muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5462, Karar No: 2013/2768, Tarih: 19.02.2013

yapılmıştır. Davacı eş yönünden destekten yoksun kalma tazminatının evlenme tarihine kadar hesaplanması gerekirken bu durumun gözardı edilerek yaşam süresi sonuna kadar hesaplanan tazminat miktarının hüküm altına alınması doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 19/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7007, Karar No: 2010/11426, Tarih: 17.06.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/7007 E.  ,  2010/11426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Müdahil idare süre tutum dilekçesinde ... ve ...'ın adını yazmamakla bu sanıklar yönünden süresinde yapılmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. Maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Müdahil temsilcisinin sanıklar ..., ... haklarındaki temyiz isteminin incelenmesinde;

Kızılağaç Köyü Kalkındırma Kooperatifi Başkan ve Yardımcısı olan sanık ... ile ...'ün bakımı yapılan orman bölmelerinde kesim işinde bizzat çalışmamaları, kesim işini tevzii ettikleri kişilere de damgasız ağaç kesmeleri için bir talimatlarının olmaması itibariyle yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçe ve takdire göre haklarında verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla kurulan hükmün ONANMASINA,

3- Orman temsilcisinin sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyizinin değerlendirilmesinde;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında, 25.09.2005 ... 019/3 sayılı suç tutanağına konu kaçak kesimlerle ilgili araştırmada, kaçak kesimlerin en yakınında ve civarında sanık ...'un çalıştığının tespit edilerek tutanak düzenlendiğinin yazılı olmasına, mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen orman mühendisi bilirkişinin raporunda suça konu ağaçların damgasız olup Y.Tepe 122 nolu bölmede kaldığının bildirilmesine, bir kısım sanıkların savunmalarında kesilen ağaçların tamamının orman idaresine teslim edildiğini beyan etmelerine ve 122 nolu bölme teslim tutanağı fotokopisinden kesilecek ağaçlara 01-370 numaraya kadar dikili damgası yapılmış olduğunun anlaşılmasına göre, mahallinde yeniden keşif yapılıp suça konu ağaçların kesildiği yerin sanığa teslim edilen makta içinde sanık ...'e tevzii edilen 161-260 kök no arasında kalıp kalmadığının ve aynı zamanlarda kesilip kesilmediğinin araştırılması ve orman idaresinden suça konu bölmede üretim ve sürütme işlerinin hangi tarihte bitirildiğinin, sahanın orman idaresince ne zaman teslim alındığının sorulup bunlara ilişkin belgeler dosyaya celbedilip suça konu ağaçların kesim tarihinin bu tarihten önce olup olmadığının belirlenmesinden sonra kesilen ağaçların miktarı da nazara alınarak sahada çalışanların bilgisi olmadan başka şahıslarca kesilmesinin mümkün olup olmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23088, Karar No: 2015/9226, Tarih: 14.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/23088 E.  ,  2015/9226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, yüklenen suçu işlediğine ilişkin kiraladığı aracın olay yerine yakın yerlerde bekleme yaptığının anlaşılması dışında, hükümlülüğüne yeterli, kesin ve inandırıcı hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32369, Karar No: 2016/15131, Tarih: 23.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/32369 E.  ,  2016/15131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/03/2011 tarihinden 23/08/2014 tarihine kadar yükleme boşaltma elemanı olarak çalıştığını, aylık net 999,00TL maaşla çalıştığını, müvekkilin iş akdinin kendisine yüklediği tüm sorumlulukları yerine getirdiğini ancak iş sözleşmesinin haksız şekilde feshedildiğini iddia ederek haksız ve geçersiz feshin iptali ile işe iadesini talep etmektedir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin 4857 sayılı iş kanununun 18. maddesinde yer alan işletmenin işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli sebebine dayanılarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece taraflar arasında feshe yönelik bir bozma sözleşmesinin olmadığı, işverenin anlaşmalı fesih ya da başka bir haklı veya geçerli fesih sebebini ispatlayamadığı anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri süren işçinin, fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içerisinde feshin geçersizliği ve işe iade istemi ile dava açması gerekir. Bu süre hak düşürücü süre olup, resen dikkate alınması gerekir.

İşveren fesih bildiriminde bulunmuş, ancak bunu tebliğ etmemiş olmasına rağmen, örneğin, işçi, işvereni şikâyet ederek, fesih bildiriminin yapıldığı tarihi kesin olarak belirleyecek bir işlem yapmışsa, artık bu tarihin esas alınması uygun olacaktır. Bu anlamda işverenin fesih bildiriminin tebliğden imtina edildiği tutanakların tutulduğu tarih, tutanak düzenleyicilerinin doğrulaması halinde tebliğ tarihi sayılacaktır. Eylemli fesih halinde dava açma süresi, eylemli feshin yapıldığı tarihten itibaren işler. Fesih bildirimine karşı idari itiraz yolu öngören personel yönetmeliği ya da sözleşme hükümleri, dava açma süresini kesmeyeceği gibi, işçinin bu süre içinde hastalığı nedeni ile rapor alması da bu süreyi durdurmayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (15.09.2008 gün ve 2008/1860 Esas, 2008/23531 Karar sayılı ilamımız).

İş sözleşmesinin önel verilerek feshi halinde, dava açma süresi önelin sona ereceği tarihte değil, işverenin fesih bildirimini tebliğ ettiği tarihten başlar.

İş sözleşmesinin önel verilerek feshi halinde, dava açma süresi önelin sona ereceği tarihte değil, işverenin fesih bildirimini tebliğ ettiği tarihten başlar.

Somut uyuşmazlıkta davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin feshinin 21.08.2014 tarihinde davacıya işçiye bildirildiği, davanın ise 23.09.2014 Salı günü açıldığı, bildirim tarihine göre davanın bir aylık dava açma süresi geçtikten sonra açıldığı anlaşılmaktadır. Dava hak düşürücü süre içinde açılmamıştır. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 129.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 23/06/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...............
Yargıtay — Esas No: 2022/11957, Karar No: 2023/92, Tarih: 10.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11957 E.  ,  2023/92 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile irtifak hakkının davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi kararında kararının kesin olduğu belirtilmiş ise de 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin (2) numaralı fıkrasının birinci cümlesinin "Kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin" davalar yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gözetildiğinde, temyiz kanun yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) bendi içinde aynı hususun uygulanması gerektiğinden;

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin kararının kesin olduğuna ilişkin kısmının kaldırılmasına karar verildikten sonra; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili, Çorlu ilçesi, Şeyhsinan Mahallesi 521 ada 22 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve irtifak hakkının davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili tarafından süresi içinde cevap dilekçesi verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin; idarenin Kıymet Takdir Komisyonu tarafından belirlenen kısmının hükmün kesinleşmesi beklenmeksizin davalı tarafa ödenmesine, geri kalan miktarın ise karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesapta tutulmasına, dava konusu irtifak hakkının davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare; irtifak alanının 1.999,99 m² olması gerekirken 1.999,94 m² yazıldığını, faiz hesaplamasının hatalı yapıldığını ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda kapitalizasyon faizi oranı, objektif değer artışı oranı ve irtifak hakkı nedeniyle belirlenen değer düşüklüğü oranının yüksek olduğu ve idareleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin doğru olduğunu, ancak irtifak alanı 1.999,99 m² olması gerekirken 1.999,94 m² yazılması hatalı olduğundan ve 7139 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhâl ödenmesi gerektiğinden bahisle 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; mahkemece tapuya tescil edilen irtifak hakkı 1.999,94 m² olarak kabulü ile hesaplama yapıldığı hâlde davacı idare lehine oluşan usûlî kazanılmış hak ihlâl edilmek suretiyle fazla bedele hükmedildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kapitalizasyon faizi oranı ile objektif değer artışı oranının ve irtifak hakkı nedeniyle belirlenen değer düşüklüğü oranının yüksek olduğu ve idareleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazdan geçen irtifak hakkının kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ve 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ve 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı maddenin son bendi uyarınca taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve irtifak hakkına konu olan 1.999,99 metrekare yüzölçümlü bölüm dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi uygundur.

3.Bilirkişi kurulu raporunda belirlenen bedel dava konusu taşınmaza komşu, benzer özelikteki Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda tespit edilen metrekare birim fiyatı ile uyumludur.

4.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi uygundur.

5.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usûl ve kanuna uygun olup davalı idare vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,10.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3757, Karar No: 2024/5982, Tarih: 04.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3757 E.  ,  2024/5982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1171 Esas, 2023/621 Karar

HÜKÜM : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

(... ve Sınaı Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2015/474 E., 2021/272 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının uzun yıllardır kullanarak meşhur ve maruf hale getirdiği "Katık Döner" markasını adına marka olarak tescil ettirmek maksadı ile 30.12.2011 tarihli 2011/118784 başvuru numarası ile yaptığı başvuru ile 35 ve 43 üncü sınıflarda 07.10.2013 tarihinde marka olarak tescil edildiğini, davalının marka tescilli "ÇOBAN KATIK DÖNER" ismine benzer/aynı "KATIK DÖNER" ismini ve logosunun birebir aynısını ürünlerinin üzerinde, tabelalarında, reklamlarında ve basılı evrak broşürlerinde kullandığını tespit ettiklerini, söz konusu kullanımın davacının tescilli marka hakkının doğrudan doğruya ihlali anlamına geldiğini, benzeri bir markanın tescilli bir markanın ve markanın logosunun birebir aynısının kullanılmasındaki gayenin davacının "ÇOBAN KATIK DÖNER" markasına iltibas yaratmak düşüncesini de kuvvetlendirdiğini, davalı tarafın 2013/51040 sayılı "Antakya Katık Döner + Şekil" başvurusuna istinaden markasını kullanmakta iken itirazları neticesinde markasının tescil edilmediğini, davalı tarafın, 2009/48149 no. ile tescilli "CADDE KATIK" markasını davacı tarafın "ÇOBAN KATIK DÖNER" markasına benzetmek suretiyle kullanmakta olduğunu, 08.01.2013 tarihli devir sözleşmesinin, 'işletme devri ve marka devri' iradesini taşımadığını, Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı 2014/15913 sayılı dosya ile yapılan şikâyetlerinde iddianamenin hazırlandığı ve halen Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/467 E. sayısı ile davanın görülmekte olduğunu, davalı tarafın ceza davası devam ettiği halde halen marka tecavüzünün devam ettiğini, davalı hakkında marka hakkının tecavüzünün önlenmesi adına önlemlerin alınmasına, davacının uğramış olduğu maddi zararı olan [ıslah hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.000,00 TL'nin davalıdan yasal faizi ile tahsilini, davacının markasına olan güvenin azalması ve marka değerinin düşmesi sebebiyle uğramış olduğu manevi zararları olan 5.000,00 TL'nin davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsiline] karar verilmesini talep etmiştir.

(

II. CEVAP

(

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taraf markalarında yer alan "Katık" ibaresinin ayırt edici vasfı haiz olmadığını, Türk Dil Kurumu sözlüğüne bakıldığında "Katık" ibaresinin "isim" olarak nitelendirilmekle anlamı, 'ekmekle karın doyurmak gerektiğinde, ekmeğe katılan peynir, zeytin, helva vb. yiyecek" olarak tanımlandığını, "Katık" ibaresinin tarafların faaliyet gösterdiği yiyecek içecek sektöründe tek başına tescil edilemeyeceğini, yiyecek, içecek sektöründ çeşit, vasıf, cins bildiren "Katık" ibaresi üzerinde kimsenin münhasır hakkının olmasının mümkün olmaması nedeniyle KATIK ibaresi içeren marka yanına bir ek alınmak suretiyle tescil edildiğini, davacı tarafın "Katık" ibaresi üzerinde 35 ve 43 üncü sınıflarda münhasır bir mülkiyet hakkının bulunmadığını, davacının markasının ayırt edici özelliğinin "katık" ibaresi değil "... Katık" ibaresi olduğunu, davalının adına kayıtlı markalardaki ayırt edici ibarenin "Katık" değil "Akd Antakya Katık" ve "Cadde Katık" olduğunu, markalardaki her iki ibarenin bir bütün olarak değerlendirilmek zorunda olunduğunu, davalının 08.01.2013 tarihinde davacının kardeşi ... ... - Katık Döner ve ... ...'dan, ... ... tarafından işletilen Katık Döner isimli işyerini içinde bulunan tüm emtiaları ile birlikte işletilmek üzere 150.000,00 TL karşılığında devraldığını, buna marka hakkının da dâhil olduğunu, taraflar arasındaki sözlü anlaşmanın bu şekilde olduğunu, davalının yaptığı anlaşma neticesinde faaliyete başladığını, bu arada devreden ... ...'ın "... Katık Döner Since 1988 Ağız Tadınız" ibareli markayı ...'a devretmek suretiyle, sözde marka hakkına tecavüz varmış gibi dava açtığını, Cumhuriyet Başsavcılığına şikâyette bulunduğunu, söz konusu durumun dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmekle hakkın kötüye kullanılması olduğunu, davalının en azından 2014/02255 nolu "AKD ANTAKYA KATİK DÖNER N.Ç" marka üzerinde tescil nedeniyle marka kullanım hakkı bulunduğunu, bu markada da "Katık" ibaresinin yer aldığını, kullanımını engelleyen bir durum veya davacı markasına tecavüzün söz konusu olmadığını, davalının CADDE KATIK markasının 2009 yılından itibaren tescilli olduğunu ve bu markayı kullandıklarını, 08.01.2013 tarihli devir sözleşmesi ile 'işletme devri' kapsamına marka devrinin de girdiği, her ne kadar işletme devriyle birlikte satın alınmışsa da hakkı olmasına rağmen davacı markasını kullanmadığını, davalının davacı markası olan "... Katık Döner Since 1988 Ağız Tadınız" ibareli markayı kullanmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI