muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1926, Karar No: 2022/3936, Tarih: 23.05.2022

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davalının davacının marka hakkına tecavüz ettiğinin sabit olduğu, alınan bilirkişi raporlarından davacının 2012-2013 yılı mali durum karşılaştırmasına göre satışlarda düşüş olduğu ve dönem karı oranı esas alınarak yapılan karlılık hesaplamasına göre toplam 6.987,39 TL lik bir düşüş olduğu, ancak bu kazanç kaybının tamamının davalının davacının marka hakkına ihlalinden kaynaklandığının belirlenemediği, davacı gibi büyük çaplı bir firmanın mali durumundaki düşüşünün tamamının sadece davalının tecavüz taşkın eden eylemde sadır olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, TBK'nın 50/2 maddesinde belirtildiği üzere uğranılan zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa olayların olağan akışına ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak zararın miktarının hakkaniyete uygun olarak belirleneceği, 6.987,39 TL lik kazanç kaybının ne kadarlık kısmının davalının eyleminden sadır olduğu ortaya konamamış ise de, davacı ve davalı firmaların sektör içindeki yerleri, eylemin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde bu zararın 2.000,00 TL'sinin davalının eyleminden kaynaklandığı kabul edilerek iş bu tazminat miktarı üzerinden kabul kararı verildiği, davacının maddi tazminat talebinin 30.000,00 TL'lik bölümünün her nekadar itibar kaybı tazminatı oluşturmuş ise de, itibar tazminatından bahsedilebilmesi için müşterilerin gözünde oluşan itibarın zedelenmiş olması geretiği, itibar tazminatına hükmedilebilmesi için sadece kalitenin düşük olmasının yetmeyip ayrıca makam itibarınında zarar görmesi gerektiği, her ne kadar davalı tarafından kullanılan yağın kalitesi davacının ürettiği yağ kalitesinden daha düşük ise de, alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere bunun tüketici tarafından anlaşılabilir olduğunun tespitinin zor olduğu bu tespitin mümkün olmadığı, davacının, davalının sorumlu tutulduğu bu tecavüz fiilinden dolayı 556 sayılı KHK.nin 62/b. maddesine göre manevi zararının tazminini isteyebileceği, bu maddede manevi tazminata hangi koşullarda hükmedileceğine ilişkin bir açıklık bulunmadığı, bu istemin, genel hükümler arasında yer alan BK.nun 49. ve TTK.nun 58/1-e maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği (Y.11. H.D. 11.03.2008 T. 2007/3274 E. 2008/4875 K.), somut olayda davacının manevi zararının oluştuğu ve davalının bu zarardan sorumlu tutulması gerektiği (Y.11.HD 10.10.2005 T. 2004/12271 E. 2005/9447 K.), böylelikle davacı lehine manevi tazminatın koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.000,00 TL maddi tazminat, 2.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar davalı iflas idaresi vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar davalı iflas idaresi vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı iflas idaresi vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin temyiz dilekçesi davacı vekiline 10.01.2021 tarihinde tebliğ edilmiş olup davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz dilekçesi HUMK’nun 433/2. maddesinde belirtilen 10 günlük süreden sonra 22.01.2021 tarihinde verilmiştir. Bu durumda, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında HUMK’nun 432/4. maddesi uyarınca mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.03.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı iflas idaresi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin HUMK’nun 432/4. maddesi uyarınca süre yönünden reddine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 204,99 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı iflas idaresinden alınmasına, 23/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7132, Karar No: 2018/9082, Tarih: 24.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/7132 E.  ,  2018/9082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 20.01.2009 tarihinde ağır vasıta şoförü olarak çalışmaya başladığını, alacaklarının ödenmesini talep ettiği halde ödeme yapılmadığını bu nedenle 05.07.2013 tarihinde işten ayrıldığını iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işi kendi isteği ile işe bıraktığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davacının davalı işveren yanında 20.01.2009-05.07.2013 tarihleri arasında belirsiz ve tam süreli iş akdiyle asgari ücretle çalıştığı, toplam kıdeminin 4 yıl 5 ay 15 gün olduğu, fazla çalışma ücreti gibi ücretten sayılan kalemlerin ödenmemesi sebebiyle haklı nedenle feshe dayandığı, tanık beyanlarıyla fazla çalışma, hafta tatillerinde çalışma, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma olgusunu ispatladığı, ispat yükü kendisinde olan davalı işverenin bu ücret kalemlerinin ödendiğini ispatlayamadığı, böylece davacının iş akdinin feshinin haklı nedenle yaptığının kabulü gerektiği, haklı işçi feshinin sonucu olarak davacının kıdem tazminatı ve fesihte kullandırıldığı yada ücretinin ödendiği ispatlanamayan yıllık izin ücretine hak kazandığı, fazla çalışma, hafta tatillerinde çalışma ve ulusal bayram genel tatillerde çalışma olguları kaydı olarak ispatlanamadığından bu ücret kalemlerinde %30 hakkaniyet indirimi yapılmasının uygun olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi ağır vasıta şoförü olup, işçilik alacaklarına hak kazanma ve hesap yönlerinden de taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ağır vasıta şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi ağır vasıta şoförü olup, işçilik alacaklarına hak kazanma ve hesap yönlerinden de taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ağır vasıta şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler.

İşin düzenlenmesi ve çalışma şartları yönünden, taşımacılık işinde çalışan şoförler ve çalıştıran işverenler onaylanan Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Taşıtlarda Çalışan Personelin Çalışmalarına İlişkin Avrupa Anlaşması, bu yönde kabul edilen Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Araçlarda Kullanılan Takograf Cihazları Hakkında Yönetmelik hükümlerine ve Karayolu Taşıma Yönetmeliği’nin 34 ila 37. maddeleri taşıma işlerinde istihdam edileceklerin hakları, nitelikleri ve çalışma ve dinlenme sürelerinde tabii olacakları mevzuat açıkça belirtilmiştir. Sözleşme ve yönetmelik hükümlerinde tır şoförlerinin 4857 sayılı İş Kanunu’ndan farklı olarak günlük ve haftalık sürüş ve dinlenme saatlerinin açıkça öngörüldüğü, bu nedenle öncelikle bu hükümlere göre çalışma süresi ve fazla çalışmaların belirlenmesi gerekeceği açıktır.

Anılan hükümlere göre takograf kullanılması zorunlu olup günlük sürüş süresi 4,5 saatlik sürüşten sonra mola verilmek koşulu ile günlük sürüş süresi 9 saat (haftada iki kez 10 saatte çıkarılabilir), haftalık sürüş saati ise 6 gün olup 6 gün sonunda bir haftalık dinlenme gerçekleştirilmelidir. Günlük dinlenme süresi ise ilki kesintisiz en az üç saatten ve ikincisi de kalan kesintisiz dokuz saat şeklinde alternatif olarak iki ayrı süreç halinde de kullanılabilen, en az 11 saat sürmelidir. Düzenli haftalık dinlenme süresi ise en az 45 saat olmalıdır.

Uluslararası taşıma yapan araçta çalışan şoförün fazla çalışmaları sürüş süresine göre belirlenmelidir. Sürüş süresi de anılan anlaşma ve yönetmelikte “Sürekli veya kesintili şekilde olabilen ve sürücünün bir dinlenme süresini veya molayı takiben sürüşü başlatmasından yeni bir dinlenme süresi veya molaya kadar geçen toplam sürüş zamanı” olarak belirtilmiştir. O halde tır sürücüsünün normal mesai ve buna göre fazla çalışmaları araçta kullanılması zorunlu olan takograf (takometre) ölçümlerine göre anlaşma ve yönetmelik hükümlerine göre günlük sürüş veya haftalık sürüş süresini aşıp aşmamasına göre belirlenmelidir.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK.’un HMK.’un 219. maddesi taraflara kendilerinin veya karşı tarafın delil olarak dayandıkları ve ellerinde bulunan tüm belgeleri mahkemeye ibraz etmeleri zorunluluğunu getirmiştir. Aynı maddeyi takip eden 220. maddesinde ise belgeyi ibraz etmeme halinde ne tür bir işlem yapılacağı belirtilmiştir. Buna göre;

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK.’un HMK.’un 219. maddesi taraflara kendilerinin veya karşı tarafın delil olarak dayandıkları ve ellerinde bulunan tüm belgeleri mahkemeye ibraz etmeleri zorunluluğunu getirmiştir. Aynı maddeyi takip eden 220. maddesinde ise belgeyi ibraz etmeme halinde ne tür bir işlem yapılacağı belirtilmiştir. Buna göre;

“(1) İbrazı istenen belgenin, ileri sürülen hususun ispatı için zorunlu ve bu isteğin kanuna uygun olduğuna mahkemece kanaat getirildiği ve karşı taraf da bu belgenin elinde olduğunu ikrar ettiği veya ileri sürülen talep üzerine sükut ettiği yahut belgenin var olduğu resmî bir kayıtla anlaşıldığı veya başka bir belgede ikrar olunduğu takdirde, mahkeme bu belgenin ibrazı için kesin bir süre verir.

(2) Mahkemece, ibrazı istenen belgenin elinde bulunduğunu inkâr eden tarafa, böyle bir belgenin elinde bulunmadığına, özenle aradığı hâlde bulamadığına ve nerede olduğunu da bilmediğine ilişkin yemin teklif edilir.

(3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle bir likte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir”.

İş Kanunu’nda kayıt tutma yükümlülüğü genellikle işverene verilmiştir. Bordro tanzimi, mesai saatleri düzenleme, yıllık ücretli izin defteri tutma, çalışma belgesi verme gibi. İşçi alacakları konusunda işveren kayıtlarında dayandığında, bu kayıtları tutma zorunluluğu olan işverenin bu belgeleri mahkemeye ibraz etme zorunluluğu vardır. İşverenin ibraz etmemesi halinde ise 6100 sayılı HMK.’un 220. Maddesi uyarınca yargılama usul işleminin yapılması gerekir.

İş hukukunda çalışma olgusunu iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille kanıtlanabilir. Çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Taşımacılık işinde gerek yurt dışında ve gerekse yurt dışında çalışsın, işçi kural olarak yalnız yolculuk yaptığından salt tanık beyanı ile fazla mesai ve tatillerde çalıştığını kanıtlaması yeterli değildir. Ancak özellikle yurt dışı taşımacılıkta takograf ve sürüş kartı zorunluluğu bulunduğundan, -ki bu yurt içi taşımacılıkta da yönetmeliğe göre gereklidir- bu kayıtlara dayanılması halinde bu kayıtların, yurda giriş ve çıkış kayıtlarının, yurt içi taşımacılıkta sevk irsaliyelerinin teslim tutanaklarının, yapılan yol kilometresi ile ilgili kayıtların, boşaltma ve bindirme sürelerini belirleyen kayıtlar, esas alınarak şoförün sürüş süresi, buna göre fazla mesai ve tatil çalışmalarının belirlenmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; fazla çalışma alacağı tanık deliline dayanılarak hesaplanmış, hükme dayanak bilirkişi raporunda davacının her ay 1 hafta 6 gün, diğer haftalarda da 7 gün çalıştığı kabul edilip bu haftalar için 9 saat ve 10,5 saat fazla çalışma hesaplanmıştır. Taraflar delil listesinde işyeri kayıtlarına açıkça dayanmış, davalı işverenlik bilirkişi raporuna fazla çalışmanın kayıtlar esas alınarak hesaplanmadığı için açıkça itiraz etmiştir.

Mahkemece yapılacak iş, davalıdan araç takometre kayıtlarının tamamı HMK.nın 220. maddesi işletilerek istenmeli, yukarıda belirtilen Yargıtay ilke kararı doğrultusunda bu kayıtlara göre günlük veya haftalık sürüş süresiyle birlikte yükleme-boşaltma sürelerinin de tespit edildiği bir hesap raporu aldırılarak fazla mesai alacağının değerlendirilmesinden ibarettir. Buna göre verilecek yeni hükümde taraf lehine oluşan usulü müktesep hakta gözetilmelidir. Açıklanan nedenle eksik incelemeye dayalı kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5851, Karar No: 2021/2338, Tarih: 01.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5851 E.  ,  2021/2338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir. Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Arsa niteliğindeki ... mahallesi 7862 ada 15 ve 16 parsel ile 7096 ada 63, (eski 64 )128 ve 66 parsel sayılı taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak ve taşınmaz üzerindeki ağaçlara kapama meyve bahçesi net gelirine göre belirlenen bedelden ekilebilecek münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespitinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kısmen zeytinlik niteliğindeki 7096 ada (eski 64 )128 ve 66 parsel sayılı taşınmazlarda zeytinlik niteliğindeki kısımların yüzölçümüne göre 41’er tane zeytin ağacı olabileceği gözetilmeden her bir parselde ağaç sayısının 50 adet kabul edilmek suretiyle ağaçlar için toplamda 8.216,82TL fazla bedel tespiti,

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bend olarak (Davacı idare tarafından fazla bloke edilen 8.216,82TL bedel davalı tarafa ödenmiş ise, varsa bankadan çekilinceye kadar işlemiş faiziyle davalıdan alınarak davacıya iadesine, ödenmemiş ise davacı kuruma iadesine) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2-a numaralı bendinde yer alan (hüküm kesinleştiğinde) kelimelerinin çıkarılmasına,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bend olarak (Davacı idare tarafından fazla bloke edilen 8.216,82TL bedel davalı tarafa ödenmiş ise, varsa bankadan çekilinceye kadar işlemiş faiziyle davalıdan alınarak davacıya iadesine, ödenmemiş ise davacı kuruma iadesine) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2-a numaralı bendinde yer alan (hüküm kesinleştiğinde) kelimelerinin çıkarılmasına,

c)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2-a numaralı bendinde yer alan (ödenmesine) kelimesinden önce gelmek üzere (derhal ) kelimesinin yazılmasına, Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12870, Karar No: 2019/13223, Tarih: 10.09.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/12870 E.  ,  2019/13223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Sanık ... kız arkadaşı ile olay günü yürürken mağdur sanık ... ile karşılaştıkları, mağdur sanık ...’in oradan geçmekte olan iki bayanı sanık ...'e göstererek "bu kadınlar gibi senin yanındaki de satılık mı" demek suretiyle kız arkadaşına hakaret ettiği, bu sebeple Mehmet ile Halit arasında tartışma çıktığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, tarafların birbirlerine elle vurmak suretiyle yaralandıkları, ardından Mehmet'in yanında bulunan bıçakla ile Halit'in üzerine yürüdüğü, bu sırada Halit'in de yanında bulunan bıçağı Mehmet'e göstermek suretiyle kendisine yaklaşmasını engellediği ve ilk haksız saldırının Mehmet’ten geldiğinin iddia ve kabul edilmesi, sanığın da aşamalarda kendisini ve kız arkadaşını korumak için bıçak çektiğini savunması karşısında; sanık ...’in silahla tehdit eyleminin kendisine ve kız arkadaşına karşı gerçekleşmesi muhakkak olan haksız bir saldırıyı ortadan kaldırmak amacıyla gerçekleştirip gerçekleştirmediği üzerinde durularak TCK'nın 25. maddesinde düzenlenen meşru savunma kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1691, Karar No: 2011/5812, Tarih: 23.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/1691 E.  ,  2011/5812 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 765 sayılı TCK 'nın 459/2, 72; 647 sayılı kanunun 4,6; 2918 sayılı Kanunun 119/2 . maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme.

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Dosya kapsamından sanığın katılanların zararlarını gidermemiş olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki CMK 231. maddenin değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin bozma görüşüne iştirak edilmeyip yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusurla ilgili bilirkişi raporuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 459/2 maddesi gereğince temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkemenin takdiri de gözetilerek sanığın 765 sayılı TCK’nın 459/2 maddesi uyarınca 6 ay hapis 450 TL adli para, TCK 59 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay hapis 375 TL adli para, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca hapis cezasının günlüğü 12 TL’den olmak üzere 1800 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına,TCK 72 madde gereğince aynı neviden para cezaları toplanarak 2175 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümdeki sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2011 tarihinde oybirliği karar verildi.