muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1498, Karar No: 2020/791, Tarih: 20.10.2020

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanunun 440-III/1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.10.2020 tarihinde oy çokluğu ile ve kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

1. Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki somut uyuşmazlık, davalı erkek tarafından açılan boşanma davasına karşılık olarak maddi ve manevi tazminat davası açan davacı kadının açtığı davaya cevap veren davalı erkeğin cevap dilekçesinde kullandığı “gece gündüz internette başka erkekler ile görüşerek sık sık yurt dışına gitme, yurt dışında, Antalya ve İstanbul’da erkekler ile ilişki kurma, sadakatsiz olma, para veya menfaat karşılığında insanlarla düşüp kalkma, para karşılığı günü birlik cinsel ilişkiler kurma, bu tür hareketleri alışkanlık haline getirme, evli erkekleri çarparak tapularını ellerinden alma, hatta davalıya ait bazı tapuları da bu şekilde elde etme ve akıl hastası olma” şeklinde kullanılan ifadelerin hak arama özgürlüğü ile iddia ve savunma dokunulmazlığı sınırlarını aşıp aşmadığı, burada varılacak sonuca göre davacının kişilik haklarına saldırının söz konusu olup olmadığı ve davalının manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. Yerel mahkemece yapılan yargılama sonunda “davalının boşanma davasında özetle; davacının, gece gündüz erkeklerle telefonda görüşen, sık sık yurt dışına giderek yurt dışında, Antalya ve İstanbul'da erkeklerle ilişkiye giren, sadakatsiz, para karşılığı veya menfaat için erkeklerle düşüp kalkan ve para karşılığı erkeklerle günü birlik cinsel ilişkiye giren, bunu alışkanlık haline getiren ve evli erkekleri bu yolla kandırıp tapular edinen biri olarak suçladığı, bu ifadeler ve iddiaların davacının doğrudan ırz ve namusuna yönelik ifadeler olduğu, bu tür isnat ve ifadelerin her birinin ayrı ayrı tüm Türkiye'de toplumun her kesiminde, belki dünyanın tüm milletleri içerisinde onur kırıcı, kişilik haklarını zedeleyici, kabul edilemez ve (yerine göre ve diğer şartların varlığı halinde) hakaret olarak kabul edileceği, davalının bu isnat ve ifadeleri, boşanma davasında davacının daha fazla kusurlu olduğunu ispat için ileri sürdüğü, boşanma davası yönünden bu ifadeler uyuşmazlıkla bağlantılı sayılsa bile, iddiaların her birinin ifade ediliş biçiminin ve iddiaların hukuki dinlenilme hakkı ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu nedenle davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu hususunda tereddüt bulunmadığı, davalının, bu iddialarının doğruluğunu ispat için ne boşanma davasında ne de eldeki davada ispata elverişli delil ileri sürmediği, buna göre davalının, hak arama hürriyeti ile hukuki dinlenilme hakkı ve savunma dokunulmazlığı sınırlarını aştığı” gerekçesiyle manevi tazminata hükmedilmiştir.

3. Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Özel Dairece “taraflar arasında görülmekte olan davada, davalı tarafından dosyaya sunulan davaya konu 13/02/2013 tarihli dilekçe içeriğinde yer alan ifadelerin, hak arama özgürlüğü, iddia ve yasal savunma sınırları dâhilinde olduğu ve taraflar arasında görülen davanın niteliğine göre yazılan ifadeler olduğu anlaşılmakta olup davacının kişilik haklarına saldırı mahiyeti taşımadığı, davanın reddi gerektiği” gerekçesi ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yerel mahkemenin önceki kararda direnmesi ve davalının temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunun çoğunluk görüşü ile Özel Daire bozma gerekçesine itibar edilerek, “dilekçe içeriğinde yer alan ifadelerin, hak arama özgürlüğü, iddia ve yasal savunma sınırları dâhilinde olduğu ve taraflar arasında görülen davanın niteliğine göre yazılan ifadeler olduğu, kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı” gerekçesi ile direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

5. Çoğunluk görüşü aşağıda açıklanan nedenler ve özellikle hak arama özgürlüğü kapsamında savunma sınırlarının aşılıp aşılmadığının araştırılmaması, bu yönde eksiklik olması nedeni ile isabetli değildir.

Uyuşmazlıkta önemli olan savunma hakkı kapsamında kaldığı belirtilen ifade ve ithamların ifade özgürlüğü kapsamında kalıp kalmadığı, savunma(şikayet) hakkı ile kişilik haklarına saldırı arasındaki dengenin bozulup bozulmadığı, sınırın aşılıp aşılmadığı noktasında toplanmaktadır.

5.1. Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesi ile korunan kişilik haklarına yapılan saldırı nedeniyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

5.2. Normatif düzenlemeler:

5.2.1. TC Anayasası:

Herkes, kişiliğine bağlı, dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak sahiptir (Madde 12).

Herkes, yaşama, maddî ve manevî varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir (Madde 17).

Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz (Madde 20).

Kişilik hakkı, anayasal teminat altına alınmıştır. Kişilik hakları, kişinin kendi hür ve bağımsız varlığının bütünlüğünü sağlayan, herkese karşı ileri sürülebilen ve kaynağını Anayasa’dan alan, yani Anayasa’nın teminatı altında bulunan mutlak bir haktır.

Herkes, meşrû vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir (Madde 36).

Kişilik hakkı, anayasal teminat altına alınmıştır. Kişilik hakları, kişinin kendi hür ve bağımsız varlığının bütünlüğünü sağlayan, herkese karşı ileri sürülebilen ve kaynağını Anayasa’dan alan, yani Anayasa’nın teminatı altında bulunan mutlak bir haktır.

Herkes, meşrû vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir (Madde 36).

Anayasa'nın 36. maddesinde “Hak arama hürriyeti” olarak tanımlanan ve “yargı mercileri önünde hak arama, ihbar ve şikayet ve dava açma” özgürlüklerini de kapsayan haklar buna örnek olarak gösterilebilir. Hiç kuşku etmemek gerekir ki, sözü edilen bütün bu hak ve özgürlükler asla sınırsız değildir. Diğer bir anlatımla toplumda sulh ve huzurun gerçekleşmesi, adil bir dengenin kurulabilmesi için, bu anayasal hakların gösterdikleri özellikler itibariyle başkalarının hak ve çıkarlarıyla olan ilişkilerine göre daraltılması ve genişletilmesi gerekir. Bu da, bütün haklarda olduğu gibi kişiliğin korunmasının sınırsız olmadığını gösterir.

5.2.2. Türk Medeni Kanunu:

Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hâkimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir (Madde 24). Davacı, hâkimden saldırı tehlikesinin önlenmesini, sürmekte olan saldırıya son verilmesini, sona ermiş olsa bile etkileri devam eden saldırının hukuka aykırılığının tespitini isteyebilir. Davacının, maddî ve manevî tazminat istemleri ile hukuka aykırı saldırı dolayısıyla elde edilmiş olan kazancın vekâletsiz iş görme hükümlerine göre kendisine verilmesine ilişkin istemde bulunma hakkı saklıdır (Madde 25).

Kişiliğe yönelik müdahale, hukuka aykırı olduğu takdirde kişiliğe saldırı sayılır ve MK 24 hükmündeki korumaya yol açar. Buna göre kişiliği korumaya yönelik bir hukuk normunu ihlal eden bir müdahale, hukuka uygunluk sebepleri olmadığı takdirde, hukuka aykırıdır.

5.2.3. Türk Borçlar Kanunu:

Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir (Madde 58).

4721 sayılı TMK’nın 24. maddesinde hukuka aykırı olarak kişilik haklarına saldırı karşısında, saldırılan kimseye hukuki koruma sağlanacağı, kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça kişilik haklarına yapılan her saldırının hukuka aykırı olduğu, Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesinde ise şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişinin, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebileceği hükme bağlanmıştır.

5.3. Dürüstlük kuralı: Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Objektif iyiniyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kuralını düzenleyen madde, bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralıçerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını yasanın korumayacağını belirtmiştir.

Keza 6100 Sayılı HMK.’un 29. maddesine göre “Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Taraflar, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler.”. Bu ilke gereğince taraflar doğruyu söyleme ve açıklamalarını da gerçeğe uygun bir biçimde yapma yükümlülüğü altındadır. Tarafların iyiniyeti veya kötüniyeti (Y. İBK. 14.2.1951 gün ve 17/1), taraflarca ileri sürülmese dahi dosyadan anlaşıldığı takdirde hakim resen dikkate alacaktır (Y. HGK. 21.10.1983 gün ve 1981/1-30 E, 1983/1000 K).

5.4. Temel hakların çatışması: Hukuksal alanda hak arama özgürlüğü ile kişilik hakları karşı karşıya gelmiş olabilir. Sorun bu değerlerden hangisine üstünlük tanınacağı noktasında toplanmaktadır. Bir taraftan kişinin hak arama özgürlüğü güvence altına alınmışken, diğer taraftan kişilik hakları da anayasal ve yasal güvence altına alınmıştır. Buna karşın kişi hakkını ararken, karşı yanın kişilik değerlerine saldırıda bulunabilir. Hukukun, karşı karşıya gelen bu iki değeri aynı konuda ve zamanda koruma altına aldığı düşünülemez.

Temel haklar sınırsız olmadığına göre başkalarının haklarıyla olan ilişkilerine göre daraltılabileceği gibi genişletilebilir de. Bu sınırlandırma nedeni ile çatışma durumunda her iki değerin aynı anda birbirine karşı korunmadığı, somut olaydaki özelliğe göre birinin diğerine üstün tutulacağını görmek gerekir.

Kişilik haklarına yapılan saldırının hukuka uygun sayılması için her şeyden önce kişinin hukukça korunan bir üstün hak ve çıkarının bulunması gerekir. Kişilik haklarının ihlali görünümünü taşıyan eylem ve açıklamalar başkalarının veya kamunun üstün çıkarını korumak için yapılmışsa, doğru amaca yönelik olduklarından hukuka aykırı sayılamaz.

Kişilik haklarına yapılan saldırının hukuka uygun sayılması için her şeyden önce kişinin hukukça korunan bir üstün hak ve çıkarının bulunması gerekir. Kişilik haklarının ihlali görünümünü taşıyan eylem ve açıklamalar başkalarının veya kamunun üstün çıkarını korumak için yapılmışsa, doğru amaca yönelik olduklarından hukuka aykırı sayılamaz.

Hak arama özgürlüğünün kullanım şekillerinden biri olan savunma (şikâyet), yanlışları tartışmanın ve bunlara olası çözümler bulabilmenin bir yolu olduğuna göre serbestçe dile getirilebilmelidir. Hak arama özgürlüğü bağlamında ele alınacak olan savunma (şikâyet) hakkı, meşru bir amaç için kullanılırken, içeriğine konu bilgi (olgular) ile kanaatler (değer yargıları) açısından bir değerlendirmeye tabi tutulabilir. Olgular kanıtlanabilir, oysa değer yargılarının doğruluğu kanıta başvurularak ortaya konamaz. Kanaatler bir olay ya da durum konusunda bir bakış açısını veya kişisel bir değerlendirmeyi dile getirir; bunların doğru ya da yanlış olduklarının kanıtlanması olanaksızdır. Fakat kanaatin temelini oluşturan olguların doğru ya da yanlış olduğunu kanıtlamak mümkündür.

Hak arama özgürlüğü kapsamında savunma hakkının kullanılması bir hak olmasının yanında, kişiye sorumluluk da yüklemektedir. Savunma hakkının kötüye kullanılmış olup olmadığının tespitinde bakılacak unsur şikâyet hakkının amaca uygun olarak kullanılmış olmasıdır. Amaca uygunluk öz çıkarın korunması ile mümkündür. İlgili makamlara yapılan şikâyet ve ihbar, açılan ceza davaları, bu hakkın koruduğu çıkarı elde etmek için yapılmışsa amaca uygun bir davranış olarak hukuka da uygundur. Ancak bu hak öz çıkarın korunması yerine başkasını zarara uğratmak için kullanılmışsa artık hukuka uygunluktan söz edilemeyecektir. Başkasını zarara uğratmak için bir hakkın kullanımı iyiniyet kurallarına aykırıdır.

Öte yandan savunma hakkı amaca uygun olmak yanında uygun araçlarla da kullanılmalı, hakkın kullanılmasında gerçek olaylara dayanılmalı ve aşırı davranılmamalıdır. Salt kötü düşünce ile yapılan ve temelindeki olaylar gerçek olmayan savunma ve bu kapsamda itham hukuka aykırı davranış niteliğindedir.

Savunma hakkının kötüye kullanıldığından söz edebilmek için savunmanın karşı tarafı bilerek zararlandırmak veya küçük düşürmek amacıyla yapılması yahut savunma konusu hakkında delil ve emare olmadığı hâlde ithamın yapılmış olması gerekir. Bu nedenle savunmanın ve ithamın temelini oluşturan maddi olguların ciddi ve inandırıcı kanıtlarla desteklenmesi gereklidir. Özellikle bu konuda tarafın savunma hakkını kullanırken, dürüstlük kuralına uygun davranması, HMK.’un 29. Maddesi uyarınca açıklamalarını gerçeğe uygun yapması gerekir.

Gerçeğe uygunluk bakımından, savunmayı haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bu olgu veya emareye dayanılarak, başkalarının da böyle bir olay karşısında, davalı gibi hareket etmesinin uygun görüleceği, diğer bir anlatımla orta düzeydeki kişinin de somut olaydaki gibi davranacağı ve bu çerçevenin içinde kalan savunma hakkının yerinde kullanıldığı kabul edilmelidir. Aksi hâlde savunmanın hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı ve itham edilenin kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

6. Somut uyuşmazlıkta davacı kadın, eşinin daha önce üç kez boşanma davası açtığını, ancak üçünden feragat ettiğini, dördüncü kez açtığı boşanma davasının derdest olduğunu, eşine karşı ayrı bir dava olarak maddi ve manevi tazminat davası açtığını ve davalının açılan davaya verdiği cevap dilekçesinde kullandığı ifadeler ile kişilik haklarına zarar verdiğini iddia etmiştir. Yerel mahkemenin de tespit ettiği gibi davalı erkeğin davacı kadının açtığı davaya verdiği cevap dilekçesinde kullandığı “başka erkeklerle görüşme, onlarla para ve menfaat karşılığı cinsel ilişki kurma” gibi ifadeler başlı başına itham edici olgulardır. Bu olgular herhangi bir emareye dayanmadığı ve bu savunmayı haklı kılacak azda olsa emare bulunmadığı takdirde kişilik haklarına saldırı niteliğinde olacağı, hak arama özgürlüğü ve doğal sonucu olarak savunma hakkı sınırlarının aşılacağı açıktır. Savunma hakkı sınırının aşılıp aşılmadığı, davalının dayandığı ve itham edilen olgular hakkında emare bulunup bulunmadığı ise açılan maddi ve manevi tazminat davası ile boşanma dava dosyalarının incelenmesine ve sonucuna bağlıdır.

Dosyada taraflar bu açılan dava dosyalarına dayandıkları gibi, davacının davalı hakkında C. Savcılığına ihbar ve şikayet dilekçesi verdiği de anlaşılmaktadır.

O hâlde temel haklar olan hak arama özgürlüğü ile kişilik hakkı dengesinin bozulup bozulmadığı, savunma hakkı sınırının aşılıp aşılmadığının belirlenmesi için açılan hukuk davaları ile ceza soruşturmasına ilişkin dosyanın getirtilerek incelenmesi, davalının dayandığı olgular hakkında emare olup olmadığının değerlendirilmesive sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir. Yerel mahkeme kararının araştırmaya yönelik bozulması gerekirken, Özel Daire kararı gibi ifade özgürlüğü kapsamında kabul edilerek esastan reddi gerektiği gerekçesi ile bozulması isabetli olmamıştır. Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluk görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/22891, Karar No: 2014/15405, Tarih: 23.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22891 E.  ,  2014/15405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/108984

Mahkemesi :İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi :23/01/2013

Numarası :2012/384 - 2013/40

Suç :Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İnegöl Kuyumcular Çarşısının restorasyon işini alan sanığın, şantiye şefi olarak inşaat mühendisi H. K..'ı tayin ettiği, atanan şantiye şefinin yeterliliği konusunda da bir kuşku bulunmadığı gözetildiğinde olay günü sanığın işçisi olan ölen N. D..'un boya yaptığı sırada kurulu bulunan iskeleden düşerek öldüğü olayda: sanığa kusur atfadilmeyeceği, dolayısıyla taksirinin bulunmadığı nazara alınmaksızın, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8068, Karar No: 2020/269, Tarih: 14.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8068 E.  ,  2020/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : TAVŞANLI İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10232, Karar No: 2014/9139, Tarih: 05.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/10232 E.  ,  2014/9139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2012/179-2013/96

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı S. Japan A.Ş.'ye trafik sigortalı motorsiklet içinde yolcu olan davacının aracı ile davalı A. Sigorta A.Ş.'ye trafik sigortalı olan araç çarpışması sonucu yaşanan kazada müvekkilinin sakat kaldığını, kazanın oluşunda her iki araç sürücüsünün de kusurlu olduğunu, ancak yolcu olan davacının bir kusuru bulunmadığını belirterek sürekli iş gücü kaybı nedeniyle 10.000 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesi talep etmiş ıslahla 115.722 ye dava tarihinden yasal faiz uygulanmasını talep etmiştir

Davalı A. Sigorta A.Ş. Vekili, kusur ve maluliyet oranının ispatlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı S. Japan Sigorta A.Ş. Vekili, kusur ve maluliyet oranının ispatlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kabulü ile 115.722,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, her iki davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, oluşa uygun düzenlenen maluliyet raporunun hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasıne göre davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan iş gücü kaybına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece PMF Yaşam Tablosunun esas alınmadığı aktüer bilirkişi raporuna dayanılarak ve kusur incelemesi yapılmaksızın hüküm kurulmuştur.

Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihtiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken Population Masculine Et – Feminine (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp 1/Kn katsayısına göre her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto edilmek suretiyle hesaplanmalıdır (YHGK., 28.06.1995 tarih, 1994/9-628 Esas, 1995/694 Karar).

Yukarıda anlatılan hukuksal veriler ışığında, davalıların sorumlu olduğu gerçek zarar miktarının tespit edilebilmesi açısından ceza dosyası da getirtilmek suretiyle konusunda uzman bilirkişi ya da bilirkişi heyetinden tarafların itiraz ve savunmalarını karşılayacak biçimde denetime ve hüküm kurmaya elverişli kusur raporu alındıktan sonra, PMF yaşam tablosu esas alınarak davacının gerçek zararının tespit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme sonucu kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle her iki davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının ayrı ayrı reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle her iki davalı vekilinin temyiz itirazlarının ayrı ayrı kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.