muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/193, Karar No: 2022/651, Tarih: 20.10.2022

Bu aşamada cinsel taciz suçuna da değinilmesinde yarar bulunmaktadır. Suç tarihinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 105. maddesinde cinsel taciz suçu;

"(1) Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun şikâyeti üzerine, üç aydan iki yıla kadar hapis cezasına veya adlî para cezasına hükmolunur.

(2) Bu fiiller; hiyerarşi, hizmet veya eğitim ve öğretim ilişkisinden ya da aile içi ilişkiden kaynaklanan nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle ya da aynı işyerinde çalışmanın sağladığı kolaylıktan yararlanılarak işlendiği takdirde, yukarıdaki fıkraya göre verilecek ceza yarı oranında artırılır. Bu fiil nedeniyle mağdur; işi bırakmak, okuldan veya ailesinden ayrılmak zorunda kalmış ise, verilecek ceza bir yıldan az olamaz." şeklinde düzenlenmiş iken, hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 61. maddesiyle;

"1) Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun şikâyeti üzerine, üç aydan iki yıla kadar hapis cezasına veya adlî para cezasına, fiilin çocuğa karşı işlenmesi hâlinde altı aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

2) Suçun;

a) Kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin ya da aile içi ilişkinin sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle,

b) Vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, koruyucu aile veya ... hizmeti veren ya da koruma, bakım veya gözetim yükümlülüğü bulunan kişiler tarafından,

c) Aynı işyerinde çalışmanın sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle,

d) Posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle,

e) Teşhir suretiyle,

İşlenmesi hâlinde yukarıdaki fıkraya göre verilecek ceza yarı oranında artırılır. Bu fiil nedeniyle mağdur; işi bırakmak, okuldan veya ailesinden ayrılmak zorunda kalmış ise verilecek ceza bir yıldan az olamaz." biçiminde değiştirilmiştir.

Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğünde taciz; "Tedirgin etme, rahatsız etme veya sıkıntı verme." şeklinde tanımlanmıştır.

Madde gerekçesinde, "Cinsel yönden, ahlâk temizliğine aykırı olarak mağdurun rahatsız edilmesi." şeklinde tanımlanmış olan cinsel taciz eyleminin ne tür davranışlarla gerçekleştirilebileceği hususunda Kanun'da bir açıklık bulunmamakla birlikte öğreti ve yargısal kararlarda, mağduru hedef almış, onun vücut dokunulmazlığı ihlal edilmeksizin cinselliğine yönelen söz veya davranışlarla cinsel taciz suçunun işlenebileceği kabul edilmektedir.

Cinsel taciz eylemlerinin suç olarak kabul edilebilmesi için bu eylemlerin hukuka aykırı olarak, başka bir ifadeyle mağdurun rızası hilafına gerçekleştirilmiş olması zorunludur. Rızanın varlığı somut olayın özelliklerine göre belirlenecektir.

Cinsel taciz oluşturacak davranışlar, mağdurun vücuduna temasta bulunmamak şartıyla ani olabileceği gibi, devamlı nitelikte de gerçekleşebilir. Suçun oluşabilmesi için, failin cinsel amaç gütmesi ve eylemin belirli kişi ya da kişilere karşı gerçekleştirilmiş olması gerekir.

Cinsel taciz oluşturacak davranışlar, mağdurun vücuduna temasta bulunmamak şartıyla ani olabileceği gibi, devamlı nitelikte de gerçekleşebilir. Suçun oluşabilmesi için, failin cinsel amaç gütmesi ve eylemin belirli kişi ya da kişilere karşı gerçekleştirilmiş olması gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.2015 tarihli ve 669-68 sayılı kararında da belirtildiği üzere; cinsel taciz suçunun maddi unsuru, bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz etmektir. Suçun manevi unsuru ise kast olup, failin cinsel amaç gütmesi gerekmektedir.

Eylemin cinsel amaçla işlenip işlenmediği ya da hangi fiilin cinsel taciz suçunu oluşturacağı belirlenirken sosyal hayatın gerekleri, tarafların konumları ile aralarındaki ilişki gözetilmeli, bu kapsamda ahlaki kurallara uygun evlenme teklifi, tanışma isteği veya beğeni ifadelerinin cinsel taciz suçunu oluşturmayacağı kabul edilmelidir. Bununla birlikte evlenme veya arkadaşlık isteğinin iç çamaşırı hediye etme veya cinselliğe yönelen sözlerle gerçekleştirilmesi örneklerinde olduğu gibi kaba ve rahatsız edici bir üslupla yapılması, teklifin reddedilmesine karşın eylemin mağduru rahatsız edecek şekilde sürdürülmesi yahut mağdurun Medeni Kanun hükümlerine göre evlenme imkânı bulunmayan bir çocuk veya taraflardan birinin evli olması örneklerinde olduğu gibi evlilik veya arkadaşlık ilişkisinin önünde kanuni veya ahlaki engellerin bulunması durumlarında cinsel taciz suçunun oluşacağı hususunda hiç bir şüphe bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan mağdur ...'ın ... ilinde oturduğu ve çalıştığı firmayı temsilen bir fuara katılmak için 21.03.2008 tarihinde ...'a geldiği, ilk gece teyzesi tanık...’in evinde misafir kaldığı, 22.03.2008 tarihinde ise fuara gitmek için teyzesinin evinden ayrıldıktan sonra katılan mağduru akrabası olan sanık ...’ın karşıladığı ve sanığın katılan mağdurla birlikte fuara gittikleri, fuardaki işi bittikten sonra katılan mağdurun sanıkla bir süre şehirde gezdikleri, akşam saat 21.00 sıralarında sanığın anne ve babası ile birlikte oturdukları ...ilçesi, ... Mahallesindeki evine katılan mağduru götürdüğü, sanığın anne ve babasının o gece başka bir yerde misafirlikte olduğunu öğrenen katılan mağdurun önce evde kalmayı kabul etmediği, ancak sanığın yeğeni olan tanık ...’in de evde olduğunu öğrenince gece kalmayı kabul ettiği, akşam saat 22.30 sıralarında tanık ...nun da eve geldiği, gece üçü birlikte geç saatlere kadar film seyrettikleri, tanık ...nun gece saat 00.00 sıralarında uyuduğu, sanık ve katılan mağdurun film izlemeye devam ettikleri, saat 05.57 sıralarında sanığın katılan mağduru telefonla aradığı, sabah kalktıklarında katılan mağdur ve sanığın evden çıkarak bir müddet yürüyüş yaptıkları ve sonrasında bir pastanede kahvaltı yaparak tekrar eve döndükleri, katılan mağdurun valizlerini hazırlayıp ...’ya geri dönmeyi planladığı, salonda otururlarken sanığın aralarındaki yakınlaşmayı yanlış anlayarak katılan mağdura cinsel ilişkide bulunmayı teklif ettiği, katılan mağdurun bu teklifi reddetmesi üzerine sanığın katılan mağdura "Sen boşanmışsın ne var ki, kurtuluşun yok vereceksin, kimse anlamaz, belli olmaz." gibi sözlerle defalarca ısrar ettiği, sanığın durmaması üzerine bir ara salon dışına çıkmasından istifade eden katılan mağdurun balkona çıkarak teyzesi tanık...’i cep telefonu ile arayıp "Yetişin, beni kurtarın!" diyerek yardım istediği, bu sırada salona gelen sanığın katılan mağdurun balkona çıkıp telefonla yardım istediğini görünce katılan mağdurun elindeki telefonu almaya ve elinden tutup içeri çekmeye çalıştığı, içeriye girdiği takdirde sanığın kendisine cinsel saldırıda bulunacağını düşünen katılan mağdurun sanığın çekiştirmelerine rağmen içeriye girmeyerek geri çekildiği, bu sırada bağırarak komşulardan yardım istemeyi de sürdürdüğü, geri çekilirken balkon demirlerine yaslandığı sırada dengesini kaybederek 3. kattan aşağıya düştüğü, katılan mağdurun hayati tehlike geçirdiği, vücuttaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, yüzde sabit iz kaldığı, sağ gözde görme kaybı olduğu ve bu olaya bağlı olarak ruh sağlığının bozulduğu, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleştiği, eylemin yukarıda anlatıldığı şekilde sübut bulduğu hususunda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmayan olayda;

Sanığın katılan mağdura cinsel ilişkiye girmeyi teklif etmesi, katılan mağdurun bu teklifi reddetmesi üzerine sanığın katılan mağdura "Sen boşanmışsın ne var ki, kurtuluşun yok vereceksin, kimse anlamaz, belli olmaz." şeklindeki sözlerle cinsel ilişki teklifinde ısrar etmesi, mağdurun sanığın sözlerinden korkarak balkona çıkıp yardım istemesi, sanığın katılan mağdurun elindeki telefonu almaya ve elinden tutup içeri çekmeye çalıştığı sırada içeriye girdiği takdirde sanığın kendisine cinsel saldırıda bulunacağını düşünen katılan mağdurun, içeriye girmeyerek geri çekilirken balkondan düşmesi ile katılan mağdurun Mahkemede "Zorla üzerime saldırma gibi bir şey olmadı ama açık ve net olarak benimle beraber olmak istediğini açıkladı." şeklinde beyanda bulunması hususları bir arada değerlendirildiğinde; suçun teşebbüs aşamasında kaldığından söz edilebilmesi için icrai hareketlerden birinin yapılmasının gerektiği ancak sanığın cinsel saldırı suçunu işleme kararı aldığını ve elverişli hareketlerle suçun doğrudan doğruya icrasına başladığını gösteren herhangi bir hareketinin bulunmadığı, sanığın bu davranışlarının niteliği itibarıyla hazırlık hareketi olarak değerlendirilmesi gerektiği, sanığın katılan mağdurla rızaya dayalı olarak ilişkiye girmek için teklifte bulunması şeklindeki dış dünyaya yansıyan davranışlarının, TCK'nın 102. maddesinin birinci ve ikinci fıkrasında düzenlenen cinsel saldırı suçunun unsurlarını gerçekleştirmeye yönelik olmadığı, bu kapsamda cinsel ilişki teklifinin kabul edilmemesi üzerine sanığın nitelikli veya basit cinsel saldırı suçuna yönelen icrai bir hareketinin de bulunmadığı anlaşıldığından, nitelikli veya basit cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığının, sanığın mağdura karşı temas içermeyen ve sözlü olarak cinsel ilişki teklifinde bulunma şeklinde gerçekleşen eylemlerinin ise TCK’nın 105. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; direnme gerekçesi isabetli olan Yerel Mahkeme hükmünün onanması gerektiği düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığın katılan mağdura yönelik eyleminin teşebbüs aşamasında kalan cinsel saldırı suçunu oluşturduğu düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

Ulaşılan bu sonuç karşısında, inceleme günü itibarıyla dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunun da değerlendirilmesi gerekmektedir.

Suç tarihi itibarıyla sanığa atılı cinsel taciz suçunun yaptırımı TCK'nın 105. maddesinin ilk fıkrasında 3 aydan 2 yıla kadar hapis veya adli para cezası olarak düzenlenmiş olup TCK'nın 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca da anılan suçun asli dava zamanaşımı süresi 8 yıl, anılan Kanun'un 67. maddesinin dördüncü fıkrası göz önüne alındığında kesintili dava zamanaşımı süresi ise 12 yıldır.

Suç tarihi itibarıyla sanığa atılı cinsel taciz suçunun yaptırımı TCK'nın 105. maddesinin ilk fıkrasında 3 aydan 2 yıla kadar hapis veya adli para cezası olarak düzenlenmiş olup TCK'nın 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca da anılan suçun asli dava zamanaşımı süresi 8 yıl, anılan Kanun'un 67. maddesinin dördüncü fıkrası göz önüne alındığında kesintili dava zamanaşımı süresi ise 12 yıldır.

Daha ağır başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 23.03.2008 tarihinde gerçekleştirilen eylemle ilgili olarak, TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık kesintili dava zamanaşımı süresi, Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce 23.03.2020 tarihinde dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden ve ulaşılan bu sonuç karşısında gerçekleşen dava zamanaşımı nedeni ile bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2017 tarihli ve 235-311 sayılı hükmündeki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

2- Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığın katılan mağdura yönelik eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden ve ulaşılan bu sonuç karşısında gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede asıl uyuşmazlık konusu yönünden oy çokluğuyla, gerçekleşen dava zamanaşımı yönünden ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/593, Karar No: 2018/3797, Tarih: 07.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/593 E.  ,  2018/3797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan sanık ...'in süre tutum ve gerekçeli temyiz dilekçe içeriklerinden temyiz itirazının sanık sıfatıyla ve hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu katılan sıfatıyla temyiz istemlerinin bulunmadığı anlaşılmakla bu kapsamla sınırlı olarak yapılan incelemede;

1) Mağdur ... kolluk tarafından hastanede alınan ifadesinde yaralanıp yere düştüğünde sanığın elinde bıçak gördüğünü, savcılıktaki ifadesinde kendisini bıçaklayanın sanık olduğunu,mahkemedeki ifadesinde ise sanık ve temyiz dışı sanık ...'ın bıçakla saldırdığını,ancak hangisinin bıçağının isabet ettiğini bilmediğini beyan etmesi, keza ...'ın kardeşi ...'in kollukta ...'a bıçağı ...'ın vurduğunu belirtmesine göre her iki katılanın çağrılarak ifadeleri arasındaki çelişkilerin giderilmesine çalışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16007, Karar No: 2015/2940, Tarih: 17.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/16007 E.  ,  2015/2940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... geldiler. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, mülkiyeti davalıya ait işyerini kiracı olarak kullandıklarını, davalının üst katlarda kontrolsüz ve önlem alınmadan yapmış olduğu tadilatlar dolayısıyla yağmur sularının büyük hasara yol açtığını, mahkeme aracılığı ile yapılan tespit sonucu mobilyalar, beyaz eşya ve laminat parkelerde 26.196,00 TL, elektrik tesisatında 852,00 TL, alçıpan, saten alçı ve boyalarda 3.300,00 TL olmak üzere toplam 30.348,00 TL zarar oluştuğunu, bu zararın davalının haksız fiilinden meydana geldiğini ileri sürerek 30.348.00 TL tazminatın 08.10.2011 tarihinde itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, tek taraflı olarak yapılan tespitin gerçeğe uygun olmadığını, tespiti yapılan ve zarar gördüğü iddia olunan asma tavan ve parkelerin zaten müvekkili tarafından yaptırılan ve müvekkiline ait olan yapı unsurları olduğunu, tespit raporunun fahiş ve gerçek dışı hazırlandığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile tespit raporlarıyla belirlenen 30.348,00 TL'nin haksız fiil tarihi 08.11.2011'den itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacının işyeri olarak kiraladığı ve kullanmakta olduğu taşınmaz davalı ... adına kayıtlı olup davalının üst katlarda yaptırdığı bir kısım tadilatlar sırasında yağan yağmurlar sonucu oluşan zarar ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/135 D. İş dosyası üzerinde 12.10.2011 tarihinde yapılan tespit sonucu düzenlenen bilirkişi raporları ile belirlenmiştir. Davalı vekili 03.01.2012 günlü dilekçe ile tespit raporuna itiraz etmiş, ayrıca gerek cevap dilekçesinde gerekse yargılama aşamasında verdiği 15.10.2012 günlü delil listesinde tespit raporuna karşı itirazlarını açıklayarak davacının taşınmazı boşaltmadan önce müvekkili tarafından davacı aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/55 D. İş sayılı dosyasında tespit yaptırıldığını, davacının iddialarının doğru olmadığını ileri sürerek yeniden keşif yapılmasını istemiştir.

Davalı tarafça ileri sürülen itirazlara karşı tespit raporunu hazırlayan bilirkişiden alınan ek rapora itbar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de mahkemece bu konuda yapılan araştırma ve incelemeler davalının itirazlarını karşılamadığı gibi hüküm kurmaya da yeterli değildir.

O halde mahkemece, dava konusu taşınmazın mülkiyetinin davalıya ait olduğu ve davacıya sağlam olarak kiraya verildiği gözetilerek ayrıca dosyada mevcut kira sözleşmesi, 15.02.2006 günlü protokol, her iki tarafça ayrı ayrı yaptırılan tespitler sonucu düzenlenen raporlar ve raporlara yönelik tarafların itirazları değerlendirilerek özellikle laminat parkeler, elektrik tesisatı, alçıpan, saten alçı, badana ve boyalarda meydana gelen ve davacı tarafından talep edilen zararların davacının işyerini olaydan sonra tahliye ettiği hususu da nazara alınarak tahliyeden önce anılın zararların davacı tarafından giderilip giderilmediğinin saptanması, gerekirse mahallinde yeniden keşif yapılarak tarafların beyanlarının alınması, taşınmazın tahliye edilerek başkasına kiralanması nedeniyle keşfe gerek görülmemesi halinde dosyanın yeniden oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna tevdii ile taraf vekillerinin raporlara yönelik itirazları da karşılanmak suretiyle Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9034, Karar No: 2016/4246, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9034 E.  ,  2016/4246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararının kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen ek kararla temyiz isteminin reddedilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

itekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

itekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.