muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/365, Karar No: 2015/1514, Tarih: 26.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/365 E.  ,  2015/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğin tespiti

... ile Hazine ve. ... aralarındaki zilyetliğin tespiti davasının reddine dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13.12.2013 gün ve 621/720 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 421 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan bina ve müştemilatların vekil edeni tarafından yaptırıldığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı açıklanarak dava şartı yokluğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

421 parsel 12200 m2 yüzölçümlü meydanlık niteliğiyle tapulama suretiyle 09.11.1957 tarihinde Kuruserpir Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit ve tescil edilmiştir. Taşınmaz halen anılan köy adına kayıtlı bulunmaktadır. Dava, Hazine ve Kesme Köprü tüzel kişiliğine yöneltilmiştir. Oysa dava konusu taşınmaz tapuda ... adına kayıtlı olup husumet anılan köye yöneltilmeliydi. Diğer bir anlatımla kayıt malikine husumet yöneltilmeden davanın yürütülmesi doğru değil ise de; HMK'nun 124. maddesi uyarınca koşulları mevcut ise doğru hasma davanın yöneltilmesi mümkündür. Şu halde öncelikle davanın 421 parsel malikine yöneltilmesi, bu hususta HMK'nun 124. maddesi hükümlerinin gözönünde bulundurulması, davada taraf sıfatının tamamlanmasından sonra aşağıda belirtilen araştırma ve incelemelerin yapılması gerekir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre, dava,...'nde bulunan 421 parsel üzerinde inşa edilmiş bulunan muhdesatın davacı tarafından yapıldığının tespiti isteğine ilişkindir.

Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür. Hukuki ilişki ve güncel hukuki yarar varsa tespit davası açılabilir. Tespit davası sonucu alınan karar kesin hüküm etkisi doğurursa da icraya konulamaz. Tespit davası ile istenen hukuki koruma eda davası ile tamamen elde edilebilecekse, o zaman davacının ayrı bir tespit davası açmakta hukuki yararı olamaz. Tespit davalarının dinlenebilmeleri için genel dava koşullarından başka tespit davalarının kendine

özgü koşulları olarak nitelendirilen iki özel koşula daha ihtiyaç bulunduğu kabul edilmektedir. Biri hukuki ilişki diğeri hukuki yarar olup, bu da yakın bir tehlikenin var olmasını, tehlikenin zarar meydana getirebilecek nitelikte bulunmasını ve tespit hükmünün bu tehlikeyi ortadan kaldıracak nitelikte olmasını içerir. 26.05.2004 gün ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmünde " Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11. madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir" denilmektedir.

Bu hükümle başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhtesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaşma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla zilyetliği tespit davası açma hakkı tanınmıştır. Nitekim öğreti ve uygulamada muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmazın ortaklığının giderilmesi için açılmış ve görülmekte olan bir dava bulunması halinde muhdesatı meydana getiren malik veya paydaşların bu olgunun tespiti istemiyle, yine muhdesat veya üzerinde bulunduğu taşınmazın kamulaştırılması halinde muhtesatı meydana getiren kişi veya kişilerin zilyetliğin tespiti istemiyle dava açmaları halinde hukuki yararın var olduğunun kabul edilmesi gerektiği, bu iki ayrık hal dışında muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemiyle açılan tespit davalarının dinlenebilmesi için ise kural olarak az yukarıda açıklanan tespit davalarının kendine özgü koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması gerektiği tartışmasız kabul edilmektedir.

Somut olayda, dosya arasında yer alan Orman ve Su İşleri Bakanlığı'nın 21.01.2014 tarihli cevabi müzekkeresine göre, dava konusu taşınmazın Ilısu Barajı ve HES Projesi Rezervuar (Göl) alanı Kamulaştırma kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır. Şu halde davacının eldeki davayı açmada hukuki yararı bulunmaktadır. Taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespit edilmesi halinde ileride açacağı eda davası sonucu 2942 sayılı Yasa'nın 19/2 maddesi gereğince bedelinin kendisine ödenmesini sağlayacaktır.

Mahkemece yapılması gereken iş; taraf delillerinin toplanması, yerel bilirkişi ve taraflarca bildirilen tanıkların mahallinde keşif yapılarak dinlenilmesi, muhdesatın ne zaman kim tarafından meydana getirildiğinin belirlenmesine çalışılması, bu hususta gerekirse ziraat ya da inşaatçı bilirkişilere de tespit yaptırılması suretiyle rapor düzenlettirilmesi, ondan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi olmalıdır. Hatalı nitelendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25.20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11121, Karar No: 2019/10251, Tarih: 15.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11121 E.  ,  2019/10251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 52/2-4, 53/6. ve 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamı üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, kusura ve cezanın ağır olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulama maddesinin TCK’nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi şeklinde gösterilmesi gerekirken TCK’nın 50/4 maddesi şeklinde eksik gösterilmesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4 ve 5 ile numaralandırılan paragraflarının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine,TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9084, Karar No: 2014/10003, Tarih: 16.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9084 E.  ,  2014/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 168 ada 17 parsel sayılı 6.018,77 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... , taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden ... ye kalan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında tapu ve vergi kayıtlarına da dayanmıştır. Mahkemece kesin süre içinde keşif giderinin karşılanmadığı gerekçesiyle verilen kararın doğru olmadığına yönelik usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 16.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9362, Karar No: 2016/16307, Tarih: 24.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/9362 E.  ,  2016/16307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265/2, 43/2-1 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2014 tarihli ve 2013/20 esas, 2014/287 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09/10/2015 gün ve 2015/320824 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, olay tarihinde mağdur icra müdürü ve avukatın haciz işlemi yapmak üzere gittikleri evin ikinci katında sanığın ikamet etmekte olduğu, alt katta ise asıl borçlu ...'ın oturduğu, haciz işleminin yapıldığı evin dubleks olup içten merdivenli olduğu, icra görevlilerince evin alt katında bulunup borçluya ait eşyalar tespit edildikten sonra ikinci kata çıkılmak istendiğinde sanık ...’nin bu katta kendisinin ikamet etmekte olduğunu, yukarı çıkmalarına izin vermeyeceğini beyan ederek eline bir vazo alıp “burası benim evim, eğer çıkarsanız bunu kafanıza atarım" diyerek tehditle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediğinden bahisle mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmış ise de, sanığın ikinci katta müstakil olarak kendisinin ikamet etmekte olduğunu, burasının kendi evi olduğunu, borçlu ile bir ilgisi olmadığını beyan ederek atılı eylemi gerçekleştirmiş olduğu, mahkemece bu savunmaya itibar edilmediği, ancak dosya kapsamında sanığın savunmasının aksine bir delil bulunmadığı, sanığın ikamet ettiğini beyan ettiği ikinci katta borçluya ait eşya bulunup bulunmadığı ve varsa bu eşyaların haczinin sanık tarafından tehditle engellendiğine dair bir tespit yapılmadığı cihetle, sanığın haciz işlemi ile bir ilgisi olmayan ve haciz esnasında girilmesi gerekmeyen kendi ikametine girilmesini engelleme şeklindeki eyleminin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturmayacağı gözetilerek, beraatı yerine, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir..” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

TCK'nın 265/1. maddesi kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engelemek amacıyla cebir veya tehdit kullanan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır, hükmü yer almaktadır.

Bu suçta korunan hukuki yarar; kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla cebir veya tehdit kullanma fiillerinin suç olarak tanımlanmasıyla korunmak istenen hukuki yarar, kamu idaresi organlarının görevlerini düzenli bir şekilde ve herhangi bir engelle karşılaşmadan yerine getirmelerini sağlamak suretiyle, kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almak ve kamu faaliyetine saygıyı temin etmektir.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşabilmesi için, kamu görevlisinin ilgili konuda görevli olması gerekir. Bu nedenle somut olayda görevli olup olmadığı belirlenmelidir.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşabilmesi için, kamu görevlisinin ilgili konuda görevli olması gerekir. Bu nedenle somut olayda görevli olup olmadığı belirlenmelidir.

TCK'nın 265/1. fıkrasında tanımlanan görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşması için, kamu görevlisine karşı görevini gerçekleştirmeden veya görevini gerçekleştirdiği sırada cebir ve tehdit fiillerinin işlenmesi gerekir. Bu eylemlerin görevin yerine getirilmesini engellemeye veya güçleştirmeye elverişli olması gerekir.

Görevi engellemeye yönelik hareketin cebri veya tehditle birlikte gerçekleştirilmesi şarttır.

Kamu görevlisinin yapmak istediği iş görevi ve yetkisi kapsamında olmalıdır. Görevli ve yetkili olmadığı halde işlem yapmak isteyen kamu görevlisine direnme halinde TCK'nın 265. maddesinde tanımlanan suç oluşmaz.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşması için cebir veya tehdidin kamu görevlisine karşı göreve başlamadan veya başladığı sırada veya görevin icra edildiği sırada yapılması gerekir. Görevin yapılmasından sonra gerçekleştirilen cebir veya tehdit TCK'nın 265. maddesinde yazılı suçu oluşturmaz. Fiilin niteliğine göre TCK'nın 86, 106. maddelerinde yazılı suçlar oluşabilir.

TCK'nın 106/1. maddesinde tanımlanan suç; bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Malvarlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikayeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur, denmektedir.

Bu suçta korunan hukuki yarar; kişilerin huzur ve sükunudur. Güvensizlik duygusunun doğması engellenmek istenmiştir. Kişinin kendisine özgü sulh ve sükununa karşı işlenen saldırılar cezalandırılmıştır. Yine kişinin karar verme ve hareket etme hürriyeti koruma altına alınmıştır.

Tehdit eylemi işlenirken herhangi bir amaç yoktur. Amaç kamu görevlisinin görev yapmasını engellemek, güçleştirmek ise suç TCK'nın 265. maddesinde yazılı suçun unsurlarını oluşturur.

İcra müdürünün görevleri; 6183 sayılı Kanunun 13. maddesinde sayılan nedenlerin bulunması halinde, kurum alacağının tahsil güvenliğinin sağlanması için ünite amirinin oluru ile ihtiyati haciz kararı alınması amacıyla haciz kağıdı düzenlenmesi ve ihtiyati hacizle ilgili iş ve işlemlerin sonuçlandırılması. Servise intikal eden icra takip dosyaları hakkında gerekli iş ve işlemlerin yürütülmesi... olarak düzenlenmiştir.

İcra müdürünün görevleri; 6183 sayılı Kanunun 13. maddesinde sayılan nedenlerin bulunması halinde, kurum alacağının tahsil güvenliğinin sağlanması için ünite amirinin oluru ile ihtiyati haciz kararı alınması amacıyla haciz kağıdı düzenlenmesi ve ihtiyati hacizle ilgili iş ve işlemlerin sonuçlandırılması. Servise intikal eden icra takip dosyaları hakkında gerekli iş ve işlemlerin yürütülmesi... olarak düzenlenmiştir.

İcra memuru alacaklının alacağına kavuşması için gerekli icra takip işlemlerini yapar. Bu işlemler alacaklının alacağına kavuşmasına kadar çeşitli safhaları içerir. Ödeme emri düzenlenmesi ve borçluya gönderilmesi, borçlunun mallarının haciz edilmesi, hacizli malların satılması, elde edilen para ile alacaklının alacağının ödenmesi ve konusu paradan başka bir şey olan ilamların zorla icra edilmesi, yerine getirilmesi, gerek duyulan tamamlayıcı işlemlerin yapılması icra memurunun görevleridir.

İnceleme konusu somut olayda , mağdur icra müdürü ve avukatın haciz işlemi yapmak üzere gittikleri evin ikinci katında sanığın ikamet etmekte olduğu, alt katta ise asıl borçlu ...'ın oturduğu, haciz işleminin yapıldığı evin dubleks olup içten merdivenli olduğu, icra görevlilerince evin alt katında bulunup borçluya ait eşyalar tespit edildikten sonra ikinci kata çıkılmak istendiğinde sanık ...’nin bu katta kendisinin ikamet etmekte olduğunu, yukarı çıkmalarına izin vermeyeceğini beyan ederek eline bir vazo alıp “burası benim evim, eğer çıkarsanız bunu kafanıza atarım" diyerek tehdit içeren beyanlarda bulunduğu anlaşılmıştır.

Bahse konu haciz işlemi gerçekleştirilen evin dubleks şeklinde olduğu, ikametin tek giriş kapısının bulunduğunun belirlendiği, sanığın beyanına göre ikinci katta kendisi ve ailesinin oturduğu, içerideki bölünmenin kullanım gereği olduğu, aynı konutta birlikte yaşayan aile bireylerinin kullanımına ilişkin bir bölünme niteliği taşıdığı, bu suretle sanığın kullandığı kısmın farklı bir konut niteliği taşımadığı,haciz işleminin henüz bitmediği, bitmemiş takibin gereklerini yapma görevi olan müştekiye bu görevini yapmasını engellemek amacıyla tehdit içeren beyanlarda bulunan sanığın üzerine atılı eylemin görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarını oluşturduğu anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 24.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19171, Karar No: 2023/18758, Tarih: 30.11.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19171 E.  ,  2023/18758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının ... ... sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2021 ve sonraki dönem için fark alacak bulunmadığının tespit edildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 3.799,03 TL olup belirtilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarı ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5227, Karar No: 2024/8984, Tarih: 23.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/5227 E.  ,  2024/8984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/528 E., 2015/93 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu (mağdure sayısınca) işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Kiraz Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın mağdurelere yönelik ayrı ayrı olmak üzere sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Soyut iddialar dışında delil bulunmadığına, eksik araştırma ile verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın, olay günü okulun bahçesinde oturan mağdurelerin saçlarını ve yanaklarını okşaması şeklindeki eylemlerini cinsel amaçla yaptığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kiraz Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17233, Karar No: 2018/1003, Tarih: 07.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17233 E.  ,  2018/1003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarındaki suçlarından beraat

2006-2007 takvim yıllarındaki suçlarından mahkumiyet

I- Sanıklar hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanıklar hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ile sanık ...’nun temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;