muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7158, Karar No: 2008/14871, Tarih: 16.12.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7158 E.  ,  2008/14871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, asıl dava ve birleşen davalarında, davalılardan ...’un dava dışı şirketlerine 1.10.1999 başlangıç tarihli sözleşmeyle 5 yıllığına bir dershane binası kiraladığını, dava dışı Milli Eğitim Bakanlığının dershanenin 200 metre ilerisinde kahvehane bulunduğunu gerekçe gösterip dershaneyi 15 gün süreyle kapattığını, bu mücbir sebep ve olağanüstü şartların gerçekleşmesi nedeniyle önceden ihtarname gönderip kiralananı 1.10.2002 gününde tahliye ettiklerini, tahliye tarihinden sonraki dönemin kirasının teminatı için kiralayana her biri 5000 Euro bedelli üç adet senet imzalayıp verdiklerini, bu senetlerden 20.1.2000 vade tarihli olanını kiralayan ...’in diğer davalı babasına ciro ettiğini, onunda icra takibine koyduğunu ileri sürerek, her üç senedin iptaline, borçsuzluğun tespitine ve icranın durdurulmasına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davacıların aralarında anlaşamadıkları için kiralananı tahliye ettiklerini, kiralananı 1.10.2002 tarihinde boşaltmalarından sonra 2004 yılına kadar yeniden kiraya veremediklerini, keşideci ile lehtar arasındaki akti ilişkinin cirantayı ilgilendirmeyeceğini ve davalılardan Yaşar hakkındaki davanın reddedilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile, 20.01.2003 vade tarihli 5.000 Euro miktarlı senetten dolayı davacıların 3.698 Euro miktarı ile borçlu olduklarının, 1.402 Euro miktarı ile borçlu olmadıklarının tespitine ve borçlu olmadıkları Miktar yönünden bu senedin iptaline,20.02.2003 vade tarihli 5.000 Euro miktarlı, 20.03.2003 vade tarihli 5.000 Euro miktarlı senetlerden dolayı davacıların borçlu olmadıklarının tespitine, Davacıların fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir. Talep edilen miktarın kısmen reddine karar verildiğine göre, yargılama masrafına hükmedilirken de kabul ve reddedilen miktarlarda gözetilmek suretiyle taraflar arasında paylaştırılmalıdır. Bu hususun gözetilmemiş olması ve davalının yargılama masrafının tamamından sorumlu tutulmuş bulunması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının, diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine “Davacılar tarafından yapılan 452,08 YTL harcın davalılardan alınarak davacılara verilmesine, davacılar tarafından yapılan 18,40 YTL posta gideri ile 139,00 YTl keşif gideri olmak üzere toplam 157,40 YTL giderinden kabul ret oranları da dikkate alınarak 118,80 YTL lık kısmının davalılardan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin kısmın davacılar üzerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5664, Karar No: 2019/2034, Tarih: 03.04.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/5664 E.  ,  2019/2034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki tahliye taleplerinin reddine, dosyanın Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 03/04/2019 tarihinde üyeler ... ile üye ...'nın karşı oyları ile oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı ve ikametinde uyuşturucu madde bulundurduğu yönünde istihbari bilgiler edinilmesi üzerine, sanığın ikametinde

KARŞI OY

Olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı ve ikametinde uyuşturucu madde bulundurduğu yönünde istihbari bilgiler edinilmesi üzerine, sanığın ikametinde

yapılan aramada; salon kısmındaki vitrinin arkasında iki bidon içerisinde (bidonlardan birinin içerisinde ayrıca 4 ayrı poşette) 144,4 gramdan ibaret kubar esrar ele geçirilmiştir. Ele geçirilen esrar yıllık tüketim sınırları içerisinde olup sanığın yapılan kan analizinde kanında da THC metoboliti saptanmıştır. Sanık suç konusu esrarı önceki yıl görev yaptığı Sındırgı ilçesinde ormanlık alana ektiği 3 kök kenevir bitkisinden elde ettiğini ve tayini Balıkesir'e çıkınca yanında getirdiğini beyan etmiştir. Sanığın Balıkesir Orman İşletme Müdürlüğünde çalıştığı dosya kapsamındaki müdürlük yazısı ile sabittir. Suç konusu madde ikametin salon kısmında ele geçirilmişken, THC kalıntılı hassas terazide ikametin mutfak kısmında ele geçirilmiştir. Sanık savunmasında; hassas teraziyi daha önceden babası tarafından işletilip kendi adına ruhsatlı olan ve 2009 yılında kapanan bakkal dükkanından kaldığını ve 1 kök kenevirden kaç gram esrar elde edilebileceğini merak ettiği için söz konusu teraziyi kullandığını beyan etmiştir. Hassas terazinin bakkal dükkanında kullanıldığı tanık olarak dinlenen sanığın babasının beyanıyla da doğrulanmıştır. Ele geçirilen esrarın miktarı, çok sayıda satışa hazır küçük paket halinde ele geçirilmiş olmaması, sanığın kanında THC metobolitin saptanması, sanığın adli sicil kaydında herhangi bir suçtan kaydının olmaması hususları tümüyle nazara alındığında sanığın savunmasının aksine suç konusu maddeyi ticari amaçla bulundurduğuna dair kuşkuyu aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı kanaatinde olduğumuzdan sanığın eyleminin tümüyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı görüşündeyiz. 03/04/2019
Yargıtay — Esas No: 2010/17763, Karar No: 2010/21014, Tarih: 23.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/17763 E.  ,  2010/21014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/01/1996

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İpotek borçlusu, kendi taşınmazı üzerine konulan ipotek bedelinin icra dosyasına yatırıldığını belirterek, konulan ipoteğin kaldırılmasını istemiş, mahkemece de dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, yatırılan ipotek bedelinin alacaklı namına hıfzına ve ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İpotek alacaklısı temyiz dilekçesinde, söz konusu ipoteğin İmar Kanunu uyarınca konulduğunu, kendisine tebligat yapılmadan takibin kesinleştirildiğini ve davanın sonuçlandırıldığını, ileri sürerek fekkin iptalini talep etmiştir.

Tapu kaydına ekli belgelerden ve tüm dosya kapsamından ipoteğin İmar Kanunu'nun 18.maddesi uyarınca, imar uygulaması sonucunda oluşturulduğu, dolayısıyla tarafların özgür iradesiyle düzenlenmiş ipotek akit tablosunun bulunmadığı anlaşılmakla, İİK.nun 148. ve sonraki maddelerinde öngörülen nitelikte bir hukuki ilişkinin varlığından söz edilemeyeceğinden, bu durumda İİK.nun 153/2.maddesi hükmünün olayda uygulama yeri bulunmamaktadır. O halde, mahkemece ihtilafın çözümü yargılamayı gerektirdiğinden istemin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10088, Karar No: 2017/12157, Tarih: 23.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/10088 E.  ,  2017/12157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, düşme

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 23.02.2010 tarihli kararı ile dosya ek tebliğname düzenlenmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na iade edildiği, dosya Dairemize gönderilmeden önce Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 12.06.2013 tarihli iade kararında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.03.2010 tarihli bir tebliğnamesinden bahsedildiği ancak bu tebliğnamenin dosyada ve Uyap kayıtlarında bulunmaması karşısında; Dairemizin 17.03.2016 tarihli kararı ile ilgili ek tebliğnamenin temin edilerek dosyaya eklenmesi için dosyanın yeniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı' na iade edildiği, 30.06.2016 tarihli tutanağa göre; UYAP kayıtlarında ek tebliğnamenin sistemde gözükmediğinin bildirilmesi karşısında; sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükümler ile iade kararından sonra hükmü temyiz eden sanık ...'nin temyizi hakkında tebliğnamede görüş bildirilmemiş olduğundan bu konularda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1022, Karar No: 2021/5105, Tarih: 08.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/1022 E.  ,  2021/5105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/04/2021 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmazın konumu ve bilirkişi raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer arttırıcı unsurun % 120 oranında olacağı gözetilmeden, daha yüksek objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göze fazla bedel tespiti,

2) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18031, Karar No: 2014/30407, Tarih: 17.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/18031 E.  ,  2014/30407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ulus Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/08/2011

NUMARASI : 2010/11-2011/102

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz belediye yazısı ve sair belgelere göre arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekirken arazi olarak değer biçen rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine 6459 sayılı Yasanın 6.maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde, harca hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4767, Karar No: 2017/1007, Tarih: 16.02.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/4767 E.  ,  2017/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 01/03/1989 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 01/03/1989 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 01/03/1989-04/10/2000 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 02/12/1988-26/05/1992 tarihleri arasında ve 30/03/2000 tarihinden itibaren vergi kaydının, 26/11/2010 tarihinden itibaren oda kaydının bulunduğu, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığının 12/08/2004 varide tarihli giriş bildirgesine istinaden 04/10/2000 tarihinden itibaren başlatıldığı anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, davacının 02/12/1988-26/05/1992 tarihleri arasında vergi kaydının olması nedeni ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi kapsamında sigortalı sayılması gerekir ise de davacının zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde ve 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. maddesinde belirtilen sürede zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescili yönünde herhangi bir talebi bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2697, Karar No: 2012/7388, Tarih: 21.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2697 E.  ,  2012/7388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 13.066,16 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava dilekçesinde, özelleştirme kapsamında Sağlık Müdürlüğüne naklen tayin edilen davalının, 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi gereği genel bütçe kapsamında ödenen maaşındaki “fark tazminatı” kaleminden, Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurum ve Kuruşlarında Görevli Personele Döner Sermaye Gelirlerinden Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik uyarınca ödenen ek ödeme tutarının mahsup edilmesi gerekirken sehven mahsup işlemi yapılmayarak hazinenin uğradığı zararı, yapılan ödemelere ödeme tarihlerinden itibaren kademe kademe işletilerek yasal faizi ile birlikte tahsili talep ve dava edilmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiş, mahkemece davanın kabulü ile yapılan ödemelerin, ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.Davada, davalıya yersiz ödendiği iddia olunan bedelin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalıdan tahsili istenilmiştir.

Sebepsiz zenginleşmenin iade borcunun para ile ifa edileceği durumlarda faizin hangi tarihte işlemeye başlayacağı sorunu ile karşılaşılır.Zenginleşen, ister iyiniyetli ister kötüniyetli olsun, kendisinden iade talep edilmeden önce temerrüde düşmüş sayılması olanaklı değildir. Böyle bir çözümün yasal dayanağı bulunmamaktadır. Haksız fiillerde failin daima mütemerrit sayılması şeklindeki çözüme kıyasen de böyle bir sonuca varılamaz. Sebepsiz zenginleşmenin amacı ve özellikleri haksız fiilden çok başkadır.Sebepsiz zenginleşme nedeniyle temerrüt faizi yürümesi için, borçlunun yani haksız mal edinenin ya bir ihtar ile ya da aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir. Borçlunun temerrüdü, borçluya gönderilen ihtarnamenin tebliğinden veya ihtarnamede ödeme için süre verilmişse bu sürenin bitiminden itibaren oluşur.O halde, somut olayda, davalı için keşide olunan bir ihtarname bulunup bulunmadığı araştırılmalı, Borçlar Kanununun 101.maddesi anlamında davalının temerrüdü yoksa dava tarihinden itibaren davalının temerrüde düştüğü kabul edilmek suretiyle faiz yönünden karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.