muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3278, Karar No: 2023/6839, Tarih: 13.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3278 E.  ,  2023/6839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/308 E., 2023/96 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/114 E., 2021/468 K.

Taraflar arasındaki 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi hükümlerinden özel nitelikteki işyeri olması nedeniyle faydalandırılması gerektiğinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin (ı) bendinden yararlanmak üzere SGK İlçe Müdürlüğüne müracaat ettiğini, davalı kurumun 08.03.2021 tarih ve 21528901 sayılı cevabi yazısında; davacı şirketin 5335 sayılı Kanun'un 30/2 maddesinde sayılan kuruluşlardan olduğu gerekçesiyle 5510 sayılı Kanun 81/1 maddesinden yararlanamayacağına ilişkin “red” cevabı verildiğini, müvekkil şirketin özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğunu, bu nedenle özel sektör işvereni olarak 5510 sayılı Kanun 81/1 maddesinde düzenlenen işveren hissesine düşen 5 puanlık prim indiriminden yararlanabileceğinin ve bu hakkın şirketin kuruluş tarihi olan 19.04.2018 tarihinden itibaren geçerli olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı hakkında kendisince yapılan işlemlerin yasaya ve hukuka uygun olduğunu, zamanaşımı, hak düşürücü süre, derdestlik, husumet, görev ve yetki itirazında bulunduklarını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İnegöl Ticaret ve Sanayi Odası yazısına göre; davacı İnegöl Belediyesi Personel Hizmetleri Ltd. Şti. Ortaklarının (20 pay karşılığı 10.000 TL sermayeli) İnegöl Belediyesi olduğu, İnegöl Vergi Dairesi Başkanlığının yazısına göre; İnegöl Belediyesi Personel Hizmetleri Ltd. Şti. nin; kuruluş tarihinin 19.04.2018 olduğu (Belediye İktisadi Teşekkülü) anlaşılmaktadır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İnegöl Ticaret ve Sanayi Odası yazısına göre; davacı İnegöl Belediyesi Personel Hizmetleri Ltd. Şti. Ortaklarının (20 pay karşılığı 10.000 TL sermayeli) İnegöl Belediyesi olduğu, İnegöl Vergi Dairesi Başkanlığının yazısına göre; İnegöl Belediyesi Personel Hizmetleri Ltd. Şti. nin; kuruluş tarihinin 19.04.2018 olduğu (Belediye İktisadi Teşekkülü) anlaşılmaktadır.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 334 maddesinde “Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişilerinden birine, esas sözleşmede öngörülecek bir hükümle, pay sahibi olmasalar da. İşletme konusu kamu hizmeti olan anonim şirketlerin yönetim kurullarında temsilci bulundurmak hakkı verilebilir” şeklinde yer alan düzenleme göre belediyelere şirket kurabilme veya bir şirkete ortak olmalarına imkân tanınmıştır. 6772 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi gereğince, “belediyeler ve bunlara bağlı teşekküller” kanun kapsamındadır. Belediyelerin hissedarı olduğu şirketler ise, TTK tabi, belediyeden ayrı ve bağımsız özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğundan, bu şirketler belediyeye bağlı teşekkül sayılmaz. Türk Ticaret Kanunu’nun 16’ncı maddesinde “Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar” denilmek suretiyle belediye şirketleri tacir kabul etmiş yani özel ticari şirketler gibi değerlendirilmiştir. Herhangi başka bir kanunda da bu şirketlerin kamu tüzel kişisi olduklarına dair özel bir hüküm bulunmadığına göre, yerel yönetim birimlerinin şirketleri Türk Ticaret Kanunu’na göre kurulan ve özel hukuka tabi olan özel hukuk tüzel kişileridir. Ancak uygulamada belediye şirketlerin hukuki statüsünü belirlemede esas alınan 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sosyal güvenlik ve emeklilik uygulamaları için getirilen, “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dâhil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.” düzenlemesi ile , 6102 sayılı TTK’ya göre kurulan belediye şirketleri için kamusal yönün ağır basması nedeniyle kamu tüzel kişisi olarak kabul edilmektedir.

Somut olayda davacı şirketin 6102 sayılı Kanun gereğince özel hukuk tüzel kişiliği bulunduğu, ancak Yargıtay uygulaması yönünden 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 81 inci maddesinin 1inci fıkrasının (ı) bendinde yer alan Hazine Teşvikinden, aynı maddeye eklenen ve sosyal güvenlik ve emeklilik uygulamaları için getirilen, 5335 sayılı Kanun 30 uncu madde nedeniyle; davacı şirketin 5 puanlık prim indiriminden yararlanamayacağı kanaatine varılmış, sosyal güvenlik hukuku ve uygulama açısından; Sermayesinin tamamı İnegöl Belediyesi’ne ait olan davacı şirketin, 5510 sayılı Kanun'un 81(ı) bendinin sadece özel sektör iş yerleri niteliğinde olan işyerleri bakımından uygulanma gereği ve 5335 sayılı Kanun 30 uncu maddesine yapılan atıf nedeniyle 5510 sayılı Kanun'un 81(ı) maddesi kapsamından faydalanamayacağı, kurum işleminin yerinde olduğu anlaşılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf başvurusunda bulunan davacı vekili, esasen özel işyeri olduğunu ve davaya konu talebi hakkında davalı Kurumca faydalandırılması gerektiğini belirterek, buna göre de usul ve yasaya aykırı ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne dair karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;Uyuşmazlık; davalı Kuruma yapılan bildirim ve prim ödemesi esnasında 5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendi kapsamında %5 oranındaki prim teşvikinden yararlanamayan davacı işverenin bu hakka sahip olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) maddesinde düzenlenen prim teşviki, 5510 sayılı Kanun'a, 5763 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile eklenmiş olup, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;Uyuşmazlık; davalı Kuruma yapılan bildirim ve prim ödemesi esnasında 5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendi kapsamında %5 oranındaki prim teşvikinden yararlanamayan davacı işverenin bu hakka sahip olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) maddesinde düzenlenen prim teşviki, 5510 sayılı Kanun'a, 5763 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile eklenmiş olup, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) maddesine göre; “Özel sektör işverenlerinin yurt dışındaki işyerlerinde çalıştırılmak üzere 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı olarak yurt içinden götürülen sigortalılar için, bu maddenin (f) bendine göre prime esas kazanç üzerinden ödenecek primin işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutar Hazinece karşılanır. Bu bent hükümlerinden faydalanabilmek için; çalıştırdıkları sigortalılarla ilgili olarak işverenler tarafından bu Kanun uyarınca verilmesi gereken aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içinde Kuruma verilmesi, bu sigortalılara ilişkin olarak yatırılması gereken sigorta primi tutarlarının Hazinece karşılanmayan kısmının yasal süresi içinde işverenlerce ödenmiş olması ve bu işverenlerin Kuruma prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcunun bulunmaması şarttır. Ancak Kuruma olan prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borçlarını 6183 sayılı Kanun'un 48 inci maddesine göre tecil ettiren ve taksitlendiren işverenler ile taksitlendirme ve yapılandırma kanunlarına göre taksitlendiren ve yapılandıran işverenler bu tecil, taksitlendirme ve yapılandırmaları devam ettiği sürece bu bent hükmünden yararlandırılır...”

Dosya kapsamından; davacı şirketin, 12.02.2021 tarihinde Kuruma başvurarak 5510 sayılı Kanun'un 81/1-ı maddesindeki düzenlemeden yararlandırılmasını ve fazla ödediği primlerinde iadesini istediği, davalı Kurumun ise; sermayesinin %50'sinden fazlasının kamuya ait bulunduğu ve dolayısıyla 5335 sayılı Kanun'un 30/2 nci maddesi kapsamında zikredilen kurum ve kuruluşlardan olduğu gerekçesiyle talebini reddettiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; ticaret sicil kayıtlarına göre sermayesinin %50'sinden fazlasının İnegöl Belediyesi'ne ait olduğu sabit bulunan davacı şirketin bu nedenle 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında olması ve dolayısıyla 6111 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 01.03.2011 tarihinden sonraki dönem için prim teşvikinden yararlanmasının mümkün bulunmaması karşısında İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden davacının yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili kurum işlemlerinde hata olduğunu, sasen özel işyeri olduğunu ve davaya konu talebi hakkında davalı Kurumca faydalandırılması gerektiğini belirterek, buna göre de usul ve yasaya aykırı ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı şirketin özel işyer statüsü nedeniyle 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi hükümlerinden faydalandırılması gerekip gerekmediği hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 81/(ı) maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 3/21 maddesi, 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davacı şirketin ortaklık yapısı ve hisse durumu dikkate alındığında davacıya ait iş yerlerinin niteliğinin 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden itibaren kamu iş yeri niteliğinde olmasına ve aksi yöndeki yaklaşımın isabetsiz olmasına rağmen, sonuca etkisinin bulunmamasına göre, usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5473, Karar No: 2011/6614, Tarih: 02.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5473 E.  ,  2011/6614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, ESKİ HALE GETİRME

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kat irtifakı kurulu 914 ada 1 parselde yer alan davalılara ait taşınmazlardan akan yağmur ve kanalizasyon sularının, kayden malik olduğu 913 ada 1 parsel sınırları içinde kalan istinat duvarına zarar verdiğini, bu hususun Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/68 Değişik İş sayılı dosyasında tespit edildiğini, gerekli onarım ve tadilatın yapılmaması halinde duvarın yıkılarak mal ve ... kaybına yol açabileceğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine, duvarın eski hale getirilmesine, masrafın davalılarca karşılanarak kanalizasyon sisteminin duvara zarar vermeyecek şekilde yeniden yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlar, diğerleri ise bir savunma getirmemiştir.

Mahkemece, çekişme konusu duvardan materyal alınarak analiz yaptırılması için gerekli masrafın verilen süre zarfında davacı tarafından yatırılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; dava istinat duvarına elatmanın önlenmesi ve duvarın eski hale getirilme isteği ile açılmış olup, yapılan bilirkişi incelemeleri ile istinat duvarının davalılara ait 914 ada 1 sayılı parsel çapı kapsamında kaldığı belirlenerek davanın ret edilmiş olması bu gerekçe ile sonucu itibariyle doğru olduğuna göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.25.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02.6.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23063, Karar No: 2011/29147, Tarih: 16.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/23063 E.  ,  2011/29147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Buna göre icra müdürlüğünce, KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olup, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde mahkemece yargı yolu nedeniyle şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18.40 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 16/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/17157, Karar No: 2014/6012, Tarih: 18.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/17157 E.  ,  2014/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/70667

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2011

NUMARASI : 2010/707 (E) ve 2011/1133 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nin Anayasa Komisyonu gerekçesinde belirtildiği üzere adı geçen Kanunun 61. maddesi ile cezanın belirlenmesinde izlenmesi gereken yöntem açık ve denetime imkan tanıyacak bir biçimde ortaya konmuştur. Buna göre, somut olayda suç tanımında belirlenen cezanın alt ve üst sınırı arasında ceza tayin edilirken maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurularak ve somut gerekçeler tek tek belirtilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkı kullanılacaktır. Yine aynı kanunun 3. maddesinde belirtildiği üzere "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." amir hükmünde nazara alınacaktır.

Somut olayda Lisede öğrenci olan kız kardeşinin tanımadığı bir şahıs tarafından kendisine çıkma teklifi edildiğini belirterek kardeşi olan suça sürüklenen çocuğa şikayette bulunması ve olay günü de kendisini okuldan almaya gelen kardeşi suça sürüklenen çocuğa mağduru göstermesi üzerine, suça sürüklenen çocuğun konuşmak için mağdurun yanına gittiği, arasında bu nedene dayalı çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, mağduru kasten yaraladığı, mağdurun suç tarihinden önceki zamanda reddedilmesine rağmen ısrarla suça sürüklenen çocuğun kız kardeşine çıkma teklif ederek rahatsızlık verdiğinin kabulü de dikkate alındığında; sanık hakkında hükmolunacak temel ceza 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesinde belirtilen hususlar göz önünde bulundurularak ve somut gerekçeler belirtilmek suretiyle belirlenmesi gerekirken, dosya içeriği ile uygun olmayan gerekçe ile işlenen fiilin ağırlığıyla orantısız olacak şekilde, en üst sınırdan ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/42352, Karar No: 2010/2984, Tarih: 09.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/42352 E.  ,  2010/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ilave tediye farkının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 9.2.2010 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 9.2.2010 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Birden çok kişi hakkında aynı sebepten doğan ve aynı hukuksal nedene dayanılarak grup halinde açılan ve uygulamada “ seri dava” olarakda adlandırılan davalarda, grubun (serinin ) ilk dosyasında yapılan araştırma ve inceleme bundan sonra gelen tüm dosyalar içinde geçerlidir. Başka bir anlatımla grubun (serinin ) ilk dosyasında yapılan tahkikat bundan sonraki tüm dosyaları da kapsar. Nitekim somut olayda davacı ve arkadaşları aynı sebep ve hukuksal nedene dayanarak talepte bulunduklarından davaları grup halinde açılmış, aynı avukat tarafından takip edilmiş ve ilk dosya üzerinden yapılan araştırma ve inceleme esas alınarak sonuçlandırılmıştır. Dolayısıyla avukatın bir dosyadaki çabası, sarf ettiği emek ve kaybettiği zamana dayalı olarak tüm davalar neticeye bağlanmıştır. Hal böyle olmasına rağmen grupta yer alan davaların her biri için ayrı ayrı tarifede öngörülen vekalet ücretine hükmolunması adalete ve giderek hukuka aykırı düşmekte ve özellikle yüzlerce, hatta binlerce dosyayı kapsayan ve her birinin değeri tarifede öngörülen asgari miktarın altında kalan davalarda haksız zenginleşmeye yol açmaktadır. İşte bu nedenledir ki 2000 yılından önceki Avukatlık Asgari Ücret Tarifelerinin avukatlık ücretinin sınırlarını düzenleyen maddelerinde “ aynı avukat tarafından izlenen ve ayrı ayrı emek ve çaba harcanmasını gerektirmeyen aynı konudaki birden çok işin sayısı dikkate alınarak her biri için tarifede yazılı miktarlar onda bire kadar indirilebilir” kuralına yer verilerek adalete ve hukuka aykırı sonucun meydana gelmesi önlenmişti. Ne varki 2000 yılından sonra yürürlüğe konulan tarifelerde bu kurala yer verilmeyerek bu konuda bir boşluk meydana getirilmiş ayrıca nisbi tarifenin uygulanmasını gerektiren işlerde de belirlenecek avukatlık ücretinin maktu miktardan az olamayacağı kuralı getirilerek grup davalarda her dava için değeri ne olursa olsun maktu miktarın altında olmamak üzere vekalet ücreti takdir edilmesine olanak sağlanmıştır. Ancak grup davalarda her dava için ayrı ayrı ve tam vekalet ücretine hükmolunmasının somut olayda olduğu gibi adalete ve hukuka aykırı olduğu ve haksız zenginleşmeye yol açtığı açıktır. Tüm bu nedenlerle grup davalar bakımından tarifede boşluk bulunduğu kabul edilerek hakkaniyete uygun sonucun oluşturulması bakımından dava sayısı dikkate alınıp avukatlık ücretinin takdiri indirime tabi tutulması için hükmün bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan çoğunluk kararına katılamıyorum.