muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/406, Karar No: 2018/458, Tarih: 23.10.2018

Şöyle ki; öz kardeş olup, katılan sanığın ağabeyidir. Taraflar arasında olay öncesinde öldürmeyi gerektirir boyutta herhangi bir husumet olmayıp, kardeşleri olan ....’ın çalıştırdığı dükkanın ihale yoluyla satışının yapılacağını duyan sanık katılanı telefonla arayarak, bu dükkan ihalesine girmemesini, zira o dükkanı ihtiyacı olan kardeşi ....’a alacaklarını söylemiş, katılan ise bu ihaleye gireceğini söylemesi üzerine taraflar arasında olay öncesinde telefonla küfürleşmeler olmuştur.

Telefonla küfürleşme olayından sonra sanık konuşmak için katılanın bulunduğu yere gelirken katılan da aracına binmiş ve hareket halinde iken bunu gören sanık katılanın aracının ön tarafına doğru ve araca karşı istikametten olay yeri krokisi, fotoğraflar ve raporlara göre katılanın aracının üzerine doğru yürüyerek en uzağı 15 metre en yakını da 2-2,5 metreden olmak şartı ile toplam 6 el ateş etmiştir. Dosyada dinlenen tarafsız tanık Ayfer Gökçe’nin beyanından silah sesi duyup ta sesin geldiği yöne baktığında katılanın aracının yol ortasında durduğunu, sanığında duran araca doğru elinde yarı otomatik av tüfeği ile ateş ederek geldiğini söylediği sabittir. Yani sanık katılanın yoldan karşı istikametten gelen aracın karşısına elinde av tüfeği ile çıkınca katılan yolun ortasında aracını durdurmuş ve silah atışları durana kadar aracının şoför mahallinden inmemiştir.

Araç fotoğrafları dikkatlice incelendiğinde aracın ön camında toplam 18 adet iri saçma deliklerinin bulunduğu, bu saçmaların tamamının ön camı delerek ön yolcu koltuğuna ve arka koltuğa zarar verdiği, katılanın oturduğu aracın sol kısmında şoför koltuğunda ve yine ön camın katılanın bulunduğu yere gelen ön sol kısmında ve kaputun şoförün bulunduğu kısımda herhangi bir isabet bulunmadığı sadece katılanın bulunduğu şoför mahallinin kapı camının alt fitil kısmına iki ve sol dış aynaya da saçma isabeti nedeniyle aynanın kırıldığı bu atışlar nedeniyle katılanın sol kol ulna kısmında iki adet ateşli silah yarasının bulunduğu belirlenmiş böylece sanığın araca doğru etkili mesafeden 6 el ateş ederken katılanın bulunduğu yere özellikle nişan almadığı değerlendirilmiştir. Aracın şoför mahalli solundaki sol dış ayna ile sol ön kapının camının hemen altındaki cam fitili ve kapının saç kısmına gelen saçmaların (sanığın aracının şoförün bulunduğu kısmın yanına gelerek araca doksan derece açı ile doğrudan atış yapmadığı karşıdan araca doğru gelirken yapılan atışlardan kaynaklandığı) aracın sacı üzerinde oluşturduğu ezilmelerin seyir ve oluşma şeklinden anlaşılmıştır. (Bu konudaki fotoğraflar dosyada mevcut olup teknik nedenlerle karşı oy yazısına eklenememiştir.) Yani sanık katılanın durmakta olan aracına doğru elinde tüfekle ateş ede ede 15 metreden 2-2,5 metreye kadar gelmiş katılanın oturduğu bölüme hiç ateş etmemiş ancak katılanın aracın ön sol koltuğunu oluşturan yaşam alanının çevresine toplam 6 el tüfekle ateş etmiştir.

Katılanın sol ön kolunda 2 adet saçma yarası ve kemik kırığı olup hayati tehlikesi bulunmamaktadır.

Taraflar arasında öldürmeyi gerektirir boyutta bir husumet olmayışı, öldürmeye elverişli av tüfeğiyle 15 metreden duran araca yürüyerek gelen sanığın en son 2-2,5 metreden olmak üzere 6 el iri saçma taneleri atan fişekleri sıkması ancak bunlardan fişeklerin içerisinde bulunan saçmaların her biri ayrı ayrı öldürücü derecede iri oldukları halde özellikle katılanın oturduğu şoför mahallinin hedef seçilmediğinin av tüfeği ile sanığın istese idi engel neden olmadığı için araçta oturan katılanı kolaylıkla öldürme imkanının mevcut olduğunun sübuta ermesi karşısında sanığın kastının öldürmeye yönelik olmadığı, herhangi bir engel olmaksızın olay yerinden ayrılan sanığın öldürme kastını gerçekleştirebilecek pozisyonu olduğu halde ağabeyine öldürme kastı ile sıkmadığı, katılanın sağ ve sol taraflarına ateş edip bu atışları sonucu sol ön kolundan iki saçma yarası olduğu anlaşılmakla sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğunu düşündüğümden çoğunluğun sanığın eylemi nedeniyle öldürmeye teşebbüs suçunu işlediğine dair görüşüne muhalifim." düşünceleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Adana 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.10.2013 tarihli ve 239-423 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün;

a) Sanığın eyleminin kasten nitelikli öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu gözetilmeden kasten yaralama suçundan hüküm kurulması suretiyle suç vasfında yanılgıya düşülmesi,

b) Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin iptal edilen hükümleri gözetilerek, sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

c) Soruşturma aşamasında güvence miktarı yatırmak suretiyle adli kontrol tedbiri altına alınan sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiğinden, bu kararın infazına başlanmasıyla birlikte güvence miktarının CMK’nın 115/3. maddesine göre iade edileceği gözetilmeden kararın infazına başlandığında doğrudan iadesine karar verilmesi,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

2. Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15483, Karar No: 2015/30232, Tarih: 28.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15483 E.  ,  2015/30232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/331690

MAHKEMESİ : Torbalı 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2013/56 (E) ve 2013/220 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında S.. Ş.. ve C.. B..'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Tayin edilen cezanın tür ve miktarına göre; 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile yapılan değişiklik ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek geçici 2. maddesi ile “..hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen 3.000 TL. (dahil) ve altındaki adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri kesindir" hükmü gereğince, suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın türü ve miktarı itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ve CMUK'un 317. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında B.. Ç..'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında tayin oluyan 6ay 20 gün hapis cezasının, TCK'nin 50 ve 52. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sonucu “4000 TL” adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken “ 2600 TL” adli para cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5275 sayılı Yasanın 106/4-11. maddesine göre çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmeyerek yazılı şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca “… ödenmeyen adli para cezasının hape çevrileceğinin ihtarına ” cümlesinin hükümden çıkartılması, yerine “ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Yasanın 106/4. maddesi yollaması ile aynı maddenin 11. fıkrası dikkate alınarak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edileceğinin ihtarına” cümlesinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 28.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2415, Karar No: 2013/15778, Tarih: 12.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/2415 E.  ,  2013/15778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yetim aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaliyle, aylıkların yeniden bağlanmasına, Kuruma borçlu olmadığının tespitine, biriken aylıkların tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin maaşını kesen Kurum işleminin iptaliyle, kesilen maaşının yeniden bağlanmasına, kesildiği tarihten itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü

beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. madde de, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, davacıya ait boşanma dosyasının ilgili mahkemesinden getirtilerek toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda, davacının boşandığı eşine ait boşanma tarihinden itibaren adres hareketleri ilgili nüfus müdürlüğünden istenilmeden, davacı ve boşandığı eşine ait seçmen bilgi formları getirtilmeden, davacı ve boşandığı eşine ait fatura abonelikleri araştırması yapılmadan ve kontrol memuru raporunda belitrilen davacının eski eşiyle fiilen yaşadığı belirtilen, ikametgah adresindeki muhtar veya azalar tanık olarak dinlenilmeden davanın kabulüne karar verilmesi hükmün bozulmasını gerekmektedir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11810, Karar No: 2012/19947, Tarih: 21.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/11810 E.  ,  2012/19947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ... hakkında :Beraat

Sanık ... hakkında; 213 sayılı Yasanın 359/b-1, TCK'nun 43/1, 53. maddelerince 22 ay 15 gün HC- Hak Yoksunluğu

Sanık ... hakkında; (2006 takvim yılı) 213 sayılı Yasanın 359/b-1, TCK'nun 43/1, 53. maddelerince 22 ay 15 gün HC- Hak Yoksunluğu (3 kez 2003, 2004, 2005 takvim yılları) 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80/1. maddelerince 21 ay HC

Katılan vekilinin temyizinin, sanık ... hakkında 2003, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraatine ilişkin hükme hasredildiği kabul edilerek yapılan incelemede,

1-)Sanık ...'ın 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyetine, sanık ...'in 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraatine ilişkin hükümlere yönelen temyizlerin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ... ve ...’e yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-) Sanık ...’ın 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyetine ve sanık ...’in 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraatine ve sanık ...'in 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelen temyizlerin incelenmesine gelince;

2-) Sanık ...’ın 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyetine ve sanık ...’in 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraatine ve sanık ...'in 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelen temyizlerin incelenmesine gelince;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesi uyarınca, vergi kanunlarına göre düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli olacağı, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaının gerçekleşmesinin suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı cihetle, sahte faturayı düzenleyenler yönünden, suça konu faturanın düzenlenmesiyle suçun tamamlandığının kabulü gerekeceği ve suç tarihlerinin, her bir takvim yılı için en son faturanın düzenlendiği tarih olduğu gözetilerek;

Sahte fatura düzenledikleri iddia olunan sanıklar hakkındaki iddianame ve davanın dayanağını oluşturan vergi suçu raporlarıyla, vergi tekniği ve vergi inceleme raporlarına göre; ...Kağıtçılık, Ambalaj, Bilg. Prom.Tekst. İth. İhr. San. Tic. Ltd. şirketinin ortakları olan sanıklar ... ile ...’in, Ankara 52. Noterliğinin 03.02.2006 gün ve 2081, 2082 ve 2083 sayılı Limited Şirket Hisse Devir Senetleri ile şirketteki hisselerini sanık ... ve hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen İsmail Atasoy’a devrettikleri, bu tarihten sonra da sanık ...’in 195/200 hissesine sahip olduğu şirketin, 10.07.2006-27.11.2006 tarihleri arasında ... Ofset Matbaacılık San. ve Tic. Ltd. şirketine 45.054 TL bedelli toplam 21 fatura düzenlediği, ancak VEDOP ortamında sorgulanan Bs formlarına göre 2005 takvim yılında Valör Turizm ünvanlı firmaya toplam 42.750 TL tutarlı düzenlenen 4 adet fatura ile 2006 takvim yılında ... Matbaa Ltd. Şirketine toplam 204.941 TL bedelli 15 faturanın düzenlendiği ancak bu mükellefler adına düzenlenen faturaların tarihlerinin belirlenmediği anlaşılmakla, sahte olduğu iddia olunan bu faturaların asıllarının veya onaylı örneklerinin dosya arasına getirtilip, özellikleri duruşma tutanağına geçirilerek 213 sayılı Yasanın 227/3 ve 230. maddeleri kapsamında yasal unsurları taşıyıp taşımadıkları belirlenip, suç tarihlerinin de kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti ile sahte olduğu iddia olunan faturaları kullandığı tespit edilen şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri dinlenerek, sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanıkları tanıyıp tanımadıkları sorulup, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yetinilip yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.