muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1354, Karar No: 2019/599, Tarih: 15.10.2019

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun somut olayımızdaki görüşünü destekleyen Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2018/190 K sayılı ilamında; CMK'nun 231. maddesinin onuncu fıkrasında yer alan düşme nedenlerinin, aynı Kanun'un 223. maddesinin sekizinci fıkrasında düzenlenen düşme nedenlerine göre özel düzenleme niteliğinde olup temyiz incelemesinin sınırlarının genel hükümlere nazaran kural olarak dar yorumlanmasının gerekmesi, sanık hakkındaki ilk hükmün sübut ve nitelendirme yönüyle esastan, sonradan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının da itiraz yoluyla denetlenmiş olması, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının hukuki sonuçları itibarıyla devletle anlaşma sağlayarak hakkında bu kararın verilmesini kabul etmesi ve 6008 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca kararın kaldırılması hususunda, bu Kanun'un yürürlüğe girmesinden itibaren on beş gün içinde mahkemeye de başvurmaması birlikte değerlendirildiğinde; sanığın düşme hükmüne yönelik temyiz davasının, CMK'nun 231. maddesinin onuncu fıkrasında öngörülen şartların varlığıyla sınırlı olarak incelenmesi gerektiği, bu yöndeki dar yorumun kanunun amacına uygun olup sanığın lekelenmeme hakkı ve buna bağlı olarak adil yargılanma hakkının ihlâli sonucuna yol açmadığının kabulü gerekmektedir.

Yukarıdaki içtihatla aynı doğrultuda olan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşünün yerleşik uygulamaya dönüşmesi halinde aşağıda özetlenen sakıncalardan dolayı çok büyük hak kayıplarının yaşanacağı gibi hukuk güvenliğinin de zedeleneceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

1-) Somut olayımızda hâkim olarak görev yapan sanığın, henüz hakkında nasıl bir karar verileceğinin belli olmadığı bir aşamada daha ağır sonuçlardan kurtulmak amacıyla 22/07/2010 tarih, 6008 sayılı kanunun 7. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesine eklenen cümle uyarınca anılan Kanunda tanınan süre içerisinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına itiraz etmezken, deneme süresinin sonunda verilen düşme kararını beraat etmek için temyiz ettiği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Oysa Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yukarıda açıklanan içtihadında; bir taraftan düşme kararının temyizinde hukuki menfaatin bulunduğu kabul edilirken, diğer taraftan sanığın beraat etmesine engel olacak şekilde sadece düşme koşullarının bulunup bulunmadığı yönünde sınırlı inceleme yapılacağı kabul edilerek üstelik lekelenmeme hakkının gerekçe olarak gösterilmesi aşağıda örnek olarak gösterilen Anayasa Mahkemesi kararlarının gerekçesinde kabul edilen ilkelere de aykırı olacaktır.

Anayasa Mahkemesinin 20/03/2014 gün, 2013/500 başvuru numaralı kararında yukarıda açıklanan kararlarda (2013/6763-2012/833 Başvuru numaralı) olduğu gibi; Mahkemeye erişme hakkı aşağıdaki şekilde tanımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin 20/03/2014 gün, 2013/500 başvuru numaralı kararında yukarıda açıklanan kararlarda (2013/6763-2012/833 Başvuru numaralı) olduğu gibi; Mahkemeye erişme hakkı aşağıdaki şekilde tanımlanmıştır.

'Mahkemeye erişme hakkı, sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, eğer iç hukukta itiraz, istinaf veya temyiz gibi kanun yollarına başvurma imkanı tanınmış ise üst mahkemelere başvurma hakkını da içerir. Mahkemeye erişme hakkı, cezai olaylarda da uygulanabilir bir haktır. Bu bağlamda mahkemeye erişme hakkı, hakkında suç isnadı bulunan bir kimsenin bu isnat hakkında bir mahkeme tarafından bu isnadın yerinde olduğu ya da olmadığı yönünde bir karar verilmesini isteme hakkıdır'

Lekelenmeme hakkının sağladığı en önemli güvence, hakkında kamu davası açılan sanığın, beraatini isteme hakkıdır. Dolayısıyla hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonucunda düşme kararı verilse dahi sanığın en lehine olan sonuç beraat kararıdır. Dolayısıyla beraat kararının verilmesine engel teşkil edecek şekilde düşme kararının şekli yönden incelenmesinin sanık lehine bir karar olamayacağı açıktır.

2-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, CMK'nın 231/10. maddesindeki düşme kararının CMK'nın 223. maddesindeki düşme kararından farklı olması nedeniyle sınırlı temyiz incelemesinin kanunun amacına daha uygun olacağı şeklindeki gerekçesine de iştirak edilmesi mümkün değildir. Örneğin dava ve cezayı düşüren nedenler arasında sayılan 'Failin Ölümü, Af, Zamanaşımı, Şikayet ve Uzlaşma, Önödeme' gibi müesseselerin CMK'nın 223. maddesi anlamında hüküm niteliğinde olduğuna dair herhangi bir ibareye yer verilmemesine karşın, anılan düşme nedenlerinin hüküm niteliğinde olduğu hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama yaşanmamıştır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından CMK'nın 231/10. maddesindeki düşme nedeninin CMK'nın 223. maddesindeki düşme kararından farklı olacağına hükmedilirken yasal bir gerekçeye yer verilmemiştir. Zaten böyle bir kabulün yasal dayanağı da bulunmamaktadır. Genel hükümlerinden ayrılmayı gerektirecek hiç bir kanuni düzenleme yokken, hemde sanık aleyhine olacak şekilde yorum yapılmasının kanunilik ilkesine aykırı olacağı da açıktır. Zira kanun koyucu şayet hükmün açıklanmasının geri bırakılması sonucunda verilen düşme kararının temyizen incelenmesini istemeseydi, anılan kararların itiraz yoluna tabi olduğunu özellikle belirtmesi gerekirdi. Böyle bir düzenleme yapmaksızın, içtihat yoluyla kanunda bulunmayan bir hususta suçun maddi unsurlarından olan fail yada mağdur aleyhine çok büyük hak kayıplarına yol açacak şekilde kanun koyucunun yasayla açıkladığı gerçek iradesine aykırı sonuçlara varılması, bir başka deyişle kanunların yorumlanması suretiyle oluşturulan içtihatların, kanunların yerine geçmesi anlamına gelir ki çağdaş hiç bir hukuk sisteminin buna izin vermesi asla beklenemez.

3-) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz incelemesinin şekli yönden yapılacağına dair kararların zaman içerisinde hak kayıplarına neden olacağı kaygısıyla esastan inceleme yapılması doğrultusunda görüş değişikliğine gidilirken, sınırsız inceleme yetkisini içeren temyizin genel kuraldan ayrılarak sınırlı incelemeye indirgenmesinin çok daha büyük hak kayıplarına yol açılacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zaten böyle bir uygulama ceza muhakemesi hukukunun ruhuna da aykırı olacaktır. Zira itirazı inceleyen yerel mahkemeye sınırsız inceleme yetkisi tanınırken, temyiz incelemesi yapan yüksek mahkemeye böyle bir yetkinin tanınmamasının yıllardır tereddütsüz bir şekilde uygulanan 'delillerin takdir ve münakaşasının üst derecede görevli mahkemeye ait olacağı bir başka deyişle çoğu yapmaya yetkisi bulunanın azı yapmaya da yetkili olacağı' hususundaki genel kabul gören yerleşik içtihatlara da aykırı olacağı açıktır.

4-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, düşme kararının temyiz incelemesinin sınırlı yapılacağına dair yukarıda açıklanan kararında; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının Devletle, sanık arasında yapılan bir anlaşma olduğu kabul edilerek bu anlaşmanın dışına çıkılmasının yasa koyucunun iradesine aykırı olacağı şeklindeki görüşüne de iştirak edilmesi mümkün değildir. Zira suçun en önemli süjelerinden birisi olan ve suçtan doğrudan doğruya zarar gördüğü için davaya katılan olarak kabul edilen mağdurun, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, gerek itiraz üzerine gerekse itiraz edilmeksizin kesinleşmesinden sonra, düşme kararı verilmesi halinde temyiz kabiliyeti kazanmasına karşın, suç vasfının hatalı tayin edilmesi sonucunda mağdurun uğradığı hak kaybının itirazda esastan inceleme yapıldığından bahisle görmezlikten gelinmesine hukuk devleti seyirci kalabilir mi? Böyle bir kabul, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına itirazen inceleme yetkisi bulunan ve ülkedeki sayısı binleri bulan ceza mahkemelerinin tamamını dolaylı olarak yüksek mahkemeye dönüştürmez mi? İtiraz üzerine verilen kesin kararlardaki hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma yolu ile giderilmesi mümkün ise de; çok istisnai bir yargı yolu olan kanun yararına bozma yolunun da sanıklar hele hele mağdurlar açısından yeterli güvenceyi oluşturamayacağı dolayısıyla hukuki güvenliği sağlayamayacağı ve buna bağlı olarak ceza hukukunun olmazsa olmazı olan hakkaniyet ve adalet ilkelerinin zedeleneceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

5-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun düşme kararının sınırlı bir şekilde inceleneceği yönündeki görüşüne iştirak etmemekle bilikte bir an için anılan görüşün doğru olduğunun kabul edilmesi hâlinde, sanığa beraat etme hakkı tanımadığı için hukuki menfaatinin bulunmadığından bahisle temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerekirdi. Düşme kararının şekli yönden incelenmesinin sanığa nasıl bir yarar sağlayacağı hiç bir şekilde açıklanmamıştır. Zaten açıklanması da mümkün değildir. Şekli açıdan düşme kararı yerinde olmasa dahi somut olayımızda aleyhe temyiz olmaması nedeniyle bozma kararı da verilemeyecektir. Çok yoğun iş yükü altında olan yüksek mahkemenin sırf temyiz incelemesi yapmak için sonucu tek olan sanığa hiç bir yararı olmayan olayda temyiz incelemesi yapmasının, hukuki menfaatle izahı mümkün değildir.

6-) Ceza muhakemesi kanunumuz incelendiğinde, yukarıdaki içtihatta varılan sonuca ulaşan herhangi bir temyiz incelemesinin bulunmadığı çok net bir şekilde görülecektir. Temyiz ya vardır, ya da yoktur. Temyizin olmazsa olmaz iki koşulundan birisi istek, diğeri de süre koşuludur. Ayrıca yasada istisna olarak belirtilen bazı hükümlerin temyiz incelemesinin yapılamayacağı net bir şekilde belirtilmiştir. Kısacası temyizi kabil bir karar için istek ve süre koşulu gerçekleşmişse temyiz incelemesinin sınırsız yapılacağı konusunda gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. İstinafa tabi hükümler için ayrı sınırlamalar mevcuttur. Ancak unutulmamalıdır ki getirilmek istenen sınırlamaların ya da koşulların tamamı yasada çok net bir şekilde düzenlenmiştir. İçtihat yoluyla herhangi bir sınırlamaya gidilemez. Zaman aşımı nedeniyle verilen düşme kararlarında dahi eylemin niteliği belirlenerek zaman aşımının gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edilmektedir.

Yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargı kararları ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargı kararları ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Hâkim olarak görev sanığın yargılama aşamasında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep edip etmediği sorulmamış ise de; daha sonra yapılan değişiklik nedeniyle tanınan süre içerisinde bu karara itiraz ederek davayı temyiz edilebilir bir hükümle sonuçlandırma imkanı varken, henüz hangi kararın verilebileceğini bilmeksizin geçici madde ile kendisine tanınan hakkı kullanmaksızın deneme süresini suç işlemeksizin geçirmesi nedeniyle verilen düşme kararını temyiz edebileceği hususunda, gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından, bir taraftan sanığın temyiz hakkının bulunduğu kabul edilirken, diğer taraftan sadece şekli yönden temyiz incelemesinin yapılacağının kabul edilmesi suretiyle kanaatimizce çelişkiye düşülmüştür. Zira beraat etmek için düşme kararını temyiz eden sanığın, sadece beraat kararı verilmesi halinde hukuki menfaatinin bulunacağı hususunda herhangi bir duraksama bulunmamasına ve temyiz isteğininde sırf bu nedenle kabul edilmesine karşın, sadece şekli yönden inceleme yapılmasının beraat kararı verilmesine engel olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Düşme kararına yönelik temyiz incelemesinin şekli yönden yapılması halinde çok büyük hak kayıplarının olacağı da kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yukarıda ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere, Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesi tarafından deneme süresi içerisinde suç işlemediği için hakkında düşme kararı verilen sanığın temyiz incelemesinin esastan yapılması gerekirken sadece düşme kararınındaki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğini belirlemek açısından temyiz incelemesinin sınırlı olarak yapılması gerektiğine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir."

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; temyiz incelemesinin dosyanın esasına ilişkin olarak yapılması gerektiği, düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.09.2016 tarihli ve 32-4 sayılı düşme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 03.10.2019 tarihinde yapılan ilk müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 15.10.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede ön sorun yönünden oy çokluğuyla, Özel Dairenin düşme hükmünün onanmasına ilişkin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5910, Karar No: 2014/14845, Tarih: 03.07.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5910 E.  ,  2014/14845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/228793

MAHKEMESİ : Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2011

NUMARASI : 2010/269 (E) ve 2011/56 (K)

SUÇ : Hürriyetinden yoksun kılmak

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, uyulan bozmaya ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bir suçtan dolayı TCK’nun 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurulacak ve somut gerekçeler de belirtilmek suretiyle kanundaki cezanın alt ve üst sınırı arasında takdir hakkı kullanılacaktır. Ayrıca temel ceza belirlenirken aynı Yasanın 3. maddesinin birinci fıkrasındaki,” Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” şeklindeki hüküm de gözetilmek zorundadır. Ceza hukukunun temel ilkelerinden olan cezanın şahsileştirilmesi kuralının da amacı ceza ve sanık arasında uygun dengeyi sağlamaktır. İki sınır arasında cezayı belirleme hakime ait ise de bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması bu bağlamda suçun işleniş şekli, önemi, sebepleri, kanun ve nizamlara muhalefet derecesi, kastın yoğunluğu, sanığın sosyal durumu, geçmişi, topluma kazandırılması hususlarının göz önünde tutulmasının yanında bu konudaki gerekçenin dosya ile uyumlu olması zorunludur.

Somut olaya gelince ;

Somut olaya gelince ;

Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.4.2008 tarihli iddianamesi ile sanıklar M.. K.. ve İsmail Eğer hakkında yağma suçundan kamu davası açıldığı, sanıklar hakkında özgürlüğü kısıtlama suçundan 5271 sayılı CMK’nın 170/3 ve 225/1.maddelerinde öngörülen yönteme ve biçime uygun olarak açılmış dava bulunmadığı halde, ek savunma hakkı verilip bu suçtan da üçer yıl dörder ay hapis cezasına mahkum edildikleri, kararın sadece sanıklar savunmanları tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.06.2010 gün ve 2009/10003 Esas, 2010/11584 Karar sayılı ilamıyla yağma suçundan verilen mahkumiyet hükmü onanırken hürriyetten yoksun bırakma suçundan açılmış dava bulunmadığından bahisle kararın bozulduğu, bozmaya uyularak sanıklar hakkkında sözü edilen suçtan ek iddianame düzenlettirildiği duruşma açılıp sanıkların yeniden dinlendiği, bu süreç içerisinde suçun işleniş şekli ve özelliğinde dosyaya yansıyan yeni bir hal ve/veya herhangi bir değişikliğin bulunmadığı, buna karşın sanıklar hakkında temel hürriyeti bağlayıcı ceza belirlenirken bu kez “suçun işleniş şekli ve özelliği” şeklinde soyut ifadelere yer verilip olayla da nisbetli tarzda tayin ve takdiri içerdiği somut olgulara dayandırılmadan yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle alt sınırın üzerinde ceza belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanıklar İsmail Eğer ve M.. K.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.7.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10800, Karar No: 2018/10310, Tarih: 12.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/10800 E.  ,  2018/10310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : -Sanık ... hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçu ile 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyet

-Temyiz isteminin reddi

-Sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraat

-Sanıklar ... ve ... haklarında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat

-Sanıklar ..., ... haklarında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyet

-Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyet

-Sanıklar ... ve ... haklarında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat

A) Sanık ... hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçu ile 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığın, yokluğunda verilen ve 15/12/2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükümleri, CMUK'nin 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, 07.04.2016 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin 11/04/2016 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan ek kararın ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

C) Sanıklar ... ve ... haklarında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289/1-9. maddeleri uyarınca Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde yeni kararın CMK’ya göre hüküm fıkrasında bulunması zorunlu unsurları taşıması, kararın gerekçesinde CMK'nin 230. maddesi uyarınca suç oluşturduğu kabul edilen eylemlerin gösterilmesi, savunmada ileri sürülen hususlar ile hükme esas alınan ve reddedilen delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, sanıklar ... ve ... hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükümlerinde bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak ve denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA,

D) Sanıklar ..., ..., hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından; sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların ve sanık ... müdafinin ; sanıklar ... ve ... haklarında 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanık ...'nın 2009 yılında sanıklardan ...'in yanında çalışmaya başladığını, çalıştığı ofisin şirketlerinin bulunduğu yerden ayrı bir yerde bulunduğunu, Şirip Elektrik adlı şirketin ...'e ait olduğunu zannettiğini, ...Elektrik adına sanık ...'in talimatıyla fatura kestiğini, ancak iddianamede belirtildiği kadar fatura kesmediğini, 2011 yılı Ağustos ayında ... 'in yanından ayrıldığından 2012 yılında düzenlenen faturalar ile bir ilgisinin olmadığını savunması; diğer sanıkların ise söz konusu şirketle bir ilgilerinin bulunmadığını, sahte fatura düzenlemediklerini, esnaf olmaları ve iş yerlerinin birbirine yakın olması nedeniyle birbirlerini tanıdıklarını savunmaları karşısında; suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- a) Sanıklar hakkında "suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak" suçundan İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan davada, 2012/41 Esas- 2015/789 Karar sayılı dava dosyasının getirtilerek incelenmesi, davanın kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılması, kesinleşmiş ise dava dosyasının arasına alınması; kesinleşmemiş ise dosya içinde bulunduğu anlaşılan temyiz incelemesine konu davayı ilgilendiren arama kararı, yazılı arama emri, arama tutanağı, fatura asılları, iletişimin tespiti tutanakları ile fiziki takip tutanaklarının ve diğer belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması,

b) Suça konu faturaların sanıklara gösterilerek üzerindeki imzaların kendilerine ait olup olmadığının, faturaları düzenleyip düzenlemediklerinin ayrı ayrı sorulması,

c)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

d) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

e) Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

d) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

e) Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların, sanık ... müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 12/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.