muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/588, Karar No: 2013/15542, Tarih: 09.09.2013

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihi itibari ile, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden(... Merkez mah. ve ... Kale Mah.) kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1730, Karar No: 2011/8433, Tarih: 23.12.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1730 E.  ,  2011/8433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti ve tapu kaydının beyanlar hanesine şerh verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının iştirak halinde taşınmaza malik olduğu bu nedenle dava konusu muhdesatın tapunun beyanlar hanesinde gösterilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de mahkemece varılan sonuç dosyada toplanan delillere uygun düşmediği gibi, hükmün gerekçesi de yasal düzenlemelere aykırı olmuştur.

Duraksamadan belirtmek gerekirki 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19/2 maddesi hükmü uyarınca kadastro tespitinden önce meydana getirilen muhtesatların istem halinde tapu kaydının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verileceği kuşkusuzdur.

Öte yandan ; gerek yürürlükten kaldırılan 743 sayılı eski Medeni Kanun ve gerekse halen yürürlükte bulunan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhtesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tabi olduğu, muhtesatların üzerinde bulunduğu taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin olamayacağı tartışmasızdır. Bu hukuksal olgu ve "çoğun içinde azı da vardır" kuralı dikkate alındığında, taşınmaz üzerindeki muhtesatın mülkiyetinin tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davanın kısmen kabulü ile, davaya konu muhtesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespitine ilişkin istemin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Somut olaya gelince, davacı tarafın dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti ile durumun tapu kaydının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesini talep ettiği; dosyada toplanan deliller ve özellikle dinlenen tanık anlatımları ile dava konusu muhdesatların kadastro tespitinden sonra davacı tarafından tek başına meydana getirildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın kısmen kabulü ile dava konusu muhdesatların mülkiyetinin tespiti ve tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesi istemlerinin bu gerekçelerle reddine, sadece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşürülerek ve yersiz gerekçelerle davanın tümüyle reddine karar verilmesi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 23.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8167, Karar No: 2013/17263, Tarih: 24.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8167 E.  ,  2013/17263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 106 ada 90 parsel sayılı 2878,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Hazine dava konusu taşınmazın mera olduğunu öne sürerek davaya katılmıştır. Yargılama sırasında davalı tapu kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davacıların davasının reddine, katılan davacı Hazine'nin davasının kabulüne, 196 ada 90 parsel sayılı taşınmazın mera niteliği ile kamu orta malı olarak sınırlandırılarak, özel siciline yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 106 ada 90 parsel sayılı taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olduğu, davalı tarafın tutunduğu 1.6.1967 tarih 4 ve 6 sayılı tapu kayıtları kapsamında kalmadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Kural olarak bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ...'in temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/384, Karar No: 2025/3780, Tarih: 03.03.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/384 E.  ,  2025/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/162 E., 2022/237 K.

ŞİKÂYETÇİ : Vent Pazarlama A.Ş.

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

İTİRAZA KONU KARAR : Kanun yararına bozma

İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-1.cümle, 52/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ve 60,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/237 Karar sayılı itiraz edilmeksizin kesinleşen kararı bakımından kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine; Dairemizce yapılan inceleme sonunda; 15.04.2024 tarihli ve 2023/23419 Esas, 2024/5704 Karar sayılı ilâm ile "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1. maddesinde yer alan "Muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle elkonulmuş olan mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunan kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Kişinin bu malın sahibi olması halinde, verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda sanığın kendisine yediemin olarak teslim edilen malların sahibi olması sebebiyle aynı Kanun'un 289/1-2. cümlesine göre tayin olunan cezadan indirim yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

... Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/237 Karar sayılı itiraz edilmeksizin kesinleşen kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi uyarınca belirlenen 3 ay hapis ve 5 gün adlî para cezasından aynı Kanun'un 289/1. fıkrası 2. cümlesi uyarınca ½ oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak 27 gün hapis ve 1 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ( hükümlünün) TCK. 96/3. maddesine göre geçmişte hapis cezası sabıkası bulunması nedeniyle infazın bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına" şeklinde verilen karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2024 tarihli ve KYB - 2023/87774 sayılı ve özetle “..kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar vererek 5237 sayılı Kanun'un 289/1, 289/1. fıkranın 2. cümlesi, 62, CMK'nın 251/3 maddeleri uygulanmak suretiyle sonuç cezanın 27 gün hapis ve 1 gün adli para cezası şeklinde belirlenip 1 gün olarak belirlenen gün para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca takdir edilecek miktar ile çarparak adli para cezasına dönüştürülmeyip, "...infazın bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına" şeklinde karar verilmesinin Kanuna aykırı görülmesi...” şeklindeki gerekçeyle İTİRAZ kanun yoluna başvurulması üzerine, dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

I. GEREKÇE

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2024 tarihli itirazındaki gerekçeler yerinde görülerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizce yapılan kanun yararına bozma talebi incelemesi sonunda; Dairemizin 15.04.2024 tarih ve 2023/23419 Esas, 2024/5704 Karar sayılı sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen kanun yararına bozma kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

I. GEREKÇE

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2024 tarihli itirazındaki gerekçeler yerinde görülerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizce yapılan kanun yararına bozma talebi incelemesi sonunda; Dairemizin 15.04.2024 tarih ve 2023/23419 Esas, 2024/5704 Karar sayılı sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen kanun yararına bozma kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1. maddesinde yer alan "Muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle elkonulmuş olan mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunan kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Kişinin bu malın sahibi olması halinde, verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda sanığın kendisine yediemin olarak teslim edilen malların sahibi olması sebebiyle aynı Kanun'un 289/1-2. cümlesine göre tayin olunan cezadan indirim yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/237 Karar sayılı itiraz edilmeksizin kesinleşen kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi uyarınca belirlenen 3 ay hapis ve 5 gün adlî para cezasından aynı Kanun'un 289/1. fıkrası 2. cümlesi uyarınca ½ oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak 27 gün hapis ve 1 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den olmak üzere, 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14217, Karar No: 2018/4958, Tarih: 24.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/14217 E.  ,  2018/4958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat

2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet

I-Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Cumhuriyet savcısının, 08.06.2016 tarihinde yokluğunda verilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirlenen “bir aylık“ yasal süresinden sonra 26.07.2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun V.U.K.'un 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31/12/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat ve mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

III- Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat ve mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında; sanığın faturaları düzenlediği iddia edilen … … Ltd. Şti.nin ortağı ve müdürü olmadığını, anılan şirketten kira alacağının olduğunu, kira alacağını tahsil etmek amacıyla şirketin alacaklı olduğu... ilaç firmasının yetkilileri ile muhatap olmak için şirket ortağı...'dan vekalatname aldığını, bunun haricinde şirketin işleri bir alakasının olmadığını savunması ve sahte fatura düzenleme suçunun oluşabilmesi için sahte faturaların 213 sayılı VUK'nun 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle, sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak, kanaate varacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretlerinin ilgili Vergi Dairesi ve kullanan kişi/şirket yetkililerinden de araştırılmak suretiyle temin edilip dosya arasına konulması ve yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenip, faturaları kullanan kişi/şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının araştırılması, bu kişi veya şirketlerin yetkilileri hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının celp edilerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, şirket ortakları... ve ...'nın tanık olarak ifadelerine başvurulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması ve gerektiğinde faturalardaki imzaların sanığa aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat ve mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin kurulan hükümler yönünden CMUK'nın 326/son. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23396, Karar No: 2017/5810, Tarih: 15.05.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/23396 E.  ,  2017/5810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yaralama, trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerini süresinde temyiz ettiği, Mahkemece yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün miktar olarak kesin olduğu ve temyiz edilemeyeceği yönünde ek karar verdiği, tebliğnamede, ek kararla ilgili temyiz olmadığı gerekçesi ile incelenmeksizin iade istendiği, sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerini de temyiz ettiği, ek kararın bu suçlara yönelik olmadığı ve bu suçlara yönelik temyiz için tebliğnamede görüş bildirilmediği,

Anlaşıldığından, sanık ...'ün temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GERİ GÖNDERİLMESİNE, 15/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/786, Karar No: 2015/10643, Tarih: 16.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/786 E.  ,  2015/10643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesiyle özetle; davacı işçinin ... ilçesi, ... Belde belediyesinde işçi olarak çalışmaya başladığını, 6360 sayılı Yasa gereğince ... belediyesinin tüzel kişiliğinin kaldırılarak ... Belediyesine devrolduğunu, davacı ...nda çalışmasına devam ederken kendisine 27/06/2014 tarihinde yapılan tebliğ ile işten çıkarıldığının bildirildiğini, davacının geçici işçi olarak kabul edilerek iş akdinin sonlandırılmasının hukuka aykırı olduğunu, davacının hiç bir zaman geçici işçi pozisyonunda çalışmadığını, davacının işe girdiği süreden bu yana belirsiz süreli iş akdi ile çalıştığının ortada olduğunu, davacının 5620 Sayılı kanunun veya bu konuna göre çıkarılan yönetmeliğe tabi olmadığını, davacının iş akdinin feshinin herhangi bir disiplin kurulu kararına dayanmadığını belirterek, işveren tarafından yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, davacının yasal süresi içinde başvurmasına rağmen davalı işverenin kendisini süresi içinde işe başlatmaması halinde İş Kanunun 21/1-2 maddesi gereğince ödemesi gereken tazminatın 8 aylık ücreti tutarında olarak belirlenmesine, davacının işe iadesi için işverene süresi içinde başvurması halinde İş Kanununun 21/3 maddesi gereğince hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aylık ücret ve sosyal haklarının kendisine ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının iş sözleşmesinin sona erdirilmediğini, 5620 sayılı Yasa gereği askıya alındığını, askı işleminin yasal zorunluluktan kaynaklandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 28/06/2014 tarihinde sona erdiğini bildirir yazı ile 5620 sayılı Kanunun geçici 3. maddesine istinaden sona erdirildiği, ... belde belediyesinde çalıştığı dönemde vizeleri onaylanmak suretiyle yılın 12 ayı boyunca devamlı çalıştığı, 5620 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin uygulanma ihtimali bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: