muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4375, Karar No: 2018/2078, Tarih: 20.03.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/4375 E.  ,  2018/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine, asıl davada 12/05/2008, birleşen davada 20/03/2008 günlerinde verilen dilekçeler ile kasten yaralamadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/06/2017 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 20/03/2018 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, davalı vekili Avukat ...'ün mazeret dilekçesi gönderdiği, duruşmaya gelemeyeceğini bildirdiği anlaşıldı; mazereti reddedildi. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4774, Karar No: 2010/3374, Tarih: 22.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/4774 E.  ,  2010/3374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : ...: 2004 yılında sahte belge düzenlemek suçundan ve defter ve belgeleri gizlemek suçundan beraatine..2002 ve 2003 yıllarında sahte belgeler düzenlemek suçundan ayrı ayrı 15 er ay hapis cezasına ve içtimaen 30 ay hapıs cezası ile cezalandırılmasına., ...: 2004 ve 2002 yılında sahte belge düzenlemek suçlarından ve defter ve belgeleri gizlemek suçundan beraatine.. 2003 yılında işlediği suçtan 213 sayılı yasanın 359/b-1, TCK 59/2 maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına., ...: 2004 yılında sahte belge düzenlemek suçundan beraatine, 213 sayılı yasanın 359/a-2, TCK 59/2 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

2002 ve 2003 yıllarında sahte belge düzenlemek suçlarından ayrı ayrı 15 er ay hapis cezasına ve içtimaen 35 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

I) Elde edilen delillerin, sanıklar Aldulvahap Gençyılmaz'ın Defter ve belgeleri gizlemek suçundan, diğer sanık ...'ın ise 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri gizlemek suçlarından hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bu suçların da sabit olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

II) Katılan vekilinin, tüm sanıkların 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraatlerine ilişkin karara yönelik temyizi ile sanık ... müdafiin, 2003 takvim yılında, sanıklar ... ve ...'ın ise 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve ...'ın defter ve belgeleri gizlemek suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyizlerine gelince;

2

II) Katılan vekilinin, tüm sanıkların 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraatlerine ilişkin karara yönelik temyizi ile sanık ... müdafiin, 2003 takvim yılında, sanıklar ... ve ...'ın ise 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve ...'ın defter ve belgeleri gizlemek suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyizlerine gelince;

2

1) Sanıkların sahibi ve yetkilisi oldukları ... Ltd. Şti. Hakkında düzenlenen 10.12.2004 gün ve VTR/31-95 sayılı vergi tekniği raporu ile tüm dosya kapsamından, adı geçen şirketin 2004/1, 2, 4, 5, 6 ve 7 dönemlerine ait Katma Değer Vergisi Beyannamelerinde matrah beyan edilerek indirime esas KDV gösterilmesi, vergi incelemesi sırasında dahi kayden faal olmasına rağmen 16.09.2004 tarihinde işyeri adresinde yapılan yoklamada bir başka mükellefin faaliyette bulunduğunun tespit olunması, ikametgah adresi olarak gösterilen adreslerde sanıklara ve bu nedenlerle ticari defterlere ulaşılmamış olmasına rağmen KDV beyannamelerinin matrahlı olarak verilmeye devam edilmesinin fatura düzenlemeye de devam edildiğini göstermesi, sahte faturaların alanlarca kullanılarak vergi ziyaına neden olunmasının, 4369 sayılı Yasa ile suçun unsuru olmaktan çıkarılmış olması, şirketin mal varlığı, personeli, faaliyeti, deposunun bulunmaması, defter ve belgelerinin ibraz edilmemesi, hisse devri yapılmasına rağmen durumun tescil edilmeyip, Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlanmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, 2004 takvim yılında da sahte fatura düzenlemeye devam ettikleri anlaşılmakla, sanıklara atılı bu suçun da sabit olduğu gözetilmeden, 2004 takvim yılında düzenlenmiş her hangi bir faturanın ele geçirilemediğinden bahisle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi yasaya aykırı,

2) Sanık ...'ın defter ve belgeleri gizlemek suçundan mahkumiyetine dair karar yönünden, hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276.maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/a-2 son ve TCK.nun 7/2.maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden takdir ve değerlendirilmesinde ve sanıklar ...'ın 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeler gizlemek suçlarından, sanık ...'ın 2002 ve 2003 takvim yıllarında, sanık ...'ın ise 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyetleri yönünden 5728 sayılı Yasanın 562.maddesiyle değişik CMK.nun 231/5 ve TCK.nun 7/2 maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ... müdafii, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7884, Karar No: 2014/10026, Tarih: 28.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/7884 E.  ,  2014/10026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.04.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/7597, Karar No: 2017/2617, Tarih: 15.05.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/7597 E.  ,  2017/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Tüm dosya içeriğine göre sanığın, adli emanetin 2011/359 sırasında kayıtlı ekmek bıçağını mağdurenin boğazına dayayıp "seni öldürürüm, buradan bana zevk vermeden gidemezsin" şeklindeki sözlerle tehdit ettikten sonra nitelikli cinsel saldırı suçunu işlemeye teşebbüs etmesi karşısında, olayda kullanılan bıçağın nitelikli cinsel saldırı suçunun ağırlatıcı nedenini oluşturması dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlenmesi sırasında söz konusu bıçağın kullanılmadığı anlaşıldığı halde, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 109/3-a. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesi ile TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2017 tarihinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2017 tarihinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu sırasında da TCK'nun 6/f maddesi gereğince kesici, delici, yaralayıcı ve bereleyici vasfı nedeniyle silahtan bıçak kullanması nedeniyle eylemine uyan TCK.nun 109/2.maddesi uyarınca tayin edilen temel cezasının aynı maddenin 3-a bendi gereğince artırılmasında bir isabetsizlik bulunup bulunmadığı konusunda sayın çoğunluk ile aramızda görüş ayrılığı doğmuştur. Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre yirmi yedi yaşında olan mağdurenin olay günü sanığın iş yerinde çalışmaya başladığı, yalnız kaldıkları bir sırada cinsel ilişkiye girmek istediği, mağdurenin kabul etmemesi üzerine bıçak gösterip tehdit ederek yere yatırdığı, telefonun elinden aldığı, mağdurenin etkin direnmesi nedeniyle cinsel eylemini tamamlayamadığı, mağdurenin “ nefes alamıyorum, kimseye söylemeyeceğim, bir bardak su getir” biçimindeki sözler ile sanığı bir an oyalayıp iş yerinden çıkarak kaçmak istediği, sanığın tekrar yakaladığı, buradan sağ çıkamayacaksın deyip sürükleyerek içeri götürmeye çalıştığı, ancak mağdurenin direndiği, mücadele devam ederken yardım sesini duyan tanıkların gelerek onu kurtardıkları ve oluşun mahkemecede bu şekilde kabul edildiği,

Anlaşılmaktadır. Oluş ve kabul konusunda görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

TCK.nun 109.maddesine göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, bir kimsenin hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakılmasıyla oluşmaktadır. Bu suçla korunan hukuki yarar kişinin hareket özgürlüğüdür. Hareket özgürlüğü aynı zamanda hareket etmeme özgürlüğünü de kapsamaktadır.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu mütemadi(kesintisiz) bir suçtur. Bu sebeple suçun tamamlanma ve bitme zamanları farklı olabilmektedir. Mağdurun hürriyetinin kısıtlanması ile suç tamamlanır, ancak sona ermez, mağdurun tekrar hürriyetine kavuştuğu an suçun bitme zamanıdır. Fail, hürriyetini kısıtladığı kişiye karşı işleyeceği cinsel saldırı, cinsel taciz, öldürme, yağma veya benzer suçlardan dolayı da ayrıca cezalandırılmaktadır. Hürriyeti tahdit sırasında başka suçların işlenmesi bu suçu sona erdirmediği gibi kesintiye de uğratmaz ve temadi devam eder.

Suçun silahla işlenmesi mağdurun iç huzurunu daha fazla bozması, direncinin kırılmasına yol açması ve suçun işlenmesini kolaylaştırması nedeniyle TCK.nun 109/1-a maddesinde nitelikli hal olarak kabul edilmiştir. Bu suç, kesintisiz olma vasfı nedeniyle tamamlandıktan sonra kısa sürede bitirilebileceği gibi, günlerce de sürdürülebilir. Sucun silahla islendiğinin kabulü için suç sürecinin herhangi bir döneminde mağdura yöneltilmesi, gösterilmesi veya korkutucu etkisinden yararlanılması yeterlidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, mağdurenin iş yerinden çıkışının engellenmesi ile başlayıp, tanıklar tarafından kurtarılması ile sona ermektedir. Bu alıkoyma sırasında ayrıca beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya kalkışma fiili gerçekleştirilmiştir. Eylem sürecinin bir kısmında sanık açıkça bıçak gösterilip tehdit etmiştir. Bıçakla açık tehdidin uygulanmadığı anlarda ise bıçak aynı ortamda bulunduğu için mağdure üzerinde korkutucu etkisi devam etmektedir. Sanığın atılı suçları işlediği süre içerisinde mağdure, TCK'nun 6/f maddesi gereğince kesici, delici, yaralayıcı ve bereleyici vasfı nedeniyle silahtan sayılan bıçağın korkutucu, direnç kırıcı etkisi altında kalmış ve sanığın suçları işlemesini kolaylaştırmıştır.

Açıklanan nedenlerle; mütemadi vasıftaki kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlendiği sürecin tümünde silah kullanıldığı, kaldı ki temadinin bir kısmında kullanılması dahi TCK.nun 109/3-a maddesi uyarınca cezanın artırılması için yeterli olduğundan yerel mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı, cinsel eylem sırasında silah kullanıldığının kabul edilip, aynı esnada devam eden bu suçtan silah kullanılmadığına karar verilmesinin hükümde hukuksal ve mantıksal çelişki yaratacağı kanaatine varıldığı için sayın çoğunluğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuyla ilgili hükmün bozulması yönündeki görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/22283, Karar No: 2017/3885, Tarih: 26.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22283 E.  ,  2017/3885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanık hakkında aynı fiillerden dolayı bir başka müştekinin şikayeti nedeniyle, aynı mahkemenin 2012/74 esas sayılı dosyasının bulunduğu anlaşılmakla, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması bakımından dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/786, Karar No: 2015/991, Tarih: 12.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/786 E.  ,  2015/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Uyarlama talebinin kabulü ile nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen 30.10.2014 tarihli Ek Karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, hükümlü müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6887, Karar No: 2011/16508, Tarih: 06.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6887 E.  ,  2011/16508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tuzla Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/10/2009 tarih ve 2008/463-2009/663 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı sigortalı ile müvekkili arasında iş yeri paket sigorta poliçesi imzalandığını, sigortalı iş yerinde yoğun yağmur sularının çatı ve bina oluklarından taşarak muhtelif emtiaya zarar verdiğini, hasarın müvekkilce karşılandığını, müvekkilinin sigortalı haklarına halef olduğunu ileri sürerek, hasar bedeli olarak ödenen 4.985,00 YTL'nin 12.05.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bina malikleri olan davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... ve ..., dava dışı sigortalı üçüncü kişinin 01.09.2005'den itibaren kiracıları olduğunu, çatı ve oluklardan herhangi bir şikayetin olmadığını, rüzgarın taşıdığı pislikler ve olağan dışı hava şartları nedeniyle oluşan hasardan sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini talep etmişlerdir. Diğer davalılar cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, keşif zaptı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının incelenmesi ile, oluşan su baskını neticesinde dava dışı sigortalı eşyalarında 1.100,00 YTL zarar meydana geldiği, her bir davalının hissesi oranında sorumlu olduğu gerekçesiyledavanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7669, Karar No: 2015/11764, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7669 E.  ,  2015/11764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, davalı Belediye Başkanlığı tarafından yapılan tebligat ile iş akdinin 14.06.2014 tarihinden itibaren askıya alındığının bildirildiğini, muvafakati bulunmaksızın iş sözleşmesinin süresiz olarak askıya alınmasının iş sözleşmesinin feshi mahiyetinde olduğunu, davalı Belediye Başkanlığınca gönderilen 12.06.2014 tarihli yazıda belirli süreli hizmet iş sözleşmesine göre çalıştığı iddia edilmiş ise de işyerinde belirli süreli iş akdine dayalı olarak değil, birbiri ardına yenilenerek belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüşen iş sözleşmesi gereği sürekli işçi olarak çalıştığını belirterek, iş akdinin askıya alınması suretiyle gerçekleşen iş akdinin feshinin geçersizliğini, işe iadesini, işe başlatılmama halinde davalının ödemesi gereken tazminatın müvekkilinin 8 aylık ücreti tutarında tazminat olarak belirlenmesini, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacaklarını, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin %30’unu aşamayacağını, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının 20’sini geçemeyeceğini, mevcut mevzuat hükümlerine göre davacı geçici işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığını, iş sözleşmesinin feshedilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz: