muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2486, Karar No: 2009/5203, Tarih: 27.03.2009

1943 tarihli orman kadastro haritası incelendiğinde, Beyceğiz Mezrası (Köyü) nün yerleşim yeri ve arazilerinin doğusu, Erikli Pınar Devlet Ormanı ve Silivri Seymen Köyü İdari sınırları içinde kalan Kösdemir Devlet Ormanı, Batısı; Çerkezköy-Silivri OtobütsYolu, yoldan sonra yukarıda I ve II bentlerde anlatılan Yavaşça Doğan Köyünün Çiftlik Hudutnamesine ait K. Sani 1291 tarih 172 ve aynı çiftliğin tarlalarına ait K.Sani 1291 tarih 173 ila 182 nolu tapu kayıtlarının miktar sınırları göz önünde bulundurulmadan sulh hukuk mahkemesinin 1950/64-148 sayılı ortaklığın giderilmesi davasında birleştirilip ifrazı sonucu oluşturulan Haziran 1951 tarih 1 nolu tapu kaydı uygulanarak tesbitleri yapılan Beyciler Köyü 1461 ila 1530 sayılı parseller, yine aynı şekilde ifraz edilip tescil edilen Nisan 1951 tarih 2 nolu tapu kaydının daha sonra yapılan ifrazı ile oluşan Ağustos 1956 tarih 60 nolu tapu kaydı ile bu kaydın gittileri olan Haziran 1959 tarih 14, Mart 1960 tarih 31 ve 46 ve Mayıs 1960 tarih 13 ve Kasım 1961 tarih 91, Mart 1967 tarih 83 nolu tapu kayıtlarının uygulanması sonucu tesbitleri yapılan Büyük Çavuşlu Köyü 251 ila 286 ve 386 ila 450 ve 252 ila 464 ve 467 ila 500 ve 502 ila 576 ve 583 ila 868 ve 1468 ve 2438 ila 2441 sayılı parseller (bu parsellerin bir çoğu 1943 yılında yapılıp 1949 yılında kesinleşen ve Nisan 1952 tarih 13 noda 779 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Sazlıdere ve yine Şubat 11952 tarih 19 numarada 1315 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Erikli Pınar, Şekerpınar, Havuzlu Pınar Devlet Ormanlarının kadastro sınırları içinde kaldığından Hazine ve Orman Yönetimi tarafından tapu iptali ve tescil davasına konu edilmiş ve tapu kayıtlarının iptaline dair bir çok parsel hakkında verilen karar Dairede temyiz yoluyla incelenip onanmıştır) Kuzeyi; yine 1943 yılında kadastrosu yapılıp kesinleşerek Şubat 1952 tarih 19 numarada tescil edilen 1315 Hektar yüzölçümlü Erikli Devlet Ormanı, Güneyi; Şekerpınar Devlet Ormanı ve bu ormandan sonra gelen Çeltik Köyü sınırları içinde bulunan ve orman kadastrosu yapılıp kesinleşen Kurtulmuş Devlet Ormanı ile çevrili olduğu görülmektedir.

Orman kadastro haritasına göre Beyceğiz Mezrasına ait cinsi orman, koru, mera olan Hudutname kaydının revizyon gördüğü 1 ila 1460 sayılı parseller ile 1461 ile 1530 sayılı parsellerin dört tarafı orman kadastrosu 1943 yılında yapılıp kesinleşen Devlet Ormanları ile çevrili geniş bir orman içi açıklığı konumunda olduğu görülmektedir. Büyükçavuşlu Köyünde 1978 yılında ve Beyciler Köyünde 1985 yılında genel arazi kadastrosuna başlamadan önce 228 sayılı genelge hükümlerine göre çalışma alanında bulunan orman alanlarının belirlenmesi Orman Bölge Müdürlüğünden sorulmuş ve 228 sayılı tebliğ hükümlerine göre düzenlenen17.04.1979 günlü tutanak ve eki haritada dava konusu yerler ile bitişiğindeki yerlerin orman olduğunun bildirilmesi üzerine o tarihte yürürlükte bulunan 766 Sayılı Yasının 2. maddesi gereğince orman olarak tapulama dışı bırakılmıştır. Dava konusu yerlerin 1985 yılında yapılan kadastro sırasında “Orman olmaları nedeniyle tapulama dışı bırakıldığı” daha önce taraflar arasında görülen ve 1999 yılında açılıp 2001 yılında ret edilerek kesin hüküm haline gelen temyize konu dava dosyası içindeki asliye hukuk mahkemesinin dosyasına Kadastro Müdürlüğünün gönderdiği 30.03.2001 gün ve 502 sayılı yazıdan da anlaşılmaktadır. Temyize konu davada, davalı konumunda olan kişinin davacı sıfatıyla 1999 yılında açtığı ve 2001 yılında retle sonuçlanan tescil davasının gerekçeli kararında dava konusu edilen taşınmazın “1985 yılında orman olarak tescil harici bırakıldığı, zilyetlik koşullarının oluşmadığı” açıklanarak dava ret edilmiştir. Bu olgu tarafları bağlayan güçlü delildir.

Yörede 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu 1995 yılında yapılmış ve orman sınırları 1985 yılında düzenlenen arazi kadastro paftası üzerinde gösterilmiştir. Aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı görülünce retle sonuçlanan tescil davası davalı tarafından 1999 yılında açılmıştır.

Yörede 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu 1995 yılında yapılmış ve orman sınırları 1985 yılında düzenlenen arazi kadastro paftası üzerinde gösterilmiştir. Aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı görülünce retle sonuçlanan tescil davası davalı tarafından 1999 yılında açılmıştır.

Aplikasyon, yeni bir kadastro işlemi değildir. Aplikasyonla ilk orman kadastrosunun sınırları değiştirilemez ve daraltılamaz. Mahkemece 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında düzenlenen orman kadastro harita ve tutanakları yöntemince yerine uygulanmamış, sadece 1995 yılında düzenlenen aplikasyon haritasının uygulanmasıyla yetinilmiştir. 1943 yılı orman kadastro haritası ile 1995 yılı aplikasyon haritası arasında çıplak gözle dahi fark edilecek şekilde farklılıklar vardır. Aplikasyonla 1943 yılında belirlenen orman alanları daraltıldığı görülmektedir. Yine aplikasyon sırasında bir kısım orman alanları orman niteliğini kaybettiği gerekçesiyle 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince 81 poligon halinde orman sınırları dışına çıkartılmışsa da Orman Bakanlığının Silivri Kadastro Mahkemesinin 1996/26 ila 1996/106 Esas sayılı dosyalarında açtığı davalar sonucu orman rejimi dışına çıkarma işlemlerinin tümü iptal edilmiş ve bu yerler yeniden orman alanlarına eklenmiştir.

Bir yerde 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 13.07.1945 tarihinden sonra yapılan orman kadastrosunun seri bazda yapılmaması ve 15.04.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin ikinci fıkrasında sayılan ayrıcalıklar olmaması halinde kural olarak bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kesinleşen orman kadastro haritası ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenir. Dava konusu taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında yapılmıştır. Bu nedenle dava konusu taşınmazların orman olup olmadığı kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması ile belirlenemez. Yukarıda anlatıldığı gibi, 1943 yılı orman kadastro haritası ile belirlenen orman sınırları 1995 yılında yapılan aplikasyon sırasında daraltılmıştır. 1943 yılı orman kadastro harita ve tutanakları yöntemince yerine uygulanmamış, sadece 1995 yılı aplikasyon haritasının uygulanmasıyla yetinilmiş, orman bilirkişisi dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun bildirmişse de yörede orman kadastrosunun 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden önce yapılması ve daha önce taraflar arasında 1999 ve 2001 yılları arasında görülüp kesinleşen davada dava konusu taşınmazın orman olması nedeniyle 1985 yılında tapulama harici bırakıldığı gerekçesiyle kişilerin açtığı tescil davalarının ret edilmiş olması ve bölgeye ait 1957 basım tarihli memleket haritasında davaya konu taşınmazların bir kısmının ve kadastrosu kesinleşen orman alanları gibi yeşil renge boyandığı, davaya konu taşınmazların bir kısmı aynı haritadabeyaz renkli olarak gösterilmiş ise de, üzerinde geniş yapraklı meşe ağacı sembollerinin bulunduğu ve bitişikteki 4-5 metre boyunda olduğu memleket haritasında gösterilen meşe cinsi orman alanları ile ayırıcı bir unsur (Dere, yol, yükseklik gibi) bulunmadığı ve adava konusu edilen yerlerin tümümün bitişikteki Devlet Ormanlarının devamı olduğu ve bir bütün halinde değerlendirildiğinde, yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu, yukarıda açıklandığı gibi, davalıların dayandığı kayıtların dava konusu taşınmazları kapsadığı kabul edilemeyeceği, yörede bu güne kadar 4785 Sayılı hükümleri de uygulanarak yapılan bir orman kadastrosunun da bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesi ile H.G.K’nun 21.01.2004 gün 2004/8-15/7 ve 12.05.2004 gün 2004/8-242/292 ve 12.03.2008 gün ve 2008/20-214/241 sayılı kararlarında belirtilen ilkeler gözönünde bulundurularak davacı Hazinenin davasının kabulüne ve dava konusu taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, davalıların elatmalarının önlenmesine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek Hazine davasının reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine ve davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kendilerini Yargıtayda yapılan duruşma sırasında vekille temsil ettiren Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 500.00.-TL’er vekalet ücretinin davalı gerçek kişiden alınarak bu yönetimlere verilmesine, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 27/03/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15243, Karar No: 2014/4887, Tarih: 05.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/15243 E.  ,  2014/4887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı Ankara Valiliği ile idare arasında düzenlenen protokoller ile Belediye adına kayıtlı taşınmazların sağlık ocağı olarak kullanılmak üzere tahsis edildiğini, ancak sağlık ocaklarının aile sağlığı merkezine dönüştürülerek aile hekimlerinden kira talep edildiğinin öğrenilmesi üzerine 04.10.2011 tarih, 480 sayılı Belediye Meclis Kararı ile protokollerin feshine karar verildiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Ankara Valiliğinden harç alınmasına yer olmadığına, 05.03

.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21191, Karar No: 2013/22277, Tarih: 16.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21191 E.  ,  2013/22277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca davacı ... tarafından incelenmesi istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 219 ada 24 parsel sayılı 319,54 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine ve bağışa dayanılarak arsa niteliği ile ölü ... ve paydaşları adlarına tespit edilmiştir. Davacı ... miras yoluyla gelen hakka paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazın kendi adına tapuya tescili istemiyle dava açmış, yargılama sırasında tapu kaydına da dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ...’ın tutunduğu Mayıs 1340 tarih 71 sayılı tapu kaydının dava konusu taşınmaza uymadığı, taşınmaz üzerinde davacı tarafın zilyetliğinin de bulunmadığı, mahkemece yapılan keşif uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...’ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11978, Karar No: 2021/1318, Tarih: 15.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/11978 E.  ,  2021/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bilişim sistemleri, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 21/02/2020 tarihli ve 2019/11910 soruşturma, 2020/125 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/03/2020 tarihli ve 2020/43547 soruşturma, 2020/3261 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/03/2020 tarihli ve 2020/215 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 26/10/2020 gün ve 94660652-105-16-14021-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak soruşturma dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2020 gün ve 2020/99273 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20/11/2017 tarihli ve 2017/30314 esas, 2017/23733 karar sayılı ilâmında "...Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle..." şeklindeki açıklama karşısında, soruşturma dosyasına konu olayda QNB Finansbank Müşteri Hizmetleri adına aradığını söyleyen meçhul şüphelinin hile yoluyla müştekiyi mobil bankacılığına giriş yapmaya yönlendirip, bazı kişisel bilgilerini öğrenerek müştekinin bilgisi ve rızası dışında müşteki adına 23.900,00 Türk lirası kredi çektiği ve ... isimli şahsın hesabına havale ettiği, bu yolla gönderilen paranın 15.000,00 Türk lirasının QNB Finansbank Üsküdar Şubesi'nden çekildiği ve kalan tutarın ise müştekinin talebi üzerine sonradan bloke konulan hesapta bulunduğunun tespit edilmesi karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin İstanbul Anadolu Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Soruşturma dosyasına konu olayda haksız menfaatin temin edildiği yerin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/03/2020 tarih ve 2020/215 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 15/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8054, Karar No: 2023/9508, Tarih: 11.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8054 E.  ,  2023/9508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1425 E., 2023/157 K.

KARAR : Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/56 E., 2020/151 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili; davacının ... isimli dernek başkanının denetimi altında beton-kalıp işçisi olarak çalıştığını, cami inşaatı olan iş yerinde 23.10.2014 tarihinde gerekli iş güvenliği önlemleri alınmadığı için iş kazası geçirdiğini, belirli bir yükseklikten yere düşerek sol kalçasını kırdığını ve sol ayağının paramparça olduğunu, bu haliyle müvekkilinin sol kalçadan sol ayak tabanına kadar olan bölgeyi hiç bir şekilde kullanamadığını ve alınan raporlarda sinir harabiyeti sebebi ile tedavisinin mümkün olamayacağını bildirerek, maluliyet oranının % 60 üstünde olduğunun ve malulen emekli olması gerektiğinin tespit edilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özet olarak; kazazede işçinin Kocaeli Kurum Sağlık Kurulunun 27.11.2015 tarihli kararı ile çalışma gücünün en az % 60 nı kaybetmediği kararı verildiğini, daha sonra davacı tarafın itirazları üzerine dosyasının Yüksek Sağlık Kuruluna gönderildiğini, Yüksek Sağlık Kurulu tarafından davacının çalışma gücünün % 60 nı kaybetmediği yönünde tespitte bulunduğu ve buna istinaden davacının tahsis talebinin reddedildiğinin anlaşıldığını, davacının çalışma gücünün % 60 nı kaybetmediğinden müvekkil Kurumun davaya konu işlemleri 5510 sayılı Kanun'a ve diğer mevzuat hükümlerine uygun olup Kurum işlemlerinde hukuka aykırılık bulunmadığından davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, Kurum tarafından yapılan tahkikatta alınan ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Bölge Sağlık Kurulu tarafından düzenlenen 017.11.2016 tarih ve 3395 sayılı Sağlık Kurulu kararında davacının sürekli iş göremezlik derecesinin E cetveline göre % 51 oranında olduğu, kontrol muayenesine gerek duyulmadığı, bu haliyle raporun maluliyet oranının tespiti yönünden kati rapor olmadığı sigortalı tarafından Mahkeme nezdinde maluliyete itiraz edilmesi nedeniyle iş göremezlik oranının tespiti yönünden Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alındığı tespit edilmiş olup, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu tarafından tanzim edilen 16.05.2017 tarih ve 39/6698 sayılı raporunda çalışma gücü ve meslekte kazanma güç kayıp oranının % 51 olduğuna, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu tarafından tanzim edilen bu raporda kontrol muayenesi gerekmediği belirtildiğinden, bu raporun Kurum için bağlayıcı olduğu alınan rapora karşı yapılan itiraz üzerine Mahkemece Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Dairesinden rapor alındığı Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Dairesi 31.01.2018 tarih ve 2328 sayılı rapor ile davacının meslekte kazanma güç kayıp oranının E cetveline göre %10.1 olarak belirlendiği, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi ve davalının iş göremezlik derecesinin değişmiş olması halinde, başlangıçtan itibaren mi değiştiği, yoksa azalma veya artma kaydıyla mı değiştiğinin de belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu 2.Üst Kurulundan rapor istenilmiş olup, Kurulun 18.07.2019 tarih ve 1166 sayılı raporunda davacının meslekte kazanma güç kayıp oranının E cetveline göre %10.1 olarak belirlendiği, maluliyetin başlangıcı ve maluliyette azalma kaydına ilişkin açıklama yapılabilmesi ve yeniden rapor tanzim edilmesi için dosyanın ATK Üst Kurula gönderildiği, alınan raporda davacının 18.12.2017 tarihinden önce maluliyetinin %51oranında olduğunun anlaşıldığı Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere göre; çelişkileri giderecek ve önceki raporla çelişki olmadığı anlaşılan ATK 2. Üst Kurulu raporunda belirtilen %51 oranında sürekli iş göremezlik oranının kabul edildiği Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği kapsamında davacının maluliyet oranının %60 ın altında olması nedeniyle davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, davacının 23.10.2014 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sebebi ile maluliyet oranının %51 olarak tespitine, malulen emekliliğinin tespiti talebinin reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece yapılan yargılama sırasında ATK raporları ile Kurum Yüksek Sağlık Kurulu raporu arasındaki çelişkiyi gidermek üzere dosyanın ATK 2. Üst Kuruluna gönderildiğini, dosyaya sunulan 23.07.2020 tarihli Adli Tıp 2. Üst Kurul raporu ile davacı ...'ın 18.12.2017 tarihine kadar ki maluliyetinin Kurumca belirlenen şekilde % 51, bu tarihten sonraki maluliyetinin ise % 10,1 olduğuna ilişkin görüş bildirildiğini, Kurum kayıtları ile çelişen maluliyet oranının tespiti hükme esas alınarak verilen Yerel Mahkeme kararını kabul etmenin mümkün olmadığını, Kurum kayıtlarının bu şekilde ve müvekkili kurumun davaya konu işlemlerinin 5510 sayılı Kanuna ve diğer mevzuat hükümlerine uygun olduğunu, kurum işlemlerinde hukuka aykırılık bulunmadığını, anılan nedenlerle Yerel Mahkeme kararının istinaf etme zorunluluğu hasıl olduğunu, kanun'a ve usule aykırı kararın Kurum lehine kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiklerini belirterek, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi; davacının eldeki dava ile davalı Kurumun, maluliyet oranının % 60'ın altında olduğu için malulen emekli olamayacağına dair 23.02.2016 tarihli kararının iptalini talep ettiği, işbu davadaki husumeti de sadece davalı Kuruma yönelttiği, davacı tarafın işbu davada Kurum ile birlikte işverene karşı husumet yöneltmediği gibi iş kazasından kaynaklanan sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkin bir talebinin de bulunmadığı, bu hali ile davanın, Kurum işleminin iptali istemine ilişkin olduğu ve çalışma gücünün % 60'ını kaybettiği iddiası ile Kurumdan maluliyet nedeniyle maaş bağlanması talebine ilişkin olduğu nazara alındığında ve ayrıca taleple bağlılık ilkesi gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi gerekirken işbu davanın mahiyeti ile bağdaşmayacak şekilde ve yukarıda belirtilen hususlar dikkate alınmadan, yine Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan alınan en son rapor içeriği ile örtüşmeyecek şekilde maluliyet oranının %51 olarak tespitine ilişkin yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.2 nci maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi Kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davanın reddi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; maluliyet oranının % 60 ın üstünde olduğunun ve malulen emekli olması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk