muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13454, Karar No: 2025/3075, Tarih: 16.04.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/13454 E.  ,  2025/3075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/918 E., 2019/784 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuk ...'in çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile suça sürüklenen çocuk ...'in, çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, eylemin bıçak kullanılarak cebir ve tehditle gerçekleşmesi nedeniyle cezanın artırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, teşdit uygulanıp takdiri indirim hükümleri uygulanmadan karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

C. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle, katılan mağdurun beyanında geçen market sahibi tanığın dinlenmediğine, yargılamada hiçbir doğrudan tanık dinlenmeyip olayı mağdur ... mağdurun annesi tarafından öğrenmiş olan okul müdür yardımcısı, rehber öğretmenin dinlendiğine, tanığın varlığı bilindiği ve ulaşmanın mümkün olduğu hallerde, yalnızca dolaylı tanık beyanlarının esas alınarak hüküm kurulmasının da delillerin önemliliği, önceliği prensibiyle bağdaşmayıp kararın usule ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun soyut beyanı, savunma, muayene raporları ve tüm dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair katılan mağdurun soyut beyanı dışında mahkumiyete yeter her türlü şüpheden uzak kesin inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1189, Karar No: 2021/4323, Tarih: 25.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/1189 E.  ,  2021/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu olan 104, 142, 470, 686, 892, 1050, 1051, 240, 778 ve 120 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde yer alan, dava dilekçesinde belirttiği muhdesatların vekil edenleri tarafından meydana getirildiğini, ortaklığın giderilmesi davasında bir kısım maliklerin aidiyet iddiasını kabul ettiğini, davalıların kabul etmemesi nedeni ile vekil edenlerine eldeki davanın açılması için süre verildiğini belirterek, dava dilekçesinde miktarları belirtilen zeytin ve incir ağaçları ile binaların vekil edenleri tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, 778 ve 120 parsel sayılı taşınmazların kök muristen kaldığını, 686, 1050, 1051 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ev ve müştemilatının davacılara ait olduğunu, 686 parsel sayılı taşınmazdaki 15 incir ağacı ile 1051 parsel sayılı taşınmazlardaki incir ağaçlarının, yine 104 ve 142 parsel sayılı taşınmazlardaki 2/3, 240 parsel sayılı taşınmazın 1/3 bölümündeki ve 892 parsel sayılı taşınmazdaki ağaçların davacılara ait olduğunu kabul ettiğini beyan etmiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazlarda yıllar önce taksim yapıldığının ve taksim sonucu herkesin kendi yerini kullandığının gerçek dışı olduğunu, kök murislerinin vefatından bu yana davacıların dava konusu taşınmazları kullanıp hiçbir şekilde bedel ödemediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazlarda yıllar önce taksim yapıldığının ve taksim sonucu herkesin kendi yerini kullandığının gerçek dışı olduğunu, kök murislerinin vefatından bu yana davacıların dava konusu taşınmazları kullanıp hiçbir şekilde bedel ödemediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 120 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ve 27.05.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda belirtilen 20 adet 15-16 yaşlarında incir ağacı ile 295 adet 20-25 yaşlarında zeytin ağacının, 142 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ve 38 adet 20-25 yaşlarında zeytin ağacı ile 28 adet 12-15 yaşlarında incir ağacının, 104 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan 33 adet 15-16 yaşlarında incir ağacı, 25 adet 15-16 yaşlarında incir ağacı ile 19 adet 15-16 yaşlarında incir ağacının, 778 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan 26 adet 15-20 yaşlarında zeytin ağacı, 50 adet 3-4 yaşlarında zeytin ağacı ile 35 adet 15-20 yaşlarında incir ağacının davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine, 686 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan 14 adet 15-16 yaşlarında incir ağacı, 2 adet 5-6 yaşlarında erkek incir ağacı ve 2 katlı betonarme ev ile sayalık tabir edilen yapının, 470 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ve 27.05.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda belirtilen 60 adet 3-4 yaşlarında incir ağacının davacı ... tarafından yapıldığının tespitine, 1051 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ve 16 adet 6-7 yaşlarında incir ağacının davacı ... tarafından yapıldığının tespitine, davacıların 240, 892 ve 1050 parsel sayılı taşınmazlar yönünden açmış oldukları davanın reddine, davacıların mülkiyet tespitine yönelik isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili, davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacılar vekili ile davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Tüm dosya içeriği ve toplanan delillere göre, dava konusu taşınmazlarda, tarafların malik olduğu, Mahkemece 30.04.2014 tarihinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, dava konusu taşınmazlar üzerinde çoğunlukla zeytin, incir ve bir kısım meyve ağaçları ile, ev, ahır vs gibi yapıların olduğu, Mahkemece, dinlenen tanık beyanları doğrultusunda, davacıların bir kısım muhdesat iddialarının kabul edilip, bir kısmının redde konu olduğu anlaşılmaktadır.

2. Tüm dosya içeriği ve toplanan delillere göre, dava konusu taşınmazlarda, tarafların malik olduğu, Mahkemece 30.04.2014 tarihinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, dava konusu taşınmazlar üzerinde çoğunlukla zeytin, incir ve bir kısım meyve ağaçları ile, ev, ahır vs gibi yapıların olduğu, Mahkemece, dinlenen tanık beyanları doğrultusunda, davacıların bir kısım muhdesat iddialarının kabul edilip, bir kısmının redde konu olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacılar dava dilekçesinde, 892 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının aidiyetinin tespitini talep etmişler, Mahkemece 30.04.2015 tarihinde yapılan keşifte, bahse konu parselin başına gidildiğinde, davacılar tarafından zeminde gösterilen parselin aslında 891 parsel sayılı taşınmaz olduğunun fen bilirkişisi tarafından belirlendiği, üzerinde zeytin ağaçlarının olduğunun, 892 parsel sayılı taşınmazda ise 6-7 tane gelişmemiş kurumuş zeytin ağaçlarının bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, dava konusu 892 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhdesatlarla ilgili olarak, keşif sırasında davacı tarafça dava ile ilgisi olmayan dava dışı 891 parselin gösterildiği, dolayısı ile 892 parsel ile ilgili iddianın ispatlanamadığı gerekçesi ile bu parsel bakımından davanın reddine karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, dava konusu taşınmazların ve tespiti talep edilen ağaç sayılarının fazla olması, her iki taşınmazın komşu taşınmaz olması nedenleri ile, dava dilekçesinde 892 parsel olarak yazılan taşınmazın keşif sırasında 891 parsel sayılı taşınmaz olduğunun anlaşılmasının maddi hataya dayalı olduğunun kabul edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olmuştur. O halde, Mahkemece yapılması gereken iş, bahse konu taşınmaz hakkındaki taleplerin, tanık beyanları doğrultusunda değerlendirilerek, toplanmış delillere göre bir karar verilmesi olmalıdır.

Yine, Mahkemece, 1050 parsel bakımından yapılan değerlendirme de, davacı vekilinin keşifteki beyanında 1050 parsel üzerinde ev ve müştemilatın bulunmadığını sadece ...'ın damının bulunduğunu ifade etmesi ve dava dilekçesinde talep edilen muhdesatın zeminde mevcut olmaması, ayrıca bu parsel bakımından davacı tarafın herhangi bir tanık dinletmemesi sebebi ile söz konusu parsel bakımından da iddianın ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacılar, dava dilekçesinde, 1050 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ev ve müştemilatın davacılardan ... ... ait olduğunu beyan etmiş, keşifte, söz konusu parselin başına gelindiğinde, davacılar vekili söz alarak, dava dilekçesinde 1050 parsel üzerindeki ev ve müştemilat olduğu beyan edilmiş ise de, 1050 parsel üzerinde sadece ...’ın damı olduğunu, ev ve müştemilat olmadığını, davacı tanıklarının bu parselle ilgili bilgi sahibi olmadığından dinletmek istemediklerini beyan etmiş, davalı tanığı İlhan Belkan ise, parsel üzerindeki hayvan damının davacı ... tarafından yapıldığını beyan etmiştir. Bu parselle ilgili bilirkişi raporunda ise, taşınmaz üzerinde dam bulunduğu, damın, 108 m2 yüzölçümlü olduğu, duvarlarının tuğla ile örüldüğü, 20 tane hayvan barındırabileceğinin ve üzerinin kiremit ile örtülmüş olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacıların dava dilekçesinde,1050 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ev ve müştemilatının tespitini istediği, keşifte taşınmaz üzerinde dam olduğunun belirlendiği, davacı tanıklarının dinlenilmesinden vazgeçilmiş ise de, davalı tanığının damın davacı ... tarafından yapıldığının ifade edilmesine rağmen, damın, tespiti talep edilen müştemilat kapsamında değerlendirilmemesi yanlış olmuştur.

3. Bilindiği üzere, muhdesatın tespiti davalarında, davanın konusu (müddeabih) muhdesat iddiasını kabul etmeyen davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) olup, buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nin 326/2. madddesi uyarınca yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden davalıların tapudaki hisseleri gözönünde bulundurulmak suretiyle sorumlu tutulmaları gerekir.

Hal böyle olunca, hüküm altına alınan harç ve yargılama giderlerinin az yukarıda açıklanan dava değeri esas alınarak hesaplanması ve hesaplanan bu miktarlardan da davalıların tapudaki hisseleri gözönünde bulundurulmak suretiyle sorumlu tutulmaları gerekirken, dava konusu muhdesatın tamamı esas alınmak suretiyle harç ve yargılama gideri hesaplanması ve bu miktarların da davalılardan payları oranında alınmaması doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca, hüküm altına alınan harç ve yargılama giderlerinin az yukarıda açıklanan dava değeri esas alınarak hesaplanması ve hesaplanan bu miktarlardan da davalıların tapudaki hisseleri gözönünde bulundurulmak suretiyle sorumlu tutulmaları gerekirken, dava konusu muhdesatın tamamı esas alınmak suretiyle harç ve yargılama gideri hesaplanması ve bu miktarların da davalılardan payları oranında alınmaması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan kararın (2) nolu bendinin davacı temyizi yönünden ve (3) nolu bendinin davalı ... vekili ve ... vekilinin temyizi yönünden açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, tarafların sair temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 25.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10309, Karar No: 2018/2532, Tarih: 02.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/10309 E.  ,  2018/2532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 04.12.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, 841 parsel sayılı taşınmazı lehine, parseline komşu tapulama harici bırakılan taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın haksız ve yersiz olarak açıldığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davasının kabulü ile, ... Merkez Karabayır Köyünde bulunan 841 parsel lehine, fen bilirkişiler ... ve ... tarafından düzenlenen 21/01/2015 tarihli raporda boşluk olarak tespit dışı bırakıldığı belirlenen 1.alternatif olarak gösterilen A ve B rakamlarının toplamlarından oluşan 109,12 m²'lik alan aleyhine geçit hakkı tesisi ile tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Zorunlu geçit hakkı, mülkiyet hakkının kanundan doğan dolaylı bir sınırlaması olduğundan bu tür sınırlamalar ancak, mülkiyet hakkına konu taşınmazlar için söz konusu olabilir.

Taşınmaz mallarda mülkiyet hakkı, kural olarak o taşınmazın tapu siciline tescil edilmesi ile doğar. Tapu siciline kayıtlı olmayan bir taşınmaz üzerinde mülkiyet hakkının varlığından söz edilemez. Mülkiyet hakkının kanundan doğan dolaylı sınırlamaları, bir yasa hükmü gereği kendiliğinden doğmayıp ancak belli koşulların varlığı halinde hak sahibine bir talep hakkı tanıdığından bu kısıtlamaların doğması için tapu siciline tescil edilmeleri gerekir. Ayrıca zorunlu geçit hakkı, taşınmaza bağlı bir irtifak hakkı olduğundan Türk Medeni Kanununun 780. maddesi uyarınca da bu hakkın doğumu için tescil şarttır. Yine aynı kanunun tapu siciline ilişkin 1000. ve 1008. maddelerinde de bu irtifak hakkının tapu siciline tescil edilmesi gerekliliği belirtilmektedir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; 841 parsel lehine, fen bilirkişiler ... ve ... tarafından düzenlenen 21/01/2015 tarihli raporda boşluk olarak tespit dışı bırakıldığı belirlenen 1.alternatif olarak gösterilen A ve B rakamlarının toplamlarından oluşan 109,12 m²'lik alan aleyhine geçit hakkı tesis edilmiştir. Mahkemece, tapusuz taşınmazın aleyhine geçit tesis edilemeyeceği gözönünde bulundurularak dava konusu taşınmazın geniş paftası getirtilerek, tapulama harici yer geçit alternatiflerine dahil edilmeden farklı alternatifler değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken belirtilen hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

02.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11072, Karar No: 2023/10296, Tarih: 20.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/11072 E.  ,  2023/10296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/540 E., 2016/269 K.

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar ..., ... ve ... haklarında ayrı ayrı banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar ..., ... ve ... haklarında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'ın temyiz istemi; suçun sübutuna ve suç işleme kastı bulunmadığına, ilişkindir.

2. Sanık ...'nin temyiz istemi; suçun sübutuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, eksik inceleme ile usul, yasaya ve hukuka aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

3. Sanık ...'nin temyiz istemi; suçun sübutuna ve suç işleme kastı bulunmadığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanıklar ... ve ...'nin yetkilisi olduğu ve sanık ...'nin de çalışanı olduğu firmadan aranan katılana, sigorta ücretinin iadesi konusunda yardımcı olunacağının belirtilmesi, akabinde katılanın kartından bilgisi ve rızası dışında alışveriş sitelerinden farklı tarihlerde harcama yapılması, gelen ürünlerin sanıklar ... ve ... tarafından kargo şubesinden alınması iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların, katılana ait kredi kartını değişik zamanlarda birden fazla kez kullandıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası gereği tayin olunan cezalarından aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca arttırım yapılmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Katılanın anlatımını doğrulayan Finansbank'a ait kredi kartının hesap ekstresi ve sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik tevilli savunmaları ile tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında, sanıklar ..., ... ve ...'ın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Katılanın anlatımını doğrulayan Finansbank'a ait kredi kartının hesap ekstresi ve sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik tevilli savunmaları ile tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında, sanıklar ..., ... ve ...'ın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar ..., ... ve ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli kararında, sanıklar ..., ... ve ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri konusu dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanıklar ..., ... ve ...'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9879, Karar No: 2017/7271, Tarih: 10.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/9879 E.  ,  2017/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 50/1, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Hükmolunan adli para cezası taksitlendirilen sanık hakkında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarın TCK'nın 52/4. maddesi yerine, infaz aşamasına ilişkin 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince yapılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1-c numaralı bendinin çıkarılarak yerine ''Sanığın kişiliği ve sosyo- ekonomik durumuna göre verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nın 52/3 .maddesi gereğince 60 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmesi ve hükmün 1-e. bendinin hükümden çıkarılarak yerine "TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi suretiyle suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.