muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/20577, Karar No: 2020/12077, Tarih: 05.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/20577 E.  ,  2020/12077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hapis ve adli para cezasına birlikte hükmolunması nedeni ile tebliğnamede bozma isteyen bir numaralı görüşe iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2014 tarih, 2013/13-203 Esas ve 2014/308 Karar sayılı kararında; “Suç tarihinde ekonomik değeri yüksek olan bir aracı kimlik bilgilerini ve açık adresini bilmediği arkadaşı "... lakaplı kişiden emanet aldığını söylemesi, aşamalarda aracı emanet aldığı bu kişinin ismini kısmen değiştirerek ifade etmesi, soruşturma ve kovuşturma makamlarının ısrarına rağmen aracı emanet aldığını iddia ettiği kişiye ait kimlik ve adres bilgileri vermekten kaçınması ve sabıkalı geçmişi de dikkate alındığında hırsızlık suçlamasıyla muhatap olan sanığın sadece hayali bir isim zikretmekle suçlamadan kurtulmayacağını bilecek yaşam ve adli tecrübeye sahip olması ve gerçekte var olan bir kişiden aracı emanet alması durumunda suçlamadan kurtulmaya yönelik olarak aracı emanet aldığını söylediği kişinin bulunması için daha etkin bir çaba göstermesi gerektiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu değil, hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.” şeklindeki açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın suçlara konu kuşları ismini bilmediği roman bir vatandaştan satın aldığını belirtmesi, savcılıkta alınan beyanında ise bu şahsı getirebileceğini belirtmesi ancak bu yönde bir girişim bulunmaması karşısında sanığın eyleminin katılan ve mağdurlara yönelik ayrı ayrı hırsızlık suçlarını oluşturacağı gözetilmeden; hem ek savunma hakkı tanındıktan sonra uzlaşma kapsamında kalan TCK’nun 165. maddesinden mahkumiyetine karar verilmesi hem de hırsızlık suçundan beraat kararı verilmesi suretiyle, sanık hakkında aynı fiile ilişkin olarak iki kez hüküm kurularak 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

2- 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nun 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2- 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nun 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gözetilerek ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 05.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25329, Karar No: 2016/7128, Tarih: 14.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/25329 E.  ,  2016/7128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluş ve tüm dosya içeriğine göre, suça konu ağaçların bulunduğu arazinin, sanığın dedesinden annesi ile annesinin kardeşlerine kaldığı ve arazi üzerinde herhangi bir taksimin yapılmadığı, sanığın annesi sağ olup sanığın burada hakkının olmadığı ve sanığın annesinin Cumhuriyet savcılığında 03/12/2009 tarihinde verdiği ifadesinde, sanığın suça konu ağaçları keseceğini söylemesi üzerine, hakkının olmadığı gerekçesiyle kesmesine izin vermediğini belirttiği anlaşılmakla, mahkemenin atılı suçun oluştuğu yönündeki kabul ve uygulamasında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisinde yer alan 30/11/2009 tarihli olay yeri inceleme tutanağında, kesilen ağaçların yüklenecek şekilde parçalandığı ve üç ayrı yerde toplanmış vaziyette bulunduğunun belirtilmesi ve tanık ...'nın ağaçları kestikleri sırada ağaçların elektrik tellerine zarar vermesi nedeniyle jandarma görevlilerinin geldiğini beyan etmesi karşısında,eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden, tamamlanmış suç hükümlerinden uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7779, Karar No: 2017/12674, Tarih: 26.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7779 E.  ,  2017/12674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 26.09.2017 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı gelmedi. Davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı şirketin, elektrik abonesi olan müvekkilinden düzenlediği faturalar ile haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek şimdilik 3.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 09.06.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 256.045,90 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 77.178,00.-TL'nin 3.000,00.-TL'lik kısmının dava tarihinden itibaren, 74.178,00.-TL'sinin ıslah (09/06/2015) tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş,; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile kayıp-kaçak bedelinin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren (geçmişe etkili) 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15225, Karar No: 2022/13421, Tarih: 26.05.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/15225 E.  ,  2022/13421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 265. maddesinde "görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla "seçenekli hareketli" ve "amaçlı bir fiil" olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde; hareketin icra vasıtalarının "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alındığında, somut olayda, katılan ve tanık beyanları ile mahkemenin kabulüne göre, sanığın, hakkında 1380 sayılı Yasanın 33. maddesi gereğince idari işlem yapılmak istendiği sırada, katılana hitaben "seni burada görmek istemiyorum, bir daha buraya gelmeyeceksin, seni buradan sürdürürüm" demek suretiyle tehdit yoluyla direndiği gerekçesiyle mahkumiyet kararı verilmiş ise de, sanığın İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünde ziraat teknisyeni olarak görevli olan katılanın görev yerini değiştirme konusunda herhangi bir yetki ve gücü bulunmadığı, anılan sözlerin tartışmanın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde, sonuç almaya elverişli, objektif olarak muhatabı üzerinde ciddi bir korku ve endişe doğuracak nitelikte olmadığından tehdit boyutuna ulaşmadığı ve görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/648, Karar No: 2019/4945, Tarih: 02.12.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/648 E.  ,  2019/4945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacının eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye alacak ve işlemiş faiz için giriştiği takibe itirazın iptâli ve %20 icra inkâr tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile aralarında taşeron sözleşmesi olduğunu, davalının ... A.Ş. ile yaptığı sözleşme ile üstlenmiş olduğu işlerin alt taşeron olarak müvekkili tarafından yapıldığını, davacının yaptığı imalatlara karşılık düzenlediği faturanın ödenmediğini ve icra takibine geçildiğini, davalı şirket aleyhine daha önce diğer bir fatura alacağına ilişkin takip başlatıldığını ve itiraz edilen takip neticesinde açılan itirazın iptâli davasında ... 11 Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2012/679 Esas 2013/443 Karar Sayılı karar ile itirazın iptâline karar verilmiş ve bu karar Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nin 2014/1964 Esas 2015/500 Karar sayılı kararı ile onandığını, davalının iş sahibinden ücreti tahsil edip alt taşeronlarına ödemediğini ve kötüniyetli olduğunu, itirazın iptâlini ve alacağın %20 oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı huzurdaki davanın ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2012/679 Esas sayılı dosyası ile bir ilgisi bulunmadığını, tek başına fatura düzenlenmesinin işin yapıldığı anlamına gelmeyeceğini, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece talimat yolu ile davacının ticari defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi fatura konusu edilen ekstra işler, kule montajı, parke taşı imalatı ve malzemesi açıklamalı fatura içeriği mal ve hizmetin davalı şirkete teslim edilip edilmediği hususunun sadece davacı tarafın defter kayıtları ve faturası üzerinden tespit edilemeyeceği belirtilmiş, yerel mahkemece davacı vekilinin mazeret sunarak duruşma gününü UYAP’tan öğreneceğini beyan ettiği 03.04.2017 tarihli celsede bilirkişi ücreti olarak

1.000,00TL’nin davacı vekilince 2 haftalık kesin sürede karşılanmasına, bu sürede karşılanmazsa bilirkişi delilinden vazgeçilmiş sayılacağının ve kesin mehil içinde ticari defter ve kayıtlarını hazır bulundurmaz ise HMK 220/222 maddeleri gereğince ticari defterlere dayanma delilinden vazgeçmiş kabul edileceğinin davacı vekiline meşruhatlı davetiye ile tebliğine karar verilmiştir. Yerel mahkemece bilirkişi raporunda sadece davacı ticari defterlerinin incelenmesi ile fatura konusu mal ve hizmetin tesliminin tespit edilemeyeceğinin belirtilmesi, davacının 08.02.2018 tarihli beyanında bilirkişi incelemesine gerek olmadığı ve mevcut delillerle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği beyanı, faturanın tek başına işin yapılmasına ve alacağa yetecek delil olmadığı, davacının süresinde delil avansı yatırmaması nedeni ile ticari defterler üzerinde karşılaştırmalı inceleme yapılamadığından ve bu halde ticari defterler üzerinde inceleme yapılması talebinden vazgeçilmiş sayılacağından, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir (HMK 27). Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür (HMK 30). Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma" hakkına sahiptir (Anayasa 36/1). Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin adil yargılanma hakkı ile ilgili 6. maddesine göre ise taraflar; davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak görülmesini, davaya ilişkin savunmaları için gerekli zaman ve kolaylıklara sahip olma, kendini savunma, avukat yardımından yararlanmayı isteme hakkına sahiptir. Bu hakkın unsurlarından olan aleniyet ilkesi hukukumuzda HMK'nın 28. maddede kapsamlı olarak düzenlenmiştir. Belirtilen hukuki dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı ve aleniyet ilkesi ile hak arama hürriyetinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü oturuma katılma imkânı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek, duruşmanın ertelenmesini isteyebilir. Bu isteği kapsayan dilekçenin HMK'nın 445. madde gereğince elektronik ortam olan UYAP üzerinden duruşma saatine kadar gönderilmesi mümkün olup ayrıca fiziki olarak gönderilmesi gerekmez. O halde, HMK’nın 150. maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa, gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği, gerekli masrafın karşılanıp karşılanmadığı incelenerek; gelen tarafın bu mazeret dilekçesine karşı beyanına göre, gerekli değerlendirme yapılmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde;

Mahkemece 03.04.2017 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne, duruşma gününü UYAP üzerinden öğrenmesine ve kesin süre ile ilgili ihtar için davacı vekiline davetiye tebliğine karar verilmiştir. Usul yasalarımızda mazeretin kabulü halinde yeni duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesi şeklinde bir düzenleme olmadığı gibi, kesin süre ile ilgili davacı vekiline çıkarılmasına karar verilen davetiyenin de çıkarılmadığı

anlaşılmıştır. Davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilip duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenmesine karar verilmesi, aynı celsede davacı vekiline çıkarılmasına karar verilen davetiyenin çıkarılmaksızın incelemeye devam edilerek davacının defter incelemesinden vazgeçmiş sayılacağına ilişkin kabul ile davanın reddine karar verilmesi yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken bakiye 42,60 TL harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20654, Karar No: 2014/24545, Tarih: 20.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20654 E.  ,  2014/24545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Muş 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 26.06.2014

No : 2013/457-2014/587

Dava, asgari işçilik oranının belirlenmesi ve yersiz ödenen primlerin istirdatı istemine ilişkindir.

Mahkeme bozma ilamına uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, asgari işçilik oranının tespiti ile davacının eksik işçilik bildiriminde bulunduğu gerekçesiyle davalı Kurumca tahakkuk ettirilen ve ödenen ek prim ve gecikme zammının istirdatı istemine ilişkindir.Mahkemece, bozma ilamı sonrasında yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmişse de, bozma ilamında; ihale konusu işin asgari işçilik oranının belirlinmesi istendiği halde, uygulanması gereken asgari işçilik oranının araştırılmadığı ve bu haliyle bozma ilamının gereklerinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Bozma ilamı sonrasında alınan, mali müşavir, iş hukuku ve sosyal güvenlik uzmanı iktisadi ve idari bilimler fakültesinde öğretim üyesi bilirkişiden oluşan heyet 28.5.2014 tarihli raporunda; 1.3.2014 tarih ve 28928 sayılı resmi gazetede yayımlanan Tebliğ ile dava konusu ihaleli işin asgari işçilik oranının % 6 olarak belirlendiğini ve dava konusu ihaleli işin işçilik oranının % 6 olması gerektiği yönünde görüş bildirmişse de, raporu düzenleyen heyetin içinde teknik bilgiye sahip olması gereken inşaat mühendisi olmadığı raporun yetersiz olduğu anlaşılmaktadır.

Önceki bozma ilamında da belirtildiği üzere; dava konusu ihaleli işin,ocaktan taş çıkarma, konkasörle kırma, boşaltma, istifleme, ve istasyona nakli aşamalarından oluşması, Tebliğin 44. sırasında işçilik oranı % 6 olarak belirlenen işin ise taş

kırmadan ibaret olması gözetildiğinde, uygulanması gereken işçilik oranının % 6 olamayacağı gibi, işin bitiminden sonra yürürlüğe giren Tebliğ hükümlerinin uygulanamayacağı da açıktır.