muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6293, Karar No: 2016/13895, Tarih: 19.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/6293 E.  ,  2016/13895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Müdahiller ... ve ...'ya yönelik karşılıksız yararlanma suçları için kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Suç tarihinde henüz 18 yaşını ikmal etmeyen suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan TCK'nın 163/2 vc 31/3. maddelerinde tanımlanan karşılıksız yararlanma suçlarının işlendiği 24/06/2005 ve 26/06/2005 günlerinden itibaren TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 ay olağanüstü zamanaşımı süresinin ve CMK'nın 231/8-son maddesi uyarınca dava zamanaşımının durduğu 10 ay 24 gün ek sürenin geçmiş bulunması.

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan ve ...İlköğretim Okulu'ndan yapılan hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçlarından suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Her iki suç için kurulan hükümde TCK'nın 62/1. maddesi ile cezalardan indirim yapılırken 11 ay 20 gün hapis cezası yerine, 11 ay 24 gün hapis cezasına hükmedilmesi,

2-Suçu işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının TCK'nın 50. maddesi uyarınca adli para cezasına veya maddede yazılı diğer seçenek ve yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

3-TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin aynı maddenin 4. fıkrasına aykırı olarak suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanamayacağının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12199, Karar No: 2011/20862, Tarih: 12.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/12199 E.  ,  2011/20862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Hükme esas alınan raporda; emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında taşınmaz emsalden daha değerli olmasına rağmen bilirkişi kurulunca taşınmazın emsalden değersiz olduğu kabul edilerek değerlendirme yapıldığından rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13190, Karar No: 2013/20645, Tarih: 14.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/13190 E.  ,  2013/20645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dava, iş kazası sonucu 14.11.1993 tarihinde sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüyle, 6.270,66 TL maddi ve takdiren 2.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

Söke Asliye Ceza Mahkemesinin 1994/340 Esas - 1997/226 Karar sayılı dosyasında; davacının davalıya ait işyerinde inşaat kalıntılarını temizlemekte olduğu sırada alimünyum çubukların elektrik tellerine dokunması sonucu cereyana kapılması neticesinde yaralanması üzerine açılan ceza davasında iş güvenliği öğretim görevlisince düzenlenen 20.09.1994 tarihli raporda davalı işverenin 2/8, yaralanan sigortalının 6/8 oranında kusurlu olduğunun belirlenmesi üzerine, ceza mahkemesince sanığın(işveren) tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaşamsal tehlike geçirecek biçimde yaralanmasına sebebiyet vermek suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, yeni bir kusur raporu alınmadan ve maddi zarara ilişkin hesap için de asgari ücretlerdeki artışlar dikkate alınarak yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadan hüküm kurulmuştur.

Olay iş kazası olup, İş Hukuku ve sosyal güvenlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmeye tabi tutulmalıdır. İşverenin iş kazası sonucu meydana gelen zarar nedeniyle hukuki sorumluluğu yasa ve içtihatlarla belirlenmiş olan ayrık haller dışında ilke olarak iş aktinden doğan işçiyi gözetme ( koruma ) borcuna aykırılıktan kaynaklanan kusura dayalı sorumluluktur. İnsan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin işçilerin sağlığını ve güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğudur.

İş kazasından doğan tazminat davalarının özelliği gereği, İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işverenin niteliğine göre, Yönetmeliğin ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işyerinde uygulanması gereken ve işverenin işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlenmelidir. (Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2004 gün ve 2004/21-365 E.-369 K.sayılı kararı da aynı yöndedir )

Ceza davasında alınan bilirkişi raporunun yukarıda belirtilen niteliklere sahip olmaması nedeniyle hükme esas alınabilecek nitelikte olmadığı anlaşılmakla, mahkemece, İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşullarını ve Yönetmelik hükümlerini göz önünde tutarak yeni bir kusur raporu almadan, ceza davasınde hükme esas alınan kusur raporunadayanarak karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Dava, iş kazası sonucu beden tamlığı bozulan davacı işçinin maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir. Uyuşmazlık, maddi ve manevi tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılıklı kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Tazminat miktarının ise, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez.

Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontoluma ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 ıskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesap raporunun Yargıtay denetimine elverişli olması gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, hükümde ve hesap raporunda esas alınan maluliyet oranının, 02.06.1999 tarihli Adnan Menderes Tıp Fakültesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nca düzenlenen raporda tespit edilen % 75 oranı olduğu, ancak yargılamanın ilerleyen safhasında 12.06.2012 tarihli SGK cevabi yazısında SGK'nca belirlenen maluliyet oranının % 8,1 olduğunun belirlendiği, bu iki maluliyet oranı arsında fahiş bir farkın olduğu açıkça görülmektedir. Hal böyle olunca, her iki maluliyet oranı arasındaki büyük çelişki giderilmeden,davacının maluliyet oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde saptanmadan manevi tazminatın takdiri ile maddi tazminatın hesaplanması yoluna gidilmesi hatalı olmuştur.

3-Öte yandan zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının tazminatının hesabında hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretin esas alınması zorunludur. Asgari ücret kamu düzenine yönelik olduğundan, hakim bu hususu re’sen nazara almakla yükümlüdür. Oysa mahkemece, 13.08.2000 tarihli, hüküm tarihinden yaklaşık 12 yıl önceki asgari ücret esas alınarak düzenlenen hesap raporu hükme esas alınmak suretiyle hüküm kurulmuştur. Yapılacak iş, hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretteki artış miktarı nazara alınarak yeniden davacının tazminatını belirlemek ve belirlenen bu zarardan peşin sermaye değeri (ve sosyal yardım zammı) indirilmek ve kesinleşen dosyadaki hesap raporunda belirlenen ve ek dava konusu yapılan miktarı geçmemek üzere karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10377, Karar No: 2023/9609, Tarih: 08.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/10377 E.  ,  2023/9609 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (Çocuk Mahkemesi sıfatıyla)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükümleri temyize hak ve

yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.05.2015 tarihli ve 2014/49 Esas, 2015/177 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 51 inci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis ve 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve sanıklar hakkında erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararının, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 25.04.2022 tarihli ve 2020/11225 Esas, 2022/5533 Karar sayılı kararı ile;

"Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 139. maddesi uyarınca, gizli soruşturmacı örgütle ilgili her türlü araştırmada bulunmak ve bu örgütün faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili delilleri toplamak için görevlendirilebilir. Oysa mevcut olayda örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen uyuşturucu madde ticareti yapma suçu bulunmamaktadır ve suç tarihinde CMK'nın 139/4. maddesine göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilmesi mümkün değildir. 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanan 6763 sayılı Kanun'un 27. maddesiyle yapılan değişiklikle örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenip işlenmediğine bakılmaksızın uyuşturucu madde ticareti yapma suçu CMK'nın 139. maddesindeki katalog suçlar arasında yer almıştır. Dosya içinde CMK'nın 140. maddesine uygun olarak teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar da bulunmamaktadır. Buna rağmen teknik araçlarla izleme, görüntü ve ses kaydı alma işlemi yapıldığı anlaşılmış olup, mahkemece olayların sübutu gizli soruşturmacının faaliyetleri ile teknik izlemeye dayandırılmıştır.

CMK’nın 217. maddesine göre; yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan delillere dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

1. Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemlerini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk

görevlisi olup olmadığının araştırılması, adli kolluk görevlisi ise, CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip tutanak içeriği okunup diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Dosya içerisinde CMK'nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK'nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneğinin bu dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2023 tarihli ve 2022/327 Esas ve 2023/103 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında; uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan beraatine,

2. Sanık ... hakkında; 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 51 inci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis ve 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; sanıklar hakkındaki hükümlerin onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Suçun sübutuna,

3. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

4. Dinlenen tutanak tanığının olayı ve sanığı hatırlamadığına,

5. Yaşı küçük sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin zorunlu olduğuna,

B. Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanığın suçunun sabit olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Sanık ... Yönünden;

2. Suçun sübutuna,

3. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

4. Dinlenen tutanak tanığının olayı ve sanığı hatırlamadığına,

5. Yaşı küçük sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin zorunlu olduğuna,

B. Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanığın suçunun sabit olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Sanık ... Yönünden;

Bozma sonrası yapılan araştırmada ve tüm dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Kanun'un 140 ıncı maddesi gereğince teknik araçlarla izleme yapılmasına ilişkin alınmış bir karar olmadığı halde, gizli soruşturmacılarca ses ve görüntü kaydı yapılarak elde edilen görüntülere dayalı olarak sanıkların kimliklerinin tespit edildiği, sanık ...'ın aşamalarda üzerine atılı suçu kabul etmediği nazara alındığında aleyhine değerlendirilecek tek delil olan hukuka aykırı olarak elde edilmiş görüntü ve ses kayıtlarının hükme esas alınmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından; sanık ... aleyhine değerlendirilip üzerine atılı suçu işlediği kanaatine varılacak somut, tarafsız, kesin ve hukuka uygun elde edilmiş bir delilin dosya arasında bulunmadığı ve üzerine atılı suçu işlediği sabit görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

B. Sanık ... Yönünden;

Sanığın, 07.12.2013 tarihinde gizli soruşturmacılara 1 paket esrar sattığının, bozma üzerine dinlenen gizli soruşturmacı kolluk görevlisi tanığın mahkemedeki beyanları, güven alım tutanağı, gizli soruşturmacılar tarafından tutulan rapor, tutanaklar, olaya ilişkin görüntülerdeki kişinin sanık olduğuna ilişkin kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporu, 5271 sayılı Kanun'un 140 ıncı maddesi gereğince teknik araçlarla izleme yapılmasına ilişkin alınmış bir karar olmadığı halde sanığın kovuşturma aşamasında görüntülerdeki kişinin kendisi olduğuna ilişkin beyanı ile sadece bir kez gizli soruşturmacılara esrar sattığına ilişkin ikrarı ve tüm dosya kapsamından uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Yönünden

Bozmaya uyulduğu, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemenin sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık ... Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Yönünden

Bozmaya uyulduğu, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemenin sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık ... Yönünden

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı, zira 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesinin dördüncü fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine aynı Kanun'un "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140 ıncı maddesindeki düzenlemeye göre olay tarihi itibariyle sanığın teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, buna rağmen sanık hakkında teknik araçlarla izleme, görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığının anlaşılması karşısında bu şekilde elde edilen deliller ile daha sonra bu delillerden hareketle ulaşılan diğer delillerin de hükme esas alınması hukuka aykırıdır.

Dosyada mevcut olan 14.12.2013 tarihli tespit tutanağına göre hukuka aykırı olarak alınan görüntü kaydına dayanılarak sanığın kimlik tespitinin yapıldığı ve sanığa görüntülerin gösterilmesi sonucu sanığın da suçu kabul ettiği anlaşıldığından, bu şekilde elde edilen delilin hükme esas alınması mümkün değildir. Kaldı ki, bu gerekçe ile aynı şekilde kimlik tespiti yapılan diğer sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, sanık ...'un ise farklı olarak görüntüdeki kişinin kendisi olduğu şeklindeki ikrarı aleyhine değerlendirilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Bu itibarla; hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delillerin Anayasanın 38

inci maddesinin altıncı fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 217 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (i) bendi gereğince hukuka aykırı olduğu ve hukuka aykırı yolla elde edilen deliller ile bu türden delillerden hareketle ulaşılan diğer delillerin de hükme esas alınamayacağının anlaşılması karşısında sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık ... Yönünden