muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18483, Karar No: 2012/14703, Tarih: 12.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/18483 E.  ,  2012/14703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, yasal defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 1- 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2 ve 5237 sayılı TCK.nun 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasına ve anılan Yasanın 53/1. maddesinde belirtilen haklardan yoksunluğa hükmedilmesine,

2- 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 ve 765 sayılı TCK.nun 80. maddeleri uyarınca 21 ay hapis cezasına ve 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinde belirtilen haklardan yoksunluğa hükmedilmesine,

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının tür ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanığın "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve yasal defter ile belgeleri ibraz etmemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizine gelince;

2-Sanığın "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve yasal defter ile belgeleri ibraz etmemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizine gelince;

1-Vergi Tekniği Raporundan; sanığın, suça konu edilen 2005 takvim yılında sahte faturalar düzenlediği iddia edilmesine karşın, hangi sayılı faturaların hangi tarihlerde ve kim adına düzenlendiklerinin belirlenmediği ve 2005 takvim yılına ait KDV beyannamesini önce boş daha sonra 30.07.2007 tarihli dilekçe ile düzeltme yaparak matrah beyan ettiği anlaşılmakla; sahte olduğu iddia olunan faturaların neler olduğu araştırılıp, adlarına fatura düzenlendiği iddia edilen şirket veya gerçek kişiler tespit edilerek haklarında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup, varsa celbiyle incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin bu dosyaya aktarılması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanığı tanıyıp tanımadıkları saptanarak, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden satıcı ile alıcı arasında mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı karşılaştırmalı inceleme yaptırılarak araştırılıp, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre;

a)Yasal defter ve belge ibraz etmeme suçundan kurulan hükümde TCK.nun 62. maddesi uygulanırken "yargılama sırasındaki tutum ve davranışları dikkate alınarak" denilerek sanık hakkında hapis cezasından indirim yapıldığı halde, sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümde ise "sanığın cezasından başkaca yasal ya da takdiri artırma ve indirme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" dair karar verilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2- Kabule göre;

a)Yasal defter ve belge ibraz etmeme suçundan kurulan hükümde TCK.nun 62. maddesi uygulanırken "yargılama sırasındaki tutum ve davranışları dikkate alınarak" denilerek sanık hakkında hapis cezasından indirim yapıldığı halde, sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümde ise "sanığın cezasından başkaca yasal ya da takdiri artırma ve indirme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" dair karar verilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi,

b)Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka

anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanlarının yeniden hesaplanması ve bu vergilerin matrahının belirlenmesi için takdir komisyonuna sevk edildiği, bir başka ifade ile tarh edilecek vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; suç tarihine göre sanığın adli sicil özetinde yer alan kayıdın silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak sonucuna göre; 5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK’nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1372, Karar No: 2009/2941, Tarih: 07.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/1372 E.  ,  2009/2941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıya kasko poliçesiyle ile sigortalı olan müvekkiline ait aracın, sürücünün 0,10 promil alkollü iken meydana gelen kazada hasarlandığını, hasar bedeli 5.047,44TL ödendiğini belirterek, 5.047,44TL’nin, kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesiyle, kazanın münhasıran alkollün etkiyle meydana geldiğini, aracın ticari araç olarak işletildiğini, hiçbir şekilde sürücüsünün alkol kullanmaması gerektiğini ileri sürüp, hasar miktarına itiraz ederek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, 5.047,44TL’nin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, trafik kazası münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmemiş olmasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 272.50.-TL peşin harcın onama harcından mahsubuna 7.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6774, Karar No: 2024/2688, Tarih: 05.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6774 E.  ,  2024/2688 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/37 E., 2023/224 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyizin kapsamına göre; İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2014/246 Esas, 2016/73 Karar sayılı, sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine ilişkin kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 31.10.2022 tarihli ve 2022/4318 Esas, 2022/18098 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine, İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2023/37 Esas, 2023/224 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin suç tarihinden inceleme konusu hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkında beraat hükmü verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2023/37 Esas, 2023/224 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3078, Karar No: 2019/7307, Tarih: 10.09.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/3078 E.  ,  2019/7307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : Hazine vd.

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı, Hazine lehine tespit harici bırakılan alana meyve ağaçları diktiğini, Karadere gölet inşaatı nedeniyle kesileceğini ileri sürerek meyve ağaçlarının kendisine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar Hazine ve Belediye, davalının taşınmazda üstün bir hakkının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine dair verilen karar, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 3472 m² büyüklüğündeki taşınmazın kadastro harici bırakılan taşlık alan niteliğinde olduğu, üzerinde 36 adet ceviz ağacının bulunduğu, DSİ Bölge Müdürlüğünün 24.12.2015 tarihli cevabından taşınmazın Doğanhisar Erkenek gölet inşaatı içerisinde kaldığı ve çalışmalar dolayısıyla taşınmaza müdahale edileceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yazılı şekilde karar verilmiş ise de; yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki, Doğanhisar Erkenek gölet inşaatı dolayısıyla kamulaştırma yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise kamulaştırma alanının hangi alanları kapsadığı tespit edilmediği gibi davaya konu ağaçların kamulaştırma ilanından önce mi sonra mı dikildiği de belirlenmiş değildir.

Hal böyle olunca, gölet inşaatı çerçevesinde kamulaştırma haritalarının getirtilmesi, mahallinde keşif yapılarak taşınmazın çalışma alanı içinde kalıp kalmadığının saptanması, davaya konu ağaçların kamulaştırma ilanından önce mi sonra mı dikildiğinin tespit edilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

2. Bilindiği üzere, 6100 sayılı HMK'nin 297/2. maddesine göre, hüküm sonucu kısmında; “istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Kanun maddesinin bu açık hükmünün sonucu olarak, mahkemelerce kurulan hükümler infaz sırasında tereddüt ve şüphe yaratmayacak nitelikte olmalıdır.

Ancak, Mahkemece, verilen kararın infaza elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, Mahkemece verilen kararda "bilirkişi raporunda "A" ile işaretli 3472m²'lik taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine" şeklinde hüküm kurulmuş, tespitine karar verilen ağaçların niteliği ve sayısı belirtilmemiştir.

Ancak, Mahkemece, verilen kararın infaza elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, Mahkemece verilen kararda "bilirkişi raporunda "A" ile işaretli 3472m²'lik taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine" şeklinde hüküm kurulmuş, tespitine karar verilen ağaçların niteliği ve sayısı belirtilmemiştir.

Hal böyle olunca, davacıya ait olduğu belirlenen ağaçların nelerden ibaret olduğu, ağaçların sayısı, cinsi ayrı ayrı tespit edilerek HMK'nin 297/2 maddesi uyarınca infaza elverişli biçimde hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde yazılı nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 10/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/18045, Karar No: 2016/3159, Tarih: 03.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18045 E.  ,  2016/3159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde; tarafların... ile Mahkemesinin 2009/122 Esas 2010/660 Karar sayılı dosyası ile boşandıklarını , boşanma kararı ile birlikte müşterek 2 çocuğun velayetlerinin davacı babaya verildiğini, müşterek çocukların Ağustos 2014 ayı sonuna kadar davalı anne ve vasisi olan anneannelerinin yanında kaldıklarını, 2014 Eylül başından itibaren de davacı babalarının yanına taşınarak sürekli babaları ile birlikte kalmaya başladıklarını ileri sürerek, müşterek çocuklar . için aylık 400 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak, davacı babaya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vasisi, cevap dilekçesinde; müşterek çocukların fiilen kendisi ve davalı kızı ile kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile, ...mesinin 21.06.2010 tarih, 2009/122 esas ve 2010/660 karar sayılı ilamı ile velayetleri davacı babaya verilen müşterek çocuklar 20.06.1998 doğumlu ... için dava tarihinden itibaren aylık 200 TL ve 12.09.2003 doğumlu Ece için dava tarihinden itibaren aylık 150 TL iştirak nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vasisi temyiz etmiştir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

İştirak nafakası velayetin eylemli olarak kullanılmasına bağlı bir alacak olduğundan velayet hakkını eylemli olarak kullanmayan ana veya baba diğerinden iştirak nafakası isteyemez. Ancak küçüğe fiilen bakan ana ve baba diğerlerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir. (TMK 329/1)

Somut olayda, yargılama sırasında mahkemece dinlenen davalı tanıkları( ... ve ... ) duruşmadaki beyanlarında; çocukların boşanmadan sonra annesi ve anneannesi ile birlikte kalmaya devam ettiğini, çocukların halen anne ve anneannelerinin yanında olduğunu, okul zamanında da onlarla birlikte kaldıklarını, sadece hafta sonları babaları ile görüştüklerini açıklamışlardır. Davalı tarafın, fiilen çocuklara bakmya devam ettiklerini savunmasına rağmen, mahkemece bu hususta araştırma yapılmadan karar verilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; müşterek çocuklara fiilen kim tarafından bakıldığı konusunda araştırma yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; müşterek çocuklara fiilen kim tarafından bakıldığı konusunda araştırma yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.