muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11314, Karar No: 2014/5522, Tarih: 11.03.2014

Davacı isteminde, 20.04.1982 – 04.10.2000 tarihleri arasında belgenenen vergi mükellefiyet sürelerinin toplamının 161 ay olduğunu bu süreye ait borçlanma tutarının ise 20.217.520,28 Tl olduğunu ve davacının borçlanma tutarını öğrendikten sonra 02.09.2004 tarihli makbuzla Halkbankası A.Ş. Pozantı şubesindeki kurum hesabına 4.868,00 TL ödemede bulunduğunu belirterek, davacının 02.09.2003 tarihli makbuzla Bağ-Kur idaresi hesabına yatırmış olduğu 4.868,00 TL tutarındaki kısmi borçlanma ödemesinin davacının ödeme tarihinde bulunan gelir basamağının yürürlükteki prim tutarı üzerinden gün sayısı ile oranlama yapılmak suretiyle hesap edilerek, bulunan süre kadar borçlanmasının geçerliliğinin tespitini istemiştir. Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının, 4.868,00 TL'lik tutarı ödeme yaptığı tarih olan 03.09.2003 tarihi itibariyle gelir basamağını 2. basamak olarak kabul ederek ödeme tarihi itibariyle 2. basamaktaki prim tutarını ödemeye oranlayarak 1167 günlük kısmi borçlanmanın geçerli kabul edilmesine ilişkin kanaate göre, davacının 20.04.1982 – 04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi borçlanma süresinden yapılan ödemeye tekabül eden 1167 günlük kısmi borçlanmanın geçerli olduğunun tespitine dair davanın kabulüne hükmedilmiştir.

1479 sayılı Kanun’un 26. maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25. maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, yasakoyucu, 26. madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca resen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Kanun’un 79. maddesine paralel nitelikte bir düzenleme bulunmadığı için kural olarak hizmet tespiti davası açılmasının mümkün olmadığını dikkate alan yasa koyucu, sigortalılık niteliğini taşıdıkları hâlde Kuruma tescil edilmemiş kişilere zaman zaman tescil imkânı tanınmış ve ayrıca istek hâlinde primi ödenmek şartıyla geçmişteki çalışmaların değerlendirilmesi sağlanmıştır.

Bu kapsamda, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin geçici 1. maddesi ile kayıt ve tescilsiz sigortalılara 04.10.2000 tarihinden itibaren yeniden tescil imkânı getirilmiş, ancak, söz konusu Kanun Hükmünde Kararname Anayasa Mahkemesi’nce daha sonra iptal edilmiştir.

Bu kapsamda, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin geçici 1. maddesi ile kayıt ve tescilsiz sigortalılara 04.10.2000 tarihinden itibaren yeniden tescil imkânı getirilmiş, ancak, söz konusu Kanun Hükmünde Kararname Anayasa Mahkemesi’nce daha sonra iptal edilmiştir.

02.08.2003 tarihli Resmî Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddesi, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin geçici 1. maddesindeki hükmü tekrarla sigortalılık niteliğini taşıdıkları hâlde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara yeni bir imkân getirmiştir.Geçici 18. maddesi; “Sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelerine göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağını yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir” hükmünü getirmiştir.

Kamu düzenine ilişkin olan eldeki davada; davacının isteminin öncelikle 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddelerine göre, Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemi olarak değerlendirilmesi gerektiği, mahkemece, yukarıdaki açıklamalar ışığında davacının 1479 sayılı Yasanın 24. ve 25. maddesi kapsamında Bağ-Kur sigortalılığı araştırılmalı, elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Kabule göre ise; Dairemizin yerleşmiş içtihatlarıyla da sabit olduğu üzere, kısmi borçlanmanın mümkün olduğu da gözetilmek suretiyle, davacının vergi borçlanması olarak ödediği tutar ve ödeme tarihi açık ve net olarak tespit edilmeli, dayanak belgelerin asılları, ya da, okunaklı suretleri taraflardan getirtilmeli, ödeme tarihindeki gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarının, vergi borçlanma tutarına oranlanması suretiyle eklenecek sigortalılık süresi hesaplanmalı ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu istemin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3986, Karar No: 2024/387, Tarih: 16.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/3986 E.  ,  2024/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/198 E., 2023/893 K.

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 55. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında ifitra suçundan, 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 19.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu kabul edilerek 7035 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kaldırılarak sanık hakkında iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz isteği; sanığın eyleminin şikayet hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

2. Katılan ... vekilinin temyiz isteği; sanığın eyleminin şikayet hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın, polis memuru olan katılanlar ... ve ...'a komşusunu şikayet etmesi nedeniyle başlatılan soruşturma kapsamında katılanların olay yerinde yağ dökülen yerdeki kapının alt kısmından parmak izi almadan gittiklerine dair şikayette bulunduğu ve katılanlar hakkında işlemediklerini bilmesine rağmen şikayette bulunmak suretiyle haklarında soruşturma başlatılmasına neden olarak iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay yeri inceleme raporu incelendiğinde; ikametin kapısı ve merdiven yolu tutamaklarında kimyasal tozlama yöntemi ile parmak izi incilemesi yapıldığı tespit edildiğinden sanığın olay yeri ve parmak izi inceleme çalışması yapıldığını bilmesine rağmen kolluğa ve savcılığa müracaat ederek katılanlar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan soruşturmaya başlanılmasına sebebiyet vermek suretiyle zincirleme şekilde iftira suçunu işlediğinden bahisle sanığın eyleminin iftira suçunu oluşturduğu belirlenerek sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Komşusu ile problem yaşayan sanığın şikayetinin katılan polis memurlarının parmak izi çalışması yapmamaları şeklinde değil, kapının alt tarafı yerine üst tarafından parmak izi aldıkları şeklinde olduğu, sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimseye suç atmak biçiminde olmayıp anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın iddiasını ispat edememesi tek başına iftira suçuna vücut vermeyeceğinden, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında ifitra suçundan kurulan mahkumiyet hükmü Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak, beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerekmektedir. Somut olayda; sanığın, katılanlar hakkındaki şikayet dilekçesinin içeriğinin olay yeri inceleme raporu ile doğrulanması ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın iddialarının maddi vakıalara dayandığı ve eyleminin 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu bu nedenle yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan dolayı beraatine ilişkin hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 19.06.2023 tarihli kararında katılan ... vekili ve katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6873, Karar No: 2015/9719, Tarih: 08.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/6873 E.  ,  2015/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendine göre, kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak bedelinin tespiti gerektiğinden, gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde olması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer veya yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi ... ada ... parsel numaralı taşınmazın iki paydaşı tarafından inşaat yapılmak üzere 06.12.2011 tarihinde bir şirkete satıldığı ve tapu kaydında aynı gün kat irtifakı kurulduğu, bu durumda satışın özel amaçlı bir satış olduğu yanıltıcı sonuçlara götürebileceği, uygun emsal niteliğini taşımadığı anlaşıldığından; mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer tespit edilmesi gerekir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Kanunun 4650 sayılı Kanun ile değişik 11. maddesinin l. fıkrasının (d) bendi gereği, emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2012 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılmalı ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilde emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden, uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan bilirkişiden ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2436, Karar No: 2020/394, Tarih: 14.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2436 E.  ,  2020/394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA 6. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından suç konusu uyuşturucu maddelerden alınan şahit numunelerinin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hükmün müsadereye ilişkin bölümündeki "uyuşturucu maddenin'' ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Bursa Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu uyuşturucu maddelerden alınan şahit numunelerinin " ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3236, Karar No: 2019/5089, Tarih: 04.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/3236 E.  ,  2019/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'nın 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 41.860,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun’un 52/4. maddesi uyarınca adlî para cezasının 2 eşit taksitle tahsiline ilişkin Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 03/10/2017 tarihli ve 2017/854 esas, 2017/579 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/04/2018 gün ve ...... sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/04/2018 gün ve 2018/34886 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/4. maddesinde, “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmünün yer aldığı, anılan hüküm gereğince hükmedilen adlî para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmesi halinde taksit miktarının dörtten az olamayacağı gözetilmeksizin, sanık aleyhine olacak şekilde adlî para cezasının 2 eşit aylık taksitle tahsiline karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/4. maddesine aykırı şekilde taksit miktarının aylık 2 eşit taksit olarak belirtilmesi usul ve yasaya aykırı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 03/10/2017 tarihli ve 2017/854 esas, 2017/579 sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre, sanık hakkında hükmolunan 41.860,00 Türk lirası adlî para cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/4. maddesi uyarınca aylık 4 eşit taksitle tahsiline, karardaki diğer yönlerin aynen saklı tutulmasına, 04/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13162, Karar No: 2015/13832, Tarih: 30.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/13162 E.  ,  2015/13832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2015

NUMARASI : 2014/74-2015/420

Davacı A.. İ.. vekili Avukat Musa tarafından, davalı B.. K.. aleyhine 11/02/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 13/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 10/02/2015 tarihli celseye davacı tarafın mazeret bildirmeksizin gelmediği gerekçesiyle dava dosyasının yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş; dosyanın üç aylık yasal süre içerisinde yenilenmemesi nedeniyle de 6100 sayılı HMK'nın 150/1. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına hükmedilmiştir. Dosya kapsamından 10/02/2015 tarih ve 9:30 saatli celse için; davacı vekili tarafından, 10/02/2015 tarihinde saat 8:18'de, UYAP üzerinden e-imzalı olarak mazeret dilekçesi gönderildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, mazeretin görülmemesi nedeniyle 10/02/2015 tarihli celsede dosyanın işlemden kaldırılması ve 3 ay sonra da davanın açılmamış sayılmasına yönelik kararı doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19093, Karar No: 2012/18300, Tarih: 09.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/19093 E.  ,  2012/18300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1387-930

Dava, davalılardan Bakanlık bünyesindeki ...anaokulunda temizlik, yemek ve çay-kahve yapımı işlerinde, 15.09.1998-15.06.2009 tarihleri arasında geçen hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalılardan Bakanlık bünyesindeki... anaokulunda temizlik, yemek ve çay-kahve yapımı işlerinde, 15.09.1998-15.06.2009 tarihleri arasında geçen hizmet süresinin tespiti talep etmiş olup, Mahkemece, davacının iş kanunu kapsamında davalı Bakanlık ile kurulmuş iş ilişkisi olduğu yönünde olumlu kanaat oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Davanın, yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dava dosyasına konu somut olayda; tespiti istenen çalışmanın geçtiği işyeri... İlköğretim Okulu anaokulu olup, Seyhan Milli Eğitim Müdürlüğüne verilen cevapta davacının talep konusu eğitim dönemlerinde öğrenci velisi olarak, 2005-2006 eğitim öğretim döneminden itibaren okulun anasınıfında gönüllü olarak beslenme saatlerinde öğrencilere yardımcı olduğunun, hizmetleri karşılığının veliler tarafından ödendiğinin bildirildiği, 17.09.2007 tarihli yazıda davacının okuldaki görevlerinin düzenlenerek imzalandığı, keşif sonucu incelenen okul kayıt defterlerinde 29.09.2006 tarihinde davacının görevlendirilmesi kaydının yazılı olduğu, anılan yazılı belgelere karşın ilgili dönemde görev yapan okul müdürünün aşamalarda alınan beyanlarında görevlendirme yazılarının hazırlandığının ancak davacının fiilen çalışmadığını bildirdiği anlaşılmaktadır.