleri arasında sürekli olarak çalışmasına dayalı hizmetlerinin tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkiline ait araçta bir hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi nam ve hesabına çok kısa süreli ve aralıklı olarak çalıştığını, bir kişinin 10 yıl gibi uzun süre sigortasız çalıştırıldığını bilmemesinin söz konusu olamayacağını, davacının çeşitli dönemlerde başka başka araçlarda da kendi namına ve hesabına çalıştığını, açılmış olan alacak davasının temyiz edildiğini, alacak davasındaki yargılama ve ispat şekli ile sigortalılığın tespiti davasındaki ispat şekillerinin farklı olduğunu da beyanla davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; hak düşürücü süre itirazında bulunduklarını, davalıya ait işyerinin 03.04.2008 tarihinde kanun kapsamına alındığını, halen faal olduğunu, davacının davalı işyerinden çalışmalarına rastlanmadığını, davacının diğer davalıya ait işyerinde çalıştığını iddia etmekte olduğunu, bu nedenle hizmet akdiyle çalıştığı iddia edilen döneme ait belgelerin Kuruma verilip verilmediğinin ya da çalışmaların kurumca tespit edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğini, davacının işyerinde çalıştığını tanık beyanları dışında resmi yazılı belgelerle ispatlaması gerektiğini,hizmetin geçtiği iddia edilen sürede işyerinin 506 sayılı Kanun'un uygulama alanında bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, tanık anlatımlarına dayanarak davanın ispatlanma olgusunun kabul edilemez olduğunu, işyerinin varlığının ve yasa kapsamına girip girmediğinin araştırılması gerektiğini, ücretin de somut delillerle ispat edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 16.08.2012 tarihli ve 2009/981 Esas, 2012/493 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüyle 340920.00662 SGK sicil no.lu davacının davalıya ait ....işyeri sicil nolu hatlı minibüs işyerinde kesinleşen işçilik alacakları dosyasındaki süre ve ücrete itibar edilerek 07.03.1994 - 14.11.2004 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 05.12.2013 tarih ve 2012/19506 Esas, 2013/23001 Karar sayılı kararında; "...Somut olayda; davacı tanıklarının, dava konusu dönemde davacının çalıştığını belirtmelerine rağmen, davalı tanıklarının çalışmadığını beyan ettikleri, resen tanık araştırılarak dinlenilmediği ve tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmediği, davacı adına davalı işverene ait aracı kullanırken ceza tutanağı düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılmadığı, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği, görülmüştür.

Yapılacak iş, davalı işyerinin dava konusu dönemde 506 sayılı Kanun kapsamında olmadığı, bu nedenle dönem bordrolarının verilmediğini ve davacının çalıştığı ....plakalı aracın dolmuş olarak çalıştığını gözeterek, davacının hangi tarihten beri uygun sürücü belgesi sahibi olduğunu ve davalı işverene ait araçta çalışması sırasında hakkında trafik ceza tutanağı tanzim edilip edilmediğini ilgili kolluktan sormak, tarafların gösterdiği tanıklar ile yetinilmeyerek, davacının çalıştığı hatta görevli olan şoför ve diğer çalışanlar ile duraklardaki sabit işyerleri çalışanları ve sahiplerini kolluk, belediye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle tespit ederek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir...." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin 22.02.2017 tarihli ve 2014/134 Esas, 2017/91 Karar sayılı kararı ile davanın kabulü ile (23.05.2016 tarihli ek-bilirkişi raporunun ehliyet tarihi 07.03.1995 tarihinin başlangıç tarihi olarak değerlendirilerek) 3409.62 SGK sicil no.lu davacının davalıya ait .... işyeri sicil nolu hatlı minibüs işyerinde 07.03.1995 - 14.11.2004 arası dönemsel olarak hesap edilen ücretlere göre hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2.Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 18.09.2018 tarih ve 2017/4055 Esas, 2018/6511 Karar sayılı kararında; "...Somut olayda, işçilik alacakları davasının hizmet tespiti davalarında kesin delil niteliğinde olmadığı, hizmet tespiti ve işçilik alacakları davaları için izlenecek yöntem ve esas alınacak kıstasların tamamen birbirinden farklı olduğu dikkate alınmadan, yetersiz ve çelişkili tanık beyanlarına itibarla hizmet tespitine karar verildiği ve davacının ücretinin de fahiş olarak belirlendiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; tarafların gösterdiği tanıklar ile yetinilmeyerek, davacının çalıştığı hatta görevli olan şoför ve diğer çalışanlar ile duraklardaki sabit işyerleri çalışanları ve sahiplerini kolluk, belediye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle tespit ederek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davacının meslekteki kıdemi tespit edildikten sonra aldığı gerçek ücretin belirlenmesi açısından, TÜİK'ten emsal ücreti sormak, tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir..." gerekçesi ile mahkemece verilen karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Üçüncü Karar

Mahkemenin 01.10.2020 tarihli ve 2018/604 Esas, 2020/212 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı