muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6175, Karar No: 2016/334, Tarih: 01.02.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/6175 E.  ,  2016/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme ve bu suça yardım, kasten yaralama

HÜKÜM : 1- Hükümlü ... hakkında;

a) Mağdur ... yaralama suçu yönünden yeniden hüküm verilmesine yer olmadığına.

b) Uyarlama sonucu, tasarlayarak öldürme suçundan, TCK.nun 82/1-a, 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

2- Hükümlü ... hakkında;

Uyarlama sonucu tasarlayarak öldürme suçuna yardım suçundan; TCK.nun 82/1-a, 39/1, 62, 53/1. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlüler ... hakkında, 765 sayılı TCK'nun 450/4, 59, 31, 33. maddeleri, ... hakkında ise 765 sayılı TCK'nun 450/4, 65/3, 59, 81/1, 31, 33. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren, 5252 sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak, yapılan uyarlama sonucu bozmaya uyularak kurulan hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ... müdafiinin tüm lehe hükümlerin uygulanmadığına, bozma ilamının gereklerinin tam olarak yerine

getirilmediğine, fazla ceza tayin edildiğine, hükümlü ... müdafiinin daha az ceza verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görümeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamaların hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;

Bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 01.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67598, Karar No: 2013/11429, Tarih: 19.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67598 E.  ,  2013/11429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılana ait şirketin, yurtdışına ihraç ettiği 216 varil nar suyu konsantresini İngiltere’deki müşterisine ulaştırılmak üzere, sanığın yetkilisi olduğu ... Denizcilik Nakliyat Turizm Ticaret Limited Şirketi ile anlaşmaya varıp, navlun bedeli olan 7.221.90 USD ile sanığın komisyonu olan 902.70 USD'ı bu şirketin banka hesaplarına gönderdiği, sanığın da şirkete ait malları 12.07.2006 tarihinde ... firmasına ait gemiye yükleterek İzmir Limanından İngiltere’nin Liverpool şehrine gönderdiği, ancak navlun bedelini katılandan tahsil ettiği halde yükü taşıyan firmaya ödeme yapmaması nedeniyle, 14.07.2006 tarihinde varış limanına varan geminin, parasını alamadığı için yükü boşaltmadığı, durumu öğrenen katılanın, malı teslim alacak olan İngiltere’deki müşterisine mahçup olmamak için yükü taşıyan ... firmasına navlun bedelini ödeyerek yükü boşaltmasını sağladığı, böylece sanığa daha önce navlun bedelini ödediği halde, sanığın bu parayı taşıyıcı firmaya ödememesi nedeniyle katılanın ikinci kez navlun bedelini ödemek zorunda kaldığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin hizmet

nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "365 gün" ve "7300 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün" ve "100 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3005, Karar No: 2023/5940, Tarih: 05.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/3005 E.  ,  2023/5940 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1853 Esas, 2023/220 Karar

...

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/793 Esas, 2020/845 Karar

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı erkek dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; Şiran ilçesinde yaşarlarken davalı eşin yaşamış olduğu bir tartışma neticesinde 2012 tarihinde Bayburt'a ailesinin yanına gittiğini ve bir daha ortak konuta dönmediğini, tarafların evlilik birlikteliğine devam edememesi neticesinde davacının 2014 yılında boşanma davası açtığını, açılan dava neticesinde Şiran Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile mahkemesi sıfatı ile) 2014/80 Esas-154 Karar sayılı kararı ile tarafların boşanmalarına karar verdiğini, kararın Yargıtay kararı ile bozulduğunu, bozma ilamı neticesinde yeniden yapılan yargılamada Şiran Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile mahkemesi sıfatı ile) 2015/98 Esas, 2016/2 Karar tarihli kararı ile boşanma davasını reddettiğini, kararın 04.02.2016 tarihinde kesinleştiğini, karar kesinleşme tarihinin üzerinden 3 yıldan daha uzun bir süre geçmesine rağmen ortak hayatı yeniden tesis edemediklerini, ikameti haksız yere terk eden davalının ağır kusurlu olduğunu, davalı tarafın boşanmaya karşı çıkmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu, davalının sadece ortak çocukla birlikte 2019 yılı 3 Temmuzda ortak çocuk ve birtakım eşyalar ile birlikte İnegöl'e geldiğini, 5 gün kalıp tekrar Bayburt'a döndüğünü, ancak geliş sebebinin ortak hayatın kurulmasına yönelik olmadığını, çocuğunun anne gözetiminde baba ile birlikte yaz tatilini geçirmesi olduğunu, tarafların ayrı odalarda kaldıklarını, davalının kalıcı niyetle gelmediğinin karinesinin, davacının maaşına vaaz ettirmiş olduğu aylık ve birikmiş nafaka dosyalarına ilişkin hacizlerin kaldırılmamış olması olduğunu iddia ederek tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin tarafına verilmesini, lehine aylık 20.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın cevap ve ikinci cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafça açılan boşanma davasının, davacının ağır kusurlu olması sebebiyle reddedildiğini, davacının eşini evden kovup, istemediğini söylediğini, kararın kesinleşmesinden sonra tarafların evlilik birlikteliğine tekrardan şans verdiklerini ve ortak hayatın yeniden kurulduğunu, davalının eşyalarını da götürerek 2019 yılının 3 temmuz günü İnegöl’de kendileri için tuttuğu eve gittiğini ve bu ortak ikamette birlikte yaşamaya başladıklarını, aynı odada kaldıklarını, bu sebeple fiili ayrılık süresinin sona erdiğini, bunun öncesinde ise tarafların bir araya gelme konusunda iradelerinin mevcut olup zaten davalının İnegöl’e gitme tarihinden önce barışmış olduklarını, kalacakları ili ve evi belirlemeye başladıklarını, davacının sırf bu sebeple İnegöl’de daha büyük bir ev tuttuğunu, tarafların uzun süreden beri barışmış olup birbirleriyle Bayburt’ta sürekli görüşmüş olduklarını, aynı odada karı koca ilişkisinden beklenecek tarzda hem Bayburt’ta hem de İnegöl’deki evde beraber kalındığını, taraflar arasında cinsel birliktelik gerçekleşmiş olduğunu, davalının nafakanın kaldırılması yönünde kanaatini davacıya bildirdiğini, ancak nafaka dosyasının Bayburt İcra Müdürlüğü’nde olması ve tarafların o anda İnegöl’de bulunmaları sebebi ile nafakanın kaldırılması sürecinin belli bir zaman almakta olduğunu, davacı yanın ev içerisinde sürekli telefonla meşgul olduğunu, yemekleri beğenmediğini, hakaret ve küçük düşürücü sözler söylediğini, birlikteliğin 5. gününde davacının eşini ve çocuğunu evden kovduğunu iddia ederek, açılan davanın reddine, kesinleşen tedbir nafakalarının muhafazasına, boşanmaya karar verilmesi halinde ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, kadın lehine 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen davalı tanıklarının beyanlarına ve sosyal inceleme raporuna yansıyan ortak çocuk beyanına göre tarafların reddedilen boşanma davasından sonra ortak hayatın yeniden kurulmasına yönelik girişimde bulundukları, davalı kadın ve ortak çocuğun eşyalarıyla davacı erkeğin yanına taşınıp orada birlikte yaşamaya devam etme kararı verdikleri ve neticede davacı erkeğin de yardımıyla davalı kadın ve ortak çocuğun eşyalarının davacı erkeğin evine getirildiği ve tarafların 5 gün aile halinde birlikte yaşadıkları, sonrasında aralarında anlaşmazlık olunca davalı kadının ailesini arayarak ortak çocukla birlikte Bayburt'a geri döndüğü, sonrasında davacı erkeğin eldeki davayı açtığı, tarafların red kararından sonra ortak hayatın yeniden kurulması amacıyla ciddi girişimde bulundukları ve kısa süreli de olsa ortak hayatın yeniden tesis edildiği, olayların akışı karşısında taraflar arasında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olacak mahiyette bir sorunun varlığı, red kararından sonra ortak hayatın yeniden kurulamadığı davacı tarafça ispat edilemediğinden davanın reddine, tahsilde mükerrer olmamak kaydıyla kadın lehine aylık 500,00 TL, ortak çocuk lehine aylık 550,00 TL tedbir nafakasına (Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2017/606 Esas 2018/183 Karar sayılı kararında tedbir nafakasına ilişkin verilen karar ile tahsilde tekerrür oluşturmayacak şekilde) karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle;16.07.2012 tarihinde davalının ortak ikameti terk ederek Bayburt'a ailesinin yanına taşındığını, bu tarihinden beri fiilen ayrı yaşamakta olduklarını, davacının 17.03.2014 tarihinde açtığı boşanma davasının reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini, kesinleşmeden sonra tarafların ortak hayatın yeniden kurulmadığını, oğlu ile düzenli kişisel münasebet kuramayan davacının 2019 yılında davalı eşini ortak çocuğu yaz tatilinde alabilme noktasında ikna ettiğini, davalının çocuğu yalnız göndermediğini, 03.07.2019 tarihinde davalının, yanında bir takım eşyaları da alarak ortak çocukla birlikte İnegöl'e geldiğini, 5 gün kaldığını, bu süre içinde ayrı odalarda yattıklarını, sonrasında soyut gerekçelerle davalının çocuğu da alarak Bayburt’a döndüğünü, davalı tanık anlatımlarının üstün tutulduğunu, tarafların ortak hayatı kurmak niyeti ile bir araya gelmediklerini, 9 yıldır fiili ayrılığın olduğunu, davacının maaşına konulan nafaka dosyalarına ilişkin hacizlerin kaldırmamış olmasının davalının kalıcı niyetle gelmediğinin karinesi olduğunu beyan ederek, boşanma davasının reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı erkeğin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, boşanma davasının reddi yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanma davasının reddi kararının kesinleşmesinden sonra taraflarca ortak hayatın yeniden tesis edilip edilmediği, eylemli ayrılık nedenine dayalı davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrası, 169 uncu, 182 nci, 327 nci ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları ve 330 uncu maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2017/2936, Karar No: 2018/11335, Tarih: 28.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2936 E.  ,  2018/11335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili ile sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

17.02.2015 tarihli keşif tutanağındaki eksik imzaların mahallinde düzeltilebilir bir eksiklik olduğu kabul edilmekle ve dosyada mevcut bilirkişi raporlarının, trafik memuru bilirkişiler tarafından düzenlendiği ve raporların oluşa uygun olduğu değerlendirilmesi yapılarak teblignamedeki bu konular hakkında bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin,olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun, adli para cezasına çevrime hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanık müdafinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 4 yıl 7 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine infazı kısıtlar biçimde “hapse çevrilmesine” karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden 3 numaralı bendin hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 4 yıl 7 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1670 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 33.400-tl adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi, hükmün 4. paragrafındaki “hapse çevrilmesine” ibaresinin çıkarılarak yerine “hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17623, Karar No: 2015/22764, Tarih: 31.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/17623 E.  ,  2015/22764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanık ...'nın kardeşi olan katılan ...'ya ait İncesağlar mevkiinde bulunan zeytin ağaçlarından bir tanesini traktörle kökünden sökmek suretiyle zarar verdiği, mevcut zararın 400,00 TL olduğu iddia edilen olayda, katılana ait ağaçların sanığa ait ağaçlara zarar verdiği bir an için kabul edilse bile bu zararı engellemek için tek bir ağacın yerinden sökülmesinin yeterli olmadığı, birden fazla ağacın sökülmesi durumunda muhtemel zararın önüne geçilebileceği değerlendirildiğinden tanık ...'in beyanlarına itibar edilmediği, sanığın suça konu zeytin ağacını zarar verme kastı ile yerinde söktüğüne ilişkin iddiadan başka delil olmadığı, zeytin ağacının bu şekilde hayatiyetini kaybetmesine sanığın taksirli hareketinin sebebi olabileceği bunun da taraflar arasında hukuki uyuşmazlık niteliğinde olduğundan sanığın beraatına dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17159, Karar No: 2015/23940, Tarih: 10.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17159 E.  ,  2015/23940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/255-2014/269

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan M.. G.. F.. Ş.. vd vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ve davalılardan F.. Ş.. vd. İle davalı M.. G.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları uygulanıp, yıpranma payı da düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre bedel tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan 96 ada, 5 parsel

taşınmazın emlak vergisine esas birim değerleri eşit olmasına rağmen, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazın % 20 si değerinde olduğunun kabul edildiği, ayrıca dava konusu taşınmaza yakın yerde bulunan ve aynı proje kapsamında kamulaştırılan 72 ada, 14 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak aynı mahkemenin 2013/254 esas sayılı dava dosyasında taşınmazın metrekaresine 217,00 TL. değer biçildiği gözetildiğinde dava konusu taşınmazın metrekaresine dava tarihi itibari ile 9,20 TL. değer biçen bilirkişi raporu inandırıcı değildir.