muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16612, Karar No: 2023/8087, Tarih: 26.10.2023

5.Kovuşturmada bilgi ve görgüsü sorulan tanık ..., katılanın gönderdiği adrese sanık ile birlikte gittiklerini, ailesinin yanına götürülme teklifini reddeden katılanın, ayrılmak üzereyken, minibüse bindiğini, sanık ile katılanı, ... isimli arkadaşlarının evine bıraktığını, ertesi gün de, kendisinin kullandığı araçla katılanın okulunun önüne gittiğini, sanığın ayrılmak istediğini söylemesi üzerine, katılanın bağırmaya başladığını ve gittiğini beyan etmiştir.

6.Kovuşturmada bilgi ve görgüsüne başvurulan tanık ..., katılan ile sanığın evine geldiklerini, sanığın katılana yatacağı yeri gösterip uyumasını söylediğini, kendisinin de sanıkla sabah kadar oturup konuştuklarını, sabah da erkenden katılanı gönderdiklerini, sonrasında, ... ve sanıkla birlikte katılanın okuluna gittiklerini, sanıkla katılanın tartıştığını ve ayrıldıklarını beyan etmiştir.

7.Ulusal Yargı Ağı Bilişim sistemi üzerinden, İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/300 Esas sayılı dosyasının incelenmesinde, sanığın, katılana karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinafen incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve temyizen incelenmek üzere henüz kesinleşmediği görülmüştür.

8.Sanık kolluk ifadesinde, katılanla daima dış mekanlardan görüştüklerini beyan etmiş, Cumhuriyet Başsavcılığında, katılanın mesajı üzerine tarif ettiği yere gidip, görüşüp ayrıldığını, ertesi gün de kendisinin mesaj attığını, katılanla görüşüp ayrıldıklarını beyan etmiş, kovuşturmada ise, tam hareket edecekleri sırada katılanın araca bindiğini, Burak isimli arkadaşının evinde kaldıklarını, okul çıkışında arkadaşları Burak ve ... ile katılanın yanına gittiklerini, katılanın bağırıp hakaret etmesi üzerine ayrıldıklarını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Silahla tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden

1.Mağdur anlatımları, bu anlatımlarla uyumlu tanıklar ... ve ... ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın, katılanın okuluna gelerek, ele geçmeyen silahı katılana göstererek tehdit ettiği, kovuşturma aşamasında ifadelerine başvurulan ve sanığın arkadaşları olan diğer tanıkların, eylemler sırasında ve sonrasındaki davranışları ve oluşa uygun olmayan beyanları nedenleri ile ifadelerine itibar edilemeyeceği anlaşıldığından, mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmamış, sanık müdafinin, eksik araştırmaya ve suçun işlenmediğine ve katılanlar vekilinin cezanın az olduğuna dair temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılanlar vekili ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

... ve ... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

1.Katılan ..., olay tarihinde 17 yaşını doldurmamıştır. Katılan aşamalarda, 29.03.2015 günü sanığın kendisini kolundan ve saçından tutarak, silahla öldürme tehdidi ile aracına bindirip, arkadaşının evine götürdüğünü, ertesi gün bıraktığını, ertesi gün de silah göstererek tehdit ettiğini beyan etmiştir.

2.Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdurun istikrarlı anlatımları, bu anlatımlarla uyumlu tanıklar ... ve ...

ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın, arkadaşı ... ile birlikte, 29.03.2015 tarihinde katılanın bulunduğu yere geldikleri, cebir ve tehdit ile, katılanın araca binmesini sağladıktan sonra, sanığın arkadaşı tanık ...'un evine götürdükleri, sabaha kadar burada kaldıktan sonra katılanın sanık tarafından serbest bırakıldığı anlaşılan olayda, iddianamede talep edilmediği halde ek savunma hakkı tanınmadan sanık hakkında, daha fazla ceza tayinini gerektiren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendinin uygulanması sureti ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 226 ncı maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Atılı suçun birden fazla kişi tarafından birlikte ve çocuğa karşı işlenmesi karşısında, temel ceza belirlenirken 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince, aynı Kanunun 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bendindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği nazara alınarak, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Silahla tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu (Kapatılan) 74. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli kararında sanık müdafi ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafi ve katılanlar vekili temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

B. Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu (Kapatılan) 74. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafi ve katılanlar vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28469, Karar No: 2016/10588, Tarih: 02.06.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/28469 E.  ,  2016/10588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin yokluğunda verilen hükmün adli tatil içerisinde 02.08.2013 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK’nın 331. maddesi gereğince temyiz süresi işlemeyeceğinden, 13.08.2013 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında, 07.06.2011 şeklinde yanlış yazılan suçun işlendiği tarihin mahallinde 07.04.2011 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, buna karşılık suç tarihinde katılana ait cep telefonunun çalınmasından sonra suça konu cep telefonunun aynı gün telefonu satın alan ... tarafından telefonun sanık tarafından kendisine satıldığına dair sanığa ait olduğunu beyan ettiği nüfus cüdanı fotokopisi, el yazısıyla telefonun satıldığına dair telefonun IMEI numarası, sanığın adı soyadı, cep telefonu numarası, satış tarihi ve saatini (07.04.2011 saat 13.40) kapsayan belge ibraz etmesi karşısında, telefon bayii tarafından telefonun satışı ile ilgili dosyaya ibraz edilen belgedeki imza ve yazının sanığın imza ve yazı örnekleri ile mukayesesi ile sanığın el ürünü olup olmadığının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 02/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7092, Karar No: 2022/9285, Tarih: 15.11.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/7092 E.  ,  2022/9285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen ve aleyhe hükmedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası, nafakaların miktarı ve ... ...’in velâyeti yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, zina sebebine dayalı davasının reddi, kusur belirlemesi ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı kadın tarafından evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı ve davalı-davacı erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsılması ve zina hukuki nedenine dayalı boşanma davalarının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince erkeğin “zina”ya dayalı davasının reddine ve tarafların TMK m.166/1’e dayalı davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ve boşanmanın ferilerine hükmedilmiştir. Hükme karşı davacı davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü ile boşanmanın ferileri ve davalı-davacı erkek tarafından kadının TMK m.166/1’e dayalı davasının kabulü, zinaya dayalı davasının reddi ve boşanmanın ferileri yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesi tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar vermiştir. Hüküm yukarıda belirtilen nedenlerle temyiz edilmiştir.

Somut olay özelinde, dosya kapsamında davacı-davalı kadının dava dışı üçüncü erkek şahıs ile mesajları bulunmaktadır. Davacı-davalı kadın adli soruşturma dosyasındaki ifadesinde, dava dışı üçüncü kişi ile mesajlaştığını ve bu kişinin kız arkadaşının da mesajları eşine gönderdiğini belirterek kişiler hakkında şikayetçi olmuş; “kişilerin huzur ve sükununu bozma” suçundan yapılan soruşturma sonunda -kadın ile üçüncü erkek şahıs arasındaki mesajlaşmaların rızaen gerçekleştirildiğinden bahisle- kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir. Tanık ifadeleri ve adli soruşturma evrakına göre, dosya kapsamındaki mesajların kadın ile dava dışı üçüncü erkek şahıs arasında yapıldığı ve mesaj kayıtlarının erkeğe üçüncü kişinin kız arkadaşı tarafından gönderildiği sabittir. Mesaj içeriklerinde “En yakın zamanda tekrar tadına bakmak dileğiyle canım” ve “Sen sıkıntı yaşama diye sana yakın apart bulduk yine yaranamıyorum” şeklinde yazışmalar bulunmaktadır. Zinanın varlığı erkek tarafından dosyaya sunulan mesajların içeriği, adli soruşturma evrakı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı ile sübut bulmuştur. Öyleyse, erkeğin zinaya dayalı boşanma davasının kabulü gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeplerle, bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre her üç dava ve feriler yönünden yeniden hüküm kurulması gerekeceğinden tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilemsine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 15.11.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/12152, Karar No: 2010/1893, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12152 E.  ,  2010/1893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Tapuda tarla olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmaz üzerinde ceviz, elma, kiraz ve şeftali ağaçları dışında ayrıca sınır ağacı niteliğinde 17 asma, 1 kayısı ve 142 adet kavak ağacı bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın tamamı kapama karışık meyve bahçesi olarak değerlendirilip üzerinde bulunan asma, kayısı ve kavak ağaçlarına da ayrıca maktuen değer verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama karışık meyve bahçesi olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle ceviz, elma, kiraz ve şeftali ağaçları dışındaki meyveli ve meyvesiz ağaçların değeri de kapama karışık meyve bahçesi olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır.

Bu bakımdan zemin değerinin saptanmasında dikkate alınması söz konusu olmayan ağaçların ancak idare tarafından alıkonulmuş olması halinde sadece odun değerlerinin kamulaştırma bedeline dahil edilmesi gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen bozma nedeni doğrultusunda ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 11.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10992, Karar No: 2012/11384, Tarih: 14.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/10992 E.  ,  2012/11384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :384-257

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm (yetim) aylığının 5510 sayılı Kanun hükümlerine göre kesilmesi yönündeki davalı SGK Başkanlığı işleminin iptali ile kesilme tarihi itibarıyla aylığın yeniden bağlanarak yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 1997 yılında kesinleşen davacıya, aynı yıl yaşamını yitiren iştirakçi babası üzerinden 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm (yetim) aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesilerek, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.