muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/10417, Karar No: 2008/1262, Tarih: 04.02.2008

Davacı, Kooperatifin muhasebecisi olan davalıların murisinin, tahsilat makbuzları ile Vergi Dairesine yatırmak için aldığı paraları, Vergi Dairesine yatırmayıp zımmetinde tuttuğunu belirterek bu nedenle uğramış oldukları zararın ödetilmesi için eldeki davayı açmış olup, delil olarak da öncelikle serbest muhasebeci olan murise ait tahsilat makbuzlarına dayanmıştır. Davalılar, tahsilat makbuzlarındaki

2007/10417 2008/1262

imzanın murise ait olmadığını ileri sürmüş olduklarından davada öncelikle söz konusu tahsilat makbuzlarındaki imzaların davalıların murisine ait olup olmadığının belirlenmesi zorunludur. Mahkemece bu konuda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden rapor alınmış olup, 17.2.2006 tarihli söz konusu bu raporda “...teşhise yeter oranda tanı unsuru içermeyen, basit tersimli, herkes tarafından kolaylıkla yapılabilecek grafik unsurlardan ya da sınırlı sayıda harften oluşmuş imzalarda aidiyet yönünden bir saptamaya gidilemeyeceği, bu bağlamda inceleme konusu belgelerde ... ’a atfen atılmış, imzaları atan şahsı karekterize edecek yeterlilikte ve nitelikte yazı ya da grafik tanı unsuru içermemesi nedeniyle aidiyetinin, ... ’ın eli ürünü olup olmadığının tesbit edilemediği” belirtilmiştir. Adli Tıp Raporunda makbuzlardaki imzaların aidiyetinin belirlenemediğine, rapora davacı tarafından itiraz edilmiş olmasına ve Adli Tıp Kurumu da imza incelemesinde son mercii olmadığına göre mahkemece, üniversitelerin güzel sanatlar bölümünden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, ihtilafsız dönemlere ilişkin makbuzlardaki imzalar ile davada dayanılan makbuzlardaki imzalar karşılaştırılmak suretiyle söz konusu tahsilat makbuzlarındaki imzaların davalıların murisinin eli ürünü olup olmadığına ilişkin yeniden rapor aldırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 4.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8406, Karar No: 2022/5495, Tarih: 08.06.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/8406 E.  ,  2022/5495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro (Tespite İtiraza İlişkin)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... ve arkadaşları vekili, Tekirdağ ili Malkara ilçesi Sarıpolat Köyünde yer alan 1145 parsel sayılı taşınmazın tapuda müvekkili olan davacılar adına kayıtlı olduğunu, 2012 yılında yapılan kullanım kadastrosu sırasında 1710 parsel sayılı taşınmaz oluşturulurken sehven 1145 parsel sayılı taşınmazı içerisine alacak şekilde oluşturulduğunu belirterek, 1710 parsel sayılı taşınmazın çapı içerisinde yer alan 1145 parsel sayılı taşınmazın ayrılarak davacılar adına tapuya tescil edilmesi istemiyle Kadastro Mahkemesinde dava açmıştır.

Kadastro Mahkemesince verilen ve Yargıtayca onanarak kesinleşen görevsizlik kararına istinaden dava dosyasının Asliye Hukuk Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda, hak düşürücü süre içinde açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilşmiş ise de, verilen bu karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki; davacılar vekili, tapuda davacılar adlarına kayıtlı bulunan 1145 parsel sayılı taşınmazın, kullanım kadastrosu sonucu oluşturulan 1710 parsel sayılı taşınmazın içerisindeymiş gibi kadastroya tabi tutulması işleminin hatalı olduğunu ileri sürmüştür. Evvelce tapuda kayıtlı olan taşınmazlar hakkında kullanım kadastrosu yapılması mümkün olmayıp, davacılar vekilinin iddiasının bu yönüyle incelenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davanın hak düşürücü süre nedeniyler reddine karar verilmesi hatalıdır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, öncelikle 1710 parsel sayılı taşınmaza ait güncel kullanım kadastrosuna ilişkin kadastro paftası ile 1145 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro paftası bulundukları yerlerden getirtilmeli, yine çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman kadastrosu ve 2/B madde çalışmalarına ait işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği celp edilerek dosya ikmal edildikten sonra mahallinde, önceki bilirkişiler dışında halen Tarım ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi bilirkişi ve bir fen bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı ve bu keşifte; orman sınır noktaları tutanak ve haritalarda yazılı mevki, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan ... fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, orman kadastrosu ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeğe çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastro haritasına göre konumu genel ve kullanım kadastrosu paftası üzerinde ve aynı ya da yakın orman sınır hatlarında dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilmeli; tutanaklardaki anlatımlar değerlendirilmeli; tutanaklarla tahdit haritası arasında çelişki bulunup bulunmadığı belirlenerek, çelişki bulunmakta ise çekişmeli parsel yönünden tahdit tutanakları ile haritalar arasındaki çelişki tahdit tutanaklarına değer verilmek suretiyle giderilecek şekilde müşterek imzalı, tereddüte mahal bırakmayacak, açıklamalı, krokili rapor alınmalı; tapuda davacılar adına kayıtlı 1145 parsel sayılı taşınmazın, kullanım kadastrosu sonucu oluşturulan 1710 parsel sayılı taşınmaz ile mükerrerlik oluşturan kısımları var ise bu kısımlar yönünden evvelce tapuda kayıtlı olan taşınmazlar hakkında kullanım kadastrosu yapılmasının mümkün olmadığı da gözetilerek, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır. ,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. Maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın temyiz edene iadesine, 08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21074, Karar No: 2016/2836, Tarih: 10.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/21074 E.  ,  2016/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan TTK Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava konusu, 07.06.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ile yapılan tedavi masraflarının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Diğer taraftan, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumlularına karşı açılan tazminat davasında alınan kusur raporu, rücu davası yönünden bağlayıcı olmayıp, kesinleşmesi halinde ancak güçlü delil niteliğinde sayılması gerekmektedir.

Somut olay incelendiğinde, mahkemece, üç kez bilirkişi raporu alındıktan sonra kesinleşen hak sahibi dosyasındaki kusur oranları dikkate alınarak hüküm kurulmuş ise de, işbu dava dosyasında alınan ve birbirini teyit eden son iki raporun oluşa uygun ve çelişkileri giderici nitelikte olduğu anlaşılmakla, mahkemece davalıların %100 kusurlu olduklarına dair hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16091, Karar No: 2023/4349, Tarih: 13.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/16091 E.  ,  2023/4349 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/116 E., 2015/734 K.

...

SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.01.2015 tarihli ve 2015/3177 Esas No.lu iddianamesi ile katılan ...'in, katılan ... Metro İşletmeciliği Taş. İnş. San. ve İnş. San. Tic. A.Ş.'nin halkla ilişkiler ve pazarlama müdürü olduğu, görme engelli sanığın 07.10.2014 günü saat 12.00 sıralarında ... Metro Aktarma İstasyonuna geldiği, geçiş bariyerlerinden geçmeye çalıştığı ve kendisine yardımcı olmaya çalışan tanık ... 'nın yardımını kabul etmediği, bilahare sinirlenerek geçiş bariyerlerini tekmeleyerek kırıp olay yerinden uzaklaştığı, daha sonra da şikâyetçi şirketin santral telefonunu arayarak şikâyetçi ...'e ad ve soyadını, T.C numarasını, çalıştığı hastanenin adresini vererek ''... İstasyonundaki turnikeleri kaldıracaksınız, kaldırmazsanız oraya bomba atarım, orayı yakarım, beni durduramazsınız, senin devletin bana bir şey yapamaz. Ben Batmanlı'yım, tamir ederseniz tekrar kırarım'' şeklindeki sözlerle tehdit ettiği iddiasıyla, sanık hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1. cümle, 53, 151/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sanığın İzmir 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/116 Esas, 2015/734 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 62. maddeleri gereğince 10 ay, aynı Kanun'un 106/1, 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının aynı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın eylemini metro istasyonunun engellilere göre dizayn edilmemiş olması nedeniyle bir anlık sinirle gerçekleştirdiği, kararın bu zorlukların gözönüne alınarak verilmesi gerektiği, sanığın samimi bir şekilde kamu malına zarar verme suçunu ikrar ettiği, zararı gidermek istediğini beyan ettiği, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği, tehdit suçunun işlendiğine dair bir delilin bulunmadığı, tanıkların tarafsız olmasına imkân bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın ... Aktarma İstasyonuna geldiğinde geçiş bariyerlerinden geçmesi için kendisine yardımcı olmaya çalışan tanık ...'nın yardımını kabul etmediği, geçiş bariyerlerini tekmelemeye başladığı ve bu eylemi sonucu bariyerleri kırdığı; şirketin halkla ilişkiler müdürü olan katılan ...'i telefonla arayarak bomba atacağını, orayı yakacağını, tamir ettikleri takdirde tekrar kıracağını belirten sözlerle tehdit ettiği, zararın giderilmediği, bu nedenle tehdit ve kamu malına zarar verme suçlarından cezalandırılması gerektiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Mahkemece sanık müdafiinin mükerrer dava dosyası olabileceğine yönelik savunması üzerine İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/102 Esas sayılı dosyası getirtilmiş olup, bu dosya incelendiğinde, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2015 tarih ve 2015/3078 Esas sayılı iddianamesi ile, sanığın 01.11.2014 tarihinde, ... Metro İstasyonunda giriş turnikelerinin yanında bulunan kartsız geçiş kapısının krom bariyerini kırdığı iddiasıyla açılan dava sonucunda, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, ve 62. maddeleri gereğince en 10 ay hapis cezası verilerek 6.000,00 TL adlî para cezasına çevrildiği, kararın Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 24.02.2022 tarihli ve 2020/18033 Esas, 2022/3091 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

3.Sanığa, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmiştir.

4. Sanık yargılama aşamasında zarar giderimi talebinde bulunmamıştır.

5. Sanık müdafii 08.12.2015 tarihli karar duruşmasında lehe hükümlerin uygulanmasını talep etmiş ise de, Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, tanıkların beyanı, sanığın kamu malına zarar verme suçunu ikrara yönelik savunması, sanık müdafiinin son celse, sanığın sarf ettiği sözlerin kızgınlıkla sarf ettiği sözler olduğunu söylemesi karşısında sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmış, sanığın yargılama aşamasında zarar giderimi talebinde bulunmadığının anlaşılması karşısında sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

A-Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden;

A-Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden;

1.Sanık hakkında, bir suç işleme kararının icrası kapsamında 01.11.2014 tarihinde, Halkapınar Metro İstasyonunda giriş turnikelerinin yanında bulunan kartsız geçiş kapısının krom bariyerini kırdığı ve İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2015 tarihli ve 2015/3078 Esas No.lu iddianamesi ile kamu malına zarar verme suçundan dava açıldığı, yapılan yargılama sonucunda İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2015 tarihli ve 2015/102 Esas, 2015/736 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası verilerek 6.000,00 TL adlî para cezasına çevrildiği, bu kararın Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 24.02.2022 tarihli ve 2020/18033 Esas, 2022/3091 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle yargılamaya devam olunup, bahsi geçen dosya getirtilip incelenerek, suç ve iddianame tarihleri tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenip, her iddianameye kadar olan eylemlerin zincirleme tek bir suçu, her iddianameden sonraki eylemlerin ayrı bir suçu oluşturacağı gözetilip, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanması koşullarının oluştuğu değerlendirilerek, kesinleşen dosyadaki ceza miktarı mahsup edilerek sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

Sanık müdafiinin 08.12.2015 tarihli duruşmada lehe hükümlerin uygulanması isteminin, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinin uygulanmasını da kapsadığı halde, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

B-Tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden;

1.02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı, somut olayda, tehdit suçunun uzlaşma kapsamına girmeyen kamu malına zarar verme suçu ile birlikte işlendiğinin kabulü mümkün olmadığından ve ayrıca hüküm tarihinden sonra 24.10.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin üçüncü fıkrasına ''Birlikte'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''Aynı mağdura karşı'' ibaresinin eklenmesi de nazara alınarak, farklı mağdurlara karşı işlenen tehdit suçundan uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2.24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesindeki "Basit Yargılama Usulü"nün uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 5/1-d maddesi ile "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" şeklinde sınırlama getirilmiş ise de; hükümden sonra, 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile yukarıda anılan geçici madde 5/1-d'de yer alan "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin bilahare 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı iptal kararı ile de yukarıda anılan geçici madde 5/1-d'de yer alan "Hükme bağlanmış" ibaresi, aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olması nedeniyle, temyize konu ve 5271 sayılı Kanun'un 251/1. maddesi kapsamına giren 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçu yönünden, aynı Kanun’un 7. ve 5271 sayılı Kanun'un 251. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

3. Kabule göre de ;

Sanık müdafiinin 08.12.2015 tarihli duruşmada lehe hükümlerin uygulanması isteminin, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinin uygulanmasını da kapsadığı hâlde, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/116 Esas, 2015/734 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.