muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6215, Karar No: 2018/5228, Tarih: 31.05.2018

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar’dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/1975, Karar No: 2014/5827, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1975 E.  ,  2014/5827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.17.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/7565, Karar No: 2020/6049, Tarih: 17.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7565 E.  ,  2020/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık idaresindeki otomobiliyle, gündüz vakti, meskun mahal dışı, tehlikeli eğimli ve virajlı, toprak orman yolunda seyrederken, aracı hatalı idaresi neticesinde stop ettirerek direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu şarampole yuvarlanmasıyla sanığın tam kusuruyla araçta yolcu bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 760 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6885, Karar No: 2023/927, Tarih: 09.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6885 E.  ,  2023/927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çankırı Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2019 tarihli ve 2018/226 Esas, 2019/47 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi,

29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.10.2020 tarihli ve 2019/1021 Esas, 2020/2066 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.06.2022 tarihli, teşebbüste makul oranda ceza belirlenmesi gerektiği gerekçesi ile bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri,

1. Kararın gerekçesiz olduğuna,

2. Eksik inceleme sonucu hatalı karar verildiğine, sanığın öldürme kastının olmadığına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluştuğuna suç vasfına,

3. Haksız tahrikin derecesine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri,

1. Kararın gerekçesiz olduğuna,

2. Eksik inceleme sonucu hatalı karar verildiğine, sanığın öldürme kastının olmadığına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluştuğuna suç vasfına,

3. Haksız tahrikin derecesine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ... ile sanık ...'ın olay tarihinden yaklaşık iki sene önce bilinmeyen bir sebepten dolayı facebook isimli sosyal medya üzerinden tartıştıkları, olay tarihinde sanık ile tanıklar ...,....,ve ...'in .....,Köyü İlkokulu'nun yakınlarında oturdukları sırada, katılan ...'ın tanık... ile birlikte arabadan indiğini gördükleri, sanığın konuşmak amacıyla katılan ...'ın yanına gittiği, sanık ile katılan bir süre yalnız konuştuktan sonra aralarında tartışma çıktığı, sanığın katılana; "Sen bana neden küfür ettin?" diye sorması üzerine katılanın; "Sen bana hesap mı soruyorsun?" şeklinde cevap verdiği, sanıkla katılan arasında geçen bu konuşma birkaç defa tekrarlandıktan sonra bir anda katılanın sanığa kafa attığı, yumruk atmaya çalıştığı sırada sanık ...'ın olay yerinde ele geçirilemeyen, silahtan sayılan bıçağı rastgele sallamak suretiyle katılanı bıçakladığı, katılan ile sanığın kavga ettiğini gören tanıkların araya girerek tarafları ayırdığı anlaşılmıştır.

Sanığın eyleminin hukuki değerlendirilmesi yönünden, sanık ...'ın aşamalardaki ısrarlı savunmalarında katılan ...'ı öldürme kastıyla hareket etmediğini, katılanla arasında gerçekleşen tartışma sırasında katılanın kendisine kafa attığını, bunun üzerine kendisinin de katılana bıçakla vurduğunu, katılanın hangi bölgesine vurduğunu dahi hatırlamadığını beyan ettiği,

Sanığın eyleminin hukuki değerlendirilmesi yönünden, sanık ...'ın aşamalardaki ısrarlı savunmalarında katılan ...'ı öldürme kastıyla hareket etmediğini, katılanla arasında gerçekleşen tartışma sırasında katılanın kendisine kafa attığını, bunun üzerine kendisinin de katılana bıçakla vurduğunu, katılanın hangi bölgesine vurduğunu dahi hatırlamadığını beyan ettiği,

Her ne kadar sanık ile katılan olay tarihinden yaklaşık iki yıl önce bilinmeyen bir sebepten dolayı facebook adlı sosyal medya hesabı üzerinden küfürleşmiş iseler de, taraflar arasındaki bu husumetin öldürmeyi gerektirir nitelikte olmadığı, olay günü katılan ile sanığın tesadüfen karşılaştıkları, sanığın katılanın yanına konuşmak için gittiği, katılanın bir anda sanığa kafa atması nedeniyle sanığın da katılana bıçakla vurduğu, her ne kadar katılan göğüs bölgesinden yaşamını tehlikeye sokabilecek şekilde yaralanmış ise de, sanık ile katılan arasında hareketli ani gelişen kavga ortamında katılanın yaralandığı, kavganın ani olarak gelişmesine bağlı olarak sanığın bıçağını serbest iradesiyle hedef alarak kullandığının belirlenemediği, olayın gece vakti, düşük görüş imkanı dahilinde gerçekleştiği nazara alındığında sanığın hedef seçme imkanının bulunamayabileceği, kaldı ki katılanın mevcut yaralanmalarının daha çok bacak bölgesinden olduğu, mağdurda hayatî tehlike oluşturan yaranın tek olduğu, herhangi bir iç organ, büyük damar ve sinir yaralanması oluşturmadığı, çevrede bulunanların kavgayı aralamaya yönelik müdahaleleri dışında somut bir engel bulunmadığı halde sanığın olay yerinden kaçmak suretiyle eylemine son verdiği hususları karşısında; sanığın katılan ...'ı öldürme kast ve bilinciyle hareket ettiğini gösterir kesin ve yeterli delil edilemediği görülmekle sanığın suç işleme iradesinin esasen katılanı yaralamaya yönelik olduğu vicdani kanısına varılarak hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Haksız tahrik yönünden, olay günü katılan ile sanık arasında meydana gelen kavgada ilk haksız hareketin katılan ... tarafından geldiği, tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere katılanla sanık arasında gerçekleşen konuşma sırasında ilk olarak katılanın sanığa kafa attığı, katılanın sanığa yumruk atmaya çalıştığı sırada sanığın cebinden çıkardığı bıçağı sallamak suretiyle katılanı yaraladığı, tanık ...'un olayın hemen akabinde alınan beyanında ......,ın ...'a iki defa kafa attığını gördüğünü, tartışma sırasında ...'ın ...'ın çok fazla üzerine geldiğini, ...'ın sürekli alttan aldığını beyan ettiği hususları karşısında sanığın katılandan kaynaklı haksız söz ve davranışların oluşturduğu hiddet ve şiddetli elemin etkisi altında atılı suçu işlediğinin kabulü ile cezasından takdîren 2/4 oranında indirim yapılmış olduğu anlaşılmıştır.

Meşru savunma yönünden, sanığın savunmasında katılanın kendisine kafa attığını iddia etmiş ve bu iddia kabul görmüş ise de kendisini savunma hakkı doğan sanığın, bıçağı göstererek yada katılanın hayati bölgeleri dışındaki yerlere hedef olarak saldırıyı bertaraf etmesi mümkün iken, sanığın elinde silah olmayan katılanı bıçakla toraksa nafiz yaralaması eyleminde, "gerçekleştirilen savunmanın, maruz kalınan tecavüzü bertaraf edecek ölçüde olması" yani "saldırı ile savunma arasında oran bulunması" şartı gerçekleşmediğinden meşru savunmanın şartlarının oluştuğundan sözedilemeyeceği, bir başka anlatımla, savunma ile saldırı arasındaki denge savunma lehine tartışmasız biçimde bozulmuş, dolayısıyla da ölçülülük ya da orantılılık ilkesi ihlal edilmiştir şeklinde kabul edildiği anlaışılmıştır.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir.

3. Tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

4. Katılan ...'ın yaralanmasını belirten ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 12.05.2016 tarihli raporunda;

"Sol göğüste önde 2 cm, arkada 3 cm kesi olduğu, sol bacakta 3 adet 2 cm kesi olduğu, toraksa nafiz bıçaklanması olan hasta sol pnömotoraks nedeniyle sol tüp torakstomi yapıldığı,

Yaralanmasının; kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu,"

Görüşlerine yer verildiği belirlenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık ... ile katılan ...'ın anne tarafından akraba oldukları, kız meselesi nedeniyle aralarında husumet bulunduğu, olay tarihinden yaklaşık 2 yıl kadar önce sosyal medya siteleri üzerinden tartışıp birbirlerine karşılıklı hakaret ettikleri, sanığın 26.09.2015 tarihinde kavun toplamak için annesinin köyü olan Çankırı/Kızılırmak ........, Köyü'ne gittiği, olay tarihinde gece vakti köyde dolaşırken köy meydanında katılan ...'ı arkadaşlarıyla sohbet ederken gördüğü, yanına giderek konuşmak istediğini söylediği, guruptan ayrılarak konuşmaya başladıkları, konuşmanın aralarındaki husumet nedeniyle tartışmaya, tartışmanın da büyüyerek kavgaya dönüştüğü, katılanın sanığa kafa attığı, yumruk salladığı, sanığın da ele geçirilemeyen bıçakla katılanı göğsüne 1, sırtına 1 ve sol bacağına 3 kez vurmak suretiyle yaraladığı, katılanın; "Elinde bıçak var, bıçağı alın!" diye bağırması üzerine köy meydanında bulunan..., ... ve .....,'in müdahale ederek tarafları ayırdıkları, sanığın olay yerinden elinde bıçakla kaçtığı, katılanın göğsüne ve sırtına aldığı darbelerin pnömotoraksa neden olması nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, sanığın basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde yaralandığı anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesince olay İlk Derece Mahkemesince yapılan kabul ile benzer nitelikte olduğu belirlenmiştir.

Ancak sanığın eyleminin hukukî değerlendirilmesi yönünden, sanıkla katılan arasında husumet bulunması, suçta kullanılan aletin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı ve şiddeti, engel hal bulunması, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı göz önüne alındığında, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu kanaatine varıldığından, sanığın meşru savunmaya dayanan savunmalarına itibar edilmeyerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulmuştur.

Haksız tahrik değerlendirilmesinde ise yukarıda ayrıntılı olarak anlatıldığı üzere olayın başlangıcında katılanın sanığa kafa atması ve yumruk sallaması nedeniyle, sanığın yüklenen suçu haksız tahrik altında işlediği kabul edildiğinden, katılanın haksız tahrik teşkil eden eylemlerinin ulaştığı boyuta göre sanık hakkında asgarî hadden haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği belirtilerek bu göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanık hakkında teşebbüsün derecesinde zarar ve tehlikenin ağırlığına göre Mahkemenin kabul ve takdîrinde bir isabetsizlik görülmediğinden, makul oranda teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Gerekçesizlik Yönünden

Her ne kadar sanık müdafii tarafından kararın gerekçesiz olduğu iddia edilmişse de olaylar ve olgular başlığı (B) bendinde ayrıntısı ile yazıldığı şekilde Mahkemece kararın gerekçelendirildiği anlaşıldığından bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Suç Vasfı Yönünden

Olaylar ve olgular başlığı (B) bendinde ayrıntılı olarak sanığın eylemi kasten öldürmeye teşebbüs olarak değerlendirilerek hüküm kurulduğu ve meşru savunma ile meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı kabul edilerek suç vasfının tayininde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Haksız Tahrik Derecesi Yönünden

Olayın başlangıcında katılanın sanığa kafa atması ve yumruk sallaması nedeniyle, sanığın yüklenen suçu haksız tahrik altında işlediği kabul edildiğinden, katılanın haksız tahrik teşkil eden eylemlerinin ulaştığı boyuta göre sanık hakkında asgarî hadden haksız tahrik indirimi yapıldığı anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.10.2020 tarihli ve 2019/1021 Esas, 2020/2066 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.10.2020 tarihli ve 2019/1021 Esas, 2020/2066 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çankırı Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/472, Karar No: 2015/11738, Tarih: 28.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/472 E.  ,  2015/11738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılardan ... vd. vekilinin ise aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlar keşif tarihindeki nitelemeye göre 6495 sayılı yasanın yürürlük tarihinden önce dikildikleri, bu itibarla Kamulaştırma Kanununun 25/2. maddesi uyarınca tescil karar tarihinden önce dava konusu taşınmazın üzerinde bulunduğu ağaçların bedellerinin tahsiline karar verilmesi gerektiğinden,

İdare tespitine göre taşınmazda 850 adet fıstık ağacı bulunduğunun belirtilmesine rağmen bilirkişi raporunda aynı taşınmaz üzerinde 2510 adet zeytin fidanı olduğunu ifade edilmesi karşısında ağaç sayısı ve türü konusundaki çelişki de giderilip, bu ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre dava tarihi itibari ile 2 yaşında olduklarından, bu yaşdaki ağaçlarının dava tarihi itibari ile ve adet olarak maktu bedelleri İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip, buna göre ağaç bedelleri tekrar tespit edilip, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçe ile ağaç bedellerine hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ... vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.