muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3884, Karar No: 2022/4816, Tarih: 22.03.2022

C) Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükümleri ile diğer sanıklar ... ve ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesi:

... Paz. San. Tic. Ltd. Şti.nin ortakları ve/veya müdürü olan sanıklar hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından açılan kamu davasında sanık ...'nin savunmasında, .... isimli arkadaşının kendisini ... ile tanıştırdığını, kendisini Ankara ilinde karşılayan ...'nın birlikte şirket kuracaklarını söyleyip kendisini notere götürdüğünü, genel vekaletname düzenlendiğini, daha sonra iş yerinin kurulacağı yere gittiklerini, burasını gördükten sonra aynı gün içinde bilet alıp Mersin'e döndüğünü, şirketin kuruluşu ile ilgili diğer işlemlerden ve faturalardan haberinin olmadığını, vekalet dışında başka bir yere imza atmadığını belirtmesi; sanık ...'in savunmasında diğer sanıkları tanımadığını, Ankara'da hiç bulunmadığını, söz konusu şirketten de haberdar olmadığını bildirmesi; sanık ...'nın ise şirket kurulduktan iki ay sonra hisselerini ...'e devrettiğini, suçlamayı kabul etmediğini savunması; ...'nın hisselerini 13.11.2009 tarihinde diğer sanık ...'e devrettiği, 18.09.2009 tarihli yoklama fişinin sanık ... tarafından imzalandığı, yapılan araştırmada sanıkların ayrı ayrı ve birlikte ortak olduğu başka şirketlerin de bulunduğu, bu şirketlerden biri olan .... İnşaat Ltd. Şti.nin söz konusu mükellef şirket ile aynı tarihte kurulduğunun anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1) Dosyada bulunan sahte belge düzenleme suçuna konu faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

3) Mükellef adına beyannamelerin muhasebeci tarafından verilip verilmediği araştırılıp, muhasebeci tarafından verildiğinin tespit edilmesi halinde açık kimlik ve adres bilgileri belirlendikten sonra muhasebecinin tanık olarak duruşmaya çağrılması, CMK’nin 46/1-c maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra kendisinden sanıkları tanıyıp tanımadığının, mükellefin işlem hacmi, kapasitesi hakkında bilgisi olup olmadığının ve beyannamelere konu faturaların hangi sanık tarafından kendisine getirildiğinin sorulması,

4) Sahte belge kullanma suçu yönünden de mükellef tarafından kullanılan ve sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen mükellefler hakkında ilgili takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

5) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 22.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4016, Karar No: 2014/7086, Tarih: 10.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4016 E.  ,  2014/7086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilince üzüm bağındaki üzümlerin üzerini örtmek amacıyla davalıdan satın aldığı plastik brandanın su geçirmesi ve yırtılması sonucu ürünlerin zarar gördüğünü, ... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından yapılan tespit sonucu düzenlenen raporda müvekkilinin 12.740 TL zarara uğradığının tespit edildiğini, müvekkilinin yeni olarak aldığı branda için de davalıya 36.475 TL ödeme yaptığını belirterek 49.215 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesine talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yasal sürede ayıp ihbarında bulunmadığı gibi malları da kullandığını, dava konusu malların müvekkilince üretilmiş olup fırtına ve doğal afetlere karşı garanti verilmediğini, ayrıca yırtılan malın kendilerine ait olduğunun belli olmadığını, davaya konu tespitin yapıldığı dönemde şiddetli yağmur ve fırtına nedeniyle tüm bağlarda zarar meydana geldiğini, dava konusu ürün için su geçirmeyeceği ve 2 yıl boyunca yıpranmayacağı şekilinde garanti verilmediğini, hasarın hava şartları dolayısıyla oluştuğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının süresinde ayıp ihbarında bulunmadığı, ayıplı çıktığı iddia edilen brandaların davalı tarafından satılan brandalar olup olmadığı ve zarara uğradığı belirtilen ürünlerin brandaların uygun nitelikte olmamasından dolayı zarar gördüğü iddialarının ispatlanamadığı, taraflarca sözleşme, teknik şartname ve garanti belgesi ibraz edilmediği, gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4823, Karar No: 2011/9203, Tarih: 21.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/4823 E.  ,  2011/9203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2(b), 62, 52/2, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

.

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın UYAP ortamında yapılan sorgulamada geçerli bir sürücü belgesine sahip olduğu tespit edilip sorgulama belgesi dosya içine konulmakla,

5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup ek savunma gerektirmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma nedenlerine iştirak edilmemiştir

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıgın bir nedene dayanmayan yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, hükmün ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde isteme aykırı olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6653, Karar No: 2014/534, Tarih: 29.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/6653 E.  ,  2014/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

NUMARASI : 2012/118-2013/19

-KARAR-

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 gün ve 1984/5 Esas, 1985/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır. Öte yandan, temyiz dilekçesinin hakim tarafından havale edilmesiyle birlikte ilgilisince mahkeme kalemine tevdi edilmesi, kalemce de anılan dilekçenin kaydı gerekir. Hakimce havale edilen dilekçenin kaleme geç tevdii halinde bu husus, mahkeme kalemince tutanağa bağlanmalı ve dilekçenin yeniden havalesi istenmelidir. Şayet dilekçe havale edilip, mahkeme kalemince, dilekçenin kaleme geç tevdi edildiği belgelendirilmemişse, dilekçenin hakim havalesinden sonra dosyaya alındığı, ancak takip eden işlemlerin mahkeme kalemince yerine getirilmediği kabul edilir. Nitekim, aynı hususlar Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 25.01.1985 gün ve E: 1984/5, K:1985/1; Hukuk Genel Kurulu'nun 14.12.2011 gün ve E: 2011/12-843, K: 2011/785 sayılı ilamlarında da vurgulanmıştır.

Davalı vekilinin 23.07.2013 tarihli temyize cevap dilekçesi ile hükmün düzeltilerek onanması istenmiş olup, temyiz başvuru ve temyiz karar harcının yatırıldığına ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Davalı vekilince 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 48. maddesi hükümleri uyarınca temyiz başvuru ve temyiz karar harcının yatırılıp yatırılmadığı araştırılarak, anılan harçlar yatırılmışsa, makbuzunun eklenmesi; yatırılmamış ise yatırılması için HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca davalı vekiline muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi ya da aynı hüküm uyarınca mahkemece bir karar verilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8011, Karar No: 2021/547, Tarih: 27.01.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/8011 E.  ,  2021/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, karar verilmesine yer olmadığına kararı verilmiş olup hükmün davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkili idarenin ....ilçesi, 141 ada 17 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalıların haklı bir gerekçeye dayanmaksızın mezkur taşınmaza bina yapmak suretiyle müdahale ettiklerini belirterek, davalıların müdahalesinin menine ve muhdesatın kaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; davaya konu taşınmaz üzerinde bulunan binanın hem 16 parsel, hem de 17 parselin üzerinde bulunduğunu, 1978 yılında inşa edilmiş olduğunu, daha önce 16 no’lu parsel için Vakıflar İdaresinin İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesinde babaları ...’e karşı aynı nitelikli dava açtığını, müvekkillerinin adı geçen davadan babalarının ölümü sonrasında haberdar edilerek davaya dahil olduklarını, her iki parselin de satın alınması için Vakıflar Bölge Müdürlüğüne müracaat ettiklerini, hal böyle iken müvekkillerinin bedelini ödeyerek satın almak üzere işlemleri başlatmış olduğu dava konusu taşınmazla ilgili başvuru sonucunun beklenmeksizin, taşınmazın usulsüz işgali gerekçesiyle açılan davanın kabulü ile müdahalenin menine ve taşınmazın kal'ine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların bir hukuki sebebe dayanmaksızın davacı İdareye ait olan dava konusu taşınmazı haksız olarak işgal ettikleri ancak, yargılama aşamasında taşınmazdan ayrıldıkları dava konusu taşınmazda Vakıflar İdaresinin cevabi yazısına göre 01.02.2013 tarihinden itibaren dava dışı kişilerin işgalci oldukları, meni müdahale ve kal davasının davalılar açısından konusunun kalmadığı belirtilerek, karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, çapa dayalı elatmanın önlenmesi ve kal istemlerine ilişkindir.

Dava, çapa dayalı elatmanın önlenmesi ve kal istemlerine ilişkindir.

1. Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden; dava konusu binanın birbirine komşu olan hem 141 ada 16 parsel, hem de 141 ada 17 parsel üzerinde olduğu, binanın davalıların murisi tarafından yapıldığı, 16 sayılı parselle ilgili olarak Vakıflar İdaresince daha önce elatmanın önlenmesi, kal talepli dava açıldığı ve davanın kabulüne yönelik karar, Yargıtay denetiminden geçerek 24.03.2014 tarihinde kesinleştiği, davalıların eldeki dosyanın karar tarihinde ise söz konusu binada bulunmadıkları ve öncesinde orayı boşalttıkları anlaşılmaktadır. Her ne kadar Mahkemece, davalıların taşınmaz üzerinde bulunan binayı boşalttıklarından bahisle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de; davacının, davalıların bina yapmak suretiyle taşınmazı işgal ettiklerini ve buna ilişkin elatmanın önlenmesiyle birlikte muhdesatın kalini talep etmesi karşısında, binanın davalıların murisince yapıldığı, halen varlığının da bir müdahale oluşturduğu ve davalıların binayı boşaltmalarının davayı konusuz bırakmadığı göz önüne alınmaksızın, kabul kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2. Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 27.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4605, Karar No: 2015/13437, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4605 E.  ,  2015/13437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2013/24-2013/458

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3887, Karar No: 2025/5272, Tarih: 30.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/3887 E.  ,  2025/5272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/147 E., 2019/390 K.

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Patnos 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2019/147 Esas, 2019/390 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan hapis cezasının, aynı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adlî para cezasına çevrilerek hükümlünün 3.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, katılan Kurum vekilinin vekâlet ücretine hasren yaptığı istinaf başvurusu üzerine istinaf kararı ile 07.12.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2025 tarihli ve 2024/18712 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.05.2025 tarihli ve KYB-2025/66160 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.05.2025 tarihli ve KYB-2025/66160 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1) Hüküm fıkrasında sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine rağmen, hükmün gerekçe kısmında '...sanık hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ancak denetim süresinde yeniden suç işlediği ayrıca sanığın daha önce kasıtlı suçtan dolayı mahkumiyetinin bulunması nedeniyle hakkında suç işlemeyeceği yönünde mahkememizce kanaat oluşmadığından CMK'nın 231 ve TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.' şeklinde gerekçe ile 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinin uygulanmadığından söz edilerek gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye yol açılmasında,

2) 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un 50/2. maddesi uyarınca 'Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez.' hükmü dikkate alınmadan, seçimlik cezalardan sanık hakkında hapis cezası seçildiği halde, hapis cezasının paraya çevrilemeyeceği gözetilmeden, sanığın anılan Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uygulanmak suretiyle adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesinde,

3) Sanık hakkında sonuç olarak adli para cezasına hükmedilmesine rağmen, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde,

3) Sanık hakkında sonuç olarak adli para cezasına hükmedilmesine rağmen, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde,

4) Kabule göre, sanığa ait adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas alınan Ankara Batı 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2018 tarihli ve 2018/365 esas, 2018/419 sayılı kararı ile doğrudan verilen 500,00 Türk lirası adlî para cezasının kesin nitelikte olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek nitelikte kararın da bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesi; "Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur." ve 5237 sayılı Kanun'un, Kasten yaralama başlıklı 86. maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan ikinci fıkrası ise; "Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur." şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlünün adlî sicil belgesindeki kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan Ankara 5. Batı Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2018 tarihli ve 2018/365 Esas, 2018/419 Karar sayılı kararına konu mahkûmiyet hükmünün, kesin nitelikte adlî para cezasına ilişkin olduğu belirlenmekle, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas, 2020/334 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adlî para cezasına ilişkin anılan mahkûmiyet hükmünün, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 14.04.2020 tarihli ve 7242 sayılı Kanun'un 17. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 272. maddesinin son fıkrasına eklenen "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki ibare gereğince aynı maddenin üçüncü fıkrasında düzenlenen ve kesin olmaları nedeniyle istinaf yoluna başvurulamayacak hükümlerin, tekerrür uygulamasına esas alınamayacaklarına

ilişkin mezkûr düzenleme uyarınca hükümlü hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanma koşulu ortadan kalkmış olduğundan kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Hükümlünün adlî sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka bir ilâmı bulunmamaktadır. 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesindeki seçimlik ceza olarak adli para ve hapis cezaları öngörüldüğünden Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 25.09.2018 tarihli ve 2015/13-1066 Esas, 2018/373 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere, Mahkemece adlî para cezasının da takdir hakkı kapsamında tercihinin mümkün olduğu belirlenmiştir.