muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3834, Karar No: 2020/6817, Tarih: 19.11.2020

bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK’nın 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün 07/09/2007 tarihinde teslim edildiği dosya kapsamı ile sabittir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda doğru olarak “gizli ayıp”lı olarak belirtilen bağımsız bölümün dış cephesinde mantolama ve dış cephe boyası ile ilgili ayıplar yönünden; bu ayıpların mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu ya da oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman fark edebileceği ile (bağımsız bölümün teslim tarihi, varsa ihbar tarihi ve dava tarihi de göz önünde bulundurularak) yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yer verilmediği anlaşılmaktadır. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK’nın 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin ve diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, bilirkişiden, tarafların sunabileceği deliller de göz önünde tutularak “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu ya da oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman fark edebileceği) zaman dilimi dikkate alınarak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı yönünde taraf ve yargı denetimine esas olacak şekilde gerekçeli rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bentte bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8303, Karar No: 2014/5586, Tarih: 24.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8303 E.  ,  2014/5586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ... hakkında ırza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma, diğer sanıklar hakkında zorla kaçırıp alıkoyma suçuna yardım etme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma, diğer sanıklar hakkında reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçuna iştirak etmekten mahkûmiyetlerine

Mahalli mahkemece bozma üzerie verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlüler ..., ... ve ... hakkında verilen kararların incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, katılan vekili ve hükümlüler ... ve ... ile hükümlüler ... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık... hakkında verilen kararın incelenmesinde;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından, hükümlünün hükümden sonra 28.04.2011 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, mahallinde hükümlünün gerçekten ölüp ölmediği araştırılarak sonucuna göre mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmaya gerektirmiş, hükümlünün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7495, Karar No: 2013/1727, Tarih: 27.02.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/7495 E.  ,  2013/1727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava niteliği ve içeriği itibariyle 494 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın aidiyetinin tespitine ilişkindir.

Tapuda kayıtlı, taraflar arasında ortaklığın giderilmesi davasına konu olduğu belirlenen, 494 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan temyize konu muhdesat niteliğindeki binanın davacı ... ve arkadaşlarının miras bırakanı ... ... tarafından meydana getirildiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre davalı ...’in sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki; mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç ve oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 718. maddesi hükmünde, arazi üzerindeki mülkiyetin kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi, mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm .../..

2012/7495-2013/1727 S.2

verilemez. Ne var ki, "çoğun içinde azın da bulunduğu," kuralı ışığında somut olaya bakıldığında muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

2012/7495-2013/1727 S.2

verilemez. Ne var ki, "çoğun içinde azın da bulunduğu," kuralı ışığında somut olaya bakıldığında muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kısmen kabulü ile anılan taşınmazlar üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, davacının mülkiyet tespitine ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, taşınmaz üzerinde davacı tarafın da paydaş olduğu gözetildiğinde, yargılama sonunda hükmedilecek karar ve ilam harcı ile avukatlık ücretinin, toplam muhdesat değerinin (zemin bedeli hariç) davalı taraf payına isabet eden bölümü üzerinden hesaplanması gerekirken dava değerinin muhdesatın toplam değerine göre belirlenmesi dahi isabetsiz, davalı ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de; yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm yerinin 1 numaralı bendindeki "...kabulü..." ve "...aidiyetinin…" sözlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine sırasıyla "...kısmen kabulü..." ve "...tarafından meydana getirildiğinin..." sözlerinin yazılmasına, hükmün 2 numaralı bendinde yazılı bulunan “4531,39 TL” ve “3424,89 TL” ile 5 numaralı bendinde yazılı bulunan “8152,89 TL” rakamlarının çıkarılmasına, yerlerine sırasıyla “2265,70 TL”, “1159,20 TL” ve “4445,73 TL” rakamlarının yazılıp eklenmesine, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 27.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1850, Karar No: 2020/5884, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/1850 E.  ,  2020/5884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/107 E. - 2017/588 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasının kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... (...) Mahallesi, 5656 ada 1 , 5654 ada 1 ve 5657 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan temyiz harcının davacı idareden alınmasına ve peşin alınan temyiz başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25492, Karar No: 2015/11962, Tarih: 28.05.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25492 E.  ,  2015/11962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Dairemiz'in 21.10.2013 tarih 2013/9158 Esas, 2013/14928 Karar sayılı karar düzeltme isteminin reddine ilişkin ilamın, karar düzeltme isteyenden 218,00 TL para cezası alınmasına ilişkin bölümünün tavzih yolu ile düzeltilmesi istenmekle; dosya incelendi.

5411 sayılı Bankacılık Yasası'nın 140. maddesinde; TMSF'nin her türlü vergi, resim ve harçtan muaf olduğu belirtilmiş olup TMSF'nin karar düzeltme isteminin reddi halinde, HUMK'nun 442/3. maddesi uyarınca para cezasından sorumlu tutulmaması gerekmesine rağmen Dairemizin 21.10.2013 tarihli 2013/9158 Esas, 2013/14928 Karar sayılı ilamında maddi hata yapılarak para cezası alındığı anlaşıldığından tavzih isteminin kabulü ile, Dairemizin para cezası alınmasına ilişkin hüküm bölümünün kaldırılmasına karar verilmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle tavzih isteminin kabulüne, Dairemiz'in 21.10.2013 tarih Esas, Karar sayılı ilamının "anılan Kanun'un 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir yazılmasına" kısmının karardan çıkarılmasına yerine "para cezası alınmamasına" ibaresinin eklenmesine ve ilamın bu şekilde tavzihine, dosya esasının bu şekilde kapatılmasına, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4053, Karar No: 2015/3105, Tarih: 02.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/4053 E.  ,  2015/3105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/377-2013/686

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, müstakilen ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı, 03/05/2012 tarihinde davalıdan satın aldığı 2741 ada 7 parselde bulunan 3 nolu bağımsız bölümün, davalı tarafından haksız kullanımı nedeniyle 2013 yılı Ocak, Şubat, Mart aylarına ilişkin toplam 4.500-TL ecrimisilin tahsilini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın piyasa rayicinin altında satılması nedeniyle Şubat ayı sonuna kadar bedelsiz oturma konusunda anlaşıldığını, Şubat ayında tahliye gerçekleşmeyince tarafların iki aylık sözlü kira anlaşması yaptığını, Mart ve Nisan ayı kira bedellerinin ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, 2741 ada 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan 3 nolu bağımsız bölümün, 03/05/2012 tarihli resmi akitle davacı tarafından davalıdan satın alındığı ve tescil kaydının davacı adına oluştuğu, taşınmazın 01/04/2013 tarihinde davacıya teslim edildiği sabittir.

Bilindiği, gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır.

Somut olayda davacı, dava konusu taşınmazın davalı tarafından Ekim ayına kadar kullanılmasına izin verdiğini iddia etmiş, davalı ise Şubat ayına kadar davacının onayı ile taşınmazı kullandığını ve bu dönem için herhangi bir bedel kararlaştırılmadığını savunmuştur.

Bu durumda, taşınmazın Şubat ayına kadar bedelsiz olarak davacı onayı ile kullanıldığını davalının kanıtlaması gerekir. Başka bir deyişle, onayla kullandığını ispat yükü davalıdadır.

Somut olayda davacı, dava konusu taşınmazın davalı tarafından Ekim ayına kadar kullanılmasına izin verdiğini iddia etmiş, davalı ise Şubat ayına kadar davacının onayı ile taşınmazı kullandığını ve bu dönem için herhangi bir bedel kararlaştırılmadığını savunmuştur.

Bu durumda, taşınmazın Şubat ayına kadar bedelsiz olarak davacı onayı ile kullanıldığını davalının kanıtlaması gerekir. Başka bir deyişle, onayla kullandığını ispat yükü davalıdadır.

Öte yandan, davalının aylık 1.500-TL’den iki aylık 3.000-TL’yi satışa aracılık eden komisyoncu Erbil Güldoğan’a ödediği hususu taraflar arasında tartışmasızdır. Satışa aracılık eden ve kullanım bedelinin ödendiği komisyoncunun davacı tanığı olarak alınan beyanında satım esnasında davalının taşınmazı Şubat ayında boşaltabileceğini söylediği, davacının ise kredi borçlarından dolayı bu kadar bekleyemeyeceğini belirtmesi üzerine Eylül-Ekim ayında boşaltma konusunda tarafların anlaştıkları, kararlaştırılan tarihte davalının tahliye etmemesi üzerine, davalının tekrar süre istediği ve gecikmeden dolayı tazminat ödemeyi kabul ettiği, Kasım ve Aralık ayı kullanım bedellerinin, Aralık ve Ocak ayında 1.500-TL olarak ödendiği belirtilmiştir.

Davacı tanığının bu beyanına karşılık, davalı Şubat ayına kadar davacı onayıyla taşınmazı kullandığı yönünde tanık göstermediği gibi başkaca delil de ileri sürmemiştir. Bu durumda davalı savunmasının ispat edildiği söylemez.

Hâl böyle olunca, davacının maliki olduğu taşınmazın 2013 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarında davalı tarafından haksız olarak kullandığı ve önceki dönem için aylık 1.500.-TL bedel ödendiği saptanmış bulunduğundan, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4123, Karar No: 2013/4082, Tarih: 25.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/4123 E.  ,  2013/4082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Şişli 7. İcra Müdürlüğü’nün 2009/7309 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Büyükçekmece 3. İcra Müdürlüğü’nün 2009/1303 sayılı Talimat dosyasında yapılan 13.03.2009 günlü hacze konu menkullerin davacı üçüncü kişi şirkete ait olduğunu, borçlu ile ilgisinin bulunmadığını, haczi 16.03.2009’da öğrendiklerini belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir

Mahkemece: “dava dosyasının 02.07.2009 ve 11.02.2010 tarihli oturumlarda işlemden kaldırıldığı, daha öncesinde arka arkaya mazeret dilekçesi sunan davacı vekilinin son olarak 24.11.2011 günlü oturumda da mazeret dilekçesi gönderdiği, ancak talebinin davayı uzatmaya matuf olduğu, HMK’nin 320/4. maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleştiği“ gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

İstihkak davaları İİK’nin 97/11. maddesi uyarınca genel hükümler dahilinde basit yargılama usulüne tabidir.

Davanın açıldığı tarih itibarı ile 1086 sayılı HUMK hükümleri yürürlüktedir. 6100 sayılı HMK ise hükümden önce yürürlüğe girmiştir.

Dava dosyasının 02.07.2009 ve 11.02.2010 tarihlerinde işlemden kaldırıldığı, 24.11.2011 tarihli oturumda ise davacı vekilinin mazeret dilekçesinin talebinin davayı uzatmaya matuf olduğu gerekçesiyle reddedildiği, böylece HUMK’nin 409. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilebilmesi için aranan koşullar hali hazırda gerçekleşmiş olduğundan davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibarı ile doğru bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 25.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15659, Karar No: 2014/4462, Tarih: 11.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/15659 E.  ,  2014/4462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A- Hırsızlığa teşebbüs suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre, temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin bu suçtan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B- Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocukların,... İlköğretim Okulu'nun kantin camını hırsızlık yapmak amacıyla kırmaları şeklindeki eylemlerinin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5395 sayılı Kanun'un 3/a-2 maddesine göre kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuk için suça sürüklenen çocuk ifadesinin kullanılması gerekirken sanık ifadesinin kullanılması,

2- Suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1 ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesi dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/2 maddesi gereğince, yasal olarak tayin edilen zorunlu müdafiinin ücretinin suça sürüklenen çocuklara yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

3- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesi dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/2 maddesi gereğince, yasal olarak tayin edilen zorunlu müdafiinin ücretinin suça sürüklenen çocuklara yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/03/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.