muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6538, Karar No: 2013/6137, Tarih: 28.03.2013

Ayrıca, davacıya ait 2002/14793 numaralı markanın kapsadığı 35. sınıftaki “müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri” genel olarak malların perakende biçimde ticarete konu edilmesi halini düzenlemekte olup, bu hizmet türüne dayalı olarak başvuruda yer alan malların perakende satışa konu edileceği gerekçesiyle başvuruda yer alan 1, ..., 11. sınıf emtiaların söz konusu 35. sınıf hizmetler ile benzer olduğuna dair bilirkişi görüşünün kabulü de mümkün bulunmamaktadır. Bu itibarla mahkemece eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı şirket yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı şirkete iadesine, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/23385, Karar No: 2010/4860, Tarih: 04.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/23385 E.  ,  2010/4860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HUMK'nun 9.maddesine göre alacaklı takip borçlularından birisinin ikametgahında da icra takibi yapabilir. Somut olayda borçlular  ödeme emri Ankara'da tebliğ edilmiş ise de, tebligat adreslerinin bu borçluların ikamet adresleri olup olmadığı araştırılmamıştır. Mahkemece adı geçen borçluların ticaret sicilinden ikamet adresleri araştırılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34598, Karar No: 2019/8313, Tarih: 02.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/34598 E.  ,  2019/8313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacılar ile davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz 1/1000 ölçekli mevzii imar planında yol, 1/5000 ölçekli nazım imar planında taşkına maruz alan ve park dinlenme alanı olarak ayrılmış ise de; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza kısmen fiilen el atıldığı, kısmen fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

30/01/2013 tarihinde açılan davada yerel mahkemece fiilen el atılmayan kısımlar yönünden gerek 20/8/2016 tarihli 6745/34 md.si ile mülga olan Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinin 10.fıkrasının 3. cümlesi ile öngörülen; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü, gerekse iptal olan geçici 6. maddenin 10. fıkrasının 3. cümlesi yerine 6745 sayılı yasanın 33. maddesi ile eklenen Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin birinci fıkrasının ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkanları dahilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır.

Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, davanın usulden reddine karar verilmiştir. Ancak,

Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, davanın usulden reddine karar verilmiştir. Ancak,

Anayasa Mahkemesinin 05/04/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanan 20/12/2018 gün 2016/181 Esas, 2018/111 sayılı kararı ile ''Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin '' Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir. '' kısmı iptal edilmiştir.

Bu durumda; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 gün ve 1/6 sayılı kararı ile HGK.nun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetildiğinde, uzun yıllar programa alınmayan imar planının hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle İdarenin eyleminin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip olduğu bu şekilde kamulaştırmasız el koyma olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, idarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacının, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebileceği açıktır.

Bu itibarla taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmamış ise de makul süre içinde imar planına uygun herhangi bir işlem tesis edilmediğinden kamulaştırmasız el atma olgusunun gerçekleştiği gözetildiğinde ve emsal niteliğindeki Uyuşmazlık Mahkemesinin 11.04.2016 tarih ve 2016/180E-224K. sayılı kararında ''...tek bir imar planı kapsamında yol ve park olarak ayrıldığı ve bu itibarla tek bir taşınmaza tek bir imar planı kapsamında yapılan el atmanın, taşınmazın tamamı için bir bütün olarak ele alınması ve değerlendirilmesi gerektiğinin'' belirtildiği gözetildiğinde, idarece fiili el atma ile imar uygulanmasına başlandığı nazara alındığında proje bütünlüğü gereği de adli yargı görevlidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemece her ne kadar bozma kararı gereğince taşınmazın fiilen el atılmayan kısımları yönünden davanın usulden reddine karar verilmiş ise de; görev kamu düzeninden olduğundan ve yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceğinden taşınmazın el atılmayan kısımları yönünden de adli yargı görevli kabul edilerek işin esasına girilip karar verilmesi gerektiğinden,

Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemece her ne kadar bozma kararı gereğince taşınmazın fiilen el atılmayan kısımları yönünden davanın usulden reddine karar verilmiş ise de; görev kamu düzeninden olduğundan ve yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceğinden taşınmazın el atılmayan kısımları yönünden de adli yargı görevli kabul edilerek işin esasına girilip karar verilmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davacılar vekilinin ve davalı ... Başkanlığının temyiz itirazları gereğince bozmanın niteliğine göre sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13218, Karar No: 2023/3313, Tarih: 18.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13218 E.  ,  2023/3313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

... (Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2015 tarihli ve 2012/41 Esas, 2013/62 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın usûlüne uygun şekilde 03.07.2013 tarihinde tebliği üzerine sanığın karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 13.02.2015 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, Mahkemece temyiz isteğinin süresinde olmadığından bahisle 20.02.2015 tarihli ek karar ile temyiz isteğinin reddine karar verildiği, ek kararın usûlüne uygun şekilde 13.03.2015 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış olup sanığın 15.03.2022 tarihli temyiz talebi içeren dilekçesinin ek karara yönelik temyiz isteği olarak kabul edilmiş ve ... (Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2022 tarihli, 2012/41 Esas, 2013/62 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin yokluğunda verilip 13.03.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ek karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 15.03.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 ... maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16503, Karar No: 2012/2878, Tarih: 09.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16503 E.  ,  2012/2878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Bursa 4.İcra Mahkemesi'nin 2010/1037 E.sayılı dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16117, Karar No: 2015/4369, Tarih: 29.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/16117 E.  ,  2015/4369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs, nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ile sanığın birlikte hareket ederek, daha önceden okul olarak kullanılmakta iken suç tarihinde boş olan il özel idaresinin mülkiyetindeki binanın alt katında bulunan ahşap giriş kapısını kırarak içeri girdikleri, binanın giriş ve zemin katında bulunan elektrik kablolarının bir kısmını söküp götürmek istedikleri sırada fark edilmeleri üzerine kaçtıkları iddia olunan somut olayda;

1- Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlığa teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyizen incelenmesinde;

Oluşa, sanık ve suça sürüklenen çocuğun savunmalarına, tanık beyanına ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ile suça sürüklenen çocuğun il özel idaresinin mülkiyetindeki binanın giriş ve zemin katında bulunan elektrik kablolarının bir kısmını söküp götürmek istedikleri anlaşıldığından, hırsızlığa teşebbüs suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyizen incelenmesinde;

Oluşa, sanık ve suça sürüklenen çocuğun savunmalarına, tanık beyanına ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık yapmak amacıyla il özel idaresinin mülkiyetindeki binanın alt katında bulunan ahşap giriş kapısını kırdıkları anlaşıldığından, kamu malına zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Ancak;

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12220, Karar No: 2013/24277, Tarih: 01.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/12220 E.  ,  2013/24277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62, 52. maddeleri

gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin niteliktedir.Ancak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.04.2011 tarih, 2010/7-262 esas, 2011/35 karar sayılı içtihatında belirtildiği üzere, mahkemelerce doğru uygulama yapıldığında temyiz incelemesine konu olabilecek bir eylemde, suç niteliği doğru belirlenmesine karşın, yanılgılı bir uygulama ile kesinlik sınırı içinde kalan bir cezanın verilmesi halinde, bu gibi hükümler, başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında değerlendirme yapıldığında; mahkemece, 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesine göre temel cezanın 90 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince paraya çevrilerek sanık hakkında 1.500 TL adli para cezasına hükmolunduğu; katılanın kırık oluşacak şekilde yaralandığı hususu nazara alınarak doğru uygulama yapıldığında ise, sanığa TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca tayin olunan 90 gün karşılığı adli para cezasında, aynı Kanunun 89/2-b maddesi gereğince yarı oranında artırım yapılması halinde 135 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunacağı ve 52/2. maddenin uygulanmasından sonra da sonuç cezanın 2.700 TL adli para cezası olarak belirleneceği, hükmün verildiği 08.11.2012 tarihi itibariyle bu miktar adli para cezasına ilişkin hükmün de kesinlik sınırı içerisinde kalacağı anlaşıldığından; sanık müdafinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16865, Karar No: 2009/6684, Tarih: 11.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16865 E.  ,  2009/6684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan işçinin uğramış olduğu maddi ve manevi zararların giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemlerin reddine karar verilmiş ise de, bu sonuç aşağıdaki nedenler gereği doğru değildir.

1-Hükme esas alınan hesap raporunda; zararlandırıcı sigorta olayına uğrayan sigortalının tazminatının hesabında ücret olarak asgari ücretin alındığı ortadadır. bu durumda asgari ücret kamu düzenine yönelik olduğundan, hüküm tarihine en yakın belli olan asgari ücret dikkate alınmadan 22.3.2006 tarihli eski rapor ile maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi yerinde değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.12.2004 gün ve 2004/21-725-751 karar sayılı ilamında aynı yöne ilişkindir.

2- Davacının iş kazası sonucu % 40 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, olayda davacının % 30 davalı işverenin % 70 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

BK'nun 47 maddesinde hakimin bedensel bütünlüğün bozulması halinde olayın özelliklerini göz önünde tutularak zarar görene adalete uygun bir miktar paranını manevi tazminat olarak ödenmesine karar vereceği öngörülmüştür. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmış hakimin takdir hakkına dayanarak objektif ölçülere göre bir manevi tazminatı hüküm altına alması gerektiği belirlenmiş iken mahkemenin salt maddi tazminat isteminin reddine dayanarak manevi tazminat istemini de reddetmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş;

a) maddi tazminat yönünden yukarıda açıklandığı üzere hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücrete göre yeniden uzman bir hesap bilirkişisinden rapor almak belirlenen maddi tazminattan yine hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan Sosyal Güvenlik Kurumu peşin sermaye değerini Kurumdan isteyip indirmek ve artan miktar varsa maddi tazminat hükmetmek bakiye zarar kalmaz ise davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş;

a) maddi tazminat yönünden yukarıda açıklandığı üzere hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücrete göre yeniden uzman bir hesap bilirkişisinden rapor almak belirlenen maddi tazminattan yine hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan Sosyal Güvenlik Kurumu peşin sermaye değerini Kurumdan isteyip indirmek ve artan miktar varsa maddi tazminat hükmetmek bakiye zarar kalmaz ise davanın reddine karar vermekten ibarettir.

b) manevi tazminat yönünden ise; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 23.6.2004 gün 13/291-370 sayılı Kararında belirtildiği üzere; davacı lehine uğranılan zararla orantılı duyulan üzüntüyü hafifletici vede ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı işçinin yaşı ve işverenin iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminata karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.