muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14198, Karar No: 2024/3841, Tarih: 06.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14198 E.  ,  2024/3841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/590 Değişik İş

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İNCELEME KONUSU KARAR:Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine yönelik itirazın "reddi"

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Temyiz incelemesi, aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2024/ 6971 Esas sayılı dosyası ile birlikte yapılmıştır.

Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2021 tarihli ve 2021/590 Değişik İş sayılı kararı ile hükümlü hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/27 Esas ve 2018/ 472 Karar sayılı dosyasında verilen "yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine" dair 23.09.2021 tarihli ek karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine, "itirazın reddine" kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarihli ve KYB- 2023/31919 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,30.03.2023 tarihli ve KYB- 2023/31919 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 23/3. maddesinde yer alan “Yargılamanın yenilenmesi hâlinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 318/1. maddesindeki “Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.” biçimindeki düzenleme karşısında, ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümle belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu nedenle adil yargılama hakkının bir uzantısı olarak olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerektiği cihetle, somut olayda mahkûmiyet hükmünü veren heyette görev alan üye Hâkim Ramazan Kaya'nın (Sic-211842) yargılamanın yenilenmesi talebini değerlendiremeyeceği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.''

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Sanık hakkında, 24.02.2018 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2018 tarihli ve 2018/37086

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Sanık hakkında, 24.02.2018 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2018 tarihli ve 2018/37086

Soruşturma, 2018/13797 11565, 2018/1653 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2018 tarihli ve 2018/27 Esas, 2018/472 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 27.10.2020 tarihli ve 2019/917 Esas, 2020/1511 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek, 30.12.2020 tarihi itibariyle kesinleştirmesi yapılmıştır.

B. Sanık müdafiinin 16.06.2021 tarihinde mahkemeye dilekçe vererek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuş, Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.09.2021 tarihli ve 2018/27 Esas, 2018/472 Karar sayılı Ek Kararı ile "yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine" karar verilmiştir.

C. Sanık müdafiinin "yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine" ilişkin ek karara itiraz etmesi üzerine, itirazı inceleyen mercii Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.10.2021 tarihli ve 2021/590 Değişik İş sayılı kararı ile "itirazın reddine" kesin olarak karar verilmiştir.

C. Sanık müdafiinin "yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine" ilişkin ek karara itiraz etmesi üzerine, itirazı inceleyen mercii Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.10.2021 tarihli ve 2021/590 Değişik İş sayılı kararı ile "itirazın reddine" kesin olarak karar verilmiştir.

D. Somut olayda birlikte incelenen Dairemizin 2024/6971 Esas 2024/3840 Karar sayılı ilamında da belirtiliği üzere Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 27.10.2020 tarihli kararının sanığa tebliğ edilmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.03.2023 tarihli ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, yalnızca sanık müdafiine tebliğ edilen ve müdafii tarafından süresinde temyiz edilmeyen hükmün 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanığa da tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu hususa uyulmaması sebebiyle kararın henüz kesinleşmediği belirlenmiştir. Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen sanık ...'ın 11.03.2021 tarihli dilekçesinin eski hale getirme ve kanun yoluna başvuru niteliğinde olduğu ve öğrenme üzerine süresinde yapıldığı belirlendiğinden henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükme ilişkin yargılamanın yenilenmesi olağanüstü kanun yoluna başvurulamayacağı bu suretle, Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.09.2021 tarihli ve 2018/27 Esas, 2018/472 Karar sayılı ek kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.10.2021 tarihli ve 2021/590 Değişik İş sayılı kararının hukuki değerden yoksun oldukları kabul edilerek 5271 sayılı Kanun’un 286 vd. maddeleri uyarınca temyiz kanun yoluna tabi olan ve birlikte incelenen Dairemizin 2024/6971 Esas sayılı dava dosyası üzerinden de temyiz incelemesi yapılan hükmün olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/5943, Karar No: 2014/8080, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5943 E.  ,  2014/8080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptali ve Tescil - Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/7476, Karar No: 2012/8809, Tarih: 09.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7476 E.  ,  2012/8809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, projeye aykırılığın eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, davalının mimari projeye aykırı olarak bağımsız bölümünün terasına yaptırdığı sundurmanın yıkılarak eski hale getirilmesini istemiş; mahkemece yağmur suyunu engellemek için yapılan, tente altında kalan ve dışarıdan bakıldığında görünmeyen sundurmanın dükkanın dış cephesine zararı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre, kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde onarım, tesis ve değişiklik yaptıramaz. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, özellikle yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporundan, onaylı mimari projeye aykırı biçimde davalı terasının bahçeye bakan cephesindeki tentenin altına yaklaşık 60 cm genişliğinde sundurma yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar dikkate alınarak, toplanan delillere göre davanın kabulüne, sundurmanın kaldırılarak terasın projesine uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2484, Karar No: 2020/493, Tarih: 15.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2484 E.  ,  2020/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/220, Karar No: 2024/8114, Tarih: 01.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/220 E.  ,  2024/8114 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 56. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/53 E., 2023/194 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/82 E., 2021/868 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde; zaman içerisinde fikir ayrılıklarının sözlü ve fiziksel şiddete dönüştüğünü, 2019 yılında kadının erkeğe fiziksel şiddet uyguladığını ve darp raporu alındığını, sayısız kez farklı şeyleri bahane ederek erkeğin ailesinin yüzüne karşı beddualar ettiğini, erkeğin cebindeki paraları sabah akşam saydığını, müvekkilinin huzursuzluk çıkmasın diye maaşının hepsini eşine vererek sadece günlük yol ve yemek parası kadar harçlık aldığını, hatta dışarıda sakız dahi alsa not alıp akşam eşine bilgi verir duruma geldiğini, ev işleri ve çocuklarla ilgilenmediğini, psikolojik sorunları olduğunu, tarafların 26.10.2019 tarihinden itibaren ayrı yaşadıklarını, evliliği süresince mutlu olamadığı gibi kadının sözlü ve fiziki şiddetleri ile kusurlu davranışları neticesinde evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını ileri sürerek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, aile konutu üzerine satılamaz şerhi konulmasına, ortak çocukların babaya verilmesine, ortak çocuklar için aylık ayrı ayrı 1.000,00 TL nafakaya hükmedilmesine, davacı lehine 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; erkeğin evlilik birliğinin yükümlülüklerine yerine getirmediğini, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğunu, kadına fiziksel, psikolojik ve ekonomik şiddet uyguladığını, müvekkilinin evlilik birliğinin yüklediği tüm sorumlulukları yerine getirdiğini, sevgi ve saygı göstermediğini, soğuk ve ilgisiz davrandığını, kadının konuşarak çözmeye çalıştığı konularda erkeğin aileleri araya soktuğunu, tarafların özel her sorununu aile meclisinin gündemi yaptığını, baskıcı tutum sergilediğini, aşağılamak, üzerinde baskı kurmak için aileleri bir araya topladığını, emrivaki konuştuğunu, geri zekalı, mazot, ahlaksız gibi hakaretlerde bulunduğunu, müvekkilinin sürekli olarak güzel bulmadığını, kilo aldığını ifade ederek müvekkilini yetersiz hissettirmeye çalıştığını, müvekkiline çalışmayacaksın, çalışırsan kartını bana vereceksin, bir evde iki muhtar olmaz dediğini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını, tüm bu nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için aylık ayrı ayrı 1.000,00 TL nafaka, nafakaya her yıl artış oranı uygulanmasına, kadın için 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının erkeğe karşı eşini ailesine şikayet etmek, eşinin ailesini istememek "gün yüzü görmeyin diye beddua" etmek ve 12.06.2019 tarihli olayda ve dosyada mevcut darp raporundan anlaşılmasına göre şiddet uyguladığı, tanık Güner in kadının kocasına hakaret ettiğine dair beyanının 2-3 sene öncesine dayandığı; erkeğin kadına ise eşini ailesine şikayet etmek, 12.06.2019 tarihli olayda eşini darp etmek, "sokağın kadını" diye eşini aşağılayıp "ben kızınızdan memnun değilim" diye davalının ailesine serzenişte bulunmak, kadının maaşını ve kartını kendi uhdesine almak isteyip kadına ekonomik şiddet uygulamak, dışarıya, kursa gitmeyeceksin diye sosyal şiddet eylemini gerçekleştirmek suretiyle kusurlu oldukları, evlilik birliğinin sarsıldığı, taraflarca ortaya konan eylemlerde kadının az kusurlu erkeğin ise ağır kusurlu olduğuna kanaat getirildiği, tarafların ergin olmayan çocuklarının velâyetinin kime verilmesi gerektiği konusunda yapılan değerlendirme ve alınan sosyal inceleme raporu sonucunda; küçüklerin yaşı, bedensel ve zihinsel gelişimi, eğitim durumu, boşanmaya neden olan olayların oluşmasında tarafların kusurları, ekonomik ve sosyal durumlarına bakılarak anne sevgi ve şefkatinin çocuk açısından taşıdığı önem, düzenli yaşamı olan anne yanına bırakılmasının çocuğa sağlayacağı gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, ara karar ile ... için takdir olunan aylık 600,00 TL tedbir nafakası ile ... için takdir olunan aylık 500,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına, ortak çocukların her biri için ayrı ayrı 750,00 TL iştirak nafakasına, nafaka miktarlarının her yıl üfe oranında arttırılmasına, kadına 15.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; ağır kusurlu olmadığını, kadının tazminat taleplerinin reddi gerektiğini, kadının ortak çocuklarla ilgilenmediğini, tüm gününü iş, kurs ve gezmelerde tüketen bir kişiliğe sahip olduğunu, kadının hayatını planlamada ve zamanlamada hep bencil davrandığını ve erkeğin ve ortak çocukların varlığını kabullenemediğini, evlilik birliği içinde olduğu gibi evlilik birliğinden sonra da erkeğin her daim ortak çocuklarıyla yakından ilgileneceği, çocukların kişisel gelişimleri için velâyetin babada kalması ortak çocuklar için daha menfaatin olacağını, ortak çocuklar için hükmedilen iştirak nafakalarının da fahiş olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, velâyet, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve iştirak nafakası, reddedilen tazminat talepleri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; iştirak nafakasının ve tazminatların miktarları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere evlilik birliğinin sarsılmasında erkeğin ağır kusurlu, kadın ise az kusurlu olduğu, kusur tespitinin yerinde olduğu, az kusurlu kadın lehine maddî ve manevî tazminata karar verilmesi usul ve yasaya uygunsa da; tazminatların miktarı tarafların kusur dereceleri, ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında az olduğu, ortak çocukların ergenlik döneminde oldukları, bu dönemde anne bakım, ilgi ve şefkatine ihtiyaç duydukları, çocukların bilişsel ve davranışsal gelişimleri açısından anne yanında kalmalarının üstün yararlarına olduğu, anne ile duygusal bağlarının kuvvetli olduğu sosyal inceleme raporunda belirtildiği, tanık anlatımlarından da annenin çocuklarla ilgilendiği, ebeveynlik sorumluluklarını yerine getirdiği çocukların velâyetinin anneye verilmesi yerinde olduğu, iştirak nafakası verilmesinin usul ve yasaya uygun ve miktarlarının makul olduğu gerekçesiyle kadının tazminat miktarları yönünden istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadın için 30.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, erkeğin tüm, kadının sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; birçok somut delilin hükme esas alınmadığını, ancak nedenini göremediklerini, bu haliyle gerekçeli kararın hukuka uygun olmadığı, tazminat miktarlarının da fahiş olduğunu ileri sürerek velâyet, maddî, manevî tazminat ve nafaka yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; erkeğin ücretli matematik dersleri verdiğini, meslek lisesinde metal öğretmenliği yaptığını, atölye dersleri, döner sermaye gibi ek gelirleri bulunduğunu, bu sebeple belirlenen iştirak nafakasına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddine ilişkin kararın doğru olmadığını, maddî ve manevî tazminat miktarlarının yine de oldukça düşük olduğunu ileri sürerek iştirak nafakalarının ve tazminatların miktarı yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, velâyet, iştirak nafakaları ve kadın için hükmedilen tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci, 182 nci, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.