muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5279, Karar No: 2020/7042, Tarih: 16.11.2020

Davalının düzenlediği poliçenin ilk sayfasında "poliçenin, poliçede belirtilen genel şart, özel şartlar ve açıklamalar çerçevesinde düzenlendiği, ekli genel ve özel şartlarla birlikte teslim edildiği" ifadesi yer almaktadır. Poliçe ilk sayfasında özel şartları da içeren poliçe örneğinin teslim edildiği açıkça yazılmış olduğuna göre, artık Yönetmelik hükümleri gereği bilgilendirme yapılması gerekliliğinden bahsedilmesi mümkün olmayacaktır.

Açıklanan vakıalar karşısında mahkemece; dayanak yapılan özel şartları da içeren poliçe örneğinin sigortalı davacıya teslim edildiğinin poliçeye yazıldığı; somut olayda teminat dışılığa yol açan özel şartın davacının bilgisi dahilinde olduğu (ya da en azından olması gerektiği) gözetilerek, poliçe özel şartı nedeniyle davalı sigortacının zarardan sorumlu olmadığına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı biçimde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; aşağıda dökümü yazılı 10,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Şirketine geri verilmesine 16/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5831, Karar No: 2012/2049, Tarih: 25.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/5831 E.  ,  2012/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan keşifte tecavüzün halen sürmekte olduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianamenin düzenlenme tarihi olan 27.07.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükümde tayin olunan sonuç adli para cezasının 10 eşit taksitte ödenmesine karar verilirken taksit aralığı gösterilmemişse de Ceza Genel Kurulu'nun 03.06.1997 gün ve 119/136 sayılı kararında belirtildiği üzere "1'er ay ara ile" olduğu kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesine rağmen, aynı gerekçe ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4 ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde doğrudan verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda 5275 sayılı Yasanın 106. maddesi uyarınca hapse çevrileceğinin ve kısa süreli hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde de hapis cezasının kısmen veya tamamen infaz edileceğinin sanığa ihtar edilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesi delaletiyle 154/1. maddesi gereğince hapis cezası yanında adli para cezasına esas alınan 20 günün 5 güne, TCK.nun 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılarak 16 günün 4 güne, TCK.nun 52/2. maddesi gereğince mahkemenin takdiri doğrultusunda günlüğü 20 TL'den hesaplanarak 320 TL adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi ve hükümden, doğrudan verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda uygulanmasına karar verilen 5275 sayılı CGTİHK.nun 106/3. ve hapisten çevrilip taksitlendirilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda uygulanmasına karar verilen 5275 sayılı CGTİHK.nun 106/10. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. maddesine ilişkin kısımların çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 25.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14209, Karar No: 2017/882, Tarih: 07.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14209 E.  ,  2017/882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava,vasiyetnamenin açılması istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kolluk araştırmasına göre müteveffanın yerleşim yerinin “ .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise müteveffanın yerleşim yerinin nüfus kayıt sistemine göre “.../...” olduğu belirtilerek yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medeni Kanununun 596. maddesinde ”Vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde miras bırakanın yerleşim yeri sulh hakimi tarafından açılır ve ilgililere okunur.” Aynı Kanunun 19/1. maddesinde de; “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki adrese dayalı nüfus kayıt bilgilerine göre, murisin ".../..." adresinde ikamet ettiği belirtilmişse de, 22.01.2015 tarihli kolluk araştırma tutanağından müteveffanın ölmeden önceki adresinin ".../..." olduğunun belirtildiği, 30.012015 tarihli kolluk araştırma tutanağında ise ölmeden önceki adresinin ".../..." olarak belirtildiği, bir kısım davalıların müteveffanın İstanbul'da da ikamet etiğini beyan etikleri görülmüştür. Dosya kapsamından müteveffanın zaman zaman İstanbul da zaman zamanda ...'de kaldığı anlaşılmakta ise de ölüm belgesinde ölümün meydana geldiği yerin ... olarak belirtildiği, taraflarca adrese dayalı nüfus kayıt bilgilerine göre, murisin ".../..." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/02/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23670, Karar No: 2018/3139, Tarih: 28.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23670 E.  ,  2018/3139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu ... Mahallesi 72 ada 3 parsel sayılı taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmazın, satışına ilişkin akit tablosu Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile somut emsal taşınmazın 2015 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi;

Bilirkişi raporunda yasadaki yönteme uyulmadan, değer biçmeye esas alınan ... Mahallesi 1151 ada 11 parsel ve 1332 ada 3 parsel ile ... Mahalle 1277 ada 4 parsel sayılı taşınmazların tespit edilen m2 değerlerinin aritmetik ortalaması alınarak bu değere en yakın bedele sahip ... Mahallesi 1332 ada 3 parsel sayılı taşınmaz emsal alınarak değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bilirkişi raporunda yasadaki yönteme uyulmadan, değer biçmeye esas alınan ... Mahallesi 1151 ada 11 parsel ve 1332 ada 3 parsel ile ... Mahalle 1277 ada 4 parsel sayılı taşınmazların tespit edilen m2 değerlerinin aritmetik ortalaması alınarak bu değere en yakın bedele sahip ... Mahallesi 1332 ada 3 parsel sayılı taşınmaz emsal alınarak değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2606, Karar No: 2024/3438, Tarih: 15.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2606 E.  ,  2024/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/527 E., 2023/315 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2018/56 E., 2019/365 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 15.10.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saatte Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1- İlk derece mahkemesince davacının, davalıdan alacaklı olduğu 302.583,14 TL bedelden, 25.09.2018 tarihli duruşmada tarafların mahsuplaşma beyanları ile davacı kayıtlarında davalının alacaklı olduğu 279.374,67 TL’nin mahsubu ile bakiye kalan 23.208,47 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2-İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

3-Bu karara karşı süresinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; sözleşmenin tarafları, aynı sözleşmeden doğan alacaklarını açılan davada mahsup itirazı olarak ileri sürebilecekleri gibi ayrı dava yoluyla da isteyebilecekleri, mahsup itirazında bulunabilmek için cevap süresi içerisinde ileri sürülmesi zorunlu olmadığı gibi karşı dava açılarak talep edilmesinin de zorunlu olmadığı, davacı vekilinin 25.09.2018 tarihli duruşmadaki beyanları ile davacının kendi kayıtlarında davalının alacaklı olduğu miktarı bildiği, bu hali ile davacının talep ettiği miktardan mahsup edilen davalı alacağı bakımından davalı yararına vekalet ücreti takdirinde hukuka aykırı bir yan bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 15.10.2024 gününde kesin olarak oy çokluğuyla karar verildi.(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Taraflar arasında eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasına ilişkin yargılama neticesinde, davacının davalıdan 302.583,14 TL alacaklı olduğu, davalının da 279.374,67 TL davacıdan alacaklı olduğunun anlaşıldığı ve tarafların mahsuplaşma beyanları dikkate alınarak yapılan mahsup neticesinde bakiye 23.208,47 TL yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere aynı hukuki ilişkiden doğan karşı talepler mahsup itirazı olup açılan davada her zaman ileri sürülebilir. Bunun temel dayanağı ise mahsup itirazının aynı hukuki ilişkiden kaynaklanması nedeniyle ayrı bir yargılamayı gerektirmemesidir. Mahsup itirazının yerinde görülmesi ve kabulü durumunda, bu miktar yönünden mahsup itirazında bulunan tarafın haklı çıktığı, diğer bir değişle, davacının haksız çıktığı kabul edilmektedir. Yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin de bu haklılık durumuna göre tayini gerekir.

Davaya konu olayda, davacının davalıdan 302.583,14 TL alacaklı olduğu, davalının da 279.374,67 TL davacıdan alacaklı olduğunun kabul edildiği, tarafların mahsuplaşma beyanları dikkate alınarak yapılan mahsup neticesinde bakiye 23.208,47 TL yönünden davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu kabul ve haklılık durumu dikkate alınmadan davacı lehine 23.208,47 TL üzerinden, davalı lehine ise, 279.374,67 TL üzerinden vekâlet ücreti tayin edilmiştir. Yapılan mahsup neticesinde davacının 23.238,47 TL bakiye alacağı kaldığından bu miktar üzerinden davacı lehine vekalet ücreti tayini gerekir. Aksi düşünülse dahi bu davada mahsuplaşma olduğundan davacının haklı olduğu 302.583,14 TL yönünden davacı yararına, davalının haklı olduğu 179.374,67 TL üzerinden davalı yararına vekalet ücreti tayini gerekendir. Davacının alacağının daha fazla olduğu kabul edilmesine rağmen daha az vekâlet ücretine hükmedilmesinin hiç bir hukuki dayanağı bulunmadığından davacının haklı temyizinin kabulü gerektiği düşüncemle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2019/1615, Karar No: 2020/1020, Tarih: 06.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/1615 E.  ,  2020/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında; Mahkumiyet

2-Sanıklar ... ve ... hakkında; Beraat

I-Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizlemek ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, Mahkemece her ne kadar sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil elde edilemediğinden bahisle beraat kararı verilmiş ise de; sanığın 24.08.2010-26.01.2011 tarihleri arasında şirketin sorumlu müdürü olduğu ve bu tarihler itibariyle yüksek miktarlı faturalar düzenlediğinin anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması; bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaları kullanan şirket yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, kendilerinden sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması; sonucuna göre toplanan tüm deliller birlikte tartışılarak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, III-Sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından, sanıklar ... ve ... hakkında ise 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet ve beraat hükümlerine yönelik sanık ... ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca ''Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır'' hükmü ile 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, ''bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır'' hükmüne aykırı olarak, yokluğunda verilen kararın sanığın bilinen en son adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak iade edilen tebligatın daha sonra sanığın MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmesi yerine, daha önce adli mercilerce usulüne uygun bir tebligat yapılmamış olan adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca yapılmış tebliğ işleminin geçersiz olduğu anlaşıldığından, sanık ...'in temyiz isteminin süresinde yapıldığının kabulü ile 10.01.2019 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ...'un yerinde görülmeyen diğer temyiz taleplerinin reddine; ancak:

1-İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 11.06.2013 tarih ve 34668 esas sayılı iddianamesi ile, tüm sanıklar hakkında, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açılmış ise de; sanıklar hakkında davanın esasını oluşturan vergi suçu raporu ve eklerine kısmen uygun olarak sadece 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan dava şartı olan mütalaanın verildiği, dava konusu edilen “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarına ilişkin olarak sanıklar hakkında verilmiş bir mütalaanın bulunmadığı anlaşıldığından, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince sanıklar hakkında “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre tüm sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devamla anılan takvim yılları için sanıklar ... ve ... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise mahkumiyet kararları verilmesi,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından dava şartı olan mütalaanın verilmesi halinde, sanıkların sorumlu oldukları tarihler itibariyle yüksek miktarlı faturalar düzenlediğinin anlaşılması ve gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması; bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaları kullanan şirket yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, kendilerinden sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması; sonucuna göre toplanan tüm deliller birlikte tartışılarak, sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile beraat kararları verilmesi,

3-Sanık ... yönünden kabul ve uygulamaya göre de;

a)Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her takvim yılı için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanık ... hakkında hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması,

b) Sahte fatura kullanmak suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, kararın gerekçesinde sanığın fiilinin “sahte fatura düzenlemek” suçunu oluşturduğunun kabul edilmesine rağmen hüküm fıkrasında "sahte fatura kullanmak" suçundan hüküm kurularak çelişkiye düşülmesi,

c)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.