muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20664, Karar No: 2018/105, Tarih: 22.01.2018

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak davacı dava dilekçesinde taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının bakımıyla ilgilenip ürünlerini topladığını taşınmazın kendisine ait olduğunu belirtmiş ve temyiz dilekçesinde de dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan davalının da kabul ettiği zeytin ağaçlarının bulunduğu taşınmaz bölümünün adına tesciline karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Davalı da cevap dilekçesinde dava konusu taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği, tüm mirasçıların katılımı ile taşınmazların paylaşıldığı, dava konusu taşınmazın taksim sonucu kendisine verildiği, davacıya da farklı yerden taşınmaz verildiği; ancak taksimi yapılan taşınmazlarda bulunan ağaçların taksiminin taşınmazlardan farklı olarak yapıldığı, çekişmeli taşınmaz üzerinde taksim yapıldığı sırada 64 adet zeytin ağacı bulunduğu ve bunlardan 9 tanesinin taksim sonucu davacıya verildiğini bildirmiştir. Keşif sonrası mahkemeye sunulan ve ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan 40-45 yaş aralığında 13 adet zeytin ağacının hangilerinin davalı tarafından da kabul edilen davacıya ait zeytin ağaçları olduğu fen bilirkişi tarafından belirlenip krokisinde gösterilmemiştir. Mahkemece taşınmaz üzerindeki ağaçların bakımının davacı tarafından yapılıp ürünlerinin toplanmasının taşınmaz mülkiyetini etkilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de verilen bu karar 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19.maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen “Taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilir” hükmüne uygun düşmemiştir. Hal böyle olunca; mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak mahalli bilirkişi ve taraf tanıkları dinlenilmeli, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarından hangilerinin davacıya ait olduğu belirlenerek fen bilirkişi krokisinde tek tek işaretlenmeli ve belirlenen bu zeytin ağaçları yönünden 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine dair hüküm tesis edilmelidir. Mahkemece, bu yönün göz ardı edilmesi isabetsiz olup, yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz talebi yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 22.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2361, Karar No: 2023/8711, Tarih: 08.02.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/2361 E.  ,  2023/8711 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/67880 soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2015 tarihli, 2014/27 Esas, 2015/673 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 143 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 58 inci maddesinin altıncı, yedinci fıkrası uyarınca tekerrür hükmünün uygulanmasına, 53 üncü maddesinin birinci, üçüncü fıkraları uyarınca, (c) bendindeki hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2015 tarihli, 2014/27 Esas, 2015/673 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli, 2020/10744 Esas, 2021/8041 Karar sayılı kararı ile;

"Müştekinin olay günü saat 23.10 sıralarında ikametinde iken duyduğu araç kapısı kapanma sesi nedeniyle dışarıya çıktığında, kendi aracının şöför mahal kapısının açık olduğunu gördüğü ve olay yerinden uzaklaşmakta olan sanığı durdurarak montunun içinde sakladığı kendi aracına ait teybi aldığı, ancak sanığın müştekiye bıçak çekerek kaçtığı olayda, sanığın müştekiye ait aracın teyp başlığını beraberinde götürdüğünün anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-h maddelerinde düzenlenen gece vakti silahla yağma suçunu oluşturup oluşturmadığını değerlendirme görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine usulüne uygun uyma kararından sonra; ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 2021/491 Esas, 2021/375 Karar sayılı kararı ile görevsizliğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a-h) bendleri uyarınca yargılama yapılması için dosyanın ... Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Sanık ve müdafiine 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a,h) bendlerinin, 58 inci maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmiştir.

6. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2021 tarihli ve 2021/368 Esas, 2021/635 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a-h) bendleri uyarınca, 62 nci maddesi uyarınca 9 yıl 2 ay hapis ile cezalandırılmasına ve 58 inci maddesinin altıncı, yedinci fıkrası uyarınca tekerrür hükmünün uygulanmasına, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile yapılan değişikliği de gözetilerek, kasıtlı suçtan mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.12.2021 tarihli ve 2021/147201 sayılı, onama görüşlü tebliğname ile daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

1. Olay hakkında yeterli inceleme yapılmadığından hükmedilen cezanın hukuka aykırı olduğunu, sanığın suçu işlemediğini sadece oradan geçtiğini, sanık hakkında cezaya hükmedilecek kadar dosyada şüpheden uzak yeterli ve kuvvetli bir delil bulunmadığını, her ne kadar şikayetçi ifadesinde bıçaktan söz edilse dahi suçu kabul etmemekle birlikte olayda silah kullanma söz konusu olmadığını, şikâyetçinin ifadesinden de anlaşılacağı üzere hırsızlık olayının gerçekleşip, sonuçlandığını, silah çekerek teyp almanın söz konusu olmadığını, sanığın yolda yakalanması sonrası kaçmak için bıçak kullandığını belirtildiğini, kullanılan bıçağın suçun aracı olmadığını, bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Sağır ve dilsiz olan sanık hakkında indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık lehine kanun hükümleri uygulanmadığına,

4. Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. Sağır ve dilsiz olan sanık hakkında indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık lehine kanun hükümleri uygulanmadığına,

4. Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü, saat 23.00 sıralarında mağdurun evinin önüne kapılarını kilitleyerek park ettiği, duyduğu araç kapısı kapanma sesi nedeniyle ikametinden dışarıya çıktığı, aracının şoför tarafındaki kapısının açık olduğunu ve aracının 30 metre ilerisinde bir şahsın normal bir hızda yürüdüğünü fark ettiği, şahsa seslendiği, şahsın kendisini duymadığı, şahsın yanına yaklaştığında montunun içerisinde bir şey sakladığını fark ettiğini, eli ile bu şahsın montunun içerisinde sakladığı kendisine ait oto teybini aldığı, oto teybinin başlığının olmadığını görünce bu şahsa sorduğu, şahsın konuşamadığı, el kol hareketleri yaptığı, bu sırada şahsın kendisine bıçak çekip olay yerinden ayrıldığı anlaşılmıştır.

2. 20.12.2013 tarihli teşhis tutanağı ile mağdurun olayı gerçekleştiren kişi olarak sanığı teşhis ettiğine ilişkin tutanak dava dosyasında mevcuttur.

3. Sanık ise savunmasında olay sırasında sadece yoldan geçmekte olduğunu, mağdur ile tanışıklığı bulunmadığını ve hiç bir husumetinin bulunmadığı yönünde savunma yaptığı tespit edilmiştir.

4. Tanık Ö.A.'nın aşamalarda değişmeyen beyanı ile sanığı mağdurun aracından teybi söküp götürürken gördüğünü belirttiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Beraat Kararı Verilmesi Yönünden

Mağdurun beyanı, tanık Ö.A.'nın beyanı ve 20.12.2013 tarihli teşhis tutanağı karşısında, sanığın eyleminin Olay ve Olgular bölümünün 1 numaralı paragrafında açıklanan şekilde gerçekleştiğinin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sağır ve Dilsiz Olan Sanık Hakkında İndirim Hükümlerinin Uygulanması Gerektiği Yönünden

Suç tarihinde 24 yaşında olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi gereği indirim hükmünün uygulanamayacağı anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

B. Sağır ve Dilsiz Olan Sanık Hakkında İndirim Hükümlerinin Uygulanması Gerektiği Yönünden

Suç tarihinde 24 yaşında olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi gereği indirim hükmünün uygulanamayacağı anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulandığı, seçenek yaptırımlar yönünden; 5237 sayılı Kanun'un "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50 nci maddesi gereği cezanın seçenek yaptırıma çevrilmesinin ön koşulu, hükmolunan netice cezanın kısa süreli hapis cezası olmasıdır. 5237 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesinin ikinci fıkrasına göre; "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." Erteleme yönünden; 5237 sayılı Kanun’un, “Hapis cezasının ertelenmesi” başlıklı 51 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde; “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir.” Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu yönünden ise; 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrasının ilgili bölümünde; “Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası ise ...” şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir. Somut olayda sanık hakkında hükmolunan netice ceza miktarının 9 yıl 2 ay hapis cezası olması karşısında bu cezanın, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrası gereği seçenek yaptırımlara çevrilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ertelenmesine, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin kanunen mümkün olmadığı belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Vesaire Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, 19 yaşında, sağır ve dilsiz olan sanığın tekerrüre esas alınan ilamında hakkında 5237 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi delâletiyle 31 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulandığı gözetilmeksizin 58 inci maddesinin beşinci fıkrasına aykırı olarak tekerrüre esas alınması hukuka aykırılık bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Ancak;

V. KARAR

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, 19 yaşında, sağır ve dilsiz olan sanığın tekerrüre esas alınan ilamında hakkında 5237 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi delâletiyle 31 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulandığı gözetilmeksizin 58 inci maddesinin beşinci fıkrasına aykırı olarak tekerrüre esas alınması hukuka aykırılık bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Ancak;

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (D) paragrafı (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2021 tarihli ve 2021/368 Esas, 2021/635 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından “5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanması”ile ilgili kısmının çıkarılmak suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17195, Karar No: 2012/18534, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/17195 E.  ,  2012/18534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ...

vek.Av.... aralarındaki menfi tespit davası hakkında Safranbolu Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.05.2012 gün ve 205-177 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

4603 Sayılı Kanunda ... Bankası A.Ş., ... Bankası A.Ş., Tasfiye Hâlinde ... Bankası A.Ş. aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanunun 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4. Maddesinin 2. Fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, Türkiye ... Bankasının sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağından temyiz harcının yatırılması gerektiği dikkate alınarak mahkemece temyiz başvuru ve temyiz harcının yatırılması konusunda HUMK 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17763, Karar No: 2023/4816, Tarih: 14.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17763 E.  ,  2023/4816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2287 E., 2020/1497 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak

HÜKÜM : Beraat kararının kaldırılması ile mahkûmiyet

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.08.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Cumhuriyet savcısının istinaf istemi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına, sanığın infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sübuta, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Denizli Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunan sanığın kalmış olduğu odasında kurum yetkilileri tarafından yapılan kısmi aramada sanığın kullanmış olduğu dolapta ceza infaz kurumunda bulundurulması ve kullanılması yasak olan, saldırı ve savunma amacıyla kullanılabilecek kesici mahiyetteki falçatayı bulundurduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. 17.06.2005 tarihli ve 25848 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza İnfaz Kurumlarında Bulundurulabilecek Eşya ve Maddeler Hakkında Yönetmelik’in, "El işi faaliyetleri" başlıklı 14 üncü maddesi;

"Hükümlülerin, gerekli malzemeler kantinden temin edilmek koşuluyla, el işi faaliyetlerini, ceza infaz kurumlarının uygun bölümlerinde yapmaları esastır.

Ceza infaz kurumunun güvenliğini bozmamak kaydı ile bu faaliyetlerin devamına koğuş, oda ve eklentilerinde izin verilebilir.

Maket bıçağı, tornavida gibi kesici ve delici alet ile boyama ve yapıştırmada kullanılan madde ve malzemelerin koğuş, oda ve eklentilerinde bulundurulmasına izin verilmez."

"Hükümlülerin, gerekli malzemeler kantinden temin edilmek koşuluyla, el işi faaliyetlerini, ceza infaz kurumlarının uygun bölümlerinde yapmaları esastır.

Ceza infaz kurumunun güvenliğini bozmamak kaydı ile bu faaliyetlerin devamına koğuş, oda ve eklentilerinde izin verilebilir.

Maket bıçağı, tornavida gibi kesici ve delici alet ile boyama ve yapıştırmada kullanılan madde ve malzemelerin koğuş, oda ve eklentilerinde bulundurulmasına izin verilmez."

Şeklinde düzenlenmiştir. Bu düzenleme ile ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlü ve tutukluların el işi faaliyetlerini nerede ve ne şekilde yürütebileceklerine dair usul ve esaslar belirlenmiştir. Buna göre, hükümlü ve tutukluların koğuş, oda ve eklentilerinde el işi faaliyetleri yapmaları izne tabi tutulmuştur. Ancak, maket bıçağı, tornavida gibi kesici ve delici aletler ile boyama ve yapıştırmada kullanılan madde ve malzemelerin anılan yerlerde bulundurulmasına izin verilmeyeceği belirtilmiştir.

Silahtan neyin anlaşılması gerektiği, 5237 sayılı Kanun'un "Tanımlar" başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde beş alt bent halinde sıralanmıştır. Buna göre;

a. Ateşli silâhlar,

b. Patlayıcı maddeler,

c. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

d. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

e. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler silah sayılmaktadır.

5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen suçun tipe uygun eylem unsuru, infaz kurumuna veya tutukevine silah sokulması yahut bulundurulması olduğundan, bu suçun işlenip işlenmediğinin tespiti için öncelikle somut olayda eyleme konu nesnenin, aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde belirtilen anlamda bir silah olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Zira, 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde kastedilen "silah"ın, aynı Kanun’un 6 ncı maddesinde tanımlanan nesnelerden olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda yazılı açıklamalar ışığında dava konusu olay değerlendirildiğinde; Sanığın hükümlü olarak kaldığı ceza infaz kurumunda bulundurduğu 3-4 cm uzunluğunda kesici ve delici kısmı bulunan maket bıçağının 5237 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin (f) bendindeki tanıma göre silah olarak değerlendirilmesi gerektiği ve ceza infaz kurumunda bulundurulmasının yasak olduğu anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kaldığına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde isabetsizlik bulunmamış ve sanığın sübuta ve suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmediğinden sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin dördüncü fıkrasında ''birinci ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların konusunu oluşturan eşyayı yanında bulunduran veya kullanan hükümlü veya tutuklu, bunu kimden ve ne suretle elde ettiği hususunda bilgi verirse verilecek ceza yarı oranında indirilir.'' hükmü yer almaktadır. Sanık aşamalardaki savunmalarında, söz konusu maket bıçağını ... isimli bir şahıstan temin ettiğini ileri sürmüştür. ... isimli şahıs sanık hakkında yapılan disiplin dosyasına sunmuş olduğu dilekçede tahliye olurken söz konusu maket bıçağını sanığa kendisinin verdiğini belirttiği, Ceza İnfaz Kurumunda bulunan hükümlülerden kovuşturma aşamasında tanık sıfatı ile beyanında, maket bıçağının Bünyamin'e ait olduğunu beyan etmiştir. Sanığın ele geçen maket bıçağını kimden ve ne suretle ele geçirdiğini beyan eden ve bu beyanı doğrulayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2.) bendinde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2023 tarihinde karar verildi.