muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13579, Karar No: 2015/18430, Tarih: 26.05.2015

./..

- 3 -

Bilindiği üzere, fazla çalışma yapıldığını, hafta tatilleri ve bayram günlerinde de çalışıldığını işçinin; böyle bir çalışmanın varlığı halinde ücretinin ödendiğini ise işverenin ispatlaması gerekir. Davacılar tarafından yapıldığı iddia edilen işlerin fazla çalışma yapmayı gerektirip gerektirmediğine dair herhangi bir araştırma ve değerlendirme de mevcut değildir. Eve ait telefon, su ve elektrik gibi faturaların her gün ödenmesi, bahçe ve havuz temizliği ile evle ilgili boya, bakım ve tamirat işlerinin her gün veya her hafta yapılması, hayatın gerçeğine, olağan akışına ve dosyadaki delillere de aykırıdır. Davacı tarafından iddia edilen işlerin fazla çalışmayı gerektirmediği açık olmakla birlikte bu konuda yapılmış herhangi bir araştırma da söz konusu değildir. Fazla mesainin belirlenmesinde esas olan, işin varlığı değil, miktarı, yoğunluğu, sıklığı, ağırlığı ve niteliği gibi hususlardır. Örneğin, 50 m2’lik bir havuzun fiziksel ve kimyasal temizliği veya 200 m2’lik bahçe çimlerinin kesilmesi yaklaşık birer saatlik süreyi gerektirir. Davacı, dava dilekçesinde, yaptığını iddia ettiği işleri ne sıklıkta yerine getirdiğini somutlaştırmamış, yargılama sırasında da bu hususlara hiç değinilmemiştir. Keza sözü edilen işlerin fazla çalışmayı gerektirip gerektirmediği yönünde bir keşif yapılmadığı gibi, tanık beyanları da bakım, onarım, temizlik ve şoförlük gibi işlerin ne sıklıkta yapıldığına ilişkin değildir. Fazla çalışma yapıldığı davacı tarafından hiçbir şekilde somutlaştırılmamış, hayatın olağan akışı ve gerçeklikle bağdaşmayan, yüzeysel ve soyut tanık anlatımları yetinilmiştir. Fazla çalışmanın üç veya dört ayla sınırlandırılması dosya kapsamına uygun düştüğü halde bunun tüm yıla yayılması hatalıdır.

Yukarıda belirtilen nedenlerle sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.26.05.2015
Yargıtay — Esas No: 2018/502, Karar No: 2018/2715, Tarih: 22.03.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/502 E.  ,  2018/2715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

A) Davacı İstemi:

Davacı; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile boşandığı eşinden ayrı yaşadığının tespiti ile kesilen ölüm ve yetim aylıklarının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı:

Davalı SGK vekili özetle; davacı tarafın eşinden muvazaalı olarak ayrıldığını ve evlilik birliğinin fiilen devam ettiğinin dosya kapsamından açıkça anlaşıldığını, davacı tarafın ölüm aylığı almasının 5510 sayılı Kanuna açıkça aykırı olduğunu, Kurumlarınca atfedilebilecek herhangi bir kusur bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

İlk derece Mahkemesince; “ Mahkememizce toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu, samimi tanık beyanları, yapılan zabıta tahkikatı vs. birlikte değerlendirildiğinde davacının yeniden tahsis talebinde bulunduğu 08.04.2015 tarihinde, boşandığı eşi ... 'dan ayrı, Bahçelievler Mahallesi 1671/4 Sokak No:l D:2 ... ve Tuna Mahallesi 1673 Sokak No:66 D:1 ... adresinde ikamet ettiği ve ... isimli şahsın şizofren hastası oğluna baktığı resmi kayıt ve tanık beyanları ile sabit olduğundan, davalı Kurumun red işleminin iptali ile davacı ...‘un müteveffa annesi ... ’dan dolayı 03/1288215 tahsis dosyasından yeniden yetim aylığı bağlanması gerektiği kanaatine varılmış, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. ” gerekçesiyle “ Davanın KABULÜNE Davacının 08/04/2015 tarihli başvurusunun reddine ilişkin kurum işleminin iptali ile davacıya yeniden yetim aylığı bağlanmasına,” karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu ;

Davalı Kurum vekili; eşinden boşandığı halde eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirtilen ...'un aylığının kesildiğini, davacı tarafın eşinden muvazaalı olarak ayrıldığını, evlilik birliğinin fiilen devam ettiğinin dosya kapsamından açıkça anlaşıldığını, ölüm aylığı almasının kanuna açıkça aykırı olduğunu, müvekkili kuruma atfedilecek herhangi bir kusurun bulunmadığını, bilirkişinin sadece Bayraklı Polis Merkezinin hatılı yazısına ve 2 davacı tanığının ifadelerine dayanarak davanın kabul edilmesi gerektiği yönünde görüş bildirdiğine, bunun hatalı olduğunu, yerel mahkemenin hatalı, usule ve yasaya aykırı bilirkişi raporunu hükme esas aldığını beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Bölge Adliye Mahkemesince “Sosyal Güvenlik Kurumu görev ve sorumluluklarına aykırı bir yaklaşımla ve üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmeksizin; vatandaşın beyan ve taahhüt belgesindeki beyanları üzerine herhangi bir işlem yapma gereği duymaksızın, başvurudan uzun süre önceki bir tarihte yapılmış denetim raporuna dayalı tespitlerin sürekli olarak geçerli olacağı iddiası ve aylık başvurusunun mahkemelerce değerlendirilmesi gerektiğine yönelik yaklaşımının hukuken kabulü mümkün değil ise de; ortada yöntemince oluşturulmuş bir Kurum işlemi bulunmadığı ve buna dayalı olarak da davacının aylık isteminin reddini gerektirir yasal bir gerekçe bulunmadığı halde; davacının sosyal güvenlik hakkına ulaşmasında daha fazla gecikmeye yol açıp hakkın özünün zedelenmemesi için, yargılama süreci ve istinaf aşamasında da davacının aylık koşullarının bulunmadığı yönünde herhangi bir somut itiraz ve kanıt sunamayan davalı kurum vekilinin dilekçesinde yer verdiği itirazların, sıralanan gerekçeler ışığında yerinde olmadığı; ayrıca, kamu düzenine ilişkin konularda da kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından; istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki hüküm fıkrası oluşturulmuştur. ” gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan REDDİNE, karar verilmiştir.

E) Temyiz:

Davalı SGK vekili; “kurum denetim memurlarınca tutulan rapordan davacı ve eşinin boşandıktan sonra birlikte yaşadıkları açıkça anlaşılmaktadır.” gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile boşandığı eşinden ayrı yaşadığının tespiti ve kesilen ölüm ve yetim aylıklarının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde: “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacının ve boşandığı eşinin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiğini saptanmalı, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, davacının ve boşandığı eşinin kayıtlı olduğu adreslerde kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden ; davacının eşi Eşi ... ’dan 04.10.1999 tarihinde boşandığı, Kurumdan yaşlılık aylığı almakta iken 22.02.2008 tarihinde vefat eden annesi ... ’un, yaşlılık dosyasının ölüm dosyasına dönüştüğü ve kızı ...’a 19.03.2008 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlandığı, hak sahibi ...’un babası ... ’un Kurumdan yaşlılık aylığı almakta iken 26.02.1997 tarihinde vefat ettiği, yaşlılık dosyasının ölüm dosyasına dönüşmediği, ...’a babasından dolayı yetim aylığı bağlanmadığının bildirildiği, Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından düzenlenen 29.03.2010 tarih ve 68 sayılı rapora göre davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, bu rapora dayanılarak Kurumca, 01.11.2008-30.09.2010 dönemi ödenen 13.502,44 TL tutarındaki aylıklar ve işleyen faizinin borç çıkarıldığı, anlaşılmıştır.

Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından düzenlenen 29.03.2010 tarih ve 68 sayılı raporda; 26.03.2010 tarihinde ... Mah.1671/... Sok.No.... D:2 .../... adresine gidilerek araştırma ve inceleme yapıldığı, anılan adreste ..., boşandığı eşi ... , kardeşi ... ve kızı ... ’nın bulunduğu, ..., ve boşandığı eşi ... ve ... ’nın beyanlarının alındığı, adreste bulunan Ufa apartmanı yöneticisi ... ’nın; “18 numarada oturuyorum. Apartman yöneticisiyim. 2 numarada Turan bey ve eşi beraber yaşıyorlar. Biz boşandıklarını bilmiyoruz.1-2 yıl önce taşınma zamanı evli olduklarını söylediler. Boşandıklarını sizden duydum…” dediği, görülmüştür.

... Polis Merkezi Amirliğinin 17.06.2016 tarihli yazısında; ... Mahallesi 1671/... Sokak No:... D:2 ... sayılı adreste yapılan araştırmada, adı geçenin bu adreste ... isimli şahsın şizofren hastası yakınına baktığı ve bu adresten ayrılarak evrak üzerinde belirtilen ... Mahallesi 1673 Sokak No:... D:1 ... sayılı adrese taşındıkları, bu ikametin ... isimli şahsın oğlu ... ’e ait olduğu ve ... ‘un şizofren hastası Serdar Güven isimli şahsa 5 yıldır baktığı, evrak üzerinde belirtilen ... Mahallesi 1675/1 Sokak No:... D:1 ... sayılı adreste 2013 ile 2016 yılları arasında ... isimli şahsın kiracı olarak kaldığı, ... isimli şahsın yaklaşık 25 yıl önce eşi ... ‘dan boşandığı ve hiç beraber yaşamadıkları yönünde bilgiler elde edildiğinin bildirildiği görülmüştür.

Denetmen raporuna göre davacı ve eşinin birlikte yaşadığına ilişkin kuvvetli deliller bulunduğu, dosyada iki davacı tanığı dinlendiği, tutanak tanığının Mahkemede beyanına başvurulmadığı, Mahkemece birlikte yaşama olgusunun irdelendiği ancak kesin kanıya varmak için yeterli olmadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda; yukarıda izah edilen açıklamalar doğrultusunda; davacının eşinin kayıtlı olduğu adreslerdeki abonelikler araştırılmalı, komşu ve muhtar beyanları alınmalı, tutanak tanığı dinlenmeli, davacının Medula kayıtları dosya içinde olduğundan karşılaştırma için eşinin ... kayıtları, getirtildikten, sonra sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Bölge adliye Mahkemesince eksik inceleme ve araştırma sonucu davalı SGK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

G)SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22/03/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13174, Karar No: 2010/719, Tarih: 28.01.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13174 E.  ,  2010/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM, TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden idareye ait 212 ada 2 parsel sayılı taşınmaza davalının merdiven ve istinat duvarı yapmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirme veya tazminat isteğinde bulunmuştur.

Davalı, belediye meclis kararı gereği inşaat yaptığını, ulaşımın engellenmemesi için davacıya ait alanda geçici geçiş verildiğini, inşaatın bittiğini, geçişin kaldırıldığını, normale döndüğünü bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusuz kaldığından hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.55.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan ve yine 1.55.-TL bakiye onama harcının da temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

1
Yargıtay — Esas No: 2016/5202, Karar No: 2019/5605, Tarih: 25.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/5202 E.  ,  2019/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında düzenlenen vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında, İzmir 13. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/340 Değ. iş nolu kararı ve 2010/57 Muh. Nolu derkenar yazılı arama emri sonucu yapılan aramada suça konu belgelerin elde edildiği belirtilmiş ise de, dosyada arama kararı ve yazılı arama emri aslı veya onaylı örnekleri bulunmadığından Yargıtay denetimine esas olmak üzere dosyaya getirtilmesinden sonra iadesinin temini için, dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9444, Karar No: 2021/8706, Tarih: 19.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9444 E.  ,  2021/8706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Sanık hakkında “2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını, faturaların sahte olduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2)Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4)Kabule göre de;

a) Sanık hakkında 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçlarından dava açıldığı, sahte belge kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği nazara alınmadan ve hangi takvim yılı bakımından hüküm kurulduğu da belirtilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

b)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Adli Emanetin 2013/154 sırasında kayıtlı bulunan suça konu faturalar hakkında bir karar verilmemesi yasaya aykırı,

d)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 19.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/5095, Karar No: 2017/9998, Tarih: 11.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/5095 E.  ,  2017/9998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 468,67 TL maddi, 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında "koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" yerine "haksız gözaltı nedeniyle tazminat" ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, "10/04/2014" olan dava tarihinin gösterilmemesi mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile olmadığı dikkate alındığında, 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427. ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin 1086 sayılı HUMK’un 432. maddesi gereğince, isteme uygun olarak, REDDİNE,

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak, ONANMASINA, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6885, Karar No: 2013/10213, Tarih: 03.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/6885 E.  ,  2013/10213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalı bankanın müvekkili hakkında icra takibi başlattığını, ancak takibe konu senetteki imzanın müvekkiline ait olmadığını, müvekkilinin senette ismi geçen şahısları tanımadığını belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkil bankanın dava dışı bir şirketle imzaladığı genel kredi sözleşmesinin teminatı olarak müvekkil bankaya bir senet verildiğini, müvekkil bankanın iyiniyetli hamil olduğunu, davacının iddiasını müvekkiline karşı ileri süremeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; takibe konu senette davacının firma kaşesi ile birlikte isim ve imzasının mevcut olduğu, ispat yükünün davacıda olduğu, adli tıp kurumu raporu ile senetteki imzanın davacı eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği, davacının yeni bir imza incelemesi talep ettiği ancak yeni imza örnekleri bildirmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kambiyo senedinde imzaya itiraz halinde senetteki imzanın borçluya ait olduğu hususundaki ispat yükü davalı alacaklıya aittir. Bu husus gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ispat yükünün davacıda olduğu belirtilerek karar verilmesi doğru bulunmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.