muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/857, Karar No: 2024/791, Tarih: 24.01.2024

Kolluk tarafından yapılan istihbarat çalışmaları neticesinde sanığın ikametinde uyuşturucu madde sattığına dair bilgi elde edilmesi, hakkında iletişimin tespiti ve dinlenmesi kararı bulunan sanığın suç tarihinde tanık ... ile yaptığı telefon görüşmelerinden; sanık ile adı geçen tanığın sanığın ikametinde buluşacaklarının anlaşılması, söz konusu bu görüşmeler üzerine taraflar arasında uyuşturucu madde alışverişi olabileceğini değerlendiren ve bu kapsamda sanığın ikametinin çevresinde tertibat alan

görevlilerce düzenlenen 30.03.2017 tarihli fiziki takip tutanağında; 29.03.2017 tarihinde saat 21.30 sıralarında tanık ...'in sürücülüğünü yaptığı aracın sanığın oturduğu binanın önünde durduğunun, araçtan inen adı geçenin binaya girip yaklaşık beş dakika sonra söz konusu yerden çıkarak aracına bindiğinin, kısa bir takipten sonra görevlilerce saat 21.40 sıralarında durdurulan aracın sürücüsü tanık ...'in üzerinde yapılan aramada suç konusu iki adet uyarıcı nitelikteki tabletin ele geçirildiğinin belirtilmesi, tanık ...'in kollukta 29.03.2017 ve 31.03.2017 tarihlerinde müdafi eşliğinde verdiği ifadelerinde; ele geçirilen suç konusu tabletleri 30 TL karşılığında sanıktan aldığını, suç tarihinde sanık ile yaptığı telefon görüşmelerinin uyarıcı tablet satın almaya ilişkin olduğunu, sanıktan daha önce de 30 TL karşılığında uyarıcı tablet satın aldığını beyan etmesi, yine tanık ...'in 31.03.2017 tarihinde emniyette gerçekleştirilen ve müdafinin de hazır bulunduğu canlı teşhiste, dört farklı kişinin arasından sanığı gösterip suç konusu uyarı tabletleri sanıktan satın aldığını söylemesi, bu hâliyle adı geçen tanığın ifadeleri ile görevlilerce düzenlenen 30.03.2017 tarihli fiziki takip tutanağı içeriğinin örtüşmesi, her ne kadar tanık ... savcılıkta ve mahkemede kolluktaki beyanlarından farklı olarak; suç konusu tabletleri açık kimlik bilgilerini bilmediği bir şahıstan aldığını, kolundaki dövmeyi sildirmek amacıyla suç tarihinde sanıkla telefonda görüştüğünü ve bu nedenle sanığın ikametine gittiğini ifade etmiş ise de sanık ile adı geçen tanık arasındaki görüşmelere ilişkin düzenlenen iletişimin tespiti tutanaklarında bu yönde herhangi bir ibarenin bulunmaması, Yerel Mahkeme ile Bölge Adliye Mahkemesinin, sözlülük, doğrudan doğruyalık ve yüz yüzelik ilkeleri uyarınca elde edilen delilleri vicdani kanaatleri ile serbestçe takdir etme yetkileri de dikkate alarak, dosya kapsamındaki delillerle sanık hakkında varılan sonucun hukuk kurallarına, akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere uygun olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, tanık ...'e suç konusu uyarıcı nitelikteki tabletleri sattığının sabit olduğunun, dosyadaki somut deliller karşısında sanığın suç ve cezadan kurtulmaya yönelik olan savunmalarına itibar edilemeyeceğinin, Yerel Mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesince tanık ...'in beyanlarının hukuka aykırı olarak yanlış değerlendirilmediğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.'' gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE, Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 24.05.2018 tarihli ve 2018/2418 Esas, 2018/2436 Karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA, dosyanın Dairemize tevdiine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

Sanığın mahkûmiyetine ilişkin yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İletişimin tespiti tutanaklarının içeriklerine ve hakkında ayrı soruşturma yürütülen tanık ...'in soruşturma aşamasındaki beyan ve teşhisi karşısında sanığın ...'e uyuşturucu madde sattığı sabit görülerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.09.2021 tarihli ve 2018/20-410 Esas, 2021/366 Karar sayılı kararı ve gerekçesi gözetilerek; İlk Derece Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 15.11.2017 tarihli ve 2017/2272 Esas, 2017/2238 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5350, Karar No: 2018/4037, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5350 E.  ,  2018/4037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yerine 51/1-a. maddesi yazılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9403, Karar No: 2012/5880, Tarih: 01.03.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/9403 E.  ,  2012/5880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 459/2-son, 72; 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın bilirkişi raporlarının soyut olup delillerin hatalı değerlendirildiğine ilişkin yerinde görülmeyen itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 765 sayılı TCK’nın 459/2. maddesi gereğince temel adli para cezasının 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi uyarınca 450 TL olması gerektiği halde 800 TL olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 765 sayılı TCK’nın 459/2. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında 450 TL adli para, sanığa verilen adli para cezasının sanığın kazadaki kusuru dikkate alınarak 765 sayılı TCK'nın 455/son maddesi gereğince 3/8 oranında indirilerek 281 TL adli para, sanığa verilen aynı türden adli para cezalarının TCK'nın 72. maddesi uyarınca içtima ettirilerek sanığın neticeten 1625 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmek suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/03/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9764, Karar No: 2014/13077, Tarih: 01.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9764 E.  ,  2014/13077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VASİ ADAYI : ....

KISITLI ADAYI : ....

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

....1.Sulh Mahkmesince kısıtlının yerleşim yerininin “....” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise;kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının “...” de ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir

Dosya kapsamından, her ne kadar mernis kaydına göre kısıtlının “....” olarak belirtilmekte ise de kısıtlı adayı hakkında yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlının “....mah.....Sok. No:... Daire:5......” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın,... 1.Sulh Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8288, Karar No: 2012/40714, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/8288 E.  ,  2012/40714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 07/09/2010 tarihli temyiz dilekçesinin 23/08/2010 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara yönelik olduğunun kabulü ile yapılan incelemede,

Temyiz isteminin reddine dair 23/08/2010 gün, 2007/377 E 2008/464 K sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 05/07/2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5078, Karar No: 2020/5805, Tarih: 14.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/5078 E.  ,  2020/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını savunması, vergi raporunda suça konu faturaları düzenleyen şirketler hakkında sahte fatura düzenleme suçundan vergi incelemesi yapıldığı belirtilmesine rağmen bu raporların dosya arasına alınmadığının anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yıllarında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3558, Karar No: 2021/3113, Tarih: 25.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3558 E.  ,  2021/3113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 11/05/2010 tarih ve 2010/4487 esas sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı, iddianame başlığında suç tarihi olarak "2009" yılı gösterilmiş ise de, 2009 takvim yılına ilişkin açılmış bir dava bulunmadığı, sanığa atılı suçun 2007 takvim yılına ilişkin sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığa yüklenen "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 25.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13640, Karar No: 2018/2324, Tarih: 12.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13640 E.  ,  2018/2324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden haksız şekilde kayıp kaçak vb. bedeli adı altında bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek, şimdilik 1.000.00.-TL davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı, 18/01/2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 10.336.78 - TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tahsil edilen bedellerin yasal olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel

miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-)Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4550, Karar No: 2010/6313, Tarih: 04.10.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/4550 E.  ,  2010/6313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmek suçundan ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak yeniden yargılanma ve uyarlama talebinin reddine dair (...) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04/12/2009 gün ve 370/356 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 32/1 ve 57/1 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra ortaya çıkan yeni deliller sebebiyle duruşma açılarak yapılan yargılamanın yenilenmesi davası sonucu kurulan hükümde kanuna aykırı cihet görülmediğinden, hükümlü müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, katılan vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 04/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4646, Karar No: 2015/6959, Tarih: 23.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4646 E.  ,  2015/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/87952

MAHKEMESİ : İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2010/287 (E) ve 2011/310 (K)

SUÇ : Nitelikil dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 21/04/2010

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, .. Üniversitesi Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksek Okulu ön lisans diploması fotokopisi ve geçici mezuniyet belgesi fotokopisini ibraz ederek .. Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde, 24/02/2004 tarihinde geçici işçi statüsünde ve İş Kanunu kapsamında göreve başladıktan sonra 15/10/2007 tarihinde, aynı belgeleri tekrar ibraz ederek bu sefer de 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu 4(B) maddesi kapsamında sözleşmeli personel statüsüne geçerek sağlık teknisyeni ünvanıyla 21/04/2010 tarihine kadar çalışmaya devam edip, bu tarihler arasında maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, bu şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Yeminli Mali Muşavir Bilirkişi tarafından alınan raporda sanığın haksız olarak devletten aldığı maaşın 98.477.32 TL olduğunun belirlendiğinin anlaşılması karşısında; adli para cezasının bu miktar üzerinden hesaplanması gerekirken, mahkemece sanığın çalışmasının karşılığı olarak 41.885.13 TL hakkı olduğu kabul edilerek kurum tarafından kendisine yapılan toplam ödemeden bu miktarın çıkarılması suretiyle sonuç olarak 56.592.00 TL adli para cezası üzerinden adli para cezasının hesaplanması suretiyle eksik para cezası verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.