muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4898, Karar No: 2012/13816, Tarih: 12.07.2012

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, öncelikle ölüm aylığının ne zaman ve hangi tarih itibarıyla iptal edilip (kesilip), Kurumca hangi dönem yönünden borç tahakkuk işlemi tesis edildiği belirlenerek dava konusu dönem saptanmalı, sonrasında, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, 30.04.2007 günü hazırlanan araştırma tutanağında davalı ile boşandığı eşinin aynı çatı altında birlikte yaşadıklarının belirtilmiş ve 23.03.2010 ile 01.11.2010 tarihli araştırma tutanaklarının ise dava dışı ... hakkında düzenlenmiş olması dikkate alınarak, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları Karaağaçlı Köyü/Tonya yönünden yeniden geniş kapsamlı Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27746, Karar No: 2014/2460, Tarih: 30.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/27746 E.  ,  2014/2460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İspir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2012

NUMARASI : 2012/253-2012/502

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Taşınmazın ve emsal olarak incelenen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan metrekare değerlerinin getirtilmesi için dosyanın geri çevrilmesi üzerine; İspir İlçesi Çamlıkaya Belediye'sinin yazısında, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki emlak vergisine esas metrekare değerinin bildirilmediği anlaşıldığından, taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine 2. kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1961, Karar No: 2014/14140, Tarih: 23.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1961 E.  ,  2014/14140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Malatya 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.10.2013

NUMARASI :Esas no:2013/73 Karar no:2013/656

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı (kadın), 09.07.2012 tarihinde açtığı boşanma davasından 05.11.2012 tarihinde feragat etmiş; 30.01.2013 tarihinde ise eldeki boşanma davasını açmıştır. Mahkemece, davacının bu boşanma dosyasında iddia ettiği vakıaların, önceki boşanma davasında da dava sebebi yapıldığı ve önceki davadan feragat etmek suretiyle davacının bu olayları affettiği gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Oysa davacı, eldeki boşanma davasında, 08.11.2012 tarihinde, eşinin kendisine yönelik şiddet uyguladığı ve eve kapattığına dair vakıaya da dayanmıştır. Dayanılan bu vakıa karşısında, mahkemece davacının bu iddiasına dair delillerini bildirmesine imkan tanınması, bildirmesi halinde tüm delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.06.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/5590, Karar No: 2022/6059, Tarih: 04.07.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5590 E.  ,  2022/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2014/394 Esas, 2015/610 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca iki kez ayrı ayrı 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilerek 5237 sayılı Kanun'un 51inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezasının ertelenmesine ve aynı Kanun'un 51 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca sanığın, 1 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına karar verilmiştir.

2. Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2014/394 Esas, 2015/610 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 20.05.2019 tarihli ve 2019/3399 Esas, 2010/10918 Karar sayılı ilâmıyla;

"1) Sanığın mağduru aynı gün içerisinde farklı zamanlarda iki kez bıçakla yaraladığının sabit olması karşısında ilk olayda ve ikinci olayda mağdurda hangi yaralanmaların meydana geldiğinin ayrı ayrı tespitiyle her bir yaralanma olayına ilişkin ayrı ayrı adli raporlar alınması yerine her iki olaya ilişkin yaralanmaların bütün olarak değerlendirmeye esas alınarak ve eylemler ayrılmadan alınan rapora istinaden yazılı şekilde hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Mağdurun yaralanması hakkında hükme esas alındığı anlaşılan Muş Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 01.04.2015 tarihli raporda mağdurun hayati tehlike geçirecek ve basit müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığının bildirilmesi karşısında, 86/1. maddesine göre temel cezanın belirlenmesinin ardından, 87/1-d ve 87/1-son maddelerinin ayrı ayrı, denetime imkan verecek şekilde uygulanması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılarak sanık hakkında eksik ceza verilmesi,

2) Mağdurun yaralanması hakkında hükme esas alındığı anlaşılan Muş Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 01.04.2015 tarihli raporda mağdurun hayati tehlike geçirecek ve basit müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığının bildirilmesi karşısında, 86/1. maddesine göre temel cezanın belirlenmesinin ardından, 87/1-d ve 87/1-son maddelerinin ayrı ayrı, denetime imkan verecek şekilde uygulanması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılarak sanık hakkında eksik ceza verilmesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,"

Nedenleriyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

3. Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2022 tarihli ve 2019/328 Esas, 2022/54 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve aynı maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ve 62 nci maddesinin fıkrası ve uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; ancak, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunması ile iki kez 1 yıl 3 ay, toplam 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Temyiz dışı sanık ..., sanık ...'in babası olup ...'in kızı ve damadı arasında sorunlar bulunduğu, mağdur ...'in de ...'in damadının amcası olması nedeni ile her iki aile arasında husumet bulunduğu, olay günü mağdur ...'in yengesinin evinde bulunduğu sırada sanık ...'in buraya geldiği, burada sanık ile mağdurun tartıştıkları, tartışma sırasında sanığın üzerinde taşıdığı bıçakla mağdur ...'i sırtının sol tarafından yaraladığı ve akabinde olay yerinden uzaklaştığı, bir süre sonra dışarı çıkan mağdur ...'in temyiz dışı sanık ... ile karşılaştığı, tarafların birbirlerini elleri ile darp ettikleri, araya girenler tarafından ayrıldıkları, sonrasında mağdur ...'in bir çay ocağına giderek oturduğu, kısa bir süre sonra yanına gelen sanık ...'in, yanında temyiz dışı sanık ... ile buraya gelerek mağdura saldırdıkları, sanık ...'in yine elindeki bıçakla mağdur ...'i vücudunun değişik yerlerinden yaraladığı, Tahsin'in hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

2. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

3. Sanığın eylemi neticesinde mağdurda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak;

a) Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı Muş Adlî Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan, 01.04.2015 tarihli;

"Sol skapuler alanda 2x1 cm.'lik ve 3 cm.'lik delici kesici alet girişleri olduğu, sol 10-11-12. kotun altında 3 cm.'lik yatay kesi olduğu, batın yan duvarda 2 cm.'lik yatay delici kesici alet girişi bulunduğu, çekilen toraks BT'de solda plevral yapraklar arasında 7 mm. hemotoraks olduğu, solda hemotoraks arızasının; Hayati tehlikeye neden olduğu,

Basit bir tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı,Kemik kırığı bulunmadığı,"

b) Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı İstanbul 2. Adlî Tıp İhtisas Kurulunca tanzim olunan, 08.03.2021 tarihli;

"1) Kişinin vücudunda sırt solda 2 (iki) adet, göğüs solda 1 (bir) adet ve sol lomber bölgede 1 (bir) adet olmak üzere toplam 4 (dört) adet kesici delici alet yaralanması tanımlandığı,

2) Sırt solda ve göğüs solda tanımlanan lezyonların traseleri açık ve net olarak belirtilmediğinden en az 1 (bir) tanesinin göğüs boşluğuna girerek solda hemotoraksa ve sol 3. kotta kesiye (kırığa) neden olan yaralanmasının,

A) Kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum OLDUĞU,

B) Kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte OLMADIĞI,

C) Vücudundaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisi Hafif (1), Orta (2-3) ve Ağır (4-5-6) olarak sınıflandırıldığında; şahısta saptanan kırığın hayat fonksiyonlarını Orta (2) derecede etkileyecek nitelikte olduğu,

3) Sol lomber bölgede tanımlanan traseninde büyük damar,sinir veya organ yaralanması tanımlanmayan ve derin yumuşak doku lezyonuna neden olan kesici delici alet yaralanmasının,

A)Kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum OLMADIĞI,

B)Kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte OLMADIĞI,

C)Vücudunda kemik kırığı tanımlanmadığı,"

Görüşlerini içerir adlî muayene raporu dava dosyasında mevcuttur.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A)Kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum OLMADIĞI,

B)Kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte OLMADIĞI,

C)Vücudunda kemik kırığı tanımlanmadığı,"

Görüşlerini içerir adlî muayene raporu dava dosyasında mevcuttur.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın eylemi neticesinde mağdurda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak tanzim olunan adlî muayene raporunda mağdurun vücudunda hayat fonksiyonlarına etkisi orta (2) derecede kemik kırığı meydana geldiği ve mağdurun hayati tehlike geçirdiği gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıkla 61 inci maddesinde belirtilen, sanığın kastının yoğunluğu, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı gibi kriterler ile 5237 sayılı Kanun'un "Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi" başlıklı 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen cezada orantılılık ilkesi gereği sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre temel cezanın tayininde, sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre belirlenen "1 yıl 6 ay" hapis cezasının, aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca (1/2) oranında artırılması neticesinde belirlenmesi gereken ceza miktarı "1 yıl 15 ay" hapis cezası iken hesap hatası neticesinde "2 yıl 3 ay" hapis cezası olarak tespiti, yine bu miktar üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca (1) kat artırım uygulandığında belirlenmesi gereken ceza miktarı "2 yıl 30 ay" hapis cezası iken hesap hatası neticesinde "4 yıl 6 ay" hapis cezası olarak tespiti suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına konu hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edildiği, bozma ilâmında 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verildiği, bozmaya konu hükümde sanık hakkında netice hapis cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ertelenmesine karar verildiği, bozma sonrası yargılamada ise 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının, iki ayrı eylem yönünden kurulan iki ayrı hükme ilişkin netice cezaların toplanması suretiyle korunmasına karar verildiği, erteleme yönünden kazanılmış hakkın ihlâl edildiği belirlenmekle, bu husus hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca erteleme müessesesinin uygulanmasını müteakip aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca denetim süresi belirlenirken "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz." şeklindeki hükme aykırı olacak şekilde denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2022 tarihli ve 2019/328 Esas, 2022/54 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2022 tarihinde karar verildi.