muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21949, Karar No: 2014/13096, Tarih: 02.07.2014

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan elde olunan haksız yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezalarına ilişkin sırasıyla "42.000 TL", “14.000 TL” ve "11.666 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "2.100 gün", “700 gün” ve "583 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanıklar hakkında hükmolunan 583 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 11.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/07/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2110, Karar No: 2021/5673, Tarih: 23.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/2110 E.  ,  2021/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar müdafiileri

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Başka suçtan ... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan sanık ...'ın ve başka suçtan ... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...'un duruşmadan vareste tutulmaları yönünden taleplerinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'un 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesi gereğince duruşmaya getirilerek, esas hakkındaki savunmanları soruldukdan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yokluklarında karar verilmesi suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3908, Karar No: 2025/2501, Tarih: 12.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/3908 E.  ,  2025/2501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/546 E., 2024/1850 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/207 E., 2022/676 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; dava konusu 860 ada 33 ve 34 (yeni 11289 ada 5 ve 6) parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, sahibi olduğu dava dışı ... Gayrimenkul şirketine ait dava dışı 860 ada 18, 19 ve 61 parsellerin bulunduğu bölgede 1/5000 ölçekli nazım imar planındaki yapılaşma koşullarının e:1.75 iken, dava konusu 860 ada 33 ve 34 parsellerin davalıya devredilmesi ve dava dışı şirketine ait 18, 19 ve 61 parsellerin kamuya ayrılan kısımlarının da kamunun mülkiyetine geçmesi halinde yapılaşma koşulunun e:2.10 olacağı yönündeki 18.05.2012 tarihli ve 1109 sayılı imar plan değişikliğinin Belediye Meclisi tarafından onaylandığını, böylece dava konusu 33 ve 34 parsel sayılı taşınmazlarını davalı Belediyeye bağış suretiyle devrettiğini, davalı Belediyenin de dava dışı şirketine ait 18, 19 ve 61 parsellerdeki inşaat yoğunluğunu e:1.75'ten e:2.10'a çıkardığını, ancak imar plan değişikliğinin iptali istemiyle İstanbul 6. İdare Mahkemesinin 2012/1999 Esas, 2012/1485 Karar sayılı dosyası üzerinden açılan davada 18.05.2012 tarihli ve 1109 sayılı onaylanan imar plan değişikliğinin iptaline karar verildiğini ve kararın Danıştayca da onanarak kesinleştiğini, dolayısıyla dava konusu 33 ve 34 parselleri bağışlamasındaki şartın ortadan kalktığını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile adına tescilini, olmadığı takdirde davalının sebepsiz zenginleşmesi nedeniyle davacının uğradığı zararın tespiti ile şimdilik 435.400,00 TL'nin tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın idari yargının görev alanına girdiğini, davacının aynı zamanda dava konusu iş ve işlemlerle alakalı idari yargıda maddi ve manevi tazminat davası açtığını, davacının dava konusu 33 ve 34 parselleri şartsız ve bedelsiz olarak davalı Belediyeye bağışladığını, davacı ile İdare arasında bağışın şartlı olduğuna dair bir anlaşmanın bulunmadığını, dava konusu plan tadilatı ve ruhsat iptali işleminin Belediyece değil Mahkeme tarafından iptal edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; her ne kadar dava konusu taşınmazların bağışı resmi senette kayıtsız ve şartsız ise de Belediye encümen kararı ve davacının belediyeye yapmış olduğu bağış başvurusundan, dava konusu taşınmazların bağışı karşılığında inşaat yoğunluğunun 1,75'ten 2,10'a çıkarılması koşuluyla yapıldığının, dolayısıyla bağışın şartlı olduğunun anlaşıldığı, ancak daha sonra inşaat yoğunluğunun arttırılmasına ilişkin Belediye Meclisi imar plan notunun idari yargıda iptal edilerek kesinleştiği, davacının yaptığı bağıştaki koşulun gerçekleşmemiş olması nedeniyle bağıştan dönme şartlarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; resmi akitte bağış işlemi şartsız ve bedelsiz ise de Belediye Başkanlığının tapuda resmi akitten önce vermiş olduğu 03.09.2013 tarihli dilekçede 860 ada 18, 19, 33, 34 ve 61 parsellere ilişkin imar planında yapılan plan tadilatına istinaden dava konusu 860 ada 33 ve 34 nolu parsellerin bedelsiz olarak Belediyeye bağışlanarak temlikin koşula bağlandığının anlaşıldığı, ancak plan tadilatı işleminin idari yargı yerinde iptal edildiği, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın idari yargının görev alınında olduğunu, davacının idari yargıda da ayrıca maddi ve manevi tazminat istemli dava açtığını, bağış işleminin bedelsiz ve şartsız olduğunu, davaya konu imar planı ve yapı ruhsatının idari yargıda iptal edildiğini, davalı Belediyece tüm yapı ruhsatlarının ruhsatın düzenlendiği tarihteki mevcut ve yürürlükteki plan ve plan notu hükümlerine göre gerçekleştirildiğini belirterek kararın bozulmasına istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, bağıştan rücu hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa bedel istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının 860 ada 33 ve 34 parsel sayılı taşınmazlarını 25.09.2013 tarihinde davalı Belediyeye bağış yoluyla devrettiği anlaşılmaktadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 551.635,38 TL

bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece İstanbul Anadolu 22. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

12.05.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1763, Karar No: 2006/6472, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1763 E.  ,  2006/6472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İNEGÖL İcra Ceza Mahkemesinden verilen 01/06/2005 gün ve 3564 esas 3904 karar sayılı ek kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 18.01.2006 gün ve 1052 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 15.03.2006 gün ve 2006/16919 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesindeki yaptırım, tazyik hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tazyik hapsine karar verilmesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 2004/3654 esas 2004/3904 karar sayılı ek kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...’ün 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 1 Ay karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 600,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3049, Karar No: 2016/933, Tarih: 28.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/3049 E.  ,  2016/933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2014 tarih ve 2010/135-2014/294 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 26/01/2016 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ...., davalı vekili Av..... ve ihbar olunan yetkilisi .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “....” isimli filmin eser işletme belgesi ile hak sahibi olduğunu, söz konusu filmin davalı tarafından müvekkilinin saygınlığını zedeleyecek şekilde aralara erotik sahneler eklenmek suretiyle tahrif edilip, ismi değiştirilip “....” adıyla davalıya ait "...." isimli kanalda 15.12.2009, 05.02.2010, 26.04.2010 ve 03.06.2010 tarihlerinde 4 kez yayınlandığını, FSEK'nin 52. maddesine uygun bir sözleşme olmaksızın yayınlanması nedeniyle müvekkilinin mali haklarına tecavüz edildiğini, tecavüzün ağır niteliği gözönünde bulundurulduğunda manevi tazminata da hükmedilmesi gerektiğini, FSEK'nin 14,15,16,20,22, 23, 24 ve 25.maddelerinde düzenlenen hakların ihlal edildiğini, davalıya keşide edilen 12.04.2010 tarihli ihtardan da sonuç alınamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile FSEK'nun 68. maddesi uyarınca rayiç bedelin 3 katı olan 12.000 TL maddi tazminatın yayınlanma tarihlerinden itibaren ve 20.000 TL manevi tazminatın ilk yayın tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte tahsili ile vaki ve muhtemel tecavüzlerin önlenmesine, hükmün ilanına karar verilmesi talep edilmiş, ıslahla maddi tazminat 198.000 TL'ye çıkarılmıştır.

Davalı vekili, dava konusu “....” adlı filmin “....” isimli filmden uyarlanarak meydana getirilmediğini, müvekkili ile dava dışı .... arasında imzalanan "01.11.2008 tarihli yayın hakkı lisans sözleşmesinin "18.08.2009 tarihli ek protokolü" uyarınca "...." adlı filmin çoğaltma, umuma arz vs. mali haklarının müvekkilince devralındığını, "...." aldı filmin davacının iddiasının aksine tahrif edilerek oluşturulan bir film olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu “....” adlı filmin “....” isimli filmden uyarlanarak meydana getirilmediğini, müvekkili ile dava dışı .... arasında imzalanan "01.11.2008 tarihli yayın hakkı lisans sözleşmesinin "18.08.2009 tarihli ek protokolü" uyarınca "...." adlı filmin çoğaltma, umuma arz vs. mali haklarının müvekkilince devralındığını, "...." aldı filmin davacının iddiasının aksine tahrif edilerek oluşturulan bir film olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dayandığı “Eser İşletme Belgesi”nde dava konusu "...." adlı eserin kullanım hakkının .... tarafından, .... . Noterliği'nde düzenlenen satış anlaşması ile 05.02.2001 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davacı ... AŞ'ye devredildiğinin yazılı olduğu, bilirkişi raporunda davacının hak sahipliğini ispata yarar sözleşme örneğini sunması gerektiği belirtilmesi üzerine davacı vekilinin dosyaya 05.02.2001 tarihli sözleşme örneğini sunduğu, bilirkişi heyeti sunulan sözleşmenin davacının hak sahibi olduğunu ispatlamaya yeterli olmadığını belirtmiş ise de anılan sözleşmede ....'nin "...." ve " ...." adlı iki adet filme ilişkin mülkiyet hakları da dahil olmak üzere tüm telif haklarını gayri kabili rücu ....'ye sattığının düzenlendiği, taraflarca imza altına alındığından beri 10 seneyi aşkın süre zarfında herhangi bir ihtilafın gündeme gelmediği, MK'nın 2. maddesi ve hakkaniyet kuralları gereği davacının hak sahibi olduğunun kabul edilmesi gerektiği kanatiyle asıl ve ıslah edilen davanın kısmen kabulü ile ilk gösterim için rayiç bedel 30.000,00 TL, ikinci gösterim için 6.000 TL, sonraki gösterimler için 3.000'er TL olmak üzere davalının davacıya ait .... isimli filminden alıntıları .... isimli filmde kullanımı nedeniyle meydana gelen mali hak tecavüzünden dolayı FSEK'nin 68 maddesi uyarınca toplam 42.000 TL'nin 3 katı olan 126.000 TL'nin son gösterim tarihi olan 03/06/2010 tarihinden itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000 TL'nin son gösterim tarihi olan 03/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, davalının muhtemel tecavüzünün önlenmesine, hüküm özetinin ilanına, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacı tarafından mali hakları devralınan "...." isimli filmin izinsiz şekilde ismi değiştirilip, aralara pornografik sahneler eklenerek tahrif edilmek suretiyle yayınlandığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, davacı tarafından mali hakları devralınan "...." isimli filmin izinsiz şekilde ismi değiştirilip, aralara pornografik sahneler eklenerek tahrif edilmek suretiyle yayınlandığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece “davacının eserde adın belirtilmemesi, değişiklik yapılması ve umuma arz hakkının ihlal edildiği” gerekçesiyle manevi tazminata da hükmedilmiştir. Ancak eser üzerindeki manevi haklar, eser sahibi ile eseri arasındaki kişisel ve manevi ilişkisini düzenleyen haklardır. Bunlar, eseri kamuya sunma, eserin sahibi olarak tanıtılma, eserde değişiklik yapılmasını önleme hakları olarak sayılabilir. Eser sahipliğinden kaynaklanan mutlak ve inhisari yetkiler içeren manevi haklar, miras yolu ile geçmedikleri gibi, sağlar arası hukuki işlemlere ve ölüme bağlı tasarruflara dahi konu olamazlar.

Manevi hakların ihlali halinde, kural olarak eser sahibi ile belli koşullarda 5846 sayılı Yasa’nın 19'uncu maddesinde sayılan kişiler manevi tazminat talep edebilir. O halde somut olayda, mali hakkı devir alınan dava konusu filmin tahrif edilip, ismi değiştirilip aralara pornografik sahneler eklenmesi nedeniyle meydana gelen manevi zararın mali hak sahibi davacı tarafından değil, dava dışı eser sahibi tarafından talep edilebileceği dikkate alınmadan yazılı şekilde davacı lehine manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.350 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/01/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Mahkemece, mali hakları kullanma yetkisine sahip olan davacının sinema eseri niteliğindeki “....” isimli film üzerindeki çoğaltma haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi aynı kanunun 68.maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiştir.

5846 sayılı Kanunun 68.maddesinin 1. Fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltan, çoğaltılmış nüshaları yayan, temsil eden veya her türlü işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletenlerden, “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlası” nın hak sahiplerince istenebileceği belirtilmiş olup, aynı kanunun 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünü, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumundadır.