muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6602, Karar No: 2024/8016, Tarih: 19.11.2024

Yargılamanın yenilenmesini talep eden davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında görülen dava ile ilgili olarak verilen Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 17.09.2013 tarihli, 2011/382 E., 2013/328 K. sayılı kararının onandığını ve kesinleştiğini, bunun üzerine Anayasa Mahkemesine müracaat edildiğini, bireysel başvuruyu değerlendiren Anayasa Mahkemesinin 03.07.2019 tarihli ve 2016/4887 E. sayılı kararıyla, “Mülkiyet hakkının ihlal edildiğine dair iddianın kabul edilebilir olduğuna” karar verdiğini, müvekkilinin saklama koşulu 6 (-/+2) derece olan Epobcl adlı ilacın, Almanya’dan ithali İçin davalıyla 10.12.2010 tarihli “Frigo Araç Taşıma Sözleşmesi” imzaladığını, taşıma öncesi saklama koşulu navlun belgesine yazıldığını, her bir palet üzerine basıldığını, 27.12.2010 Almanya'dan yüklenen ilacın, 15 saat + 2 derece altında taşındığı ve bozulduğu 03.01.2011 günü İstanbul'da ısıölçer kayıtlarından anlaşıldığını, bunun üzerine müvekkilinin, tamamı bozulan ilaç zararının tazminini istediğini, yargılama sürecinin başladığını, müvekkilinin tazminat talebine Sözleşme veya CMR hükümlerini uygulamanın Mahkemenin görevi iken “sınırsız; sorumluluk için' talepte bulunulmadı" gerekçesiyle “sınırlı sorumluluk” hükmü kurulmasının, adil yargılama ödevinin ihlali olduğunu, zira sözleşmeye aykırı taşıma sebebiyle davalının tüm zarardan sorumlu tutulması, “sınırsız sorumluluk” talebinin tam kendisi olduğunu, 18.06.2012 tarihli ilk raporda, davalının “sınırsız sorumlu” olduğu; 31.05.2013 tarihli 2. raporda “sınırlı sorumlu" olduğu sonucuna varıldığı halde Mahkemenin iki zıt rapor arasındaki çelişkiyi gidermek için üçüncü bir bilirkişiye başvurmadığını, davalı lehine olan 2

.06.2012 tarihli ilk raporda, davalının “sınırsız sorumlu” olduğu; 31.05.2013 tarihli 2. raporda “sınırlı sorumlu" olduğu sonucuna varıldığı halde Mahkemenin iki zıt rapor arasındaki çelişkiyi gidermek için üçüncü bir bilirkişiye başvurmadığını, davalı lehine olan 2. raporu karara dayanak aldığını, Mahkemenin taraflara eşit mesafede durmayarak taşıma sektörünün korunmasına dair gerekçe oluşturduğunu, saklama koşulunun sözleşme, navlun belgesi ve her palet üzerinde yazılı olduğunu, sürücü beyanına göre frigonun (+5) dereceye ayarlanması, teknik olarak ısının her yerde aynı olmasını sağalamadığı gibi bu dahi yol boyunca hiçbir iklimlendirme yapılmadığını gösterdiğini, karar gerekçesindeki frigo cihazının arızalı olmadığı ve hatta araç stop ettiği halde çalışmaya devam ettiği" gerekçesinin yanlış ve davalıyı destekleyen ön yargı olduğunu, zira söz konusu tespitin, hasardan çok sonra sıcak hava koşullarında dizelin kimyasal yapısına uygun bir ortamda yapıldığını, Mahkemenin, “sürücü molaları esnasında hasarın oluşmadığı” kanaat ve sonucuna varan bilirkişi raporunu sorgulamadan karara dayanak aldığını, Mahkemenin “olayda taşıyıcının söz konusu zarar ihtimalini fiilen ve gerçekten bildiği iddia ve ispat edilmemiştir’ gerekçe ve tespiti maddi vakıadan uzak; tarafsızlık ve hukuki güvenlik ilkesini ihlal eden ön yargı olduğunu, Anayasa Mahkemesinin zikredilen kararıyla, "Mülkiyet hakkinin İhlal edildiğine dair iddianın kabul edilebilir olduğuna” karar verildiğini ileri sürerek 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un (6216 sayılı Kanun'un) 50 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Anayasa Mahkemesinin ihlâl kararında açıklanan ihlâli ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde yeniden yargılama yapılmasına, dava konusu dosyanın bir bütün halinde değerlendirilmesini ve ilk yargılamadaki hatalı tespitler ile bunu belgeleyen ve kabul gören Anayasa Mahkemesi’nde ileri sürdüğü iddia ve somut deliller de dikkate alınarak hak ihlalinin giderilmesi yönünde bilirkişi incelemesi yapılmasına, hak ihlâlini giderecek şekilde yeniden karar verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yargılamanın yenilenmesini şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 375 inci ve devamı maddelerine dayalı olarak yargılamanın iadesini istediği dikkate alınığında söz konusu maddede sayılan koşulların diğer bentler bakımından gerçekleşmediğinin görüldüğü, davacı tarafın esas olarak talebini kesinleşen mahkeme kararına karşı bireysel başvuru sonunda Anayasa Mahkemesi tarafından verilen kararda geçen, "Mülkiyet hakkinin İhlal edildiğine dair iddianın kabul edilebilir olduğuna” şeklindeki ifadeye dayandırdığı ve bu ifadeyle mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verildiğini iddia ettiği, söz konusu AYM kararı incelendiğinde, davacı vekilinin talebini dayandırdığı Anayasa Mahkemesi kararında, hak ihlali olduğuna ilişkin bir tespit bulunmayıp aksine hükmün 2. fıkrasında “Anayasa’nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edilmediğine” dair karar verildiği, Anayasa Mahkemesi’nin ilgili kararında geçmekte olan “Mülkiyet hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilebilir olduğuna” dair cümle esas açısından yapılan inceleme sonucu verilmiş bir hak ihlali tespitine dayanmamakta olup usul açısından yapılan inceleme sonucunda iddianın esasının incelenmesine geçilmesine ilişkin olduğu, bu nedenle, davacı Şirket vekilinin, işbu kararı yargılamanın yenilenmesi talebine esas olarak göstermesi mümkün olmadığından bu hususa dayanarak yargılamanın iadesi talep edemeyeceği anlaşılmış olup ayrıca Mahkemelerinin 2011/382 E. 2013/328 K. sayılı dosyasında verilen ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen hükmün iptaline karar verilmesini talep etmiş ise de; davacı tarafından yargılamanın iadesi sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin hiçbirinin yukarıda anılan Kanunun 375 inci maddesinde sayılan sebeplerden olmadığı ve verilen kararın da Yargıtay 11. Hukuk Dairesince onandığı, mahkemenin kanuna uygun teşekkül ettiği ve AYM tarafından da mülkiyet hakkının ihlal edilmediğine dair karar verdiği de anlaşılmakla; davacının yargılamanın iadesi talebinin 6100 sayılı Kanun'un 379 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca esasa girilmeden reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle yargılamanın iadesi isteminin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yargılamanın yenilenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yargılamanın yenilenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile aynı Kanun'un " Yargılamanın Yenilenmesine" ilişkin 375 nci v.d maddeleri,

2. 6216 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrası,

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin talep eden davacıya yükletilmesine, 19.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/178, Karar No: 2015/1241, Tarih: 05.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/178 E.  ,  2015/1241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İştirak halinde kasten yaralama, kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanıklar .., .. ve .. ile müdafiilerinin aşamalardaki ve temyiz dilekçelerindeki beyanlarından temyiz istemlerinin, mağdur ..'ı kasten yaralama suçlarından verilen CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kurulan hükümleri kapsamadığı anlaşıldığından, tebliğnamede bu kararların gereğinin itiraz mercii tarafından yerine getirilmesi amacıyla belirtilen görüşe iştirak edilmememiştir.

2-a) Sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirdiği eylemleri sonucunda, mağdur ..'ın sırt, gluteal, oksipital, sağ femur ve sol flank bölgelerinden aldığı bıçak darbeleri nedeniyle hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralandığı olayda: TCK.nun 61. maddesi uyarınca, olayın meydana geliş şekli ile kullanılan aletin etki derecesi dikkate alınarak, 1-3 yıl arasında ceza öngören TCK.nun 86/1 maddesinin uygulanmasında, makul bir ceza tayini yerine temel cezanın yazılı şekilde 1 yıl hapis olarak belirlenmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

b) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar .., .., .. ve ..’ın mağdur ..’ı nitelikli kasten yaralama, sanık .'ün mağdur ..’ı basit yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasıfları tayin, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık .. müdafiinin sübuta, ceza miktarının fazlalığına vesaireye, sanık .. müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, suç vasfına vesaireye, sanık .. ve müdafiinin sübuta vesaireye yönelen, sanık .. müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa insan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri İle Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıklardan tahsiline karar verilmesi Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan ve 511.TL müdafii ücretinin sanıklardan ayrı ayrı tahsiline ilişen paragrafın hükümden çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 05/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30495, Karar No: 2021/5950, Tarih: 24.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/30495 E.  ,  2021/5950 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Basit tehdit suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-2.cümle, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 640,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Merzifon Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2017 tarihli ve 2015/1065 esas, 2017/688 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: "1-Sanığın adli sicil kaydında yer alıp, tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin, Merzifon Sulh Ceza Mahkemesi'nin 11/03/2012 tarihli ve 2012/130 esas, 2012/145 sayılı kararının, 28/06/2014'ten önce 19/06/2012'de kesinleşmesi karşısında, incelemeye konu hüküm yönünden, yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine engel teşkil etmeyeceği, bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına dair diğer koşulların tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Sanığın mahkumiyetine esas basit tehdit suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2.cümlesi gereğince 30 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, aynı Kanun’un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılırken hesap hatası yapılarak, 37 gün adli para cezası yerine, 38 gün adli para cezasına, anılan Kanun'un 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken 30 gün adli para cezası yerine, 32 gün adli para cezasına karar verilmek suretiyle sonuç cezanın 600,00 Türk lirası yerine, 640,00 Türk lirası olarak belirlenmesi şeklinde fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5560, 5728, 5739, 6008 ve 6545 sayılı Kanunlarla 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

b- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

c- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

d- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

e- Sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmemiş olması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

c- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

d- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

e- Sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmemiş olması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

CMK'nın 231. maddesinin sekizinci fıkrasına birinci cümlesinden sonra gelmek üzere, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" şeklindeki düzenleme, incelemeye konu suç tarihinin 28/06/2014 ve sonrası olması ile adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi halinde uygulanabilecektir.

Somut olayda;

1) "1" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilamın 19/06/2012 tarihinde kesinleştiği, incelemeye konu kasıtlı suçun ise 28/06/2014 tarihli değişiklik sonrası 13/10/2015 tarihinde ve adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra, denetim süresi içinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinden istem konusu Merzifon Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2017 tarihli ve 2015/1065 esas, 2017/688 sayılı kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2) "2" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

Sanık hakkında sair tehdit suçundan, TCK’nın 106/1-2. cümlesi gereğince 30 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu ceza miktarı üzerinden TCK'nın 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucunda 37 gün yerine 38 gün adli para cezası belirlenmek suretiyle, neticeten 600 TL adli para cezası yerine 640 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edildiği anlaşılmıştır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1- Bir nolu isteme yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- İki nolu isteme ilişkin olarak;

a- Sanık ... hakkında, sair tehdit suçundan Merzifon Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2017 tarihli ve 2015/1065 esas, 2017/688 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1- Bir nolu isteme yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- İki nolu isteme ilişkin olarak;

a- Sanık ... hakkında, sair tehdit suçundan Merzifon Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2017 tarihli ve 2015/1065 esas, 2017/688 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

b- Karardaki hukuka aykırılık CMK'nın 309. maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, sanığın sair tehdit suçundan TCK’nın 106/1-2. cümlesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek 30 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca mahkemece takdir edilen 1/4 oranında artırım yapılarak 37 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca mahkemece takdir edilen 1/6 oranında indirim yapılarak 30 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, sanığa verilen 30 gün adli para cezasının TCK' nın 52/1. maddesi uyarınca bir günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanarak 600 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11656, Karar No: 2021/12511, Tarih: 15.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/11656 E.  ,  2021/12511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hüviyet cüzdanı , pasaport gibi belgelerde sahtecilik

Mahkemenin sanığın yasal süresinden sonra temyiz talebinde bulunduğu gerekçesiyle verdiği 24.11.2017 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararının temyiz yasa yoluna tabi olduğu, bu nedenle Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2017 tarih ve 2017/1015 değişik iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, 24/11/2017 tarihli ek karara ilişkin yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen ve 25/11/2005 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 04/10/2017 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine dair Mahkemenin 24/11/2017 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 15.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5461, Karar No: 2011/6160, Tarih: 21.10.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/5461 E.  ,  2011/6160 K.**

**"İçtihat Metni"**

İzinsiz silah taşımak suçundan sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak uyarlama talebinin reddine dair (ÇORUM) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2010 gün ve 397/338 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1 maddesi, 765 sayılı TCK.nun 59/1 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde kanuna aykırı cihet görülmediğinden, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 20.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

Karara Uygundur,
Yargıtay — Esas No: 2023/1955, Karar No: 2023/10070, Tarih: 14.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/1955 E.  ,  2023/10070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1336 E., 2022/1907 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Beraat ve düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onamasına

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorum Cumhuriyet Başsavcılığının 07.08.2019 tarihli iddianamesi ile sanığın infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Çorum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2022 tarihli kararı ile sanığın, atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. İlgili kararın, sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 23.06.2022 tarihli kararı ile, dosya üzerinden incelemede, sanığın atılı suçtan beraatine ve düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, suçun unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanığın komidininden elde edilen misina nedeniyle, ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma suçunu işlediğine ilişkindir.

2. 18.01.2018 tarihli kısmi arama tutanağında, C-10 koğuşunda yapılan aramada, hükümlüler ..., ..., ...'ın kaldığı 6 numaralı kabinde elbise dolabının içinde misina makarası bulunduğu yazılıdır.

3. Sanık hakkında düzenlenen 23.01.2018 tarihli muhakkik raporu ve aynı tarihli disiplin cezası kararı dosyadadır.

4. 18.11.2021 tarihli bilirkişi raporda, bir adet 70 mm çaplı misina ipliği sarılı misina makarasının, herhangi bir suç unsuru taşımadığı, ancak, boğma türü farklı bir amaçla kullanılabileceği bildirilmiş ve suç eşyasına ilişkin fotoğrafları içeren CD dosyaya eklenmiştir.

5. Suç konusu iki adet tığa ait fotoğraflar dosya arasındadır ve 30.11.2022 tarihli duruşmada mahkemece emanet eşyaları üzerindeki gözlemini zapta geçmiştir.

6. Tutanak mümzi tanıklar ..., ..., ..., tutanak içeriğini tekrar etmişlerdir. Tanık ... de, misina makarasının sanığa ait olduğunu ifade etmiştir.

7. Sanık savunmasında, kastının olmadığını beyan ederek suçlamayı inkar etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suçu sabit görülerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm isabetli bulunmamış ve sanığın eyleminin, suçun unsurlarını oluşturmadığı gerekçesi ile beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE