muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3715, Karar No: 2013/2763, Tarih: 19.02.2013

olay anında davacının kask takarak kendi can güvenliği için gereken önlemi alıp almadığının araştırılması, takmamış ise hesaplanacak tazminattan Borçlar Kanunu 44. madde uyarınca uygun bir hakkaniyet indirimi yapılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3403, Karar No: 2013/17153, Tarih: 26.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/3403 E.  ,  2013/17153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle, kesilen aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin maaşını kesen Kurum işleminin iptaliyle, kesilen maaşının yeniden bağlanmasına, kesildiği tarihten itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. madde de, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, davacıya ait boşanma dosyasının ilgili mahkemesinden getirtilerek toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda, davacı ve boşandığı eşinin ikametgah senetleri istenilmeden, kontrol memuru raporunda belitrilen davacının eski eşiyle fiilen yaşadığı belirtilen, ikametgah adresindeki muhtar veya azalar tanık olarak dinlenilmeden ve son olarak da kontrol memuru raporuna imza atmaktan imtina edinen apartman görevlisi araştırılıp mahkemede kamu tanığı sıfatıyla dinlenilmeden, davanın kabulüne karar verilmesi hükmün bozulmasını gerekmektedir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2930, Karar No: 2014/5940, Tarih: 14.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2930 E.  ,  2014/5940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

(KAPATILAN 4.AS.TİC.MAH.)

TARİHİ : 07/09/2012

NUMARASI : 2010/270-2012/1021

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin ...adlı işletmesinin 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu kapsamında turizm yatırım belgesine haiz bir işletme olup, davalı şirketin 1277166 nolu abonesi bulunduğunu, 2634 sayılı yasanın 16. maddesine göre o bölgede sanayi ve meskenlere uygulanan tarifeden en düşüğü üzerinden elektrik, gaz ve su bedellerini ödeyeceği hükmünün yer aldığını, bu yasa ile turizm gelirinin artmasının amaçlandığını, söz konusu yasaya aykırı uygulamanın 08/01/2002 tarihinde yürürlüğe giren 4736 sayılı kanunun yanlış yorumlanması ile ortaya çıktığını, 01/01/2002 tarihinden itibaren en düşük sanayi tarifesi yerine en yüksek tarifenin uygulanmaya başlandığını, tepkiler üzerine yasaya aykırı olarak 19/01/2002 tarihinden itibaren yapılmış olan fazla tahsilatların iade edildiği gibi en düşük olan sanayi tarifesi uygulanmasına dönüldüğünü, 2634 sayılı yasanın 16. maddesi ve bunu teyit eden 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu kararı yürürlükteyken davalının müvekkili şirketin tesisinin 17/11/2009-15/03/2010 tüketim sürecine ilişkin olarak tanzim ettiği faturalardan sanayi tarifesi yerine ticarethane tarifesi uyguladığını, anılan faturaların itirazı kayıtla ödendiğini, belirtilen dönem faturaları için işbu davayı açmanın zaruretinin doğduğunu, aynı mahiyette çeşitli mahkemelerde açılan davaların haklı talepleri gibi kabul ve neticelendiğini, pek çoğunun Yargıtay’ca onandığını, tashihi karar taleplerinin de reddedildiğini, 18/08/2009 tarih ve 13655 sayılı dilekçede fazla ödenecek faturaların faiz ve masraflarının talep etme haklarının saklı kalmak üzere ödeneceğini belirtildiğini, müvekkil şirket adına kayıtlı 1277166 nolu tesisata ilişkin olarak toplam 311.378,50 TL meblağlı (4) adet faturayı ticarethane tarifesi üzerinden itirazı kayıtla ödediğinden bahisle, şimdilik 10.000,00 TL lik fazla ödemenin her bir faturaya ilişkin olarak her bir fazla tediyenin tediye tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte ve dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiz, dava masrafı ve avukatlık ücreti ile davalıdan tahsilini talep etmiş, ayrıca davacı vekili 24/07/2012 tarihli ıslah dilekçesiyle faturaya ilişkin haklarını saklı tutarak dava açtığını şimdilik toplam 82.320,90 TL yi her bir faturaya ilişkin fazla ödemenin ödeme tarihinden avans faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile indirimli tarifeden yararlanan kuruluşların belirlendiğini, 233 sayılı KHK’nin 35. maddesine göre üretilen mal ve hizmet fiyatlarının tespitinde serbest olduğunu, görevden doğan zararlarında hazine tarafından karşılanacağının hüküm altına alındığını, ancak 02/04/2004 tarih 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulunun Kararı ile TEDAŞ ve bağlı ortakların özelleştirme kapsam ve programına alınarak 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu kararının mesnet alındığı, 233 sayılı KHK kapsamı dışında bırakıldığını, hazine müsteşarlığının 14/05/2004 tarihli yazısı ile 02/04/2004 tarihinden sonraki görev zararlarının hazine müsteşarlığının bütçesinden karşılanma olanağının kalmadığının bildirildiğini, TEDAŞ yönetim kurulunca 28/07/2004 tarih 25-597 sayılı karar ile turizm belgeli abonelere uygulanan indirimli tarife uygulamasının 02/04/2004 özelleştirme kapsamına alındığı tarihten itibaren uygulanmadığını, bu sebeple davanın hazine müsteşarlığı ile TEDAŞ Genel Müdürlüğü’ne açılması gerektiğini, bu nedenle husumet itirazları olduğunu, ayrıca davanın idarî yargıda açılması gerektiğini, davanın zamanaşımına uğradığını, 233 sayılı KHK kapsamından çıkartılmış olmaları nedeniyle 1277166 nolu tesisat abonesi davacı firma hakkında yapılan uygulamanın usul ve yasaya uygun bulunduğunu, EPDK’nın 15/01/2004 tarih ve 25347 sayılı resmî gazetede yayımlanan 08/01/2004 tarih 284/1 sayılı kurul kararı ile Dağıtım Tarifesi Usul ve Esaslarının belirlenmiş olup, madde 1/e-a göre turizm işletmelerinin ticarethane olarak belirtildiğini, davacı talebinin 284/1 sayılı kurul kararına da açıkça ayrılık teşkil ettiğini, 2634 sayılı yasanın 16. mad. göre turizm belgeli işletmelere 28/07/2005 tarihinden itibaren tümüyle indirimli tarifenin kaldırıldığını, ticarethane grubundan sayıldığını, dava konusu faturaların turizm belgeli işletmeye ait olduğunu ve ödeme yaptığının ispat etmesi gerektiğini, TTK nun 23. mad. göre tebliğinden itibaren 8 günlük sürede itiraz edilmediğinde münderacatının kabul edilmiş sayıldığını, indirimli tarifenin kabul edilmesi hâlinde belgenin geçerlilik süresinin belirtilmesi kaydıyla onaylı belgelerin ibraz edilmesi gerektiğini, belgede geçerlilik süresinin belirtilmediğini, yapılan tahakkuk ve tahsilatın yönetmelik ve yasalara uygun olduğunu, indirimli tarife uygulanmasının kamu yararına aykırılık teşkil edileceğinden bahisle davanın hazine müsteşarlığı ile Tedaş Genel Müdürlüğüne açılması gerektiğinden husumet, görev ve zamanaşımı yönünden reddine, bu olmadığı takdirde davanın esastan da reddi ile yargılama giderlerinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahalli mahkemece; davanın fazla ödenen bedelin istirdadına ilişkin olduğu, davacı şirketin davalının 1277166 sayılı abonesi olduğu, davalı tarafından davacıya ait tesisatta 17/11/2009-15/03/2010 dönemi arasında (4) adet fatura tahakkuk ettirildiği, faturalara ticarethane tarifesinin uygulandığını, toplam tutarının 311.378,50 TL olduğunu, davalı tarafından 18/08/2009 tarih 13655 kurum sayılı dilekçe ile itiraz kaydıyla faturaların son ödeme günlerinde ödendiğini, davacının turizm yatırım belgesine haiz bulunduğunu, davalının indirimli tarife yerine ticarethane tarifesinden uygulama yaptığını, davanın hukukî niteliği itibariyle; elektrik abonesi uyarınca indirimli tarifeden tahakkuk ettirilmesi gerekirken ticarethane abonesi olarak tahakkuk ettirilen fatura bedelleri nedeniyle fazla ödemelerin istirdatı isteğine ilişkin bulunduğunu, davacının turizm belgeli işletme olduğu davalı şirketin abonesi olduğunun tartışmasız bulunduğunu, Turizm Teşvik Kanunu 16. maddesi gereğince; “Turizm belgeli yatırım ve işletmeler elektrik, gaz ve su ücretlerini o bölgedeki sanayi ve meskenlere uygulanan tarifelerden en düşüğü üzerinden öderler.” hükmü ile davacı hakkında indirimli tarife üzerinden tahakkuk yapılmasının gerektiğini, oysaki davalı tarafından indirimli tarifeden tahakkuk yapılmadığını, faturaların indirimli tarifeden yapılması hâlinde tahakkuk etmesi gereken dönem faturaları ve davacı tarafından fazla yapılan ödemelerin ticarethane tarifesinden yapıldığı takdirde; 17/11/2009-15/12/2009 dönemi 28/12/2009 son ödeme tarihli 68.728,40 TL, 16/12/2009-14/01/2010 dönemi 29/01/2010 son ödeme tarihli 78.102,20 TL, 15/01/2010-15/02/2010 dönemi 03/03/2010 son ödeme tarihli 93.367,30 TL, 16/02/2010-15/03/2010 dönemi 01/04/2010 son ödeme tarihli 71.180,60 TL, toplam:311.378,50 TL, indirimli tarifeden yapılması hâlinde; 17/11/2009-15/12/2009 dönemi 28/12/2009 son ödeme tarihli 51.022,40 TL, 16/12/2009-14/01/2010 dönemi 29/01/2010 son ödeme tarihli 57.598,90 TL, 15/01/2010-15/02/2010 dönemi 03/03/2010 son ödeme tarihli 68.337,60 TL, 16/02/2010-15/03/2010 dönemi 01/04/2010 son ödeme tarihli 52.098,70 TL, toplam:229.057,60 TL, fazla ödenen bedelin 82

.367,30 TL, 16/02/2010-15/03/2010 dönemi 01/04/2010 son ödeme tarihli 71.180,60 TL, toplam:311.378,50 TL, indirimli tarifeden yapılması hâlinde; 17/11/2009-15/12/2009 dönemi 28/12/2009 son ödeme tarihli 51.022,40 TL, 16/12/2009-14/01/2010 dönemi 29/01/2010 son ödeme tarihli 57.598,90 TL, 15/01/2010-15/02/2010 dönemi 03/03/2010 son ödeme tarihli 68.337,60 TL, 16/02/2010-15/03/2010 dönemi 01/04/2010 son ödeme tarihli 52.098,70 TL, toplam:229.057,60 TL, fazla ödenen bedelin 82.320,90 TL olduğunu, Turizm Teşvik Kanunu madde 16 uyarınca “Turizm belgeli yatırım ve işletmeler elektrik, gaz ve su ücretlerini o bölgedeki sanayi ve meskenlere uygulanan tarifelerden en düşüğü üzerinden öderler” hükmünün bulunduğunu, anılan hükmün bir kanun hükmü olduğunu, buna karşın davalının dayanak yaptığı hukukî düzenlemelerin ise Özelleştirme Yüksek Kurulunca alınan 02/04/2004 tarih ve 2004/22 sayılı kararı, 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ve 2010/478 sayılı Kararname olduğunu, Kanunlar hiyerarşisi uyarınca herhangi bir özerk idarî kurumun ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi’nin mevcut kanunlara aykırı olmasının mümkün olmadığı gibi kanuna herhangi bir aykırılık hâlinde bu düzenlemelerin uygulanmasının mümkün olmayacağını, Turizm Teşvik Kanunu madde 16 hükmünün yürürlükte kaldığı sürece bu maddeye aykırı herhangi bir idarî düzenlemenin uygulanma kabiliyetinin bulunmadığını, kanunlar hiyerarşisine göre mümkün olmadığını, turizm yatırım belgesi olan davacı için davalı idare tarafından indirimli tarife yerine, ticarethane tarifesi uygulanarak (4) adet faturayla fazladan 82.320,90 TL tahsil edildiği, Turizm Teşvik Kanununun 16. maddesi yürürlükte olduğundan idarî düzenlemenin uygulama kabiliyeti olmadığı, davacının ıslah talebinin de BK’nunda belirtilen sürede olduğundan, davanın kabulüne, 82.322,90 TL alacaktan; 17.706,00 TL alacağın 28/12/2009 tarihinden, 20.503,30 TL alacağın 29/01/2010 tarihinden, 25.029,70 TL alacağın 03/03/2010 tarihinden, 19.081,90 TL alacağın 01/04/2010 tarihinden itibaren değişen ve değişecek olan avans faiz oranları uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığı giderecek meri mevzuat hükümlerinin incelenmesinde yarar vardır.

16/03/1982 tarihli ve 17635 sayılı resmî gazetede yayınlanan 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunun; amaç başlıklı 1. maddesinde “Bu Kanunun amacı; turizm sektörünü düzenleyecek, geliştirecek, dinamik bir yapı ve işleyişe kavuşturacak tertip ve tedbirlerin alınmasını sağlamaktır”, Kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu Kanun, turizm hizmeti ile bu hizmetin gereği kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgeleri ve  turizm merkezlerinin tespiti ile geliştirilmelerine, turizm yatırım ve işletmelerinin teşvik edilmesine, düzenlenmesine ve denetlenmesine ilişkin hükümleri kapsar”, 16. maddesinde ise “Turizm belgeli yatırım ve işletmeler elektrik, gaz ve su ücretlerini o bölgedeki sanayi ve meskenlere uygulanan tarifelerden en düşüğü üzerinden öderler”. Hükümleri yer almaktadır.

2010/478 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 1. maddesinde “bu kararın amacı, Kültür ve Turizm Bakanlığından Turizm Yatırım Belgesi veya Turizm İşletme Belgesi almış yatırım veya işletmelerin tükettikleri elektrik enerjisi bedellerinin bir kısmının bütçeden karşılanmasını temin etmektir”. 2.maddenin 1-a fıkrasında bu kararda geçen “Bakanlık: Kültür ve Turizm Bakanlığını” ifade eder. 3. maddede “elektrik enerjisi desteği miktarı. Bakanlıkça belgelendirilmiş turizm yatırımları veya işletmelerde, şantiye dönemi dâhil tüketilen elektrik enerjisi giderlerinin; tesisin bulunduğu ildeki mesken ve sanayi abonelerine uygulanan tarifelerden en düşüğü ile kendi abone grubuna uygulanan tarife arasındaki fark kadardır. Elektrik enerjisi desteği ödemeleri Bakanlık bütçesine konulacak ödenekten karşılanır”. 7. maddesinde “12/04/2002 tarihli ve 2002/4100 sayılı Kararnamenin eki Kararın 2. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile 3. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi yürürlükten kaldırılmıştır”. 8. maddesinde “Bu karar 16/07/2009 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer”. Hükümleri yer almaktadır.

2634 sayılı Turizm Teşvik Kanunu'nun 16. maddesine göre Turizm belgeli yatırım ve işletmelerin elektrik bedelini en düşük tarifeden ödeyecekleri öngörülmüştür. Turizm Teşvik Kanunu'nun 16. maddesi yürürlükte olmakla birlikte, Bakanlar Kurulu'nun 24/05/2010 tarihli Turizm Belgeli Yatırım ve İşletmelere Elektrik Enerjisi Desteği Hakkında Kararı 29/06/2010 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu kararda Kültür ve Turizm Bakanlığından “Turizm Yatırım Belgesi” veya “Turizm İşletme Belgesi” almış yatırım ve işletmelerin tükettikleri elektrik enerjisi bedellerinin bir kısmının bütçeden karşılanmasının usul ve esasları düzenlenmiştir. Kararın 16/07/2009 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yayımı tarihinden itibaren yürürlüğe gireceği bu kararın 8. maddesinde öngörülmüştür. 16/07/2009 tarihinden önce Turizm Teşvik Kanunu'nun 16. maddesine aykırı olarak yüksek tarifeden tahsil olunan enerji bedellerinin ilgili tedarikçi firmadan, 16/07/2009 tarihinden sonraki enerji bedellerinin ise Kültür ve Turizm Bakanlığından talep edilebileceği kabul edilmiştir.

Davacının istediği bedel 17/11/2009 ila 16/02/2010 tarihleri arasını kapsamaktadır. O hâlde davacı fazla ödediğini iddia ettiği bedeli Kültür ve Turizm Bakanlığından isteyebilir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.