muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5929, Karar No: 2011/7515, Tarih: 08.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5929 E.  ,  2011/7515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.05.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın hak düşürücü sürenin dolması nedeniyle reddine dair verilen 26.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, 295 ada 11 ve 43 sayılı parsellerin toprak tevzi komisyonu tarafından mera olarak saptanan 95 sayılı parselden geldiğini, tapulama çalışmaları sırasında belediye meclis kararıyla davalı ... adına tespit gördüğünü, öncesi mera olan taşınmazların belediye adına olan kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece savunma doğrultusunda dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden yörede 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununa göre 1953 yılında Toprak Tevzi Komisyonu çalışmalarının yapıldığı, dava konusu taşınmazın geldisi olarak bildirilen parselin bu çalışmalar sırasında mera niteliğiyle sınırlandırıldığı, daha sonra yapılan tapulama çalışmaları sırasında ise 11 ve 43 sayılı parsellerin belediye adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki davada, davacı Hazine kadastrodan öncesi bir nedene dayanarak eldeki davayı açmış değildir. Davadaki iddia, öncesi mera parseline ilişkin imar çalışmalarının yasaya aykırı yapılması nedenine dayanmaktadır. Dolayısıyla, eldeki davada 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12.maddesinin 3.fıkrasına uygulanması mümkün değildir.

Mahkemece yapılması gereken iş, çekişmenin esasını inceleyerek bir hüküm kurmak olmalıdır.

Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 08.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13061, Karar No: 2016/11381, Tarih: 25.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13061 E.  ,  2016/11381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları  belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin  maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Deniz kirliliği Konusunu düzenleyen kuralları değerlendirecek olursak;

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Deniz kirliliği Konusunu düzenleyen kuralları değerlendirecek olursak;

Anılan Yönetmeliğin “Denizlerle İlgili Kirletme Yasakları” kenar başlıklı 23. maddesinde özetle; 6. maddede bahsedilen kirletici etkileri doğuran her türlü deniz ve kıyı suyu kullanımı ile boşaltımlar tamamen yasaklanmış veya izne bağlanmıştır. Hiç kimse gerekli izni almadıkça denizlere yasaklanmış veya izne tabi kılınmış maddeleri atamaz ve boşaltamaz. Gemilerden çöp, petrol ve petrol türevleri ile bunlarla bulaşık sintine suları, kirli balast suları, slaç, slop, yağ ve benzeri katı ve sıvı atıklar ile her türlü kargo artık ve atıklarının boşaltılması yasaktır. Öte yandan gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı, tüm gemiler için Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşmenin (Marpol 73/78) Ek-IV hükümlerine tabidir. Hassas alan niteliğindeki koy ve körfezlerde, gemide arıtma cihazı olsa dahi gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı yapılamaz. Yüzme ve rekreasyon amacıyla kullanılan kıyı sularının kirlenmesinin önlenmesi için sahillerin kum bandı üzerinde veya burayı etkileyecek yakınlıkta inşa edilen fosseptiklerin sızdırmasız olması ve oluşan atıksuyun arıtma tesisi ya da kanalizasyon sistemine verilmesi gereklidir. Hafriyat artıkları, moloz, arıtma ve proses artığı çamurlar ve benzeri atıkların bertaraf amacıyla deniz ve kıyı sularına boşaltımı yasaktır.

Yukarıda belirtildiği üzere denizlere deşarj izni bazı durumlarda atıksuyun arıtılmış olması koşuluna bağlanmıştır. Öte yandan atıksuyun arıtılmış su olduğunun kabul edilebilmesi için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesinde belirtilen 16 sektör bakımından Yönetmeliğin ekindeki tabloda gruplar halinde öngörülen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, dolayısıyla deşarj edilme koşulunun gerçekleştiğinden bahsedilemez.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın kullanmakta olduğu tankerde bulunan fuel-oil yakıtını denizle bağlantılı Sarısu Deresi'ne boşalttığı tespit edilerek, çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.

Denetim sırasında çekilen fotoğrafların incelenmesinde, petrol türevi atıkların dereden aktığı net bir şekilde görülmektedir.

Sanık savunmasında, yapılan denetime kızdığından ürünü denize boşalttığını ifade etmiş, suçlamaları kabul etmemiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın kullanmakta olduğu tankerde bulunan fuel-oil yakıtını denizle bağlantılı Sarısu Deresi'ne boşalttığı tespit edilerek, çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.

Denetim sırasında çekilen fotoğrafların incelenmesinde, petrol türevi atıkların dereden aktığı net bir şekilde görülmektedir.

Sanık savunmasında, yapılan denetime kızdığından ürünü denize boşalttığını ifade etmiş, suçlamaları kabul etmemiştir.

Alınan bilirkişi raporunda özetle; Sarısu deresi ve çevresinde herhangi bir olumsuz durumla karşılaşılmadığı, davaya konu siyah maddenin 2872 sayılı Çevre Kanununun 2. maddesine göre atık olduğu, bu madde seyreltildiğinden eko-sistem tahribatı ve tedavisi zor olacak hastalıkların ortaya çıkması veya canlıların üreme yeteneğinde körelmenin uzun vadede gerçekleşebileceği, derenin ve çevresinin müdahale edilerek temizlenmemesi durumunda yaşayan canlıların ölmesine, toprakta, suda kalıcı etki oluşturmasına, ağaçların ve bitkilerin kurumasına neden olacağı, dereye başka kaynaktan petrol türevinin karıştığı belirtilmiştir.

Fuel oil, TAKY Yönetmeliğinin EK 7 Listesinde Tehlikeli atık olarak (13) koduyla sınıflandırılmış, 13 07 kodlu Sıvı Yakıtların Atıkları tablosunda, 13 07 01 kodu verilerek (A) ile işaretlenmiş tehlikeli atık sayılmıştır. Petrol türevi olup tehlikeli atık sayılan fuel oil’in, dosyadaki fotoğraflara ve bilirkişi raporuna göre alıcı ortam olan alıcı ortam olan suya deşarj edildiği sabittir. Sarısu Deresi'nin denize ulaştığı belirtilmiştir. 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin 3, 4, 6, 16 ve 23. maddelerine aykırı davranıldığı, atığın niteliğine bağlı olarak suçun vasıflandırılması saklı kalmak kaydıyla alıcı ortam olan suyun, dolayısıyla TCK’nın 181/1 ve 181/4. maddelerinde düzenlenen çevrenin kasten kirletilmesi suçunun işlendiği kabul edilmelidir.

Açıklanan gerekçelerle hüküm hukuka uygun bulunmuş, ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

IV – Sonuç ve Karar

Ancak,

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak; bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin kısımların çıkartılması biçiminde HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/958, Karar No: 2020/249, Tarih: 02.06.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/958 E.  ,  2020/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 202-386

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin Karşıyaka (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince 22.11.2013 tarih ve 463-854 sayı ile kurulan hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 29.02.2016 tarih ve 21246-5011 sayı ile;

"Katılan ...'in aşamalardaki anlatımları, mağdur hakkında düzenlenen adli rapor içeriği, sanığın tevilli ikrarı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu hâlde, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle sanığın beraatine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Karşıyaka 7. Asliye Ceza Mahkemesi ise 24.06.2016 tarih ve 202-386 sayı ile;

"Toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın ilkokul birinci sınıf öğretmeni olduğu, mağdur ...'in bu sınıfta öğrenci olarak bulunduğu, sınıfta yaşı en büyük çocuk olan mağdurun zaman zaman yaramazlık yapması, öğretmeninin söylediği şeyleri yerine getirmemesi ve arkadaşlarına sataşması üzerine sanığın mağduru uyardığı, 29.04.2013 tarihinde sanığın öğrencilere mevsimlere ilişkin yazılar yazmalarını söylediği, mağdurun yazmaması üzerine sanığın neden yazmadığını sorduğu, mağdurun elindeki kalemi yere attığı, sanığın kalemi almasını söylediği, mağdurun kalemi almaması ve söylediklerini yazmaması üzerine, sanığın mağdurun kulağını tuttuğu anlaşılmıştır.

Yargıtay bozma ilamında, sanığın atılı suçu işlediği hususnuda yeterli delil olduğu, özellikle adli rapora vurgu yapılarak ifade edilmiştir.

Kasten yaralama suçlarında, özellikle de yaralanmanın basit nitelikte olduğu hallerde, 'raporda yara var ise ve şikâyetçi bir kişiye işaret ediyor ise suçun sübutu tamamdır' şekildeki bir anlayaşın kabul edilmesi mümkün değildir. Adli raporun ve raporda tarif edilen yaralanmanın varlığı önemli bir delil ise de her şey demek değildir. Rapordaki bulguların anlatımla uyuşup uyuşmadığının araştırılması, özellikle olaydan çok sonraki günlerde alınan raporda yer alan bulguların ayrıntılı şekilde irdelenip tartışılması gereklidir.

Sanık hakkında açılan kamu davasında; sanığın öğrencisi olan mağdurun kulağını yaralama kastı ile çektiği, sonrada beş kez tokat attığı ileri sürülmüş ise de, bu iddiayı doğrulayacak delil bulunmamaktadır. Dinlenen tanıklar, sanığın mağdura tokat attığını doğrulamamıştır. Sanığın bu yönde bir kabulü de yoktur. Sanığın, kendisini dinlemeyen öğrencisinin kulağını tuttuğuna ilişkin savunmanın, kulağı çekip yaraladığı şeklinde kabul edilmesi de mümkün görülmemiştir.

Sanık hakkında açılan kamu davasında; sanığın öğrencisi olan mağdurun kulağını yaralama kastı ile çektiği, sonrada beş kez tokat attığı ileri sürülmüş ise de, bu iddiayı doğrulayacak delil bulunmamaktadır. Dinlenen tanıklar, sanığın mağdura tokat attığını doğrulamamıştır. Sanığın bu yönde bir kabulü de yoktur. Sanığın, kendisini dinlemeyen öğrencisinin kulağını tuttuğuna ilişkin savunmanın, kulağı çekip yaraladığı şeklinde kabul edilmesi de mümkün görülmemiştir.

Doktor raporu incelendiğinde, 29.04.2013 tarihinde meydana geldiği bildirilen olaya ilişkin raporun 08.05.2013 tarihinde alındığı, alınan raporda, mağdurun sol kulağında sıyrık tarif edildiği, ancak bu sıyrığın on gün önce olduğu ileri sürülen olaydan kaynaklanıp kaynaklanmadığının belli olmadığı, kulaktaki sıyrık ile sanığın eylemi arasında uygun nedensellik bağının kurulamadığı, söz konusu sıyrığın mağdurun oyun çağında olan bir çocuk olması da dikkate alındığında, iddia edilen olaydan sonraki günlerde ve başka bir nedenle oluşmuş olabileceği kanaatine varılmış, adli rapordaki bulguların mahkûmiyet için yeterli sayılamayacağı kanaatine varılmıştır.

Mağdurun babası olan katılanın, kızı olan mağdurun öğretmeni tarafından şiddetli şekilde dövüldüğünü ileri sürdüğü, bu durumu önce öğretmen ve okul idaresi ile paylaştığı, bu nedenle hemen ve doğrudan şikâyette bulunmaması olağan ise de, okul idaresi ile söz konusu görüşmeleri yaptıktan ve olay gününden beş gün sonra şikâyet başvurusu yaptığı, bu şikâyet başvurusu ile eş zamanlı olarak mağduru doktor raporu alınması için hastaneye götürmedikleri, başvurudan beş, olaydan on gün sonra adli rapor alınması için götürdükleri anlaşılmış, bu durum hayatın olağan akışına uygun görülmemiştir.

Ceza yargılaması sonucunda verilecek mahkûmiyet hükmünün kesin ve inandırıcı delillere dayanması, savunmanın ileri sürdüğü hususları bertaraf etmesi, iddia edilen eylemleri doğrulanmış olması gerekir. Öğretmen olan sanığın, kendisini dinlemeyen öğrencisinin kulağını tuttuktan sonra kulağını çekip öğrencisini yaraladığı muhtemel görülebilir ise de bu ihtimalin yarattığı şüpheyi ortadan kaldıracak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından ve sanığın üzerine atılı suçu işlediği hususunda tam bir vicdani kanaat sahibi olunamadığından, 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi uyarınca sanığın beraatine dair hüküm tesisi gerektiği" gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanığın önceki hüküm gibi beraatine karar vermiştir.