muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/18786, Karar No: 2012/10544, Tarih: 19.04.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/18786 E.  ,  2012/10544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6, 53/1maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme ile karar verildiğine, delillerin yanlış değerlendirildiğine, katılanlar vekilinin az ceza verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde İnegöl Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2002 tarihli 765 sayılı TCK'nın 455/1, 72 ve 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6 maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin kararının 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince tekerrürre esas olmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesinin uygulanmaması,

2-Taksirli suçlarda 53/1 maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükme "Sanığın İnegöl Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2002 gün ve 2001/751-205 sayılı ilamı nedeniyle cezanın 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine, hükümden 5237 sayılı TCK'nın 53/1 maddesinde sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32995, Karar No: 2016/3452, Tarih: 11.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/32995 E.  ,  2016/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 2. İş Mahkemesi

DAVA: Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde altişverenlerin işçisi olarak temizlik işlerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle sona erdiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, kanuni süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı S.. B..nın harç giderlerinden sorumlu tutulmasının doğru olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j bendinde Genel bütçeye dahil idarelerin yargı harçlarından muaf olacağı düzenlenmiştir.

Mahkemece, davalı S.. B..nın harçtan muaf olduğu gözetilmeden, başvurma ve peşin harçtan sorumlu tutulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hüküm fıkrasının harç giderlerine ve yargılama giderlerine dair 4. ve 6. bendlerinin silinerek yerlerine,

"Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan, yeniden harç alınmasına yer olmadığına, peşin yatırılan harç ve ıslah harcının talep halinde davacıya iadesine,

Peşin harç ve ıslah harcı hariç olmak üzere, davacı tarafından yapılan 357,65 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6801, Karar No: 2010/5058, Tarih: 26.04.2010

19. Hukuk Dairesi 2009/6801 E., 2010/5058 K.

**19. Hukuk Dairesi 2009/6801 E., 2010/5058 K.**

**- KESİN HÜKÜM NEDENİYLE DAVANIN REDDİ

- SATIM SÖZLEŞMESİ

- VADE FARKI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 237 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan satım sözleşmesinin fiyat ve ödeme başlıklı 8.maddesinin son kısmında zamanında ödenmeyen borçlar hakkında aylık %7 oranında vade farkı tahakkuk ettirileceğinin hükme bağlandığını, vadesinde ödenmeyen faturalar için müvekkilince vade farkı tahakkuk ettirilerek fatura düzenlendiğini, faturanın davalıya tebliğ edildiğini, faturaya "vade farkı" yerine sehven "faiz" yazıldığını, söz konusu alacak için başlatılan icra takibine davalının itirazı üzerine açılan itirazın iptali davasının "faturada vade farkı olduğuna dair bir ibare bulunmadığı" gerekçesiyle reddedildiğini, o davanın yargılaması sırasında aldırılan bilirkişi raporunda müvekkilinin davalıdan 23.240.11 YTL vade farkı alacağı olduğu yönünde görüş bildirildiğini belirterek 23.240.11 YTL vade farkından doğan asıl alacak, 3.466 YTL birikmiş faizi olmak üzere toplam 26.706 YTL'nin davalıdan avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında alacak-borç ilişkisinin müvekkilinin borcu olmadığı için sonlandırıldığını, davacının müvekkiline teminat mektubunu iade ettiğini, İstanbul 6.Asliye Ticaret Mahkemesinin kararıyla müvekkilinin davacıya faiz borcunun olmadığının kesinleştiğini, davacının davaya konu alacakla ilgili müvekkiline bir fatura göndermediğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, İstanbul 6.Asliye Ticaret Mahkemesinde açılan davaya esas teşkil eden faturanın "faiz" adı altında düzenlendiği, icra takibinde davada talep edilen alacağın sözleşmeye dayalı olarak istenen vade farkı alacağı olduğu hususunun davacı tarafından açıklandığı, mahkemece "faiz" adı altında düzenlenen faturaya dayalı olarak vade farkı istenemeyeceği, icra takibinden önce usulüne uygun olarak düzenlemiş bir vade farkı faturasının olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, davacının iş bu davadaki isteminin de aynı alacağa ilişkin olduğu, bu nedenle kesin hüküm oluşturduğu, İstanbul 6.Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından esastan yapılan inceleme sonucu davacının vade farkı talep edemeyeceğinin karara bağlandığı gerekçeleriyle kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

HUMK'nun 237.maddesi uyarınca kesin hükmün söz konusu olabilmesi için iki dava arasında konu, sebep ve taraf birliğinin bulunması gerekir. Kesinleşen İstanbul 6.Asliye Ticaret Mahkemesinde görülen davada; davacı, faiz açıklaması bulunan faturaya dayanmış, mahkeme ise davacının sözleşme uyarınca davalı temerrüde düşürülmeden faiz istenemeyeceği gerekçesiyle davayı reddetmiştir. İş bu davada ise, davacı sözleşmenin 8.maddesinde düzenlenen vade farkı alacağına dayanmıştır. Her iki davada da dava sebebi farklı olduğu için taraflar yönünden kesin hüküm bulunduğu kabul edilemez.

Bu durumda, mahkemece davacının vade farkı talebinde haklı olup olmadığı, vade farkının istenebilmesi şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken kesin hüküm nedeniyle davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2420, Karar No: 2018/8364, Tarih: 18.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/2420 E.  ,  2018/8364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, cezanın fazla olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Alkolün etkisiyle güvenli şekilde araç kullamayacağı tespit edilen sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 179/2. maddesi” yerine, “TCK’nun 179/2 maddesi” şeklinde gösterilmesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasındaki “179/2” ibaresinin “179/3 maddesi delaletiyle 179/2” olarak değiştirilmek suretiyle yine hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6793, Karar No: 2016/22671, Tarih: 20.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6793 E.  ,  2016/22671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVALILAR :1- ... ADINA AVUKAT ...

2-T.C. ... ADINA AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, şua izni ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalılardan ... Hastanesinde 2005 Temmuz ayında işe başladığını ve işveren tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiği 31/12/2012 tarihine kadar röntgen teknikeri olarak çalıştığını, diğer davalıların ise.. Devlet hastanesinde istihdam edilmiş taşeronlar olduklarını ileri sürerek, kıdem tazminatı,ihbar tazminatı,fazla mesai ücret alacağı,şua izni alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkil şirketlerin. ... . ve .... Hastanesinin açmış olduğu ihaleyi kazanarak 01/01/2012 yılında işe başladığını, davacının asıl işvereninin ... olduğunu, davacının .. işçisi olduğunu, davacının hizmet akdinin belirli süreli iş sözleşmesi olduğunu,davacı işçinin müvekkil şirkette çalışmasının 1 yılı doldurmadığından yıllık izin ücreti isteminin haksız ve yersiz olduğunu, mevcut işyerinde puantaj sistemi ile çalışıldığını,hak edişlerin aylık olarak ödendiğini,vardiya usulü çalışıldığını, davacıyı çalıştıran tüm işverenlerin sorumluluklarının ayrı ayrı hesaplanması gerektiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili davanın husumetten reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı .... vekili davanın husumetten reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde;davacının davalı işverenlikler işçisi iken iş akdinin feshedildiği, hizmet süresinin kurum kayıtlarına uygun olarak 1.7.2005-20.04.2010 ve 03.12.2011-31.12.2012 tarihleri arasında iki dönem halinde toplam 5 yıl 10 ay 17 gün olduğu,davacının davalı şirketin sigortalı işçisi olarak . ...'na bağlı ... röntgen teknisyeni olarak çalıştığı, ihale yolu ile yardımcı sağlık personeli sağlama işini yüklenen şirket ile .. arasında geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunduğu,alt işverenlerin değişmesine rağmen davacının çalışmasına devam ettiği,değişen alt işverenler arasında işyeri devrinin sözkonusu olduğu, bu durum karşısında davalı .. asıl işveren, davalı şirketin ise son alt işveren sıfatı ile sözleşmeden ve yasadan doğan işçilik alacaklarının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, davacının iş akdinin ihale süresinin bitimi ile haklı bir nedene dayalı olmaksızın feshedildiği, feshin haklı nedene dayandığı hususunun işverenlerce ispat edilemediği davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığı ,fazla mesai alacağı tanık beyanı ile ispatlandığından %30 hakkaniyet indirimi yapıldığı,genel tatil alacağının kısa bir süre için hesaplanması ve miktarın düşük olması nedeniyle ayrıca indirim yoluna gidilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm ve davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla mesai ücretinin hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesaiye esas ücreti bulunurken aylık ücreti 225 saat kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Oysa ki davacı röntgen teknisyeni olup 3152 Sayılı yasa gereğince 30.01.2010 tarihine kadar günde 5 saat,bu tarihten sonra ise 7 saat esasına göre çalışmaktadır. Bu nedenle davacı işçinin 30.01.2010 tarihine kadar aylık ücretinin 150 saat bu tarihten sonra ise 210 saat olduğu kabul edilerek saat ücretinin belirlenmesi ve buna göre fazla mesai ücretinin hesap edilerek hüküm altına alınması gerekir. Mahkemece hatalı ve eksik bilirkişi raporuna dayanılarak fazla mesai ücretine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 20.12.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/26168, Karar No: 2014/11763, Tarih: 27.10.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/26168 E.  ,  2014/11763 K.**

**"İçtihat Metni"**

T

Tebliğname No : 10 - 2010/241128

Mahkeme : İZMİR 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 15/04/2010 – 2010/44 esas ve 2010/523 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; duruşma için sanığa gönderilen davetiyenin “denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte duruşma günü yazılarak tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen nitelikte uyarıyı içermeyen tebligatla yetinilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 27/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20847, Karar No: 2014/5307, Tarih: 27.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/20847 E.  ,  2014/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2011/560-2013/298

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33659, Karar No: 2018/20234, Tarih: 22.11.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/33659 E.  ,  2018/20234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, olay günü bıçakla, mağdur ve şikayetçinin bulunduğu eve gelerek kapıyı çaldığı, kapının açılmaması üzerine elindeki bıçakla mağdur ve şikayetçiyi tehdit ettiği kabul olunan olayda, eylemin gerçekleştiği sırada kapının kapalı olduğunun anlaşılması karşısında; mağdur, şikayetçi ve dinlenen tanıklara bıçağı ne şekilde gördükleri sorularak diğer kanıtlarla birlikte tartışıldıktan sonra sonucuna göre suçun silahtan sayılan bıçakla işlenip işlenmediğine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın, şikayetçi ve mağdura yönelik olarak söylediği kabul olunan sözlerin, bir bütün halinde tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun vasfında yanılgıya düşülerek ayrıca hakaret suçundan da hüküm kurulması,

3-Kabule göre ise;

a-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükümde TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 2 yıl 1 ay hapis yerine, 2 yıl 3 ay olarak fazla ceza tayini,

b-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’ de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.