muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15615, Karar No: 2019/3571, Tarih: 17.04.2019

Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinde 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş, anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla yeniden değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. Kanunun Geçici 10. maddesinde de sigortalılara yaşlılık aylığı tahsisinde kademeli geçişe ilişkin koşullar sıralanmıştır.

Buna göre vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilmektedir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmamaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında, davacının, 13.02.1989-04.04.1989 tarihleri arasında Sinanpaşa Esnaf ve Sanatkarlar Odasında, 01.02.1989-20.04.1989 tarihleri arasında Afyonkarahisar Esnaf ve Sanatkarlar Odasında kaydının bulunduğu, yine davacı adına 13.02.1989-31.03.1989 dönemi ile 06.12.1999-31.12.1999 dönemi arasında vergi kaydı olduğu, dolayısıyla 04.10.2000-27.12.2004 döneminde oda, vergi kaydı olmadığı, davacının ilk prim ödemesini 26.09.2008 tarihinde yaptığı sabit olup, vergi, meslek kuruluşu ve esnaf sicil kaydı olmayan davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, uyuşmazlığa konu dönemde esnaf ve sanatkâr siciline yöntemince kayıtlı olmayan veya vergi kaydı ya da oda üyeliği bulunmayan bir kişinin, geriye dönük gerçekleştirilen toplu prim ödemelerinin isteğe bağlı sigortalılık süresi olarak değerlendirilebilmesi de olanaksız olduğu gibi, somut olayın özelliği itibariyle Medeni Kanunun 2.maddesinin uygulanma şartları da oluşmadığından objektif iyi niyet kuralının olayda uygulanması olanaksızdır.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26613, Karar No: 2011/6930, Tarih: 19.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/26613 E.  ,  2011/6930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :    Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu itirazında, boşanma davası sırasında eşi ve çocuğu ile birlikte aynı evde ikamet ettiğini, müşterek çocuğun nafakasının kendisi tarafından karşılandığını belirttiği gibi, icra mahkemesinde yapılan yargılama sırasında verdiği dilekçesinde de aynı hususu ileri sürmüş, Küçükçekmece 2.Aile Mahkemesinden aldığı ve birlikte yaşadıklarını gösteren bilirkişi raporunu ibraz etmiştir. Yerleşik Yargıtay uygulamaları gereğince birlikte yaşama iradesi bulunduğu takdirde, tarafların bu konudaki beyanları alınıp delilleri toplanarak birlikte yaşama dönemleri ile nafakaya hak kazanılan dönemlerin belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece, icra mahkemelerinde bu konuda araştırma yapılamayacağı gerekçesi ve eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2551, Karar No: 2016/2345, Tarih: 25.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/2551 E.  ,  2016/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle imar planı içerisinde olup olmadığı, imar planı içerisinde ise tarihi, ölçeği ve türü (1/1000, 1/5000, 1/25000, uygulama, nazım..) araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planı içerisinde olmadığının tespiti durumunda belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı diğer ölçekli plan dahilinde ise, plandaki konumu, plan kapsamına alınma amacı, yerleşim yerine uzaklığı, şehrin gelişme istikametinde olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorularak alınacak cevabî yazının,

2) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ... mahallesi 47 ada 10, 46 ada 16 ve 50 ada 1 parsel sayılı taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak alınacak cevabî yazının,

3) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ... mahallesi 47 ada 10, 46 ada 16 ve 50 ada 1 parsel sayılı taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından re'sen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin (ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilmesinden),

4) Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan somut emsal taşınmazların, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihlerdeki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtlarının (Tapu Müdürlüğünden istenilmesi),

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/02/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5126, Karar No: 2020/3951, Tarih: 25.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/5126 E.  ,  2020/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No : 2018/2137-2019/1457

İlk Derece

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

No : 2018/77-2018/299

Dava, itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın “vazgeçme nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair verilen karara karşı davacı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın geri alınması müessesesi, 6100 sayılı HMK'nun ise 123 üncü maddesinde düzenlenmiştir. Anılan maddede davalının rızası olmaksızın davacının davasından sarfınazar edemeyeceği (davasını geri alamayacağı) hüküm altına alınmıştır. Davanın geri alınabilmesi için davalının açık muvafakati gerekir. Davacının davasını geri alması ve davalının da bu geri almaya açık muvafakat etmesi durumunda mahkemece "karar verilmesine yer olmadığına dair" karar verilmesi gerektiği gerek teoride gerekse Yargıtay uygulamasında kabul edilmiştir.

Davanın geri alınması durumunda, dava hiç açılmamış sayılır, mahkemece geri alma anına kadar yapılan yargılamadaki oluşan kanaate göre haksız olduğu düşünülen tarafa vekâlet ücreti ve diğer yargılama giderleri yüklenir. Davacı, geri aldığı davasını ileride harçlarını yatırmak suretiyle tekrar açabilir.

Davayı geri alma, davadan feragat ile karıştırılmamalıdır. Davadan feragat, davaya konu haktan (talepten) vazgeçmek, feragat etmektir. Davadan feragat hukuki niteliği itibariyle, davayı sona erdiren bir usul işlemidir. Davadan feragat aynı zamanda, davaya konu haktan vazgeçilmesi nedeniyle bir maddi hukuk işlemidir. Davadan feragat, davacının tek taraflı varması gerekli, davalının ya da mahkemenin kabulüne bağlı olmayan bir irade beyanıdır. Davadan feragat bozucu yenilik doğuran bir haktır.

Davayı geri alma, davadan feragat ile karıştırılmamalıdır. Davadan feragat, davaya konu haktan (talepten) vazgeçmek, feragat etmektir. Davadan feragat hukuki niteliği itibariyle, davayı sona erdiren bir usul işlemidir. Davadan feragat aynı zamanda, davaya konu haktan vazgeçilmesi nedeniyle bir maddi hukuk işlemidir. Davadan feragat, davacının tek taraflı varması gerekli, davalının ya da mahkemenin kabulüne bağlı olmayan bir irade beyanıdır. Davadan feragat bozucu yenilik doğuran bir haktır.

Davadan feragat kabule bağlı olmadığı halde, davanın geri alınması davalının açık muvafakatine bağlıdır. Davanın geri alınması durumunda mahkemece "karar verilmesine yer olmadığına dair" karar verilmesi gerekirken, davadan feragat halinde "davanın reddine" karar verilmelidir. Davadan feragat halinde, davacı feragat ettiği davayı ileride tekrar açamaz, bir başka ifadeyle feragat edilen hak ileride yeni bir davaya konu yapılamaz, davacı feragat ettiği hakkı ileride dava açarak talep ederse, mahkemece kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekir. Davanın geri alınmasında ise davacı geri aldığı davayı ileride harçlarını ödemek suretiyle tekrar açabilir. Davanın geri alınmasında, davaya konu haktan feragat edilmemekte, geri alınan davanın ileride tekrar açılma hakkı saklı tutulmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; eldeki davada, Kurum vekili tarafından 18/10/2016 tarihli celsede davadan vazgeçiyoruz şeklindeki beyanının, Kurum tarafından başlatılan icra takip dayanağı yersiz aylık dönemine ilişkin 17/11/2000-31/03/2011 tarihlerinin sehven girildiğinin tespit edilerek davaya konu icra dosyasının kurumca iadesinin yapılması olduğu gözetildiğinde, mahkemeye verilen vazgeçme beyanı ile davanın konusunun kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına dair talepte bulunulduğu belirgindir. Mahkemece davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi dikkate alınarak 1086 sayılı Kanunun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün ”Vazgeçme nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” şeklindeki ibaresinin silinerek yerine “Davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27660, Karar No: 2018/795, Tarih: 05.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/27660 E.  ,  2018/795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine keşideci borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda; takip dayanağı çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığını, bu düzeltmedeki paraf imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek takibin iptalini istediği, mahkemece; yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde, imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığı hususu tespit edilemediğinden imzaya itirazın kabulü ile takibin davacı yönünden durdurulmasına karar verildiği görülmektedir.

HMK'nun 207. maddesi hükmü gereğince; senetteki düzeltmelerin borçlu (keşideci) tarafından paraf edilmesi gereklidir. Yani, senette mevcut olan çıkıntı veya senet metni altındaki hak ve silinti ayrıca tasdik edilmemiş ise, inkâr halinde yok hükmündedir. Bu nedenle, senet üzerinde yapılan değişikliklerin geçerli olabilmesi için, düzenleyen tarafından imza veya paraf edilmek suretiyle onaylanması gerekir. Bu şekilde atılan imzaya veya parafa itiraz halinde, mahkemece, yöntemince imza incelemesi yapılmalıdır. Düzeltmenin onaylı olmaması veya imzanın keşideciye ait olmadığının anlaşılması halinde, düzeltme yok hükmünde olup, senedin düzeltme öncesi durumuna göre değerlendirme yapılır. Borçlu tarafından, değişiklik yanındaki imzaya (parafa) itiraz edilmesi ve bu itirazın sabit olması halinde, çekin TTK'nun 796. ve 808. maddelerinde öngörülen yasal süreden sonra ibraz edildiği anlaşılırsa, mahkemece, İİK'nun 170/a-2. maddesi uyarınca takibin iptaline karar verilebilecektir.

Çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı ve parafın da sahte olduğu yönündeki itirazlar, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden HMK'nun 266. maddesi uyarınca bilirkişi incelemesi ile sonuçlandırılmalıdır. Çek, keşideci tarafından düzenlenmiş olduğundan, çek üzerindeki çıkıntı ve değişikliklerin keşideci tarafından paraf edilmesi gerekir.

Çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı ve parafın da sahte olduğu yönündeki itirazlar, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden HMK'nun 266. maddesi uyarınca bilirkişi incelemesi ile sonuçlandırılmalıdır. Çek, keşideci tarafından düzenlenmiş olduğundan, çek üzerindeki çıkıntı ve değişikliklerin keşideci tarafından paraf edilmesi gerekir.

Borçlunun bu haliyle icra mahkemesine başvurusu, İİK'nun 168/3. maddesine dayalı çekin kambiyo vasfına ilişkin şikayet olup, İİK'nun 170. maddesine dayalı imza itirazı değildir. Borçlu, şikayet dilekçesinde, takip dayanağı çek altındaki imzasını kabul etmiş olduğundan, mahkemece, HMK'nun 266. maddesi uyarınca yöntemince bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle, takibe dayanak çekte düzeltilen keşide tarihi yanındaki parafın, keşideci konumundaki borçlunun eli mahsulü olup olmadığı belirlenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, borçlunun başvurusunun doğrudan imzaya itiraz niteliğinde görülerek ve bu yönde düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak takibin durdurulmasına hükmolunması isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5906, Karar No: 2023/2093, Tarih: 10.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/5906 E.  ,  2023/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 09.07.2015 tarihli ve 2015/722 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında kasten yangın çıkarma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/461 Esas, 2016/329 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yangın çıkarma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği;

a) Yükletilen suçun akıl hastası sanık tarafından işlenip işlenmediğinin kesin biçimde saptanması, suçun sübutunu ve niteliğini belirlemeye yönelik araştırmanın eksiksiz olarak yapılması ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğine,

b) Ceza verilmesine yer olmadığına karar verilirken uygulama maddesinin gösterilmediğine

c) Sanığın yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın, annesi ile birlikte ikamet ettiği, olay günü evde yalnız olduğu sırada yangın çıkardığı, evde bulunan bir kısım eşyalar ile bina merdiven boşluğu ve dış cephesine zarar verdiği iddiasına ilişkindir.

2. Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı İtfaiye Şube Müdürlüğü raporu, 15.09.2015 tarihli bilirkişi raporu, fotoğraflar ve tutanaklar dosyadadır.

3. Uludağ Üniversitesi ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlığının 16.01.2015 tarihli heyet raporu içeriğine göre sanığın atipik psikoz hastası olduğu ve bu hali ile ceza ehliyetinin bulunmadığı, bu kapsamda akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonucunu algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaldığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

3. Uludağ Üniversitesi ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlığının 16.01.2015 tarihli heyet raporu içeriğine göre sanığın atipik psikoz hastası olduğu ve bu hali ile ceza ehliyetinin bulunmadığı, bu kapsamda akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonucunu algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaldığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.04.2008 tarih, 2008/1-22 Esas ve 2008/80 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, akıl hastalığının şahsi cezasızlık sebebi olmayıp kusurluluğu ortadan kaldıran bir hal olması karşısında, atipik psikoz hastalığı tanısı konulan, mevcut hastalığı nedeniyle işlediği iddia olunan fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasının ve bu fiillerle ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğu ve iddia olunan suç tarihinde atılı suç nedeniyle ceza ehliyetinin bulunmadığı bildirilen sanık hakkında, yöntemine uygun biçimde yargılama yapılıp, dosya tekemmül ettirildikten sonra, gerek sübuta gerek vasfa ilişkin gerekçeli değerlendirmenin kararda tartışılması suretiyle suçun sanık tarafından işlenmediği veya eylemlerin suç oluşturmadığı kanısına varılması durumunda sanığın beraatine karar verilmesi, suçların sübutu halinde ise olayın oluş şekli ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemleri gösterilmek suretiyle sanığa 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı olarak akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, dosyadaki delillerden hangilerine hangi nedenlerle itibar edilip edilmediği açıklanmayıp, sübuta ve vasfa ilişkin bir değerlendirme yapılmaksızın, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonucunu algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azaldığı anlaşıldığından ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

Kabule göre de; Sanık hakkında hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrası (a) bendi olarak gösterilmemesi, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/461 Esas, 2016/329 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde karar verildi.