muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/17, Karar No: 2018/136, Tarih: 03.04.2018

Cumhuriyet savcılığında; sanığın eşi Gülizar'ın, dayısının kızı olduğunu, sanıkla uzun yıllar resmi nikâh kıymaksızın yaşayan Gülizar'ın sanıktan beş çocuğu olduğunu, ancak sanığın ailesinin geçimi ile ilgilenmemesi nedeniyle çocuklarını da alarak sanıktan ayrıldığını, geçim sıkıntısına düşen Gülizar'ın amelelik yaparak ailesini geçindirmeye çalıştığını, kendisinin ise halk arasında “dayıbaşılık” olarak tabir edilen işi yaptığını, yardım etmek amacıyla akrabası olan Gülizar'ı çalışmaya götürdüğünü, sanığın bu nedenle kendisine husumet beslediğini, olay günü Balıkesir il merkezinde bulunan bir kahvehanede çay içtiği sırada, sanığın gelip yan masaya oturduğunu, kendisi ile ilgilenmeden kalkıp kahvehaneden çıktığını, sanığın peşinden gelip kendisini durdurduğunu ve “Sen kime danışıyorsun da benim çocuklarımı götürüyorsun” dediğini, kendisinin de sanığa çocuklarının ve eşinin mağdur durumda olduklarını, ısrar etmeleri üzerine çalışmaya götürdüğünü, sorunu varsa bunu eşi ve çocukları ile konuşarak halletmesi gerektiğini söylediğini, sanığın yanından ayrılacağı sırada sanığın kendisini durdurarak, “Sen şimdi çocukları götürecek misin?” diye sorduğunu, gereken cevabı verdiğini belirtip sanıktan uzaklaşmaya çalışırken sırtını dönen sanığın belinden bir şey çıkarıp kendisine yetiştiğini, bıçağa hız kazandırmak için gerinerek iki kez karın boşluğuna bıçakla vurduğunu, üçüncü kez karnını hedefleyerek hamle yaptığında iki eli ile sanığın bıçak bulunan elini tuttuğunu, engel olamadığını, mücadele ederken yere düştüğünü, bu sırada da sanığın bıçağı yukarıdan aşağı kendisine saplamak için birçok kez hamle yaptığını, elleri ile kendisini korumaya çalıştığını, kolundan yaralandığını, bu esnada tanımadığı birinin sanığa “Yeter artık, öldürdün adamı” dediğini, sanığın olay yerine gelen bu şahsın müdahalesi üzerine eylemine son verdiğini, olay yerinden uzaklaşırken de, “Bir dahaki sefere kafana sıkacağım” dediğini,

Mahkemede; sanığın bıçakla üç kez karnına vurduğunu, yere düşünce bıçağı koluna sapladığını, bir şahsın sanığa müdahale ederek sanığın bileğini tuttuğunu ve sanığı üzerinden aldığını,

Tanık ...; sanıkla 16 yıl kadar birlikte yaşadıklarını, yaklaşık üç yıl önce geçimsizlik nedeniyle ayrıldıklarını, Mayıs ayında akrabası olan katılana giderek zor durumda olduğunu, çocukları ile beraber çalışmak için Menemen'e gitmeyi istediğini söylediğini, dört ay çalıştıklarını, ücretini tam olarak aldığını, olayı görmediğini,

İfade etmişlerdir.

Tanık ...; sanıkla 16 yıl kadar birlikte yaşadıklarını, yaklaşık üç yıl önce geçimsizlik nedeniyle ayrıldıklarını, Mayıs ayında akrabası olan katılana giderek zor durumda olduğunu, çocukları ile beraber çalışmak için Menemen'e gitmeyi istediğini söylediğini, dört ay çalıştıklarını, ücretini tam olarak aldığını, olayı görmediğini,

İfade etmişlerdir.

Olaydan yaklaşık 8 ay sonra yakalanan sanık ... Cumhuriyet savcılığında; ... ile 15 yıl birlikte yaşadıklarını, müşterek beş çocuklarının bulunduğunu, resmi nikâh kıymadıklarını, yaklaşık üç sene önce Gülizar'ın çocukları da alarak ailesinin yanına gittiğini, bir daha da dönmediğini, Gülizar'ın köylülerinden çekindiği için köye gidemediğini, bu yüzden çocuklarıyla irtibat kuramadığını, olay günü Gülizar'ın halasının oğlu olan katılanı çarşıda gördüğünü, çocuklarını görmesine yardımcı olması için ondan yardım istediğini, katılanın ise kendisine “Lan orospu çocuğu, çocukların bana mı kaldı, ben onları çalışmaya götürüyorum, çalışıp para kazanıyorlar, onların sana ihtiyacı yok, ananı bacını sinkaf ederim” diyerek hakaret ettiğini, katılanın bu saldırgan tutumu üzerine paniğe kapıldığını, karpuz kesmekte kullandığı çakıyla katılanın bacağına doğru hamle yaptığını, bıçak sekince katılanın kolundan yaralanıp yere düştüğünü, kendisinin de olay yerinden ayrıldığını, olayın istemi dışında gerçekleştiğini, bıçağı hatırlamadığı bir yere attığını, Balıkesir'i terk ederek Trabzon'a gittiğini, gemilerde balıkçılık yaptığını, arandığını duymasına karşın gemi kaptanı izin vermediği için gemiyi terk edemediğini,

Mahkemede; katılanla eşi Gülizar arasında gönül ilişkisi bulunmadığını, olay günü çocukları ile görüşmesini sağlaması için katılandan yardım istediğini, katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine korkutmak için bıçağı katılana doğru salladığını, öldürme kastının bulunmadığını, pişman olduğunu,

Savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup, kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nun teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Diğer yandan; 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinde haksız tahrik; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu halde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik halinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sadır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda, 765 sayılı Kanunda yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere; gerek fail, gerekse mağdur ya da maktulün karşılıklı haksız davranışlarda bulunması halinde, tahrik uygulamasında kural olarak haksız bir eylem ile mağdur ya da maktulü tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, gerçekleştirdiği fiille karşılaştırıldığında aşırı bir hâl almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanık ...'in, olay tarihinden 20 yıl kadar önce katılanın akrabası ... ile birlikte yaşamaya başladığı, yaklaşık 16 yıl süren bu ilişkiden sanığın 5 çocuğu olduğu, olay tarihinden 3 yıl kadar önce sanıkla geçinemediğini ileri süren ...'ın, çocuklarını da yanına alarak sanığı terk ettiği ve ailesinin yanına yerleştiği, geçim sıkıntısı çekmeye başlayan ... akrabası olan ve tarlalarda çalışmak üzere tarım işçisi temin eden katılan ..

.'a giderek zor durumda olduğunu, çocukları ile birlikte tarım işçisi olarak iş aradığını söylemesi üzerine, katılanın 2015 yılı Mayıs ayında Gülizar Karabay ve çocuklarını İzmir ili, Menemen ilçesine çalışmaya götürdüğü, Eylül ayına kadar çalıştırdıktan sonra ücretlerini vererek tekrar Balıkesir'e dönmelerini sağladığı, olay günü katılan Balıkesir il merkezinde bir kahvehanede oturduğu sırada, sanığın gelerek katılanın yan tarafındaki masaya oturduğu, sanığın gelmesi üzerine katılanın kahvehaneden ayrıldığı, katılanı takip etmeye başlayan sanığın, katılanı durdurup “Sen kime danışıyorsun da benim çocuklarımı çalışmaya götürüyorsun” diyerek katılanla tartışmaya başladığı, katılanın durumu izah ederek uzaklaşmaya çalışmasına rağmen sanığın ısrarla tartışmayı sürdürdüğü ve yanında taşıdığı ele geçirilemeyen bıçağı çıkarıp, doğrudan katılanın karın bölgesine şiddetle birkaç kez vurduğu, kendini korumaya çalışan katılanın sanıktan uzaklaşmak isterken yere düştüğü, sanığın yerdeki katılana yönelik bıçaklı saldırısını devam ettirdiği, eliyle kendisini korumaya çalışan katılanın bu sırada kolundan da bıçakla yaralandığı, bu esnada olay yerinden geçmekte olan bir şahsın, sanığa hitaben “Yeter artık, öldürdün adamı” şeklindeki sözlü uyarısı ve ardından yaptığı fiili müdahale üzerine sanığın eylemlerine son verip olay yerinden kaçtığı, katılanın batına nafiz iki ayrı bıçak yaralanması sonucu mide ön ve arka duvarı ile ince bağırsakta iki ayrı yerde perforasyona neden olacak ve yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaralandığı ve tıbbi müdahaleler sonucu sağlığına kavuşabildiği olayda; sanığın, ayrıldığı eşi ve çocuklarına iş bulduğu gerekçesiyle katılana husumet beslemesi, öldürmeye elverişli nitelikteki kesici delici aletle katılana saldırması, saldırı başladığı sırada ayakta sabit durmakta olan katılanın doğrudan karın bölgesini hedef alması, katılanın vücudunda meydana gelecek yaralanmayı artırmak için gerinerek güç alıp hızla ileri savurduğu bıçakla katılanın karın bölgesine birçok kez hamle yapması, batın bölgesine iki kez isabetle vurması ve yine yaralanmanın düzeyi, iç organlardaki tahribatı artırmak maksadı ile katılanın vücuduna saplanan bıçağa bastırması, elinden kurtulmaya çalışırken yere düşen katılana yönelik saldırısını ısrarla sürdürmesi, olay yerinden geçmekte olan bir şahsın önce sözlü sonra fiili müdahalesi ve katılanın etkin direnmesi üzerine eylemlerine son vermesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu; ayrıca, her ne kadar olaydan sonra kaçan ve yaklaşık sekiz ay sonra yakalanan sanık çocukları ile görüştürmesi için yardım istediği katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine katılana bıçakla vurduğunu iddia etmiş ise de, olay günü sanığın katılanın oturduğu kahvehaneye gitmesi, kendisini görmesi üzerine rahatsız olup kahvehaneden ayrılan katılanın peşinden giderek takip etmesi, yolda durdurduğu katılanın izahta bulunmasına karşın ısrarla katılana hesap sorması ve

öldürmeye yönelik olduğu; ayrıca, her ne kadar olaydan sonra kaçan ve yaklaşık sekiz ay sonra yakalanan sanık çocukları ile görüştürmesi için yardım istediği katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine katılana bıçakla vurduğunu iddia etmiş ise de, olay günü sanığın katılanın oturduğu kahvehaneye gitmesi, kendisini görmesi üzerine rahatsız olup kahvehaneden ayrılan katılanın peşinden giderek takip etmesi, yolda durdurduğu katılanın izahta bulunmasına karşın ısrarla katılana hesap sorması ve yanında taşıdığı bıçakla katılana aniden saldırması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin bir haksızlığa tepki olarak değerlendirilemeyeceği, katılanın kendisine hakaret ettiğine ilişkin iddialarının soyut nitelikte kaldığı ve katılandan sanığa yönelen haksız bir fiilin söz konusu olmadığı anlaşıldığından, olayda sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığının kabulü gerekmektedir

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün, sanık hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüs yerine kasten yaralama suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması ve koşulları bulunmadığı hâlde haksız tahrik hükmünün uygulanması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.02.2017 gün ve 41-27 sayılı direnme hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun ve sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma şartlarının bulunmadığının gözetilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2018 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3426, Karar No: 2020/6244, Tarih: 25.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/3426 E.  ,  2020/6244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İzmir İli, Karşıyaka İlçesi, Donanmacı Mahallesi 75 ada 39 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile terkin yönünden hükmün HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10308, Karar No: 2014/7391, Tarih: 08.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/10308 E.  ,  2014/7391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalı tarafa sigortalı işyerinin üst kat terasından sızan yağmur sularından zarar görmesi nedeni ile oluşan hasarın davalı tarafından karşılandığından bahisle müvekkilleri aleyhine icra takibi başlatıldığını, terasın ortak kullanım alanı olması sebebi ile müvekkillerinin kusur ve sorumluluğu bulunmadığından icra takibinin husumetten ve zamanaşımından dolayı iptali, aksi halde borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, oluşan hasardan davacıların sorumlu olduklarını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dam terasın ve açık terasın ortak kullanım alanı olması nedeni ile davacıların arsa payları oranında sorumlu olduklarından davanın kısmen kabulü ile icra müdürlüğünün takip dosyası nedeni ile 2.604,40 TL asıl alacak, 884,76 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 3.489,16 TL'den davalı alacaklıya borçlu olmadıklarının tespitine, fazla talebin reddine, kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur ve tazminatailişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 178,74 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 8.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31636, Karar No: 2015/20059, Tarih: 21.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/31636 E.  ,  2015/20059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 16/06/2015

Numarası : 2014/429-2015/464

Davacının davalı şirkete gönderdiği işçilik alacaklarının ödenmesini talep ettiği 21.06.2014 tarihli ihtarnamenin tebliğ şerhinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğe ilişkin belge iligili noterlikten istenerek eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8570, Karar No: 2009/8609, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/8570 E.  ,  2009/8609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi kurulunca kapama zeytin ve incir bahçesi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılıp kamulaştırma bedelinin tespitinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Bu nedenle davalı taşınmaz mal sahibinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu 9640 m2 yüzölçümlü taşınmazın 1495,02 m2'lik kısmından boru hattı geçirilmek suretiyle bu kısma daimi irtifak hakkı kurulmasına ilişkin kamulaştırma kararında irtifakın geçtiği alan üzerine "ağaç dikmemek, sabit bina yapmamak" koşulu getirilmiş olup, belirtilen alan üzerinde 14 adet incir ağacı, 33 adet zeytin ağacı, 8 adet asma, 1 adet meşe ve 2 adet menengeç ağacı bulunduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında irtifaklı alanın içerisinde kaldığı tespit edilen ağaçların boru hattının geçirilmesi çalışmaları nedeniyle kesilip kaldırılacağı ve yerine yeniden ağaç dikilemeyeceği gözetilerek Yargıtay uygulamalarında benimsenen kaim değer yöntemine göre irtifak hakkının kurulduğu alanın önce kapama zeytin ve incir bahçesi olarak değerlendirilmesi sonra açık tarım arazisi olarak çevrede ekilmesi mutat olan ürünlere göre değerinin saptanması, bu iki değer (kapama zeytin ve incir bahçesi değeri ile açık tarım arazisi değeri) arasındaki farkın bulunarak bunun ağaçların kaim değeri olarak tespit edilmesi ve enkaz bedeli de düşüldükten sonra kalan ağaç değerinin kamulaştırma bedeline eklenmesi gerekirken, bilirkişi kurulunca bu yolda herhangi bir değerlendirme yapılmadığından mahkemece bu rapora itibarla salt zeminin irtifak kamulaştırma bedeline hükmedilmesi ile yetinilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.