muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8880, Karar No: 2014/14585, Tarih: 21.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/8880 E.  ,  2014/14585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2012/66-2013/670

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazla aynı bölgeden gelen ve aynı kamulaştırma kapsamında bulunan bir başka taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti davasının Dairece yapılan temyiz incelemesinde (İnegöl 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/365 E-2011/982 K, Dairenin 2012/10978 E. -13367 K. sayılı) hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sulu arazide her yıl bir ürün (buğday, saman, patates, b.lahana) ekilmek suretiyle değerlendirme yapıldığı, bu münavebe planının dairemizce de uygun görülerek onandığı halde, eldeki dosyada münavebe değiştirilerek birinci yıl buğday ve ıspanak, takip eden yıllarda biber ve t.fasulye ürünlerinin alınarak bedel tespit edilmiş olması,

2-Kabule göre; münavebeye alınan ürünlerin 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemiş olması,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında yer alan haciz şerhinin tespit edilen bedele yansıtılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9816, Karar No: 2016/10770, Tarih: 01.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/9816 E.  ,  2016/10770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Velayete ilişkin davalar kamu düzeniyle ilgili olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Taraflar tanık göstermiş ise, gösterilen tanıklar dinlenmelidir. Mahkemece, ön inceleme duruşma gününde taraflara tanık isim ve adreslerinin bildirmesi için süre verilmiş ve "hazır edildiğinde dinlenmelerine" şeklinde ara karar oluşturulmuştur. Davalı kadın ön inceleme duruşmasından önce verdiği 19.06.2015 tarihli dilekçesinde tanık deliline dayanmış, tanık isim ve adreslerini bildirmiştir. Taraflara tanıklarını duruşmada hazır etme yükümlülüğü yüklenmeyeceğine göre ve davalının açıkça tanıklarının dinlenmesinden vazgeçmediği de dikkate alınarak mahkemece davalının göstermiş olduğu tanıkları Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240. ve devamı maddeleri gereğince dinlenip, tüm delillerin hep birlikte değerlendirilmesi suretiyle gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/18363, Karar No: 2014/3291, Tarih: 19.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/18363 E.  ,  2014/3291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2013/385396

Mahkemesi : Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02.11.2012

Numarası : 2011/2169 - 2012/2289

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında öncelikle TCK'nın 289/1. maddesi uyarınca beş gün ila 730 gün arasında tayin edilecek gün para cezasından anılan Kanunun 289/1-2. cümlesi ile indirim yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının aynı Kanunun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı olarak takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken doğrudan 450 TL adli para cezası tayin edilip buna göre indirimin yapılması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23653, Karar No: 2012/28844, Tarih: 27.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/23653 E.  ,  2012/28844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar geçersizdir. Şöyle ki;

1) Değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas m2 değeri 327,00 TL, emsal taşınmazın ise 316 TL olduğu halde taşınmazın emsalden 3,8 kat değersiz kabul edilmesi suretiyle değer biçen rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan ağaçların değerinden enkaz bedelinin indirilmeyeceği düşünülmeden, enkaz bedeli indirilmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğu anlaşıldığından yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün H.U....nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13114, Karar No: 2009/14896, Tarih: 30.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13114 E.  ,  2009/14896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.07.2008 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.09.2009günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 110 ada 221 parsel sayılı taşınmaza davalının sınıra yakın şekilde ağaç dikmesi nedeniyle ağaçların dal ve köklerinin zarar verdiğini belirterek ağaçların dalları ile köklerinin kesilmesini istemiştir.

Davalı, ağaçların davacı taşınmazına zarar vermediğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine karar verilmiştir.

2- Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi isteğine ilişkindir. Türk Medeni Kanununun 683. maddesi “bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile malikin mülkiyet hakkının yasal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde yer alan 740.maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Bu madde ile de mülkiyetin aşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Mülk sahibi bu hakkını kendisi kullanabileceği gibi bu zararın mahkeme aracılığıyla da giderilmesini isteyebilir. Burada esas unsur zarar görmedir. Mahkemece davalı taşınmazındaki bitkilerin gölge yaparak ya da köklerinin geçmesi nedeniyle davacı taşınmazında verim kaybının olup olmadığı saptanmalıdır. Zararın varlığının saptanması halinde ise uzman bilirkişiler aracılığı ile hangi ağaçların (bitkilerin) zarar verdiği, bunların kökünden ya da dalları kesilerek mi zararın giderileceği saptanarak zararın giderim şekli hükmünde açıkça gösterilmelidir.

Somut olayda; mahkemece, teknik bilirkişilerin katılımı ile keşif yapılmıştır. Fen bilirkişisi ...’un 31.03.2009 havale tarihli raporu ve krokisinde ve ziraat bilirkişisi ...’in 1.4.2009 havale tarihli raporunda gösterilen ağaçların 221 sayılı parsele ne gibi zarar verdiği açık olarak belirtilmemiştir. Ayrıca kesilmesi öngörülen ağaçların hangileri olduğunun açıkça belirtilmemesi de infazda karışıklığa neden olacağından bu ağaçların krokide açıkça gösterilmesi gerekir. Bu hususlar açıklanmadan yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine. 2.bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 30.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20309, Karar No: 2013/16868, Tarih: 21.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/20309 E.  ,  2013/16868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı İdare ve davalı Kutsan Ltd.Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Kutsan Ltd.Şti'nin tüm, davalı ...'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı İdare vekili, taraf ve husumet itirazında bulunarak ihale makamı olduğunu, asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, diğer davalı şirket vekili ise iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, asıl işveren K.T.Ü. Rektörlüğünün sözlü/yazılı olarak adı geçen personel ile işe devam edilemeyeceği beyanı karşısında bu kararın aksine hareket ile yüklendiği işi tamamlamasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ..., 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunun 56/b ve 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince harçtan muaf olduğu halde, davacı tarafça peşin yatırılan harcın yargılama giderlerine katılarak davalı Üniversitenin diğer davalılar ile birlikte harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirir ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 6.bendinin silinerek yerine; "Davalı Üniversite, harçtan muaf olduğundan davacı tarafça yatırılan 48,30 TL harcın diğer davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine " rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hüküm fıkrasına "...88,40 TL müzekkere ve tebligat giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine" rakam ve sözcüklerinin bir bent olarak eklenmesine ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalı şirketten temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7031, Karar No: 2018/3497, Tarih: 12.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7031 E.  ,  2018/3497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 11.02.2010 tarih,... sayılı Vergi Suçu Raporuna atıfta bulunularak verilen dava şartı olan "mütalaa"nın sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin olduğu; 16.03.2010 tarih ve 2010/2583 sayılı iddianame ile mütalaa konusu yapılmayan "sahte fatura kullanmak" suçundan kamu davası açıldığı cihetle; yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığından durma kararı verilip ilgili vergi dairesinden ''sahte fatura kullanmak" suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği sorulup, verilmediği takdirde davanın düşürülmesine karar verilmesi ve mevcut raporlar ve mütalaa gereğince 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunularak dava açılması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi, mümkün olmaması halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi gerektiği gözetilmeden dava açılmayan ''sahte fatura düzenlemek'' suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

B-Kabule göre de;

1-Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi ve 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaların asılları ya da suretlerinin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, adli emanetin 2010/1167 sırasına kayıtlı belgelerin duruşmaya getirtilip incelenerek sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaların asılları ya da örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda olup olmadığının ve kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi ile dosya arasına konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan veya düzenlenen faturaların, bir bütün halinde zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme veya kullanma suçunu oluşturacağı, somut olayda sanık hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı halde, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

3-TCK'nın 51/3. maddesine göre, cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresinin alt sınırının hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeden, ceza miktarından daha az denetim süresine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3674, Karar No: 2024/319, Tarih: 17.01.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3674 E.  ,  2024/319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/471 E., 2023/460 K.

DAVA TARİHİ : 13.07.2021

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 9. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/499 E., 2022/1031 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilere, erkeğin davasının ve kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının 23 yıl önce evlendiklerini, ortak bir tane reşit çocuklarının bulunduğunu, davalının ilk evliliğinden olan bir kız çocuğunun bulunduğunu ve davalı ile aralarının çok kötü olduğunu, davalının en ufak bir sinirde çocuk bile demeden şiddet uyguladığını, davalının basit bir tartışma sonunda bile küsüp, eşinin ve çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamadığını, bu durumun 23 senedir hiç değişmediğini, davalının, müvekkiline şiddet uyguladığını, öldürmekle tehdit ettiğini, aşırı kıskanç olduğunu, müvekkiline hakaretler ettiğini, aşağıladığını, boşamakla tehdit ettiğini, lükse düşkün olduğunu, davalının, müvekkilini izin almadan komşuya dahi göndermediğini, müvekkilinin harcama yaparken davalıdan izin aldığını, davalının izin verdiği şeyleri alabildiğini, davalıdan izinsiz misafir kabul edemediğini, müvekkilinin araba alınması için davalıya 5.000,00 Euro ve 42 gram altın parası verdiğini, davalının, düğünde müvekkiline takılan 120 gram altını kiralık kasaya para vermemek için bozdurup euro aldığını, davalının yaklaşık 3 yıl kadar önce belediyeye ait otoparkta duran ve içerisinde iki avukat olan aracı gördüğünü ve onları kovduğunu, çıkan tartışma akabinde davalının, bu şahıslara saldırdığını ve ceza aldığını, müvekkilinin böyle bir kişi ile 23 yıl yaşamak zorunda kaldığını, davalıda bipolar bozukluk bulunduğunu, müvekkilinin davalının tedavi görmesi halinde evliliğe devam edeceğini söylemesine rağmen davalının tedaviyi kabul etmediğini, davalının müvekkiline ve ortak çocuğa uyguladığı şiddetten dolayı hakkında açılan ceza dava dosyaları bulunduğunu, davalının ayrıca müvekkiline cinsel şiddet uyguladığını, davalının bu yöndeki taleplerini kabul etmeyen müvekkilinin yine şiddete maruz kaldığını, bu nedenlerden dolayı tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, belirsiz alacak olarak şimdilik 100,00 TL bedelli ziynet eşyalarının dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile aynen iadesini, aynen iadesi mümkün değilse bedelinin davalıdan alınarak, müvekkiline verilmesini, müvekkili lehine aylık 4.000,00 TL tedbir/yoksulluk nafakası ile 200.000,00 TL manevî, 300.000,00 TL maddî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; tarafların 1998 yılında evlendiklerini, her iki tarafında 2. evliliği olduğunu, müvekkilinin ilk eşinin kanserden dolayı vefat ettiğini, ilk eşinden bir tane çocuğunun bulunduğunu, davacı tarafın epilepsi rahatsızlığının bulunduğunu, müvekkilinin, davacının tedavisi ile hiçbir masraftan kaçınmadan uzun uğraşlar verdiğini, davacıda vajinismus rahatsızlığının bulunduğunu, bu nedenle müvekkili ile cinsel birliktelikten hep kaçındığını, müvekkilince, davacının bu rahatsızlığının da özel bir poliklinikte yaptırıldığını, davacının, müvekkilinin ilk evliliğinden olan çocuğuna iyi davranmadığını, 15 yaşında üvey anne zulmünden dolayı intihara kalkıştığını ve 20 yaşında evden kaçtığını, davacının, ortak çocuk ile müvekkilinin ilk evliliğinden olan çocuğun karşılıklı kardeş sevgisinden mahrum ettiğini, müvekkili ile ilk evliliğinden olan çocuğun arasında soğukluk oluşması için mücadele ettiğini, müvekkilinin bu durumları yeni öğrendiğini, müvekkilinin ilk evliliğinden olan çocuğuna şiddet uygulamadığını, müvekkilinin, davacıya karşı da şiddet uygulamadığını, baskı kurmadığını, tehdit etmediğini, evden kovmadığını, davacının sudan sebeplerle evden birçok kez ayrıldığını, davacının, ortak çocuğu olumsuz telkinlerle sürekli olarak müvekkiline karşı doldurduğunu, bu nedenle ortak çocuğun müvekkili ile konuşmadığını, müvekkilinin, davacının gezmesine karışmadığını, müvekkili tarafından davacıya araç alındığını ve bu aracı davacının kullandığını, müvekkilinin, davacıya ekonomik ve psikolojik şiddette uygulamadığını, davacının ihtiyaçların giderdiğini, para ve kredi kartı verdiğini, davacının başına buyruk yaşadığını, eve geç saatlerde geldiğini, müvekkili emekli olduktan sonra evinin tadilat işlerini yaptırdığını ve arta kalan para ile 276 gram altın alıp banka hesabına yatırdığını, aksi yöndeki davacının bütün iddialarının gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin şiddete meyilli olmadığını, müvekkilinin 2015 yılında davacının üzerine sıfır araç aldığını, davacının baskısı ve tehditleri ile hesabında bulunan 276 gram altın bulunan hesabını 15.01