muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/226, Karar No: 2024/234, Tarih: 15.05.2024

11. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4 üncü maddesine göre;

“(1) İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a) Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hâle getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b) İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c) Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç) Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu göz önüne alır.

d) Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır.

(2)İşyeri dışındaki uzman kişi ve kuruluşlardan hizmet alınması, işverenin sorumluluklarını ortadan kaldırmaz.

(3)Çalışanların iş sağlığı ve güvenliği alanındaki yükümlülükleri, işverenin sorumluluklarını etkilemez.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerinin maliyetini çalışanlarına yansıtamaz.”

12. Aynı Kanun’un "Risklerden Korunma İlkeleri" kenar başlıklı 5 inci maddesine göre;

“(1) İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerde kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine göre öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek."

13. Yine 6331 sayılı Kanun'un “Risk Değerlendirmesi; Kontrol, Ölçüm ve Araştırma” kenar başlıklı 10 uncu maddesinde,

"(1) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden risk değerlendirmesi yapmak veya yaptırmakla yükümlüdür. Risk değerlendirmesi yapılırken aşağıdaki hususlar dikkate alınır:

a) Belirli risklerden etkilenecek çalışanların durumu.

b) Kullanılacak iş ekipmanı ile kimyasal madde ve müstahzarların seçimi.

c) İşyerinin tertip ve düzeni.

ç) Genç, yaşlı, engelli, gebe veya emziren çalışanlar gibi özel politika gerektiren gruplar ile kadın çalışanların durumu.

(2) İşveren, yapılacak risk değerlendirmesi sonucu alınacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri ile kullanılması gereken koruyucu donanım veya ekipmanı belirler.

a) Belirli risklerden etkilenecek çalışanların durumu.

b) Kullanılacak iş ekipmanı ile kimyasal madde ve müstahzarların seçimi.

c) İşyerinin tertip ve düzeni.

ç) Genç, yaşlı, engelli, gebe veya emziren çalışanlar gibi özel politika gerektiren gruplar ile kadın çalışanların durumu.

(2) İşveren, yapılacak risk değerlendirmesi sonucu alınacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri ile kullanılması gereken koruyucu donanım veya ekipmanı belirler.

(3) İşyerinde uygulanacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri, çalışma şekilleri ve üretim yöntemleri; çalışanların sağlık ve güvenlik yönünden korunma düzeyini yükseltecek ve işyerinin idari yapılanmasının her kademesinde uygulanabilir nitelikte olmalıdır.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden çalışma ortamına ve çalışanların bu ortamda maruz kaldığı risklerin belirlenmesine yönelik gerekli kontrol, ölçüm, inceleme ve araştırmaların yapılmasını sağlar.” hükmü yer almaktadır.

14. İşverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümlülüğünün genel çerçevesi, 6331 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, "çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olduğu" belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi Kanun'un 5 inci maddesinde işverenin anılan yükümlülüklerle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. Kanun'un 10 uncu maddesinde ise işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar gösterilmiştir (Tankut Centel, "İşverenin İşyerinde Sağlık ve Güvenliği Sağlama Yükümü" Çimento Endüstrisi İşverenleri Sendikası, Cilt 27 Sayı 3, Mayıs 2013, s.8 vd.).

15. Ayrıca 6331 sayılı Kanun'un "Tehlike sınıfının belirlenmesi" kenar başlıklı 9 uncu maddesine göre:

"(1) İşyeri tehlike sınıfları; 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 83 üncü maddesine göre belirlenen kısa vadeli sigorta kolları prim tarifesi de dikkate alınarak, İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürünün Başkanlığında ilgili taraflarca oluşturulan komisyonun görüşleri doğrultusunda, Bakanlıkça çıkarılacak tebliğ ile tespit edilir.

(2) İşyeri tehlike sınıflarının tespitinde, o işyerinde yapılan asıl iş dikkate alınır."

16. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun "Sağlık gözetimi" kenar başlıklı 15 inci maddesinde:

" (1) İşveren;

a) Çalışanların işyerinde maruz kalacakları sağlık ve güvenlik risklerini dikkate alarak sağlık gözetimine tabi tutulmalarını sağlar.

b) Aşağıdaki hallerde çalışanların sağlık muayenelerinin yapılmasını sağlamak zorundadır:

1) İşe girişlerinde.

2) İş değişikliğinde.

3) İş kazası, meslek hastalığı veya sağlık nedeniyle tekrarlanan işten uzaklaşmalarından sonra işe dönüşlerinde talep etmeleri hâlinde.

4) İşin devamı süresince, çalışanın ve işin niteliği ile işyerinin tehlike sınıfına göre Bakanlıkça belirlenen düzenli aralıklarla.

b) Aşağıdaki hallerde çalışanların sağlık muayenelerinin yapılmasını sağlamak zorundadır:

1) İşe girişlerinde.

2) İş değişikliğinde.

3) İş kazası, meslek hastalığı veya sağlık nedeniyle tekrarlanan işten uzaklaşmalarından sonra işe dönüşlerinde talep etmeleri hâlinde.

4) İşin devamı süresince, çalışanın ve işin niteliği ile işyerinin tehlike sınıfına göre Bakanlıkça belirlenen düzenli aralıklarla.

(2) Tehlikeli ve çok tehlikeli sınıfta yer alan işlerde çalışacaklar, yapacakları işe uygun olduklarını belirten sağlık raporu olmadan işe başlatılamaz.

(3) (Değişik birinci cümle: 10/9/2014-6552/17 md.) Bu Kanun kapsamında alınması gereken sağlık raporları işyeri hekiminden alınır. 50’den az çalışanı bulunan ve az tehlikeli işyerleri için ise kamu hizmet sunucuları veya aile hekimlerinden de alınabilir. Raporlara itirazlar Sağlık Bakanlığı tarafından belirlenen hakem hastanelere yapılır, verilen kararlar kesindir..." düzenlemesi yer almaktadır.

17. Öte yandan 25.11.2009 yürürlük tarihli Tebliği yürürlükten kaldıran 26.12.2012 tarihli ve 28509 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan İş Sağlığı ve Güvenliğine İlişkin İşyeri Tehlike Sınıfları Tebliği'nin eki olan listede taş kömürü madenciliği çok tehlikeli işyeri sınıfı kapsamında gösterilmiş olup 19.09.2013 tarihli ve 28770 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Maden İşyerlerinde İş Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliği'nin "Sağlık gözetimi" kenar başlıklı 11 inci maddesinde 6331 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydı ile çalışanların yapmakta oldukları işlerde maruz kaldıkları sağlık ve güvenlik risklerine uygun olarak sağlık gözetimine tabi tutulmalarının sağlanacağı ve işe girişlerinde ve işin devamı süresince periyodik olarak sağlık gözetimlerinin yapılacağı düzenlenmiştir. Ayrıca 20.07.2013 tarihli ve 28713 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan İşyeri Hekimi ve Diğer Sağlık Personelinin Görev, Yetki, Sorumluluk ve Eğitimleri Hakkında Yönetmelik'in 9 uncu maddesinde işyeri hekimlerinin görevleri düzenlenmiş ve maddede çalışanın kişisel özellikleri, işyerinin tehlike sınıfı ve işin niteliği öncelikli olarak göz önünde bulundurularak uluslararası standartlar ile işyerinde yapılan risk değerlendirmesi sonuçları doğrultusunda az tehlikeli sınıftaki işlerde en geç beş yılda bir, tehlikeli sınıftaki işlerde en geç üç yılda bir, çok tehlikeli sınıftaki işlerde en geç yılda bir, özel politika gerektiren grupta yer alanlardan çocuk, genç ve gebe çalışanlar için en geç altı ayda bir defa olmak üzere periyodik muayenenini tekrarlanacağı ancak işyeri hekiminin gerek görmesi hâlinde bu sürelerin kısaltılacağı hüküm altına alınmıştır.

18. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nda işverenlerin yanı sıra çalışanların da yükümlülüklerini belirlemiş olup Kanun’un 19 uncu maddesi;

18. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nda işverenlerin yanı sıra çalışanların da yükümlülüklerini belirlemiş olup Kanun’un 19 uncu maddesi;

"(1) Çalışanlar, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşürmemekle yükümlüdür.

(2) Çalışanların, işveren tarafından verilen eğitim talimatları doğrultusunda yükümlülükleri şunlardır.

a) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek.

b) Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak.

c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek,

ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

d) Kendi görev alanında iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak." şeklinde düzenlenmiş ve maddede çalışanların yükümlülükleri çağdaş anlayışla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya konulmuştur.

19. İşverenin yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri çerçevesinde işçiyi gözetme borcu kapsamında işyerinde gerekli iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini alması gerekmekte olup ayrıca mevzuatta öngörülmemiş olsa dahi bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak zorundadır. Bilim, teknik ve örgütlenme düşüncesi yönünden alınabilme olanağı bulunan, yapılacak gider ve emek ne olursa olsun bilimin, tekniğin ve örgütlenme düşüncesinin en yeni verileri göz önünde tutulduğunda işçi sakatlanmayacak, hastalanmayacak ve ölmeyecek ya da bu kötü sonuçlar daha da azalacaksa her önlem işverenin koruma önlemi alma borcu içine girer.

20. Bu önlemler konusunda işveren işyerini yeni açması nedeniyle tecrübesizliğini, bilimsel ve teknik gelişmeler yönünden bilgisizliğini, ekonomik durumunun zayıflığını, benzer işyerlerinde bu iş güvenliği önlemlerinin alınmadığını savunarak sorumluluktan kurtulamaz. Gerçekten, çalışma hayatında süregelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı işverenin önlem alma borcunu etkilemez. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal önem taşıyan araç ve gereçlerin işçiler tarafından kullanılması sağlandığında, kaza olasılığının tamamen ortadan kalkabileceği de tartışmasız bir gerçektir. Bu açıklamalara göre, iş kazasının oluşumuna etki eden kusur oranlarının saptanmasına yönelik olarak yapılan incelemede, ihlâl edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

21. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 11.10.2022 tarihli ve 2021/10(21)-15 Esas, 2022/1276 Karar sayılı kararında da aynı hususlara yer verilmiştir.

22. Somut olayda Türkiye Taşkömürü Kurumu Kozlu Taşkömürü İşletme Müessese Müdürlüğünde koruyucu bakım servisinde nakliyat işçisi olarak çalışan davacılar murisi ...'nin 29.12.2015 tarihinde -603 katında geçirdiği kalp krizi neticesinde vefat etmesi üzerine mirasçıları tarafından eldeki maddi tazminat davasının açıldığı anlaşılmaktadır.

23. Kozlu Taşkömürü İşletme Müessese Müdürlüğü tarafından 31.12.2015 tarihinde tanık ifadelerine başvurularak düzenlenen 04.10.2016 tarihli kaza kanaat raporunda müteveffa işçiye işe başlarken ve çalışma sürecinde gerekli eğitimlerin verildiği, kaza sırasında yaptığı işin görev tanımına uygun ve kendi alanında her türlü işin nasıl yapılması gerektiği bilgisine sahip olduğu, müteveffanın herhangi bir art niyet gözetmeksizin görevi gereği rutin olarak yaptığı işte çalışırken hayatını kaybettiği, işveren Kurumun herhangi bir ihmal ya da kusurunun olmadığı belirtilmiş, Sosyal Güvenlik Kurumu müfettişi tarafından düzenlenen 23.05.2016 tarihli inceleme raporunda ise müteveffa işçinin 29.12.2015 tarihinde maruz kaldığı olayın 5510 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca iş kazası olduğu ve kazanın meydana gelmesinde işverenin herhangi bir kusurunun bulunmadığı yönünde tespit yapılmıştır.

24. Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/11014 Soruşturma numaralı dosyasında yapılan klasik otopsi ve alınan Adli Tıp raporuna göre ölümün işçide mevcut kalp damar hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğunun kabulü gerektiği yönünde kanaat bildirilmiş, savcılık tarafından yapılan soruşturma sonucu dosya kapsamı itibariyle ölümün kalp damar hastalığı sonucunda meydana geldiği, harici etken bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

24. Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/11014 Soruşturma numaralı dosyasında yapılan klasik otopsi ve alınan Adli Tıp raporuna göre ölümün işçide mevcut kalp damar hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğunun kabulü gerektiği yönünde kanaat bildirilmiş, savcılık tarafından yapılan soruşturma sonucu dosya kapsamı itibariyle ölümün kalp damar hastalığı sonucunda meydana geldiği, harici etken bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

25. İlk Derece Mahkemesince kazanın olduğu gün müteveffa işçi ile birlikte çalışan Asım Seçgin'in tanık olarak dinlendiği, davalı Kurumdan periyodik muayene bilgilerinin ve davacılar vekilinden son bir yıl içinde tedavi olduğu sağlık kuruluşlarının bildirilmesinin istendiği, iş güvenliği uzmanı maden mühendisi, kardiyoloji uzmanı ve nöroloji uzmanından oluşan bilirkişi heyetinden 21.05.2018 tarihli kusur raporu alındığı, bu rapor doğrultusunda davalı işverenin kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddedildiği anlaşılmıştır.

26. Ne var ki İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunun olayın oluşuna uygun olmadığı, müteveffanın kaza öncesi dönemlere ait tüm tıbbi belge ve raporlarının dosyaya celp edilmediği, işveren tarafından gönderilen periyodik muayenelere ait işçi sağlık fişi fotokopisinin anlaşılır ve açıklayıcı olmadığı, periyodik muayenelerin mevzuata uygun yapılıp yapılmadığı ile olayın meydana gelmesinde işyeri koşulları ve bünyesel faktörleri irdeleyen kusur raporunun alınmadığı görülmüştür.

27. Şu hâlde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; müteveffanın kaza öncesi ve kaza sonrası dönemlere ait tıbbi belge ve raporları dosyaya celp edildikten sonra yukarıdaki açıklanan mevzuat kapsamında işverenin sigortalının periyodik sağlık muayenelerini yaptırıp yaptırmadığı, bu muayenelerde kalp krizi riskine yol açacak rahatsızlıklarına ilişkin bir bulguya rastlanıp rastlanmadığı, ölüm olayından önceki tarihlerde sigortalının bünyesini zorlayacak bir çalışma yaptırılıp yaptırılmadığı, olay günü sigortalıyı işyerinde rutin dışında bir gerginlik ve stres içine sokacak bir olayın cereyan edip etmediği araştırılmak ve ölüm olayının ne şekilde meydana geldiği gözetilerek, aralarında işyeri hekimi, iş sağlığı ve güvenliği konularında uzman ve kardiyologun da yer alacağı üçlü bilirkişi heyetinden meydana gelen iş kazasında müteveffanın veya davalının kusurunun bulunup bulunmadığını, kusuru bulunanlar varsa her bir taraf için ayrı ayrı açıklanmak suretiyle nedenlerini, kalp krizinde işyeri koşullarının etkili olup olmadığını, sigortalının kendi bünyesinden kaynaklanan nedenlerin ne kadar etkili olduğunu, tarafların iddia ve itiraz sebeplerinin değerlendirilmesini de kapsar şekilde tespit eden kusur raporu aldıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekmekte olup bu nedenle direnme kararı yerinde değildir.

28. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında direnme kararının usul ve yasaya uygun olduğu bu nedenle onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

29. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

30. O hâlde direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2024 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8948, Karar No: 2014/16080, Tarih: 21.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8948 E.  ,  2014/16080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/03/2014 tarih ve 2013/148-2014/74 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete nakliyat emtia abonman sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan ve ...'dan ithal edilen lazer kesim makinesinin ... Gümrüğü'nden ...'daki kullanıcı firma deposuna nakliyesinin davalı tarafından üstlenildiğini, son nakliye sırasında hasarlanan makine için sigortalıya tazminat ödendiğini, davalının hasardan sorumlu olduğunu belirterek 20.886,00 Euro tazminatın 02.06.2011 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, makinenin müvekkiline teslim edildiği haliyle muhatabına teslim edildiğini, nakil esnasında yolda herhangi bir zarar meydana getirecek durumla karşılaşılmadığını, makinenin ...'da müvekkili tarafından teslim alındığı depoda herhangi bir özel ve gerekli koruma olmaksızın basit naylon brandaya sarılı şekilde farklı makine ve emtialarla yan yana depolanmış olduğunu, hasarın makinenin ...'dan Türkiye'ye nakliyesi sırasında gerçekleşmiş olma ihtimalinin yüksek olduğunu, yükleme ve boşaltmadan gönderenin sorumlu olduğunu, makinenin hiçbir koruyucu ambalaj ve işaretleme olmadan basit bir naylon branda ile örtülmek suretiyle müvekkiline teslim edildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı ... şirketinin zararın taşıma işleminin hangi aşamasında meydana geldiği ve davalının ne şekilde hasardan sorumlu olduğu hususlarını ispatlayamadığı, emtianın ambalajındaki yetersizliğin görünür olduğu, emtia üzerinde uyarıcı herhangi bir işaretin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve her ne kadar davalı taşıyıcının malı teslim alırken ihtirazi kayıt koymaması nedeniyle malı sağlam teslim aldığına dair karine oluşmasına ve bu nedenle malın taşımanın hangi aşamasında hasarlandığının anlaşılamadığına dair mahkeme gerekçesi yerinde değil ise de, olaya uygulanması gereken 6762 sayılı TTK'nın 781/2 maddesindeki kurtuluş beyyinelerinin gerçekleşmiş bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12461, Karar No: 2014/594, Tarih: 16.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12461 E.  ,  2014/594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2011/489-2013/354

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının ölüm aylığını kesen Kurum işleminin iptali ile ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 22.05.1998 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, boşanma kararının temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 03.07.1998 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacıya ölüm aylığı bağlandığı, ancak kontrol memuru tarafından tutulan raporda; "davacının boşanmış olduğu eşi ile aynı adreste birlikte yaşadığı kanaatine varıldığının" belirtildiği, bu idari soruşturmada tanık olarak beyanı alınan muhtar M.. G... ile 1. Aza H.. H.. B.. imzalı beyanında, “davacı ile eşinin birlikte yaşadığını” beyan ettikleri görülmüştür.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.