muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18399, Karar No: 2017/7830, Tarih: 24.05.2017

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, PSH, iletim, okuma ve dağıtım bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

../...

-3-

2-) Bozma nedenlerine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

../...

-3-

2-) Bozma nedenlerine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16849, Karar No: 2015/30387, Tarih: 02.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16849 E.  ,  2015/30387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/10000

MAHKEMESİ : İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2014

NUMARASI : 2014/437 (E) ve 2014/198 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 231/10. maddesi uyarınca verilen kamu davasının düşürülmesine dair kararlar, 5271 sayılı CMK'nin 223/1. maddesi uyarınca hüküm niteliğinde olup, temyiz kanun yoluna tabi olduğundan tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında, basit kasten yaralama suçundan mahkemenin 04.10.2010 tarih ve 2010/170 esas-2010/326 karar sayılı ilamı ile 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 04.11.2010 tarihinde kesinleştiği, suça sürüklenen çocuğun hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihinden sonra 3 yıllık deneme süresi içerisinde, 17.11.2010 tarihinde işlemiş olduğu basit kasten yaralama suçundan dolayı İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2014 tarihinde kesinleşmiş, aynı tarih ve 2011/331 esas-2014/128 karar sayılı ilamı ile mahkum edildiğinin anlaşılmasına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca açıklanması gerekirken, koşulları bulunmadığı halde, suça sürüklenen çocuk hakkındaki davanın 5271 sayılı CMK'nin 231/10. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6241, Karar No: 2011/5994, Tarih: 17.10.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/6241 E.  ,  2011/5994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama suçundan sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/3. Maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair ... Yedinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2010 gün ve 25/475 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 456/2, 457/1 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu bozma üzerine kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; hüküm kurulurken TCK.nun 86/1 maddesi ile temel ceza olarak tayin edilen 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı yasanın 86/3-e maddesi ile 1/2 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucu 1 yıl 15 ay hapis cezası yerine 2 yıl 3 ay tayin edilmesi suretiyle sonuçta sanığa fazla ceza tayini yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak artırım ve indirim oranları aynı kalmak şartıyla hüküm fıkrasındaki 86/3-e maddesi ile belirlenen "2 yıl 3 ay" hapis cezasının "1 yıl 15 ay", 87/3 maddesi ile belirlenen "3 yıl 4 ay 15 gün" hapis cezasının "1 yıl 28 ay 15 gün" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 17.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1981, Karar No: 2020/4559, Tarih: 15.06.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/1981 E.  ,  2020/4559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi vekilinin son celseye yasal mazeret bildirmeden katılmadığı ve mahkemece de mazeretin reddine karar verildiği halde, İİK'nın 349/6. maddesi uyarınca şikayet hakkının düşürülmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, tebliğnameye aykırı olarak İİK’nın 349/6. maddesi uyarınca şikayet hakkının DÜŞÜRÜLMESİNE, 15/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4472, Karar No: 2020/256, Tarih: 09.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4472 E.  ,  2020/256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otobüs ile meskun mahal dışında gündüz vakti iki yönlü karın tipi şeklinde yağdığı yerin buzla kaplı olduğu yolda seyri sırasında direksiyon hakimiyetini kaybederek devrilmesi neticesinde bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, bir kişinin de nitelikli şekilde yaralandığı olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, mahkumiyet kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 225 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA 09/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3896, Karar No: 2018/6154, Tarih: 03.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3896 E.  ,  2018/6154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanığın, diğer sanık ...'in kendisini kandırdığını, adına mükellefiyet tesis ettirdiğini savunması nedeniyle, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için; sanık ve diğer sanık ...'ın yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya diğer sanık ...'a ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a)Sanığın 2007 takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlemesi nedeniyle zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayini,

b)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8137, Karar No: 2013/10514, Tarih: 10.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/8137 E.  ,  2013/10514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

İş sözleşmesinin geçerli ve haklı neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa dilekçesi vererek işten ayrıldığını ve iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkisinin işçinin istifası ile sona erip ermediği uyuşmazlık konusudur.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı hak sahibine karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle derhal fesih hakkı 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin önelli fesih bildiriminin normatif düzenlemesi ise aynı Kanun'un 17. maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında 4857 sayılı İş Kanunu'nda işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim süreli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşıldığı üzere işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, olsa olsa ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde icap biçiminde değerlendirilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverence tazminatların derhal ödenmesi ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverence tazminatların derhal ödenmesi ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin haklı fesih nedenlerine dayanarak işçiye istifa dilekçesi vermesi halinde baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine de gerçek anlamda istifa olarak değer vermek mümkün olmaz. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, ancak işveren feshinin haklı olup olmadığını değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir

İşçinin haklı sebeple derhal fesih nedenleri mevcut olduğu ve buna uygun biçimde bir fesih yoluna gideceği sırada, iradesi fesada uğratılarak işverence istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmaz. Bu ihtimalde ise işçinin haklı olarak sözleşmesini feshettiği sonucuna varılmalıdır.

İstifa belgesine dayanılmakla birlikte işçiye ihbar ve kıdem tazminatlarının ödenmiş olması, Türkiye İş Kurumuna yapılan bildirimde işveren feshinden söz edilmesi gibi çelişkili durumlarda, her bir somut olay yönünden bu çelişkinin istifanın geçerliliğine etkisinin değerlendirilmesi gerekir.

İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması durumunda, işçinin dava dilekçesinde somut sebepleri belirtmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu halde de istifanın ardındaki gerçek durum araştırılmalıdır.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanılamaz. Bundan başka işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanılamaz. Bundan başka işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

Somut olayda, davalı işyerinde tıbbi mümessil olarak çalışan davacı işçinin, 22.04.2010 tarihinde davalı işverene verdiği ve el yazısı ile kaleme aldığı istifa dilekçesinde “Çalışmakta olduğum şirketimden 22.04.2010 tarihinde kendi rızamla istifa ediyorum. Tüm haklarımı aldım. Gereğini bilgilerinize arz ederim ” yazdığı, tarih içermeyen ibranamede de kalem kalem miktar belirtilmeden işçilik alacaklarının sayıldığı, kıdem veya ihbar tazminatına ilişkin bir ibare bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davacı, iş sözleşmesinin istifa ile kendisi tarafından değil de, işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığını ve kendisine kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını iddia etmektedir. İddiasını ispat amacı ile dosyaya 7.194,00 TL'lik para makbuzu sunmuştur. Davalı ise kıdem tazminatı ödemesi yapmadıklarını savunmaktadır. Sözkonusu para makbuzunda tarih ve makbuzu düzenleyen kişi ya da şirkete ilişkin bir bilgi bulunmamaktadır. Üzerinde sadece “para makbuzu” yazmaktadır ve davacı tarafından imzalanmıştır. Mahkemece; “para makbuzu” başlıklı ödeme belgesine ilişkin davalıya diyecekleri sorulmalı, davacıya kıdem tazminatı ödemesi yapıldığı sonucuna varılması halinde davacının işe iade talebinin kabulüne, aksi halde ise reddine karar verilmelidir. Davacıya kıdem tazminatı ödenip ödenmediği yeterince araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18573, Karar No: 2017/6215, Tarih: 13.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18573 E.  ,  2017/6215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Talep eden tarafından, 28.03.2013 gününde verilen dilekçe ile murise ait tereke eşyalarının mirasçılara teslimi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; talebin kabulüne dair verilen 14.05.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi mirasçılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

...Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2013 tarihli yazısıyla muris ...'ye ait eşyaların terekeye alınması talep edilmiştir.

...Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, murisin son ikametgahının ...olması sebebiyle mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın görevli ve yetkili nöbetçi ... Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesne karar verilmiştir.

Mahkemece, talebin kabulüne muris ...'ye ait terekenin mirasçılarına veraset ve intikal vergisi ödendikten sonra payları oranında teslimiyle terekeden el çekilmesine karar verilmiştir.

Hükmü mirasçılar vekili,... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/544-514 E- K. Sayılı kararıyla mirasçıların mirası reddettikleri, bu karara rağmen murisin terekesinin mirasçılara teslim edilmesine yönelik kararın hatalı olduğunu belirterek temyiz etmiştir.

Murise ait nüfus kaydı ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/544-514 E- K. Sayılı karardan murisin mirasının en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından reddedildiği anlaşılmaktadır.

En yakın yasal mirasçıların tümü tarafından reddedilen miras, sulh mahkemesince herhangi bir başvuru olmasa bile kendiliğinden iflas hükümlerine göre tasfiye olunur. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir. (TMK m. 612 ) Tasfiye yapılmadan mirasçılara intikal yapılamaz. Tasfiye yapacak mahkeme mirası reddin tespitini yapan ...3. Sulh Hukuk Mahkemesidir. O halde terekenin Türk Medeni Kanununun 612. maddesi gereğince tasfiye edilmesi için dosyanın bu mahkemeye gönderilmesi gerekirken esas hakkında karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle mirasçılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5922, Karar No: 2014/10360, Tarih: 24.09.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/5922 E.  ,  2014/10360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.11.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.05.2009 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalılar ... vd. vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilen dava dosyası için 14 adet tebligat pulunun gerekli olduğu anlaşılmıştır.

Davalı vekilince Çatalca Mahkemeler Veznesine 100.00-TL'lik gider avansı ödendiği tespit edilmiştir. Tebligat pullarının da bu avanstan karşılanması gerektiğinden gider avansından 14 adet tebligat pulu aldırılarak Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 24.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.