muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2253, Karar No: 2023/5197, Tarih: 14.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/2253 E.  ,  2023/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/237 E., 2022/355 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2012 tarihli ve 2010/43 Esas, 2012/309 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanunun), 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Muş Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2012 tarihli ve 2010/43 Esas, 2012/309 Karar Karar sayılı kararının SSÇ müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli ve 2017/10180 Esas, 2018/947 Karar sayılı kararı ile; "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesi ile TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki 'Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur' hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2012 tarihli ve 2018/106 Esas, 2018/296 Karar sayılı kararı ile SSÇ hakkında mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2012 tarihli ve 2018/106 Esas, 2018/296 Karar sayılı kararının SSÇ müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09.05.2022 tarihli ve 2021/8140 Esas, 2022/4181 Karar sayılı kararı ile; "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; SSÇ hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyizen inceleyen Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 13.02.2018 gün 2017/10180 Esas 2018/947 Karar sayılı ilamı ile hükümden sonra cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda yapılan kanun değişiklikleri de nazara alınıp belirlenecek lehe kanuna göre mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulması üzerine dosyanın gönderildiği mahkemece yapılan kanun değerlendirmesi neticesinde 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK’nın 103/1-c.1. maddesinin suça sürüklenen çocuk lehine olduğunun kabul edilmesi karşısında anılan maddede yer alan temel cezanın alt sınırının 8 yıl olduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde belirlenen 10 yıl hapis cezasına göre uygulama yapılması süretiyle fazla ceza tayini" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/237 Esas, 2022/355 Karar sayılı kararı ile SSÇ hakkında mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesiyle değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.02.2023 tarihli ve 2023/10390 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.02.2023 tarihli ve 2023/10390 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Çocuk mağdurlar ..., ... ve ...'un aynı mahallede oturdukları ve aynı okulda öğrenci olarak eğitim gördükleri, 23.12.2009 günü öğle saatlerinde her üç mağdurun birlikte evlerinden çıkarak okullarına doğru gitmeye başladıkları, bu sırada SSÇ ...'in çocuk mağdurları yanına çağırdığı, çocuk mağdurların SSÇ'nin yanına geldikleri, SSÇ'nin çocuk mağdur ...'a şeker verdiği, diğer mağdurları ise gönderdiği, mağdur ...'un evin içine girdiği, mağdur ... evin içine girmeden önce SSÇ'nin mağdura şeker verdiği ve aynı okulda okuyan kız kardeşi ...'nin defterini vereceğini söyleyerek mağduru eve davet ettiği, evin içinde SSÇ'nin mağdur ...'un külotlu çorabını diz kısmına kadar sıyırarak cinsel organına tükürdüğü ve yüzeysel olarak dokunduğu, ...'un ağlamaya başlaması üzerine SSÇ'nin kendi isteği ile ...'un kıyafetlerini giydirdiği ve evden gitmesine izin verdiği, ...'un ağlayarak dışarıya çıktığı şeklinde olay kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. SSÇ hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin SSÇ tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Dosya içeriğine göre lehe yasa madde uygulaması yapılırken SSÇ lehine olan 6545 sayılı yasanın 59 uncu maddesiyle değişik 103 üncü maddenin birinci fıkrası kabul edilmesine karşın hüküm kısmında "28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giden 6545 sayılı yasa değişikliği öncesi hüküm suça sürüklenen çocuğun lehine olduğu olmakla" şeklinde yazılmış ise de gerekçeli kararın delillerin değerlendirme kısmında sehven yapıldığı belirtilen bu yazım mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

3. SSÇ hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan ceza tayin edilirken delillerin değerlendirme kısmında SSÇ yönünden lehe olan yasanın 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giden 6545 sayılı yasa değişikliği sonrası ancak 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesiyle getirilen değişiklik öncesi haliyle uygulanması tespiti karşısında; hüküm kurulurken uygulama dönemine ait tarihte kanun metninde yer almayan 5237 sayılı yasanın 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesinin gözetildiğinin gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuş, anılan hususun 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesine göre Dairece düzeltilmesi mümkün olup Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçenin (3) numaralı bölümünde açıklanan nedenle Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/237 Esas, 2022/355 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 2 numaralı bölümünde yer alan "...5237 sayılı TCK'nın 103/1-3.cümle maddesi de” ibaresinin çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20747, Karar No: 2017/4146, Tarih: 03.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20747 E.  ,  2017/4146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Şikayetçi vekili, hükümden sonra 19.04.2017 havale tarihli dilekçesi ile temyizden feragat etmiş olduğu görülmüşse de vekaletnamesinde feragat yetkisi bulunmadığı görülmekle vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2215, Karar No: 2010/7851, Tarih: 05.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2215 E.  ,  2010/7851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hasımsız olarak açılan davada Erzincan 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.01.2009 tarih ve 2008/1001 - 2009/7 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 15.10.2007 tarihinde müvekkiline ait iş yerinin bodrumunu sel suları bastığını, 1998-2006 tarihleri arasındaki bütün mali evraklar ve 2007 yılına ait 051601 nolu faturaya kadar çıkış faturaları ile ambalajlı şekildeki eşyaların zayi olduğunu, bu zararla ilgili olarak Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 16.10.2007 tarih ve 2007/44-44 D.İş sayılı kararı ile tespit yaptırdığını ileri sürerek, müvekkiline ait 1998- 2006 tarihleri arasındaki bütün mali evraklar ve 2007 yılına ait 051601 nolu faturaya kadar olan çıkış faturalar için zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 16.10.2007 tarih ve 2007/44-44 D.İş sayılı dosyasında ticari defter ve belgelerinin 15.10.2007 tarihinde yağan yağmur nedeni ile zarar gördüğünü beyanla tespit talebinde bulunduğu, davacının ticari defter ve belgeleri 15.10.2007 tarihinde zayi olduğunu beyan ettiği, davacının bu tarihten itibaren 15 gün içerisinde yetkili mahkemeye başvurması gerekirken hak düşürücü süre dolduktan sonra 19.12.2008 tarihinde dava açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3178, Karar No: 2014/20513, Tarih: 01.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/3178 E.  ,  2014/20513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/146709

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2010/372 (E) ve 2013/60 (K)

SUÇ : Mühür bozma

1- 5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Somut olayda ise sanığın, resmi olarak kendisi adına kayıtlı Tadım Unlu Mamülleri isimli işyerindeki hamur teknesi ve fırının, üretim izni bulunmadığı gerekçesi ile Çekmeköy Tarım İlçe Müdürlüğü görevlilerince 08.01.2010 tarihinde mühürlenmesine rağmen mührü kırarak üretime devam ettiğinin iddia edilmesi, sanığın , 24.05.2010 tarihli savcılık ifadesinde işyeri mühürlendikten sonra gerekli izinleri alamadıklarını bu nedenle de ekmek üretmeye devam ettiklerini beyan etmesi, 27.03.2012 tarihli savunmasında ise işyerinde mührün kardeşi R.. Ş.. tarafından kırıldığını, durumu sonradan öğrendiğini, mühürleme yapılmasına rağmen birkaç gün faaliyetlerine devam ettiklerini savunması, 08.01.2010 ve 24.03.2010 tarihli tutanaklarda imzası bulunan tanık R.. Ş..'in mührü kendisinin bozduğunu, işyeri ile kendisinin ilgilendiğini beyan etmesi karşısında, R.. Ş.. hakkında suç duyurusunda bulunulup kamu davası açılması halinde dava dosyaları birleştirilerek, sonucuna göre, mühür bozulduktan sonra mührün konuluş amacına aykırı olarak ticari faaliyette devam ettiği anlaşılan sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığa yüklenen “mühür bozma” suçundan zarar gören ve kovuşturmanın her aşamasında müdahale yoluyla kamu davasına katılma hakkı bulunan mağdur Çekmeköy İlçe Tarım Müdürlüğü'ne duruşma günü usulen bildirilip davaya katılma olanağı sağlanmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 234/1-b maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16580, Karar No: 2012/839, Tarih: 02.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/16580 E.  ,  2012/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi, ..., ..., ..., ... ve ..., ... ile ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazlardan 101 ada 4409 sayılı taşınmazın zilyedi olan Hazineye gerekçeli kararın tebliğ edilmediği, katılan ve 101 ada 34 parselin zilyedi olan ..., 101 ada 2, 3, 4, 5 sayılı taşınmazların zilyetlerinden ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., , ...,..., ..., ..., ... ve ...'a, Orman Yönetiminin dava dilekçesi ve gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşıldığından Hazineye gerekçeli kararın, ..., ..., ..., ......, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a, Orman Yönetiminin dava dilekçesi ve gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Yasasına uygun şekilde tebliğ edilip, temyiz için gerekli süre beklenmeli,

2) Çekişmeli 101 ada 2 ila 7, 9, 16, 17, 18, 24, 25, 26, 33 ila 37 ve 4409 sayılı taşınmazların ve ... köyünde yapılan genel arazi kadastrosunun 3402 sayılı Yasanın 11. maddesi uyarınca askı ilanlarının yapılıp yapılmadığının yapılmış ise hangi tarihler arasında yapıldığının ... Kadastro Müdürlüğünden sorularak, alınacak cevabi yazının,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 02/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1704, Karar No: 2013/2825, Tarih: 12.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/1704 E.  ,  2013/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, fark ücret alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde “7. sınıf, üretim ustabaşı” unvanı ile çalışmakta iken unvanının “4. sınıf, yükleme/boşaltma işçisi” olarak düşürüldüğünü ve bu unvan değişikliği ile birlikte müvekkilinin saatlik ücretinin de düşürülerek ücret kaybına sebep olunduğunu iddia ederek gerek temel ücret kaybı ve gerekse ücret kaybı sebebiyle oluşmuş başkaca hak kayıplarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı işçinin yönetim kurulunun 09.06.2008 tarih ve 107 sayılı kararı ile şirketin diğer birimlerine sınıf ve unvanı düşürülerek nakledildiğini, yönetim kurulunun bu kararını kabul etmeyen ya da tercih talebinde bulunmayan işçilerin iş sözleşmelerinin feshedilmesinin kaçınılmaz olduğunu, davacının ise tercih formu vasıtası ile tercihte bulunarak unvan düşürülmesi işlemine rıza gösterdiğini, yeni işyerinde göreve başladığını, altı iş günlük süre içinde bu durumu kabul etmediğini işverene bildirmediğini, saat ücretinin düşürülmesinin de sınıf düşürülmesinin doğal sonucu olduğunu, davacının yaklaşık bir buçuk yıl kadar ücretine itiraz etmeksizin çalışmasını sürdürdüğünü, bunun zımni bir kabul anlamında olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir..

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu sınıf ve ücret düşürme işleminin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 62. maddesine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının ücreti ve unvanı ile sınıfı düşürülerek başka bir işyerine naklinin hukuken geçerli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davalı işverenin 09.06.2008 tarih ve 107 sayılı kararıyla özelleştirme sebebiyle işyeri değişikliği yapılması konusunda işçilerden tercih formu topladığı, beş tane tercih hakkı tanındığı, formun en altında nakil talebinde bulunan olarak işçilerin imzasının yer aldığı ve ayrıca idarenin ihtiyaçlarına göre tercih dışı nakilin ve nakil edilecek yerde işçinin emeğine ihtiyaç duyulan iş ünvanı ve sınıfı çerçevesinde nakledilme ve çalışmanın kabul edildiğinin yazılı olduğu görülmektedir. Davacının da bu kapsamda sınıf ve unvanın düşürülerek yeni işyerinde çalıştırıldığı, bu değişikliğin ücretin miktarında da düşmeye sebep olduğu anlaşılmaktadır.

Dava tarihinde henüz 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun da yürürlüğe girmemiş olduğu dikkate alındığında, işverene iş sözleşmesinde değişiklik yapmak yetkisi veren söz konusu kayıtlar geçerli olup bu kayıtlar neticesinde işverenin yönetim hakkı kapsamı genişlemektedir. Bu durumda işverence işçi tarafından verilen değişiklik yapma yetkisine dayanılarak iş sözleşmesinde değişiklik yapılması 4857 sayılı Kanun’un 22. maddesine aykırı olacak şekilde çalışma koşullarının değiştirildiği şeklinde değerlendirilemez.

Diğer taraftan somut olayda, işverene ücrette indirim yapabilme yetkisinin işçi tarafından verilip verilmediği hususunun açıklığa kavuşturulması gereklidir. Davacı işçi tarafından tercih formu isimli belgede işverene sınıf ve unvan değişikliği yapma yetkisi verilmiştir. Ücretteki düşme ise bu değişikliğin doğal sonucu olup davacı işçi tarafından verilen değişiklik yetkisinin bu değişikliğin doğal sonucu olan ücretin indirilmesini de kapsadığı açıktır. Davalı işveren tarafından sınıf ve unvan değişikliğine bağlı olarak ücretin düşürülmesi dışında ayrıca ücrette bir indirime gidilmediği de gözönünde bulundurulduğunda davanın reddi yerine yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilerek davacı lehine fark ücret alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.