muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8498, Karar No: 2019/10492, Tarih: 02.07.2019

Tanıklar ... ve ...'in inkar beyanları üzerinde durmak gerekirse, atılı suçların işlendiği ... İlçesi ... İlköğretim Okulunda suç tarıhınde tanık ...'nın okul müdür yardımcılığı, tanık ...'in de okul müdürlüğü görevini yürüttükleri, bu açıdan bakıldığında tanıklar ... ve ...'nın suç tarihinde idareci pozisyonunda bulundukları okulda işlendiği iddia edilen bir suç ile ilgili olarak kendilerine iletilmiş bir şikayeti derhal adli mercilere iletmeleri gerekir iken bunun aksine davranışta bulundukları için aradan uzun süre geçtikten sonra kendilerinin adli ve idari sorumluluklarını gündeme getirebilecek bir konuda, aleylerine olacak şekilde beyanda bulunmalarının beklenemeyeceği, bu nedenle tanıklar... ve...'ın inkar yönündeki ifadelerinin mağdureler ve onları aynen tasdik eden bir kısım tanık beyanlarının delil olma niteliğini zayıflatır beyanlar olarak kabul edilmemesi gerektiği,

Tüm dosya içeriği dikkate alındığında, mağdurelerin gerek soruşturma gerekse kovuşturma evresindeki beyanlarının hem kendi içlerinde hem de diğer mağdurelerin beyanlarıyla uyumlu şekilde son derece tutarlı oldukları, bu kapsamda söz konusu beyanların spontane geliştiklerinin ve kurgu içermediklerinin hem söz konusu beyanların olayların yaşandığı yer, zaman ve oluşa ilişkin olarak yeterli miktarda detay içermelerinden hem de sınıf arkadaşları olan bir çok tanığın aşamalardaki ifadelerinde mağdurelerin zaman, mekan ve olay örgüsüne ilişkin beyanlarını bire bir tasdik etmelerinden anlaşıldığı,

Gerekçesi ayrıntılı olarak belirtildiği üzere, mağdurelerin aşamalardaki ısrarlı ve samimi anlatımları ile bu anlatımları destekleyen tanıklar ..., ..., ..., ..., ...'ın aşamalarda ve tanıklar ..., ..., ...'ün kovuşturma evresindeki beyanları, olay nedeniyle mağdurelerin ruh sağlıklarının bozulduğuna dair ... Adli Tıp Kurumu... İhtisas Kurulunca düzenlenen 31.07.2016 günlü raporların içerikleri ve tüm dosya kapsamı gözetildiğinde sanığın 2005-2006 eğitim öğretim yılında öğrencisi olan mağdurelere yönelik bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde ödev kontrolü bahanesiyle masasına çağırdıktan sonra oturduğu yerden elini eteklerinin içerisine sokup bacakları ile kalçalarına dokunarak okşadığı anlaşıldığından, müsnet suçlardan mahkumiyetine dair ilk derece mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması gerekirken, eylemin sübutuna ilişkin gerekçenin dosya içeriğiyle uyumlu olmadığından bahisle hükmün bozulmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/7228, Karar No: 2012/13973, Tarih: 19.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/7228 E.  ,  2012/13973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2011

Davacı vekili davacının iş sözleşmesinin haksız ve yersiz olarak feshedildiğini belirterek işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında çalışma süresi  ile ilgili uyuşmazlık bulunmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş  Kanunu'nun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde Kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde işletmenin ve işin gereği  ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

Somut olayda alt işveren işçisi olan davacının davalılar arasındaki  yükleme-boşaltma-istif hizmeti alım sözleşmesi kapsamında asıl işverenin işyerinde çalıştığı, ödenmeyen ücret alacağının talep edilmesi üzerine iş akdinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davacının davalı asıl  işverene ait işyerinde çalıştığını iddia ettiği dönem içinde farklı alt işverenlerde çalıştığı ancak bazı ara dönemler prim ödemelerinin yapılmadığı görülmekte olup bu ara dönemlerde asıl işveren alt işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, davacının bu dönemde asıl işverenin işyerinde çalışıp çalışmadığı anlaşılamamaktadır. Bu bakımdan davacının çalıştığını iddia ettiği dönem itibariyle kesintisiz olarak sigorta kayıtlarında yer alan alt işverenler ile asıl işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, hizmet alımı sözleşmelerinin başlangıç ve bittiği tarihler, davacının aynı işyerinde ara vermeden çalışmasına devam edip etmediği araştırılmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Bu konuda eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2009/10368, Karar No: 2009/12246, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/10368 E.  ,  2009/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.03.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.07.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılar, davacının taşınmazının yola cephesi bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

./..

2009/10368-12246 -2-

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

./...

2009/10368-12246 -3-

Somut olayda, davacının maliki bulunduğu 2234 parsel sayılı taşınmazın dosyada mevcut fen bilirkişisi ... 'ın ve inşaat bilirkişisi ...'in raporlarına göre, güneyde bulunan Tekirdağ-Keşan asfaltına 21 metre cephesi bulunmaktadır. Ancak, taşınmazın yola olan bu cephesinin yapılmış olan bina nedeniyle kullanılamadığı belirtilmiştir. Bu cephede bulunan binanın ruhsatı bulunmadığı gibi komşu parsel olan Köy Tüzel Kişiliğine ait 522 parsel sayılı taşınmaza da tecavüzlü olduğu ve hakkında İl İdare Kurulunun 25.07.2008 tarihli ve 2008/17 sayılı tecavüzün menine ilişkin kararının mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Davacının parselinde bulunan binanın geçişe engel olması taşınmazın geçit ihtiyacı içinde olduğunu göstermez ve kendi kusuru ile yola ulaşımını engellemesi başkasının taşınmazından geçit isteme hakkını vermez. Davacının sınırından yola ulaşması mümkün bulunduğundan davanın kabulü doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 05.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4178, Karar No: 2017/147, Tarih: 16.01.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4178 E.  ,  2017/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Vek. Av. ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece, Dairemizin bozma ilâmına uyularak davanın asıl alacak miktarı üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş ve verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı davasında; davalıya ait kimyasal madde üretiminde faaliyet gösteren fabrikanın tesisatlarının tamiri konusunda anlaşıldığını, işlerin yapıldığını fakat bedellerinin ödenmediğini belirterek dosyasında başlatılan takibe yapılan itirazın iptaline ve %40'tan az olmamak şartı ile icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne ve takibin 38.173,00 TL asıl alacak üzerinden devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine ve %40 icra inkâr tazminatının davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, bu kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 26.03.2014 tarihli 2013/2451 Esas, 2014/2075 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozmaya uyularak bu kez davanın kısmen kabulüne ve takibin 34.515,00 TL asıl alacak üzerinden devamına, fazlaya ilişkin talebin ve %40 icra inkâr tazminatının reddine karar verilmiştir.

Dairemizin bozma ilamında öncelikle; davacı yüklenici tarafından sayılı dosyasında delil tespiti yaptırılmış ise de; bilirkişilerin mahkemeye verdikleri 26.02.2009 tarihli ön raporda keşif sırasında yapılan işlerin tamamı yerinde gösterilmediği, gösterilenlerin bir kısmına da karşı tarafça itiraz edildiğinden ileriki bir tarihte yeniden gelinerek yapılan işlerin tespiti konusunda mutabakat sağlanmış olmakla birlikte bir araya gelinmediğinden tespit raporu düzenlenemediği, 19.05.2009 tarihli ek raporda keşif esnasında görülen ve işi yapan teknik eleman tarafından ifade edilerek yapıldığına kanaat getirilen işleri ve tespit tarihi itibari ile piyasa koşullarına göre bedellerini tespit edildiği, davalı yanca tespit dosyasında bilirkişi raporuna itiraz edildiği, mahkemece mahallinde inceleme yapılmaksızın dosya üzerinden inceleme yaptırılarak alınan raporlara itibar edilerek davanın sonuçlandırılmasının doğru olmadığı kanaatine varılarak ve mahkemece gerekirse mahallinde

konusunda uzman teknik bilirkişiler marifeti ile keşif ve bilirkişi incelemesi de yapılarak dosyadaki mevcut deliller davalı iş sahibinin delil tespit raporuna itiraz dilekçesinde kabul ettiği hususlar ve mahallinde belirlenecek hususlar dikkate alınmak sureti ile davacının gerçekleştirdiği imalâtların nelerden ibaret olduğu tespit edilip, bunların yazılı sözleşme bulunmadığı ve taraflar bedelde de anlaşamadıklarından yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 Sayılı BK'nın 366. maddesi hükmünce yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçleri ile bedeli hesaplattırılıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bozmaya uyulduğuna göre bozmada belirtilen hususlar yararına olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturacağından bozma uyarınca inceleme yapılması zorunludur.

Davacının talepleri teknik incelemeyi gerektirmektedir. Hâkim, uyuşmazlık konusu hakkında bizzat duyu organları yardımıyla bulunduğu yerde veya mahkemede inceleme yaparak bilgi sahibi olmak amacıyla keşif yapılmasına karar verebilir. Hâkim gerektiğinde bilirkişi yardımına başvurur (HMK 288/1). Keşif kararı, mahkemece, taraflardan birinin talebi üzerine veya resen alınır (HMK 288/2). Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir (HMK 266/1). Davacının yaptığını iddia ettiği imalatların yapılıp yapılmadığı ve yapıldı ise hak ettiği iş bedelinin yerinde keşif yapılıp, bilirkişi raporu alınarak belirlenmesi gerekirken HMK'nın 288/1. maddesine aykırı olarak hakim tarafından uyuşmazlık konusu hakkında bizzat duyu organları yardımıyla bulunduğu yerde veya mahkemede inceleme yaparak bilgi sahibi olmak amacıyla keşif yapılmadan karar verilmesi yerine bilirkişilere yerinde inceleme yapılması için yetki verilmesi ve bu şekilde alınan rapora göre hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Mahkemece HMK 288. madde uyarınca; gerekirse mahallinde konusunda uzman teknik bilirkişiler marifeti ile keşif ve bilirkişi incelemesi de yapılarak dosyadaki mevcut deliller davalı iş sahibinin delil tespit raporuna itiraz dilekçesinde kabul ettiği hususlar ve mahallinde belirlenecek hususlar dikkate alınmak sureti ile davacının gerçekleştirdiği imalâtların nelerden ibaret olduğu tespit edilip, bunların yazılı sözleşme bulunmadığı ve taraflar bedelde de anlaşamadıklarından yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 366. maddesi hükmünce yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçleri ile bedeli hesaplattırılıp sonucuna uygun bir karar verilmesi ve bu hali ile alacağın varlığı ile miktarı yargılama sonucu alınan bilirkişi raporu ile saptanmış olacağından koşulları oluşmayan icra inkâr tazminatı isteminin reddi yerine eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile keşif yapılmadan davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30743, Karar No: 2015/34871, Tarih: 17.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/30743 E.  ,  2015/34871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Saray(Van) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2015

NUMARASI : 2013/79-2015/35

DAVA : Davacı, ücret alacağı, ilave tediye, akdi ikramiye, yıllık izin ücreti, yemek yardımı, aile ve çocuk yardımı, giyecek yardımı, yakacak yardımı ile öğrenci yardımı alacaklarını ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyede sigortalı ve vizeli işçi olarak çalıştığını, 5620 sayılı Kanun kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilme talebinin davalı belediye tarafından reddedildiğini, 04.05.2009 tarihinde işten çıkarılmasına ilişkin belediye meclis kararına karşı idare mahkemesinde dava açtığını, 26.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiğini ve davacının 23.08.2010 tarihinde işe tekrar başladığını, davacının ondört ay işten ayrı kaldığını, keyfi uygulama sebebi ile alamadağı ondört ay ücret alacağı ile izin, ilave tediye, akdi ikramiye, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı aile ve çoçuk yardımı, yemek, giyecek, yakacak ve öğrenci yardım alacağı gibi sosyal alacaklarının ödenmesini istedi.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davada talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, sendikal haklara ilişkin talebinin daha önce Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/57 esas sayılı davasında konu edildiğini dolayısıyla talepler noktasında kesinleşmiş bir mahkeme hükmü bulunduğunu, iş hukuku açısından çalışılmamış dönemlere ait maaş ve sendikal hakların talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının davasının kadro tahsis edilmemesi hususuna dayalı olması halinde iş bu durumun adli yargı ve iş hukuku alanında giremeyeceğini, idari işlemin iptali ile ikame edilecek tam yargı davasına konusu olacağını ve ihtilafın Van İdare Mahkemelerinde görülmesi sebebine bağlı olarak görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini savunarak savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının belediye meclisinin haksız kararıyla işine son verildiği, söz konusu meclis kararının yürütmesi durdurularak davacının tekrar işe başlatıldığı, on dört ay ödenmeyen ücret alacağı ve bilirkişi raporunda hesaplanan alacaklara hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık davacının işten çıkarıldığı 10.06.2009 tarih ile idare mahkemesince verilen yürütmenin durdurulması kararı üzerine tekrar işe alındığı 23.08.2010 tarihleri arası yoksun kaldığı ücret ve toplu iş sözleşmesi gereği sosyal haklara hak kazanıp kazanmadığı konusuna ilişkindir.

Somut olayda; davalı Belediye Başkanlığınca 20.07.2007 tarihli ve 764 sayılı yazı ile İçişleri Bakanlığına müracaat edilerek Belediye nezdinde çalışan geçici işçilerin 5620 sayılı Kanun kapsamında daimi işçi statüsüne geçirilmesine dair başvuruda bulunduğu, İçişleri Bakanlığı Mahalli İdareler Genel Müdürlüğünce 29.02.2008 tarihli cevabı yazıda, 5620 sayılı Kanun kapsamında, davalı belediye nezdinde 2006 yılında usulüne uygun olmak üzere vizesi yapılmış geçici işçi pozisyonlarında altı ay veya daha fazla süreyle çalışmış olan; 2005 ve 2006 yıllarında aynı şartlarda çalışıp da askerlik, doğum veya sağlık kurulu raporuyla belgelendirilen sağlık sorunları sebebiyle iş sözleşmeleri askıda bulunanlar kapsamında her hangi bir işçinin bulunmadığı bildirilmiştir. Davalı Belediye Meclisince 04.05.2009 tarih ve 05 sayılı karar ile davacının 5620 sayılı Kanun kapsamında daimi işçi statüsüne girilmesine imkan bulunmadığı ancak davacı ile diğer işçilerin ifa ettikleri "Karla Mücadele" görevleri sona ermesine rağmen mağdur edilmemeleri için 03.01.2009 ile 10.06.2009 tarihleri arasında çalıştırılmaları ve yine ihtiyaca binaen 2010 yılında meclisçe belirlenecek sayıda işçinin çalıştırılmasına karar verilmiş olup, anılan 04.05.2009 tarihli ve 05 sayılı meclis kararı gereğince 10.06.2009 tarihinde davacının sigorta çıkışı verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının işe başlatılma başvurusunun, davalı Belediye Meclisince 10.07.2009 tarihli kararı ile reddine ve iş bu red bildiriminin davacıya bildirilmesine dair 13.08.2009 tarihli idari işlemlerin Van 1. İdare Mahkemesinde dava konusu edilmesi üzerine 23.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiği ve davacının 23.08.2010 tarihinde tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre davacının işe başlatılma başvurusunun, davalı Belediye Meclisince 10.07.2009 tarihli kararı ile reddine ve iş bu red bildiriminin davacıya bildirilmesine dair 13.08.2009 tarihli idari işlemlerin Van 1. İdare Mahkemesinde dava konusu edilmesi üzerine 23.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiği ve davacının 23.08.2010 tarihinde tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının ücret, ikramiye, ilave tediye ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklı sosyal hak alacaklarının kabulüne karar verilmesi isabetli ise de; davacının işten çıkarıldığı 10.06.2009 tarihi ile tekrar işe başlatıldığı 23.08.2010 tarihleri arasındaki on dört aylık süre üzerinden hesaplama yapılması isabetli olmamıştır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesine göre kesinleşen işe iade kararı üzerine başvuran işçinin işe başlatılmaması halinde feshin geçersizliği davasında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile çalıştırılmadığı en çok dört aylık süre ücret ve diğer hakları öngörüldüğünden davacının dört ayla sınırlı olarak ücret ve diğer sosyal hak alacaklarına hak kazandığının kabulü gerekir. Belirtilen sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.