muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12009, Karar No: 2021/7686, Tarih: 04.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/12009 E.  ,  2021/7686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme

Sanık ... hakkında, Mahkemenin 15.04.2014 tarihli 2013/350 Esas ve 2014/290 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkûmiyet kararının, Dairemizin 01.03.2021 tarihli 2020/602 Esas ve 2021/1969 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildikten sonra, UYAP üzerinden yapılan incelemede sanık hakkındaki yargılamanın Mahkemenin 2021/329 Esas sırasında derdest olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ... yönünden bu aşamada temyizen incelenecek bir hüküm bulunmadığından, sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

1) Sanık ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından mütalaa yokluğu nedeniyle verilen düşme kararlarına yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa bulunmadığından bahisle CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyizlerinin incelemesinde:

Suç tarihlerinin 2008 takvim yılı en aleyhe kabulle "31.12.2008", 2009 takvim yılı için 31.05.2012 tarihli ve 2012-A-829/98 sayılı vergi suçu raporu ve eklerinde yer alan tespitler uyarınca 2009/Ocak olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, bu itibarla sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 04.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14500, Karar No: 2012/24669, Tarih: 06.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/14500 E.  ,  2012/24669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2010/628-2011/515

Davacı, evine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, SGK Başkanlığı tarafından 6183 sayılı Yasaya göre yapılan takipte, haline münasip evinin haczedildiği gerekçesi ile meskeniyet iddiasının kabulüne ve haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan mahallinde yapılan keşif sonucu harita kadastro mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen ek raporda, taşınmazın değerinin 75.000,00 TL olduğu belirtilmiş, ancak davacının bakmakla yükümlü olduğu kişiler ile birlikte yaşayabilmesi için zorunlu olan haline münasip meskenin bedeline ilişkin herhangi bir açıklama yapılmamıştır.

6183 sayılı Yasanın 70. maddesine göre, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İş mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan, ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmeyecektir.

Davacının birlikte yaşadığı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin kimler olduğu husususun mahkemece öncelikle araştırılarak, davacının bakmakla Yükümlü olduğu kişiler ile birlikte yaşayabileceği “haline münasip” ev kıyaslaması yapılmalıdır. Ayrıca, davacının halen meskeniyet iddiasına konu evde ikamet edip-etmediği, farklı bir evde ikamet etmesi halinde bu evin kime ait olduğunun araştırılması gerekmektedir.

Davacının birlikte yaşadığı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin kimler olduğu husususun mahkemece öncelikle araştırılarak, davacının bakmakla Yükümlü olduğu kişiler ile birlikte yaşayabileceği “haline münasip” ev kıyaslaması yapılmalıdır. Ayrıca, davacının halen meskeniyet iddiasına konu evde ikamet edip-etmediği, farklı bir evde ikamet etmesi halinde bu evin kime ait olduğunun araştırılması gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nunun19.09.2012 gün ve 2012/12-332 E. - 2012/595 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; mahkemece, içinde emlakçılık yapan kişilerin bulunduğu bilirkişilerden rapor alınarak, taşınmazın bulunduğu İstanbul/Bahçelievler'de davacının haline münasip bir evi alabileceği değerin tespitinden sonra, bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, belgeleri ile dayanak göstermeyen yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6535, Karar No: 2019/2221, Tarih: 27.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/6535 E.  ,  2019/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 21/01/2015 günü sürücü Gökmen Taylan'ın sevk ve idaresindeki 49 AK 091 plakalı araç ile ... yönünden ... yönüne seyri sırasında direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu ölümlü trafik kazası meydana geldiğini, araçta yolcu olan ...'ın öldüğünü, bu kişinin davacı ...'ın eşi, diğer davacıların babası olduğunu, ölümü üzerine davacıların desteğinden yoksun kaldıklarını, aracın davalı ... şirketine...poliçesi ile sigortalı bulunduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile her bir davacı için 100,00 TL'den 300,00 TL tazminatın müracaat tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savun...tur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 27/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14990, Karar No: 2017/7077, Tarih: 06.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14990 E.  ,  2017/7077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, 207/1 (üç kez), 158/1-h (üç kez), 168/2 (üç kez), 62 (altı kez) ve 52/2. (üç kez) maddeleri gereğince üçer defa 1 yıl 3 ay hapis, 1 yıl 3 ay hapis ve 25.000,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Manavgat Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2011 tarihli ve 2010/185 esas, 2011/177 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ilişkin Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/09/2011 tarihli ve 2011/802 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 19/01/2017 gün ve 94660652-105-07-14800-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası ... Cumhuriyet Başsavcılığının 31/01/2017 gün ve 2017/5718 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/09/2011 tarihli ve 2011/802 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince kesin nitelikte olması karşısında anılan kararı müteakip Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28/09/2011 tarihli ve 2011/861 değişik iş sayılı kararın yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Katılanlar vekilince sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının şartları oluşmadığı yönünde itirazda bulunulması üzerine Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın usulüne uygun rızası alınmadığı gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, sanığın 27/05/2011 tarihli oturumda mahkeme tarafından sorulması üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yönelik rızasının bulunduğu, bu yönüyle merciin itirazı kabul gerekçesinin doğru olmadığı anlaşılmakla itirazın açıklanan sebeplerle reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.09.2011 tarih ve 2011/812 değişik iş sayılı kararının kesin nitelikte olması nedeniyle, anılan kararı müteakip, aynı mahkeme tarafından verilen 28.08.2011 gün ve 2011/861 sayılı kararın hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.09.2011 tarih ve 2011/812 değişik iş sayılı kararının kesin nitelikte olması nedeniyle, anılan kararı müteakip, aynı mahkeme tarafından verilen 28.08.2011 gün ve 2011/861 sayılı kararın hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın 27.05.2011 tarihli oturumda, cezalandırılması halinde lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine ilişkin hükümlerin uygulanmasını istediği, bu yönüyle merciin itirazı kabul gerekçesinin doğru olmadığı anlaşılmakla, itirazın açıklanan sebeplerle reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden, kanun yararına bozma isteminin yerinde olduğu anlaşılmakla, Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesince kesin olarak verilen 08.09.2011 gün ve 2011/802 değişik iş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 06.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/341, Karar No: 2020/1546, Tarih: 20.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/341 E.  ,  2020/1546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın ksımen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, şirketine ait 11081180, 11086481, 11068960, 11081893, 11074258, 11080171, 11015041, 11079279, 1240983, 4551655, 4557723, 4557060, 11073834, 4538162, 11090659, 11096762, 11095392, 4542072, 4532101, 4543823, 11095742, 4555915 tesisat numarasıyla ticari faaliyet için elektrik abonesi olduğunu, tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin alınmasının haksız olduğunu ve sözleşmeye aykırı olarak aboneliğin tesis edildiği tarihten 01/06/2011 tarihine kadar bu dönemde kayıp kaçak bedeli altında fazladan tahsil edilen tutardan fazlaya dair haklarının saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL' nın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte, 01/07/2013 tarihinden dava tarihine kadar 345.109,00 TL nin, dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte, davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, husumetin taraflarına ait olmadığını, ... ve ...'a ait olduğunu, davanın ..., ..., ... ve ... Elektrik Enerjisi Toptan Satış AŞ'ye ihbarını talep ettiklerini, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 343.574,47 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende

1- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende

hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2- Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35344, Karar No: 2016/5822, Tarih: 25.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/35344 E.  ,  2016/5822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı TOKİ'nin dava dışı şirkete inşa ettirdiği “Sıraevler”'den satın aldığı bağımsız bölümü 10.09.2007 tarihinde teslim aldığını, konutun mantolama ve dış cephe boyasında hatalı imalatlar nedeniyle çatlamalar ve dökülmeler oluştuğunu ileri sürerek gizli ayıptan dolayı zarar ve ziyan bedeli olarak şimdilik 2.000.00.TL' nın, ıslah ile toplam 2.870.70.TL' nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu dairenin eksiksiz olarak teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi (6098 Sayılı TBK.’nun 223. maddesi) uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal (uygun süre içinde) ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’ nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK.’ nun 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün 10.09.2007 tarihinde teslim edildiği dosya kapsamı ile sabittir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda doğru olarak “gizli ayıp” lı olarak belirtilen bağımsız bölümün dış cephesinde mantolama ve dış cephe boyası ile ilgili ayıplar yönünden; bu ayıpların mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile (bağımsız bölümün teslim tarihi, varsa ihbar tarihi ve dava tarihi de göz önünde bulundurularak) yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin ve diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunu tanzim eden bilirkişi heyetinden, tarafların sunabileceği delillerde gözönünde tutularak “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi dikkate alınarak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı yönünde taraf ve yargı denetimine esas olacak şekilde gerekçeli ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.