muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/782, Karar No: 2013/19080, Tarih: 30.10.2013

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın çekin keşide edildiği tarihte çeki temsilci olarak imzalayan kişinin temsil yetkisine sahip olup olmadığını denetlenmesi gerektiği, çekin yetkisiz temsilci tarafından keşide edilmesi halinde, 3167 sayılı Kanun'un 7 ve 9. maddeleri gereğince çek defterinin iadesi istenemeyeceği gibi, Merkez Bankası'na bildirimde de bulunulamayacağı, yetkisiz temsil halinde yetkisiz olarak temsil olunan hesap sahibi açısından çekin davacı şirketine karşılığının olup olmadığının tespiti yapılamayacağı ve karşılıksız şerhi de düşülemeyeceği, somut olayda...ile...nun görevde bulundukları 24.03.2006- 29.05.2006 tarihleri arasında ancak müştereken atacağı imza ile çek keşide edebilecekleri halde davacı şirket tarafından bankaya yetki değişikliğinin bildirildiği 08.06.2006 tarihine kadar bankaya ibraz edilen 16 yaprak çekin...tarafından tek imzalı olarak keşide edilmesine rağmen çek arkasına bankaca "karşılıksızdır" şerhinin yazılarak Merkez Bankası'na bildirilmesi eyleminde davalı bankanın kusurlu olduğu, Merkez Bankası'nın risk santralizasyon kayıtlarının tüm bankalar ve finans kurumlarınca izlendiğini, çekleri dönen, dolayısıyla mali ve finansman yapısı bozuk olarak kabul edilen şirketlere nakdi ve gayrinakdi kredi kullandırılması yönünde temkinli davranılacağı, bunun yanında şirketin ihalelere gireceği işler için ihale kurumlarınca istenilen gerek nakit karşılığın gerekse teminat mektubunun başta davalı banka olmak üzere başka banka yada finans kurumundan temin edilmesinde yaşanacak güçlükler nedeniyle davacı şirketin ihalelere giremeyerek kardan mahrum kalmasının mutlak olduğu ve bu zararın, davacının ticari defter ve kayıtlarının incelenememesi sebebiyle, tam olarak tespit edilmemesi karşında, talep edilen 8.000 TL'den fazla olacağı, davacı şirketin 2006 yılı bilançosu incelendiğinde; %92,51’lik bir borç oranı içinde olduğu, şirketin başka bir yere ayırabilecek bir fonunun bulunmadığı ve bu nedenle delil listesinde belirtilen taşınmazların satılması ile davaya konu olaylar arasında illiyet bağının bulunması nedeniyle taşınmazların satılması hususunda davacı şirketin zararının bulunduğu ve bu zarar miktarının her halükarda talep edilen 1.000,00 TL'nın üzerinde olacağı, davacı şirketin uhdesinde olan ihalelerdeki yükümlülüklerini yerine getirmek ve içine düşülen ödeme güçlüğü ile darboğazı aşmak için idarelerden oluşan hak ediş alacaklarını temlik vermek zorunda kaldığı, davacı şirketin bu yönden de zararının bulunduğu ve bu zarar miktarının her halükarda talep edilen 1.000,00 TL'nın üzerinde kaldığı, davacı şirket kayıtlarında işçi çıkarmalarının ve çıkarılma sonucunda yapılan ödemelerin dava konusu olaylar neticesinde meydana geldiğine ilişkin bir emare bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 14.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davalı bankaya davacı şirket yetkililerince bildirilmesine rağmen, yetkisiz kişi tarafından keşide edilen çekler hakkında karşılıksız olduğu gerekçesiyle işlem yapması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Davacı diğer taleplerinin yanında, davalı Bankanın bu işlemi nedeniyle icra takiplerine maruz kaldığını, başka bankalardan kredi, çek ve teminat mektubu alamaz hale geldiğini, maddi olarak sıkıntıya düştüğünü, bu sıkıntıları aşmak içinde, delil dilekçesinde belirttiği bir takım taşınmazların rayiç bedelin altında satıldığını, bu nedenle uğradıkları zarar için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000,00 TL talep etmiştir. Mahkemece, davacının bu yöndeki istemi, davacı şirketin 2006 yılı bilançosuna göre ciddi bir borç yükü altında olduğu, davacı şirketin başka bir yere ayrılabilecek bir fonunun bulunmadığı, bu nedenle delil listesinde belirtilen taşınmazların satılması ile davalı bankanın eylemi arasında illiyet bağı bulunduğu ve davacının bu suretle uğradığı zararının her halükarda talep edilenden fazla olduğu gerekçesiyle kabul edilmiştir. Ancak, davacının delil listesinde belirttiği taşınmazların celp edilen tapu kayıtları ve bu taşınmazlara ilişkin olan satış sözleşmelerinden, taşınmazların davacı şirketle ilgisi anlaşılamamaktadır. Zira, tapu kayıtlarında malik olarak kayıtlı olan ve bunlara ilişkin satış sözleşmesinde yer alan taraflar davacı şirket dışındaki gerçek kişilerdir. Ayrıca, davacı bu taşınmazların rayiç bedel altından satıldığını ileri sürdüğüne göre, bunun tespiti açısından mahallinde keşif yapılıp, taşınmazların değeri belirlenerek davacının bu yöndeki isteminin değerlendirilmesi gereklidir. Bu itibarla, anılan bu hususlar nazara alınmadan yazılı gerekçeyle hüküm tesisi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacının diğer bir talebi de davalı Bankanın eylemi sebebiyle düştüğü maddi sıkıntıdan kurtulmak amacıyla, başka kurumlardan olan hak edişlerini temlik etmesi sebebiyle uğradığı zarara ilişkindir. Mahkemece, davacının bu yöndeki istemi dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının içine düştüğü maddi sıkıntıları aşmak amacıyla hak edişlerini temlik etmek zorunda kaldığının tespit edildiği gerekçesiyle kabul edilmişse de, davacının bu hususta delil olarak gösterdiği ve mahkemece celp edilen dava dışı Doruk Sos. Hiz. Çev. Taş. Yem. Tur. İnş. Tem. San ve Tic. Ltd. Şti'ye ait Finansbank Kızılay Şubesi'ndeki hesap hareketlerinin incelenmesinde, davacı adına bu şirkete Ziraat Bankası aracılığıyla 84,00 TL havale edildiği anlaşılmakta olup, bu ödemenin neye ilişkin olduğu anlaşılamamaktadır. Bundan başka, dosyada davacının hangi hak edişini, kime temlik edildiği hususunda bilgi ve belge de mevcut değildir, Bu itibarla, mahkemece anılan hususlar araştırılmadan davacının bu yöndeki isteminin de kabulü doğru olmamış kararın bu nedenle de davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12596, Karar No: 2015/467, Tarih: 13.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/12596 E.  ,  2015/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİNAR ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/207-2014/62

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada; davacı eş ve eş yanında bulunan 2005 doğumlu müşterek çocuk için ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak 500,00'er TL'den toplam 1.000,00 TL tedbir nafakası talep edilmiş, mahkemece, davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek, davacı eş için aylık 150,00 TL; müşterek çocuk için 200,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından, takdir edilen nafakaların az olduğu gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesinde; ayrı yaşamada haklı olan eşin diğer eşten tedbir nafakası isteyebileceği düzenlenmiştir. Aynı yasanın 186/3.maddesinde de; eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıklarıyla katılacakları hükme bağlanmıştır.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği davalı birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Zira; evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gerekli bazı ortak giderler mevcuttur. Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır. Diğer taraftan hakim, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; tarafların 2004 yılında evlendikleri, 2005 doğumlu müşterek bir erkek çocuklarının bulunduğu, davalının, 2012 yılında davacı aleyhine boşanma davası açtığı, toplanan delillerden kocanın eşini başka bir kadınla aldattığının anlaşıldığı, hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanarak hak elde edemeyeceği ilkesinden hareketle kocanın açtığı boşanma davasının reddedildiği, eş ve çocuk için aylık 250,00'şer TL'den toplam 500,00 TL tedbir nafakası hükmedildiği, kararın 26.12.2012 tarihinde kesinleştiği, davadan sonra tarafların bir araya gelmedikleri, davacı kadının ev hanımı olduğu, her hangi bir yerden gelirinin bulunmadığı, kocanın hemşire statüsünde çalıştığı, aylık 1.496,00 TL maaş, 704,00 TL döner sermaye ek ödemesi aldığı, 2005 doğumlu küçüğün öğrenci olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre aleyhine boşanma davası açılan eş, boşanma davası sürerken ayrı yaşamda haklıdır. Boşanma isteminin reddinden sonra ayrı yaşamın sona erdirilmesi ve birliğin tekrar kurulması esas olup, evlilik birliğini tekrar kurma görevi de açtığı boşanma davası reddedilen tarafa aittir. Bu bağlamda somut olayda; davalı kocanın herhangi bir barış girişiminde bulunmadığı, davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğu, tarafların müşterek çocuğunun davacı anne ile birlikte yaşadığı anlaşılmıştır.

Bu bağlamda, 23.01.2012 tarihinde açılmış boşanma davasının yargılaması sırasında eş ve çocuk yararına aylık toplam 500,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmişken, aradan 1,5 yıl geçmesine, bu süreçte paranın alım gücünün azalmasına, davacı eş ve müşterek çocuğun ihtiyaçlarının artmış olmasına rağmen, eldeki nafaka davasında, boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafakadan daha düşük oranda nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, davacı eş ve müşterek çocuğun ihtiyaçları, boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafaka miktarları da göz önünde bulundurularak TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi gereğince eş ve müşterek çocuk için daha yüksek oranda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5090, Karar No: 2019/10551, Tarih: 13.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2019/5090 E.  ,  2019/10551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı bir kısım davalılar yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine, bir kısım davalılar yönünden istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılmasına dair hükmün süresi içinde davalı ... vekili ve davalı ... Başaran vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

HUMK'nun 91. (HMK 309) maddesinde düzenlendiği üzere; feragat, iki taraftan birinin netice-i talebinden vazgeçmesidir.

Davacı vekili Av. ... 09.08.2019 tarihli ve 10.09.2019 tarihli dilekçe ile davalı ... ve davalı ... yönünden davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, vekaletnamesinde feragate yetkisi de bulunduğundan vaki feragat nedeniyle bir karar verilmek üzere hükmün Bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve...'a geri verilmesine 13.11.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3835, Karar No: 2011/5172, Tarih: 18.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3835 E.  ,  2011/5172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili hakkında başlatılan icra takiplerine konu 1999 tarihli Tarımsal Kredi İkraz Sözleşmesindeki imzanın müvekkiline ait olmadığını bildirerek 1999 yılına ait Tarımsal Kredi Sözleşme ve ilgili eklerindeki imzaların müvekkiline ait olup olmadığının tespitine, imzaların müvekkiline ait olmadığı saptanırsa takibin iptaline ve % 40 tazminatın davalıdan tahsiline ve davalı kurumun sorumluluğundan doğan zarar ve ziyanın karşılanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 1999 yılında iki kez müvekkili bankadan tarımsal kredi kullandığını, sözleşmedeki imzaların davacıya ait olmadığı yönündeki iddiaların araştırılması gerektiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, sözleşmedeki imzanın davacının eli ürünü olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 21.12.1999/33 sayılı Tarımsal Kredi İkraz Sözleşmesindeki imzanın davacının eli ürünü olmadığının ve davacının davalıya 3.110.TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, Ceylanpınar İcra Müdürlüğünün 2001/358 ve 2001/380 sayılı icra dosyalarına dayanak yapılan 1999 tarihli Tarımsal Krediler İkraz Sözleşmelerinden kaynaklanmaktadır. Davacı, bu sözleşmelerdeki imzaların kendisine ait olmadığını iddia ederek dava açmış, mahkemece sadece tediye fişleri üzerinde imza incelemesi yapılarak dava konusu sözleşmelerden 21.12.1999 tarihli olanı hakkında hüküm kurulmuştur.Davacı, anılan sözleşmelerde asıl borçlu olmasının yanında dava dışı kişilere müteselsil kefil olarak da gösterilmiştir. Bu durumda mahkemece davacının anılan sözleşmelerden dolayı sorumlu olup olmadığının belirlenebilmesi için sözleşmelerdeki imzalar yönünden inceleme yaptırılarak her iki sözleşme bakımından da varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 18.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14067, Karar No: 2015/10388, Tarih: 10.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/14067 E.  ,  2015/10388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli sicil kaydında silinme koşulları oluşmayan sabıkalarının yanı sıra tekerrüre esas sabıkası ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararları bulunan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının “sosyal ve ekonomik durumu ile suçun işlenmesindeki özellikler” şeklindeki dosya kapsamına uymayan gerekçe ile adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi ve bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi,

2-Sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının taksitlendirilmesinde taksit aralığının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 50 gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin getirilmesi ve hüküm fıkrasının 5. bendinde yer alan “10 eşit taksit halinde” ibarelerinden önce gelmek üzere "birer ay ara ile" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7413, Karar No: 2010/4576, Tarih: 23.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7413 E.  ,  2010/4576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, izin, fazla çalışma ücreti, hafta

tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar

verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi davalı ... hakkında açmış olduğu bu davada tasarruf teşvik ve nema alacaklarının ödetilmesini talep etmiş, mahkemece Hazine Müsteşarlığı davaya dahil edilerek, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, dahi davalı yönünden kabulüne dair karar verilmiştir.

Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine

yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti... Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti... Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir. 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.