muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7715, Karar No: 2015/11810, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7715 E.  ,  2015/11810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, davalı Belediye Başkanlığı tarafından yapılan tebligat ile iş akdinin 14.06.2014 tarihinden itibaren askıya alındığının bildirildiğini, muvafakati bulunmaksızın iş sözleşmesinin süresiz olarak askıya alınmasının iş sözleşmesinin feshi mahiyetinde olduğunu, davalı Belediye Başkanlığınca gönderilen 12.06.2014 tarihli yazıda belirli süreli hizmet iş sözleşmesine göre çalıştığı iddia edilmiş ise de işyerinde belirli süreli iş akdine dayalı olarak değil, birbiri ardına yenilenerek belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüşen iş sözleşmesi gereği sürekli işçi olarak çalıştığını belirterek, iş akdinin askıya alınması suretiyle gerçekleşen iş akdinin feshinin geçersizliğini, işe iadesini, işe başlatılmama halinde davalının ödemesi gereken tazminatın müvekkilinin 8 aylık ücreti tutarında tazminat olarak belirlenmesini, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacaklarını, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin %30’unu aşamayacağını, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının 20’sini geçemeyeceğini, mevcut mevzuat hükümlerine göre davacı geçici işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığını, iş sözleşmesinin feshedilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasının ön koşullarından biri iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmiş olmasıdır. Bu durum 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde öngörülmüştür.

Somut olayda çözümü gereken ilk sorun, davalı işverence yapılan iş sözleşmesinin askıya alınmasına dair işleminin işveren feshi niteliğinde olup olmadığıdır. Mahkemece bu yönde açık bir değerlendirmeye gidilmeksizin, “Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi davalı belediye tarafından ekonomik nedenler gözetilerek feshedilmiştir” şeklinde gerekçeyle feshin işveren tarafından gerekleştirildiği sonucuna varılmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacı işçi vizeye tabi işçi konumunda davalı belediyede çalışmıştır. Davacının sözü edilen statüsü konusunda taraflar arasında çekişme olmadığı gibi bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ancak dosyadaki deliller ve taraflar vekillerinin beyanlarına göre davacı işçi, 2014 yılındaki davaya konu uygulamaya gelinceye kadar iş sözleşmesi hiç askıya alınmaksızın daimi olarak çalıştırılmıştır. Bu nedenle davacı işçinin 2014 yılında yapılan askı işlemi öncesinde davalı belediye nezdinde fiili olarak sürekli şekilde çalıştığı gözetildiğinde, işverence yapılan askıya alma işlemi işveren feshi niteliğindedir. Zira Dairemiz uygulamalarına göre daha önce iş sözleşmesi askıya alınmaksızın, aralıksız çalışan işçinin iş sözleşmesinin işverence tek taraflı olarak askıya alınması, işveren feshi niteliğindedir. Bu itibarla yerel mahkemece, işverenin tek taraflı askı uygulamasını fesih sayan kararı bu yönüyle yerindedir.

Öte yandan işyerinde geçici işçi statüsünde, her yıl 5 ay 29 gün ve daha az süreyle çalıştırılan ve vize bitiminde Yasa gereği iş sözleşmesi askıya alınan işçiler bakımından askı işlemlerinin fesih niteliğinde olmadığı kabul edilmelidir. Zira geçici işçinin iş sözleşmesinin her yıl askıya alınması 5620 sayılı Yasa’dan kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlık konusu olayda askı halinin fesih olarak değerlendirilmesinin nedeni, davacı işçinin iş sözleşmesinin daha önce askıya alınmamış olması ve aralıksız çalıştırılmasıdır. Bu nedenle işverenin 2014 yılında yapmış olduğu askı işlemi, davacı işçinin uygulamayı kabul etmemesi sebebiyle işveren feshi niteliğindedir.

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6963, Karar No: 2022/10525, Tarih: 21.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/6963 E.  ,  2022/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kullanım kadastrosu sırasında, ... ili... ilçesi...Köyü çalışma alanında bulunan 111 ada 1 parsel sayılı 2.050,87 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1980 yılından beri ... kullanımında olduğu şerhi verilerek, tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili, taşınmazın uzun yıllardan bu yana davasız ve aralıksız malik sıfatıyla müvekkili olan davacı ve atalarının zilyetlik ve tasarrufunda bulunduğunu, taşınmazda ne Maliye Hazinesinin, ne de ...ve mirasçılarının herhangi bir hakkının bulunmadığını, davacının taşınmazı ağaçlandırdığını, 1986 yılında taşınmaza yapılan çeşmenin tamir ettirildiğini ve 1990 yılında ise hayvanlarının kalabilmesi için kapalı ağıl yaptığını belirterek, taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile öncelikle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, bu mümkün olmadığı taktirde dava konusu taşınmazın müvekkilinin zilyetlik ve tasarrufunda olduğunun taşınmazın beyanlar hanesine şerhine karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile 09.07.2012 tarihli kadastro tespit tutanağının iptaline, karara ekli ölçü krokisinde (C1) rumuzu ile işaretlenen ve sınırları kırmızı renkli kalemle çizilerek gösterilen taşınmazın 1.426,86 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile 112 ada 1 parsel sayılı taşınmaz olarak ve aynı ölçü krokisinde (C2) rumuzu ile işaretlenen ve sınırları pembe renkli kalemle çizilerek gösterilen taşınmazın 33,74 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile ve ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle ... adına tapuya kayıt ve tesciline; taşınmazların 40 yılı aşkın süredir İbrahim Özdil ve mirasçılarının kullanımında olduğunun tapu kaydının beyanlar hanesinde belirtilmesine, karar ekli ölçü krokisinde (A) rumuzu ile işaretlenen ve sınırları mavi renkli kalemle çizilerek gösterilen taşınmazın 199,65 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile, ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle ... adına tapuya kayıt ve tesciline; taşınmazın 20 yılı aşkın süredir dahili davalı ...'ın kullanımında olduğunun ve taşınmaz içerisindeki bağ evi ile sulama havuzunun ...'a ait olduğunun tapu kaydının beyanlar hanesinde belirtilmesine, karar ekli ölçü krokisinde (B) rumuzu ile işaretlenen ve sınırları yeşil renkli kalemle çizilerek gösterilen taşınmazın 181,48 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile, ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle ... adına tapuya kayıt ve tesciline; taşınmazın 20 yılı aşkın süredir davacı ...'ın kullanımında olduğunun ve taşınmaz içerisindeki ahşap ev, ahşap ahır ve sulama havuzunun ...'a ait olduğunun tapu kaydının beyanlar hanesinde belirtilmesine, karar ekli ölçü krokisinde (A), (B), (C1) ve (C2) rumuzları ile işaretli taşınmazlar arasında kalan yolların pafta ve haritasında yol olarak gösterilmesine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi beyanlar haneleri korunmak suretiyle, Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına ve temyiz edenin sıfatına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 37.12 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 43.58 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24358, Karar No: 2014/19257, Tarih: 07.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/24358 E.  ,  2014/19257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteğinin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın temyiz isteğinin reddine ilişkin 01.11.2013 tarihli ek kararın sanığa, yöntemine uygun olarak olarak 08.11.2013 tarihinde tebliğ olunduğu, sanığın ek kararı 1412 sayılı CMUK.nun 310/1.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 27.12.2013 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteğinin reddine ilişkin ek karara yönelik temyiz isteğinin aynı Yasanın 317.maddesi gereğince REDDİNE, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33904, Karar No: 2021/454, Tarih: 20.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/33904 E.  ,  2021/454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında her iki suçtan CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ve katılanın birlikte Damak Tadı Turizm Otomotiv İnş. Gıda ve Marketçilik San. Tic. Ltd. Şti. adı altında şirket kurdukları, şirket yetkilisinin katılan olduğu, şirket adına Yapı ve Kredi Bankasından çek hesabı açtırdıkları, bu hesaptan çek keşide etmeye katılanı yetkili kıldıkları, sanığın çek keşide etmeye yetkisi olmadığı halde Berrak Süt Mamülleri isimli şirketten almış olduğu süt ürünlerine karşılık suç konusu olan 18.500 TL bedelli çeki keşide ederek verdiği, çekin bankaya ibrazında imzanın katılana ait olmaması nedeniyle ödeme yapılmadığı, bu suretle sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanığın savunmaları, katılan ve tanık beyanları, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; her ne kadar iş yerinin % 99 hissesi katılana ait gözükse de katılan beyanları ile de anlaşıldığı üzere iş yerinin sanık tarafından açıldığı ve işletildiği, sanığın çek keşide etmesinin iş yerinde mutad bir uygulama olduğu, daha önce de imzaladığı çeklerin ödemesinin yapıldığı ayrıca sanığın borcu kabul ettiği nazara alındığında; suçun unsurları itibariyle oluşmadığından bahisle verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve sanığın eylemlerinin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18318, Karar No: 2013/18545, Tarih: 23.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18318 E.  ,  2013/18545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.07.2012 tarih ve 2008/1034-2012/606 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline nakliyat poliçesiyle sigortalı cam emtiasının davalının taşıyıcısı bulunduğu araç ile Türkiye-Polanya nakliyesini müteakip hasarlı teslim alındığını, belirlenen 2.534,00 TL hasar bedelinin davacı tarafından sigortalısına ödendiğini, davalı aleyhine girişilen icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek; 2.534,00 TL hasar tazminatının temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline yönelik açılan icra takibine davalının yaptığı itirazın iptalini, takibin devamını, davalının alacağın % 40'ından aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu malların Polonya'da yabancı menşeili bir firmaya satıldığını, davacı şirketin sigortalısının iş bu mallar üzerinde herhangi bir hak iddia etmesinin mümkün olmadığını, bu sebeple davacı yanın aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, uluslararası hamule senedinde asıl taşıyıcının Almanya'da mukim Anatolia firması ile ikinci taşıyıcının ise İzmir'de mukim...Lojistik firması olduğunu, Anatolia firmasınca müvekkili şirkete gönderilen yazı ile müvekkili şirketin kusurlu olmadığının, müşterilerinden herhangi bir geri dönüş olması ve hasar tazmininin talep edilmesi halinde bütün sorumluluğu üzerlerine aldıklarının bildirildiğini, bu nedenle müvekkili şirketin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, CMR Konvansiyonun 17. maddesine göre taşıyıcının yükü teslim aldığı andan teslim edeceği zamana kadar emtianın kısmen veya tamamen kaybından sorumlu olduğu, dosyadaki resimler ve tır şoförünün beyanı nazara alındığında emtianın taşınması sırasında hasarın meydana geldiğinin anlaşıldığı, teslim tutanağı başlıklı 18/04/2007 tarihli belge ile malların boşaltılması sırasında malda hasar tespitinin yapıldığı, hasara ilişkin fotoğrafların çekildiği, boşaltma sırasında şoförün hazır bulunduğu ve belgenin alt kısmında yeminli tercümana ait imza ve mühürün olduğu, CMR hükümlerine göre davalıyla birlikte 1. taşıyıc...ve 2. taşıyıcı...Lojistik'in de sorumlu olduğu, ancak onlar hakkında dava açılmadığı, davacı şirketin sigortalısına ödediği tazminattan davalının sorumlu olacağı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 2.534,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, itirazın iptaline takibin devamına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davacı vekili, dava dilekçesinde davalı hakkında yapılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek mahkemece itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece buna göre değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken davanın kısmen kabulüne, 2.534,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmiştir. Böylece infazda tereddüt oluşturacak şekilde hem tahsil hükmü kurulması, hem de itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesi doğru olmamış, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10127, Karar No: 2023/3800, Tarih: 12.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/10127 E.  ,  2023/3800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın göl alanı olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 248 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitini ve kamulaştırılan taşınmazın göl alanı olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; Mahkemece yapılacak keşifle dava konusu taşınmazın sulu arazi olduğunun, üzerinde bulunan mütemmim cüzlerinin de müvekillere gelir getirdiğinin, müvekillerinin bütün geçim kaynağının bunlar olduğunun, dava konusu taşınmazın ve üzerinde bulunan mütemmim cüzlerinin değerinin tespit edilmesini ve yargılama, harç giderleri ile vekâlet ücretinin davacı tarafa yükletilmesini talep ettiğini beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile baraj gölü sahasında kalması sebebiyle davacı idare lehine tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri