muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/809, Karar No: 2019/7506, Tarih: 06.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/809 E.  ,  2019/7506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 28.05.2018 tarih 2016/4578E ve 2018/8298K sayılı ilamı ile sanık hakkındaki hükmün, bilirkişi raporu alınması için bozulduğu, mahkeme tarafından Dairemizin bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde bilirkişi raporu alınmadığı anlaşılmakla yapılan temyiz incelemesinde,

Sanık hakkında kuruma abone olmadan sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağının düzenlenmesi karşısında; sanığın meskeninde kullanılan elektrik sayacının tüketimi eksik gösterip göstermediği veya sayaca tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesinin mümkün olduğu da dikkate alınarak; sanığın suça konu yerde ne kadar süredir oturduğunun ve kaçak ya da usulsüz kullanımın ne zaman başladığının kesin olarak saptanması ve sanık suça konu yerde halen oturmakta ise keşif yapılıp kurulu güç belirlenmek suretiyle; oturmuyor ise tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3101, Karar No: 2022/10271, Tarih: 21.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3101 E.  ,  2022/10271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesince alınan Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 13.02.2014 tarihli sağlık kurulu raporunda, cinsel taciz suçuna karşı işlediği fiillin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak veya kaldıracak düzeyde bir akıl hastalığının bulunmadığı belirtilerek cezai ehliyetinin tam olduğunun ifade edildiği, sanık hakkında alınan rapordaki suç ile dosya kapsamındaki suçların birbirinden farklı olduğu gözetilerek bu suçlarla ilgili sanığın suç tarihi itibarıyla herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, şayet varsa bu nedenle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında rapor aldırılmak suretiyle hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Mağdurenin suç tarihinde on sekiz yaşından küçük olması nedeniyle sanığın mağdureye yönelik temas içerikli eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-2. cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek cinsel saldırı suçundan hüküm kurulması,

Sanığın cinsel suçla ilgili mahkumiyetin kanuni sonucu olan TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 326. maddeleri gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 21.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8369, Karar No: 2007/9911, Tarih: 22.10.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/8369 E.  ,  2007/9911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ORDU 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 598 ve 599 parsel nolu fındık bahçelerine davalıların haksız olarak müdahale ettiğini, davalı ağaçlarının fındık ağaçlarına gölge yaparak zarar verdiğini ileri sürerek, bu ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalılar, davacı A. V.'un 599 nolu parsel, Y.V.'un ise 598 nolu parselde paydaş olmadığını, gölge yapan ağaçların kesimini de davalı Y. V.'un engellediğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı ağaçlarına gölge yapan davalı ağaçlarının kesilmesine, davacı A. V.'un 599 nolu parselde, Y. V.'un ise 598 nolu parselde paydaş olmaması nedeniyle husumet yokluğu gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davalı İ. P. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi ve taşınmaz üzerindeki zarar veren ağaçların sökülüp kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere göre; mahkemece davacının taşınmazına, davalının fiilen elatması tespit edilemediği gözetilerek, elatmanın önlenmesi isteğinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Bilindiği üzere; çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet: geniş  haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevlerde yükleyen bir ayni haktır.

Medeni Kanunun 683. maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıklardan kaçınmakla yükümlü kılan aynı kanunun 737. maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik, sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir.

O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hakim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini gözönünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama,zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Somut olaya gelince; davalı adına kayıtlı 600 sayılı parsel üzerinde bulunan ağaçların davacılara ait taşınmazlara gölge yapmak suretiyle zarar verdiği belirlenmiş ise de bu zararın ne şekilde ve hangi önlemlerle giderileceği yetirince açıklığa kavuşturulmamıştır.

Hal böyle olunca, yerinde yeniden uzman bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak davacı ağaçlarına gölge yapmak suretiyle zarar verdiği tespit edilen davalıya ait ağaçların sökülüp kaldırılması dışında hangi önlem ya da önlemlerle bu zararın giderilebileceği üzerinde durulması ve ağaçların kesilmesinin son çare olarak düşünülmesi, varılacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken, ağaçların tamamen sokülüp kaldırılmasına karar  verilmesi doğru değildir.

Öte yandan, davanın kısmen kabulüne karar  verildiği halde tüm yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılması da isabetsizdir.

Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14324, Karar No: 2015/11467, Tarih: 19.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14324 E.  ,  2015/11467 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/08/2015

NUMARASI : 2015/481-2015/720

TALEP EDEN : H.. M..

HÜKÜMLÜ : R.. K..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Bakırköy 3. Sulh Hukuk ve Büyükçekmece 3.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kaydına göre ikamet adresinin "A.. Mah. B.. Sok. No:.. D İçkapı No:.. B../İ.." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ise; hükümlünün alınan beyanında son ikamet adresini “E.. T.. R.. Mah. C.. T.. Cad. No:.. B.. Apt. D:.. E../İ... " olarak belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün H.. M..nce 10.06.2015 tarihinde alınan beyanından cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "T.. R.. Mah. C.. T.. Cad. No:.. B.. Apt. D:.. E../İ.." olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1173, Karar No: 2024/2375, Tarih: 07.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1173 E.  ,  2024/2375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1897 E., 2023/2847 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/475 E., 2021/55 K.

Taraflar arasındaki prime esas kazancın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait şirkette 05.06.2002-12.11.2012 tarihleri arasında aralıksız ve fasılasız şube sorumlusu olarak son aylık 4.120,87.TL brüt ücret, ücrete ek olarak aylık 235.TL değerinde yemek ticketı ve yılda 1,5 maaş ikramiye yardımı ile çalıştığını, müvekkilinin yaptığı işin nitelikleri nedeniyle hiçbir zaman asgari ücret ve asgari ücretin az üzerinde ücret almadığını, müvekkilinin gerçek ücret düzeyinin davalı işverence Mayıs 2012 ayı itibariyle Kuruma bildirilmeye başlandığını, müvekkilinin 2002'de işyerinde optik pazarlamacısı olarak asgari ücretle çalışmaya başaldığını, 14.02.2004 tarihinde İzmir Şube Sorumluluğuna geçirildiğini, verilen sorumlulukla beraber ücretinin net 1.250.TL’ye çıkarıldığını ancak müvekkiline ücretin elden verildiğini ve Kuruma asgari ücret seviyesinde bildirilmeye devam edildiğini, Nisan 2011 ayında yabancı bir şirket olan Essilor şirketinin ... Optik’i almak istediğini, Essilor şirketi ... Optik’ten şirketi alım öncesi kayıt dışı herhangi bir işlem kalmamasını talep etmesi üzerine sigorta primlerinin davalı tarafından 01.05.2011 tarihinden itibaren Kuruma tam olarak bildirilmeye başlandığını, müvekkilinin ücreti Nisan 2011 tarihinde brüt 1.000.TL bildirilmekte iken Mayıs 2011'de 3.492,10.TL üzerinden bildirilmeye başlandığını, müvekkilinin davalı ... Optik AŞ’de 14.02.2004-31.12.2004 tarihleri arasında 1.250 TL net, 01.01.2005-31.12.2005 tarihleri arasında 1.500.TL net, 01.01.2006-31.12.2007 tarihleri arasında 1.750.TL net, 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasında 2.000.TL net, 01.01.2011-31.03.2012 tarihleri arasında 2.500.TL net ücretle çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... Optik Ürünleri San ve Tic AŞ vekili cevap dilekçesinde; davacının 05.06.2002-12.11.2012 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen prim alacaklarının tahsilini tahakkuk tarihinden tam 15 yıl sonra talep ettiğini, iş gördüğü sürede bu duruma müdahale hakkı bulunan, şube müdürü olduğu için bordroları gören ve diğer işçilere imzalattıran davacının aradan yıllar geçtikten sonra böyle bir dava açmasının her şeyden önce iyi niyetle bağdaşmadığını, davacı tarafından bizzat imzalanmış ücret bordrolarının varlığı karşısında ücreti tartışmaya açmanın Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu, Kuruma bildirilmeyen veya eksik yatan sigorta prim borcu olmadığını, davacının geçmiş dönem bordrolarının önemli bir bölümünü imzaladığını, asıl ücretin bir kısmının elden ödenmesinin söz konusu olmadığını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, sigorta hukukundan kaynaklanan taleplerin 5 yıllık hak düşürücü süre zarfında talep edilmek zorunda olduğunu, dava konusu taleplerin bu yönüyle hak düşürücü süre nedeniyle reddi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davalı yanında fer’i müdahil olarak davaya katılmayı talep ettiklerini, sigorta primine esas kazançların eksik bildirildiği iddiasının yazılı belgelerle ispatlanması gerektiğini, davacının 5510 sayılı Kanun'un 80/1-e maddesinde belirtildiği şekilde çalışıp çalışmadığının, ödenen ücretin içinde b bendinde tahdidi olarak sayılan prime dahil olmayan kazançları olup olmadığının da araştırılması, ücretin banka hesabına ödenmiş olması halinde dava konusu döneme ilişkin hesap ekstresinin ve işverence tutulması zorunlu olan ve sigortalılar tarafından imzalanan ücret ödeme bordrolarının celbedilerek imzalı olan bordrolarındaki kazançlar yönünden davacının talebinin reddi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyaya sunulan ücret hesap pusulalarının örnekleme incelemesinde, Kurum kayıtlarında yer alan prime esas kazanç tutarları ile ücret pusulasında yer alan miktarların birbiri ile tamamen mutabık olduğu saptandığından; davacının sigorta primine esas kazançlarının Sosyal Güvenlik Kurumuna eksik bildirildiğine dair tespit isteminin benimsenmesinin mümkün olmadığı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde, dosyaya sunmuş oldukları yazılı kesin delil, yazılı delil başlangıcı ve tanık delillerinin dikkate alınmadığını, Kuruma bir gün içinde Nisan 2011 tarihinde brüt 1.000 TL bildirilmekte iken Mayıs 2011 döneminde 3.492,10 TL üzerinde davacının primlerinin bildirilmeye başlanmasının, şirket muhasebe müdürü tarafından gönderilen mail içerikleri ile işçilik alacakları dosyasının kesin delil niteliğinde olduğunu, "İlgili Makama" hitaben düzenlenen yazı içeriklerinin ve İzmir Ticaret Odası tarafından sunulan ücret araştırması yazısının ise yazılı delil başlangıcı olduğunu, tanık beyanları ile işyerinde asgari ücretin banka aracılığıyla, kalan kısmın ise elden ödendiğinin ispatlandığını, davacının Kuruma bildirilen ücret seviyesinin gerçeği yansıtmadığının tespit edildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin İzmir 1. İş Mahkemesinin 16.02.2021 tarih, 2017/475 Esas ve 2021/55 Karar sayılı kararına yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesi ile benzer nedenlerle ve istinaf mahkemesi tarafından 3 yıl süreyle dosyanın bekletildikten sonra sundukları yazılı delillerin varlığı hiç değerlendirilmeden hüküm kurulduğunu belirterek eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının prime esas kazancının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının prime esas kazancının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanun'un “prime esas ücretler” başlığını taşıyan 77 nci maddesinin 1 inci fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un “prime esas kazançlar” başlıklı 80 inci maddesinin birinci fıkrasında, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır. Diğer taraftan 506 sayılı Kanun'un 79/10 ve 5510 sayıl Kanun'un 86/9 uncu maddelerine dayalı olarak açılan bu tür hizmet tespiti davalarında kesinleşen mahkeme ilamı, işverence Kuruma verilmeyen belgelerin yerine geçecek nitelikte olduğundan hükümde ayrıca 77 ve 80 inci maddelere göre hesaplanacak olan 1 günlük ücretin belirtilmesi de gerekmektedir. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun; 288 inci maddesinde, bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belir bir tutarı geçtiği takdirde senetle kanıtlanması gerektiği, bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri, ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple belirli bir tutardan aşağı düşse bile senetsiz kanıtlanamayacağı bildirilmiş, 289 uncu maddesinde, 288 inci madde uyarınca senetle kanıtlanması gereken konularda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati durumunda tanık dinlenebileceği, 292 nci maddesinde de, senetle kanıtlanması zorunlu konularda yazılı bir delil başlangıcı varsa tanık dinlenebileceği açıklanarak delil başlangıcının, dava konusunun tamamen kanıtlanmasına yeterli olmamakla birlikte, bunun var olduğunu gösteren ve aleyhine sunulmuş olan tarafça verilen kağıt ve belgeler olduğu belirtilmiştir. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200 ve 202 nci maddelerinde de bu düzenlemeler korunmuştur.

Kuruma ödenmesi gereken sigorta primlerinin hesabında gerçek ücretin/kazancın esas alınması gerekmekte olup hizmet tespiti davalarının kamusal niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü kanıtla ispatlanabilmesine karşın ücret konusunda aynı genişlikte ispat serbestliği söz konusu değildir ve değinilen maddelerde yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret tutarı maddede belirtilen sınırları aştığı takdirde, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe sahip olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, sigortalının imzasını içeren aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle kanıtlanması olanaklıdır. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinlenebileceği gibi, tespiti istenen miktar sınırı aşsa dahi varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinlenmesi mümkündür. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 20.10.2010 gün ve 2010/10 - 480 E., 2010/523 K., 20.10.2010 gün ve 2010/10-481 E., 2010/524 K., 20.10.2010 gün ve 2010/10-482 E., 2010/525 K., 19.10.2011 gün ve 2011/10-608 E., 2011/649 K., 19.06.2013 gün ve 2012/10-1617 E., 2013/850 K., sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

3. Değerlendirme

1- Yukarıda belirlenen ilgili hukuk kuralları uyarınca somut olaya dönüldüğünde; davacının prime esas kazancın tespiti istemi yönünden, Mahkemece davacının ücret iddiasını yazılı delil ile ispatlayamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

3. Değerlendirme

1- Yukarıda belirlenen ilgili hukuk kuralları uyarınca somut olaya dönüldüğünde; davacının prime esas kazancın tespiti istemi yönünden, Mahkemece davacının ücret iddiasını yazılı delil ile ispatlayamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

2- Dosya kapsamında davalı şirket yetkilisinin imzası ile şirketin kaşesini taşıyan, "İlgili Makama" başlıklı, 10.05.2010 düzenleme tarihli ve davacının aylık net ücretinin 2.000,00 TL olduğunu, 18.01.2011 düzenleme tarihli ve davacının aylık net ücretinin 2.500,00 TL olduğunu belirtir belgelerin ibraz olunduğu, anılan belgelerin yazılı delil başlangıcı olarak kabul edilip edilemeyeceğine gelince; uygulamada bu tür belgelerin işverenlerce genellikle kredi çekmek veya borç altına girmek isteyen çalışanlarına sıkıntı yaşamamaları için ve aldıkları gerçek ücretin üzerinde ücret aldığı belirtilerek verildiği bilinmektedir. Diğer taraftan bu tür belgelerin her zaman için düzenlenmesinin mümkün bulunması, tahakkuk ettirilecek fark prim borcunu zaten ödeme gücü bulunmayan işverenlerce, işçinin daha fazla yaşlılık aylığı almasını sağlamak amacıyla kötü niyetli olarak tanzim edilmesinin ihtimal dahilinde olması, işverenin, Kuruma bildirdiği ücretin aslında gerçek olmadığını gösteren dolayısıyla kendisini hukuki ve cezai yönlerden sorumluluk altına sokabilecek belge düzenlemesinin hayatın olağan akışına aykırı bulunması gibi hususlar da hep birlikte değerlendirildiğinde anılan belgenin yazılı delil başlangıcı olarak kabul edilmesinin mümkün bulunmadığı, ancak başka delillerle desteklenebileceği, davacı tarafça dosyaya sunulan 28.04.2010 tarihli mail çıktısında da davacının 2.250-TL. +%11-250-TL. = 2.500-TL. ücretinin belirtilmesi karşısında "İlgili Makama" başlıklı yazıların delil niteliğinin buna göre değerlendirilmesi gerektiği hususu dikkate alınmak suretiyle bir karar verilmelidir.

3. Diğer taraftan davacının bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına ilişkin kesinleşen İzmir 2. İş Mahkemesinin 06.02.2019 tarih ve 2017/442 Esas, 2019/63 Karar sayılı ilamı gözetildiğinde, tarafların kabulüne davacının son ücretinin brüt 4.120,87 TL olarak dikkate alındığı ve buna göre hesaplama yapıldığı, Mahkemece kıdem ve ihbar tazminatları ile brüt 9.340,48 TL yıllık izin alacağı, brüt 10.134,06 TL fazla çalışma alacağı yönünden kabul ile hüküm kurulduğu, kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 01.04.2021 tarihli onama ilamı ile kesinleştiği anlaşılmıştır.