muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4165, Karar No: 2022/18727, Tarih: 20.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4165 E.  ,  2022/18727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/252 Esas, 2021/167 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, arsa niteliğindeki Gebze İlçesi, Cumaköy Köyü 134 ada 2 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak, üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

İlk derece mahkemesinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince kaldırılan ilk kararı ile hüküm altına alınmış olan fark bedelin kesinleşen karara göre davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden, fark bedelin tamamına karar tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararının hüküm fıkrasının faize ilişkin 3 No.lu bendinin çıkartılmasına, yerine (Mahkememizce tespit edilen fark kamulaştırma bedeline (71.617,84 TL), 15.06.2018 tarihinden 08.06.2021 tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına, işletilecek yasal faizin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararının hüküm fıkrasının faize ilişkin 3 No.lu bendinin çıkartılmasına, yerine (Mahkememizce tespit edilen fark kamulaştırma bedeline (71.617,84 TL), 15.06.2018 tarihinden 08.06.2021 tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına, işletilecek yasal faizin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 20.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9038, Karar No: 2016/4250, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9038 E.  ,  2016/4250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararının kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen ek kararla temyiz isteminin reddedilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7181, Karar No: 2021/8077, Tarih: 07.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/7181 E.  ,  2021/8077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

A) Sanık ... hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ile “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suçların vasıflarının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” ve “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Dosya arasında bulunan 03.06.2011 tarihli VDENR-2011-1792/16 sayılı Vergi Tekniği Raporunda, 2007 ve 2008 takvim yıllarında faturaların hangi vergi türünde kullanıldığına ilişkin bir açıklama bulunmaması, ancak bu takvim yıllarına ilişkin kurumlar vergisi beyannamelerinin verildiğinin; Ankara Vergi Dairesi Başkanlığının 27.06.2011 tarih ve II-RDK-2011/924 sayılı mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporunda, sanığın 20.05.2009 tarihine kadar düzenlenen faturalardan sorumlu olduğunun belirtilmesi karşısında; suç tarihlerinin en aleyhe kabulle sahte fatura kullanma suçları yönünden "26.04.2008" ve "26.04.2009", sahte fatura düzenleme suçu yönünden "20.05.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” ve “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 07.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13382, Karar No: 2023/11669, Tarih: 27.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/13382 E.  ,  2023/11669 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1425 E., 2022/1472 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmünün istinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 07.07.2022 tarihli ve 2022/1425 Esas, 2022/1472 Karar sayılı kararının sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

İran uyruklu olup; Türkçe bildiği için aşamalardaki savunmaları tercümansız alınan sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, 01.12.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme

nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ilgili Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24744, Karar No: 2019/19847, Tarih: 17.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/24744 E.  ,  2019/19847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanığa yükletilen silahla tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet eyleminden verilen hükmün temyizinde ise;

Suça konu bıçak ile 2 adet kebap şişinin, 6136 sayılı Kanun kapsamında kalıp kalmadığı konusunda bilirkişi raporu aldırılmadan ve 6136 sayılı Kanun’un 15/4. maddesine göre aynı Kanun kapsamında taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin, hal ve şartlara göre sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşınmış olması gerekmekte olup, sanık ...'ın evinden bıçak ve kebap şişi alıp dışarı çıkması ve bu bıçağı silahla tehdit suçunda kullanması şeklindeki eyleminde, “sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma” unsurunun oluşmadığı gözetilmeden, bu suçtan beraati yerine 6136 sayılı Yasanın 15/4 maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2555, Karar No: 2022/5707, Tarih: 23.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/2555 E.  ,  2022/5707 K.**

**"İçtihat Metni"**

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’na muhalefet etmekten kabahatli Mustafa Taşgıran Taşkıranlar İnşaat Halı Mobilya Tekstil ve Elektrikli Ev Aletleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında, Manisa Büyükşehir Belediye Başkanlığının 24/03/2021 tarihli ve 2021/1782 sayılı encümen kararı ile uygulanan 427,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulüne ve idarî yaptırım kararının kaldırılmasına dair MANİSA 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28/09/2021 tarihli ve 2021/2993 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 11.01.2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2022 tarihli ve KYB. 2022-7515 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun'un 1. maddesinde yer alan "Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanununun 32 nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir.” şeklindeki,

5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu'nun 7/1-f maddesinde ''Büyükşehir belediyesinin görev, yetki ve sorumlulukları şunlardır:f) Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek

" şeklindeki,

Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 7. maddesinde yer alan, ''1) Yükleme, taşıma, ve boşaltma işlemleri halkı rahatsız etmeyecek şekilde yapılacaktır. Bu işlemler yapılırken cadde ve sokaklar uzun süre işgal edilmeyecek, işlem bittikten sonra etraf temiz olarak bırakılacaktır." şeklindeki,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Emre aykırı davranış" başlıklı 32/1. maddesinde yer alan, "Yetkili makamlar tarafından adlî işlemler nedeniyle ya da kamu güvenliği, kamu düzeni veya genel sağlığın korunması amacıyla, hukuka uygun olarak verilen emre aykırı hareket eden kişiye yüz Türk Lirası idarî para cezası verilir. Bu cezaya emri veren makam tarafından karar verilir." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Emre aykırı davranış" başlıklı 32/1. maddesinde yer alan, "Yetkili makamlar tarafından adlî işlemler nedeniyle ya da kamu güvenliği, kamu düzeni veya genel sağlığın korunması amacıyla, hukuka uygun olarak verilen emre aykırı hareket eden kişiye yüz Türk Lirası idarî para cezası verilir. Bu cezaya emri veren makam tarafından karar verilir." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında,

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ukome Kurulu’nun 28/12/2018 tarihli ve 2018/142 sayılı kararı ile kent trafiğini düzenlemek amacıyla bir çok cadde ve bulvarın tek yönlü olarak araç trafiğine izin verildiği, ayrıca belirtilen bu cadde ve bulvarlar üzerinde bulunan iş yerlerinden günün belli saatleri içerisinde küçük ölçekli yük yükleme boşaltma veya bekleme izni verildiği, ihlalin gerçekleştiği 8 Eylül Caddesinin bu caddeler arasında sayıldığı; keza Manisa Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ukome Kurulu’nun 09/03/2018 tarihli ve 2018/44 sayılı kararı ile şehir içi trafiğinin olumsuz etkilenmemesi için şehir merkezinde bulunan iş yerlerinde yük indirme ve bindirmelerin 00:00-06:00 saatleri arası olarak sınırlandığının anlaşılması karşısında,

Somut kabahate konu olayda, mobilya sektöründe faaliyet gösteren kabahatli firmaya ait 45 EA 044 plaka sayılı aracın Manisa İli, Şehzadeler İlçesi, 8 Eylül Caddesi No:15/1 numaralı iş yeri önünde tek yönlü araç trafiğine açık yol üzerinde yolun en solunda eşya yüklemek suretiyle uzun süreli yolu işgal etmesi nedeniyle uygulanan idari yaptırım kararının, belediyelerin anılan işgal ile ilgili 5326 sayılı Kanun'un 32. maddesine göre idari yaptırım kararı veremeyeceğinden bahisle başvurunun kabulüne ve kaldırılmasına karar verilmiş ise de;

Şehir trafiğini düzenlemek görev ve sorumluluğu kendisine tevdi edilen büyükşehir belediyesinin bu amaçla düzenleyici işlem yaparak bir takım kısıtlamalar getirebileceği ve somut kabahate konu iş yerinin bulunduğu cadde üzerinde de anılan UKOME kararları ile düzenlemeler kabul edilerek trafik yoğunluğunun önüne geçilmeye çalışıldığı, anılan güzergahta günün belli saatleri arasında yük indirme bindirme izni verildiği de nazara alındığında, Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğine atfen yönetmeliğe aykırı eylemleri nedeniyle anılan düzenlemelere uygun olarak ve 5326 sayılı Kanun uyarınca idarî para cezası uygulandığı gözetilmeden, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre muterizin eyleminin tek yönlü ve park yasağı olan yolun sol şeridinde park etmekten ibaret olduğu ve bu fiilin de 2918 sayılı Yasanın 60/1 ve 61/1 maddelerinde düzenlenen duraklama ve park yasaklarına aykırılık teşkil edeceği, bu maddelerde düzenlenen kabahatler nedeniyle idari para cezası tutanağı düzenleme yetkisinin de aynı yasanın 114. maddesi uyarınca Emniyet Genel Müdürlüğü ya da Jandarma Genel Komutanlığında olduğu, bu itibarla Manisa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin kanun yararına bozma istemine konu kararında bir isabetsizlik görülmediği cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 23.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5527, Karar No: 2018/2949, Tarih: 12.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/5527 E.  ,  2018/2949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 13/10/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, icra inkar tazminatı isteminin reddine dair verilen 24/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Tebligatların nasıl yapılacağı 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda düzenlenmiştir.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanunun'un “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” hükmü yer almaktadır. Madde metni, iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki “adreste bulunmama”, diğeri ise “tebellüğden imtina”dır.

Somut olayda; mahkemenin gerekçeli kararının aleyhine karar verilen davalılardan;

... ve ...'a Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapıldığı, ...'a yapılan tebligat evrakında "beyanı veren en yakın komşusu isim ve imzadan imtina eden Daire 8' e haber verildi" şeklinde, ...'a yapılan tebligat evrakında da "beyanı veren en yakın komşusu isim ve imzadan imtina eden Daire 9' a haber verildi" şeklinde yazıldığı, her iki tebligat evrakının da komşu adı yerine daire numarası yazılmak suretiyle yapıldığı, dolayısıyla bilgisine başvurulan komşu adının bulunmadığı anlaşılmaktadır.