muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6191, Karar No: 2018/2467, Tarih: 29.03.2018

Bu bağlamda uygulamada, taraflardan biri veya vekili hakim havalesini taşıyan yenileme dilekçesini mahkeme kalemine ibraz ettiğinde; Hukuk Ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 14. maddesinin emredici hükmü uyarınca, ilgili kalem personeli tarafından dava dosyası incelenmeli ve dosyanın işlemden kaldırma tarihinden bir ay geçtikten sonra yenilendiğinin belirlenmesi halinde, yenileyen tarafça yatırılması gereken harç miktarı hesaplanarak bu miktarı mahkeme veznesine yatırması için yazılan müzekkere yenileme talebinde bulunan tarafa verilmeli ve harcın yatırılması sağlanmalıdır. Açıklanan bu işlemler yönetmelik hükmüne aykırı olarak mahkeme kalemince yerine getirilmemiş ve yargılama sırasında harcın yatırılmadığı anlaşılmış ise, Mahkemece, Harçlar Kanununun 7. maddesinde belirtilen harcın verilecek uygun bir kesin süre içinde yatırılması için yenileyene muhtıra tebliğ edilmelidir. Mahkemece verilecek süre içinde ilgilinin yenileme harcını yatırması halinde davaya kaldığı yerden devam edilmeli, harcın yatırılmaması halinde ise 492 sayılı Harçlar Kanununun 30.maddesi ve HMK.nun 150/5.maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmelidir. Kalem personeli ve yargıcın; Harçlar Kanunu, Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Hukuk Ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin emredici hükümlerinden kaynaklanan işlemleri yapmamaları nedeniyle harcın yatırılmaması sonucu davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gibi ağır neticeye davacının (yenileyenin) katlanmasını istemenin adalet ve hukuka güven ilkesiyle bağdaşmayacağı açıktır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 344 maddesi(1086 Sayılı HUMK 426/D) de açıklanan yorum ve ilkeler doğrultusunda benzer düzenleme içermekte, eksik harç yatırılmasını temyiz edene yükletilecek bir kusur ve yanılgı olarak görmeyip bunu verilecek ek süre ile çözmektedir.

Somut olay da açıklanan şekilde gelişmiş; 23.10.1996 tarihinde dosya işlemden kaldırılmış, davacının, dosyanın işlemden kaldırıldığı 23.10.1996 gününden itibaren bir ay içinde harçsız yenileme talebinde bulunması olanaklı iken, bu süreyi geçirdikten sonra, 11.12.1996 günü peşin harcı ödemeden davayı yenilemiş; mahkemece davacı vekiline 05.03.1997 gününde harcın yatırılması için 10 günlük süre verilmiş davacı vekili aynı gün harcı yatırmıştır. Bu durumda yenileme talebinde bulunan davacı vekilince mahkemece verilen süre içerisinde harcın tamamlanmış olması karşısında dava yenilenmiş sayılacağından davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

2-Birleştirilen dava bakımından;

2-Birleştirilen dava bakımından;

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; 810 parsel sayılı taşınmazın 151 parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluştuğu ancak tersimat hatası bulunduğu ileri sürülmektedir. Öncelikle tersimat hatası bulunup bulunmadığının araştırılması, ondan sonra davalılar-birleştirilen davacıların iyiniyetli olup olmadığı hususu üzerinde durularak yukarıda anlatılan ilkelere göre soruşturma ve inceleme yapılması gerekirken noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; Mahkemece yukarıda açıklanılan şartların oluştuğunun tespiti halinde karardan önce ödenmesi gereken bedel var ise depo kararı verilmesi gerekirken bedel depo edilmeden davanın kabulüne karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-birleştirilen dosya davalısı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

29.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3958, Karar No: 2020/8141, Tarih: 29.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/3958 E.  ,  2020/8141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme, tehdit, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Müşteki sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan sanık ...’un temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye kısmen aykırı olarak ONANMASINA,

II) Müşteki sanık ... hakkında hakaret, müşteki sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz, katılan sanık ... hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kararın gerekçe ile hüküm kısmında katılan sanık ... hakkında TCK’nın 157/1-c maddesi ile uygulama yapıldığı belirtilmiş ise de, eylem dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçu olarak doğru şekilde belirtildiğinden bu husus yerinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Diğer temyiz itirazlarının reddi,

Ancak;

1- UYAP üzerinden alınan nüfus kayıt örneğine göre, müşteki sanık ...’nın hüküm tarihinden sonra 10.07.2016 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 64. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereği kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sınır komşusu olan katılan sanık ... ile müşteki sanık ...’in aralarında var olan sınır anlaşmazlığı nedeniyle, katılan sanık ...’in kendi taşınmazına sarkan müşteki sanık ...’e ait ağaçları zarar verme kastıyla kesitiği iddia olunan olayda; 01.12.2014 tarihli bilirkişi heyet raporunda katılan sanık ... tarafından budanan (kesilen) ağaçların gelişimlerinde, budamadan dolayı hayatlarını sıkıntıya sokacak bir durum olmadığı, ağaçların hali hazırda sağlıklı oldukları, ağaçların hayatlarını olumsuz etkileyecek biçimde zarar verilmediğinin belirtilmesine rağmen bilirkişi heyet raporuna neden itibar edilmediği karar yerinde tartışılıp, katılan sanığın kastına yönelik değerlendirme yapmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

3- Tanık ...'in soruşturma aşamasındaki beyanında müşteki sanık ...'in katılan sanık ...’e "bu ağaç dallarını bir daha kesersen senin bir tarafına sokarım" dediğini duyduğu, kovuşturma aşamasında bu beyanını doğrulamasına rağmen tanık beyanına neden itibar edilmediği tartışılmadan soyut iddia gerekçesiyle hakaret suçundan beraat kararı verilmesi, (6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırmaya tabi)

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 29.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13107, Karar No: 2023/700, Tarih: 20.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/13107 E.  ,  2023/700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların olay tarihi olan 30.01.2007'de gündüz vakti saat 17.00 sıralarında şikâyetçinin sorumlusu olduğu ve yatılı bölge ilköğretim okulunda bulunan pansiyonun kilerine camını kırmak suretiyle girip, içeriden 110,00 TL değerinde malzemeleri çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocukların hırsızlık eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 152/1-a, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri gereğince 6 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin 30.01.2007 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

... (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2011 tarihli ve 2011/5 Esas, 2011/37 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının ve suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-1 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, DÜŞMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6348, Karar No: 2010/19151, Tarih: 13.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/6348 E.  ,  2010/19151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

TTK.'nun 690. maddesi göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 588/1. maddesi gereğince bono bedeli hem yazı hem de rakamla gösterilmesine karşın iki bedel arasında fark bulunursa, yazı ile belirlenen bedele itibar olunur. Ancak, bu kural rakam ile değeri bildirilen bölümde tahrifat yapılmaması halinde uygulanır. Tahrifat yapıldığının saptanması halinde senedin tahrifattan önceki miktar için geçerli sayılması gereklidir ( HGK. 14.05.2003 Tarih 2003/12-347 E. - 2003/345 K. ).

Yukarıda açıklanan ilkenin somut olaya uygulanmasına gelince; borçlu tarafından icra mahkemesine sunulan itiraz dilekçesinde, bonoda rakamla değer bildiren bölümün başlangıçta ( 1.000.- TL ) olarak düzenlenmesine rağmen sonradan, bu rakama üç sıfır ilave edildiği ileri sürülmüştür. HUMK'nun 275. maddesi gereğince çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren bu konuda mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre ve yukarıdaki ilkeler gözönüne alınarak karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16254, Karar No: 2014/8790, Tarih: 02.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/16254 E.  ,  2014/8790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2013/462-2013/1098

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira ilişkisinin davacıya devredilmesi nedeniyle davalı belediye tarafından davacı kiracıdan tahsil edilen devir bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece,vergi mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve talep halinde dosyanın vergi mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının davalı belediyeye ait çay ocağı niteliğindeki taşınmazın önceki kiracı ile olan kira ilişkisinin tarafına devredilmesini istemesi üzerine davalı belediye tarafından bu isteğin kabul edildiğini ve davacı ile 01.01.2010 başlangıç tarihli12 ay süreli kira sözleşmesi imzalandığını, sözleşme düzenlenirken kiralananın üç yıllık kira bedeli olan 26100 TL'nin devir bedeli olarak ödenmesinin istendiğini, aksi takdirde sözleşmenin imzalanmayacağının belirtildiğini, bu nedenle 17.05.2010 tarihinde 26100 TL'yi davalı belediyeye ödemek zorunda kaldığını belirterek haksız ve yasal olmayan bir tahsilat niteliğindeki 26100 TL'nin 17.05.2010 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tahsiline karar vermesini istemiştir. Davalı vekili, davacının, kiralananı önceki kiracıdan devralmak istediğini beyan etmesi üzerine encümenin 26/05/2010 tarihli kararı ile devrin kabul edildiğini, davacı ile kira sözleşmesi düzenlendiğini, devir ücretlerinin 19.11.2009 tarihli 22/297 sayılı Eskişehir Büyükşehir Belediyesi meclisi kararı ile kabul edilen 2010 yılı gelir tarife cetvelinin 64 üncü maddesi gereği tahsil edildiğini, bahse konu olan meclis kararının halen yürürlükte olduğunu, tarafları bağladığını, dava konusu işlemin dayanağını oluşturan işlemin idari nitelik taşıdığından idari işlemler aleyhine açılacak iptal davalarında idari yargının görevli olduğunu belirterek davanın görev (yargı yolu) yokluğu nedeniyle reddini savunmuştur. Mahkemece, davaya konu tahsilatın Eskişehir Büyükşehir Beledeyesi Meclisi'nin bir kararına dayandığı, dayanak işlem idari nitelik taşıdığından ve idari işlemler aleyhine açılacak iptal davaları idari yargı makamlarında çözümleneceğinden idari yargı yolunun görevli olduğundan bahisle dosyanın bu davaya bakmakla görevli ve yetkili Eskişehir Vergi Mahkemesince değerlendirilmesi için mahkemenin görevsizliğine, talep halinde dosyanın Eskişehir Vergi Mahkemesi' ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 01.01.2010 başlangıç tarihli, 12 ay süreli kira sözleşmesi ile çay ocağı nitelikli taşınmazın davacı kiracıya kiralandığı hususunda uyuşmazlık yoktur. Davacı, kira ilişkisi kurulurken davalı tarafından tahsil edilen devir bedelinin iadesini istemektedir. Taraflar arasındaki temel hukuki ilişkinin kira ilişkisi olduğu ve uyuşmazlığın kira ilişkisinin devrinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Kiraya ilişkin hükümler, umumiyet itibariyle mülga 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Kanununda ve 818 Sayılı Borçlar Kanununun 248-299. maddeleri ile, 1.7.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı TBK.nun buna denk gelen 299-378. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler karşısında, kira ilişkisinin özel hukuk ilişkisi olduğu, buna bağlı olarak uyuşmazlıkların sözleşmeye bağlılık ilkesi gereğince çözümlenmesi gerekeceği her türlü izahtan vareste bulunmaktadır.

Öte yandan, 2577 sayılı Kanunun 2/1 maddesinde, idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı iptalleri için menfaatleri ihlal edilenler tarafından açılan davaların idari dava olduğu tarif edilmiştir. Buradaki idari işlemin dayanağı, kamu gücünün kullanılmasından kaynaklanan, kamuya üstün hak ve yetkiler tanıyan idari sözleşmelerdir.

Somut olayımızda, az yukarıda açıklandığı üzere taraflar arasındaki ilişki, kira sözleşmesinden kaynaklanan özel hukuk ilişkisidir. Bu nedenlerle, uyuşmazlığın çözümünde görevli yargı yeri idari yargı olmayıp, adli yargıdır. Davanın açıldığı tarih itibarıyla HMK. 4/a maddesi gereğince davaya bakmakla görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir. Mahkemece işin esası incelenerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Kabule göre de, yargı yoluna ilişkin görevsizlik kararları HMK’nun 20.maddesi anlamında bir görevsizlik kararı olmayıp mahkemece, talep halinde dosyanın ilgili idare- vergi mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/50, Karar No: 2017/469, Tarih: 19.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/50 E.  ,  2017/469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vasi Atanması

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemenin yetkisizlik kararı verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesi'ne açılan davada; ...Çocuk Mahkemesi'nin 15.12.2006 tarih 2006/297 sayılı kararı ile koruma altına alınan ...'nin kısıtlanarak kendisine vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olması nedeni ile Yetkisizlik kararı verilmiştir. ...Sulh Hukuk Mahkemesi'nce de, Damla'nın son ikametinin “...Yaşam Aile Danışma Merkezi İnegöl/Bursa” olduğu gerekçesi ile ...Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle Yetkisizlik kararı verilmiş, Karar temyiz incelemesi nedeni ile dairemize gönderilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 411. maddesi uyarınca vesayet işlerinde yetkili mahkeme kısıtlının yerleşim yeri mahkemesidir. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 7/g maddesine göre; kişilerin yerleşim yeri adreslerinin nüfus aile kütüklerinde bulunması zorunludur. Bu kanuna dayanılarak çıkartılan Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliğinin 13/1 maddesinde ise yerleşim yeri adreslerinin tutulmasında kişinin yazılı beyanının esas alınacağı hükme bağlanmıştır. Adres beyan formundaki bildirimler aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir. Kısıtlanması istenilen ...'nin dosya içerisine alınan nüfus kaydına göre yerleşim yeri adresinin ... olduğu anlaşılmıştır. Somut olayda kısıtlanması istenilenin yerleşim yerine göre yetkili mahkemenin belirlenmesi gerekmektedir. Dolayısı ile davanın açıldığı tarih itibariyle kısıtlanması istenilen ...'nin yerleşim yeri ... olduğundan mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 19.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/40897, Karar No: 2015/9721, Tarih: 26.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/40897 E.  ,  2015/9721 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... 3-... 4-... vekili avukat ... ile 1-... 2-... vekili avukat ... 3-... 4-... aralarındaki dava hakkında Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.12.2011 gün ve 2006/43 2011/437 sayılı hükmün Dairemizin 5.6.2014 tarih ve 2013/31748 2014/17829 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 5,20 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 26/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.