muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7624, Karar No: 2023/6035, Tarih: 07.12.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.12.2020 tarihli ve 2017/584 Esas, 2020/823 Karar sayılı kararıyla; davalı davacı erkeğin eşine 'salak,aptal,sen sus' diyerek hakarette bulunduğu, evin kilidini değiştirdiği ve eşine fiziksel şiddet uyguladığı, davacı davalı kadının ise başka bir erkekle birlikte olarak güven sarsıcı davranışlar sergileyerek sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, bu haliyle boşanmaya neden olaylarda kadının ağır, erkeğin hafif kusurlu olduğu, erkeğin zina sebebine dayalı olarak açmış olduğu davanın ise ispat edilemediği gerekçesi ile erkeğin zina sebebine dayalı davasının reddine, asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 700,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, ortak çocuk ...'in velâyetinin babaya verilmesine, ortak çocuklar ...,...'in velâyetinin anneye verilmesine, ... için aylık 300,00 TL, ... için aylık 250,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadının tazminat taleplerinin reddine, erkek yararına 7.000,00 TL maddî ve 7.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, ortak çocuk ...'in velâyet düzenlemesi, iştirak nafakalarının miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası ile tazminat talepleri, aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, reddedilen zina sebebine dayalı davası, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli, 2021/492 Esas, 2022/1256 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin kararının usul ve kanuna uygun olduğu belirtilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen ve aleyhe hükmedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası, nafakaların miktarı ve ...’in velâyeti yönünden; davalı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, zina sebebine dayalı davasının reddi, kusur belirlemesi ve tazminatların miktarı yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen ve aleyhe hükmedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası, nafakaların miktarı ve ...’in velâyeti yönünden; davalı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, zina sebebine dayalı davasının reddi, kusur belirlemesi ve tazminatların miktarı yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 15.11.2022 tarihli 2022/7092 Esas, 2022/9285 Karar sayılı ilamı ile; dosya kapsamında davacı davalı kadının dava dışı üçüncü erkek şahıs ile mesajları bulunduğu, kadının adli soruşturma dosyasındaki ifadesinde, dava dışı üçüncü kişi ile mesajlaştığını ve bu kişinin kız arkadaşının da mesajları eşine gönderdiğini belirterek kişiler hakkında şikayetçi olduğu, “kişilerin huzur ve sükununu bozma” suçundan yapılan soruşturma sonunda kadın ile üçüncü erkek şahıs arasındaki mesajlaşmaların rızaen gerçekleştirildiğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, tanık ifadeleri ve adli soruşturma evrakına göre, dosya kapsamındaki mesajların kadın ile dava dışı üçüncü erkek şahıs arasında yapıldığı ve mesaj kayıtlarının erkeğe üçüncü kişinin kız arkadaşı tarafından gönderildiğinin sabit olduğu, mesaj içeriklerinde “En yakın zamanda tekrar tadına bakmak dileğiyle canım” ve “Sen sıkıntı yaşama diye sana yakın apart bulduk yine yaranamıyorum” şeklinde yazışmalar bulunduğu, zinanın varlığının erkek tarafından dosyaya sunulan mesajların içeriği, adli soruşturma evrakı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı ile sübut bulduğu, erkeğin zinaya dayalı boşanma davasının kabulü gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesi Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına, bozma sebebine göre her üç dava ve fer'îler yönünden yeniden hüküm kurulması gerekeceğinden tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkeğin eşine 'salak,aptal,sen sus' diyerek hakarette bulunduğu, evin kilidini değiştirdiği ve eşine fiziksel şiddet uyguladığı, kadının dosya kapsamında dava dışı üçüncü erkek şahıs ile mesajları bulunduğu, mesaj içeriklerinde “En yakın zamanda tekrar tadına bakmak dileğiyle canım” ve “Sen sıkıntı yaşama diye sana yakın apart bulduk yine yaranamıyorum” şeklinde yazışmaların bulunduğu, zinanın varlığı erkek tarafından dosyaya sunulan mesajların içeriği, adli soruşturma evrakı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı ile sübut bulduğu, bu haliyle boşanmaya neden olaylarda, kadının ağır, erkeğin hafif kusurlu olduğu, ortak çocuklar 2005 doğumlu ... ve 2016 doğumlu ...'in yaşamına annenin yanında devam ediyor olması, annenin velâyet sorumluluğunu ihlal ettiğine dair olgunun olmayışı nazara alınarak velâyetlerinin anneye verildiği, ağır kusurlu kadının tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddedildiği, erkek yararına kusur dereceleri, paranın alım gücü, boşanmakla en azından eşinin desteğinden yoksun kalacağı, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı, kişilik haklarına yapılan saldırı nazara alınarak maddî ve manevî tazminata hükmediliği gerekçesi ile asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 161 ve 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 700,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, ortak çocuk ... ergin olduğundan velâyeti hususunda karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuklar ... ve ...'in velâyetinin anneye verilmesine, ... için aylık 300,00 TL tedbir aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, ... için aylık 250,00 TL tedbir, aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, kadının tazminat taleplerinin reddine, erkek yararına 7.000,00 TL maddî ve 7.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası ile tazminat talepleri, aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2.Davalı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünde İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların boşanma davalarının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesi, tarafların talep ettiği maddî ve manevî tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı, erkek yararına hüküm altına alınan maddî ve manevî tazminatın miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların boşanma davalarının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesi, tarafların talep ettiği maddî ve manevî tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı, erkek yararına hüküm altına alınan maddî ve manevî tazminatın miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 161 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenler yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2006/12215, Karar No: 2007/923, Tarih: 01.02.2007

**1. Hukuk Dairesi         2006/12215 E.  ,  2007/923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSKİLİP ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/07/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı annesi D... A...’ın ..ada ..ve .. ada ..parsel sayılı taşınmazdaki payını kendisinden mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı oğlu Ş..a tapuda satış göstererek temlik ettiğini, işlemin gerçek bir satış olmadığını ileri sürüp tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalı, annesinin paraya ihtiyacı nedeniyle taşınmazları kendisine sattığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, işlemlerin danışıklı olduğu iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; tarafların miras bırakanı Döne Ardoğan'ın çekişme konusu .ve .parsel sayılı taşınmazlardaki payını 12.1.1999 tarihli akitle davalı oğluna temlik ettiği görülmektedir.

Davacı, miras bırakanı tarafından yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.  Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olduğulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın ölümünden önce uzun süre davalı ile birlikte yaşadığı, yaşlılık maaşı aldığı ve mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalının özellikle 11.7.2006 tarihli oturumundaki " annesinin abisi ve yengesine kızıp hissesini ona verdiği" şeklindeki beyanı, dosyaya yansıyan tüm belge ve bilgiler ile tanık beyanları yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın diğer mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazalı olarak dava konusu taşınmazlardaki paylarını davalıya devrettiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar vermek gerekirken yanılgılı değerlendirmelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.2.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1011, Karar No: 2012/22287, Tarih: 18.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1011 E.  ,  2012/22287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ... ... vekili, ... adına da temyiz talebinde bulunmuş ise de; bu kişinin katılma talebi olmadığı gibi hakkında verilen bir katılma kararı da bulunmadığından, bu şahsın temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE,

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın ilk ifadesinden itibaren kazadan önce alkol aldığı için aracı kendisinin kullanmadığını, ölen arkadaşlarının aracın ön tarafında, kendisinin ise aracın arka tarafında yatar vaziyette olduğuna ilişkin tutarlı savunması, sanığın ve ölenlerin bulunduğu ... plakalı otomobilin kaza sonrasında çekilen görüntülerinde, aracın arka koltuğuna kadar olan ön ve orta kısımlarının tamamen hasar görmüş olduğunun anlaşılması, sanığın ölen arkadaşları ile birlikte alkol aldıklarını beyan eden restoran çalışanı tanıklar ..., ... ve ...'ın, sanığın restorandan çıktığı sırada yürüyemeyecek durumda olması nedeni ile aracın arka koltuğuna bindirildiğine ilişkin beyanları, kazadan hemen sonra sanığın hastaneye sevki sırasında sanığın uyumasını önlemek için sorular soran acil tıp teknisyeni tanık ...'nun sanığın "aracı sen mi kullanıyordun" şeklindeki sorusuna sanığın evet anlamında kafasını salladığı şeklinde beyanda bulunsa da tanığın bu soruyu sorduğunda sanığın bilinç durumunu tespit edemediklerine ilişkin beyanı dikkate alındığında kaza sırasında sanığın aracı kullandığına ilişkin her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanık savunmalarının maddi olaya aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçun sabit olup mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2140, Karar No: 2017/1178, Tarih: 14.06.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/2140 E.  ,  2017/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Sakarya 1. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 12.13.2015 gün ve 2014/1522 E.-2015/252 K. sayılı kararın temyizen incelenmesinin davalı Kurum vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 15.02.2016 gün ve 2015/10499 E., 2016/1812 K. sayılı kararı ile;

(...Dava, 1479 sayılı Kanun hükümleri gereğince sigortalı baba üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla ölüm aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1982 yılında yaşamını yitiren sigortalı eşi üzerinden 1479 sayılı Kanun hükümleri gereğince kendisine ölüm sigortasından aylık bağlanan davacı hak sahibi kız çocuğunun, bu kez 1989 yılında ölen anılan Kanuna tabi sigortalı babası üzerinden de ölüm aylığı bağlanması için 12.03.2014 tarihinde yaptığı başvurunun davalı Kurumca reddedilmesinden sonra işbu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanunun “Eş ve çocuklara, ana ve babaya tahsis yapılması” başlığını taşıyan 45. maddesinin 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanunla değişik 2. fıkrasının (c) bendinde, sigortalının; 18 yaşını (veya ortaöğretim yapması halinde 20 yaşını, yükseköğretim yapması halinde 25 yaşını) doldurmamış veya yaşları ne olursa olsun çalışamayacak durumda malûl bulunan çocukları ile geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak koşulu ile yaşları ne olursa olsun evlenmemiş kız çocuklarına aylık bağlanacağı belirtilmiş, daha sonra 04.10.2000 günü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile bentteki “geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak” koşulu, “bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmama, bu kanunlar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almama” olarak değiştirilip 1479 sayılı Kanunun “Ölüm aylığının kesilmesi” başlıklı 46. maddesinin 2. fıkrasına, “Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olanı ödenir.” cümlesi eklenmiş, ancak, söz konusu KHK, Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 gün 61/34 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

İptale konu düzenleme daha sonra bu kez kanun koyucu tarafından 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve anılan (c) bendini değiştiren 4956 sayılı Kanunun 23. maddesiyle benimsenerek, sigortalının evli olmayan/boşanan/dul kalan kız çocuklarına ölüm aylığı bağlanabilmesi için “geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak” şartı, “bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmama, bu kanunlar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almama” olarak değiştirilmiş, aynı zamanda 46. maddenin 2. fıkrasına da “Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olanı ödenir.” cümlesi yeniden eklenmiştir.

Diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve “Ölüm aylığının hak sahiplerine paylaştırılması” başlığını taşıyan 34. maddesinde, sigortalının evli olmayan, boşanan, dul kalan kızlarına ölüm aylığı bağlanabilmesi, bu Kanun kapsamında veya yabancı bir ülke mevzuatı kapsamında çalışmama veya kendi sigortalılığı nedeniyle gelir veya aylık bağlanmamış olma koşullarına bağlanmış, “Aylık ve gelirlerin birleşmesi” başlıklı 54. maddede ise bu Kanuna göre bağlanacak aylık ve gelirlerin birleşmesi durumunda, hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm aylığına hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak aylığının bağlanacağı hüküm altına alınmıştır.

Anılan yasal düzenlemeler kapsamında dava irdelendiğinde; bu tür ölüm sigortasından aylık tahsislerinde, ayrık durumlar dışında genel kural olarak hakkı doğuran olay tarihinde yürürlükte olan yasal mevzuatın uygulanması gerekmekte olup buna göre sigortalı babanın yaşamını yitirdiği gün itibarıyla yürürlükteki 1479 sayılı Kanunun 45. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendinde yer alan, geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak koşulunun, eşi üzerinden ölüm aylığı almakta olan davacı yönünden gerçekleşmediği belirgindir. Diğer taraftan, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren yasal değişiklikle, bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan davacı hakkında 45. maddedeki aylık bağlama engeli kaldırılmış ise de bu kez 46/2. madde düzenlemesine göre kendisine çift aylık bağlanamayacağı ve eşi üzerinden bağlanan aylığın daha fazla olması halinde, babası üzerinden de aylık bağlanamayacağı ortadadır. Giderek 01.10.2008 günü yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun hükümleri kapsamında da aynı değerlendirme geçerli olmaktadır ve sonuç olarak 1479 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde, eşi üzerinden dul aylığı almakta olan davacıya, hakkı doğuran olay tarihi itibarıyla yürürlükteki yasal mevzuat gereğince, babası üzerinden ölüm aylığı tahsis edilemeyeceği gibi süreç içerisindeki yasal değişiklikler karşısında da çift aylığa hak kazanamadığı açıktır.