muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/36512, Karar No: 2014/29145, Tarih: 08.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/36512 E.  ,  2014/29145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Yokluğunda kurulup 23.03.2012 tarihinde tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen yasal bir haftalık süreden sonra 06.04.2012 tarihinde temyiz eden sanık ...'ın temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası şeklindeki yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 30 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim yapılarak, sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2014/1101, Karar No: 2014/4341, Tarih: 01.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/1101 E.  ,  2014/4341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Selçuk Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2012/36-2013/226

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.02.2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi, kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 02.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, davalının arazisi içerisinde ortak sınıra çok yakın mesafedeki çam ağaçlarının dallarının gölge yaptığını, ağaç kök ve döküntülerinin arazisine ve evine zarar verdiğini, ayrıca alerjik yapısı itibari ile ağaçların zararlı bulunduğunu ileri sürerek ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazında standartlara uygun bir vaziyette dikili bulunan ağaçların davacıya zarar vermediğini, davacının demir cinsinden tabir edilen çam ağaçlarına alerjisinin bulunmadığı yönünde dosyada sağlık raporu bulunduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi isteğine ilişkindir.

TMK m. 683'teki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için kural olarak zararın doğmuş olması gerekir. İleride zarar doğacağından bahisle dava açılamayacağından bu şekilde açılan davalar reddedilmelidir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise, davacıya zarar tehlikesinin önlenmesi davasını açma hakkı tanınmalı, zararın doğması beklenmemelidir.

Elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için kural olarak zararın doğmuş olması gerekir. İleride zarar doğacağından bahisle dava açılamayacağından bu şekilde açılan davalar reddedilmelidir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise, davacıya zarar tehlikesinin önlenmesi davasını açma hakkı tanınmalı, zararın doğması beklenmemelidir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi davalarında davalının kusurlu olması aranmaz. Davalının kusurlu olup olmaması, kasıtlı hareket edip etmemesi, elatmanın önlenmesi davasına etkili değildir. Yeter ki, davalının eylemi ile davacının zararı arasında illiyet bağı bulunsun. Davalının hiçbir kusuru olmasa dahi, elatmanın önlenmesine, eski hale getirme ve tazminata hükmedilebilir. Kural olarak davacının zararının doğmaması için bir önlem almaması da elatmanın önlenmesi davasını etkilemez.

Somut olaya gelince; dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre, davalının kendi taşınmazı içerisinde bulunan ağaçların davacının evine ve evin müştemilatına bir zararı bulunmadığı belirtilmiş ise de, çam ağaçlarının cinsi itibari ile iğne yapraklarının davacının taşınmazına döküldüğü rapor içeriğinden anlaşılmaktadır. Davacının davalı taşınmazındaki ağaçların kesilmesini istemiş olması çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, zarar veren döküntüye neden olan dalların kesilmesi sureti ile zararın giderilmesine karar verilmesine engel sayılamaz.

Bu nedenle davacının arazisine ağaç döküntülerinin (iğne yapraklarının) katlanma sınırını aşacak şekilde zarar verdiği yapılan keşif ve uzman bilirkişi raporu ile belirlendiği takdirde, bu zarar ağaç dallarının budanması veya seyreltilmesi ile giderilebiliyorsa bu önlemlere karar verilmelidir. Mahkemece, mahallinde yeniden keşif yapılmalı, halen davacının zararının oluşup oluşmadığı, yukarıda belirtilen ilkelere göre araştırılıp, komşuluk hukukuna aykırılık var ise nasıl ve ne şekilde giderileceği uzman bilirkişi raporu ile tespit edilerek, kesilmesi gereken ağaç dallarının yerlerinin fen bilirkişisi tarafından düzenlenecek krokide gösterilmesi sağlanmalı, sonucuna göre hakkaniyete uygun bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 01.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/42354, Karar No: 2010/2986, Tarih: 09.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/42354 E.  ,  2010/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ilave tediye farkının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 9.2.2010 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 9.2.2010 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Birden çok kişi hakkında aynı sebepten doğan ve aynı hukuksal nedene dayanılarak grup halinde açılan ve uygulamada “ seri dava” olarakda adlandırılan davalarda, grubun (serinin ) ilk dosyasında yapılan araştırma ve inceleme bundan sonra gelen tüm dosyalar içinde geçerlidir. Başka bir anlatımla grubun (serinin ) ilk dosyasında yapılan tahkikat bundan sonraki tüm dosyaları da kapsar. Nitekim somut olayda davacı ve arkadaşları aynı sebep ve hukuksal nedene dayanarak talepte bulunduklarından davaları grup halinde açılmış, aynı avukat tarafından takip edilmiş ve ilk dosya üzerinden yapılan araştırma ve inceleme esas alınarak sonuçlandırılmıştır. Dolayısıyla avukatın bir dosyadaki çabası, sarf ettiği emek ve kaybettiği zamana dayalı olarak tüm davalar neticeye bağlanmıştır. Hal böyle olmasına rağmen grupta yer alan davaların her biri için ayrı ayrı tarifede öngörülen vekalet ücretine hükmolunması adalete ve giderek hukuka aykırı düşmekte ve özellikle yüzlerce, hatta binlerce dosyayı kapsayan ve her birinin değeri tarifede öngörülen asgari miktarın altında kalan davalarda haksız zenginleşmeye yol açmaktadır. İşte bu nedenledir ki 2000 yılından önceki Avukatlık Asgari Ücret Tarifelerinin avukatlık ücretinin sınırlarını düzenleyen maddelerinde “ aynı avukat tarafından izlenen ve ayrı ayrı emek ve çaba harcanmasını gerektirmeyen aynı konudaki birden çok işin sayısı dikkate alınarak her biri için tarifede yazılı miktarlar onda bire kadar indirilebilir” kuralına yer verilerek adalete ve hukuka aykırı sonucun meydana gelmesi önlenmişti. Ne varki 2000 yılından sonra yürürlüğe konulan tarifelerde bu kurala yer verilmeyerek bu konuda bir boşluk meydana getirilmiş ayrıca nisbi tarifenin uygulanmasını gerektiren işlerde de belirlenecek avukatlık ücretinin maktu miktardan az olamayacağı kuralı getirilerek grup davalarda her dava için değeri ne olursa olsun maktu miktarın altında olmamak üzere vekalet ücreti takdir edilmesine olanak sağlanmıştır. Ancak grup davalarda her dava için ayrı ayrı ve tam vekalet ücretine hükmolunmasının somut olayda olduğu gibi adalete ve hukuka aykırı olduğu ve haksız zenginleşmeye yol açtığı açıktır. Tüm bu nedenlerle grup davalar bakımından tarifede boşluk bulunduğu kabul edilerek hakkaniyete uygun sonucun oluşturulması bakımından dava sayısı dikkate alınıp avukatlık ücretinin takdiri indirime tabi tutulması için hükmün bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan çoğunluk kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/2667, Karar No: 2018/4559, Tarih: 18.06.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/2667 E.  ,  2018/4559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi istemine ilişkin davada ... 2. Asliye Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklanan ortak yere elatmanın önlenmesi davası olup sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise; "Kat Mülkiyeti Kanunu kat mülkiyeti ve kat irtifakının kurulması ve sona erdirilmesi, yönetimi, kat maliklerinin hak ve sorumluluklarını kısacası kat mülkiyetinde iç ilişkiyi düzenler. Somut olayımızda davacı sitenin 3. bir kişi olan davalı tarafa haksız kullanıma ilişkin men'i müdahale ve ecrimisil talepli dava açtığı görülmüştür. Yukarıda belirtildiği üzere sitenin yönetime yada kat malikleri arasındaki herhangi bir husumete ilişkin değildir. Durum böyle olunca sırf sitenin davacı olması nedeni ile mahkememiz görevli olmaz. Örneğin gerçek bir kişinin 3. kişiye karşı açmış olduğu men'i müdahale ve ecrimisil talebinden farklı bir dava olmadığı" gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 17/son maddesinde “Kat irtifakı kurulmuş gayrimenkullerde yapı fiilen tamamlanmış ve bağımsız bölümlerin üçte ikisi fiilen kullanılmaya başlanmışsa, kat mülkiyetine geçilmemiş olsa dahi anagayrimenkulün yönetiminde kat mülkiyeti hükümleri uygulanır.”

Ek-.... maddesinde ise “Bu Kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık sulh mahkemelerinde çözümlenir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, müvekkili kooperatifin ... ili, ... ilçesi, ... köyünde kain ve tapuya 1162 ada 8 parsel olarak kayıtlı bulunan gayrimenkul üzerinde inşa edilen üç adet bloğun bağlı olduğu ve sitenin giriş katında bulunan, aslında plana göre otopark olması gereken ancak müteahhit ...'ün dükkan haline getirdiği bölümde tüm kat malikleriyle birlikte hak sahibi olduğunu, davalı ...'ün bu alanı ikiye ayırıp, bir bölümününde önce bir süpermarket açmış olduğunu, sonrasında depo olarak kullandığını, diğer alanı ise 2011 yılında Cafe olarak işletmiş 01/09/2012 tarihinden itibaren de ... Marketler zincirine kiraya verdiğini, dava konusu mahale hiçbir yasal gerekçeye dayanmadan girip yerleştiğini ve hala ticari faaliyeti için kullanan belki de bir menfaat temin eden davalı ...'e kooperatif yönetimi, alanı boşaltmasını söylemiş ancak davalının buna olumlu yanıt vermediğini, davalıların bahsi geçen yerde işgalci olarak bulunduğunu ve kat maliklerine bunun karşılığı olarak hiçbir ücret ödemediğini belirterek davalıların haksız müdahalelerinin önlenmesi talep etmiştir.

Dosya kapsamında dava konusu taşınmazda kat irtifakının kurulduğu ancak davanın kat malikleri arasında olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu hükümleri uygulanamayacağından davanın genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın ... ve .... maddeleri gereğince ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/06/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1520, Karar No: 2013/10557, Tarih: 28.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/1520 E.  ,  2013/10557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık ücretli izin, genel tatil ücreti, ücret alacağı ile vergi iadesi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, yıllık ücretli izin, vergi iadesi ve ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Temyize yönelik kesinlik sınırının belirlenmesinde davacı açısından reddedilen vergi iadesine yönelik miktar belirlenmediğinden hükmün davacı açısından kesin olduğundan söz edilemez. Bu nedenle Mahkemenin temyiz talebinin reddine yönelik 30.11.2010 tarihli ve 2006/375 Esas sayılı kararı yerinde olmadığından bu red kararı kaldırılarak yapılan inceleme neticesinde;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının vergi iade alacağı ispat edilemediği gerekçesi ile reddedilmiş ise de dosyada ilgili Vergi Dairesi’nden getirtilen davalı işverene ait beyanname ve eki belgelerin olduğu görülmekle bu belgelerin değerlendirilmeksizin yukarıda yazılı şekilde vergi iadesi talebinin reddedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/41433, Karar No: 2014/41197, Tarih: 10.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/41433 E.  ,  2014/41197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2014/364539 - Kanun Yararına Bozma

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :19/06/2014-2013/876 E-2014/550K

SUÇ :Basit yaralama

Basit yaralama suçundan sanık T.. D..'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza Mahkemesinin 19/06/2014 tarihli ve 2013/876 Esas, 2014/550 sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 27.10.2014 tarih ve 2014/18494 – 63627 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.11.2014 tarih ve 2014/364539 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/11/2006 tarihli ve 227-228 sayılı Kararında belirtilen "Esasen olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek olan isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında 'maddi yanılgı' veya ‘yazım hatası' diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Yargılama araçlarının belirli bir biçimde takdir edilmelerinden kaynaklanan değerlendirme hataları ise hukuki yanılgılardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir merci tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı ve kararlardaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan merci tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.'' biçimindeki açıklamalar karşısında, somut olayda İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza Mahkemesince, müştekinin Çetin Değirmenci olduğu halde, gerekçeli kararda Zeytun Değirmenci olarak yazıldığı, bunun yazım hatasından kaynaklandığı ve mahallinde mahkemesince düzeltilebileceği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde müşteki Çetin Değirmenci'yi onu yaralamayacak şekilde, bıçakla üzerine yürümekten ibaret olan eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, bu nedenle hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi gereğince indirim yapılmamak suretiyle fazla ceza tayininde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde müşteki Çetin Değirmenci'yi onu yaralamayacak şekilde, bıçakla üzerine yürümekten ibaret olan eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, bu nedenle hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi gereğince indirim yapılmamak suretiyle fazla ceza tayininde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza Mahkemesinin 19/06/2014 tarihli ve 2013/876 Esas, 2014/550 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince ½ oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından cezasında TCK'nin 35. maddesi uyarınca takdiren ½ oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü takdiren 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 1500 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen korunmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11000, Karar No: 2018/13677, Tarih: 19.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/11000 E.  ,  2018/13677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E-2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda her ne kadar müştekinin oğlu ... suça konu anahtarı başlangıçta özgür iradesiyle sanığa teslim etmiş ise de; bu iradenin müştekinin oğlunun hastaneden iğne vurulup çıktığı ana kadar geçerli olacağı, bu bağlamda sanık ile müştekinin oğlu arasında motorsikletin teslimine ilişkin hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren motosikletin anahtarını sanığın haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı TCK’nin 142/2-d maddesinde düzenlenen haksız yere elde bulundurulan anahtarla hırsızlık kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, aynı Yasa'nın 141/1 maddesi gereğince hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.