muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9475, Karar No: 2018/2549, Tarih: 10.04.2018

Davalı vekili, davacı tarafın aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, müvekkili tarafından üretilen ürünlerin daha önce piyasaya sürüldüğünü savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafın üretici firmanın vekaletini sunarak işbu davayı açma konusunda onay verildiğini kanıtladığı, Sağlık Bakanlığından gelen yazıya istinaden davacı ürünlerinin daha önce piyasaya sürüldüğü, ürünlerin ambalajlarının kompozisyon olarak çok benzer nitelikte bulunduğu, davacı ürünlerinin üçgen prizma kutu ile piyasaya sürüldüğü, davalı ürününün de aynı şekil ile piyasaya sürüldüğü, davalının bire bir aynı kutuyu kullanmayı tercih etmesinin haksız rekabet teşkil ettiği, ürünlerin yönünden bir haksız rekabetin bulunmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davacının münhasıran dağıtım ve satışını gerçekleştirdiği ... markalı şampuan ve ... .markalı saç bakım ürünleri ile davalı yanın satışını yaptığı ... markalı şampuan ve saç bakım serumlarının dış kutu ambalaj tasarımlarının ve ürünün üzerine basılı yazı etiketlerinin haksız rekabete neden olacak şekil ve kompozisyonda olması nedeniyle bu durumun TTK. 54 ve 55.maddeleri kapsamında haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, davalı yanın ... markalı şampuan ve saç bakım serumu ürünleri üzerinde ambalaj komposizyonu ve iç etiket nedeniyle oluşturduğu bu haksız rekabetin men'ine, ilgili ürünler özelinde ambalajların ve iç etiketlerin toplatılmasına, ürünlerin toplatılması isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25413, Karar No: 2015/1263, Tarih: 26.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/25413 E.  ,  2015/1263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2014

NUMARASI : 2014/33-2014/556

Davacı, kesilen aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitiyle biriken aylıkların tahsiline aksine kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali ile kesilen aylığın yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, 11/01/2013 tarih, 2012/308 esas ve 2013/19 karar sayı ile verilen davanın kabulüne ilişkin kararın, Dairemizin 09/09/2013 tarih, 2013/2891 esas ve 2013/15543 karar sayılı ilamı ile "eksik araştarma sonucu karar verildiğinden" bahisle bozulması üzerine, yerel mahkeme bozma ilamına uyulmasına karar verdikten sonra tarih, 2014/33 esas ve 2014/556 karar sayılı kararı ile davanın kabulü yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda; dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, eski eşinden 21/09/1993 kesinleşme tarihli ilam ile boşandığı, 16/09/1993 tarihinde ölen babasından dolayı, davalı kuruma yaptığı başvurunun kabul edilmesi ile, davacıya ölüm aylığı bağlandığı anlaşılmıştır. Yazılı ihbar üzerine, yapılan soruşturma neticesinde Kontrol memuru tarafından düzenlenen 15/12/2011 tarihli raporda; ayrıca mahallinde inceleme yapılmaksızın, kolluğa yazılan müzekkere cevabına göre tespitte bulunulduğu; kolluk tarafından düzenlenen 15/11/2011 tarihli tutanakta ise, davacının kimlik paylaşım sisteminde kayıtlı adresine gidildiğinde, burada davacıyı tanıyanın olmadığı ve fiilen H.... Ç.... isimli kişinin yaşadığı, çevre araştırmasında davacı ve eski eşinin aynı mahallede başka bir adreste oturduklarının, bu adresten de taşınarak Vatan Mahallesine yerleştiklerinin öğrenildiği bildirilmiştir. Mahkemece nüfus müdürlüğüne yazılan müzekkere cevabına göre, davacı ve eski eşinin 2007 yılında yapılan TÜİK kayıtlarından itibaren kayıtlarda farklı adresleri yerleşim yeri olarak gösterdikleri tespit edilmiştir. Kolluk araştırmasında davacının nüfus müdürlüğüne beyan ettiği en son adreste iki çocuğu ile birlikte yaşadığı ve bu evin davacı ve eski eşinin ortak çocukları olan Müslüm tarafından satın alındığı; eski eşin ise nüfus müdürlüğüne beyan edilen adreste bulunamadığı, eski eş tarafından yerleşim yeri olarak beyan edilen evin de oğlu Müslüm'e ait olduğu tespit edilmiştir. Mahkemece dinlenen davacı tanığı Suat'ın -davacı ve eski eşi 1993 yılında Şanlıurfa'nın Birecik ilçesinde boşandığı halde- ifadenin alındığı 11/01/2013 tarihinden 7-8 yıl önce Mersin'de boşandıklarını ve burada aynı evde kaldıklarını beyan ettiği; akabinde beyanına değiştirerek, boşanma sonrasında davacı ve eski eşinin fiilen birlikte yaşamadıklarını söylediği anlaşılmıştır. Diğer davacı tanığı Mustafa ise; davacı ve eski eşinin 20 yıl önce boşandığını ve boşanma sonrası fiilen birlikte yaşamadıklarını belirttiği görülmüştür. Davacı ve eski eşi hakkında dolandırıcılık suçundan başlatılan ceza soruşturması sırasında, eski eşin alınan beyanında; davacı ile fiilen birlikte yaşamadıklarını, ancak oğlunun ölümü üzerine taziyeleri kabul etmek için 20 gün kadar davacının yaşadığı evde kaldığını, akabinde yerleşim yeri olan Birecik'e döndüğünü bildirmiştir.Bozma ilamına uyulduktan sonra kontrol memuru raporuna dayanak teşkil eden 15/11/2011 tarihli kolluk tutanağında imzası bulunan polis memurları Y....B...ve M....A.... tanık sıfatı ile dinlenmediği; davacının Nüfus Müdürlüğünden temin edilen geçmişten bugüne tüm yerleşim yerlerinde özellikle de kontrol memuru raporuna esas kolluk araştırmasının yapıldığı Kahvelipınar Mah. 88004 Sok. No:2/2 Şahinbey/Gaziantep adresinde mahkemesince fiili birlikte yaşamın varlığı hususunda ayrıntılı kolluk araştırması yaptırılmadığı, davacı ve boşandığı eşinin geçmişten bugüne seçmen kayıtlarının temin edilmediği tespit edilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine

göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğininsorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde

yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; davacı tanığı Suat'ın mahkeme huzurunda alınan tevilli beyanları ve davacı ile boşandığı eşinin ceza soruşturması sırasında alınan

beyanları dikkate alınarak; dosyada yer alan davacıya ait geçmişten bugüne tüm yerleşim yerlerinde, özellikle de kontrol memuru raporuna esas kolluk araştırmasının yapıldığı Kahvelipınar Mah. 88004 Sok. No:2/2 Şahinbey/Gaziantep adresinde mahkemesince davacı ve eski eşi arasında fiili birlikte yaşamın varlığı hususunda ayrıntılı kolluk araştırması yapılmalı, kontrol memuru raporuna dayanak teşkil eden 15/11/2011 tarihli kolluk tutanağında imzası bulunan polis memurları Yaşar Bayhan ve Mehmet Aydoğan'ın tanık sıfatı ile beyanlarına başvurulmalı, ilgililerin su, elektrik, sabit telefon, cep telefonu, doğalgaz, internet, kablolu TV vb. aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, geçmişe yönelik seçmen bilgi kayıtlarının tamamı(oy kullanılan yerlere ilişkin kayıtlarda dahil olmak üzere Seçsis-seçmen bilgileri geri izleme eknanından temin edilen kayıtlar) getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı, yine davacı ve eski eşinin kredi kartı ve banka hesapları varsa, hesap açılış tarihi ve yerleşim yeri olarak beyan edilen adresler sorulmalı, böylelikle bozma ilamının gereği yerine getirilerek, “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1842, Karar No: 2017/12537, Tarih: 10.10.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1842 E.  ,  2017/12537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın amcası ...'e bıçakla saldırarak hakaret ettiğini gören suça sürüklenen çocuğun katılanın elindeki bıçağı almaya çalışırken katılanı yaralamasına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nin 29. maddesinin uygulanması gerektiği halde uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10/10/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/49331, Karar No: 2013/34395, Tarih: 23.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/49331 E.  ,  2013/34395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalı T.C.Başbakanlık Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü emrinde 02.09.1997 tarihinde antrenör olarak çalışmaya başladığını, 14.01.2010 tarihinde emekli olup, ayrıldığını, kıdem tazminatını talep ettiğini, her yıl düzenlenen sözleşmenin 13. maddesine göre yönetmelik gereğince kıdem tazminatı verilmediğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL. kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 3289 Sayılı Spor Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkındaki Kanun’ un 30. maddesi kapsamında sözleşmeli antrenör olarak çalıştığını, yargılama görevinin idari yargıya ait olduğunu, ayrıca 22.02.1991 tarih ve 20794 sayılı Resmi Gazete Gençlik Ve Spor Genel Müdürlüğü Sözleşmeli Spor Uzmanı Ve Antrenör Çalıştırması Hakkında Yönetmeliğin 18. maddesine göre tazminat alamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içerisinde Kurum vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında talebe ilişkin yargılama görevinin adli yargıya mı, yoksa idari yargıya mı, ait olduğu uyuşmazlık konusudur.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır. İş mahkemelerinin görev alanını hakim, tarafların iddia ve savunmalarına göre değil, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesini esas alarak belirleyecektir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Davacının 3289 Sayılı Spor Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkındaki Kanun’ un 30. maddesine dayanılarak çıkarılan yönetmelik kapsamında sözleşmeli antrenör olarak çalıştığı taraflar arasında ihtilafsızdır.

Davacının sosyal güvenlik hukuku yönünden Sosyal Sigortalar Kurumu kapsamında gösterilmesi iş sözleşmesi ile çalıştığını göstermez.

Davacının 3289 Sayılı Spor Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkındaki Kanun’ un 30. maddesine dayanılarak çıkarılan yönetmelik kapsamında sözleşmeli antrenör olarak çalıştığı taraflar arasında ihtilafsızdır.

Davacının sosyal güvenlik hukuku yönünden Sosyal Sigortalar Kurumu kapsamında gösterilmesi iş sözleşmesi ile çalıştığını göstermez.

Davacı 3289 Sayılı Spor Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkındaki Kanun’ un 30. maddesine dayanılarak çıkarılan yönetmelik kapsamında idari bir sözleşme ile antrenör olarak çalıştığından aradaki hukuki ilişki iş sözleşmesi, bir başka anlatımla işçi-işveren ilişkisi olarak nitelenemez. Bu hukuki olguya göre uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı olup, Mahkemece davanın yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile 6100 sayılı HMK. nun 114/b ve 115. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan reddine karar verilmelidir. Uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, genel bütçeye dahil olmakla harçtan muaf olan davalıdan yersiz alınan tüm temyiz harçlarının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/983, Karar No: 2018/1646, Tarih: 19.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/983 E.  ,  2018/1646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Usulsüz servis taşımacılığı yapmaktan kabahatli ... Tur. Nakliyat Taahhüt İnş. Turz. Tic. Ltd. Şti. hakkında, 5728 sayılı Kanun’un 66. maddesiyle değişik 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun’un 1. maddesi delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca 208,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Muğla Büyükşehir Belediye Encümeninin 19/02/2015 tarihli ve 41- 42- 43-44-45-46-47 sayılı, 05/02/2015 tarihli ve 24 sayılı, 26/02/2015 tarihli ve 65-66-67-68-69-70-71-72 sayılı kararlarına yönelik başvurunun kabulü ile idarî para cezalarının kaldırılmasına ilişkin Muğla 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 16/04/2015 tarihli ve 2015/389 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/12/2016 gün ve 11416 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/01/2017 gün ve KYB-2016/402273 sayılı ihbarnamesi ile Daireye gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun “Büyükşehir Belediyelerinin Görev ve Sorumlulukları” başlıklı 7. maddesinde “(f) Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.”, “Ulaşım Hizmetleri” başlıklı 9. maddesinin son fıkrasında “Büyükşehir belediyelerine bu Kanun ile verilen görev ve yetkilerin uygulanmasında, 13.10.1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun bu Kanuna aykırı hükümleri uygulanmaz.” hükümleri ile, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun “Yetki ve İmtiyazlar” başlıklı 15. maddesinde “(b) Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek.”, 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında Kanun’un 1. maddesinde “Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanununun 32 nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir.” şeklinde yer alan hükümler nazara alındığında, kabahatli hakkındaki idarî yaptırımın 1608 sayılı Kanun hükmü uyarınca verildiği gözetilerek, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;