muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17950, Karar No: 2017/6319, Tarih: 09.11.2017

Hemen belirtilmelidir ki; fiilen el atan firma ile onun işvereni arasındaki ilişki iç ilişki olup asıl firmanın iş sahibi olarak denetim ve gözetim görevi mevcuttur. O halde el atma olgusunun mevcut olması halinde taşınmazın eski hale getirilmesinden davalı ... şirketinin de diğer yüklenici şirketler ile birlikte zarardan müteselsilen sorumlu olacağı tartışmasızdır.

Öte yandan, ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Bilindiği üzere; bir davada taraf ehliyeti medeni haklardan yararlanma (hak) ehliyeti bulunan gerçek ve tüzel kişilere aittir. Tüzel kişiliği bulunmayan toplulukların taraf ehliyeti bulunmamaktadır. Adi ortaklığın kendisine ait bir tüzel kişiliği mevcut olmadığından davada taraf olma ehliyeti de yoktur. Bir başka ifade ile adi ortaklığın taraf olma ehliyeti olmadığı gibi ona karşı dava da açılamaz. Bu durumda adi ortaklığa karşı açılacak davalar dava konusunun paradan başka bir şey olması halinde ortaklığı oluşturan gerçek veya tüzel kişilerin tamamına, dava konusunun para olması halinde ise ortaklar arasında müteselsil sorumluluk esası geçerli olduğundan ortaklardan biri ya da bir kaçı aleyhine yöneltilmelidir.

Somut olaya gelince; davalı .... ile davalı ...-...-YTY adi ortaklığı arasında 20.12.2010 tarihinde ‘’inşaat ve hidromekanik işler’’ başlıklı sözleşme akdedildiği, sözleşmede yüklenici olarak yer alan adi ortaklıkta adı geçen şirketlerin ayrı ayrı şirket kaşeleri ile şirket yetkililerinin imzalarının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, yukarıdaki açıklamalar karşısında adi ortaklığın tüzel kişiliği bulunmadığından davalı ...-...-YTY adi ortaklığına karşı açılan davanın pasif dava ehliyetinin yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek adi ortaklığa karşı açılan davanında kabul edilmesi isabetli olmamıştır.

Anılan bu husus, davalı ... ortaklık vekilinin karar düzeltme isteği sonucunda yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, karar düzeltme isteğinin HUMK’un 440. maddesi gereğince kabulüne, Dairenin 28.06.2016 gün ve 2015/14550 Esas-2016/7691 Karar sayılı bozma ilamının davalı ... ortaklık bakımından ORTADAN KALDIRILMASINA, hükmün davalı ... ortaklık yönünden açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı ... vekilinin karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'un 440.maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE,davalı ...'dan ... ... ... Adi Ortaklığından usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 261.00.-TL para cezası ve 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca bakiye kalan 4.60-TL karar düzeltme harcının ayrı ayrı alınmasına, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17472, Karar No: 2018/11616, Tarih: 18.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/17472 E.  ,  2018/11616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun suça konu okuldaki müştekinin işletmiş olduğu kantine kapıyı kırmak suretiyle girerek hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 152/1-a maddesi ile uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6570, Karar No: 2011/6404, Tarih: 18.07.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6570 E.  ,  2011/6404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1-) Hatay Akdeniz Vergi Dairesi Müdürlüğünden davacının hangi meslek nedeniyle ve hangi tarihler arasında vergi mükellefi olduğu, 24.2.1999 tarihinde başlayan vergi kaydının ne zaman son bulduğunun ve hangi mesleğe ilişkin olduğunun sorularak alınacak yanıt ve belge eklendikten sonra,

2-) Davacının 26.5.2006–29.3.2007 tarihleri arasında ödediği primlerin (geçmişe yönelik) hangi sürelerin primi olduğu davalı ...'ndan sorularak verilecek cevabın dosyaya eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3092, Karar No: 2021/3951, Tarih: 22.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3092 E.  ,  2021/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Kütahya 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 12.01.2018 tarih ve 2016/192 E- 2018/22 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 02.07.2019 tarih ve 2018/1566 E- 2019/433 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı aleyhine davalı tarafından 130.000.-TL'lik borcu içeren bonoya (kambiyo senedine) dayalı olarak takip başlatıldığını, davalının davacının damadı olduğunu, 2014'ün yaz aylarında davalının davacıya "baba kredi çekeceğim kefil olur musun" diyerek senede imza attırdığını, davacının öz kızının eşine banka kredisi konusunda yardımcı olma maksadıyla imza attığını ve kandırıldığını, taraflar arasında böyle bir borcun olmadığını, senette "malen" kaydının da olduğunu ve bir mal alışverişinin de bulunmadığını belirterek, haksız ve kötü niyetli takip nedeni ile davacının borçlu olmadığının tespitine ve davalının %20 kötü niyet tazminatı ödemesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ticaretle uğraşan bir kişi olduğunu, banka kredisi çekilirken bonoya imza atılmayacağını bildiğini, davacının iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, "malen" kaydının ise matbu olarak senette bulunduğunu, bunun tarafların senedi düzenlerken bilinçli yaptıkları bir tercih olmadığını, alacağın kaynağının davalının sahibi olduğu ve 1993 ile 2000 yılları arasında davacı ve oğluna kiraya verilen işyerinden kaynaklı olduğunu, bu yeri davalının davacıya kiraya verdiğini, davacı ve oğlunun burayı kahvehane olarak işlettiğini, yıllarca birikmiş kira borçlarına ve gecikme tazminatına karşılık bu senedin düzenlendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, her ne kadar kambiyo senetleri sebepten soyut olsa da alacağın kaynağının 90'lı yıllardaki kira alacağı ve bunun gecikme tazminatı olduğu davalı tarafça dile getirilmiş fakat bu alacak talebinin, yakın akrabalar arasında olması ve yaklaşık 15-20 yıl sonra istenmesi MK m.2 ve m.3'e uygun görülmemiş, kira alacağının varlığı yönünde araştırma yapılmasına bu nedenle gerek duyulmamış, yine malen kaydının varlığına rağmen senedin kaynağının farklı bir kira ilişkisinden kaynaklandığı ifade edilmesi çelişkili görülmüş, aile içinde sonradan ortaya çıkan husumet nedeni ile senedin takibe konulduğu kanaati ile TTK, HMK, İİK, BK ve MK normları da dikkate alınarak davalı alacaklının alacağın varlığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davacının senedin kendisinden hile ile alındığını ispatla yükümlü olduğunu, davacının dava konusu senedin davalıya çekeceği kredinin teminatı olarak verdiğini davacının bu hususta kendisini kandırdığını, yani senedin kendisinden hile ile alındığı iddiasını kanıtlayamadığını, senette malen kaydı bulunduğu, davalı senedin kira alacağına istinaden düzenlendiğini iddia ettiğinden senette malen kaydının bulunması senedin talili niteliğinde olmadığı, bonodaki malen kaydının davalının senedin kira bedeli karşılığı düzenlendiği iddiası ile uyuştuğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kambiyo senedine dayalı olarak başlatılan takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ilişkindir. Davacının senedin kredi çekilmesi amacıyla davalıya verildiği iddiası karşısında davalı senedin kira alacağına istinaden düzenlendiğini iddia etmiştir. Davalının beyanı “malen” kaydı bulunan bononun talili niteliğindedir. İspat yükü davalıda olup davalının iddiasını yazılı delillerle ispatlaması gerekmektedir. Mahkemece ispat yükünün davalıda olduğu gözetilerek davalının bu konudaki delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, ispat yükünün davacıda olduğu kabul edilip davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine,

22.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11616, Karar No: 2015/8475, Tarih: 24.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11616 E.  ,  2015/8475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 01/07/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılar tarafından meyve bahçesinde yer alan 12 adet kiraz ve 6 adet vişne ağacına balta ile kesilmek suretiyle zarar verildiğini belirterek, uğradığı zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, iddiaların yerinde olmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalılar hakkında yürütülen ceza soruşturması sırasında Cumhuriyet Başsavcılığı'nca alınan bilirkişi raporu hükme esas alınarak istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dava dosyası arasında bulunan ve hükme esas alınan dava konu olay nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığı'nca yürütülen soruşturma sırasında alınan bilirkişi raporunun incelenmesinde; davacıya ait 12 adet kiraz ve 6 adet vişne ağacı olmak üzere toplam 18 adet, sekiz yaşında olan meyve ağacının balta ile gövde kısmından kesilerek hayatiyetlerinin sonlandırıldığı ve tüm ağaçların ekonomik meyve verimine yattığı kabul edilerek zarar ziyan hesaplamasının ileriye dönük olarak yapıldığı ve 22 yıl daha ağaçlardan verim alınacağının kabulü ile ileriye dönük olarak ürün zararının hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda; ağaçların bakiye ömrü gözetilerek ağaçlardan 22 yıl daha verim alınacağının kabulü ile zarar hesabı yapılması doğru değildir. Mahkemece, yeniden bilirkişi raporu alınarak, dava konusu sekiz yaşında olduğu belirtilen ve kesilen meyve ağaçlarının, yerine yenilerinin dikilmesi halinde yeniden kesildiği andaki yaşına kadar geçecek süre içindeki ürün kaybı zararının hesaplattırılması ve bu şekilde hesaplanan zarar miktarının hüküm altına alınması gerekmektedir. Anılan yön gözetilemeden eksik inceleme ile karar verilmiş olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenler ile BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5890, Karar No: 2013/4133, Tarih: 14.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/5890 E.  ,  2013/4133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetine ilişkin Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.11.2010 tarihli hükmün Dairemizin 28.06.2012 gün ve 2012/12641 – 2012/12819 sayılı ilamı ile "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün ise onanmasına ilişkin karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2013 gün ve KD-2013/21075 sayılı yazısı ile "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçu yönünden itirazda bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, yeniden okunarak gereği görüşüldü:

Sanık ...'ın 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından yapılan yargılaması sonucunda mahkemece her bir takvim yılındaki suç için ayrı ayrı 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı Yasanın 80, 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının verildiği, 765 sayılı Yasanın 71. maddesi gereğince hapis cezalarının toplanmasıyla sanığın neticeden 2 yıl 22 ay 20 gün hapis cezasına mahkum edildiği, sanığa verilen sonuç cezanın 2 yılın üstünde kalması nedeniyle 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin şartları oluşmadığından cezanın ertelenmemesine karar verildiği, Dairemizce 2003 takvim yılında işlenen suç yönünden davanın düşürülmesine karar verilmesiyle artık 765 sayılı TCK'nun 71. maddesine göre göre toplanmış 2 yılı aşan bir cezadan söz edilemeyeceği, 2004 yılı vergi dönemi yönünden verilen mahkumiyet hükmünün ertelenip ertelenmemesi hususunda mahkemece tekrar değerlendirme yapılabilmesi için kararın bozulması gerektiği anlaşıldığından, 6325 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 308/3. madde ve fıkrası gereğince Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görüldüğünden kabulüyle, Dairemizin 28.06.2012 gün 2012/12641 – 2012/12819 Esas-Karar sayılı ilamındaki "onama" kararının kaldırılmasına,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Dairemizce 2003 takvim yılında işlenen suç yönünden davanın düşürülmesine karar verilmesiyle artık 765 sayılı TCK'nun 71. maddesine göre göre toplanmış 2 yılı aşan bir cezadan söz edilemeyeceğinden 2004 yılı vergi dönemi yönünden verilen mahkumiyet hükmünün ertelenip ertelenmeyeceği hususunda mahkemece tekrar değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Dairemizce 2003 takvim yılında işlenen suç yönünden davanın düşürülmesine karar verilmesiyle artık 765 sayılı TCK'nun 71. maddesine göre göre toplanmış 2 yılı aşan bir cezadan söz edilemeyeceğinden 2004 yılı vergi dönemi yönünden verilen mahkumiyet hükmünün ertelenip ertelenmeyeceği hususunda mahkemece tekrar değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanık hakkındaki hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, infaz kapsamında sanık cezaevine alınmış ise başka bir suçtan tutuklu yada hükümlü olmadığı takdirde SERBEST BIRAKILMASINA, Dairemizin 28.06.2012 gün ve 2012/12641 – 2012/12819 sayılı ilamının diğer bölümlerinin aynen muhafazasına, 14.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34576, Karar No: 2012/36167, Tarih: 05.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34576 E.  ,  2012/36167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde kapsam dışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının ücretine sözleşme gereği zam yapılmaması nedeni ile eksik ücret ödendiğini belirterek, bu ücretin davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, kararın miktar itibari ile kesin olduğuna karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine de ek karar ile kararın kesin olması nedeni ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından süresinde temyiz edildiği anlaşılmış olup, her ne kadar davacının hüküm altına alınan fark ücret alacağı, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırında kalmakta ise de fark ücretin doğmasına neden olan artışların, davacının nakledildiği kamu kurumunda ücret nakil ilmühaberinde de değerlendirilmesi gerektiği ve devamlılık arzettiği, bu nedenle uyuşmazlıkta fark ücretin kesinliğinden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, yerel mahkemenin 05.01.0212 günlü temyiz isteminin reddine dair ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, kararın temyize incelemesine tabi olduğu kabul edilerek, Dairemizin 12.03.2012 gün ve 8535-7955 sayılı kararı ile “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davalı vekilinin cevap dilekçesi ve diğer beyanlarında davacıya denge tazminatı ödenmediğinin açık olduğu zaten davalı vekilince de bu tazminatın davalıya ödenmemesi gerektiğinin savunulduğu dolayısıyla Yargıtay bozma ilamında belirtildiği üzere davacıya çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı hususunun araştırılmasına gerek bulunmadığı ayrıca verilen kararın kesin nitelikli olmasına rağmen temyiz edildiği ve kesin kararın bozulmasına karar verildiği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiş ve kararın kesin olduğu vurgulanmıştır.

Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla Tetkik Hakimi ... tarafından dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerekçesi ile verilen bozma kararına karşı yerel mahkemece direnilmiş ise de;

Temyize konu alacağa kesin olarak karar verildiği ve ayrıca Dairemizce daha sonra gelen uyuşmazlıklarda görev yönünden değişik bozma kararı verildiği için kesinlik ve değişik bozma hususlarını değerlendirmenin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yetki ve görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 05.11.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.