muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/398, Karar No: 2024/1226, Tarih: 30.04.2024

2. Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre taraflar vekillerinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2.1. Davalı birleşen davada davalı tarafından İstanbul Anadolu 14. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2014/92 D.iş sayılı dosyasında tespit raporu istenmiş, bilirkişi gemi mühendisi tarafından düzenlenen 02/10/2014 tarihli raporda ilave işler bakımından 21.650,00 USD belirlenmiş olup, hükme esas alınan raporda ilave işler 73.000,00 USD olarak belirlenmiştir. Tespit raporu ile hükme esas alınan raporda aynı kalem ilave işler bakımından belirlenen bedeller arasındaki fark fahiş nitelikte ve çelişkili olup, ilave işler bakımından aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden rapor alınıp karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

2.2. İlave ya da sözleşme kapsamında bir işin fiyatı hesaplanırken, belirlenen fiyatın içerisinde tüm maliyetler ve yüklenici kârının olduğu kabul edilmelidir. Bu bakımdan asıl ve birleşen dava konusu sözleşme kapsamında ya da ilave işler bakımından taraflar arasındaki sözleşme ve teklif tablosunda fazla mesainin ayrı bir alacak kalemi olarak belirtilmediği, sözleşme kapsamındaki işlerde ve ilave işler için belirlenen piyasa fiyatının içerisinde maliyet kalemi olarak işçiliğe ilişkin kalemin bulunduğunun kabulü gerekmektedir.

2.2.1. Yerel mahkemece, fazla mesai ücreti olarak 101.426,33 USD tespit edildiği, 16/12/2021 tarihli sosyal güvenlik uzmanı raporunda, davalı birleşen davada davacının konuya ilişkin herhangi bir SGK kaydı veya dökümü sunmadığı, davalı birleşen davada davacının, 11/11/2021 tarihli celsede dava konusu edilen işlerde 8 alt işverenin çalıştırıldığını beyan ettiği, bu alt işverenlere yönelik olarak ise el yazısı ile her zaman ikmal edilebilecek belgeler sunduğu, bu belgelerle fazla mesai ücret hesabının yapılmasının mümkün olmadığı belirtilmiş ve raporun devamında geminin tamirat tadilat işlerinin yapıldığı 31/07/2014-17/09/2014 tarihleri arasında davacı birleşen davalının SGK dosyasında bildirilen tüm çalışanların hepsinin dava konusu işte çalışmış olduğu varsayılarak bir hesaplama yapıldığı görülmüştür. Söz konusu hesaplama yönteminin de hukuka aykırı ve kabul edilebilir bir yanının olmadığı görülmüştür. Anılan nedenlerle, davalı birleşen davada davacı yüklenicinin hak ettiği iş bedeli hesaplanırken fazla mesai kaleminin alacak kalemi olarak kabul edilmemesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2.3. Yerel mahkemece verilen 19/04/2018 tarihli karar sonrasında, icra dosyası üzerinden bir kısım ödemenin yapılmış olduğu, mahkemece icra dosyasının güncel hali tetkik edilmeden ve ilgili belgeler getirilmeden gerekçeli kararda yer alan ifadelerle ‘’ menfi tespit isteyen davacının icra takip dosyasında önceki karar gereğince 288.176,00 USD üzerinden ödeme yaptığı düşünülerek’’ istirdada dönen 92.956,67 USD nin davalıdan istirdadına, bu ödeme nedeniyle itirazın iptali isteminde karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2.3.1. Dava tarihinden sonra yapılan ödemeler bakımından; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 100. maddesi gereğince dava ya da takipten sonra alacağın bir kısmının ödenmesi halinde, ödenen miktar ve tarih belirtilerek yapılan ödemenin belirtilen yasa maddesi hükümleri gözetilerek icra müdürlüğünde infaz aşamasında dikkate alınmasına şeklinde hüküm kurulması gerekirken, yüklenicinin bu yöndeki savunmasına rağmen ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılmaması, icra dosyasının güncel durumunun tetkik edilmemesi ve 6098 sayılı TBK 100. maddesinin uygulanması bakımından olumlu ya da olumsuz herhangi bir karar verilmemiş olması doğru olmamıştır.

2.4. Mahkemece yapılması gereken iş; ek rapor alınarak ilave işler bakımından tespit raporu ile hükme esas alınan rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi, önceki bozma ilamı da dikkate alınarak yüklenicinin hak ettiği iş bedeli hesaplanırken fazla mesai kaleminin dikkate alınmaması, yüklenicinin hak ettiği iş bedelinin bulunarak icra takibi ve dava öncesinde yapılan ödemelerin mahsubu ile bakiye iş bedelinin hesaplanması, ulaşılan sonuca göre yüklenicinin hak ettiği bir bedel var ise davadan sonra yapılan ödemeler bakımından icra takip dosyasının tetkiki sonrasında TBK 100. maddesi gereğince ödenen miktar ve tarih belirtilerek yapılan ödemenin belirtilen yasa maddesi hükümleri gözetilerek icra müdürlüğünde infaz aşamasında dikkate alınması gerektiğine dair karar verilmesinden ibaret olup, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

VI. KARAR

Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle taraflar vekillerinin 2.1 ve devamındaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

Taraflar vekillerinin temyiz itirazlarının 2.1. ve devamındaki bentler kapsamında açıklanan nedenlerle kabulü ile temyiz incelemesine konu kararın taraflar lehine BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan taraflardan karşılıklı alınarak birbirlerine verilmesine,

Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine,

30/04/2024 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/9866, Karar No: 2013/12132, Tarih: 08.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/9866 E.  ,  2013/12132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 2.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 51. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine dair, (KAYSERİ) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/07/2011 tarihli ve 2010/854 esas, 2011/580 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 21.02.2013 gün ve 2013/2963/12306 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2013 Gün ve 2013/77080 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hüküm kısmında da cezanın asgari hadden uygulanmak suretiyle verildiğinin belirtilmesi karsısında, hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/1. maddesi uyarınca 5 gün yerine, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle 120 gün olarak tayin olunmasında isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Uygulama maddesinde, adli para cezasının alt sınırı belirlenmemiş olmakla, TCK.'nun 52.maddesinin 1.fıkrası uyarınca beş gün olacağı gözetilmeden, alt sınırdan hüküm kurulduğu belirtildiği halde, temel adli para cezasına esas alınan gün sayısının 120 gün olarak belirlenmesi ve sonuç olarak fazla adli para cezasına hükmolunması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (KAYSERİ) 1.Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 06.07.2011 gün ve 2010/854, 2011/580 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 3.fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4.fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, sanık

hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının, mahkemenin alt sınırdan hüküm kurulması yönündeki takdirine göre 5 gün olarak belirlenmesine, TCK.'nun 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim ile adli para cezasına esas alınan gün sayısının 4 güne indirilmesine, bu sonuç gün sayısı ile aynı Yasanın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 TL.'nin çarpılması suretiyle sanığın 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1904, Karar No: 2017/11181, Tarih: 06.07.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/1904 E.  ,  2017/11181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili , müvekkilinin kiracı olarak bulunduğu ve antrepolucuk işi ile uğraştığı depoda bulunan 3.kişilere ait tekstil emtiaları ve klimalar ile kendisine ait bazı malların 13.10.2007 tarihinde yağan yağmurlar neticesinde iş yerinin dışından binaya giren sular nedeniyle hasarlandığını, davalıların müştereken ve müteselsilen meydana gelen hasardan sorumlu olduklarını, Küçükçekmece 2 Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007/436 D.iş sayılı dosyası ile hasar tespiti yapıldığını, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 2.000 GBP, 221.273,20 USD, 26.754 Euro ve 9.280,70 TL zararın olay tarihinden itibaren işleyecek faizleriyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili,olayın mücbir sebep niteliğindeki sel felaketinden meydana geldiğini , bina ve inşa eseri maliki olan müvekkillerinin meydana gelen zarardan dolayı sorumluluklarının bulunmadığını,kira sözleşmesinin 16.2 maddesinde yazılı tedbirlerin davacı kiracı tarafından alınması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili ,söz konusu hasarın mücbir sebep niteliğindeki sel olayından meydana geldiğini , 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu'nun 20. maddesi kapsamında alt yapı tesislerinin yapılmasının müvekkili İdare görev ve yetkisinde olmadığı gibi alt yapı tesislerinin müvekkili İdare'ye devredilmediğini ayrıca davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece , 24.03.2014 havale tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığı bu kapsamda dava konusu binanın yapımında bozukluk ve bakımında noksanlık bulunmadığı ,hasarın kaynağının dış kaynaklı sular olduğu ve binanın iç drenajı ile ilgilisinin bulunmadığının tespit edildiği belirtilerek davalılardan bina maliklerinin BK 58 maddesi kapsamında meydana gelen zarardan sorumlu olmayacakları yine dava konusu sel olayının

mücbir sebep niteliğinde olduğu tespit olunarak ve ayrıca Organize Sanayi Bölgesindeki alt yapı işlerinin davalı ...'ye devredilmediği dikkate alınarak davalı ...'nin de sorumlu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

mücbir sebep niteliğinde olduğu tespit olunarak ve ayrıca Organize Sanayi Bölgesindeki alt yapı işlerinin davalı ...'ye devredilmediği dikkate alınarak davalı ...'nin de sorumlu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalılardan ... ve ... arasında düzenlenen 04.09. 2006 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi husunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Her ne kadar kira sözleşmesinin sigorta başlıklı 16.2 maddesinde '' Kiracı; Kiralayanı ve yöneticiyi, sair kiracılardan veya ortak mahallerden veya dışardan meydana gelecek bir, etki, eylem, olay, kaza. haksız fiil, hırsızlık, su basması, yangın grev lokavt, halk hareketleri ve benzer nedenlerle kendine, personeline veya kiraladığı bölüm içinde veya dışında bulunan emtia, mal, zayiinden kısmen veya tamamen sorumlu tutamaz, hukuki ve cezai kusur atfedemez. Kiralayanın belirtilen konularda Kiracıya bir taahhüdü yoktur. Bu husustaki tüm tedbirleri kiracının kendisinin alacağı mal, emtia ve varlıklarını sigorta ettireceği, riskin gerçekleşmesi durumunda Kiralayanın zarar ve mesuliyet bedeli veya bu bedellerin rücuunda sigorta şirketince mali veya hukuki olarak sorumlu olmayacağını beyan ve kabul eder.'' düzenlemesi mevcut ise de TBK 'nun 115. maddesinde yer alan '' Borçlunun ağır kusurundan sorumlu olmayacağına ilişkin önceden yapılan anlaşma kesin olarak hükümsüzdür .''düzenlemesi karşısında davalıların binanın imalatından kaynaklanan ağır kusurlardan sorumlu olacaklarının kabulü gerekir. Dosyada mübrez bilirkişi raporları çelişkili olup , tarafların kusur durumlarına ilişkin hükme esas alınan rapor meydana gelen bu çelişkiyi gidermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaza ilişkin tapu kaydı da getirtilerek davalı kiraya verenlerin aynı zamanda bina maliki olmaları durumunda sözleşmesel ilişki dışında TBK'nun 69. maddesinde düzenlenen bina sahibinin kusursuz sorumluluğu kapsamında da sorumlu olabilecekleri hususu da gözetilerek tarafların kusur durumlarını belirleyen, özellikle davalı ...'nin kusur durumuna yönelik olmak üzere Organize Sanayı Bölgesi mevzuatına da hakim ve raporlar arasındaki çelişkiyi giderir nitelikte konusunda uzman, gerekirse Üniversite'den seçilecek bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır .

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11380, Karar No: 2011/1389, Tarih: 21.02.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11380 E.  ,  2011/1389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, dava tarihindeki yaşlılık aylığının 800.00-TL olduğunun tespitine, 2000 yılı Ocak ayından itibaren eksik ödenen yaşlılık aylığı ile faiz alacağının Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 4447 sayılı Kanunun 4.maddesinin verdiği yetkiye dayanarak çıkarılan 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile 2002 yılı Aralık ayı maaşının %3,25 oranında, 5565 sayılı 2007 yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu'nun 30.maddesinin 6.bendine göre de maaşının %1,33 oranı yerine %3,58 oranında artırılmak suretiyle hesaplanması gerektiğini ileri sürerek; dava tarihindeki yaşlılık aylığının 800,00-TL olduğunun tespitini, 2003-Ocak ayından itibaren eksik ödenen yaşlılık aylığı için fazla hakkını saklı tutarak 1.100,00-TL aylık farkı ve eksik ödenen tutarların ödenmesi gereken tarihlerden itibaren işletilecek faizi içinde 400,00-TL faiz alacağın davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının yaşlılık aylığının 771,96 TL olması gerektiğinin tespitine, taleple bağlı kalınarak 2003 yılı Ocak ayından dava tarihine kadar eksik ödenen yaşlılık aylıklarından doğan 1.100 TL alacağın 22.3.2007 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacıya 15.1.1993 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa hükümlerine göre yaşlılık aylığı bağlandığı, davacıya yapılan aylık ödemelerinin Kurumca bildirildiği ve dava tarihindeki ödenen aylığının 709,33 TL olduğu, anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacıya 15.1.1993 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa hükümlerine göre yaşlılık aylığı bağlandığı, davacıya yapılan aylık ödemelerinin Kurumca bildirildiği ve dava tarihindeki ödenen aylığının 709,33 TL olduğu, anlaşılmaktadır.

Davacının yaşlılık aylığının artırılması konusundaki uyuşmazlığın yasal dayanaklarından biri olan olan 8.9.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Yasanın Geçici 4.maddesinde “ Bu Kanunun 24. maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16. maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38 inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29. maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36. maddesinin son fıkrasına göre ... tarafından ödenen aylıklarda dönem sonuna kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu bildirilmiş ve bu yetki yasasına dayanılarak çıkarılan 1.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’nun geçici 4. maddesine göre; 506 sayılı Kanunun ek 38. maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36 ncı maddesinin son fıkrasına göre ... tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 1/1/2002-31/12/2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karar bağlanmış ise de “bu karar” 17.1.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11. ve 12. maddeleri ile 1.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Yasalara göre gelir ve aylık alanlar için sosyal destek ödemesi öngören yeni bir düzenleme getirmiş ve bu düzenlemede kararın 11. maddesinde belirtildiği üzere 1.1.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık 1.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurul Kararını 1.1.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 1.11.2002-1.1.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık -2002 maaşının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık 1.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurul Kararını 1.1.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 1.11.2002-1.1.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık -2002 maaşının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlemdir. Bir tür bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede davacı yararına kazanılmış hak oluşturup oluşturmayacağı konusunda öğreti ve yerleşik yargısal uygulamadaki görüş, bu durumda kazanılmış hak için yürürlükten kalkan önceki objektif hukuk kuralının ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleşmiş olmasının gerekeceği yönündedir. Başka bir deyişle kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir belge dosyada bulunmadığı halde mahkemece de bu yönde bir araştırma da yapılmadan davacı yararına kazanılmış hakkın doğduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Davacının bu istemi yönünden mahkemenin kabulüne göre de; yapılan bilirkişi incelemesinde maaşın artışına esas alınan oranın belirlenmesinde de resmi kurum ve kuruluşlardan 1.1.2002-31.12.2002 tarihleri arasında T.C. Emekli Sandığı iştirakçilerine ve 506 sayılı Yasa'ya tabi aylık alanların maaşlarına yapılan kümülatif artış oranlarının sorulması yerine denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi yerinde olmamıştır

Davacının bu istemi yönünden mahkemenin kabulüne göre de; yapılan bilirkişi incelemesinde maaşın artışına esas alınan oranın belirlenmesinde de resmi kurum ve kuruluşlardan 1.1.2002-31.12.2002 tarihleri arasında T.C. Emekli Sandığı iştirakçilerine ve 506 sayılı Yasa'ya tabi aylık alanların maaşlarına yapılan kümülatif artış oranlarının sorulması yerine denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi yerinde olmamıştır

Davacının yaşlılık aylığının artırılması konusundaki uyuşmazlığın yasal dayanaklarından ikincisi olan 1.1.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunun 30. maddesinin 6. fıkrasında “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76 . maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz-Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme dönemi sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” şeklinde düzenleme getirildiği ve Kurumun 29.1.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur ayıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Yasa’ya göre 506 ve 2925 sayılı Yasalara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiği aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörüldüğü ve somut olayda davacının yaşlılık aylığının da %1,33 oranında artırıldığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı halde bilirkişinin hesabına göre bu artış oranı farkının %3,58 olduğu kabul edilerek sonuca gidildiğinden mahkemece resmi Kurumlardan bu kümülatif artış oranlarının açıkça kaç olduğunun sorulup aylığa yansıtılacak fark oranın belirlenmesi gerekirken denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalı olmuştur