muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18952, Karar No: 2012/26250, Tarih: 20.12.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.

İnceleme konusu dava yönünden ise; fili beraberliğin ortaya konulmasına ilişkin olarak yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için, boşanan eşlerin kayıtlı olduğu bölge yönünden yeniden ve geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, mahkemece dinlenen tanıkların anlatımları göz önünde bulundurulmalı, Emniyet Müdürlüğü görevlilerince yapılan araştırma sonunda düzenlenen 31.08.2010 tarihli tutanak içeriği dikkate alınmalı, ilgili muhtarlıkça 03.12.2009 günü hazırlanan Konutta Kalanlara Ait Kimlik Bildirme Belgesi’nde yer alan bilgiler gözetilmeli, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 20.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12163, Karar No: 2015/29964, Tarih: 27.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12163 E.  ,  2015/29964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/343446

MAHKEMESİ : İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2014

NUMARASI : 2014/121 (E) ve 2014/100 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 27/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16263, Karar No: 2024/11739, Tarih: 16.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/16263 E.  ,  2024/11739 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 esas, 2007/152 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, kanun koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği hâlde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 158/1-f. maddesi uyarınca hüküm kurulurken, hapis cezasının alt sınırı olan 3 yıl hapis cezası belirlenmesine rağmen menfaat miktarının 43.000,00 TL olduğu gözetilerek adlî para cezasının menfaat miktarının iki katı olması ve günlüğü taktiren 40 TL olarak belirlenmesi nedeniyle ve alt sınır olan 2.150 gün yerine, 2.300 gün olarak belirlenmek suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinde verilen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “2.300 gün”, “1.150 gün”, “958 gün” ve “38.320,00 TL” adli para cezası terimlerinin çıkarılarak yerine, sırasıyla “2.150 gün”, “1.075 gün”, “895 gün” ve “35.800,00 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19276, Karar No: 2014/5423, Tarih: 12.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19276 E.  ,  2014/5423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 6434 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ... Belediyesi adına kayıtlı iken daha sonra idare mahkemesince iptal edilen belediye meclis ve encümen kararları uyarınca tahsisen ... Büyükşehir Belediyesi adına tescil edildiğini, ayrıca taşınmazın 3030 sayılı Yasanın geçici 2. Maddesi hükmüne göre ... Belediyesine devredilmesi gerekirken büyükşehir belediyesi ile ilçe belediyesi arasındaki taşınmaz devir dağılımı sırasında sevhen dağıtıma tabi tutulmadığını ileri sürüp, tapu kaydının iptali ile imar durumu ve tahsis edileceği hizmet bakımından ... Belediyesi adına tescilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 0.90.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17371, Karar No: 2013/24099, Tarih: 31.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17371 E.  ,  2013/24099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Av....

Davalılar : 1-... B...ıda Kültür Sosyal Sanatsal

Etkinlikler San ve Tic AŞ. vekili

Av....

2-... vekili Av....

3-... Belediyesi Gençlik ve Spor Klübü

Derneği İktisadi İşletmesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Başkanlığının ve davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının davalı ... ile bu belediyeye ait olan ... B...ıda Kültür Şirketi ile fiilen 17.07.2008-31.01.2010 tarihleri arasında önce yaklaşık 7 ay boyuncada... Park güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, Şubat 2009 dan itibaren Vedat Dalokay Nikah salonunda güvenlik görevlisi olarak görevlendirildiğini, kimi zaman Belediye Başkanlığı yetkililerinden, kimi zamanda bu şirket yetkililerinden emir aldığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının ... işçisi olduğu gerekçesiyle Belediye yönünden davanın kısmen kabulüne

... B...ıda şirket ile ... Belediyesi Gençlik Spor Klübü yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar vermiştir.

Davacı davalılardan Spor Kulübü Derneği üzerinden sigortalı gösterilmiş olup Belediyeye ait park ve Nikah salonunda çalışmıştır. ... Belde Şirketinin %98,49 payının Belediyeye ait olduğu, davacının Spor Derneği üzerinden sigortalı gösterilmesine rağmen ... Belde Şirketine kiralanan tesislerde çalıştığı anlaşılmakla davalılar arasında fiili ve organik bağ bulunduğu sabittir. Her üç davalının sorumluluğunun ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken sadece Belediye’nin sorumluluğuna hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı ...'ye iadesine, 31.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1914, Karar No: 2019/11346, Tarih: 27.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/1914 E.  ,  2019/11346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçuna konu 40 adet kutu içeceğin 57,00 TL değerinde olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle ceza verilmesinden vazgeçilemeyecek ise de; tayin edilen cezadan TCK'nın 145. maddesi gereğince belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun yakalandığında elinde bulunan suça konu kutu içecekleri çaldığını yeri göstererek kendi rızası ile yerini göstermek suretiyle müştekiye kısmi olarak iadesini sağladığından, TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca müştekiden kısmi geri vermeye rızası bulunup bulunmadığı sorulmak suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-CMK'nın 231/11. maddesinde belirtilen istisnalar dışında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu ilamdaki hükmün aynen kurularak açıklanması gerekirken önceki ilamdan farklı olarak daha fazla hapis cezası verilip adli para cezasına çevrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile suça sürüklenen çocuğun ceza süresi dikkate alınmak suretiyle 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14584, Karar No: 2018/4655, Tarih: 17.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14584 E.  ,  2018/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Şikayet Hakkının Düşürülmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayetçi vekilinin temyiz dilekçesi içeriğinde ibraz ettiği duruşma tutanağına göre, mazeretin haklı olduğu anlaşılmakla, mazereti kabulüne karar verilerek yargılamaya devam edilmesi yerine şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13579, Karar No: 2015/18430, Tarih: 26.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/13579 E.  ,  2015/18430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.05.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 26.05.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

Dosya içeriğine ve kabule göre; davacının, yurt dışında yaşayan ve senede üç aylığına tatil amacıyla yurda gelen davalının villasında çalıştığı ve aynı villanın alt katında ailesiyle birlikte ikamet ettiği, bu süre içinde gündelik ev ve bahçe işleriyle uğraştığı, evin bakım ve tadilat işleriyle de ilgilenerek market alışverişlerine gittiği anlaşılmaktadır.

./..

- 2 -

Dosya içeriğine ve kabule göre; davacının, yurt dışında yaşayan ve senede üç aylığına tatil amacıyla yurda gelen davalının villasında çalıştığı ve aynı villanın alt katında ailesiyle birlikte ikamet ettiği, bu süre içinde gündelik ev ve bahçe işleriyle uğraştığı, evin bakım ve tadilat işleriyle de ilgilenerek market alışverişlerine gittiği anlaşılmaktadır.

./..

- 2 -

Ev hizmetleri; temizlik, yemek, bulaşık, ütü, bahçe düzenlemesi, misafirlerle ilgilenilmesi, elektrik, su ve telefon gibi faturaların ödenmesi ile ev ihtiyaçları için alışveriş yapılması gibi evde gündelik yaşamın gerektirdiği işlerdir. Mesleki beceriyi gerektirmeyen ve evde yaşayan bireyler tarafından yapılabilen küçük çaplı bakım, onarım, boya ve tamirat işlerini de bu kapsamda değerlendirmek mümkündür. Aile bireylerini evden alarak alışverişe veya şehir içinde gezmeye götüren, boş zamanında ev ve eklentilerinde zamanını geçiren şoförün ev hizmeti yaptığı ve İş Kanunu kapsamında olmadığı; (22. HD, E: 2014/17890; 9. HD, E: 2007/27814) benzer şekilde, ev sahibine ait evin bahçesinde ev hizmeti yanında bekçilik yapan ancak ağırlıklı hiz­meti bekçilik olmayan işçinin, İş Kanunu kapsamı dışında kaldığı (9. HD, E: 2007/27814) Yargıtay tarafından kabul edilmektedir. Bu nedenle ev hizmetlerinde aşçı, uşak ve temizlikçi gibi işlerde çalışan işçi ile ev sahibi işveren arasındaki uyuşmazlığın iş mahkemesi yerine genel mahkemelerde çözümlenmesi gerekir (22. HD, E: 2014/25096). Davacı, davalıya ait sürat motorunun bakım ve temizliği ile evin bekçiliğini yaptığını iddia etmiş ise bu iddianın tanık beyanları dâhil hiçbir delille ispatlanmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Davacının işi, ev hizmetleri kapsamında kaldığı için davanın iş mahkemesinde görülmemesi gerekir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 4. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi uyarınca “ev hizmetlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Davacının açtığı davada genel mahkemelerin görevli olduğuna dair görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalıdır.

Davacı tanıklarından ... ile Nihal Ünsal’ın beyanlarına göre; davacının izin kullanmadığı, ...’nin beyanına göre mesaisinin sabah 07.00 de başlayıp ev sahibi olmadığında dahi geceye kadar devam ettiği ileri sürülmüş ise de anılan tanıkların Türkbükü’nde bir sitede çalıştıkları göz önüne alındığında yaklaşık 30 km. uzaklıkta Bodrum’da bir villa içinde çalışan davacının ne kadar fazla mesai yaptığını, hafta tatilini kullanıp kullanmadığını, ne kadar ara dinlenmesi kullandığını bilmeleri mümkün değildir. Söz konusu beyanlar atölye, mağaza, fabrika, market ve büro gibi işyerlerinde çalışanlar için tutarlı ve makul olsa da somut olayda tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığı sabit olduğu gibi ve iddia edilen çalışma şeklini ve zamanını bilmeleri de hayatın olağan akışına aykırıdır. Hafta tatilinin kullanılmadığı, genel tatil ile bayram günlerinde çalışıldığı ve fazla çalışma yapıldığı sürekli birlikteliği veya aynı işverene bağlı işyerinde aynı statü ve koşullar altında çalışılmayı gerektirir. Hafta tatillerinde veya bayram günlerinde çalışma yapılacağına dair herhangi bir sözleşme hükmü bulunmamaktadır. Cumartesi veya Pazar günleri çalışan bir işçinin hafta içi izin yapması pekâlâ mümkündür. Davacı, senenin sadece üç ayında davalı işverenden talimat almakta ve onun emirleri doğrultusunda çalışmaktadır. Yılın geri kalan zamanlarında çalışma saatlerini ve zamanını davacının kendisi belirlemekte ve esnek çalışma şeklinde iş görmektedir. Davacının ikametgâh olarak kullandığı davalıya ait villada görülmesi, onun bekçilik yaptığı veya yıllık izin kullanmadığı anlamına da gelmez. Yıllık iznin ikamet edilen yerin dışında kullanılması gerektiğine dair herhangi hukuksal, geleneksel veya sosyal bir kural yoktur. Villada bekçilik yapıldığına dair iddia soyut olup bunun nitelendirilmesi de hâkime aittir. Yaşanılan ev aynı zamanda işyeri de olduğundan orada bulunulması ve ikamet edilmesi bekçilik yapıldığı anlamına gelmez. Kaldı ki davacının bekçilik yaptığına, davalıya ait sürat motorunun bakım, onarım ve temizliği ile ilgilendiğine dair bir tanık beyanı da yoktur. Davacının aynı zamanda işyeri olan evde ailesiyle birlikte yaşaması hırsızlığa karşı caydırıcı bir tedbirdir. Buradaki amaç, kötü niyetli üçüncü kişilere karşı evin boş olmadığının hissettirilmesi olup bilinen anlamda bekçilik yapılması değildir. Aksine bir yaklaşım tarzı, bir kimsenin içinde yaşadığı yerin aynı zamanda bekçisi olunduğunun kabulünü gerektirir.

./..

- 3 -