muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8961, Karar No: 2014/2381, Tarih: 23.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/8961 E.  ,  2014/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/194216

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2011

NUMARASI : 2009/826 (E) ve 2011/55 (K)

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

TEMYİZ EDEN : O yer Cumhuriyet savcısı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Mağdur Yüksel ve kendisine yönelik eylem nedeniyle beraat kararı verilen müşteki Taner'in aşamalarda değişmeyen beyanlarında, Erdal isimli kişinin elinde bıçak olduğunu ve rastgele salladığını belirtmelerine, kendisinin çevrede Erdal olarak bilindiğinin sanık tarafından da kabulune ve olay günü sanığın üzerinde bıçak bulunduğu anlaşılmasına rağmen, sanıkla müşteki ve mağdurun yüzleştirilerek, olay günü elinde bıçak olan kişinin sanık olup olmadığı kesin olarak tespit edilmeden, hatalı değerlendirme ve eksik soruşturmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2273, Karar No: 2014/6049, Tarih: 08.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2273 E.  ,  2014/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tavas Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2013

NUMARASI : 2013/73-2013/343

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.03.2013 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi idari sınırın tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın yargı yolu nedeniyle reddine dair verilen 20.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Ç.. B.., kendi sınırları içinde bulunan meraya davalıların hayvan otlatmak suretiyle müdahalede bulunduklarını belirterek davalı köylerin meraya elatmalarının önlenmesini ve idari sınırın tespitini istemiştir.

Davalı köyler, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, idari yargının görevli olduğundan yargı yolu nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 50. maddesi gereğince medeni haklardan yararlanma ehliyetine sahip olan, davada taraf ehliyetine de sahiptir. Aynı kanunun 51. maddesine göre de dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetine göre belirlenir.

4721 sayılı TMK'nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi ile köy aleyhine açılan davalarda köyü temsil yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Kural olarak, meraların kuru mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı köy ve belediyelere aittir.

06.12.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı "Ondört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 1. maddesinde;

1- "Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür."

2- "Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır."

3- "Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır" şeklinde düzenleme yapılmıştır.

3- "Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır" şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olacağı belirtilmiştir.

Kanunun "Yürürlük" başlıklı 36. maddesi uyarınca da geçici 1. maddenin onüçüncü fıkrasının ilk mahalli idareler genel seçim tarihi olan 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girdiği görülmektedir.

Somut olaya gelince; dava, meraya elatmanın önlenmesi ve idari sınırın tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın sadece idari sınır tespiti olarak değerlendirilerek yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ancak davada gerek davacı Çağırgan Belde Belediyesi gerekse davalı Derinkuyu ve Gümüşdere köyleri 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen ilgili maddeleri uyarınca bağlı bulundukları Tavas ilçesi belediyesine katıldıkları ve tüzel kişiliklerinin son bulduğu, başka bir deyişle davada taraf ehliyetlerinin kalmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesinin taraf olacağı belirtilmiş ise de, davanın taraflarının tümünün tüzel kişilikleri son bulup dava ehliyetleri katıldıkları Tavas Belediyesinde birleşmiştir. Hal böyle olunca, Tavas Belediyesi mahalleleri arasındaki davanın, dava konusu meradan yararlanma hakkı sahibi Tavas Belediyesine bildirilmek suretiyle "davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenin katıldığı Tavas Belediyesine iadesine, 08.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15067, Karar No: 2023/562, Tarih: 13.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/15067 E.  ,  2023/562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2019/230 Esas, 2020/339 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2019/230 Esas, 2020/339 Karar sayılı kararının sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.12.2021 tarihli ve 2021/24127 Esas, 2021/9938 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yeterli delil olmadığından hakkında beraat kararı verilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2022 tarihli ve 2022/26 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği; suçun sübut bulduğuna, teşhis işleminin düzgün olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

2. Katılanlar vekilinin temyiz isteği; mahkeme eksik inceleme sonucu beraat kararı verildiğine teşhis işleminin hukuka uygun olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği; suçun sübut bulduğuna, teşhis işleminin düzgün olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

2. Katılanlar vekilinin temyiz isteği; mahkeme eksik inceleme sonucu beraat kararı verildiğine teşhis işleminin hukuka uygun olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Olay tarihi itibariyle mağdur ...' in İnegöl ilçesinde bulunan ... isimli parkta okula gitmek için yürüdüğü sırada sanık ...'ın cinsel amaçlı olarak bu mağdura "atla seni götüreyim" demesi üzerine mağdurun olay yerinden uzaklaştığı, bu olaydan bir ay sonra 16.12.2011 tarihinde mağdur ... ile mağdur ...' un aynı yolda yürüdükleri sırada sanığın cinsel amaçlı olarak mağdur ...'e yaklaştığı ve çantasından çektiği, ...' in kaçması üzerine sanığını ilerlemekte olan mağdur ...' un kalçasını cinsel amaçlı olarak eliyle sıktığı belirtilerek sanığın eylemlerinin mağdur ...'a karşı "Çocuğun Cinsel İstismarı" suçunu oluşturduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilerek dosya mahkememize gönderilmiş ise de, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan ettiği, Yargıtay 9. CD. 2021/24127 E., 2021/9938 K. Sayılı kararında belirtildiği üzere katılan ...’un soruşturma evresinde düzenlenen teşhis tutanağında sanığı elbisesinden teşhis etmesine karşılık duruşma ifadesinde ''...yüzünü tam olarak göremedim, ben bu kişinin sanık olup olmadığını bilmiyorum...'' şeklinde beyanda bulunması, son olayda olay yerinde bulunan diğer mağdure ...'in, mahkeme ifadesinde kendilerine yönelik eylemleri gerçekleştiren kişinin sanık olmadığını belirtmesi, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, şüphe üzerine de cezalandırma yoluna gidilemeyeceği, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın üzerine atılı suçtan beraatine" şeklinde kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, kararda hukuka aykırılık bulunmayıp katılan mağdure vekili ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2022 tarihli ve 2022/26 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile katılanlar vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekili ile katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1105, Karar No: 2023/3926, Tarih: 13.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1105 E.  ,  2023/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/378 E., 2022/2688 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabul ile esas hakkında yeniden karar verilmesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/995 E., 2021/1260 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin boşanma davasının reddine, kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin sürekli kavga ettiğini, fiziksel şiddet uyguladığını, geçirdiği düşük tehlikesinden sonrasında hamileliğin 5. ayında kadını ...'a götürerek orada bırakıp geri döndüğünü, kadının eşi yokken doğum yaptığını, doğumdan sonrada tekrar ...'ya gittiğini, erkeğin evin ve davacı eşinin temel ihtiyaçlarını karşılamayarak ekonomik şiddet uyguladığını, tayininin ...'a çıktığını ve burada da şiddet ve aldatmaların devam ettiğini, sen çirkinsin, nasıl çirkin yüzün var şeklinde kadın onuru ile bağdaşmayacak beyanlarla psikolojik şiddet uyguladığını, 5 yıldan beri meme hastası olmasına karşın davalı tarafın eşine bu hastalığından dolayı hiç bir destek sağlamadığını, hastaneye dahi götürmediğini, defalarca insanlar içerisinde yobaz, örümcek beyinli, neresi güzel bunun şeklindeki söylemlerine yıllarca devam ettiğini,yatak odamızda ruhum sıkılıyor, bu nedenle uyuyamıyorum dediğini, senin sevilecek neyin var dediğini, aralarındaki her şeyin kavga ve şiddete döndüğünü, eşinden korktuğu için darp raporu almadığını iddia ederek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı ve 337 nci maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk ve kadın yararına ayrı ayrı aylık 2.000,00 TL tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakasına, kadın yararına 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; iddiaların asılsız olduğunu, kadının aşırı savurgan olduğunu, çevrelerine eve bakmaz, bizi sürekli kısıtlar, şunu istediğimde almaz kızar şeklinde ilgisiz alakasız iftiralarla kendisini küçük düşürmeye çalıştığını, şiddete yatkın ve aşırı kıskanç olduğunu, çocuklarının; baba annemin huyunu biliyorsun sen sus karşılık verme şimdi siniri geçer diye kendisini uyardığını, kendisinin susarken davacının çocuğun psikolojini hiç düşünmeden bağırmalarına devam ettiğini, sürekli başkalarına özendiğini, tüm güven ortamını zedelediğini, boşanma tehdidi ile ekonomik durumunu aşar isteklerde bulunduğunu, sürekli borca soktuğunu, gerek iş gerek ailesine bu durumdan dolayı mahcup olduğunu gururunun incindiğini ileri sürerek asıl davanın reddine, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, erkek yararına 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin kadına karşı değişik zamanlarda ve süreklilik arz eder şekilde şiddet uyguladığı, tarafların, erkeğin birlikte uyumak istememesi nedeniyle yatakları ayırdığı, kadının son hadisede pavyona gitmesini öğrenmesi üzerine tarafların tartıştıkları ve akabinde erkeğin kadının boğazını sıktığı, erkeğin kadına yönelik iddialarının ispat edilemediği, evlilik birliğinin sona ermesinde erkeğin tam kusurlu olduğu; ortak çocuğun annesinin yanında kalması, ihtiyaçlarının annesi tarafından karşılaması, idrak çağında olan çocuğun görüşü de nazara alınarak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, erkeğin üzerine kayıtlı taşınmazlar ve kira geliri olduğu hususu ile gelir ve gider miktarları, günün ekonomik koşulları, hakkaniyet ilkesi de nazara alınarak kadın ve çocuk lehine tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına; tarafların evli kalmış oldukları süre, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylarda erkeğin tam kusurlu davranışları, kadının evlilik birliğinden beklediği menfaatlerin zarara uğramış olması, paranın alım gücü, kadının kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaati hakkaniyet ilkesi nazara alındığında kadın yararına maddî ve manevî tazminata karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile erkeğin boşanma davasının reddine, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 12.000,00 TL maddî ve 13.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı- davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak kadının davasının kabulü ile erkeğin davasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, kadın yararına tazminat ve nafaka şartlarının oluşmadığı, miktarların yüksek olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

2. ... kadın vekili katılma yoluyla istinaf dilekçesinde özetle; belirlenen ve gerçekleşen kusurlara göre takdir edilen nafaka ve tazminat miktarlarının az olduğunu ileri sürerek karar kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu, kadının ispatlanmış bir kusurunun olmadığı, kusur belirlemesinde hata edilmediği, asıl davanın reddine ve karşı davanın kabulüne dair verilen kararın doğru olduğu; tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, kusur durumu, evlilik süresi, paranın alım gücü ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat ile kişilik haklarına yapılan saldırı dikkate alındığında, kadın eş yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat ile nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre, kadın eş yararına takdir edilen yoksulluk nafaka miktarının az olduğu; velâyeti anneye bırakılan ortak çocuğun yaşı, bakım, sağlık ve eğitim giderleri, paranın alım gücü dikkate alındığında, müşterek çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakasının az olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) inci alt bendi gereğince kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadın yararına aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, çocuk yararına aylık 1.000,00 TL iştirak nafakasına,kadın yararına 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata, kadının diğer, erkeğin ise tüm istinaf başvurularının ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı- davacı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak kadının davasının kabulü ile erkeğin davasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, delillerin değerlendirilmesinde hata yapıldığını, eksik inceleme ile karar verildiğini, affedilen ve dava tarihinden sonra meydana gelen olayların hükme esas alınmasının hatalı olduğunu, kadın yararına tazminat ve nafaka şartlarının oluşmadığı, miktarların yüksek olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının her iki dava ve fer'îleri yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.... kadın vekili katılma yoluyla temyiz başvuru dilekçesinde özetle; belirlenen ve gerçekleşen kusurlara göre takdir edilen nafaka ve tazminat miktarlarının az olduğunu ileri sürerek nafaka ve tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davanın reddine karar verilmesinin hatalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci, 182 nci, 330 uncu maddeleri; 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.