muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2354, Karar No: 2012/3003, Tarih: 23.02.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü

yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı olduğu bölge/bölgeler yönünden yeniden geniş kapsamlı ... araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan bölgeler muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulü yönünde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3529, Karar No: 2018/2808, Tarih: 29.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3529 E.  ,  2018/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, 16.09.2010 tarih ve 2010/70091 esas sayılı iddianame ile mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, sanık hakkında “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulup mütalaya uygun dava açılması halinde birleştirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, hükmün gerekçesinde sanığın sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlediği kabul edilmek suretiyle iddianame dışına çıkılarak yargılamaya devamla hangi takvim yılına ilişkin olduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması;

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/329, Karar No: 2015/6589, Tarih: 08.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/329 E.  ,  2015/6589 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının tüzel kişiliği sona eren Alemdar Belediyesinde 06/05/2009 tarihinde işçi olarak işe başladığını, Alemdar Belediyesinin 6360 sayılı Yasa ile ...ne devredildiğini ve davacının iş akdinin 30/03/2014 tarihinde sona erdirildiğini, yazılı fesih bildirimi yapılmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Belediye vekili davacının Alemdar Belediyesinde geçici işçi olarak çalışmakta iken 6360 sayılı Yasa kapsamında 30/03/2014 tarihli mahalli idareler seçimlerinden sonra Belediyenin tüzel kişiliği sona erdiğinden işten çıkışının yapıldığını, müvekkilinin kurum kayıtlarında 31/03/2014 tarihinde yapılmış bir işlem bulunmadığını, geçici işçi statüsünde çalışanlar için Belediye Meclisi tarafından çalışma vizesine dair karar alınması gerektiğini, Afşin Belediye Meclisi tarafından alınmış bir karar da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi gereği, tüzel kişilikleri kaldırılan belediyelerin malları, personeli ve alacakları ile borçlarının devri konusunda komisyon kurulacağı ve bu komisyon kararları doğrultusunda işlem yapılacağının öngörüldüğü, komisyonun vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla kurulacağı, yine komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceğinin düzenlendiği(geçici m.1/1), buna göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin, mevcut personelini, taşınır ve taşınmazlarını, iş makineleri ve diğer taşıtları ile kamu kurum ve kuruluşlarına olan alacak ve borçlarını katılacakları ilçe belediyesine bu Kanunun yayımlandığı tarihten itibaren bir ay içinde bildireceği (geçici m.1/2), son olarak birinci maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçlarının komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği ve devir işleminin ilk mahalli idareler genel seçimi itibarıyla uygulamaya konulacağı (geçici m.1/3) hükmü öngörüldüğü dava konusu uyuşmazlığın İl Özel İdaresinin vermiş olduğu karara ilişkin olup idare hukuku çerçevesinde davalı ...nin bu karara uymakla yükümlü olduğu davacının iş sözleşmesinin feshine esas teşkil eden idari işlemin (Komisyon Kararının) Davacının tekrar işe başlatılabilmesi için öncelikle iptali gerektiği, davanın konusunun idari işlemin iptali olduğu bu nedenle de davanın idari yargıda çözümlenmesi gerektiği gerekçesi ile davanın yargı yolu yanlışlığı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının devir tasfiye ve paylaştırma komisyonu kararında devredilecek işçiler arasında olmaması nedeniyle taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 5521 sayılı Yasa'nın 1 inci maddesidir. Anılan madde de; İşçiyle işveren veya işveren vekili arasında iş aktinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının iş mahkemelerinde çözümleneceği bildirilmiştir. Maddede belirtildiği üzere, iş mahkemesinin görevli olması için şu iki unsurun birlikte gerçekleşmesi koşuldur. a) Uyuşmazlığın tarafları işçi ve işveren ya da işveren vekili olmalıdır. b) Uyuşmazlık iş sözleşmesinden veya İş Kanunu'ndan kaynaklanmalıdır.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, dava şartı olduğundan HMK'nun 114/1. maddesi gereğince mahkemece kendiğilinden dikkate alınmalıdır. Mahkemenin görevini belirlerken taraflar arasındaki uyuşmazlığın hangi hukuki sebebe dayandığına bakmak gerekir. 4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Davacının davalı işyerinde 4857 sayılı İş Kanununa tabi hizmet akdi ile çalıştığı, Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu Karar Tutanağının 20/03/2014 tarihli olduğu ve davacının bu tarihten sonra da çalışmaya devam edip 30/03/2014 tarihinde İAB' de 17 (işyerinin kapanması ) kodu ile çıkışının yapıldığı sabittir. Davacının iş akdinin feshinin geçersizliğine ve işe iadesine yönelik talebinin 4857 Sayılı İş Yasası hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerekirken yani Mahkemece davaya bakılarak esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.04.2015 tarihinde oyçokluğuyla KESİN olarak karar verildi.

KARŞI OY

Davacının Alemdar Belediye Başkanlığından Afşin Belediye Başkanlığına devredilecek işçiler arasında isminin yer almadığı 6360 sayılı Kanun gereğince yapılacak devir ve tasfiye işlemleri ile ilgili olarak anılan Kanunun geçici 1. maddesi gereğince oluşturulan "Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu"nun 20/03/2014 tarihli kararı bir idari işlem olup uyuşmazlık bu idari işlemin yerindeliği ile ilgili olduğundan bu idari işlemin yerinde olup olmadığı adli yargı yeri tarafından tartışılamayacağından, ayrıca bu idari işlem durduğu sürece davacının işe iade istemi incelenemeyeceğinden davaya bakmaya adli yargı yeri değil idari yargı görevli olduğundan mahkemece verilen karar yerinde olup ONANMASI görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun davaya bakmaya adli yargı yerinin görevli olduğunun kabulü ile işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle verdiği bozma kararına katılmıyorum. 08/04/2015
Yargıtay — Esas No: 2009/10085, Karar No: 2009/13188, Tarih: 14.09.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/10085 E.  ,  2009/13188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü Karakol mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davacının davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulü ile ... bilirkişi krokisinde (A) ile gösterilen 17000 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 28.08.1959'da başlayıp 09.05.1960 tarihinde tamamlanmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmaza bitişik ve yakın komşu olan bir çok taşınmaz hakkında açılan tescil davalarında verilen kararların Dairece yapılan temyiz incelemesi sırasında, 1989 yılında yapılan keşiflerde dava konusu yerin kimsenin zilyetliğinde olmayan dağlık-taşlık ve çalılık yer olarak gösterildiği, keşif tarihleri ve davanın açıldığı tarih gözönünde bulundurulduğunda taşınmaz üzerinde davacı taraf zilyetliğinin kazandırıcı zamanaşımı süresine ulaşmadığı bir yana, taşınmazın mamleket haritasında çalılık, yakın tarihli amenajman planında da bozuk baltalık orman olarak gözüktüğü ve bu nitelikteki taşınmazın zilyetlikle de kazanılacak yerlerden olmadığı, mahkemece bilirkişi raporuna bu nedenle değer verilmeyerek taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının

reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14.09.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10330, Karar No: 2012/9961, Tarih: 08.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/10330 E.  ,  2012/9961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermek, rüşvet almak

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın rüşvet suçunu düzenleyen 252. maddesinin, 02/07/2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 87. maddesi ile değiştirilmiş olması ve anılan Kanunun geçici 2/1. maddesindeki "... ilgili suçlardan dolayı açılan ve temyiz aşamasında bulunan dava dosyalarından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında bulunanlar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; Yargıtay ilgili dairesinde bulunan dosyalar ise bu dairece, hükmü veren mahkemeye gönderilir" şeklindeki düzenleme uyarınca, Yargıtay Cumhuriyet Savcılığınca, sanık hakkında açılan kamu davası ile ilgili olarak 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi uyarınca mahkemesince yeniden bir değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu nazara alınıp bu konuda bir değerlendirme yapılarak yeniden bir karar verilmesi için mahkemesine İADE edilen dosya sehven Dairemize verilmekle, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3997, Karar No: 2021/1563, Tarih: 06.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/3997 E.  ,  2021/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Beyşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.10.2017 tarihinde verilen dilekçeyle muhdesatın aidiyetinin tespitinin talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 09.10.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından talep edilmiştir. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince 03.07.2020 tarihli ek kararla davalıların temyiz talebinin miktar yönünden reddine karar verilmiş, ek kararın ilgili davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davalılar ... ve ... tarafından Beyşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 2016/998 Esas sayılı dosyasında ortaklığın giderilmesi davası açıldığını, bu taşınmazlar üzerinde kendisine ait kavak ve ceviz ağaçlarının bulunduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ve ceviz ağaçlarının tarafına ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, ağaçların muris tarafından ekildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalılar ...ve ... vekili tarafından istinaf kanun yolu başvurusunda bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davalılar ...ve ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince 03.07.2020 tarihli ek kararla davalıların temyiz talebinin miktar yönünden reddine karar verilmiş, ek karar ilgili davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Somut olayda, aidiyeti talep edilen muhdesatların değeri 81.885,51TL olup, taraflar arasında elbirliği halinde mülkiyet söz konusu olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 05.02.2020 tarihinde temyiz kesinlik sınırı 72.070,00TL olması nedeniyle, dava değeri temyiz kesinlik sınırı üstünde olmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesince ek karar ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmesi doğru bulunmadığından, Bölge Adliye Mahkemesinin 03.07.2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek temyiz incelemesine geçilmiştir.

2- Mahkemece; dava konusu taşınmazların ortak muris adına kayıtlı olduğu, tarafların taşınmazda elbirliği halinde malik oldukları, mahalli bilirkişi ve taraf tanıklarının müşterek beyanlarından davacının dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçları diktiği ve en önemlisi de yıllarca bakımını yaparak şimdiki haline getirmiş olduğu, ceviz/kavak ağaçlarının dikilme zamanı ile alakalı olarak davacının aşamalardaki değişmeyen beyanları ve taraf tanıklarının beyanları ile zirai bilirkişi raporundaki ağaçların yaş tespitinin uyumlu olduğu yani davacının liseden mezun olduğu 1986-87 yıllarında kavak ağaçlarının diktiğini beyan ettiği, beyan edilen bu tarih ile kavak ağaçlarının yaşının uyumlu olduğu, yine ceviz ağaçlarının dikildiğini beyan ettiği 2000'li yıllar ile ceviz ağaçlarının yaşının da uyumlu olduğu, netice olarak davacının dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçları kendisinin diktiği, yetiştirdiği ve ne zaman diktiği hususunda aşamalardaki değişmeyen iddialarının gerek keşif sırasındaki mahalli bilirkişi ve taraf tanıklarının beyanları ile gerek zirai bilirkişi raporu ile davacının ispat etmiş olduğu sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf incelemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesince; dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık anlatımlarından dava konusu taşınmazdaki ağaçların davacı ve murisi tarafından birlikte dikildiği anlaşılmakta ise de ağaçların yetişip büyümesine ilişkin bütün işlerin davacı tarafından yapıldığı, bu bağlamda ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğine ilişkin mahkemenin kabulünün doğru olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m).22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK 722, 724, 729 m.ler), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.