muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16931, Karar No: 2013/15359, Tarih: 10.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16931 E.  ,  2013/15359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/02/2012 tarih ve 2009/1081-2012/341 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline nakliyat abonman sigorta poliçesi ile sigortalı olan rulo halindeki karton emtiasının davalı tarafından tren yolu ile taşınması sırasında vagonlardan sızan yağmur suları nedeniyle ıslanarak hasara uğradığını, müvekkilince sigortalısına 2.526,00 TL ödenmek zorunda kalındığını, söz konusu alacağın tahsili amacıyla davalı hakkında Ankara 17. İcra Müdürlüğünün 2008/5305 sayılı dosyası ile icra takibi başlattıklarını ancak davalının haksız itirazı üzerine takibin durdurulduğunu ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunup, emtianın müvekkiline ait olmayan bir vagona ihracatçı şirket tarafından yüklendiğini, şirketin vagon seçimini yanlış yapmış olduğunu, müvekkilinin yükleme ve boşaltma işlemi yapmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, alınan ikinci bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hasar niteliği ve taşınan malların cinsi gereği vagon seçiminin doğru yapılmadığı, eşya ambalajının yetersiz olduğu ve taşımanın tam vagon alınarak yapıldığı, gerek sigorta ekspertiz raporuna gerekse İstanbul varma garajında tutulan tutanağa göre gönderen tarafından yapılan yetersiz ambalajlamanın zarara sebebiyet verdiği, buna dayalı olarak da ClM.'in 23. maddesi sebebiyle artık son taşıyıcının sorumlu olmayacağı, yetersiz ambalajlama ile malın kabulü ve uygun olmayan taşıma araçları bakımından ilk taşıyıcıya başvurulabileceği ve tüm bu nedenlerle CİM.'in 23/3-b-c gereğince davalı son taşıyıcı TCDD' nin sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21505, Karar No: 2013/22352, Tarih: 17.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21505 E.  ,  2013/22352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

vekili Av. ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, ücret alacağı ile ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı vekili, delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olup fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacakları konusunda yemin teklif hakkı kullandırılmadan karar verilmesi bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6984, Karar No: 2013/15969, Tarih: 12.06.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/6984 E.  ,  2013/15969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki iş davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı eczacı, dava dışı sağlık merkezinden gelen hastaların ilaçlarının eczanesinden temini konusunda yönlendirme yaptığı gerekçesiyle davalı kurum tarafından 2009 protokolünün 6.3.24 maddesi uyarınca sözleşmesinin 1 yıl süre ile feshedildiği gibi 5.258,88TL reçete bedelinin sözleşmenin 4.3.6. maddesi uyarınca faizi ile tahsiline karar verildiğini ileri sürerek, davalı kurumun 04.01.2012 tarihli fesih ve cezai şart kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5502 sayılı yasanın 36. maddesi uyarınca, davalı kurum harçtan muaftır. Bu nedenle davacıdan peşin alınan 21,15 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,15 TL harcın davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki söz konusu hususun giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın hüküm fıkrasının 6. bendinin tamamen hükümden çıkartılarak yerine 5. bentten sonra gelmek üzere "Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ve davacı tarafından yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine" sözlerinin yazılmasına, kararın bu şekilde değiştirilmesine ve değiştirilen şekliyle ONANMASINA, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1312, Karar No: 2021/2479, Tarih: 21.04.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1312 E.  ,  2021/2479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ...'ın maliki olduğu 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazını satış göstermek suretiyle 14/05/1990 tarihinde davalı gelininin ağabeyi olan dava dışı ...e devrettiğini, onun da 05/11/1990 tarihinde murisin oğlu (davalının eşi) ...'a sattığını, ...'in ise çekişme konusu taşınmazı 28/08/1997 tarihli satışı işlemi ile davalının kız kardeşi olan dava dışı ...'e temlik ettiğini, onun da 09/05/2001 tarihli satış işlemi ile taşınmazı davalıya devrettiğini, yapılan tüm işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, murisin taşınmaz satışına ihtiyacının olduğunu, dava konusu taşınmazını satıp 1427 parsel sayılı taşınmazı aldığını, burada bir ev yaptığını, 15 yıl yaşadıktan sonra burayı da satıp bakımı için kendisinin yanına geldiğini, dava konusu taşınmazı satmak istediğinde murisin oğlu ...’in satın almak istediğini, ancak parası yetmeyince ...den borç aldığını, borcun teminatı olarak taşınmazın onun adına yapıldığını, daha sonra borcun ödenmesi ile taşınmazın eşi olan ...adına tescil edildiğini, daha sonra kardeşi ...'den tarla ve traktör alımı için borç alındığını ve yine dava konusu taşınmazın teminat olarak ...ye devredildiğini, borç ödenince de kendisine temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, murisin taşınmazın devir tarihindeki amacının taşınmazın davalının eşi olan oğluna bağış olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karara karşı istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişme konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu belirlenmek suretiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yönlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

.Ne var ki; harç, kamu düzeni ile ilgili olup, temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re’sen gözetilmesi gereken hususlardandır.

.Ne var ki; harç, kamu düzeni ile ilgili olup, temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re’sen gözetilmesi gereken hususlardandır.

Somut olayda; tüm dosya içeriğinden çekişme konusu taşınmazın davalıya devredildiği tarihte üzerinde bulunan yapının sonradan yıkılarak davalı tarafından 2002 yılında taşınmaz üzerine 3 katlı binanın yapıldığı anlaşılmakla, mirasbırakanın taşınmazı davalıya devrettiği tarihteki özellikleri göz önüne alınarak, arsa değerinden(252.900 TL) davacının payına (1/4) düşen değer üzerinden (63.225 TL) ilk derece ve bölge adliye mahkemesince harcın hesaplanması gerekirken bina ve arsa değeri nazara alınarak fazla harca hükmedilmesi doğru değildir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

İlk derece mahkemesi olan Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.09.2019 tarih 2019/61 Esas – 2019/263 Karar sayılı kararının 2. fıkrasının hüküm kısmından çıkartılarak yerine 2. fıkra olarak “ Alınması gereken 4.318.89 TL harçtan, peşin alınan 341,55 TL peşin harç, 2.592,60 TL tamamlama harcı olmak üzere toplam 2.934,15 TL harcın mahsubu ile 1.384.74 TL harcın davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına, peşin ve tamamlama harcı olarak davacıdan alınan 2.934.15 TL harcı davalıdan alınarak davacıya verilmesine ” cümlesinin yazılmasına,

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 18.02.2020 tarih 2019/1785 Esas - 2020/271 Karar sayılı kararının 2. fıkrasınının hüküm kısmından çıkartılarak yerine 2. fıkra olarak “ İstinaf başvurusu reddedildiğinden; alınması gereken 4.318.89 TL nispi harçtan peşin alınan 2.934.15 TL harcın mahsubu ile bakiye 1.384.74 TL istinaf harcının davalıdan tahsili ile Hazineye gelir kaydına" cümlesinin yazılmasına, davalının temyiz itirazının değinilen yönlerden kabulü ile hükmün düzeltilen bu şekliyle 6100 sayılı HMK’nin 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15089, Karar No: 2015/12807, Tarih: 08.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15089 E.  ,  2015/12807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan suça sürüklenen çocukların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, suça sürüklenen çocukların, kimliği belirlenemeyen bir şahıs ile birlikte ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 20/04/1990 tarih ve 646 sayılı kararı ile taşınmaz kültür varlığı olarak tescil edilip koruma altına alınan, aynı zamanda mülkiyeti ... Bakanlığına ait olan...İlköğretim Okulu binasının zemin döşemesinden ve merdivenlerinden söktükleri tahta kalasları at arabasına yükleyerek götürmek istedikleri sırada yapılan ihbar üzerine suçüstü yakalandıkları, tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanıkların kültür varlığına zarar verdiklerinin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin, suç kastı ile hareket etmediklerine, beraatlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-2863 sayılı Kanunun 65/a maddesinde düzenlenen eylemin yaptırımının hapis cezasının yanı sıra adli para cezasını da gerektirdiği gözetilmeksizin suça sürüklenen çocuklar haklarında sadece hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuklar haklarında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı TCK'nın 31/3 maddesi uyarınca yapılan indirim sonrasında “1 yıl 4 ay” hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği dikkate alınmaksızın “yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde hatalı yazım yapılması,Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuklar müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/13845, Karar No: 2019/15926, Tarih: 26.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/13845 E.  ,  2019/15926 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun’un 13/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/2. maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis ve 3.600,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/03/2019 tarihli ve 2018/565 esas, 2019/181 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak,

6136 sayılı Kanun’un 13/1. maddesinde yer alan, “Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.” şeklindeki düzenlemeye göre, anılan suça ilişkin kanun maddesinde hükmedilebilecek adlî para cezasının üst sınırının yüz gün adlî para cezası olarak belirlenmesi karşısında, sanık hakkında 120 gün adlî para cezası uygulanmak suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.05.2019 gün ve 6867 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2019 gün ve KYB/2019/59886 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrasında hapis cezasının yanında doğrudan tayin edilen temel gün adli para cezasının 30 günden 100 güne kadar olacağı göze- tilmeden 120 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.03.2019 gün, 2018/565 Esas, 2019/181 sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, hükümden 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezasının yanında tayin olunan "120 gün" ibaresinin çıkarılarak "100 güne" indirilmesi ve mahkemenin takdirine de bağlı kalınarak TCK.nın 52. maddesi uyarınca günlüğü 30 TL den hesaplanması sonucu "3600 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "3000 TL" adli para cezası ibaresinin ilavesi suretiyle karardaki diğer hususların aynen muhafazasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17729, Karar No: 2014/16507, Tarih: 20.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/17729 E.  ,  2014/16507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Aile Mahkemesi

Tedbir kararına itiraza ilişkin davada ...1. Aile Mahkemesi ve ...1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 6284 Sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararına yapılan itiraza ilişkindir.

6284 Sayılı Yasa'nın 9/1 maddesine göre; "Bu Kanun hükümlerine göre verilen kararlara karşı tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde ilgililer tarafından aile mahkemesine itiraz edilebilir." Aynı maddenin 2.fıkrasına göre ise, "Hâkim tarafından verilen tedbir kararlarına itiraz üzerine dosya, o yerde aile mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde aile mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde asliye hukuk mahkemesine, aile mahkemesi hâkimi ile asliye hukuk mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olması hâlinde ise en yakın asliye hukuk mahkemesine gecikmeksizin gönderilir."

Dosyanın incelenmesinde, ... hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 6284 Sayılı Yasa'nın 5/1-a,b,c,e,f maddeleri uyarınca tedbir kararı verildiği, verilen tedbir kararına ... tarafından itiraz edildiği, uyuşmazlığın itiraza hangi mahkeme tarafından bakılacağı noktasında toplandığı anlaşılmaktadır. ... İlçesinde bir tane asliye hukuk mahkemesinin bulunduğu, müstakil bir aile mahkemesinin bulunmadığı, bu nedenle aile mahkemesi hakimi ile asliye hukuk mahkemesi hakiminin aynı hakim olduğu, bu durumda ise; 6284 Sayılı Yasa'nın 9/2 maddesi uyarınca itiraza en yakın asliye hukuk mahkemesinde bakılacağının anlaşılmış bulunmasına göre, talebin ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce değerlendirilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2688, Karar No: 2014/6474, Tarih: 24.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2688 E.  ,  2014/6474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/4140, Karar No: 2016/14189, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4140 E.  ,  2016/14189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, işyerlerinde bulunan abonelikleri nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla , haksız tahsil edilen kayıp-kaçak bedeli olarak şimdilik 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 23.12.2015 tarihli dilekçe ile talebini 59.993 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.