muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/18684, Karar No: 2011/2400, Tarih: 10.03.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/18684 E.  ,  2011/2400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 62/1, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 ve 80.00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair SİVEREK 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/04/2009 tarihli ve 2009/41 - 162 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 31/07/2009 gün ve 2009/8538/41734 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının 26/08/2009 gün ve KYB.2009/190621 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 08/09/2009 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın kayden 01/09/1990 doğumlu olması, mahkemesince de suç tarihinin 13/08/2008 olarak kabul edilmesi karşısında, suç tarihinde 18 yaşını ikmal etmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamasında isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre;

Hükümlünün suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda olduğu gözetilmeden 5237 sayılı Yasanın 31/3. maddesiyle uygulama yapılmamasında isabet görülmediğinden hükümlü ... hakkında Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 22.04.2009 tarih ve 2009/41-162 sayılı hükmünün 5271 sayılı CMY.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasasının 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca, hükümlünün 5237 sayılı Yasanın 165/1. uyarınca 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ile; 31/3. maddesiyle 1/3 oranında indirim yapılarak 4 ay hapis ve 3 gün adli para cezasıyla; 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirimle 3 ay 10 gün hapis ve 2 gün adli para cezası ile; verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 50/1-a maddesine göre bir gün karşılığı 20 TL’den paraya çevrilerek 2000 TL adli para cezası ile; gün para cezasının 52. maddeye göre bir gün karşılığı 20 TL’den paraya çevrilerek 40 TL para cezası ile neticeden 2040 TL para cezasıyla cezalandırılmasına, hükmün diğer yönlerinin korunmasına,10.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19746, Karar No: 2010/18721, Tarih: 09.11.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/19746 E.  ,  2010/18721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme,6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanıkların araçlarının bir ihbar nedeniyle durdurulduğunda bıçakla direnip kaçtıktan sonra hastanede tekar bıçakla direnme ve eylemlerinin 5237 sayılı TCY.nın 43. maddesinin uygulanmasına gerektirip gerektirmeyeceği tartışılmadan ayrı ayrı iki keze hükümlülük kararları verilmesi,

2- Yasak bıçak taşıma ve görevlilere direnme eylemlerine ilişkin hapis cezasına mahkum olan sanıkların 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulamasında a,b,d,e bentlerinde gösterilen hakları mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, c bendindeki hakları koşullu salıvermeye kadar kullanamayacaklarının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10060, Karar No: 2015/13339, Tarih: 11.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/10060 E.  ,  2015/13339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 01/12/1983 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 01.12.1983 tarihinin sigorta başlangıç tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemece, asıl hükümle, davanın kısmen kabulü ile davacının işveren ...'e ait 35035.41 sicil numaralı işyerinde 01.12.1983 tarihinde bir gün süre ile çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin onsekiz yaşını doldurduğu 11.07.1984 tarihi olduğunun tespitine karar verildiği, 24.04.2015 tarihli ek Kararı ile davalı Kurum vekilinin, 09.04.2015 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen kararı, 24.4.2015 tarihinde 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesi hükmüne göre 8 günlük sürede temyiz etmediği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 09.04.2015 tarihinde tefhim edilen kısa kararın usulüne uygun olarak tefhim edilmediği, davalı Kurum vekiline gerekçeli kararın 22.04.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, Kurum vekilince temyiz dilekçesinin 24.04.2015 tarihinde süresi içinde verildiği, mahkemece davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddine dair 24.04.2015 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın davalı Kurum vekiline 30.04.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, Kurum vekilinin süresi içinde 05.05.2015 tarihinde ek kararı temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Yerel Mahkemenin davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin 24.04.2015 tarihli ek kararının bozularak kaldırılmasına karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Yerel Mahkemenin davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin 24.04.2015 tarihli ek kararının bozularak kaldırılmasına ve usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35567, Karar No: 2014/34635, Tarih: 01.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/35567 E.  ,  2014/34635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/162872

MAHKEMESİ : Çaycuma(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2011/249 (E) ve 2013/104 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanık T.. E..’nin E.. S..A.. K.. San. ve Tic. Ltd. Şti'ne ait fabrikada üretim müdürü, sanık İ.. E..’nin ise şirket ortağı olduğu, fabrikada yapılan denetimde, seramik kesiminde kullanılan 5 adet makineden ortalama 175 m3 suyun hiçbir arıtmaya tabi tutulmadan bir boru vasıtasıyla Çaycuma-Bartın Karayolu altından geçen Karakoç Deresine deşarj edildiğinin tespit edildiği, alıcı ortam olan suya verilen atıktan numune alındığı anlaşılmıştır.

Denetim tutanağında, şirket yetkililerinin arıtma sisteminin bir aydır çalışmadığını beyan ettikleri yazılmış ise de, keşifte dinlenen tutanak düzenleyici tanıklar, sanık T.. E..’nin dört aydır arıtma tesisinin çalışmadığını söylediğini ifade etmişlerdir. Sanıklar, arıtma sisteminin denetimden birkaç gün önce arızalandığını ileri sürseler de, esasen atıksuların uzun bir süredir arıtılmadan alıcı ortam olan Karakoç Deresine deşarj edildiği hem savunma hem de analiz testi sonucundan açıkça anlaşılmalıdır.

Analiz sonucuna göre, atıksuyun, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin (SKKY) ekindeki tablo 15/2 (Metal Sanayii, Genelde Metal Hazırlama ve İşleme) de belirlenen limit değerlerin üzerinde askıda katı madde (AKM), kurşun ve alüminyum içerdiği tespit edilmiştir.

Mahkemenin talebi üzerine alıcı ortam olan Karakoç Deresinin debisi, batimetrik özellikleri, derede yaşayan canlı türlerine ilişkin yapılan araştırmalar sonucunda, diğer bilgilerin yanında derede sazan ve yöresel dere balığı çeşitlerinin mevcut olduğu bildirilmiştir.

Bilirkişi raporunda özetle; alıcı ortamın fiilen kirlenmiş olması gerektiği kabulünden hareketle, atığın alındığı mevsimdeki debi ve derede balık türlerinin halen mevcut olması ve verilerin fiili kirlenmeyi kanıtlayacak yeterlilikte bulunmaması nedeniyle çevrenin kasten kirletilmesi suçunun oluşmadı bildirilmiş, mahkeme rapora dayanarak beraat kararı vermiştir.

Yukarıda genel ilkeler kısmında açıklandığı üzere çevrenin kirletilmesi suçu tehlike suçudur. Alıcı ortamın kirlenmesi yanında kirlenme ihtimalinin doğduğu durumlarda da suç oluşacaktır. “Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler” kısmında açıklandığı üzere de, alıcı ortam olan suya atıkların deşarjı, bazı kurallara ve sınırlamalara tabi tutulmuştur. Sanıkların, limit değerin oldukça üzerinde alüminyum, (limit değer 3 mg/L iken 20,33 mg/L), limit değerin az üzerinde kurşun ve yine limit değerin 3 katı kadar AKM içeren atıksuyu, uzunca bir süredir arıtmadan doğrudan alıcı ortam olan Karakoç deresine verdikleri, 2872 Sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20, SKKT 3, 4/j, 6/c, 16, 31 maddelerine aykırı davranarak alıcı ortam olan suyu kirlettikleri, dolayısıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işledikleri sabit olduğu halde, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak beraat kararı verilmesi hukuka uygun görülmemiştir.

Atıksuyun içeriğindeki kirletici metallerin niteliği, limit değerlerin çok üzerine çıkılmış olması, günlük atıksu miktarı, alıcı ortamın kirletilme süresi ve canlı organizmaların (balıklar) yaşadığı, balık avcılığı yapıldığı anlaşılan alıcı ortama deşarj edilmiş olması dikkate alındığında, TCK’nın 3, 61. maddelerindeki düzenlemeler dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle mahkûmiyet kararı verilmesi ceza adaletine uygun olacaktır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan İ.. M.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15894, Karar No: 2020/2505, Tarih: 10.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/15894 E.  ,  2020/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...'ın 8434 ada 7 parseldeki 7 nolu bağımsız bölümü davalı kızı ...a satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranına adına tescilini istemiştir.

Davalı, davacının da imzasının bulunduğu 17.05.1994 tarihli protokolün 1 nolu maddesi içeriği ile taşınmazın kendisine devredildiğinin davacı tarafından çok önceden beri bilindiğinin sabit olduğunu, mirasbırakanın yapılan protokol ile mirasını mirasçıları arasında taksim ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1922 doğumlu mirasbırakan ...’ın 17.12.2008 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı kızı .. ile davalı kızı ...’i bıraktığı, mirasbırakanın 8434 ada 7 parseldeki 7 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini 06.03.1991 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik ettiği anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.