muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2713, Karar No: 2014/35436, Tarih: 08.12.2014

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi başta olmak üzere çeşitli amaçlarla 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak 08.06.2010 tarihinde Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilmiştir. Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesi;

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

İtfaiye eri olarak çalışan sanıklar hakkında “vidanjörle aldıkları fosseptik atığını, Kabatepe mevkiindeki ormanlık alana döktükleri” çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işledikleri iddiasıyla dava açılmıştır.

Jandarma tarafından tutulan tutanak ve tutanak tanığı Ahmet Ulaşlı’nın anlatımlarına göre; atıksuyun dökülmesi nedeniyle etrafta ağır bir lağım kokusunun oluştuğu anlaşılmış, atıktan numune alınmış, ancak numuneler analize sekiz gün gecikmeli olarak gönderilmiştir. Analiz sonuçlarına göre atık suyun, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin ekindeki tablo 21/1 de belirlenen limit değerlerin üzerinde kimyasal oksijen ihtiyacı (KOİ) ve biyolojik oksijen ihtiyacı (BOİ) içerdiği tespit edilmiştir.

Sanıklar, yağmur sularının alt geçitte biriktiğini, bu suyu vidanjörle aldıklarını, normalde çöp depolama alanına götürmek istediklerini, yağmur sebebiyle depolama alanına gidemediklerini, suyu ormanlık alana döktüklerini ifade etmişlerdir.

Bilirkişi, atıksuyun, milli park alanı olan, kesinleşmiş tahdit haritası içinde ormana deşarj edildiğini, zararın oluşmadığını ifade etmiştir.

Sanıklar, yağmur sularının alt geçitte biriktiğini, bu suyu vidanjörle aldıklarını, normalde çöp depolama alanına götürmek istediklerini, yağmur sebebiyle depolama alanına gidemediklerini, suyu ormanlık alana döktüklerini ifade etmişlerdir.

Bilirkişi, atıksuyun, milli park alanı olan, kesinleşmiş tahdit haritası içinde ormana deşarj edildiğini, zararın oluşmadığını ifade etmiştir.

Mahkeme, orman örtüsünün bozulmadığı ve numunenin geç analiz ettirilmiş olması gerekçeleriyle beraat kararı vermiştir.

2873 sayılı Milli Parklar Kanunu’nun 14. maddesi, milli parklarda yasaklanan faaliyetlerin neler olduğunu açıklamış, (c) fıkrasında “toprak, su ve hava kirlenmesi ve benzeri çevre sorunları

yaratacak iş ve işlemler” yapılmasını yasaklamıştır.

Atıksuyun analizinin yöntemine uygun yapıldığı kabul edilse bile, içeriğinde, yukarıda (II) nolu kısımda bahsedilen yönetmelikler ve eklerindeki atıkların yer almamış olması karşısında; toprak kirliliğinin, dolayısıyla çevrenin kasten kirletilmesi eyleminin oluşmadığı kabul edilmelidir. Ancak, kesinleşmiş orman sınırları içinde kalan, milli park niteliğindeki ormanlık alana, etrafa ağır kokular yayan atıksuların atılması, çevre kirliliğine neden olmasa bile, “çevre sorunları yaratacak iş ve işlemler” kapsamında değerlendirilmelidir. Bu durumda da 2873 sayılı Kanun’un 14/c, 20 ve 21. maddeleri gereğince mahkûmiyet kararı verilmesi gerekir.

Açıklanan gerekçelerle beraat kararı hukuka uygun görülmemiştir.

IV – Sonuç ve Karar

Katılan İl Çevre ve Orman Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12381, Karar No: 2023/20304, Tarih: 04.07.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12381 E.  ,  2023/20304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/526 E., 2016/101 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca da hak yoksunlukları ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçlamayı kabul etmediğine, kararın bozularak beraatine karar verilmesi gerektiği talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın cezaevinde hükümlü olarak bulunduğu, mağdurun ise aynı yerde sosyal çalışmacı olarak görev yaptığı, mağdur ile görüşme talep eden sanığın görüşme sırasında yakın zamanda annesinin öldüğünden bahisle, mağdurun Yahudi, Ecnebi, Gavur mu olduğunu, annesinin ölmesi dolayısıyla kendisine başsağlığı dilemediğini beyan ederek “Sinkaf ederim.” şeklinde sözler söylediği, mağdurun ve tanıkların beyanları ile sanığın savunması birlikte değerlendirilerek Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın ikrar içeren savunması, şikâyetten vazgeçen mağdurun ve tanıkların beyanları ile tutanaklar karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

IV. GEREKÇE

Sanığın ikrar içeren savunması, şikâyetten vazgeçen mağdurun ve tanıkların beyanları ile tutanaklar karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğunun belirlenmesi sebebiyle kararda bu yönden hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10957, Karar No: 2016/14273, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10957 E.  ,  2016/14273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... nolu elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ve yargılama sırasında belirlenecek miktara dava değerini artırmak üzere, abonelik tarihinden dava tarihine kadar (dava tarihinden geriye doğru on yılı geçmemek üzere) fazladan tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinden 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 04.05.2015 harç tarihli dilekçe ile talebini 9.388 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/208, Karar No: 2006/3707, Tarih: 18.05.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/208 E.  ,  2006/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 112 ada 2, 113 ada 3 ve 114 ada 11 parsel sayılı 15777.76, 6370,55 ve 9857 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ifraz, taksim ve tapu kaydı nedeniyle davalı ... ve arkadaşları adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ...mirasçıları, Asliye Hukuk Mahkemesinde tapu kaydı ve irsen intikale dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; taraflar arasında 16.5.2005 tarihinde yapılan keşifteki sulhun geçerliliğinin tesciline ve çekişmeli 112 ada 2 nolu parselin fen bilirkişisinin 13.6.2005 tarihli rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen ve kalemle taralı 3568,53 metrekarelik yerin davalılar adına olan tapusunun iptali ile davacılar adına tesciline, 113 ada 3 nolu parselin (C) harfi ile gösterilen ve kalemle taralı 4385 metrekarelik, 114 ada 11 parsel sayılı taşınmazın (E) harfi ile gösterilen ve kalemle taralı 5323,75 metrekarelik kısımlarının davalılar adlarına olan tapusunun iptali ile davacılar adlarına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahkemece taraflar arasında usulüne uygun olarak yapılan 16.5.2005 tarihli sulh anlaşmasına uygun olarak karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 18.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11822, Karar No: 2011/2609, Tarih: 07.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11822 E.  ,  2011/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı tarafından, kira alacağı nedeniyle haciz ve tahliye istekli olarak davalı aleyhine başlatılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine davacı taraf icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı aleyhine yapmış olduğu 27.5.2010 günlü icra takibi ile ödenmediğini iddia ettiği kira bedellerinin tahsilini talep etmiş, icra takibinde 15.5.2008 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesi ile ... 5.Noterliği'nin ... nolu noter ihtarnamesi, tapu kaydı ve Mersin 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/157 Esas, 2009/253 Karar sayılı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasına ilişkin mahkeme kararına dayanmıştır. Davalı bu belgelerden sadece yazılı kira sözleşmesine karşı çıkarak alacaklının kira sözleşmesinin tarafı olmadığını, bu nedenle takip yapmakta haksız olduğunu beyanla icra takibine itiraz etmiştir.

Olayımızda; Davacı alacaklı takibe konu 15.5.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin tarafı değildir. Davacı dava konusu taşınmazı 14.10.2008 tarihinde iktisap etmiş ve davalıya 4.12.2008 gününde keşide ettiği ihtarname ile yeni iktisabını bildirerek kiralananda fuzuli şagil olan davalının taşınmazı boşaltmasını istemiştir. Davalı taraf yargılamada bu ihtara cevap verildiğini, kendilerinin eski malikle yapılan kira sözleşmesi nedeni ile kiracı sıfatıyla kiralananda oturduklarını ve bu gerekçe ile de aleyhlerine açılan el atmanın önlenmesi davasının reddedildiğini savunmuştur.

Bu durumda davacının kiralayanın halefi olarak ödenmediğini iddia etitği kira bedellerini yeni malik sıfatıyla durumu ihtar ve açılan el atmanın önlenmesi davasıyla öğrenen kiracı davalıdan istemesinde ve İcra İflas Kanununun 269/b maddesi gereğince itirazın kaldırılmasını talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Mahkemece takibe konu diğer belgeler üzerinde durulmadan sadece yazılı kira sözleşmesine değer verilerek davacının kiralayan olmaması sebebiyle takip ve dava açma hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur. Bu nedenle mahkemece işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 7.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.