muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24741, Karar No: 2012/43706, Tarih: 15.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/24741 E.  ,  2012/43706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Düşürülme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, temyizin kapsamına göre 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunun 8.maddesi ile değişik 14.maddesi, 6110 sayılı Kanunun geçici 1.maddesinin 2.fıkrası ve 18/02/2012 gün ve 28208 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09/02/2012 gün ve 2012/1 sayılı iş bölümü kararı uyarınca sanığın 5237 sayılı 160/1 maddesine uyan kayıp eşyayı sahiplenmek suçundan temyizi inceleme görevi Yüksek 13. Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 15/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10476, Karar No: 2013/9741, Tarih: 10.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/10476 E.  ,  2013/9741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı VUK'na muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı VUK'nun 5729 sayılı Kanunla değişik 359/b-1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 43, 53. maddeleri gereğince 4 yıl 6 ay hapis cezası ve belirtilen sürelerde belirtilen haklardan yoksunluk, temyiz talebinin reddine

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK’nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, yerel mahkeme kararında ise; kanun yolunun "temyiz" olduğu belirtilmediği gibi, başvurulabilecek kanun yolu süresinin başlangıcının da açık ve tereddüte neden olmayacak şekilde gösterilmediği, ayrıca gerekçeli kararı havi tebligatın, sanığın daha önce geçerli bir tebligat yapılmamış adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi işleminin de usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine cezaevinden gönderdiği 21.06.2010 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü gerektiği cihetle, hukuki dayanaktan yoksun olarak verilen 24.06.2010 gün ve 2008/1428 Esas, 2009/1505 karar sayılı "temyiz talebinin süre yönünden reddine" dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü;

Kabul ve uygulamaya göre; gerekçeli karar başlığına "2006" olarak eksik yazıldığı anlaşılan suç tarihinin "2006-2008" şeklinde mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın, yüklenen suçla bir ilgisinin olmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Kabul ve uygulamaya göre; gerekçeli karar başlığına "2006" olarak eksik yazıldığı anlaşılan suç tarihinin "2006-2008" şeklinde mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın, yüklenen suçla bir ilgisinin olmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Yetkilisi aynı kişi olsa bile, farklı mükellefiyet kayıtları bulunan şirketlere ait faturaların sahte olarak düzenlenmesi eylemlerinde birbirinden bağımsız ve şirket sayısınca suç oluşacaktır. Keza farklı takvim yıllarında işlenen "sahte fatura düzenlemek" suçlarının da birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar oluşturacağı Dairemizin istikrar kazanmış kararları ile sabittir. Dosya kapsamı ve Vergi Tekniği Raporları içeriğine göre; suç tarihlerinde sanığın yetkilisi olduğu şirketlerce düzenlenen sahte faturaların yetkili vergi inceleme elemanına ibrazı sağlanamamıştır. Bu durumda, herhangi bir ticari faaliyette bulunmadığı hususu sabit olan ve bu nedenle düzenlediği faturaların sahte olduğu konusunda tereddüt bulunmayan suça konu şirketlerce, en son hangi tarihte sahte fatura düzenlendiği ve dolayısıyla suç tarihlerini tespit etmek için söz konusu şirketler tarafından verilen matrahlı KDV beyannamelerinin esas alınması gerekir. Dosya içeriğine göre her iki şirket yönünden de sanığın yetkili olduğu 2006 ve 2007 takvim yıllarının değişik vergi dönemlerinde matrahlı KDV beyannamesi verildiği açıktır. Ancak son matrahlı KDV beyannameleri 2007 takvim yılının 8. ayında verildiğine ve bu tarihten sonra sahte fatura düzenlendiğine dair dosya içinde somut bir delil bulunmadığına göre, 2007 takvim yılı yönünden "sahte fatura düzenlemek" suçunun suç tarihinin 2007 yılı Ağustos ayı olduğunu kabul etmek gerekir. Sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan da kamu davası açıldığı, ancak bu takvim yılında sahte fatura düzenlendiğine dair herhangi bir delil bulunmadığı görülmekle, yukarıdaki açıklamalarda gözönüne alındığında, sanık hakkında her iki şirket ile ilgili olarak 2006 ve 2007 takvim yılları yönünden, zincirleme suç koşullarının oluştuğu da gözetilerek, ayrı ayrı 2'şer kez olmak üzere toplamda 4 ayrı "sahte fatura düzenlemek" suçundan mahkumiyetine, 2008 takvim yılı yönünden ise ayrı ayrı beraatine hükmolunması gerekirken, sanığın her iki şirketle ilgili değişik takvim yıllarındaki eylemlerinin zincirleme suç kapsamında değerlendirilmesi ve yazılı şekilde, suç tarihi de "01.04.2008" şeklinde hatalı olarak belirlenmek suretiyle bu tarihten önce yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesine göre mahkumiyet hükmü tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7459, Karar No: 2018/12923, Tarih: 07.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/7459 E.  ,  2018/12923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, suç tarihinde saat 20.00-21.00 arasında gündüz sayılan zamanda mağdurun ikametinin bulunduğu apartmanın merdiven boşluğunda bırakılan mağdura ait bisikleti aldığı ve tanık ....'e sattığı, tanık...'in beyanı üzerine kendisine ulaşılan sanığın soruşturma aşamasında savcı huzurunda alınan savunmasında, mağdura ait bisikleti apartmanın giriş bölümünden aldığını kabul ettiği, kovuşturma aşamasında ise suça konu bisikleti kuzeni ....'ya ait olduğunu düşünerek aldığını, suç kastının olmadığını savunduğu, sanığın savunmasının doğruluğunun tespiti bakımından, suç tarihinde mağdurun ikamet ettiği apartmanda .... isimli bir kişinin oturup oturmadığının araştırılması ve ....'nın da tanık olarak ifadesine başvurularak olaya ilişkin bilgi ve görgüsünün sorulması gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9791, Karar No: 2014/12968, Tarih: 24.11.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/9791 E.  ,  2014/12968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 02.07.2014- 2014/97 esas ve 2014/98 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, vekaletnamede temyizden vazgeçme yetkisi bulunan sanık müdafiinin 30.10.2014 tarihli dilekçesinde yer alan " müvekkilimizin yazılı talebi dikkate alınarak temyiz hakkımızdan feragat ettiğimizden, karara kesinleşme şerhi verilmesini talep ederiz" şeklindeki beyanı temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğundan; hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13843, Karar No: 2006/16653, Tarih: 19.09.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/13843 E.  ,  2006/16653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalvaç İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İ.İ.K.’nun 170/3.maddesinde, inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu “anlaşılırsa” itirazın reddine karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Somut olayda Adli Tıp Kurumu Başkanlığınca düzenlenen raporda inkar edilen imzanın borçluya ait olup olmadığının tesbit edilemediğinin açıklandığı görülmektedir. Bu durumda yasada öngörülen “inkar edilen imzanın borçluya ait olduğunun anlaşılması” koşulu gerçekleşmemiştir.Senette ki imzanın borçluya ait olduğunu ispat külfeti senet elinde olup takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir. O halde, Mahkemece, borçlunun imzaya itirazının kabulüne karar verilmesi yerine yazılı gerekçe ile reddi  isabetsizdir.

Kabule göre de; Avukatlık Ücret Tarifesinin ikinci kısım,ikinci bölümünün 3.maddesine göre maktu ücreti vekalete karar verilmesi gerekirken, vekalet ücretinin nisbi olarak belirlenmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3393, Karar No: 2011/3639, Tarih: 25.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3393 E.  ,  2011/3639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 455/2-son, 59/2, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanık ve katılan-sanığın mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar müdafileri, Cumhuriyet savcısı, katılan ... ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında hükmedilen adli para cezasının 2 yılın üzerindeki hapisten çevrilmiş olması ve sanık ...'un diğer tarafın zararını karşılamamış olması nedeniyle tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafilerinin kusura, katılanların teşdide, Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkında TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanmamasına ilişkin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 5252 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca 450 TL'yi geçemeyeceğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, her iki sanığın temel adli para cezalarının 450 TL olarak tayini, 765 sayılı TCK'nın 455/son maddesi uyarınca kusurları oranında indirim yapılarak sanık Cemaletin'in 168 TL, sanık ...'ın 281 TL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına, anılan Kanunun 59. maddesi uyarınca sanık ...'un 140 TL, sanık ...'ın 234 TL adli para cezasıyla cezalandırılıp, TCK'nın 72. maddesi uyarınca sanık ...'in sonuç para cezasının 5600 TL, sanık ...'ın 9354 TL olarak belirlenmesi suretiyle diğer yönleri doğru olan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/182, Karar No: 2014/4268, Tarih: 03.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/182 E.  ,  2014/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.03.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/2778, Karar No: 2024/16940, Tarih: 16.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/2778 E.  ,  2024/16940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan ayrı ayrı beraat kararları verilmiştir.

2.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, dosya kapsamı ve tanık anlatımlarından sanıkların katılana hakaret ettiklerinin sabit olduğuna, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, yargılama sonuçlarına uygun şekilde sanıklar hakkında beraat hükümleri kurulmasına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, ileri sürülen temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23855, Karar No: 2017/6754, Tarih: 13.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/23855 E.  ,  2017/6754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1- İcra ve İflas Kanunu'nun 349. maddesinin beşinci fıkrasında özel düzenleme bulunmasına rağmen, sanığa CMK'nın 195. maddesindeki şerhi içeren duruşma davetiyesi tebliği ile yetinilerek karar verilmesi

Kabule göre de;

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6997, Karar No: 2019/3914, Tarih: 18.06.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/6997 E.  ,  2019/3914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağmaya teşebbüs, nitelikli yağmaya yardım etme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında nitelikli yağmaya teşebbüs; 6136 sayılı Yasaya aykırılık; sanık ... hakkında nitelikli yağmaya yardım etme; suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Olay günü sanıklar ... ve ...’ın yakınanın evinden hırsızlık yapmak üzere anlaşıp, birlikte suça konu binanın bulunduğu yere geldikleri, sanık ...’ı evin önünde gözcü olarak bırakan diğer sanık ...’ın yakınanın kilitli olmayan konutunun kapısını açıp içeriye geçip, yakınana ait bir takım eşyayı alıp cebine yerleştirdiği, çalınabilecek değerde başkaca bir şey olup olmadığını aradığı sırada yakınanın uyanıp, sanık ...’a müdahale ettiği, sanık ...’ın üzerinde bulunan suça konu eşya ile birlikte gidebilmek için yakınana karşı direnip, bıçak çektiği, seslere aynı evde kalan yakınanın arkadaşlarının da uyanarak müdahale edip, binanın merdivenlerinde duran diğer sanık ...’ı da yakaladıkları dosya kapsamından anlaşılan olayda;

Sanık ...’ın hırsızlık olarak başlayıp tamamlanan yağmaya dönen eyleminden sanık ...’ın sorumlu tutulamayacağı düşünülmeden suçun hukuki vasfında yanılgıya düşülerek yerinde yeterli olmayan gerekçeyle sanık ... hakkında, yağma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Kabule göre de;

a- Sanık ...’un hırsızlık olarak başlayıp yağma suçuna dönüşen eyleminde, TCK’nin 35. maddesiyle uygulama koşullarının bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- Sanık ...’un tekerrüre esas alınan Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1598 Esas ve 2014/9 Karar sayılı ilamına konu TCK 141/1 kapsamındaki hırsızlık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının değerlendirilmesi gerekliliği,

c- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinde yazılı, “Seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptal edilmiş olması nedeniyle karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

c- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinde yazılı, “Seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptal edilmiş olması nedeniyle karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, 18.06.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14722, Karar No: 2011/9403, Tarih: 04.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14722 E.  ,  2011/9403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine kambiyo senetlerine mahsus yolla takip başlattığını, tarafların 06.10.2005 tarihli mahkeme kararı ile boşandıklarını, bu nedenle boşanmadan yaklaşık (4) yıl sonra senette tanzim tarihi olarak gösterilen 05.02.2009 tarihinde davacının eski eşiyle görüşmesinin ve de senet üzerine kendisini suçlayıcı biçimde yazılar yazmasının mümkün olmadığını, senetteki imza ile yazıların müvekkiline ait olmadığını belirterek müvekkilinin takip ve senet nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, imzanın davacıya ait olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, takibe konu senet üzerindeki imzanın davacının eli ürünü olduğu, borcun sebebine ilişkin yazıların kime ait olduğunun senetle borçlanmanın geçerliliği etkilemeyeceğinden el yazılarının kime ait olduğunun incelemesi talebinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.