muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6118, Karar No: 2014/10639, Tarih: 30.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/6118 E.  ,  2014/10639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/322-2013/966

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının 1999 yılında yapması gereken ücret zammını yapmadığını, aynı yılın Temmuz ayında ise Temmuz ayına göre daha az ücret aldığını, ücrette yapılan eksiltme nedeniyle tüm ücret, ikramiye ve devlet ikramiyelerinde eksiklik meydana geldiğini, yine toplu iş sözleşmesi gereği verilmesi gereken sabun ve havludan oluşan temizlik yardımı ile gömlek, pantolon, takım elbise, ayakkabı ve deri ceketten oluşan giyim yardımı sosyal haklarınında 2000 yılından itibaren kullandırılmamaya başlandığını belirterek bu alacakların davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, ücrette düşüşün söz konusu olmadığını, aksine davacının 5 kat ücret aldığını, belediye tarafından TİS görüşmeleri devam ederken asgari ücret düzeyinde ücret alanlara TİS görüşmeleri sonucu beklenmeden %99 zam yapıldığını, sonrasında TİS'deki %20 zamdan faydalandırılmadığını, ancak sistemde %20 zamdan da faydalandıklarını, bunun farkedildiğini, bu nedenle geri çekildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda verilen kararda davalı işverenin diğer çalışanlardan farklı olarak hiçbir neden yokken davacının maaşından tekrar indirim yapması gerek maaşlarından indirim yapılmayan diğer çalışanlara göre eşitsizlik oluşturacağından gerek maaştan indirim yapılmasını gerektirecek bir neden bulunmaması ve gerekse 4857 sayılı İş Kanunu'nun 62. maddesi ve emir hükmü dikkate alınarak davacının ücret farkı alacağı talebinin yerinde olduğu ve devlet ikramiyesi ve sendikal ikramiye alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından süresi içerisinde temyiz edilmesi sonucunda yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizin bozma ilamında, davacı işçiye Ocak 2000 tarihinden itibaren verilen %99 oranındaki zammın tüm işçilere verilip verilmediğinin araştırılması, zamma dayanak belediye encümen veya meclis kararının olup olmadığının araştırılması, bu zammın toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılacak zamma mahsuben yapıldığının belirlenmesi halinde davacının her iki zamdan yararlanamıyacağı ve davalı işverenin %79 oranında zam yapılması gerektiği yönündeki savunması gözönüne alınarak yeniden bilirkişi incelemesi aracılıyla hesaplama yapılması gerektiği ve kabule görede %20 zammın 31.12.2009 tarihindeki ücrete uygulanması gerekirken %99 zammın uygulanmasından sonraki ücrete uygulanmış olmasının doğru olmadığı belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece, usul ve kanuna uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Bozma kararına uyulmasından sonra yapılan yargılama sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece, usul ve kanuna uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Bozma kararına uyulmasından sonra yapılan yargılama sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücret alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2-Bozma kararı sonrasında mahkemece bozma içeriğine göre gerekli araştırmalar yapılmıştır. Buna göre davacıya yapılan zammın emsal işçilere de yapıldığı, yapılan %99 zamma ilişkin belediye encümen veya meclis kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücreti, davacının 31.12.1999 tarihindeki ücretine %20 oranındaki zam uygulanıp,zam sonucu belirlenen ücret üzerinden işverence verilen %99 oranındaki zam uygulanarak belirlenmiştir. Bilirkişi tarafından yapılan bu tespit yerinde değildir. Dairemizin bozma ilamından belirtildiği üzere davacının 31.12.1999 tarihli temel ücretine toplu iş sözleşmesinde öngörülen %20 zam uygulanarak zam miktarı belirlenmeli,bunun yanında yine davacının temel ücretine işverence verilen %99 zam uygulanarak zam miktarı belirlenmeli, yapılan bu zamlar sonucu çıkan miktarlar davacının temel ücretine eklenerek davacının ücretinin belirlenmesi gereklidir. Mahkemece hatalı hesaplamaya dayalı bilirkişi raporu dikkate alınarak karar verilmesi doğru olmamıştır. Belirtilen bu hesaplama yöntemine göre belirlenecek ücret üzerinden dava konusu işçilik alacaklarının hesaplanması gereklidir. Ayrıca alınacak raporda davalı vekilinin bilirkişi ek raporuna karşı itirazlarınında değerlendirilmesi gereklidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7204, Karar No: 2019/2, Tarih: 07.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/7204 E.  ,  2019/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

.... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/192 esas, 2013/112 karar sayılı ilamı ile sanık ... hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesine rağmen adı geçen sanık ve suç ile ilgili görüş bulunmadığı, temyize konu dosya ile ilgisi bulunmayan ve Yargıtay 2. Ceza Dairesi’nin onama kararını içerir başka bir sanık ve suç ile ilgili görüş bildirildiği anlaşıldığından, sanık ... hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 07.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21788, Karar No: 2013/5305, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/21788 E.  ,  2013/5305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocukların Viranşehir Zübeyde Hanım Anaokulu'na pencere demirlerini yukarı doğru eğip, pencereyi zorlayarak içeri girdikleri, okulun iç kapılarını ve camlarını kırdıkları, bir adet dizüstü bilgisayar, bir adet DVD oynatıcı ve üç adet hoparlörü çaldıkları, suça sürüklenen çocuk ...'ın annesinin çalınan DVD oynatıcısı ve kumandasını soruşturma aşamasında iade ettiği şeklinde gerçekleşen eylemde kamu malına zarar verme ve hırsızlık suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk ...'nin annesinin hırsızlığa konu eşyalardan DVD oynatıcı ve uzaktan kumandasını kendi rızası ile teslim ettiğine dair 10.04.2009 tarihli kolluk tutanağı karşısında, katılana kısmi iadeye rızasının bulunup bulunmadığı sorularak rızanın bulunması halinde, TCK'nun 168/1-4 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin 1.fıkrasında yer alan hak yoksunluklarının, aynı maddenin 4.fıkrası gereğince dosyada mevcut nüfus kaydına göre suç tarihi itibariyle 18 yaşını ikmal etmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/295, Karar No: 2017/552, Tarih: 19.12.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/295 E.  ,  2017/552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 25.12.2012

Sayısı : 1409-1510

Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, TCK'nun 86/2, 86/3-e ve 53. maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 26.01.2009 gün ve 969-20 sayılı hükümlerin, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 08.10.2012 gün ve 206-33178 sayı ile;

“Suçların oluş şekli ve mağdurlarda oluşan yaraların niteliğine göre asgari hadden ayrılmayı gerektirecek bir nedenin bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 25.12.2012 gün ve 1409-1510 sayı ile;

"... Mahkememiz, bozmaya konu 26.01.2009 tarihli kararında temel cezayı belirlerken suçun işleniş saikini ve suçun işlendiği yer ve zamanı dikkate almış ve bu hususları teşdit nedeni kabul ederek temel cezayı bir yıl hapis olarak belirlemiştir. Nitekim 5237 sayılı Yasanın 61. maddesinde suçun işleniş saiki ile işlendiği yer ve zamanın, temel cezanın belirlenmesi yönünden sayılan gerekçeler olduğu anlaşılmaktadır. Bu gerekçeleri dava konusu olayla ilişkilendirdiğimizde, yukarıda belirtilen kabulde de anlatıldığı şekilde sanığın, olaydan önce annesi ve babası ile yaşayan eşini ve ailesini arayarak kötü şeyler olacağını söylediği, onlar üzerinde korku oluşturduğu ve bu şekilde isteğini yapmak konusunda karşı tarafı sindirmeye çalıştığı, nitekim olay günü bu telefonlar üzerine polis karakoluna gidip uğrayacakları saldırıdan kendilerini koruyabilmek amacıyla devletten yardım istemek amacında olan müştekilerin bu amaçlarını gerçekleştirmesini engellemek saiki ile polis karakoluna gitmek üzere evlerine taksi çağıran müştekilerin önüne geçerek sokak ortasında müştekileri bıçakladığı, bu şekilde müştekilerin meşru yollardan haklarını arama amacını engellemeye çalıştığı ve ayrıca telefonlarda yaptığı tehditleri bir nevi bıçaklayarak gerçekleştirip müştekiler üzerindeki korkusunu devam ettirdiği, bu eylemin meydana geldiği yer ve zaman yönünden değerlendirme yapıldığında da aynı şekilde müştekilerin kolluktan yardım isteyeceği bir zaman diliminde ve bu amaçla evlerinin önüne taksi çağırdıklarında evlerinin önünde ve alenen başkaları üzerinde ve gözünde müştekileri küçük ve çaresiz düşürecek şekilde eylemlerde bulunması nedeniyle mahkememiz temel cezayı teşdiden belirlemiştir ve bu gerekçelerle verilen temel cezanın da yasaya ve hakkaniyete uygun olduğu konusunda ısrarcıdır.

Yargıtay 3. CD'nin bozma kararı gerekçesine gelince; Yüksek daire bozma kararında asgari haddin üzerinde ceza belirlemek için herhangi bir neden olmadığını hükme bağlamış ve buna gerekçe olarak da suçun oluş şekli ve mağdurlarda oluşan yaraların niteliğini göstermiştir. 5237 sayılı Yasanın 61. maddesinde suçun oluş şeklini karşılayabilen suçun işleniş biçimine yer verilmiş ancak yaralama suçlarında mağdurlardaki yaralanmanın niteliği temel ceza belirlenmesinde kıstas olarak alınmamıştır. Her ne kadar 61. maddede suç konusunun önem ve değeri veya meydana gelen zararın ağırlığına yer verilmiş ise de, bu kavramlar yaralama suçuna ilişkin olarak düzenlenmemiştir. Zira yaralama suçunda suçun en hafif şekli 5237 sayılı Yasanın 86/2. maddesinde düzenlenmiş, diğer ağır hâlleri ise 86/1. maddesinde, nitelikli haller ise 87. maddede düzenlenmiştir. Yani zaten daha ağır bir yaralama olsa idi kanun koyucu bu suçun 86/2. maddesi değil takip eden diğer fıkra ve maddeler uyarınca cezalandırılmasını öngörmüş durumdadır. Kaldı ki mevcut olayda mağdurlardan ... İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporunda da belirtildiği gibi bıçakla göğsünden yaralanmıştır. Yani bıçağın daha şiddetli vurulması hâlinde daha ağır bir sonuç doğurabilecek ve mağdur üzerinde bu nedenle daha büyük bir korku oluşturabilecek nitelikte bir yaralanma olup bu yaralanmanın niteliğini asgari hadden ceza tayin edecek kadar hafif olarak değerlendirmek mahkememizce doğru bulunmamıştır. Yine müşteki ... kendisini ve ailesini koruyabilmek amacıyla sanığın önüne atılmış ve bu sırada ellerinden yaralanmıştır. Yine müştekiden kaynaklanan herhangi bir durum söz konusu olmadığı hâlde sanık kayınbabası olan bir kişiyi kendisini ve ailesini korumaya çalışırken ellerinden yaralamış ve bu yaralanmalar nedeniyle müştekinin eline dikiş atılmıştır. Yani basit bir kesiden ibaret değildir. Yüksek Daire suçun oluş şekli itibarıyla asgari hadden ceza tayin edilmesi gerektiğini belirtmiş ise de, yukarıda da belirtildiği gibi suçun oluş şekli ve saiki müştekilerin kendi saldırıları karşısında devletten yardım istemesini engellemeye çalışmak amacıyla onların karakola gitmesini engellemek ve bu amaçla elinde götürdüğü bıçakla müştekileri yaralamaktan ibarettir. Bu oluş şeklinin mahkememizce teşdiden ceza belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi usul ve yasaya uygundur" gerekçesiyle önceki hükümde direnerek sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.06.2014 gün ve 57883 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 gün ve 395-1776 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 07.03.2017 gün ve 497-2325 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında, suç tarihinde eşi olan katılan....’ye yönelik kasten yaralama suçundan ve katılan sanık ... hakkında da sanık ...'a yönelik aynı suçtan kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle; şikâyetçi sanık ... ile katılan sanık.... hakkında sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen beraat kararları ise temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında katılan ... ve şikâyetçi ....’ye yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK'nun 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel hapis cezasının 1 yıl olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporlarda; katılan ...’in sol el 1. parmak matakarpofalangial eklem düzeyi radial yüzde 3x1 cm ebadında cilt ciltaltı kesisi, şikâyetçi ....’nin göğüs kafesi sol yan kısmında 0,5 cm uzunluğunda kesi oluşacak şekilde yaralanmalarının, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunun belirtildiği, anlaşılmıştır.

Şikâyetçi .... kollukta; olay günü damadı olan sanığın, kızı....'yi telefonla arayarak ölümle tehdit ettiğini, sanığı şikâyet etmek üzere karakola gitmek için ticari taksi çağırdıklarını, evden dışarı çıktıklarında sanığın başka bir taksiyle geldiğini ve elindeki bıçakla kızı....'ye saldırdığını, kızının bıçaklanmasını önlemek amacıyla araya girdiği esnada bıçağın kendisinin sol yan tarafına girdiğini, daha sonra eşi Ömer'in de araya girip eliyle bıçağı ittirdiği sırada elinin kesildiğini, eşi Ömer ile sanık ... arasında kısa bir arbede yaşandığını, daha sonra sanığın elindeki bıçakla kaçtığını,

Katılan ... aşamalarda; olay öncesinde sanık ile kardeşinin kendilerini tehdit ettiklerini, polise sığınmak amacıyla taksi çağırdıklarını, evden dışarı çıktıklarında başka bir taksiyle yanlarına gelen sanığın, elinde bulunan bıçak ile kızı....’ye saldırdığını, eşi ....’nin araya girdiğini, kendisinin de müdahale ettiği sırada sol elinin kesildiğini, eşi ....’nin ise göğüs altından bıçaklandığını, arbede sırasında sanığın düşürdüğü bıçağı eline aldığını, şuurunu kaybettiğini, sanığın nasıl yaralandığını bilmediğini,

Mağdur....; aralarında boşanma davası bulunan eşi sanık ...'un, olay günü telefonla arayarak kendisini ve ailesini tehdit ettiğini, annesi .... ve babası Ömer ile birlikte, eşini şikâyet etmek için karakola gitmek üzere taksi çağırdıklarını, on dakika sonra bir taksinin geldiğini, çağırdıkları taksinin geldiğini zannedip kapının önüne çıktıklarında, taksiden inen sanık ...'un elindeki bıçakla kendisine saldırdığını, annesinin araya girmesi üzerine bıçağın annesinin sol yan kısmına geldiğini, babasının müdahale ederek annesini ittirdiği sırada bıçakla elinden yaralandığını,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... aşamalarda; resmi nikâhlı eşi olan....'nin olay tarihinden yaklaşık 4 ay önce babasının evine gittiğini, olay günü saat 18.00 sıralarında kayınpederi Ömer'i aradığını ve büyük kızını eve göndermesini istediğini, kayınpederinin "eve doğru gidiyorum, gel kızını vereyim" demesi üzerine ticari taksiye binerek kayınpederinin evine gittiğini, eşi, kayınpederi ve kayınvalidesinin sokakta kendisini beklediklerini, büyük kızını alıp gitmek istediğini söylediğini, eşi....'nin elindeki bıçakla kendisine saldırdığını, kayınvalidesinin demir saplı keser ile kayınpederinin de elindeki çakı bıçağı ile saldırdıklarını ve sağ kalçasından bıçaklandığını, kendisinde bıçak bulunmadığını, elinde rulo şeklinde gazete kağıdı olduğunu, kimseyi bıçaklamadığını, kayınpederinin elindeki çakıyı açmaya çalışırken, kayınvalidesinin ise kargaşa anında kendisine denk gelen bıçak ile yaralanmış olabileceklerini, suçlamaları kabul etmediğini, savunmuştur.

Sanığın işlediği kabul edilen kasten yaralama suçu 5237 sayılı TCK’nun 86/2. maddesinde 4 aydan 1 yıla kadar hapis veya adli para cezasını gerektirecek şekilde yaptırıma bağlanmış, temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise aynı Kanunun 61/1. maddesinde,

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Adalet ve Kanun Önünde Eşitlik İlkesi” başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, TCK’nun 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ile eşi.... arasında boşanma davası bulunduğu ve bu nedenle....'nin çocuklarıyla birlikte annesi ve babası olan şikâyetçi .... ile katılan ...'in evine yerleştiği, olay günü ise sanık ile.... arasında telefonda yaşanan tartışma sonrasında...., şikâyetçi .... ve katılan ...'in sanık tarafından tehdit edildikleri hususunda şikâyette bulunmak için karakola gitmek üzere evlerinden çıktıkları sırada evin önüne gelen sanığın bıçakla....'ye saldırdığı, bu esnada araya giren kayınvalidesi şikâyetçi ....’yi bıçakla göğüs kafesi sol yan kısmında 0,5 cm uzunluğunda kesi, kayınpederi katılan ...’i ise aynı bıçakla sol el 1. parmak metakarpofalangial eklem düzeyi radial yüzde 3x1 cm ebadında cilt ciltaltı kesisi oluşacak şekilde basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı olayda; yara yerlerine bağlı olarak meydana gelen tehlikenin ağırlığı ve sanığın, eşi....'yi tehdit etmesi üzerine....'nin anne ve babası olan şikâyetçi ile katılanın, şikâyet için yola çıktıkları zaman diliminde suçun işlenmesi göz önüne alındığında, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi doğru bir uygulama ise de, sanığın şikayetçi ve katılanı tek darbe ile yaralaması, darbenin şiddeti ve yaralanmaların niteliği gözetildiğinde, meydana gelen zarar ve sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine adalet, hak ve nasafet kuralları ile orantılılık ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde temel cezanın en üst sınırdan 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinde isabet bulunmamaktadır.

Öte yandan, hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2012 gün ve 1409-1510 sayılı direnme hükümlerinin, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine adalet, hak ve nasafet kuralları ile orantılılık ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde temel cezaların en üst sınırdan 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi ve hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.