muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3984, Karar No: 2025/4, Tarih: 06.01.2025

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında tasarlayarak ve canavarca hisle kasten öldürme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, verilen cezaların yetersiz olduğuna ilişkindir.

B.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastının bulunmadığına, maktulün sanığa saldırdığına, maktulün sanığı rızasıyla eve aldığına ve bu nedenle beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

A.Nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, aynı şekilde canavarca hisle öldürmenin, sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme, eziyet çektirerek öldürmenin ise öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastını içeren, ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olarak tanımlanması karşısında sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı, bu nedenlerle eyleme uyan suç vasfının ve yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdîre göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçeleri gösterilerek belirlendiği; maktulden sanığa yönelen haksız bir saldırı söz konusu olmadığından meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması ve haksız tahrik şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B.Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

B.Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, maktulün ikâmet ettiği dairenin bir üst katındaki merdiven boşluğunda maktulün gelmesini bekleyen sanığın, maktul eve girmek üzereyken arkasından yaklaşarak zorla içeri ittirip kapıyı kilitlediği, sanığın maktul üzerinde kapının girişinden itibaren hakimiyet kurduğu, bu şekilde kontrolü altında olan maktulü öldürmek amacıyla evin içerisine soktuğu, maktulün kaçmasını engellemek amacıyla değil başkalarının eve girmesini engelleme amacıyla kapıyı kitlediği ve çok kısa bir zaman dilimi içerisinde de maktulü öldürdüğü anlaşılan olayda, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin kastının bulunmadığı belirlenerek beraati yerine, hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV.KARAR

A.Konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafiiinin bu suça yönelen temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünün (A) paragrafında açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2023/587 Esas, 2023/606 Karar sayılı kararında katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

C.Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

C.Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

vekili ile sanık müdafiinin temyiz istemleri sanığın suç kastının bulunmaması yönünden yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2023/587 Esas, 2023/606 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Bandırma Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9225, Karar No: 2021/6512, Tarih: 15.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/9225 E.  ,  2021/6512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-Gençlik Ve Spor Genel Müdürlüğüne İzafeten Elmalı İlçe Gençlik Ve Spor Müdürlüğü aralarındaki maddi ve manevi tazminat davasına dair Elmalı Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10/03/2016 tarihli ve 2008/15 E.-2016/146 K. sayılı hükmün bozulması hakkında Yargıtay (kapatılan) 13.Hukuk Dairesince verilen 19/12/2019 tarihli ve 2016/29579 E. 2019/12866 K. sayılı ilama karşı davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK’nın 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE, 490,00'ar TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalılardan alınarak, 10,30 TL karar düzeltme harcının düzeltme isteyen davalılardan Elmalı Belediye Başkanlığından alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 15/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4693, Karar No: 2010/2232, Tarih: 03.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4693 E.  ,  2010/2232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete hırdavat malzemesi satıp teslim ettiğini, davalının borcunu ödememesi üzerine toplam 24.457.01 YTL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin eski çalışanı olup müvekkili şirketin tüm mali işlerini takip, borçların fiilen ödemesini yapan dava dışı ...’ın davacının sahibi olduğu işyerinde çalışan ... isimli şahısla anlaşarak müvekkiline yüksek fiyattan yapıştırıcı satılmasını ve alınmayan malların alınmış gibi gösterilmesini sağladıklarını, davaya konu faturaların da gerçeğe aykırı olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacının davalının çalışanları olan dava dışı ... ve ... imzasına teslim ettiği mal bedeli toplamının 21.259.03 YTL olduğu, davalının 9.210.93 YTL ödeme yaptığı, davacının 12.048.10 YTL bakiye alacağının kaldığı gerekçesiyle davalının icra dosyasına yaptığı itirazın kısmen iptaline, 12.048.10 YTL asıl alacağın takip tarihinden itibaren yıllık % 30 oranını geçmeyecek şekilde avans faizi ile birlikte tahsiline imkan verecek şekilde takibin devamına, asıl alacağın % 40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11804, Karar No: 2010/1815, Tarih: 23.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11804 E.  ,  2010/1815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 126.567,46TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23.02.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü taraflar adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi ve aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava 25.05.2006 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece % 20 oranında takdiri indirim uygulanmak suretiyle davacı eş ...’nın maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, davacı eş ve çocukların manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmişse de ...’nın maddi tazminat alacağının belirlenmesi ile manevi tazminatın miktarının takdirinde yanılgıya düşüldüğü, davacı ... yararına manevi tazminat fazla takdir edildiği gibi, maddi tazminatın hesaplanmasında esas alınacak ücretin belirlenmesinde hata yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının ...’nın eşi olan sigortalı.....’nın öldüğü iş kazasında sigortalının % 40, davalı işverenin ise % 60 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı ... yararına hüküm altına alınan 50.000,00-TL manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır. Maddi tazminata gelince; Dava, sigortalının, iş kazası sonucu ölümü nedeniyle hak sahibi eşin maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarının, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez.

Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesap raporunun Yargıtay denetimine elverişli olması gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

İş kazası sonucu ölüm nedeniyle hak sahiplerinin maddi tazminatının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Öte yandan, gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, kazalı işçinin tabela imalatı ve montajı işyerinde, imalat ve montaj işinde sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle çalıştığı, asgari ücretle çalışmasının hayatın olağan akışına ve yaşam deneyimlerine uygun düşmeyeceği, giderek, sigorta müfettişinin asgari ücret üzerinden yapmış olduğu belirlemenin gerçeği yansıtmadığı açık-seçiktir. Nitekim davacı taraf da asgari ücretin üzerinde bir ücret ile çalışıldığını ileri sürmüştür. Davacının asgari ücretle çalışmadığının kabulü yerindedir. Ancak davacının olay tarihinde net asgari ücretin iki katı tutarında ücret alacağına dair İstanbul Ticaret Odası’nın cevabının esas alınarak davacının net asgari ücretin iki katı ücretle çalıştığının kabulü hatalı olmuştur. Yapılan işin niteliğine göre genel oda niteliğinde olan Ticaret Odasının emsal ücret belirleyecek konumda olmadığı da açıktır.

Yapılacak iş, davacı işçinin sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle tabela imal ve montaj işyerinde çalıştığı, yaşı ve yapılan işin niteliğine göre asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilerek, ilgili meslek kuruluşundan davacının yaptığı iş; mesleki kıdemi, yaşı, eğitim durumu belirtilerek bilinen devrede emsal işçinin alabileceği ücretleri sormak, benzer işyerlerinde çalışan ve emsal işi yapanların ücretlerini araştırmak suretiyle işçinin gerçek ücretini belirlemek, gerçek ücretle hak sahibi eşin tazminat alacağını yeniden hesaplatmak, hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre SGK tarafından hesaplanarak bildirilen peşin sermaye değerini hesaplanan bu zarardan indirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre mahkemece takdiri indirim yapılmasına ve indirim miktarına yönelik temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12242, Karar No: 2017/10707, Tarih: 25.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/12242 E.  ,  2017/10707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müştekinin okul bahçe duvarının üzerine bıraktığı montunun cebinden sanığın cep telefonunu çalmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesiyle hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

TCK'nın 141/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 6 ay 20 gün hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 50/1-a maddesi de uygulanarak bir gün karşılığı 20 TL’den paraya çevrilirken 4000 TL yerine 6000 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayin edilmesi,

3- 5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu cezaların hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 25/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11723, Karar No: 2010/7069, Tarih: 14.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11723 E.  ,  2010/7069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Müdürlüğü aleyhine 23/11/2007 gününde verilen dilekçe ile haciz şerhinin kaldırılmasının istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13/11/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, aracın trafik tescil kaydına konulan haczin kaldırılması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, 34 ... plaka sayılı aracı 14.03.2005 günü noterde düzenlenen satış sözleşmesi ile satın aldığını, henüz trafiğe tescil ettirmeden önce davalı ... dairesinin eski araç malikinin vergi borçları nedeniyle sicil kaydı üzerindeki haciz kaydının kaldırılmasını istemiştir.

Dosyaya getirtilen trafik kaydına göre, davacının aracı satın almasından sonraki tarihlerde trafik siciline çok sayıda haciz kaydı işlendiği anlaşılmıştır. Bu kayıtlardan bazıları davalı ... diğerleri ise dava dışı kurumlarca talep edilmiştir.

Yerel mahkemece, yalnızca davalı ... tarafından talep edilen haciz kaydının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, istek aşılarak, trafik siciline Hazine tarafından konulmuş tüm hacizlerinin kaldırılmış olması, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 74. maddesine aykırı olduğundan kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3-Davacı, aracı noter aracılığı ile satın almış ise de trafik siciline başvurarak aracı üzerine tescil ettirmemiş; davalı da trafik sicil kaydında araç sahibi olarak görünen kişinin vergi borcundan dolayı haciz uygulatmıştır. Bu durumda, araç sicil kaydı üzerine haciz yazısı yazılmasında ve davanın açılmasında bir kusuru bulunmayan davalı idarenin, avukatlık ücreti ile yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilmeyerek, davalının idarenin avukatlık ücreti ve yargılama giderleri ile sorumlu tutulmuş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

4-492 sayılı Harçlar Yasası'nın 13/j maddesi gereğince genel bütçeye dahil idarelerin Harçlar Yasası'nın 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemler harçtan bağışıktır. Aynı Yasa gereğince harçtan bağışık olan davalı idarenin harç ile yükümlü tutulmuş olması kararın bozulmasını gerektirmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilmeyerek, davalının idarenin avukatlık ücreti ve yargılama giderleri ile sorumlu tutulmuş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

4-492 sayılı Harçlar Yasası'nın 13/j maddesi gereğince genel bütçeye dahil idarelerin Harçlar Yasası'nın 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemler harçtan bağışıktır. Aynı Yasa gereğince harçtan bağışık olan davalı idarenin harç ile yükümlü tutulmuş olması kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2, 3 ve 4) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine 14/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.