muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13101, Karar No: 2016/2455, Tarih: 10.02.2016

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III – Davaya Katılma:

2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Denetim, bilgi verme ve bildirim yükümlülüğü” kenar başlıklı 12. maddesine göre kanun hükümlerine uyulup uyulmadığını denetleme yetkisi Çevre ve Orman Bakanlığı ile yetkisini devrettiği diğer kurumlara aittir. Bu durumda aynı Kanunun 30. ve CMK’nın 237/1 maddelerine göre Çevre ve Orman Bakanlığı ile denetleme yetkisinin devredildiği kurumlar veya çevreyi koruma ve çevre ile ilgili düzenleme yapma yetki ve görevi bulunan mahalli idareler davaya katılabileceği gibi, çevre kirliliği eyleminden zarar görmeleri koşulu ile gerçek ya da diğer tüzel kişilerin davaya katılması da mümkündür.

IV - Yargılamaya Konu Olay:

Sanığın, suça konu atıkların çöplüğe atıldığı fabrikanın idari işler müdür olduğu, fabrikadan çıkan fluerosan, eldiven, dişli kalıpları kartonları, firma faturaları, araç lastikleri, boya kutuları, pas sökücü sprey, boş silikon ambalajları , cam yünleri, evsel atıkların Temelli Belediyesine ait çöplüğe atıldığı iddia edilmiştir.

Sanık savunmasında, atıkların kendi çalıştığı süreden önceki döneme ait olduğunu belirtmiştir.

Dosyada atıkları gösteren fotoğraflar bulunmaktadır.

Sanığın, suça konu atıkların çöplüğe atıldığı fabrikanın idari işler müdür olduğu, fabrikadan çıkan fluerosan, eldiven, dişli kalıpları kartonları, firma faturaları, araç lastikleri, boya kutuları, pas sökücü sprey, boş silikon ambalajları , cam yünleri, evsel atıkların Temelli Belediyesine ait çöplüğe atıldığı iddia edilmiştir.

Sanık savunmasında, atıkların kendi çalıştığı süreden önceki döneme ait olduğunu belirtmiştir.

Dosyada atıkları gösteren fotoğraflar bulunmaktadır.

Bu durumda;

Dosya, üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdi edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı yönünden, yukarıda (II) numaralı kısımda açıklanan yönetmelikler ve bitkisel yağ atıkları bulunduğu iddiası göz önüne alınarak 2015 yılında yayınlanan Atık Yönetimi Yönetmeliği ve Bitkisel Atık Yağların Kontrolü Yönetmeliği ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak içerikte rapor alınmalıdır.

Rapor içeriğine göre atıkların toprak alıcı ortamını, dolayısıyla çevreyi kirletmediği, kirletme ihtimali taşımadığı sonucuna ulaşılması halinde, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 24. maddesi gereğince;

a)Atığın, miktar ve içerik itibariyle sadece görsel kirlilik oluşturan ve basit bir çaba ve az masraf ile giderilmesi, ortamdan uzaklaştırılması hümkün olan yüzeysel kirlenme oluşturması halinde, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 20/s bendi,

b)Yüzeysel kirlenme boyutunu aşan kirlilik oluşturması durumunda ise 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 20/j Maddesi gereğince idari yaptırım kararı verilip verilmeyeceğinin tartışılması gerekir.

Açıklanan gerekçelerle eksik incelemeyle kurulan hüküm kanuna aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar :

Sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17812, Karar No: 2017/239, Tarih: 16.01.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/17812 E.  ,  2017/239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.05.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 02.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava tapu iptali ve tescil veya tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; davalı ile müvekkili arasında 20/04/2004 tarihli protokol başlıklı yazılı anlaşma mevcut davacı ... Meclisi'nin 25.10.1995/5 tarih/sayılı ve ... Belediye Encümeni'nin 08.11.1995/826 tarih/sayılı kararına müsteniden anlaşmanın kendisine yüklediği yükümlülükleri davalının kendisinde yarattığı güvene binaen yerine getirerek tapuda ... sitesi... mahallesi ... pafta ... ad... parselde kayıtlı taşınmazı davalı adına devir etmiş ise de, davalının ihtara rağmen ... mahallesi ... pafta ... ada ... parselde kayıtlı taşınmaz üzerinde 22 no'lu blok baş tarafından 3 adet 50 m2'lik ünite iş yeri ve bu iş yerlerine ait 150m2'lik açık çalışma alanının mülkiyetini müvekkiline devretmeyerek yükümlülüklerini yerine getirmediğini, öncelikle sözkonusu tapunun iptali ile .... ....mahallesi... pafta... ada ... parselde kayıtlı taşınmaz üzerinde 22 no'lu blok baş tarafından 3 adet 50 m2'lik ünite iş yeri ve bu iş yerlerine ait 150m2'lik açık çalışma alanının müvekkili adına tesciline, terdiden davalının müvekkilinin sözleşmenin geçersizliği sebebiyle uğradığı zarar mukabilinde şimdilik fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 94.633,00 TL'nin faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

./..

2015/17812 - 2017/239 -2-

Davalı kooperatif temsilcisi; öncelikle davanın niteliği itibariyle 1 ve 5 yıllık zaman aşımı sürelerinin dolduğunu, bu nedenle davanın reddinin gerektiğini, 1995 tarihinde her ne kadar 4 no'lu parselin devri için belediye meclis kararınında dükkan karşılığı belirtilmiş ise de, bu parselin tapudaki devrinin bedel karşılığı satış olarak kooperatiflerine intikal ettiğini, bedellerin tapu devrinden önce belediyeye ivazlı bağış adı altında yatırıldığını, daha sonradan da bu parselin hatalı ve eksik ölçümlerinden kaynaklanan farklar için istenen ödemelerin yapıldığını, davacının dayandığı 20.04.2004 tarihli protokolün geçersiz olup hukuki değer taşımadığını dava konusu dükkanların değerleri toplamının en çok 40.000,00 TL civarında olup dava değeri ve talep olunan zarar tazminat miktarının çok yüksek gösterildiğini, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; protokolün intikale uygun belge olmadığı, ... Belediyesi İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 30.01.2015 tarihli yazısı ile davalı tarafça sunulmuş olan makbuzların dayanakları incelendiğinde, dava konusu yerin devri hususundaki iddia ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında düzenlenen 20/04/2004 tarihli protokol başlıklı sözleşme adi yazılı olmasına rağmen geçerlidir. Davacı edimini yerine getirdiğinden sözleşmenin geçersizliğinin ileri sürülmesi iyiniyet kurallarına aykırıdır.

Kaldı ki davalı savunmasında edimini yerine getirdiğini tapuda devredilen taşınmazın bedelini ödediğini, ödemelere ilişkin olduğunu iddia ettiği makbuzları dosyaya sunmuşsa da davalı tarafından dosyaya ibraz edilen makbuzların... Belediye başkanlığın 30.01.2015 tarihli yazısına göre; 12.08.1993 tarih 6778 no ve 22.02.1994 tarih 13976 no'lu ivazlı bağış nitelikli 40.000.000 ve 30.000.000 eski TL miktarlı makbuzlar 17.08.1993 tarih 401 sayılı Belediye Encümen kararındaki ....Yapı Kooperatifi Başkanlığı'nın 12.08.1993 tarih 1993-67 sayılı yazısındaki talebi ile sanayi sitesine ait taşınmazların 18. madde uygulaması içine dahil edilmesi bu işlemlerin tamamlanması için 70.000.000 ivazlı bağışta bulunma talebinin kabulü hükmü gereği kesildiği, 19.04.1993 tarih 4185 sayılı 101.000 eski TL miktarlı tüm fer'i gelir nitelikli makbuz Uzunköprü Belediye Başkanlığınca Sanayi sitesindeki yolların mekanik yama ve kaplama yapılması işinde katılım payı olarak kesildiğini, 23.12.2005 tarih 60613 ve 14.07.2006 tarih ... makbuz no'lu taşınmaz mallardan elde edilen gelir vasıflı makbuzlar 05.08.2005 tarih 357 ve 07.07.2006 tarih 130 sayılı Belediye Encümen kararı gereğince

../...

2015/17812 - 2017/239 -3-

Uzunköprü Küçük Sanayi Sitesi Yapı Kooperatifi Başkanlığı'nın mülkiyetindeki 1029 ada 6 parseldeki taşınmazların yola terk ve yoldan ihdas işlem talebi sonucu yoldan ihdas yapılan ve sanayi sitesine katılan alanlara ait bedel olarak kesildiği bildirilmiştir.

Bu durumda davalının savunmasının aksine makbuzların başka işlemler nedeniyle düzenlendiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden taraflar arasında düzenlenen protokolü tadil eden başka bir sözleşme de bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davacı vekili 12.03.2014 havale tarihli dilekçesiyle "... ada ..parsel... nolu bloktan 16 nolu bağımsız bölümün tapusunun iptali ile davacı ... adına tescilini; terdiden de davalıya devredilen alanın tapu kaydının iptal ve davacı adına tescili ile zararın tazminini istemiştir.

Diğer taraftan, davacı vekili 12.03.2014 havale tarihli dilekçesiyle "... ada ..parsel... nolu bloktan 16 nolu bağımsız bölümün tapusunun iptali ile davacı ... adına tescilini; terdiden de davalıya devredilen alanın tapu kaydının iptal ve davacı adına tescili ile zararın tazminini istemiştir.

O halde; davacının maliki olduğu taşınmazı davalıya temlik ettiği, ancak davalının taraflar arasında 20.04.2004 tarihinde düzenlenen protokol gereğince belirlenen edimini yerine getirmediği açık olup, mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarıyla protokolde davacı adına tescili öngörülen alanın 16 nolu bağımsız bölümü kapsadığının belirlendiği ve davacı vekilinin de 12.03.2014 tarihli dilekçesiyle anılan bağımsız bölüm yönünden tapu iptal ve tescil talebinde bulunduğu gözetildiğinde, ... ada... parsel ... nolu blok 16 bağımsız bölüm nolu işyerinin davalı adına olan tapu kaydının iptali ve davacı ... adına tesciline karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

16.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1077, Karar No: 2016/27, Tarih: 26.01.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/1077 E.  ,  2016/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi : Ağır Ceza

Kasten öldürme suçundan sanıkların TCK'nun 81/1, 62/1, 53/1, 54 ve 63. maddeleri uyarınca yirmibeş yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin, Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.09.2009 gün ve 383-287 sayılı resen temyize tâbi olan hükmün, sanıklar müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.02.2011 gün ve 3835-396 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 30.05.2013 gün ve 111581 sayı ile;

"Sanıkların internet kafeye giderek camını kırdıkları ve olayın ilk aşamasında haksız hareketin kendilerinden kaynaklandığı konusunda tereddüt bulunmamaktadır. Ancak ikinci aşamada maktulün sanıkların evinin önüne gidip sanıklarla tartıştığı, araca binip kendisi ile kafeye gelmelerini söylediği, silah alıp sanıklara saldırdığı, ikinci saldırıyı başlatanın maktul olduğu, taraflar arasındaki tahrik dengesinin sanıklar lehine bozulduğu göz önüne alınarak, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kasten öldürme suçu yönünden kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 27.06.2013 gün ve 2665-4679 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş, 04.02.2014 gün ve 538-29 sayı ile;

"Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı olarak görev yaptığı sırada, 'sanıkların tutukluluk hallerinin devamına' ilişkin karara yapılan itirazı inceleyip; 'sanıklara atılı suçun vasıf ve mahiyeti, mevcut delil durumu ve hükmün gerekçesine göre, tutukluluk hallerinin devamına' şeklinde görüş açıklayan Hâkim Meryem Üstüner'in, Yargıtay Üyesi seçilmesinin ardından, hükmün temyiz incelemesini gerçekleştiren Yargıtay 1. Ceza Dairesi heyetinde de yer alarak, Özel Dairenin 02.02.2011 gün ve 3835-396 sayılı kararına katılması, CMK'nun 23. maddesine aykırılık oluşturduğu gibi, Anayasanın 90. maddesi uyarınca iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının da ihlali niteliğindedir.

Bu itibarla, itirazın değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, dosyanın Yargıtay Üyesi Meryem Üstüner'in katılımı olmaksızın oluşturulacak heyetle temyiz incelemesi yapılması için 1. Ceza Dairesine gönderilmesine" karar verilmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.05.2014 gün ve 2425-3077 sayı ile;

Bu itibarla, itirazın değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, dosyanın Yargıtay Üyesi Meryem Üstüner'in katılımı olmaksızın oluşturulacak heyetle temyiz incelemesi yapılması için 1. Ceza Dairesine gönderilmesine" karar verilmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.05.2014 gün ve 2425-3077 sayı ile;

"... Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Kadir'in kasten öldürme, tehdit; Cemal'in ise kasten öldürme ve ruhsatsız silah bulundurma suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, suç vasfına, yasal savunma şartlarının oluştuğuna, sanıklar hakkında meşru müdafaada sınırın aşılmasının uygulanması gerektiğine, tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen resen de temyize tâbi bulunan hükümlerin onanmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 25.06.2014 gün ve 111581 sayı ile;

"Sanıkların internet kafeye giderek camlarını kırdıkları olayda, ilk haksız hareketin kendilerinden kaynaklandığı konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Ancak ikinci aşamasında maktulün sanıkların evinin önüne giderek sanıklarla tartışması, sanıklara araca binerek kendisi ile kafeye gelmeleri gerektiğini söylemesi, aracından silah alarak sanıklara saldırması, ikinci saldırıyı başlatanın maktul olduğu, meşru savunmanın tartışılması gerektiği noktasına varan eylemin tarafları arasındaki tahrik dengesinin sanıklar lehine bozulduğu ve TCK'nun 29. maddesi gereğince asgari hadden indirim yapılması gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 15.09.2014 gün ve 3732-3874 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş, 25.11.2014 gün ve 614-523 sayı ile;

"CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 318. maddesine göre, ağır cezaya müteallik işlerde temyiz incelemesi, temyiz dilekçesindeki istem üzerine duruşmalı yapılmalıdır. Ağır cezalık işler 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde, 'on yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işler' olarak tanımlanmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 299. maddesinde de, 1412 sayılı Kanunun 318. maddesine benzer bir biçimde; on yıl veya daha fazla hapis cezasına ilişkin hükümlerde, temyiz başvurusundaki istem üzerine temyiz mercii tarafından incelemenin duruşma yoluyla yapılmasının zorunlu bulunduğu hükme bağlanmıştır.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 299. maddesinde de, 1412 sayılı Kanunun 318. maddesine benzer bir biçimde; on yıl veya daha fazla hapis cezasına ilişkin hükümlerde, temyiz başvurusundaki istem üzerine temyiz mercii tarafından incelemenin duruşma yoluyla yapılmasının zorunlu bulunduğu hükme bağlanmıştır.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanıkların kasten öldürme suçundan yirmibeş yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik, müdafilerinin yasal süresinde verdiği dilekçesinde duruşma isteminde bulunması karşısında, temyiz incelemesinin duruşma açılarak gerçekleştirilmesi gerekirken, evrak üzerinden inceleme yapılarak karar verilmek suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlandığı anlaşılmaktadır. Savunma hakkının kısıtlanması, CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte olan 308. maddesinde sayılan mutlak bozma nedenlerindendir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire onama kararının, sanıklar müdafiinin duruşmalı temyiz incelemesi yapılmasına ilişkin talebi konusunda karar verilmemesi isabetsizliğinden kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesinin duruşmalı yapılabilmesi için, Özel Daireye gönderilmesine" karar verilmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.05.2015 gün ve 945-3165 sayı ile;

"Sanıkların maktule ait iş yerine zarar verip oğlunu tehdit ederek ilk haksız hareketi gerçekleştirmeleri, daha sonra bu olayı görüşmek üzere yanlarına gelip iş yerine davet eden maktule saldırarak haksız zeminde bulunmaya devam etmeleri, kendisinden yaşça genç olan iki kişinin saldırısına uğrayan maktulün başlangıçta kullanmadığı silahına davranmasının, kamayla saldıran sanıklar tarafından dövülmesinden sonra vuku bulması karşısında maktulün meşru savunma koşulları altında tabanca ile ateş etmesinin haksız tahrik olarak kabul edilemeyeceği, bu şekilde gelişen olayda her defasında etki-tepki dengesinin sanıklar lehine bozulduğundan söz edilemeyeceği, ayrıca meşru müdafaaya karşı meşru müdafaa veya haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla sanıklar hakkında TCK'nun 29. maddesinin uygulanmamasına dair gerekçe ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.