muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3276, Karar No: 2024/4563, Tarih: 03.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3276 E.  ,  2024/4563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/537 Esas, 2023/783 Karar

Taraflar arasındaki tanıma ve tenfiz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 22.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz harçlarının çıkarılan muhtıraya rağmen yatırılmaması nedeniyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, gönderilen muhtıraya rağmen temyiz harçlarının yatırılmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik Mahkemenin 22.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun’un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Mahkemece, davacı vekiline temyiz harçlarının yatırılması için usulüne uygun çıkarılan muhtıra 10.03.2024 tarihinde tebliğ edilmiş, yasal sürede harç ve giderlerin yatırılmaması üzerine mahkemece 22.03.2024 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Mahkemece verilen 22.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2099, Karar No: 2014/5845, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2099 E.  ,  2014/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/16628, Karar No: 2019/1064, Tarih: 24.01.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/16628 E.  ,  2019/1064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak alınan kayısı, nektarin ve bağ'ın (üzüm) dekar başına verim miktarları ile dekarda bulunan ortalama ağaç sayısı ve değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masraflarının kalem kalem neler olduğunun ve hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ............ Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18079, Karar No: 2014/23601, Tarih: 24.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/18079 E.  ,  2014/23601 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan sanık ...ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 15.200,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adli para cezasının 15 eşit taksitte ödenmesine ve sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına dair Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2010 tarihli ve 2010/461 esas, 2010/769 sayılı kararındaki sürücü belgesinin 2 yıl süre geri alınması tedbirinin infazı sırasında, sürücü belgesinin teslim edilmesi hususunda Ordu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından yapılan 16.04.2014 tarihli bildirime, sanık müdafii tarafından hükmedilen adli para cezasının infazının tamamlanmasından sonra ehliyetin geri alınması kararının infaz edilebileceğinden bahisle yapılan itirazın reddine dair Ordu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonu'nun 02.05.2014 tarihli ve 2014/610 muh. sayılı kararına yönelik şikayetin reddine ilişkin Ordu İnfaz Hakimliğinin 12.05.2014 tarihli ve 2014/373 esas, 2014/387 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Ordu Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarihli ve 2014/877 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, her ne kadar sanık hakkında taksitler halinde ödeneceğine hükmedilen adli para cezasının infazı beklenmeksizin, sürücü belgesinin geri alınması için sanıktan sürücü belgesini teslimi istenmiş, bu karara yönelik şikayet ve itiraz reddedilmiş ise de; Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23.12.2013 tarihli ve 2013/26289 esas, 2013/30393 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sürücü belgesinin geri alınması tedbirinin, adli para cezası ve erteli hapis cezasını içeren hükümler ile birlikte verilmesi halinde, hakkaniyet, hak ve nasafet ilkeleri ile TCK'nın 3. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki düzenleme nazara alınarak geri alma tedbirine adli para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmiş olması durumunda, geri alma işleminin kararın kesinleşmesi üzerine uygulanmayıp adli para cezasının infazının tamamlanmasından sonra bu tedbirin uygulanması gerektiği gözetilmeden itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 15.08.2014 gün ve 2014/16019/54485 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2014 gün ve 2014/301547 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53/6. maddesinde yer alan “Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar.” şeklindeki düzenleme incelendiğinde;

Maddenin ilk dört fıkrasındaki düzenlemelerin kasten işlenen suçlarda hapis cezasının yasal sonucu olduğu ve hükümde belirtilmemiş olsa dahi sanık veya hükümlü lehine aleyhe bozma yasağına konu olamayacağı, ancak beşinci fıkradaki düzenlemede adli para cezasına mahkumiyet halinde de mahkemece hükmedilmek koşuluyla hak yoksunluğuna karar verilebileceği ve bu hak yoksunluğunun para cezaları açısından adli para cezasının tümüyle infazından sonra başlayacağında kuşku bulunmamaktadır.

TCK'nın 53/6. fıkrasının uygulanma koşullarına gelince, anılan fıkrada hapis veya adli para cezasına mahkumiyet ayrımı yapılmaksızın mahkumiyet yeterli görüldüğünden, taksirle işlenen suçlarda hakim tarafından hükmedilmek ve süresi belirtilmek koşuluyla, fıkradaki bir meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına veya sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi mümkündür. Hapis cezasına mahkumiyet halinde cezanın infazı süresince yoksun bırakılan kişi bu meslek veya sanatı fiilen icra edemeyeceğinden veya sürücü belgesini kullanamayacağından, yasaklama ve geri alma hükmünün hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girmesinde ve sürenin cezanın tümüyle infazından sonra işlemeye başlamasında maddenin diğer fıkralarındaki düzenlemelere herhangi bir aykırılık veya adaletsizlik bulunmamaktadır. Ancak; adli para cezasına mahkumiyet halinde veya cezanın ertelenmesi halinde fıkranın infaz koşullarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Şöyle ki;

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelendiğini ve üç yıllık denetim süresi öngörüldüğünü, yine aynı ilamda sürücü belgesinin altı ay alınmasına karar verildiğini düşünelim, bu ihtimalde sanığın mahkumiyeti kesinleşecek, kesinleşme ile birlikte sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin karar yürürlüğe girecek üç yıllık denetim süresince hükümlü bu sürücü belgesini kullanamayacak, üç yıllın sonunda TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca ceza infaz edilmiş sayılacak ve sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin süre başlayacaktır, görüldüğü gibi sürücü belgesi gerçekte altı ay değil bu ihtimalde üç yıl altı ay alınmıştır. Oysa hükmeden mahkeme sürücü belgesinin altı ay alınmasına karar vermiştir. Bu uygulamanın maddesinin amacı ve özüyle TCK'nın 3. maddesindeki, güvenlik tedbirlerinin işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olması gerektiğine ilişkin hükümle bağdaşmadığı açıktır.

Aynı çelişkili durum para cezaları açısından da söz konusudur, sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ekonomik ve sosyal durumu itibarıyla aylık 15 eşit taksitte ödenmesine karar verilmesi halinde, sürücü belgesi hüküm kesinleşir kesinleşmez alınacak, belki de çalışarak adli para cezasını ödeyeceğini düşünen ve mesleği şoförlük olan sanık birden 15 ay boyunca mesleğini icra edemez hale gelecek, aslında sürücü belgesi iki yıl alınmış olmasına karşın, 2 yıl 15 ay boyunca sanık bu haktan mahrum edilmiş olacaktır.

Bu adil olmayan ve yasanın amacıyla da bağdaşmayan uygulamaların önlenmesi için, sürücü belgesinin geri alınması tedbirinin, adli para cezası ve erteli hapis cezasını içeren hükümler ile birlikte verilmesi halinde, hakkaniyet, hak ve nesafet ilkeleri ile TCK'nın 3. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanık Ergin Kotan'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 15.200 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adli para cezasının 15 eşit taksitte ödenmesine ve sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına ilişkin Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2010 tarihli hükmü nedeniyle dosya içerisinde mevcut Ordu Cumhuriyet Başsavcılığı İlamat ve İnfaz Bürosunun 30.04.2014 tarihli yazısına göre hükümlü hakkında adli para cezasının infazına devam edilmekte olduğu ve 15 eşit takside bağlanan cezanın ilk taksiti olan 1.013,00 Türk lirası tutarındaki paranın Ordu Muhasebe Müdürlüğüne yatırıldığı, yine dosya içerisinde bulunan 19.05.2014 tarihli geri alma tutanağına göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/6. maddesi uyarınca hükümlünün sürücü belgesinin 19.05.2014 tarihinde teslim alındığı, böylece hükümlünün sürücü belgesinin, hakkında tayin edilen adli para cezasının infazı tamamlanmadan geri alındığı anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Ordu İnfaz Hakimliğinin 12.05.2014 tarihli ve 2014/373 esas, 2014/387 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Ordu Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarihli ve 2014/877 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6198, Karar No: 2010/10838, Tarih: 09.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6198 E.  ,  2010/10838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya ait aracı kullanan dava dışı alkollü sürücünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada davacının karşı araçta oluşan hasar nedeni ile 4.000 TL tazminat ödediğini ve sürücü alkollü olduğunda dolayı rücu hakkı kapsamında başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle İzmir 12. SHM 2008/793-1469 sayılı davasında oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmediğine dair görüşün hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, kesinleşen

2010/6198

2010/10838

dosyadan alınan raporun güçlü delil olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 9.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10558, Karar No: 2015/14658, Tarih: 03.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/10558 E.  ,  2015/14658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 07/02/2011 yerine 07/02/2012 şeklinde yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir. Katılan kurum tarafından 11/01/2013 tarihli yazı cevabı ile 3.304,80 TL tutarındaki kaçak kullanım bedelinin ödenmediği bildirilmiş ise de, sanığın 24/12/2013 tarihli duruşmadaki savunmasında kurum zararını tamamen giderdiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın ödeme yapıp yapmadığı katılan kurumdan yeniden sorulup, sanığın ödeme yapmış olması halinde, ödediği miktarın dosya içerisindeki bilirkişi raporu ile 1.022,00 TL olarak hesaplanan kurum zararını karşılayıp karşılamadığı araştırılıp, karşılaması halinde, hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, karşılamadığının anlaşılması halinde ise, sanığa “şikayetçi kurumun bilirkişi tarafından hesaplanan 1.022,00 TL tutarındaki zararını gidermesi durumunda 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin usulüne uygun olarak bildirimde bulunulduktan sonra yasal sürenin geçmesi nedeni ile sanığa makul bir süre de tanınıp bu süre beklenilerek, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 03/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2705, Karar No: 2018/13870, Tarih: 26.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2705 E.  ,  2018/13870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı işçinin davalı işveren yanında öğretmen olarak çalıştığını, tüm çalışma süresi boyunca asgari ücretle çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve bildirimsiz feshedildiğini, ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığı gibi karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmesi üzerine Dairemizin 27.04.2015 tarihli ilamı ile İlk Derece Mahkemesi kararı davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği anlaşıldığından kıdem tazminatı isteminin hüküm altına alınması gerekirken talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece takip edilmeyen dosyanın HMK'nun 150. maddesi gereğince 25/02/2016 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılmasına, 22/09/2016 tarihinde yapılan duruşmada taraf vekillerinin mazeretlerinin kabulüne, duruşma gününün uyaptan öğrenilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece dava dosyasının 25/02/2016 tarihli celsede HMK'nun 150. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği, yenilendikten sonra tekrar takipsiz bırakıldığı anlaşılmakla, HMK'nun 320/4 maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına 15/12/2016 tarihinde karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı asil 23/02/2016 tarihinde yapılacak olan duruşmaya katılamayacağına dair mazeret dilekçesi sunmuş, mahkemece davacının mazereti kabul edilmiş ve duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine ilişkin ara kararı tesis edilmiştir.

Mahkemece, davacının mazereti kabul edildiği halde yeni duruşma gününün, davanın başında yatırılan gider avansı kullanılarak, davacıya tebliğ edilmesi gerekirken 6100 sayılı HMK'da yeri olmayan "Yeni duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine" dair kararına dayanılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4668, Karar No: 2019/8560, Tarih: 27.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/4668 E.  ,  2019/8560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdure Yağmur'a yönelik eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; yapılan duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdure Helin'e yönelik eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Olayın intikal şekli, mağdurelerin aşamalardaki beyanları, müştekiler ile tanıkların beyanları ve tüm dosya kapsamından sanığın mağdureye yönelik atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği gözetilmeden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.