muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1853, Karar No: 2020/908, Tarih: 10.02.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/1853 E.  ,  2020/908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 05/02/2013 tarihinde Cumhuriyet Cad.Şengel İş Merkezi N:80 ... adresinde bulunan ve müvekkil sigorta şirketince sigortalı olan işyerinin, bulunduğu cadde üzerindeki rögarın tıkanması ile davalı kuruma ait kanalizasyon borularından geri tepen pis sular nedeniyle zarara uğradığını, bu zararın müvekkili sigorta şirketince karşılandığını, kusurlu olan davalı ... aleyhine rücu edilerek tahsili için ... 2. İcra Müdürlüğünün 2013/3743 sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, ancak davalı kurumca yasal süresi içinde borca itiraz edildiğini ve takibin durduğunu belirterek davalının haksız ve kötü niyetli vaki itirazlarının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; tek yanlı olarak yapılan ekspertiz tespitinin kabul edilemeyeceğini, müvekkili kurumun dava konusu eylemin gerçekleşmesinde herhangi bir kusurunun bulunmadığını, zararın meydana geldiği yerin iş yerinin bodrum katı olup mevzuata göre bu yerin sığınak olduğunu, böyle bir yerde ürün teşhirinin doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre;Davanın kabulü ile davalının ... 2. İcra Müdürlüğün 2013/3743 sayılı takip dosyasını yapmış olduğu itirazın iptaline, takip konusu borcu takip dosyasında belirtilen tarih itibariyle işleyecek faizi ile ödemesine, şartlar oluşmadığı için icra inkar tazminatı talebinin reddine,karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, iş yeri sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine dayalı itirazın iptali davasıdır.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, iş yeri sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine dayalı itirazın iptali davasıdır.

Davacı, davalının sorumluluğunda olan rögarın tıkandığı iddiası ile sigortalı iş yerinde oluşan ve sigortalıya ödenen hasarın tahsili talep edilmiş, mahkemece keşif sonucu aldırılan bilirkişi raporunda; davalı ...’ye ait rögarın geri tepmesi sonucu sigortalı işyerinin bodrum katı tavanından geçen pis su borularının sızması nedeniyle sigortalı işyerindeki eşyalarda zarar meydana geldiği, mimari projede sigortalı işyerinin zemin katının dükkan, bodrum katın ise depo olarak düzenlendiği, fakat bodrum katın projeye uygun yapılmadığı ve depo alanı ile sığınağın birleştirildiği, zararın meydana geldiği yerin sığınak olduğu,ancak benzer işyerlerinin kullanım biçiminin aynılığı, kiracıların kullanım alanlarını genişletmek için herhangi bir tamir tadilat yapmadan kiraladıkları alanları kullanmış olmaları, bodrumda ayrı bir sığınak alanı olmadığından bodrumun iştigal alanı sayılması ve sigortalının bu zararın meydana gelişinde bir kusuru olmadığı tespit edilmiş ve mahkemece işbu bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmişse de varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir.

Zarar; bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere davalının sorumluluğunda bulunan rögar hattının yetersizliği sebebiyle meydana gelmiş, davalı vekili; zararın meydana geldiği yerin iş yerinin bodrum katı olup mevzuata göre bu yerin sığınak olduğunu, böyle bir yerde ürün teşhirinin doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da; mimari projede sigortalı işyerinin zemin katının dükkan, bodrum katın ise depo olarak düzenlendiği, fakat bodrum katın projeye uygun yapılmadığı ve depo alanı ile sığınağın birleştirildiği, zararın meydana geldiği yerin sığınak olduğu belirtilmiş olup; sigortalı işyerinin projeye aykırı olarak kullanılması tesis sahibi olan davalının BK'nın 58. maddesi hükmüne göre zarardan sorumluluğuna ilişkin illiyet bağını ortadan kaldırmaz ise de; sığınağın mevzuat hükümlerin haricinde projeye aykırı kullanılması halinde sigortalının davranışları zararın artmasına etken olup 818 Sayılı BK 43 ve 44. maddeleri gereği davacının (sigortalının) müterafık kusuru dikkate alınarak tazminattan belirlenecek oranda indirim yapılması mümkün olabilir. Buna göre; sigortalının müterafık kusurunun da değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle, yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5974, Karar No: 2019/17416, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5974 E.  ,  2019/17416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde toplu iş sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini, toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ödenmesi gerekin hafta tatili, genel tatil ve akti tatil alacaklarının ödenmediğini belirterek anılan alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, toplu iş sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dairemizce davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığının ayrı ayrı belirlenmesi,cumartesi çalışmaları için toplu iş sözleşmesi gereği %75 zamlı ücret hesaplaması yapıldığı, dosyada yer alan bordolarda anılan günler için zamsız tahakkuk ettirilen ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda banka kayıtları getirtilerek ödeme kanıtlanır ise yalnız zam oranının hüküm altına alınması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiştir. Bozma kararı üzerine mahkemece eski kararda direnilmiştir. Direnme kararının taraflarca temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu tarafından, Mahkemece direnme adı altında verilen kararın gerçekte daha önce Özel Dairece incelenip değerlendirilmeyen yeni olgu ve gerekçeye dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu gerekçesiyle kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevinin Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye ait olduğu kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dairemizce tekrar yapılan incelemede aşağıdaki gibi karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Talep Konusu dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi; "İşçilerin yurt içi ve yurt dışı harcırahları konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.

2-Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Talep Konusu dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi; "İşçilerin yurt içi ve yurt dışı harcırahları konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.

Görev unvanları (pozisyonları) Maliye Bakanlığı'na seyyar görevli olarak vize ettirilen işçilere, uygulamanın yapıldığı her yıla ait Bütçe Kanunu hükümleri uyarınca seyyar görev tazminatı ödenir. Harcırah ve Seyyar görev tazminatları mutat ödemelerle birlikte ödenir.

İşyerine geçici görevle gelen işçilere imkânlar ölçüsünde yatacak yer temin edilir. Geçici görev yolluğuna hak kazanan işçiler, yeni işyerlerinde günlük normal çalışma sürelerinin dışında ek çalışma yaptıkları takdirde, normal günlük çalışma süreleri aşan kısımlar için bu toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre ayrıca fazla mesai alırlar" düzenlemesini içermektedir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 6552 sayılı “İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanun”un 89 uncu maddesi ile değiştirilen 6245 Sayılı Harcırah Kanununun 3/g maddesi ise;"Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde ise il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller ve kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerleri ifade eder." hükmünü içermektedir.

6360 sayılı Kanun ile tüm büyükşehir belediyelerinde belediye sınırının il mülki sınırı haline getirilmesi ''memuriyet mahalli'' tanımının uygulanmasında tereddütlere yol açtığından, uygulamada birliğin sağlanması için Maliye Bakanlığı tarafından 27.11.2014 tarihli ve 29188 sayılı Resmi Gazete'de "Harcırah Kanunu Genel Tebliği" yayımlanmıştır. Buna göre;

"Yapılan düzenleme ile büyükşehir belediyeleri dışında kalan belediyelerde eski uygulamanın devamı sağlanmış, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde görev yapan memur ve hizmetliler için yeni bir memuriyet mahalli tanımı yapılmıştır.

Söz konusu düzenleme ile büyükşehir belediyelerinde il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla;

1-Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler,

Söz konusu düzenleme ile büyükşehir belediyelerinde il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla;

1-Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler,

2-İlçe belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller,

3-Kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerler, memuriyet mahalli olarak belirlenmiştir.

Böylece büyükşehir olan illerde; ilçe sınırları içinde ilçe belediye merkezi ile yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler memuriyet mahalli olarak kabul edilmiş, aynı ilçe sınırları içinde belediye merkezi ile yerleşim özellikleri itibarıyla bütünlük arz etmeyen yerler ise memuriyet mahalli dışı kabul edilerek harcırah ödenmesi imkanı getirilmiş, ayrıca ilçe belediyelerinin yerleşim yerlerinin birbirlerine yakınlaşması hatta birbirleri ile sınır oluşturacak şekilde iç içe girmesi nedeniyle ilçe sınırları dışına çıkmakla birlikte birinci fıkrada belirtilen yerler ile bütünlük arz eden ve aralarında yerleşim özellikleri bakımından ayrım bulunmayan yerler de memuriyet mahalli olarak kabul edilmiştir.

Bu nedenle; 30.03.2014 tarihinden sonra yapılan görevlendirmelere ilişkin olarak, idarelerce yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile bu yerlerin devamı niteliğinde olan yerlerin belirlenmesinde; yerleşim özellikleri bakımından konut, işyeri, meydan, okul, kamu binaları gibi resmi ve özel bütün yapıların topluca bulunduğu ve insanların yerleşmek amacıyla bir arada yaşadığı aralarında boşluk bulunmayan yerler ile bu bütünlüğün kesintisiz olarak devam ettiği yerlerin dikkate alınması ayrıca bu yerlerin dışında kalmakla birlikte kurumlarınca sağlanan servis araçları veya bu mahiyetteki taşıt araçları ile ulaşım sağlanan (her gün gidiş dönüş olmak üzere) yerlerin de memuriyet mahalli olarak belirlenmesi gerekmektedir." düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda, davacı 2014 yılı Nisan ve Aralık ayları arasında seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde toplu iş sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Mahkemece, Bakanlık tarafından seyyar görev puantaj cetvellerinin gönderildiği, ancak bu cetvellerde davacının hangi yerde görevlendirildiği ve görev yerinin memuriyet mahalli olup olmadığının yazmadığı, görevlendirmelerin seyyar görev tazminatına esas olabilecek nitelikte olmadığı belirtilerek talebin reddine karar verilmiştir. Ancak, dosya içeriğine göre, davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerleri gösteren çizelgelerin gönderildiği ve davacının yaptığı görev unvanının 2014 yılı için seyyar görev tazminatı alabilecek işçiler arasında Maliye Bakanlığına vize ettirildiği anlaşılmaktadır. Davalı Bakanlık tarafından gönderilen yazıda, 6360 sayılı Kanun gereğince Büyükşehir Belediyesi sınırları il mülki sınırı sayıldığından, davacıya seyyar görev tazminatı ödemesi yapılmadığı belirtilmiştir.

Bu durumda, 6360 sayılı Kanun sonrası memuriyet mahallinin belirlenmesinde ayrı düzenlemeler getirildiği gözetilerek 6552 sayılı torba Kanun ile değiştirilen Harçlar Kanunu 3/g maddesi ve buna ilişkin çıkartılan genelgedeki düzenlemeler doğrultusunda ve gerekirse defterdarlıktan da sorularak davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığı ayrı ayrı belirlenmelidir. Bu düzenleme ve görevlendirmeler sebebi ile seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenerek sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı ... davalı arasındaki diğer sorun davacının hak kazandığı akti tatil ücretinin miktarı konusundadır.

Toplu İş Sözleşmesinin 31. maddesinin Cumartesi Çalışmalarında İşçilere Verilecek Ücret başlıkcı "C" alt bendinde ;"Akdi tatil günü olan Cumartesi günü çalıştırılacak işçilere her bir saat fazla çalışmaları için verilecek ücret normal bir günlük çıplak yevmiyesinin saat başına düşen miktarının %75 yükseltilmesi suretiyle ödenir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, hükme esas alınan bilirkişi raporunda cumartesi çalışmaları için toplu iş sözleşmesi gereği %75 zamlı ücret hesaplaması yapılmıştır. Dosyada yer alan bordolarda anılan günler için zamsız tahakkuk ettirilen ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda banka kayıtları getirtilerek ödeme kanıtlanır ise yalnız zam oranının hüküm altına alınması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2470, Karar No: 2025/1123, Tarih: 27.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2470 E.  ,  2025/1123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/995 E., 2023/326 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sapanca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/289 E., 2021/340 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Sakarya ili, Sapanca ilçesi, ... Mevkii, 372 ve 376 parseller bir bütün hâlindeyken toplam 1020 m² olarak 23.12.1966 tarihinde köy heyeti kararıyla müvekkilinin dedesi ...'a satıldığını, buna rağmen söz konusu taşınmazın bedelsiz ve haksız bir şekilde tapuda Sapanca Belediyesine intikal edildiğini, müvekkilinin zilyetindeki taşınmazını geri almaya yönelik talebini içeren 06.01.2015 tarih ve 82 kayıt sayılı dilekçesinin sadece 372 No.lu parsel açısından dikkate alınıp satışın gerçekleştirildiğini, 376 No.lu parselin satışının haksız bir şekilde müvekkilinin ablasının oğlu olan ...'e yapıldığını, dava konusu taşınmazın uzun yıllardan beri zilyedinin müvekkili olması nedeniyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddesi uyarınca da taşınmazın davacı adına tescilinin gerektiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile müvekkili adına tapuya kayıt ve tesciline, tapu iptal ve tescil yönündeki talebi uygun görülmez ise davaya konu taşınmazın rayiç bedelinin tespit edilerek dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde; dava konusu 376 parsel sayılı taşınmaz 1960'lı yıllarda yapılan kadastro çalışmaları ile birlikte diğer davalı ... Belediyesi adına tapulandığını ve üzerinden zamanaşımı süresinin geçmesi ile birlikte Sapanca Belediyesinin tapusunun kesinleştiğini, dava konusu 376 parsel ve davacının üzerine kayıtlı 372 parsel sayılı taşınmazların dedesi ... tarafından kullanıldığını, dedesinin vefatından sonra evlatları tarafından kullanıldığını, davacının üzerine kayıtlı 372 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki evi dedesi ...'ın inşa ettiğini, ancak dava konusu 376 parsel sayılı taşınmaz üzerine yapılan evi ...'ın bilgisi dahilinde kendilerinin inşa ettiğini, dava konusu 376 parsel üzerinde evinin bulunması nedeniyle ve 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 16 maddesi hükmü gereğince 376 parselin tarafına satılması için Sapanca Belediyesine yapmış olduğu başvurunun olumlu olarak değerlendirildiğini, Sapanca Belediyesinin 22.484,87 TL rayiç bedel ile mezkur taşınmazı tarafına sattığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; öncelikle karşı tarafça talep edilen hak ve alacak için zamanaşımı ve hak düşürücü süre savunmasında bulunduklarını, dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki evveliyatını incelediklerinde 1987 yılında tapuda belediye adına tescil edildiğini, fakat Güldibi Köy Tüzel Kişiliği adına yapılan herhangi bir tescil işlemine rastlanılmadığını, davacı tarafın satın alma hususundaki iddiasının doğru olduğunu varsayılsa dahi, dava konusu taşınmazın, harici satım tarihi itibariyle, köy ihtiyar heyetinin satış yetkisi kapsamında olmadığından satış işleminin geçersiz olduğunu, tapuda kayıtlı bir gayrimenkulün ve payın kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla mülk edinilmesinin kural olarak mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu Güldibi Mahallesi 376 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan eski 60 No'lu parselin kadastro tespit tarihinin 17.01.1989 tapuya tescil tarihinin ise 17.01.1989 olduğu, 23.12.1966 tarihli köy heyeti satış kararının resmi biçimde yapılmadığından hukuken geçersiz olduğu, belediye meclisi kararı ile satışın yapıldığı buna ilişkin 06.03.2019 tarihli ve 87 sayılı Sapanca Belediye Encümeni kararının bulunduğu, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16. maddesi uyarınca davalı ...'ün yapı kayıt belgesi sahibi olduğu, dava konusu taşınmaz üzerinde bir konutu bulunduğu ve 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 18/e hükmü uyarınca taşınmaz alımına, satımına, takasına, tahsisine Belediye Meclisi ve Encümeni tarafından karar verilebileceği gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ...'ün de tıpkı davacı gibi ... mirasçılarından olduğu, yaptırılan kolluk araştırmasında davaya konu parselde davalı ... ve ailesinin uzun süredir ikamet ettiği hususunun tespit edildiği, idari işlem niteliğindeki belediye meclis kararı ile belediye encümen kararının idarece geri alındığı ya da idari yargıda iptal edildiğine yönelik bir iddia olmadığı gibi bu yönde bir delil de bulunmadığı anlaşıldığına göre İlk Derece Mahkemesi kararı isabetli olmuşsa da davalılardan ... vekil ile temsil edilmediği hâlde İlk Derece Mahkemesince davalı ... de vekil ile temsil edilmiş gibi ücreti vekalet yönünden karar verilmesi doğru değilse de bu hususa yönelik istinaf sebebi ileri sürülmediğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; 02.10.2018 tarihli Sapanca Belediye Meclis Toplantısında 376 numaralı parselin satışı söz konusu olduğunda kardeşler arasında muvafakat olmadan yerin satılmaması konusunda karar alınmasına ve bu doğrultuda diğer kardeşler tarafından hazırlanan 03.10.2018 tarihli 376 numaralı parselin satışının durdurulması talep konulu dilekçeye rağmen 376 numaralı parselin satışının müvekkilin ablasının oğlu olan ...'e yapıldığını, kadastro işlemi yapılmamış ve henüz tapusu çıkmamış taşınmazların satışının muhtar senedi ile yapılabileceğini, dava konusu taşınmaza yönelik murise yapılan satış işleminin 442 Sayılı Köy Kanununun 44. maddesine uygun olduğunu, davalılardan ... kendisini vekil ile temsil ettirmediğinden lehine vekalet ücreti takdir edilmeyeceğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, tapu iptali tescil, olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, özellikle davalı ... lehine hükmedilen vekâlet ücreti yönünden istinaf sebebi yapılmayan hususlar temyiz aşamasında ileri sürülemeyeceğinden davacının temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.