muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13104, Karar No: 2016/3361, Tarih: 24.02.2016

Sanığın, yol kenarına yaklaşık bir kamyon kadar, içinde inşaat atıkları da çoğunluğu tuğla atığını döktüğü anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmamıştır.

Bahse konu atığın, hiçbir mevzuatla ilişkilendirilmeden, nitelikleri ve kirletici özellikleri açıklanmadan genel bir kabul ve gözleme dayanarak toprak kirliliğini oluşturduğu şeklindeki Yargıtay denetimine imkân tanımayan bilgilerle, mahkûmiyet kararı vermeye yeterli görülmemiştir.

Ziraat fakültesi toprak ve bitki besleme bölümü toprak biyolojisi birimi, çevre mühendisliği bölümü ve kimya mühendisliği bölümünde çalışan öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetine dosya tevdi edilerek tüm tespitler uyarınca suç tarihi itibariyle atıkların yukarıda yer verilen mevzuat ve düzenleyici işlemler kapsamında toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atık sınıfında olup olmadığına ilişkin rapor alınması, alınacak raporda belirtilecek bilgi ve görüşlere göre gerektiğinde dosyanın TÜBİTAK MAM’a gönderilerek, atıkların TCK’nın 181/4. fıkrasında bahsedilen “insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek” nitelikte olup olmadığının sorulması, sonucuna göre 5235 sayılı Kanun’un 12. maddesi gereğince görev hususun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle kurulan mahkumiyet kararının usul ve kanuna aykırı olduğu anlaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar:

Açıklanan gerekçelerle sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8175, Karar No: 2011/10619, Tarih: 17.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/8175 E.  ,  2011/10619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAHİLİ DAVALILAR : 1-...

2-NAZMİYE YEŞİL ÇAKAR VDL.

Davacı ... ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/10/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, davalı ...'a ait yüksek gerilim hattından çıkan yangının yayılarak dava konusu bağ niteliğindeki taşınmaz da verdiği ürün kaybı ve tevek/ağaç zararının olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı ... tarafından temyiz olunmuştur

Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde deyimini bulan zarar, malvarlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.12.1965 günlü ve Esas 4/219 ve Karar 448 sayılı ilamında da belirtildiği gibi meyveli ağaçların/ağaçcıkların kesilmesinden veya bunların hayatiyetine son verilmesinden ... zararın ne şekilde hesap edileceği konusunda Borçlar Kanunu'nda bir hüküm bulunmamaktadır. Bu durumda halin mutat cereyanı içerisinde oluşan hukuk kurallarının olaya uygulanması suretiyle adalete uygun bir sonuca ulaşmak gerekir. Meyveli ağaçların/ağaçcıkların yaşamına son verilmesinden ... zararın, bunların kaim değerinin tespiti suretiyle takdiri gerektiği kökleşen Yargıtay İçtihatlarıyla belli olmuştur. Bir ağacın/ağaçcığın kaim rayiç değerini bulmak için uygulanması gereken yöntem ise ağaçların/ağaçcıkların bulunduğu yerin ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın tespitiyle bu farkın her ağaç bakımından göz önünde tutulup toplamının o ağaçların kaim değeri olarak kabul edilmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın belirtilmesi şeklidir.

Tazminatın amacı, mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski durumunun sağlanması olduğuna göre zarar verici olayın zarara uğrayana sağladığı yararların da zarar tutarından indirilmesi suretiyle zararın netleştirilmesi genel tazminat kurallarının bir gereği ve sonucudur. Zira aksi halde mağdur zenginleştirilmiş olacaktır. Bu bakımdan zarar miktarı belirlenirken mağdurun sağladığı yararlar göz önüne alınmak ve zarar miktarından indirilmek suretiyle net zarar saptanmalıdır.

O halde mahkemece yapılacak iş hem uzman, hem de yerin sürüm değerini bilen kişilerden seçilecek bilirkişiler eliyle teveklerin bulunduğu yerin tevekli değeri ile teveksiz değeri arasındaki farkın tespitiyle bu farkın her tevek bakımından göz önünde tutulup toplamının o ağaçların kaim değeri olarak kabul edilmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın net tutarının bulunması gerekirken. Bu esaslara aykırı olarak (ağaçların getirebileceği ürün esasına göre) düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılıp karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11520, Karar No: 2019/16763, Tarih: 21.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/11520 E.  ,  2019/16763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi üst hakkı ve geçici irtifak bedelinin tespiti ve bu hakların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi üst hakkı ve geçici irtifak bedelinin tespiti ve bu hakların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 25.03.2016 tarihli celsede yeterli gider avansı olmadığından bahisle davalı ... adına çıkartılacak ilanen tebligat bedelini yatırmak üzere davacı vekiline gelecek celseye kadar süre verildiği, 06.05.2016 tarihli celsede de davacı idare vekiline ilanen tebligat giderini yatırmak üzere ikinci kez süre verildiği halde, ilanen tebligat bedelini yatırmadığı, ikinci sürenin 6100 sayılı HMK'nın 94/2 maddesi uyarınca kesin süre olduğundan bahisle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece verilen davanın reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun değildir. Şöyle ki;

HMK.’un 120. maddesinde gider avansı düzenlenmiştir.

Buna göre “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir”.

30.09.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Gider Avansı Tarifesinin 1. maddesinde tarifenin amacının dava açılırken mahkeme veznesine yatırılacak olan gider avansının miktarı ile avansın ödenmesine ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu açıklanmıştır. Tarifenin 6. Maddesinde “Bu Tarifenin yürürlüğe girmesinden önce açılmış olan davalarda, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 120. maddesinin ikinci fıkrasına göre gider avansı ikmal ettirilir.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anılan düzenlemelerden ve dava şartı müessesesinden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı, mahkemenin sonradan bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır. Buradan hareketle 1086 Sayılı HMK döneminde açılmış olsa da, istisnai hüküm bulunmaması nedeniyle davanın her aşamasında aranan gider avansı dava şartının HMK 114/g, 115/2 ve 120 maddeleri gereği gözetilmesi gerektiği ortaya çıkmaktadır.

Anılan düzenlemelerden ve dava şartı müessesesinden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı, mahkemenin sonradan bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır. Buradan hareketle 1086 Sayılı HMK döneminde açılmış olsa da, istisnai hüküm bulunmaması nedeniyle davanın her aşamasında aranan gider avansı dava şartının HMK 114/g, 115/2 ve 120 maddeleri gereği gözetilmesi gerektiği ortaya çıkmaktadır.

Davanın açıldığı tarihte eksik veya hiç gider alınmamış olsa bile gider avansı dava şartı olmakla hüküm verilinceye kadar ikmal ettirilebilir. İster gider avansı isterse tamamlama avansı olarak tanımlansın ikmal edilmesi gereken paranın hukuk yargılamasındaki nitelemesi dava şartı olarak gösterilen gider avansıdır. Gider avansının yatırılmaması veya ikmal edilmemesi halinde dava usulden reddedilecektir.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan keşif masrafları,harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır.”

Bu durumda yazılı şekilde uygulama yapılmadan, ilanen tebligat masraf kalemi için ne miktarda bedel ödeneceği belirtilmeden kesin süre içinde tebligat masrafı yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/513, Karar No: 2012/19137, Tarih: 09.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/513 E.  ,  2012/19137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :27.09.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/6118, Karar No: 2016/2591, Tarih: 09.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6118 E.  ,  2016/2591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan ihbar üzerine ...eczanesinde geçici olarak çalışan suça sürüklenen çocuk ...'ın evinde küpürleri kesilmiş vaziyette 16 kutu muhtelif marka ilaçlarla birlikte ... adına... Üniversitesi Nöroloji Anabilim Dalı tarafından düzenlenmiş hasta ilaç kullanım ve katılım payından muafiyet raporunun ele geçirildiği, böylece suça sürüklenen çocuk hakkında... adına düzenlenmiş olan reçetedeki ilaçların satmış gibi göstererek ilaç küpürlerini ödeme faturalarına yapıştırarak katılan kurumdan ilaç parasını almak sureti ile dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edilen olayda; dolandırıcılık suçunu işlediğine dair savunmasının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi sebebi ile suça sürüklenen çocuğun müsnet suçtan beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5542, Karar No: 2009/5011, Tarih: 06.07.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5542 E.  ,  2009/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı olan aracın, dava dışı ...’in kullanımında iken meydana gelen tek taraflı trafik kazası sonucu hasarlandığını, yapılan ihbara rağmen, davalı ... şirketince ödeme yapılmadığını belirterek, 15.084.00 YTL’nın 18.06.2006 ihbar tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, araç, alkollü sürücünün kullanımında iken ve alkolün etkisiyle kazanın meydana geldiğini, Kasko Sigortası Genel Şartları A.5.5 maddesi uyarınca hasarın teminat dışında kaldığını, ayrıca davacının gerçekleşen rizikoyu doğru ve gerçeğe uygun bir şekilde ihbar etmediğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacıya ait araç sürücüsünün aldığı alkolün münhasıran etkisi altında direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu kazanın meydana geldiği ve Kasko Sigortası Genel Şartları A.5.5. maddesi hükmü gereğince rizikonun sigorta te-

minatı dışında kaldığı, davacı TTK.’nun 1292/son maddesi uyarınca doğru ihbar yükümlülüğünü kasten yerine getirmediğinden, ispat külfetinin davacıya geçtiği ve rizikonun teminat içinde olduğunun davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istenme ilişkindir.

minatı dışında kaldığı, davacı TTK.’nun 1292/son maddesi uyarınca doğru ihbar yükümlülüğünü kasten yerine getirmediğinden, ispat külfetinin davacıya geçtiği ve rizikonun teminat içinde olduğunun davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istenme ilişkindir.

Olaya ilişkin, 17.06.2006 tarihli (saat 06.00) polis memurlarınca düzenlenen tutanakta; kazanın saat 03.00 sıralarında meydana geldiği, araç sürücüsünün olay yerini terk ettiği, çevrede bulunan şahıslardan sorulduğunda, araç şoförünün ve yanında bulunan bayanın ayakta duramayacak derecede alkollü olduklarını ve ticari bir taksi ile olay yerinden ayrıldıklarını beyan ettikleri, kaza mahalline bilahare gelen ve araç sahibinin yakını olan ...’nün kazayı kendisinin yaptığını bildirdiği, ancak şahsın görünüş itibariyle araç şoförü olmadığı kanaatine varıldığı belirtilmiştir. Araç sürücüsü ...’in 17.06.2006 günü saat 06.20’de alınan doktor raporunda “alkolsüz” olduğu belirlenmiş, aynı tarihli ifadesinde ise, kaza sırasında aracı kendisinin kullandığını, yaralanan kız arkadaşı...’i hastaneye götürmek için aracın başından ayrılmak zorunda kaldığını bildirmiştir. Sinem Cengiz’in 17.06.2006 tarihinde saat 03.10’da alınan doktor raporunda, vücudunda kesi, kırık ve sıyrık tespit edilmiştir. Mahkemece dinlenen davacı tanıkları... ve Mustafa Kurt, aracı kullanın ...’in alkollü olmadığını beyan etmişlerdir. Sigortalı araç sürücüsünün alkollü olduğuna dair dosyada herhangi bir tespit yada rapor bulunmadığı gibi, davacının rizikoya ilişkin doğru ihbar yükümlülüğünü de usulüne uygun olarak yerine getirdiği anlaşılmaktadır. Tutanağa geçirilen ve ismi belirtilmeyen soyut tanık beyanları, sürücünün alkollü olduğunun kabul için tek başına yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece, araç sürücüsünün alkollü olduğu ve kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği davalı ... şirketince ispatlanamadığından, hasarın teminat kapsamında kaldığı kabul edilerek, 28.03.2008 tarihli bilirkişi kurulu raporunda belirlenen tazminat miktarına hük-

medilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2- Mahkemece alınan 28.03.2008 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, olayın münhasıran sürücünün alkollü olmasından kaynaklanmadığı kanaati bildirildiği halde, 28.08.2008 tarihli ek raporda ise, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği belirtilmiştir. Asıl ve ek raporlar arasında çelişki bulunduğu halde, ek rapora göre hüküm kurulması da kabul şekli itibariyle usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yakarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 6.7.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5102, Karar No: 2023/6055, Tarih: 04.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/5102 E.  ,  2023/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/151 E., 2022/854 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet (her iki sanık yönünden)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞLERİ : 1. Onama (sanık ... yönünden)

2. Bozma (sanık ... yönünden)

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin altıncı fıkrası atfıyla aynı maddenin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/466 Esas, 2015/752 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında ayrı ayrı, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/466 Esas, 2015/752 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında ayrı ayrı, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Kararın sanıklar tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 25.01.2022 tarihli 2019/7085 Esas, 2022/837 Karar sayılı kararı ile, "1) Sanıklar hakkında verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanıkların suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması, 2) Sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasına dayanak teşkil eden İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 21/05/2015 tarihli 84531013-4657-(51327) sayılı uzmanlık raporunun dosya içerisinde ve UYAP sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve iddianame içeriği ile gerekçeli kararda anılan uzmanlık raporunda “Türkiye'de ilk kez karşılaşılan uyuşturucu ve uyarıcı özelliğe sahip kimyasal maddeler ihtiva ettiğinin” belirtilmesi karşısında, ele geçen maddelerin suç tarihi itibarıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde kapsamında bulunup bulunmadığına dair adli tıp kurumundan rapor alınmadan eksik araştırma ile hüküm kurulmasının" kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle 24.07.2009 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozmaya uyularak, Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2022 tarihli ve 2022/151 Esas, 2022/854 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında ayrı ayrı, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; sanık ... yönünden usul ve yasaya uygun hükmün onanması, Sanık ... yönünden ise hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'in temyiz sebepleri özetle; Mahkemede vermiş olduğu beyanlarını tekrar ettiğine, pişmanlığı göz önünde bulundurularak cezanın ertelenmesine ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep ettiğine ilişkindir.