muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6652, Karar No: 2019/15414, Tarih: 05.11.2019

2872 sayılı Kanun'un ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi, kirliliğin giderilmesi, arıtma çamurlarının ve kompostun toprakta kullanımında gerekli tedbirlerin alınması esaslarını sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde ortaya koymak amacıyla önce 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddesine istinaden 31/05/2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği hazırlanarak yürürlüğe konulmuştur. 08/06/2010 tarihinde ise aynı amaçlar için bu kez 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilerek uygulamaya konulmuş ve 2005 tarihli Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

2005 tarihli Yönetmeliğin 7/a, 2010 tarihli Yönetmeliğin ise 6/b maddesiyle, genel ilke olarak her türlü atık ve artığın, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standart ve yöntemlere aykırı olarak ve toprağa zarar verecek şekilde, doğrudan veya dolaylı biçimde toprağa verilmesi, depolanması gibi faaliyetlerde bulunmak yasaklanmıştır.

Her iki Yönetmelik de, “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddelerinde atık tanımı yapmak suretiyle, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların neler olduğunu belirlemiştir. Ancak hemen belirtmek gerekir ki, bu iki Yönetmeliğin, atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılmasına ilişkin düzenlemelerinde farklılıklar bulunmaktadır. Bu bağlamda;

A) 2005 tarihli Yönetmelik, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4., Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddelerinde atık olarak tanımlanmış unsurları toprak kirliliğine neden olacak atıklar olarak kabul etmiştir.

B) 2010 tarihli Yönetmelik ise “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddenin;

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05/07/2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05/07/2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) 4/(z/hh) bendindeki düzenleme ile Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiştir.

2005 tarihli Yönetmeliğin 4. maddesinde stabilize arıtma çamurunun; “Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurları” olduğu ifade edilmiş, 10 ilâ 13. maddelerinde bunların toprakta kullanım koşulları belirlenmiştir. Yine 4. maddedeki tanımlamaya göre “ham çamur”; “evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atıksuları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları, fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurları ve bunların dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları” olup, bunların toprakta kullanımı da 12. maddedeki düzenleme ile yasaklanmıştır.

Doğrudan toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

05/07/2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08/06/2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05/07/2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği'nin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31/05/2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05/07/2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği'nin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05/07/2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08/06/2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05/07/2008 ile 08/06/2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05/07/2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08/06/2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05/07/2008 ile 08/06/2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08/06/2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08/06/2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Tanık ...'ın ... Veterinerlik Hayvancılık Malz. San. Tic. Ltd. Şti.'nin sahibi olduğu, işletmelerinde ortalama ayda bir kez atık yağları kurutma tesislerine araçla gönderdikleri, aynı işlem için vidanjör talep ettikleri, vidanjörün 24/07/2014 tarihinde geldiği ve atık yağların alındığı, ancak atık yağın işletmenin arkasındaki dere yatağına boşaltıldığını bildirilmesi üzerine yürütülen soruşturma neticesinde vidanjörün şoförünün sanık ... olduğu, sanığın ... isimli işletmede şoför olarak çalıştığı, işletmenin sahibinin sanık ... olduğu, yapılan araştırmada tanık ...'ın işletmesinden alınan atık yağın Menderes Deresi yanından Kiraz Belediyesine ait mezbahaneye giden yolun başlangıcında rampa olan kısma döküldüğünün tespit edildiği, atık yağın çevre kirliliğine neden olduğu iddiasıyla dava açıldığı görülmektedir.

Sanıklar ... ve ... mahkeme aşamasındaki savunmalarında; “Ben bu konuda daha önce ifademi vermiştim, aynen tekrar ederim, bu ifademe eklemek istediğim başka bir husus yoktur, iddianameye konu yere atıkları biz dökmedik, suçlamayı kesinlikle kabul etmiyorum” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Sanıklar ... ve ... mahkeme aşamasındaki savunmalarında; “Ben bu konuda daha önce ifademi vermiştim, aynen tekrar ederim, bu ifademe eklemek istediğim başka bir husus yoktur, iddianameye konu yere atıkları biz dökmedik, suçlamayı kesinlikle kabul etmiyorum” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Tanık ... mahkeme aşamasında alınan ifadesinde; “... isimli mandırada çalışıyorum. Mandıranın arıtma tesisinin temizlenmesi gerekiyordu, bu nedenle vidanjör bulmam gerekiyordu. Bu nedenle sanıkların çalıştığı ... isimli işletmeyle görüştüm. İşletme gelip söz konusu suyu temizleyebileceğini söyledi. Bunun karşılığında 400,00 veya 500,00 TL' lik bir miktara anlaştık. 24/07/2014 gününde tek bir araç arkasında bulunan vidanjör ile birlikte geldi. Söz konusu firma atık yağ maddesini benim gördüğüm kadarıyla iki kişi aldı. Ancak ben sonradan aracın içinde de iki kişi daha olduğunu duydum. Bu kişilerde bayanmış, ancak temizlik yapan kişiler erkekti. Daha sonra Özkan bey beni çağırdı ve arıtma tesisinin bulunduğu yere gelmemi istedi. Bende muhasebeden çıkıp atık tesisinin 30 metre kadar uzağında yola söz konusu yağı boşaltarak gittiklerini gördüm. Normal şartlarda bu şahısların anlaşmalı oldukları bir yere bu atığı boşaltmaları gerekiyordu. Zaten atık yağlar çok pis kokar, kanalizasyona kanrışması durumunda bu koku daha da artar, bu nedenle rutin aralıklarla temizlik işlemi yapılarak boşaltılması gerekmektedir. Olayla ilgili bilgim bundan ibarettir.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Tanık ... mahkeme aşamasında alınan ifadesinde; “... isimli mandırada çalışmaktayım. Olay günü atığı almak için daha önce tanımadığım iki erkek şahıslar geldi. Arıtma tesisinden atığı aldıktan sonra biz tahsilat makbuzunu kestikten sonra şahıslar arka kapıdan çıktı. Yaklaşık 20-30 metre ilerledikten sonra vidanjörün arka kapağının açıldığını ve içine alının atığın akıtılmaya başlandığını gördüm. Bunun üzerine iş yeri patronumuz ...'a haber verdim. Normal şartlarda bu atığın buraya boşaltılmaması geekirdi. Olayla ilgili bilgim bundan ibarettir.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Tanık ... mahkeme aşamasında alınan ifadesinde; “... Veterinerlik, Hayvancılık Malzemeleri Ltd. Şti.'nin sahibiyim. Ayda bir atık yağları vidanjörle kurutma tesislerine göndeririz. Olay günü de çalışanlarım yine aynı şekilde ... isimli bir firmadan vidanjör talep etmişler. Biz ilk defa bu firmadan vidanjör talep ettik. İki erkek şahıs gelmiş, atıkları yüklemiş ve dere yatağı yoluna bu atık maddeleri boşaltmışlar. Ben bunu çalışanlarım ... ve ...'dan öğrendim. Nomal bu şartlarda söz konusu atıkların buraya boşaltılmaması gerekirdi, atıklar bekledikçe zararları artar. Ayrıca bu şahıslar zaten söz konusu atıkları yol olarak kullanılan alan içine boşaltmışlar, olayla ilgili bilgim bundan ibarettir.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Dosya kapsamı incelendiğinde, olaya ilişkin numune alma ve analiz işlemlerinin gerçekleştirildiği, bilirkişi raporu temin edildiği görülmektedir..

Dosya kapsamı incelendiğinde, olaya ilişkin numune alma ve analiz işlemlerinin gerçekleştirildiği, bilirkişi raporu temin edildiği görülmektedir..

... Çevresel Etki Değerlendirilmesi İzin ve Denetim Genel Müdürlüğü 03/11/2014 tarihli analiz raporunda özetle, Kiraz İlçesi, Şemsiler Mahallesi'ndeki atık tesislerinden alınan katı atık numunesi ile, muhafaza altına alınan Kiraz İlçesi, Şemsiler Mahallesi'ndeki tesisin 30 metre ilerisinde yere dökülen yerdeki katı atık numunelerin birbirleri ile benzeşim gösterdikleri, ayrıca polyacrylamide içerdiği belirtilmiştir.

Çevre mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; vidanjör firmanın, ... Mandıra işletmesine ait atıksu arıtma tesisinden almış olduğu atık yağı, yürürlükteki mevzuat hükümleri çerçevesinde uygun bir şekilde bertaraf etme yükümlülüğü göz önünde bulundurulduğunda, çevreyi kasten kirletmeye yönelik davranış içinde bulunduğu ifade edilmiştir.

Bu suretle, bahse konu atıkların, alıcı ortam olan toprağa verilmesi ile 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20/j, ek 1. maddesi ile anılan yönetmeliklere aykırı davranılarak alıcı ortam olan toprağın, dolayısıyla çevrenin kasten kirletildiği sonucuna ulaşıldığından sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi ve sanık ... hakkında kurulan hüküm açısından sanık ...’in olay günü sanık ...’in talimatıyla atılı suçu söz konusu alana döktüğüne dair tüm dosya kapsamında delil elde edilemediğinden beraat kararı verilmesi hukuka uygun bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar

Sanık ...’e yükletilen çevrenin kasten kirletilmesi eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık ... hakkında verilen beraat kararının da yerinde olduğu,

Anlaşıldığından, sanık ... ile katılan İzmir Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 05/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10787, Karar No: 2014/6575, Tarih: 26.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/10787 E.  ,  2014/6575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/56592

MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/04/2010

NUMARASI : 2009/503 (E) ve 2010/442 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda suça konu cep telefonunu kullanmadığını, bir karışıklık bulunduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, olay günü müştekinin ikametine hasta ziyareti için gelenler arasında sanığın da bulunup bulunmadığının müştekiden ve olay günü müştekinin ikametine hasta ziyareti için gelen şahıslardan sorularak tespit edilmesi ve suça konu telefonu kullanan hat sahiplerinin hangi kişilerle görüştüklerini gösterir görüşme kayıtlarının da temini ile bu kişilerin sanıkla irtibatlarının bulunup bulunmadığının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti yerine eksik araştırma sonucu yazılı şekide karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12812, Karar No: 2010/11793, Tarih: 14.10.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/12812 E.  ,  2010/11793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde, adli para cezalarının infazında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulamasının mümkün olmadığı gözetilmeden, yasaya aykırı olarak cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK.nun 53 maddesi gereğince kısa süreli hapis cezasının para cezasına çevrilmesi halinde aynı maddenin 1. fıkrasında yer alan hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3- Sanık müdafinin 09.11.2006 tarihli celsede talebi bulunmasına karşın, verilen adli para cezasının taksitlendirilmesi konusunda karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılıkların CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığın daha önceden sabıkalı olması nedeniyle TCK.nun 58/6 madde hükmü uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ve "TCK.nun 53/1-2 maddesi gereğince mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar birince maddede sayılan haklardan yoksun bırakılmasına" ibaresinin çıkarılması suretiyle ve hükme "sanık hakkında tayin olunan para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52. maddesi uyarınca birer ay süreyle 24 eşit taksitle ödenmesine, taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline, ödenmeyen para cezasının hapse çevrilmesine" ibaresinin ilavesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA) 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5096, Karar No: 2013/7838, Tarih: 23.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5096 E.  ,  2013/7838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.06.2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalıların aşırı yağan yağmur sularının taşınmazlarına zarar vermemesi amacıyla su tahliye kapaklarını açtıklarını ve taşan suların 171 ada 2 parsel sayılı taşınmazda bulunan binasına ve eşyalarına zarar verdiğini ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 5000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren, 7190,00 TL maddi tazminatın ıslah tarihinden itibaren, 1500,00 TL manevi tazminatın ise dava tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2- Gerek Türk Medeni Kanununun 25. maddesi, gerekse Borçlar Kanununun 49. maddesinde kişilik haklarına saldırılan kimselerin korunması başka bir ifadeyle kişisel varlıkla ilgili zararları gidermek amacıyla düzenleme yapılmıştır. Bu hükümler malvarlığına ilişkin zarar halini kapsamamaktadır. Davacının binasının ve eşyalarının zarar görmesi nedeniyle manevi bir üzüntü duyduğu düşünülebilir ise de bu durum davacının kişilik haklarına saldırı olarak kabul edilemez.

Açıklanan nedenle manevi tazminat talebinin reddi gerekirken davacıya ait binanın ve eşyaların zarar görmesi nedeniyle davacı yararına manevi tazminat takdiri doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bette açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 23.05.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/537, Karar No: 2014/5056, Tarih: 10.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/537 E.  ,  2014/5056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2014 (Pzt.)