muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5458, Karar No: 2014/15845, Tarih: 26.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/5458 E.  ,  2014/15845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/259721

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2012/583 (E) ve 2013/380 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Bağlık Mahallesi G.. Caddesinde bulunan ve kaçak olarak işletilmesi nedeniyle 17/08/2012 günü katılan idare yetkililerince girişi mühürlenerek işletime kapatılan suça konu Y:403676 X: 4590822 sayılı ulusal koordinatlardaki kaçak kömür ocağının ve bu ocağın 50 m ilerisinde bulunan ve sanığın evine çok yakın olup, yine kaçak olarak işletilmesi nedeniyle 15/8/2012 günü katılan idare yetkililerince patlatılarak imha edilen kaçak kömür ocağının sanık tarafından kaçak olarak işletildiğinin, sanığın o olaya ilişkin 15/08/2012 tarihli kolluk beyanındaki tevil yollu ikrarı, 15 ve 17 /08/2012 tarihli Araştırma, Tesbit, İmha ve Yediemin Tutanağı ve Mühürleme Tutanağından, özellikle söz konusu ocağın elektrik hattının da sanığın 250 m yakındaki evinden çekilmiş olduğunun yine sanığın .... plakalı aracının 2.250 kg kaçak çıkartılmış kömür yüklü halde ocak önünde park halinde olduğunun tespit edilmiş olması;

Dosyadaki suç tarihi olan 16/10/2012 tarihinden bir gün önce jandarma görevlilerince mühürlü ocakta yeniden faaliyette bulunulduğuna dair yapılan tespit ile durumun polise ihbarı üzerine, katılan idare ve emniyet görevlilerince olay yeri olan kaçak kömür ocağına gidilerek düzenlenen 16/10/2012 tarihli Araştırma, Tesbit ve İmha Tutanağıyla, ocağın elektriğinin sanığın yakındaki evinden aldığı, ocak tumbasının altında sanığa ait yukarıda belirtilen plakalı aracın park halinde olduğu ve ocağın ağzındaki mühürleme tahtalarının zemine olan bağlarının kesilip yerlerinden çıkartılarak mührün bozulup ve yeniden kazı çalışması yapılmak ve ocak içini havalandırma ve pompa hortumları sokulmak suretiyle kömür çıkarmak amaçlı faal vaziyette olduğunun ve görevlilerin geldiğini gören ve kaçak maden ocağından çıkan birkaç kişinin sanığın 250 m ilerdeki evine doğru kaçtıklarının görülmesi üzerine, yakalanmaları için eve gidildiğinde evin alt katının işçilerin kalması için koğuş sistemiyle düzenlendiği ve içerdeki şahısların diğer odalara kaçışıp saklanmaya çalıştıklarının belirlenmesi, haklarında ek takipsizlik kararı verilen bu işçilerin dosya arasındaki tevilli ifadelerinde sanığın işçisi olarak çalıştıklarını beyan etmiş olmaları, keza sanığın da 19/10/2012 tarihli kolluk beyanında bu alanda taşeron olarak kömür çıkartmak için saha etüdü ve ön çalışma yaptığı ve tutanakta bahsedilen işçilerin kendisinin fındık işçileri olup evinde kaldıkları yolundaki tevilli savunması ve yine kömür alım satımı işi yaptığını beyan eden sanık hakkında daha önce de (29/04/2011, 31/05/2011 ve 07/06/2011 tarihlerinde) aynı yerde kaçak kömür çıkarttığı iddiasıyla adli işlem yapılarak dava açılmış olması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, Sözkonusu ocağa ve girişindeki mühüre sanık dışında bir başka kişinin müdahale etmesinin hayatın olağan akışına ve dosya içeriğine aykırı olduğunun anlaşılması karşısında; sanığa yüklenen suçun tüm unsurları itibariyle oluşup sübuta erdiği gözetilmeden, sanığın mahkumiyeti yerine, delillerin takdirinde hataya düşülerek "atılı suça konu tespit günü olan 16/10/2012 tarihinde sanığın ocakta ne şekilde çalışma yaptığı, ocakla sanığın ilgisinin nasıl saptandığı hususlarını ortaya koyan genel ve soyut değerlendirmelere dayalı iddia dışında kanıt bulunmadığı, bu durumda sanığın savunmalarına üstünlük tanınması gerektiği" şeklindeki isabetsiz gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1372, Karar No: 2021/5092, Tarih: 25.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/1372 E.  ,  2021/5092 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 43. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, davalı Bakanlığa ait işyerinde toplu iş sözleşmesi imzalamaya yetkili Türk Harb -İş Sendikası üyesi olarak İşletme Toplu İş Sözleşmesinden yararlanmak suretiyle çalıştığını, çalıştığı ortamın Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında kaldığını, çalışmalarının 8,5 saat sürdüğünü, on beşer dakikadan yarım saat ara dinlenmesi düşüldüğünde 7,5 saatten fazla çalışmasının bulunduğunu ve bunun zamlı ücretinin ödenmediğini, ayrıca davacının üyesi olduğu Sendika ile davalı Bakanlık arasında bağıtlanan Toplu İş Sözleşmesinin 25 ve 33. maddelerinde fazla çalışmaların %80 zamlı ödeneceği düzenlendiği gibi 52. maddesine göre de Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma süreleri için %14 kısa çalışma primi ödenmesi gerektiğinin düzenlendiğini belirterek, fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının çalıştığı ortamın Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında kalmadığını ve istemlerin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacının çalıştığı işyerinde keşif yapılarak alınan rapor neticesinde çalışmaların Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-İlk Derece Mahkemesi kararında fazla çalışma ücreti alacağının Toplu İş Sözleşmelerinin 51. maddelerinde belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren, kısa çalışma primi alacağının ise 9.1.2020 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren işleyecek faizi ile davalıdan tahsil edilmesine karar verilmiştir.

Ne var ki; kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş olmadığından bu alacak kalemine dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir.

Öte yandan; fazla çalışma bakımından hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayrı ayrı temerrüt tarihleri gösterilmediğinden bu alacak kalemine uygulanacak faizin başlangıç tarihi yönünden hüküm, infaza elverişli değildir.

Açıklanan sebeplerle; İlk Derece Mahkemesince verilen karar hatalı bulunmuştur.

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26812, Karar No: 2014/16811, Tarih: 21.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/26812 E.  ,  2014/16811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/113876

MAHKEMESİ : Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

NUMARASI : 2011/457 (E) ve 2012/124 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zara verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun Antakya Beyhan Gencay İlköğretim Okulu'nda öğrenci olup, öğretmen olan katılanın düşük not vermesi nedeniyle, katılanın evinin önünde park halinde duran .. plakalı aracını boydan boya bir cam parçası ile çizdiği iddia edilen olayda, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 151. maddesinde yer alan basit mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı kanunun 152/1-g maddesi gereğince hüküm tesis edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Başkan
Yargıtay — Esas No: 2011/14177, Karar No: 2012/31742, Tarih: 24.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/14177 E.  ,  2012/31742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Belediyeye ait taşınmazların satışına ilişkin ihalenin, belediye başkanlığınca iptal edilmesi nedeniyle, ihalenin usul ve yasaya aykırı olarak başlatıldığını ileri süren sanık ...'in açıklamalarının gazetede yayımlanması nedeniyle kamu davasının açıldığı, 5187 sayılı Basın Kanununun 3. maddesinde basının özgür olduğu, bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama, eser yaratma haklarını içerdiği, basın özgürlüğünün ancak başkalarının haklarının korunması amacıyla sınırlanabileceğinin belirtildiği, bir haberin hukuka uygun sayılabilmesi için gerçeklik, güncellik, kamu yararı, toplumsal ilgi, konuyla ifade arasında düşünsel bağlılık koşullarının varlığı ile haberin objektif olması, belli kişileri açıkça hedef almaması, haber verme hakkı kapsamında yer alması gerektiği, eleştirilerin sert olmasının başlı başına yapılan haberi hukuka aykırı hale getirmediği gözetilerek, dava konusu olayda konuyla anlatım, içerik ile varılmak istenen sonucun bağlantılı olması, sanık ...'in katılana yönelik olarak söylediği sözlerin eleştiri ve haber verme hakkı sınırları içinde yer alması, ... Gazetesinin 02.11.2007 tarihli nüshasında; öz ile biçim arasında denge oluşturacak üslubun kullanılması, haberin verilme üslubunun suç tarihinde Niksar Belediyesi Başkanı olan katılanın, kamu faaliyetine ilişkin olarak toplum içindeki saygınlığını rencide etmemesinin basın yoluyla hakaret suçunu oluşturmaması, araştırma yapılmaksızın ilk inceleme ile hukuka aykırı olmadığı anlaşılan bir eylemden dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılmasının, iftira suçunun unsurlarını oluşturmaması karşısında tebliğnameye iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11926, Karar No: 2024/2253, Tarih: 13.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/11926 E.  ,  2024/2253 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ :

SAYISI : 1996/1290 E., 1997/6 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Uyarlama talebinin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.1997 tarihli ve 1996/1290 Esas, 1997/6 Karar sayılı kararı ile hükümlünün 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçundan 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesi sonucu infaza verildiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürülüğe girmesi nedeniyle mahkemece duruşmalı olarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda 20.06.2013 ek karar ile 765 sayılı Kanun'un hükümlü lehine olması nedeniyle uyarlama talebinin reddine ve 1996/1290 Esas, 1997/6 Karar sayılı ilâmın aynen infazına karar verildiği, kararın hükümlü ...'in adresine 06.08.2013 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilerek kesinleştirildiği, kararın hükümlü ile birlikte suça karışan diğer hükümlü ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.12.2014 tarihli ve 2014/29813 Esas, 2014/31233 Karar sayılı ilâm ile uyarlama yargılaması ile kurulan 20.06.2013 tarihli ek kararın onamasına karar verildiği anlaşılmakla ve hükümlünün dilekçelerinin de temyiz talebini içermediği belirlenmekle;

Hükümlü vasisi 20.06.2013 tarihli ek kararın 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesine göre tebliğ edildiği ve tebliğin usûlüne uygun olmadığını gerekçe göstererek hükümlünün karardan haberi olmadığından bahisle temyiz isteminde bulunmuş ise de; hükümlünün 05.10.2021 tarihli dilekçesi ile uzlaşma hükümlerinden faydalanmak istediğini talep ettiği, mahkemece 13.10.2021 tarihli ek karar ile hükümlü lehine yasa değişikliği yapılmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verildiği, bu kararın hükümlüye 14.10.2021 tarihinde okunup, anlatılmak suretiyle cezaevinde tebliğ edildiği, bu sefer hükümlünün 01.12.2021 tarihli dilekçe ile 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi nedeniyle lehe kanunun belirlenmesi için duruşma açılarak karar verilmesini talep ettiği, 13.12.2021 tarihli ek karar ile hükümlü lehine yasa değişikliği yapılmadığı ve 20.06.2013 tarihli ek karar ile duruşma açılarak aynı hususta karar verildiği gerekçesiyle mükerrer talebin reddine karar verildiği, bu kararın da hükümlü ...'a 15.12.2021 tarihinde okunup, anlatılmak suretiyle cezaevinde tebliğ edildiği, dolayısıyla hükümlünün verilen karardan haberdar olduğu dikkate alınarak hükümlü vasisinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 09.12.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, bu karara yönelik temyiz isteminin REDDİNE, 13.02.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13077, Karar No: 2017/25773, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13077 E.  ,  2017/25773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2949, Karar No: 2020/352, Tarih: 13.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/2949 E.  ,  2020/352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın idaresindeki kamyonla, saat 18:40 sularında, meskun mahal dışındaki, iki şeritli, iki yönlü, 6,40 metre genişliğindeki, asfalt kaplama, iniş yönünde eğimli, yağmur dolayısıyla ıslak yolda seyir halindeyken, yolun sola doğru virajlanan kısmına geldiğinde karşı yönden gelen araçların kullanımındaki şeride tecavüz ederek, karşı yönden gelen ...'un idaresindeki Ford Transit marka araçla çarpışması neticesinde ...'un kullandığı araç içinde yolcu olarak bulunan ...'nun ölümü ile neticelenen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında belirlenen 2 yıl 6 ay süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında netice cezaya esas gün tam sayısı ve uygulama maddeleri tam olarak gösterilmeyerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması;

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının paraya çevirmeye ilişkin 5. maddesinin hükümden çıkarılarak yerine "Sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak sanık hakkında taksirli suçtan verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 18.200.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7207, Karar No: 2012/10066, Tarih: 31.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/7207 E.  ,  2012/10066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :199-26

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı SGK Başkanlığı işleminin iptali ile kesilme tarihi itibarıyla aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 09.05.2005 tarihinde kesinleşen davacıya, 1982 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2009 yılının Eylül ayında gerçekleştirilen işlemle 01.10.2008 günü itibarıyla kesilerek, 22.10.2008 – 21.10.2009 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.