muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2826, Karar No: 2021/2174, Tarih: 09.03.2021

Davacı vekili, taraflar arasında 02.01.2012 tarihli hurda satış sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmeye göre davacının alıcı, davalının satıcı olduğunu, sözleşmenin 4. maddesi gereği, sözleşme konusu malların satıcının aracı veya belirleyeceği nakliye aracı ile alıcının adresine sevk edileceği, malın nakliyesinin satıcıya ait olduğu, satıcının iş bu sözleşmenin 1. maddesinde belirtilen hurdaların sadece demir metal kısmını, kendi tesislerinde söküp ayrıştırdıktan sonra, kalan kısmının tamamını, olduğu gibi, sözleşme süresince davacı alıcıdan başkasına satmamayı kabul, beyan ve taahhüt ettiği, alıcının da satın almış olduğu bu hurdaları ayrıştırma tesislerinde ayrıştırdıktan sonra ortaya çıkan poliüretan maddenin tamamını (naylon poşetlerde ambalajlanmış halde) satıcının göndereceği atık taşıma araçlarına yükleyip irsaliye ile Akçansa Çimento A.Ş.’ne yakılmak suretiyle geri kazanım için sevk edeceği ve hiçbir şekilde bu yöntem dışında bertaraf/geri kazanımda bulunmamayı kabul, beyan ve taahhüt ettiği, poliüretanın geri kazanım maliyetinin satıcı tarafından karşılanacağı, tarafların bu yükümlülük ve taahhütlerine uymamaları halinde karşı tarafın maruz kalacağı maddi ve manevi zarar ile cezaları hiçbir itiraza mahal vermeksizin ödemeyi kabul, beyan ve taahhüt ettikleri, plastik hurda bertaraf/atım işleminde davalı Scholz .... Ltd. Şti.'nce poliüretan köpüğün Akçansa Beton Santraline günlük nakledilmemesi sebebiyle davacının Karaağaç/Çerkezköy adresindeki işyerinde, yanıcı olan bu malzemenin birikmesinden dolayı 27.03.2012 tarihinde yangın çıktığını, Çerkezköy Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2012/7 D. İş sayılı dosyasından tanzim olunan bilirkişi raporu ile davacının işyerinde toplam 67.129.- TL zarar-ziyan meydana geldiğinin tespit edildiğini, söz konusu yangın nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradıklarını, ayrıca davalıdan cari hesap alacakları bulunduğunu ileri sürerek, 67.129.- TL hasar bedeli ile ilgili olarak şimdilik 20.000.- TL'nin 27.03.2012 tarihi olan yangın tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte, 29.000.- TL cari hesap alacağının Eskişehir 4. Noterliği’nin 27.03.2013 tarih ve 9753 yevmiye nolu ihtarnamesinin davalıya tebliğ edildiği 01.04.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte, işyerinin 4 ay çalışamamış olması nedeniyle çalışılamayan süre için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik aylık 5.000.- TL'den 4 ay için toplam 20.000.- TL maddi tazminat ile işyerinde çıkan yangın nedeniyle davacının malı geç teslim ederek taahhütlerini zamanında yerine getirememesi ve iş kaybı üzüntüleri nedeniyle 20.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 07.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini her bir kalem yönünden ayrı ayrı artırarak toplam 48.908,58-TL tutarında ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davalının Çerkezköy’de faaliyette bulunan dava dışı BSH .... Ltd. Şti.’nden çıkan hurdaları satın alarak, kendine ait tesiste demir ve diğer unsurların ayrıştırılması sonrasında mamullerin demir haricindeki plastik ve poliüretan kısımlarının davacıya satımı için taraflar arasında 02.01.2012 tarihli sözleşmenin akdedildiğini, sözleşme kapsamında mevcut stok ve BSH fabrikasından günlük sevk edilen materyalin satımının kararlaştırıldığını, davacı tarafa satımı yapılan materyalleri davacının kendi tesislerinde ayrıştırdıktan sonra ortaya çıkan poliüretan maddenin tamamını naylon poşetlerde ambalajlanmış şekilde satıcının göndereceği atık taşıma araçlarına yükleyip irsaliye ile Akçansa A.Ş. firmasına yakılmak suretiyle geri kazanım için sevk edileceğini kabul ettiğini, sözleşme kapsamında geri kazanım yakılma maliyetlerinin davalı tarafından karşılanacağının kararlaştırıldığını, gerek davalı, gerekse davacının söz konusu hurda materyallerin ayrışımı ve geri kazanımı için Tekirdağ Çerkezköy’de bulunan Karaağaç Küçük Sanayi Sitesinde birbirine bitişik işyeri kiraladıklarını, akdedilen sözleşmede, yakılmak suretiyle imhası gereken poliüretan maddenin iş sağlığı, iş güvenliği ve çevre mevzuatına uygun şekilde ayrıştırılması, depolanması ve nakliyesi gerektiği, ayrıştırma işlemi gerçekleştirilirken oluşacak ceza ve sorumlulukların davacı tarafa ait olduğunun kararlaştırıldığını, sözleşmenin başlangıcında stokta bulunan mallar ve BSH fabrikasından günlük sevk edilen hurda materyallerin davacı işyerine nakledilmeye başlandığını, ancak davacı tarafın gerek ekipman gerekse iş gücü eksikliği nedeniyle hurda materyalleri biriktirdiği, ayrışım yapılan ürünleri sözleşme gereği naylon poşetler içerisinde yakılmak suretiyle imha için yüklemeye hazır hale getirmediğini, bu nedenle davalı şirkete ait vincin yükleme yaptığı esnada, davacı işyerinde biriken poliüretan maddenin yangına sebebiyet verdiğini, davacının işyeri güvenliği ile ilgili önlemleri almadığını, elektrik kablolarının açıkta olduğu, hurda metal ayrışımının spiral aleti kullanılarak yapıldığını, meydana gelen yangında davalı şirkete atfedilecek herhangi bir kusur bulunmadığından davacının yerinde olmayan maddi ve manevi tazminat istemlerinin reddi gerektiğini, ayrıca davacı tarafa cari hesaptan kaynaklı herhangi bir borçları bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında 02.01.2012 tarihli plastik hurda satış sözleşmesinin akdedildiği, davacı Oktaş Plastik-... ile davalı Scholz Metal .... Ltd. Şti.'nin, Tekirdağ İli, Çerkezköy İlçesi, Karaağaç Beldesi Küçük Sanayi Sitesi’nde birbirine bitişik iki ayrı işyerini kiraladıkları, davalı şirketin dava dışı BSH firması ile hurda buzdolabı ve diğer beyaz eşya atıklarının alımı ve bertarafı konusunda çevre mevzuatına uygun olarak iş yapmak üzere anlaşma yaptığı, BSH firmasından aldığı hurda malzemelerin kendi işyerinde metal demir aksam kısımlarını ayrıştırdıktan sonra, hurda malzemelerin plastik ve poliüretan kısımlarının ayrıştırma işlemini yapmak üzere davacı işyerine gönderdiği, taraflar arasında yapılan sözleşme gereğince, davacının da kendi işyerinde plastik ve poliüretan malzemenin ayrıştırmasını yaptıktan sonra plastik malzemeyi kendisine alarak, poliüretan malzemeyi ise davalı tarafından sevk edilmek üzere nakliyeye hazır şekilde naylon poşetler içerisinde hazırda tutulacağının kararlaştırıldığını, davalının başlangıçta elinde bulunan hurda malzemeyi davacı işyerine nakil ederek günlük olarak BSH firmasından çıkan hurda malzemeyi de davacı işyerine nakil ettiği, bir süre sonra, davacı işyerinde artık poliüretan köpük malzemelerin birikmesinden dolayı yangın meydana geldiği, davacı ve davalı tanıklarının beyanları, olay yeri tespitine ilişkin karakol tutanağı ve itfaiye müdürlüğü raporlarından, yangının, davalı şirkete ait vincin poliüretan malzemenin yığınından malzeme alarak kaldırdıktan sonra vincin kepçesinin hareketi esnasında çıktığının anlaşıldığı, davalının ortaya çıkan poliüretan malzemenin bertaraf işlemi ile ilgili olarak ayrıca Akçansa A.Ş. ile anlaştığı, Akçansa A.Ş.’nin gerekli sevkiyatlar zamanında yapılmadığından davalıya 22.01.2013 tarihine kadar süre verdiği, davalı şirketin, bertaraf işlemini, malzemeleri biriktirmeden zamanında ve çevre mevzuatına uygun olarak yerine getirmek açısından BSH firmasına karşı da yükümlülük altında bulunduğu ve teminat mektubu verdiği, davalı şirketin imha işlemine ilişkin yükümlülüğünün hem dava dışı BSH firması ile arasındaki alım sözleşmesinde, hem de Akçansa A.Ş. ile aralarındaki imha-bertaraf sözleşmesi ile belirlendiği, davalının sevkiyat işlemini zamanında yerine getirememesi sebebiyle bu kez dava dışı İzaydaş A.Ş

.Ş. ile aralarındaki imha-bertaraf sözleşmesi ile belirlendiği, davalının sevkiyat işlemini zamanında yerine getirememesi sebebiyle bu kez dava dışı İzaydaş A.Ş. ile anlaştığı, sevkiyatın zamanında yapılamamasının, davacının ayrıştırma işlemini yerine getirmemesinden kaynaklı olduğuna dair davacıya herhangi bir şekilde yazılı müracaatın bulunmadığı, öte yandan davalı her ne kadar anlaşmış olduğu yeni şirket ile ilgili nakliye ve bertaraf ek giderlerini davacı tarafa fatura ederek yansıtmak istemişse de, taraflar arasında düzenlenen hurda satış sözleşmesi kapsamında nakliye giderleri davalı şirkete ait bulunduğundan ve davalı şirketce nakliyenin zamanında başlatılamaması yönünden davacıya yönelik herhangi bir ihtar bulunmadığından, davacı işyerinde biriken poliüretan malzemenin zamanında alınmamasından kaynaklı olarak meydana gelen yangın olayında kusurun tamamen davalıya ait olduğu, davalının demir ayrıştırması yapılmamış malzemeyi dahi davacı işyerinde biriktirdiği, davalının % 100 kusurlu olduğunun bilirkişi raporu ile de tespit edildiği, Çerkezköy Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2012/7 D. İş sayılı dosyasıyla, davacı işyerinde yangın nedeniyle meydana gelen hasarın 67.114,00-TL olduğunun tespit edildiği, davacının cari hesaptan kaynaklı alacağının bilirkişi raporuyla 29.194,85-TL olarak, davacı işyerinin 4 ay süre ile çalışmaması sebebiyle kar kaybının 21.600 TL olarak tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, yangın nedeniyle meydana gelen haksız fiil tazminatı olan 67.114.- TL’nin yangın tarihi olan 27.03.2012 tarihinden itibaren, cari hesap alacağı olan 29.194,85 TL’nin ihtarnamenin davalıya tebliğ edildiği 01.04.2013 tarihinden itibaren, kar kaybı mahrumiyetine ilişkin 21.600.- TL tazminatın da 21.03.2014 dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacı manevi zararını ispat edemediğinden manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6.040,77 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14977, Karar No: 2015/1149, Tarih: 20.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/14977 E.  ,  2015/1149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YENİCE(KARABÜK) ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/91-2014/18

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, tarafların arasındaki boşanma davasıyla müşterek çocuk velayeti müvekkiline verilen müşterek çocuk için verilen aylık 750 TL iştirak nafakasına karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur.

Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır".

Aynı Yasanın 328/1.maddesine göre de; "Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

Somut olayda, davacı anne PTT'de memur olup aylık 2300 TL gelirinin bulunduğu, davalı babanın da işsiz olup ailesinin yardımıyla geçimini sağladığı, müşterek çocuğun ise 1999 doğumlu olup devlet okuluna gittiği anlaşılmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaç düzeyine, özellikle davalı babanın da müşterek çocuğun bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözetildiğinde;

Mahkemece; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı çalışan anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak bir miktar nafakaya hükmetmek gerekirken davanın tümden reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2507, Karar No: 2007/3673, Tarih: 05.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2507 E.  ,  2007/3673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar (K.davalılar) ... vd. vekili tarafından, davalı (K.Davacı) ... aleyhine 23.7.2002 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmelerinin iptali birleşen dosyada 10.9.2004 gününde tapu iptali tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen 5.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım (K.davalılar) davacılar ve bir kısım davacılar (K.davalılar) vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının diğer temyiz edenlere yükletilmesine 5.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2925, Karar No: 2015/637, Tarih: 15.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/2925 E.  ,  2015/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre Belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, Belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olanın alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur, Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz..." hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisinde onanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu- Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır

uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu- Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır

uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Somut olayda banka tarafından gönderilen ve ek rapora esas alınan 20.10.2012­21.01.2013 tarihleri arasını kapsayan ekstre dökümlerinin incelenmesinde, haczin kaldırılmasına karar verilen, borçlu idarenin ... şubesinde bulunan hesaplarında; ek raporda yer verildiği üzere proje karşılığı gönderilen paraların yanında kantin gelirleri, kantin ısınma bedeli, kantin kira ve su bedelleri, online tahsilatlar, maaş bedelleri gibi yatırılmış haczi kabil paraların da bulunduğu görülmektedir. Haczedilen hesap bu hali ile havuz hesabı niteliğindedir. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi, yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisi kaldırmıştır. Borçlu idarenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlunun, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu idarece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir. Ayrıca, somut olayda; takibe dayanak ilam tarihi 17.05.2012 olup, 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin yürürlük tarihi olan 11.06.2013 tarihinden öncedir. Öte yandan, ilamda alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda; eldeki takipte, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkün olduğundan bu husustaki mahkeme gerekçesi de yerinde değildir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. Maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 15.01.2015 tarihinde oybirilğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3290, Karar No: 2021/11315, Tarih: 13.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3290 E.  ,  2021/11315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, tapu kaydına konulan şerhin terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın vekalet ücretine ilişkin bendinin HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.