muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5703, Karar No: 2023/6755, Tarih: 28.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5703 E.  ,  2023/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/933 E., 2021/2143 K.

SUÇLAR : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜMLER : Beraat ve düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burdur Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2020 tarihli iddianamesi ile, sanıkların infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Burdur 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2021 tarihli kararı ile, atılı suçtan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetlerine ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 3. İlgili kararın sanıklar ..., ... ve sanık ... müdafi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 03.12.2021 tarihli kararı ile, dosya üzerinden incelemede, sanıkların atılı suçtan beraatlerine ve düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, suçun sabit olduğuna, istinaf mahkemesince tereddütün varlığı halinde duruşma açılıp, suça konu eşyalar incelendikten sonra hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; Burdur E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanıkların kaldıkları odalarda yapılan aramada, sanık ...'nin odasında ceza infaz kurumunda bulundurulması ve kullanılması yasak nitelikte, kırmızı asetat kalem içinde yapılmış tığ, sanık ...'in odasında yeşil asetat kalem içinde yapılmış tığ, sanık ...'ın odasında tahta sapa çakılmış şekilde tığ bulundurdukları iddiasına ilişkindir.

2. 04.02.2020 tarihli kısmı ve zemin arama tutanağı dosyada mevcuttur.

3. Antalya Kriminal Polis Laboratuvarının 02.03.2020 tarihli raporunda, inceleme konusu aletlerden ikisinin 3.4 cm uzunluğunda, üçüncüsünün 2.6 cm uzunluğunda namlusu bulunan, delici vasıfta sivri uçlu, ucunda küçük kanca şeklinde bir adet çentik bulunan alet oldukları, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkındaki Kanunun (6136 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi kapsamında yasak nitelikteki bıçak ve aletlerden olmadıkları, ancak sivri uçlu ve delici vasfıyla, fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli oldukları bildirilmiştir.

4. Sanıklar savunmasında, suça konu tığları bulundurmanın suç olduğunu bilmediklerini, boncuk yapımında kullandıklarını, tığların radyo anteninden yapıldığını beyan etmişlerdir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanıkların eylemi sabit görülerek mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

4. Sanıklar savunmasında, suça konu tığları bulundurmanın suç olduğunu bilmediklerini, boncuk yapımında kullandıklarını, tığların radyo anteninden yapıldığını beyan etmişlerdir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanıkların eylemi sabit görülerek mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm isabetli bulunmamış ve sanıkların kastın bulunmadığı gerekçesiyle beraatlerine ve düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 17.06.2005 tarihli ve 25848 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza İnfaz Kurumlarında Bulundurulabilecek Eşya ve Maddeler Hakkında Yönetmelik’in, "El işi faaliyetleri" başlıklı 14 üncü maddesi;

"Hükümlülerin, gerekli malzemeler kantinden temin edilmek koşuluyla, el işi faaliyetlerini, ceza infaz kurumlarının uygun bölümlerinde yapmaları esastır.

Ceza infaz kurumunun güvenliğini bozmamak kaydı ile bu faaliyetlerin devamına koğuş, oda ve eklentilerinde izin verilebilir.

Maket bıçağı, tornavida gibi kesici ve delici alet ile boyama ve yapıştırmada kullanılan madde ve malzemelerin koğuş, oda ve eklentilerinde bulundurulmasına izin verilmez."

şeklinde düzenlenmiştir. Bu düzenleme ile ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlü ve tutukluların el işi faaliyetlerini nerede ve ne şekilde yürütebileceklerine dair usul ve esaslar belirlenmiştir. Buna göre, hükümlü ve tutukluların koğuş, oda ve eklentilerinde el işi faaliyetleri yapmaları izne tabi tutulmuştur. Ancak, maket bıçağı, tornavida gibi kesici ve delici aletler ile boyama ve yapıştırmada kullanılan madde ve malzemelerin anılan yerlerde bulundurulmasına izin verilmeyeceği belirtilmiştir.

2. Silahtan neyin anlaşılması gerektiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) "Tanımlar" başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde beş alt bent halinde sıralanmıştır. Buna göre;

a. Ateşli silâhlar,

b. Patlayıcı maddeler,

c. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

d. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

e. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler silah sayılmaktadır.

5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen suçun tipe uygun eylem unsuru, infaz kurumuna veya tutukevine silah sokulması yahut bulundurulması olduğundan, bu suçun işlenip işlenmediğinin tespiti için öncelikle somut olayda eyleme konu nesnenin, aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde belirtilen anlamda bir silah olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Zira, 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde kastedilen "silah"ın, aynı Kanun’un 6 ncı maddesinde tanımlanan nesnelerden olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda yazılı açıklamalar ışığında dava konusu olay değerlendirildiğinde; sanıkların hükümlü olarak kaldıkları ceza infaz kurumunda bulundurdukları uzunluğunda delici kısmı bulunan tığların 5237 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin (f) bendindeki tanıma göre silah olarak değerlendirilmesi gerektiği ve ceza infaz kurumunda bulundurulmasının yasak olduğu anlaşılması karşısında; sanıkların eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde beraat hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 03.12.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3791, Karar No: 2016/7308, Tarih: 02.06.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/3791 E.  ,  2016/7308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında bozma öncesi ilk hükümde sonuç cezanın “2 yıl 6 ay hapis ve 5000 TL adli para cezası” olarak belirlendiği anlaşılmakla bozma sonrası kurulan hükümde sonuç olarak tayin olunan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100 TL adli para cezasının infazının kazanılmış hak gereği “2 yıl 6 ay hapis ve 5000 TL adli para cezası” üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonu- cunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç hapis cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığın neticeten 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası cezalandırılmasına'' ibaresi çıkarılarak yerine "hapis cezasının infazının 2 yıl 6 ay ve 100 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına" ibaresinin ilavesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONAN- MASINA), 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16811, Karar No: 2015/22123, Tarih: 24.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/16811 E.  ,  2015/22123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2015

NUMARASI : 2015/15-2015/119

DAVACI : Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğüne İzafeten İstanbul/Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm Cumhuriyet Başsavcılığı ve iade talebinde bulunan Ö.. G.. tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 24.11.2015 günü iade talebinde bulunan Ö.. G.. vekili Av. Duygu Akgün ile karşı taraf davalı Y.. G.. geldiler. Temyiz eden davacı İstanbul/Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı adına gelen olmadı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı Y.. G.. vekili 21.10.2015 tarihli dilekçe ile davayı kabul ettiklerini, müşterek çocukların mutat meskeni ülkesine iade edilmelerini beyan etmiştir. Çocuğun iadesini engelleyen bir riskin varlığı da ispat edilememiştir. Davanın kabulüne karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin Y. İ.den alınıp Ö. U.ya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Özgür'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.11.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/137, Karar No: 2011/15656, Tarih: 14.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/137 E.  ,  2011/15656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlattığı takibe karşı borçlu  çekteki imzanın kendisine  ait olmadığını belirterek imza inkarında bulunmuş, yapılan inceleme sonucunda keşideci imzasının keşideciye ait olmadığının tesbiti üzerine mahkemece takibin durdurulmasına karar verilmiştir.

Borçlar Kanunun 388/son maddesine göre; hususi selahiyeti haiz olmadıkça vekil dava ikame edemez, sulh olamaz tahkim edemez, kambiyo taahhüdünde bulunamaz. Bu durumda ve yerleşik Yargıtay uygulamalarına görede vekile verilen vekaletnamede çek düzenlenmesi için açıkca yetki verilmesi zorunludur. Alacaklı vekili 05.07.2010 tarihli cevap dilekçesinde, borçlu yı   çek keşide etmeye yetkili kılınıp kılınmadığının tesbitini  talep etmiş mahkemece yazılan yazılara Şekerbank T.A.Ş. ve T. Vakıflar Bankası T.A.O.  verilen cevap ve eklerine göre borçlunun  Çerkezköy Noterliğince  düzenlenen iki  ayrı vekaletname uyarınca  çek ve senet yazmaya, ciro etmeye bunları kullanmaya yetki verdiği görülmüştür. Bu durumda,  borçlu  adına çek düzenlemeyi de içeren vekaletnameye dayanarak borçluyu bankalarda ve ticari işlerde vekaletname uyarınca  temsil etmektedir. Bu itibarla vekaletname kapsamında çeki imza etmeye açıkca yetki verildiğinden bu şahıs tarafından borçlu adına düzenlenecek çekten dolayı borçlu  sorumlu olur. Vekilin çeki asıl borçlu adına imzalarken çek üzerine "vekaleten" ibaresi koyması zorunlu değildir.

Mahkemece alacaklı vekilinin iddiası doğrultusunda sözü edilen vekaletname dikkate alınarak borçlunun  verdiği vekalet kapsamında çeki düzenlediği iddia edilen Kamil Kafalı 'nın  usulüne uygun olarak imza incelemesine esas imza örneklerinin İİK.nun 68/a maddeside dikkate alınarak tesbiti ile bu maddeye göre bilirkişi incelemesi yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir iken  çeklerde borçluya vekaleten  atılmış bir imzanın bulunmadığından    bahisle imzaya itirazın kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12386, Karar No: 2011/19501, Tarih: 30.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/12386 E.  ,  2011/19501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Bilirkişi Kurulunca emsal olarak alınan taşınmazın üzerinde ev bulunduğu anlaşıldığından satış bedelinden bina bedeli tesbit edilip, toplam bedelden düşüldükten sonra dava konusu taşınmazın bedeli yönünden inceleme yapılması gerekirken, taşınmazın toplam bedelinden bina bedeli indirilmeksizin değerlendirme yapılması isabetli olmadığı gibi, satış değeri değerlendirme tarihine endekslendikten sonra taşınmazın hayatın olağan akışına uygun olmayan gerekçelerle emsalin dava konusu taşınmazdan 10 kat daha değerli olduğu belirtilerek taşınmaza değer biçilmesi doğru değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere geri verilmesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12754, Karar No: 2014/19480, Tarih: 11.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12754 E.  ,  2014/19480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14/05/2014 tarih ve 2013/206-2014/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, yazım araçları sektöründe faaliyet gösteren müvekkilinin 1955 yılından beri Türkiye piyasasında da yer aldığını, ince uçlu keçe kalem olan ‘ ...’ şekil markasıyla özdeşleştiğini, anılan markanın 1989 yılından beri Türkiye’de de tescilli olduğunu, davalının müvekkiline ait markanın aynısını teşkil edecek ürünleri piyasa sunduğunu, ürün kataloglarında yer verdiğini, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabet fiilini işlediğini ileri sürerek, bu fiillerin önlenmesine, sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, ürünlere el konulmasına, 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın tahsili ile hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 556 sayılı KHK’nin ürünü korumadığını, müvekkili ürününün ‘ ...’ markasını taşıdığı, davacı markasıyla benzerliğinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davacının TPE nezdinde 16. sınıfta tescilli ...nolu " ... point 88 + şekil" markalı özgün nitelikteki ürünleri ile davalının " ... " markalı olarak satışa sunduğu ürünlerin (kalem), üzerlerinde yazan markalar hariç, genel görünüş bakımından boyut, renk, doku, ebat ve biçim olarak ayırt edilemeyecek kadar ayniyet derecesinde benzerlik taşıdığı, ayrıca davalı tarafın, davacının ürününü piyasaya sunarken kullanmış olduğu ambalajın, hiçbir teknik zorunluluk yok iken ayniyete yakın benzerini aynı ürün (kalem) üzerinde kullanmak suretiyle iltibas meydana getirdiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalı eylemin 556 sayılı KHK'nin 9, 61 ve 62. maddeleri, 6762 sayılı TTK'nun 57/5. maddesi kapsamında marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, men'ine, sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, bilirkişi raporlarında görsel içerikli olarak belirtilen, davalı tarafa ait dava konusu kalemlerin ve bunları tanıtmaya yarayan katalog, broşür, ilan, reklam ve tanıtım evraklarının imalinin, satışının, dağıtımının, ithal ve ihracının, yurt içinde ve yurt dışında satışa sunulmasının durdurulmasına, önlenmesine, taklit

ürünler ile bunlara ait katalog, broşür ve her türlü tanıtım evraklarının el konularak kararın kesinleşmesine müteakip imhasına, 3.420,50 TL maddi tazminatın, 3.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

ürünler ile bunlara ait katalog, broşür ve her türlü tanıtım evraklarının el konularak kararın kesinleşmesine müteakip imhasına, 3.420,50 TL maddi tazminatın, 3.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davalı markasının hükümsüzlüğüne yönelik bir talebin olmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanununa uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 413,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9586, Karar No: 2017/7538, Tarih: 16.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/9586 E.  ,  2017/7538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 90 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre, hükmün kesin nitelikte olması ve mahkemece davalı vekilinin ilk temyiz talebinin hükmün kesin nitelikte verilmiş olduğu gerekçesi ile reddine ilişkin 09/03/2016 gün ve 2015/392 esas, 2016/67 karar sayılı ek kararında isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle temyiz isteminin reddine dair ek kararın, isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1253, Karar No: 2018/8291, Tarih: 23.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1253 E.  ,  2018/8291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık ... ve ... hakkında 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2008 takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkında bu takvim yılı için TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklara yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı, cezaları artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2006 takvim yılı için tekerrüre esas alınan ilamın suç tarihinden sonra kesinleştiği gözetilmeden, sanık hakkında bu takvim yılı için de TCK'nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı; sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nin 58. maddesinin uygulaması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.