muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5890, Karar No: 2022/10709, Tarih: 15.09.2022

6. Belirtmek gerekir ki yararlanıcının herhangi bir maddi katkısı bulunmayan sosyal yardımlar ile hizmetler ve yararlanıcının maddi katkısı bulunan sosyal sigortalar olarak ikiye ayrılan sosyal güvenlik, özünde hukuki koşulları gerçekleştiğinde bu araçlardan gelecek parasal karşılığı/ödenceyi talep hakkı olarak tanımlanabilir. Sosyal güvenlik ödenceleri parasal bir karşılığa tekabül ettiği için, anayasal mülkiyet hakkının temel ölçütü olan ekonomik bir değer teşkil etmektedir. Bu yönüyle, sosyal güvenlik hakkı değil ama içinde bulunulan sosyal güvenlik pozisyonundan kaynaklanan maddi talepler mülkiyet hakkı kapsamında korunmaktadır. Parayla ölçülebilen neredeyse her değeri kapsayan ve dolayısıyla devasa bir uygulanabilirlik spektrumu bulunan anayasal mülkiyet hakkının koruduğu değerler arasında kişilerin sosyal güvenlik hukukundaki (mevcut ya da beklenen) statüleri de yer almaktadır. Hukuki koşulları gerçekleştiğinde, sosyal yardımlar ile hizmetler ve sosyal sigortalar kapsamında hak edilen ödemeleri talep hakkı doğar. AYM ve AİHM anayasal mülkiyet hakkı kapsamında bu talep hakkını korumaktadır. (Mülkiyet Hakkı. Anayasa Mahkemesine Bireysel Başvuru El Kitapları Serisi-6. s: 42-43-85, Yasemin Mutlu Başvurusu, No. 2013/1426, 25/3/2014, para. 38; Emel Kavas Başvurusu, No.2013/8032, 09.09.2015, para. 29; Ferda Yeşiltepe Başvurusu, Genel Kurul, No. 2014/7621, 25/7/2017, para. 46.).

Miras, miras bırakanın ölümü anında kendiliğinden mirasçılara geçer. Mirasçılar ve tereke, ölüm anına göre belirlenir(4721 sayılı TMK. Mad. 575). Kısaca miras hakkı, murisin ölümü ile doğar. Bu nedenle mirasçının bu hakkı kullanması, ölüm ile gerçekleşir. Babadan dolayı yetim aylığı, babanın ölümü ile doğar, ancak bağlanmanın hukuki koşulları sonradan gerçekleşebilir. Bu hukuki koşullardan biri ise hak sahibi kızın ... olması, evli ise boşanması veya eşinin ölmesidir.

7. Davanın yasal dayanağını oluşturan yasal mevzuata gelince;

4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesi "yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir. Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesine, "Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir." hükmü getirilmiştir. 4956 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen Ek madde 3'e göre 2926 sayılı Yasa kapsamında olanlar bakımından 1479 sayılı Yasa hükümleri uygulanacaktır.

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434 ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Davalı Kurum, yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge, 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da, "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000-01.08.2001 ve 07.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsamında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak, SGK Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 02.09.2017 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle "Genel Yazı" ile, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001- 01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi Kararlarına dayalı olarak 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, Sosyal güvenlik hukukunun genel yapısının gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce, Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan Kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer sosyal güvenlik kurumlarından kendi çalışmaları dışında (kocalarından- çocuklarından) aylık almalarını 1479 sayılı Yasaya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle, 1479 sayılı Yasanın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasaya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir.

Öte yandan, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümlerini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesinin 2. bendine göre, 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı kanunlara göre bağlanan veya hak kazanan; aylık, gelir ve diğer ödenekler ile 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ödenmekte olan ek ödemenin verilmesine devam edilir. Bu gelir ve aylıkların durum değişikliği nedeniyle artırılması, azaltılması, kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanacağı düzenlenmiştir.

8. Belirtmek gerekir ki “506 Sayılı Kanun'a 02.07.2005 tarih ve 5386 sayılı Kanun'la eklenen Geçici 91.madde hükmü, kız çocuklarına 06.08.2003 tarihinden önce bağlanan gelir ve aylıkların kendi çalışmaları dışında sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaları halinde kesilmeyeceği yönündedir. 506 sayılı Kanun'a eklenen geçici 91. Madde ile daha önce kanuni engel bulunmaması nedeniyle iki ayrı sosyal güvenlik kanunu kapsamında bağlanan aylıklardır. 506 sayılı Yasanın geçici 91. Maddesi de gözetilerek davacıya 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı iken ölen eşinden 1479 sayılı Yasa kapsamında ölüm aylığı yanında 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan babasından hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla ölüm aylığı bağlanmasına yasal engel bulunmamaktadır”.

9. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu benzer dosyalarda 5510 öncesi ölan baba ile 5510 sonrası ölen eş ayrı statüde sigorta kanunu kapsamlarında ise (baba 1479, eş 506 sayılı kanun kapsamında) çift maaş alacaklarına karar vermiştir(2021/10-228 E, 2021/10-146 E, 2021/10-165 E, 2021/10-408 E, 2021/459 E). Yargıtay Genel Kurulu kararına göre “Ölüm sigortasından aylık bağlama koşulları değerlendirilirken temel kural olarak hakkı doğuran ölüm tarihi itibarıyla yürürlükte olan yasal düzenlemenin uygulanması, bununla birlikte, Kanun koyucu tarafından daha sonra yapılan lehe yasal değişikliklerden de hak sahiplerinin faydalandırılması gerekmektedir”.

10. Hak sahibi kız olarak davacının 4/b kapsamında sigortalı olan babası 1992 yılında ölmüştür. Eşi ise 2013 yılında ölmüş olup, davacıya dul aylığı 4/a kapsamında bağlanmıştır. 5510 sayılı Kanunun 54. Maddesinin somut olayda uygulanması için hak sahibi sıfatı ile ölüm aylığı talep edebilecek her iki sigortalının ölüm tarihlerinin de 01.10.2008 tarihinden sonra olması gerekir. Hak sahibi sıfatı ile davacı kadının babası 01.10.2008 den önce ölmüştür. Farklı statüye tabi eş ise 2013 yılında ölmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesine göre, ölüm aylıklarının bağlanmasında vs.. yürürlükten kalkan 1479, 506, 2926, 2925 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasanın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur. Önceye etki yasağı ve geçici madde uyarınca davacı kadının babasından dolayı yetim aylığı bağlanması gerekeceğinden kurum işlemi hatalıdır. Kararın bu gerekçe ile bozulması gerekir. Çoğunluğun aksi yöndeki bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/1606, Karar No: 2014/5800, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1606 E.  ,  2014/5800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/5859, Karar No: 2024/9577, Tarih: 11.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/5859 E.  ,  2024/9577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/390 E., 2021/1739 K.

SUÇLAR : Başkasına ait banka hesapları ile ilişkilendirilerek sahte kredi kartı üretme, sahte kredi kartını kullanmak suretiyle yarar sağlama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan ... A.Ş. vekili tarafından temyizi üzerine ön inceleme yapılarak temyiz isteminin reddi nedenleri gerekçe bölümünün (A) bendinde gösterilmek suretiyle yapılan incelemede,

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz eden sanığın hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanığın duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2014 tarihli iddianamesi ile sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama ve özel belgede sahtecilik suçlarından cezalandırılması istemiyle Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesine dava açılmıştır.

2. Sanık hakkında

Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.02.2016 tarihli iddianamesi ile özel belgede sahtecilik, bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmaları için Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, bu mahkemenin 12.05.2016 tarihli kararı ile dosyanın Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği görülmüştür.

3. Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2018 tarihli kararı ile sanığın sahte kredi kartını kullanarak yarar sağlama suçu ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

4. Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2019 tarihli kararı ile,

A. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartı üretme suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

B. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartının kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl 2 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2019 tarihli kararı ile,

A. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartı üretme suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

B. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartının kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl 2 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2018 tarihli kararının katılan ... vekili tarafından istinaf edilmesi; Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2019 tarihli kararının sanık ve katılan ... tarafından istinaf edilmesi üzerine her iki mahkemece verilen kararların kaldırılarak ve duruşma açılarak;

A. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartı üretme suçundan 4 yıl 2 ay hapis ve 2.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

B. Sanık hakkında zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartının kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 6 yıl 3 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yosunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz isteği;

Lehine olan deliller değerlendirilmeden, uzman kişi ve kuruluşlardan görüş alınmadan mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna, eksik delillerle hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğuna ilişkindir.

B. Katılan ... A.Ş vekilinin temyiz isteği;

Sanık hakkında kurulan hükmün hukuka, usule ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olaylar, sanığın katılan ...'in kimlik bilgilerini ele geçirerek katılan ...'na farklı tarihlerde kredi kartı başvurusunda bulunarak sahte kredi kartı üretilmesini sağladığı ve bu sahte kredi kartlarıyla harcamalar gerçekleştirdiği, sanığın Türkiye nden 2012 yılında ..., ..., ..., ..., ... ve ... adına düzenlenen 6 adet kredi kartını muhataplarına teslim edilmeden ele geçirerek kullandığı ve bu suretle atılı suçları işlediği iddialarına iddialarına ilişkindir.

2. Türkiye İş Bankası A.Ş'nin 30.10.2012 tarihli yazısında, katılan ... adına düzenlenen 4543.....6279 numaralı ve 5406 ....1741 nolu kredi kartlarına ait hesap ekstrelerinin gönderildiği, ilk kredi kartının 01.06.2012 tarihine kadar, diğer kredi kartının 04.06.2012 tarihine kadar nakit çekim ve harcama yapmak suretiyle kullanıldığı görülmüştür.

3. 10.10.2012 tarihli fotoğraftan teşhis tutanağının incelenmesinde; Türkiye İş Bankası Üçyol Şube Müdürlüğünde görevli tanık M.U.M.'nin ... kimliğini kullanarak bankalarına kredi kartı alma talebinde bulunan şahsın yanında ... olarak tanıtan şahsın da bulunduğunu beyan etmiş ve bu kimliği kullanan kişi olarak teşhis ettiği kişinin sanık ... olduğu belirtilmiştir.

3. 10.10.2012 tarihli fotoğraftan teşhis tutanağının incelenmesinde; Türkiye İş Bankası Üçyol Şube Müdürlüğünde görevli tanık M.U.M.'nin ... kimliğini kullanarak bankalarına kredi kartı alma talebinde bulunan şahsın yanında ... olarak tanıtan şahsın da bulunduğunu beyan etmiş ve bu kimliği kullanan kişi olarak teşhis ettiği kişinin sanık ... olduğu belirtilmiştir.

4. Katılan ... beyanında; sanığı tanımadığını, Türkiye İş Bankasından sadece maaş kartı çıkarttığını, bunun dışında başkaca banka veya kredi kartının bulunmadığını, kimliği ve cüzdanının 2006 yılında İzmir Menemen dolmuşunda çalındığını belirtmiştir.

5. Tanık B.B. soruşturma aşamasındaki bilgi ve görgüsünde; Türkiye nde ikinci müdür olarak görev yaptığını, suç tarihinde Menemen ilçesinde faaliyet gösteren ... Demir Döküm isimli firmanın yetkililerinin banka şubelerine geldiğini ve firmamızda çalışan işçilerin maaşlarını bankanız aracılığı ile ödemek istiyoruz, bu nedenle firmamızda çalışan işçilere bankanız nezdinde hesap açıp aynı zamanda bu hesaplar üzerinden kredi kartı da verebilir misiniz diyerek başvuruda bulunduklarını, aralarında katılanlar ... ve ...'in de olduğu toplam 11 kişiye hesap açıldığını ve bu kişiler için farklı miktarlarda limitleri olan kredi kartları çıkartıldığını tespit ettiğini, katılanlar ... ve ...'ın kredi kartlarının ... Demir Dökümün Menemen'deki adresinde ... isimli şahsa teslim edildiğini, kredi kartı şifrelerinin de aynı şekilde belirlendiğini, diğer şikayetçi ve katılanların kredi kartlarının ise bizzat kendilerine teslim edildiğini, 2012 yılı Haziran ve Temmuz ayında bu başvuru ve kredi kartları teslim işlemlerinin gerçekleştiğini, 2012 yılının Eylül ve Ekim aylarında bu kredi kartları borçlarının ödenmemesi üzerine şirket yetkilileriyle görüştüklerinde borçların asgari ödemelerinin yapıldığını ancak daha sonra ödenmeyince kredi kartlarının iptal edilerek yasal takip başlattıklarını beyan etmiştir.

6. Türkiye nce; katılan ... adına düzenlenen 5406 \*\*\*\* \*\*\*\* 0745 nolu, ... adına düzenlenen 5406 \*\*\*\* \*\*\*\* 5069 nolu, ... adına düzenlenen 5406 \*\*\*\* \*\*\*\* 0458 nolu, ... adına düzenlenen 4543 \*\*\*\* \*\*\*\* 7378 nolu, ... adına düzenlenen 5406 \*\*\*\* \*\*\*\* 2918 nolu ve ... adına düzenlenen 5406 6817 \*\*\*\* ve \*\*\*\* nolu kredi kartları teslim alınıp kullanılmıştır.

7. İzmir Kriminal Polis Laboratuvar Müdürlüğü'nün 30.03.2015 tarihli uzmanlık raporunda; ..., ... ve ... adına çıkartılan kredi kartı teslimat detayı belgesi asıllarında yer alan el yazısı ve imzaların bu şahısların eli ürünü olduklarını gösterir nitelikte yeterli ortak kaligrafik ve karakteristik uyarlılıklar tespit edilemediği belirtilmiştir.