muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7050, Karar No: 2022/8929, Tarih: 12.12.2022

Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı ... Sigorta A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, davacı işyerindeki makinada oluşan hasar sebebi ile meydana geldiği ileri sürülen zararın davalı şirketlerden tahsili talebine ilişkindir. Sigorta Uyuşmazlık Hakem Heyetince davacı talebinin kabulüne karar verilmiş, davalılardan ... Sigorta A.Ş. vekilinin bahsekonu karara yönelik itirazının İtiraz Hakem Heyeti’nce reddi üzerine, kararı temyiz eden davalı ... Sigorta A.Ş vekili diğer temyiz itirazlarının yanında, uyuşmazlık ile ilgili verilen karara esas alınan bilirkişi raporunun kendilerine tebliğ edilmediğini ileri sürmüş olup, yapılan incelemede bilirkişi raporunun davalı ... Sigorta A.Ş. vekiline tebliğ edildiğine dair bilgi belge bulunmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. maddesine göre, “Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirilmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir”. Bu itibarla, Sigorta Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan bilirkişi raporunun davalı ... Sigorta şirketi vekiline tebliğ edilmemiş olması hukuki dinlenme hakkına aykırı olup, bu rapor esas alınarak verilen karara yönelik davalı itirazının İtiraz Hakem Heyeti’nce reddi kararı doğru görülmemiş, İtiraz Hakem Heyeti kararının bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 12.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7229, Karar No: 2012/13974, Tarih: 19.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/7229 E.  ,  2012/13974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2011

Davacı vekili davacının iş sözleşmesinin haksız ve yersiz olarak feshedildiğini belirterek işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında çalışma süresi  ile ilgili uyuşmazlık bulunmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş  Kanunu'nun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde Kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde işletmenin ve işin gereği  ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

Somut olayda alt işveren işçisi olan davacının davalılar arasındaki  yükleme-boşaltma-istif hizmeti alım sözleşmesi kapsamında asıl işverenin işyerinde çalıştığı, ödenmeyen ücret alacağının talep edilmesi üzerine iş akdinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davacının davalı asıl  işverene ait işyerinde çalıştığını iddia ettiği dönem içinde farklı alt işverenlerde çalıştığı ancak bazı ara dönemler prim ödemelerinin yapılmadığı görülmekte olup bu ara dönemlerde asıl işveren alt işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, davacının bu dönemde asıl işverenin işyerinde çalışıp çalışmadığı anlaşılamamaktadır. Bu bakımdan davacının çalıştığını iddia ettiği dönem itibariyle kesintisiz olarak sigorta kayıtlarında yer alan alt işverenler ile asıl işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, hizmet alımı sözleşmelerinin başlangıç ve bittiği tarihler, davacının aynı işyerinde ara vermeden çalışmasına devam edip etmediği araştırılmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Bu konuda eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2015/239, Karar No: 2018/321, Tarih: 03.07.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/239 E.  ,  2018/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 15.05.2012

Sayısı : 65-192

Taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'nun TCK'nun 85/2, 22/3, 22/6, 62 ve 53/6. maddeleri gereğince 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 3 ay süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.05.2012 gün ve 65-192 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesince 23.10.2014 gün ve 25796-20753 sayı ile;

"...Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın idaresindeki minibüs ile gece vakti, aydınlatması bulunmayan meskun mahal dışındaki, düz ve eğimsiz tek yönlü yolda seyri sırasında direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı yön şeridine girip aracı soldan yol dışına çıkarıp yol dışındaki elektrik direğine çarpıp aracın yanmasıyla 7 kişinin ölümü ile neticelenen olayda, sanığın aşamalardaki ifadelerinde uykusuz olmadığını, 17.09.2010 tarihinde öğleden sonra Samsun'un Terme ilçesinden Şanlıurfa iline gitmek üzere yola çıktıklarını, Adıyaman iline kadar aracı kullandığını, Adıyamandan Şanlıurfa iline kadar ölen abisi....'in kullandığını, 18.09.2010 günü sabah 06:00 sıralarında Şanlıurfaya vardıklarını, gün içinde 2-3 saat uyuyarak dinlendiğini, akşam saat 22:30 sıralarında yola çıktıklarını ve saat 02:00 sıralarında mola verdiklerini, yola çıktıktan 5 dakika sonra gümleme sesi duyduğunu ve direksiyon hakimiyetini kaybettiğini, lastiğin patladığını beyan ettiği, mola verilen benzinlikte çalışan tanık Kaffar Işık'ın da, sanık ve yanındakilerin 15 dakika kadar benzinlikte mola verdiklerini beyan ettiği dosya kapsamı itibariyle de savunma ve bu beyanın aksine kanıt bulunmadığı nazara alınmadan, hatalı değerlendirme ile sanığın iki gün sürekli araç kullandığından bahisle yorgun, dalgın ve uykusuz olduğu gerekçesi ile bilinçli taksirin oluştuğunun kabulü ile TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2- TCK'nın 22/6-1. cümlesinin uygulanabilmesi için, taksirle hareket sonucu neden olunan neticenin, münhasıran sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması gerektiği, sanığın, kızı, annesi, iki kardeşi, yeğeni, kardeşinin eşi ve halasının öldüğü olayda, sanığın kızı, annesi ve iki kardeşi dışındaki ölenlerin, yeğeni, kardeşinin eşi ve halası olması nedeniyle tek başına anılan hükmün uygulanmasını gerektirmeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanması" isabetsizliklerinden ceza süresi itibarıyla CMUK'un 326. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı ve müteakip uygulamalar nazara alınarak TCK'nun 50. maddesinin değerlendirilebileceği kaydıyla bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyeleri İ. Ergün ve A. Yağcı;

Daire Üyeleri İ. Ergün ve A. Yağcı;

"Sanık ifadelerinde uykusuz olmadığını beyan etmişse de, yine sanığın beyanından, 17.09.2010 tarihinde öğleden sonra yola çıktıkları, Terme'den Adıyaman'a kadar aracı sanığın kullandığı, 18.09.2010 tarihinde sabah 06:00'da Ş.Urfa'ya geldikleri, 3 saat kadar uyuduktan sonra Siverek'e gidip geldiği, çarşıda alışveriş yaptıkları, akşam düğün töreninden sonra saat 10:30'da yola çıktıkları, aracı sanığın kullandığı, 02:00 sıralarında mola verdikleri, moladan kısa süre sonra direksiyon hakimiyetini kaybeden sanığın kullandığı minibüsün karşı yöne geçerek, karşı tarafta yolun kenarında bulunan beton direğe çarparak, beton elektrik direğini yıktığı, direğin yıkılmasıyla yere düşen yüksek gerilim hattı tellerinin, çarpılan ve takla atan minibüse teması sonucu aracın yandığı, araçta bulunan 7 kişinin öldüğü, dosya kapsamından sanığın dinlenmeden uzun süre araç kullandığı ve lastik patlamasına ilişkin bir iz olmadığı anlaşıldığından, mahkemenin bilinçli taksir kabulünün doğru olduğunu düşündüğümüzden, bilinçli taksirin oluşmadığına ilişkin (1) numaralı çoğunluk görüşüne katılmıyoruz” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.01.2015 gün ve 288080 sayı ile;

"Sanığın 17.09.2010 tarihinde öğleden sonra yola çıkarak kazanın olduğu 19.09.2010 tarihinde saat 02.30'a kadar 3 saat kadar uyuduğu olayda 15.03.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre asli kusurlu olduğu, yolda lastik patlamasına ve kazaya ilişkin herhangi bir iz de tespit edilemediği, sanığın bu kadar yorgun ve uykusuz bir şekilde araç kullanmaması gerektiğini bildiği halde kendine güvenerek kullanmaya devam ettiği olayda bilinçli taksirle hareket ettiğinin kabulü gerektiği, yine yukarda açıklandığı üzere kazada ölenlerin sanığın kızı, annesi, iki kardeşi, yeğeni, kardeşinin eşi ve halası olduğu, ölenlerin tamamının sanığın aile bireylerinden oluştuğu, fail ile mağdur arasındaki yakınlığın hangi düzeyde olması ve olay nedeniyle failin hangi ölçüde zarar görmesi gerektiği hususları doktrinde ve yargı kararlarında tartışmalı olmakla birlikte, kanun koyucu da sanığın 'kişisel ve ailevi durumu bakımından' diyerek hem yasa hükmünde hem de gerekçesinde bu yakınlığın derecesi ile ilgili bir sınırlama getirmemiştir. Bunun derecesi olaya göre hâkim tarafından takdir edilecektir. Somut olayımızda da sanığın ailesinden farklı yakınlık derecesinde 7 kişi ölmüştür. Bu durumda sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından mağdur olmadığından söz edilemeyeceği açıktır. Bu nedenlerle bilinçli taksirle hareket eden sanık hakkında TCK 22/6. madde ve fıkrasının da uygulanması gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna müracaat edilmiştir.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 29.01.2015 gün, 797-1555 sayı ve oy çokluğuyla, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 29.01.2015 gün, 797-1555 sayı ve oy çokluğuyla, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının lehe mi aleyhe mi olduğu,

2- Sonucu itibarıyla lehe olduğu kabul edilirse;

a- Kızı, annesi, iki kardeşi ile yeğeni, kardeşinin eşi ve halasının ölümüne neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığı,

b- Sanığın eylemini taksirle mi yoksa bilinçli taksirle mi gerçekleştirdiği,

c- Sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiği sonucuna ulaşılırsa; sanığa ek savunma hakkı verilmeden TCK'nun 22. maddesinin 3. fıkrasının uygulanmasının 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesine aykırılık oluşturup oluşturmadığı,

Hususlarının belirlenmesine ilişkindir.

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının lehe mi aleyhe mi olduğu;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkeme hükmünün Özel Daire tarafından 23.10.2014 gün ve 25796-20753 sayı ile bozulduğu, Özel Daire ilamının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına 25.11.2014 tarihinde teslim edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.01.2015 tarihinde sanık aleyhine TCK'nun 22. maddesinin 3. fıkrasının, lehine ise TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanması gerektiği belirtilerek Özel Daire ilamına karşı itiraz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

Müzakere sırasında bir kısım Ceza Genel Kurulu üyelerinin itiraz konusu edilen hususların ayrı ayrı mı yoksa bir bütün hâlinde mi değerlendirilerek itirazın lehe mi yoksa aleyhe mi olduğunun tespit edilmesinden sonra, ulaşılan sonuca göre bu kanun yoluna süresinde müracaat edilip edilmediğinin belirlenmesi gerektiğini ileri sürmeleri üzerine öncelikle bu husus ele alınmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi, 5271 sayılı CMK'nun olağanüstü kanun yollarının yer aldığı "Altıncı Kitap", "Üçüncü Kısım", "Birinci Bölüm"de 308. maddede;

"(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir" şeklinde düzenlenmiştir.

"(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir" şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenleme ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının ilamın kendisine verildiği tarihten itibaren 30 gün içinde ceza daireleri kararlarına karşı itiraz kanun yoluna başvurabileceği öngörülmüş, ancak sanık lehine itirazlarda süre aranmayacağı kuralı benimsenmiştir. Buna göre, sanık aleyhine sonuç doğuracak şekilde belirlenen aykırılıklarla ilgili olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tanınan ve olağanüstü bir kanun yolu olan itiraz 30 günlük bir süre ile sınırlandırılmış olup bu süre Özel Daire kararının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verildiği tarihten itibaren başlayacaktır. Süre geçtikten sonra sanık aleyhine itiraz yoluna gidilemeyecektir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca birden fazla hukuka aykırılık nedeniyle itiraz kanun yoluna başvurulması ve bu nedenlerden bir kısmının sanığın lehine bir kısmının ise aleyhine olması hâlinde, aleyhe olan nedenlerin 30 günlük süre içerisinde ileri sürülmesi gerektiğinden değerlendirme yalnızca sanığın lehine olan itiraz konusu bakımından yapılmalıdır. (Bahri Öztürk-Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Özge Sırma-Yasemin F. Saygılar Kırıt-Özdem Özaydın-Esra Alan Akcan-Efser Erden, Nazari ve Uygulamalı Ceza Muhakemesi Hukuku, Seçkin, 11. Baskı, Ankara, 2017, s. 753; Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, Adalet, Ankara, 10. Baskı, 2015, s. 875; Ahmet Gökcen-Murat Balcı-M. Emin Alşahin-Kerim Çakır, Ceza Muhakemesi Hukuku-II, Adalet, Ankara, 2017, s.468)

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olma suçundan TCK'nun 85/2, 22/3, 22/6, 62 ve 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyetine ilişkin hükmün, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine inceleme yapan Özel Dairece, sanığın eyleminde TCK'nun 22. maddesinin 3 ve 6. fıkralarının uygulanma koşullarının bulunmadığı gerekçesi ile bozulmasına karar verilmesinden sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanık aleyhine TCK'nun 22. maddesinin 3. fıkrasının, lehine ise TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

Sanık aleyhine olduğunda şüphe bulunmayan bilinçli taksirin uygulanma koşullarının bulunduğu yönündeki itiraz nedeninin 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca 30 günlük süreye tâbi olduğu, dosya içeriğine göre 26.11.2014 tarihinde başlayan itiraz süresi 25.12.2014 tarihinde sona erdiği hâlde, itiraz kanun yoluna Özel Daire ilamının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiinden yaklaşık 45 gün sonra 10.01.2015 tarihinde başvurulduğu anlaşıldığından, 30 günlük kanuni süreden sonra yapılan sanık aleyhindeki itiraz nedeninin Ceza Genel Kurulunca görüşülmesi mümkün değildir. Ancak sanık lehine olan TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanması gerektiğine dair itiraz nedeninin incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının TCK'nun 22. maddesinin 3. fıkrasının uygulanması gerektiğine ilişkin itiraz konusunun kanunun öngördüğü 30 günlük süre içinde yapılmaması nedeniyle reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı; "Sanığın taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olma suçundan TCK'nun 85/2, 22/3, 22/6 ve 62/1. maddeleri gereğince mahkûmiyetine ilişkin hükmün, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine inceleme yapan Özel Dairece, sanık hakkında TCK'nun 22. maddesinin 3 ve 6. fıkralarının uygulanma koşulları bulunmadığı gerekçesi ile kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydı ile bozulmasına karar verilmesinden sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, TCK'nun 22. maddesinin 3 ve 6. fıkralarının uygulanma koşulları oluştuğu görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkeme uygulaması, Özel Dairenin bozma ilamı ve itiraz nedenleri birlikte değerlendirildiğinde; yerel mahkemece TCK'nun 85/2, 22/3, 22/6 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, Özel Daire bozma ilamına göre uygulama yapıldığı takdirde aynı Kanunun 85/2 ve 62/1. maddeleri gereğince ceza tayin edilip bu cezanın mahkemenin takdiri de gözetildiğinde 3 yıl 4 ay hapis olarak belirleneceği, yerel mahkeme uygulamasının isabetli olduğuna ilişkin itiraz nedenlerinin kabulüne karar verilmesi hâlinde ise sanık hakkında 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verileceği, bu bağlamda itiraz nedenlerinin birlikte değerlendirilmesinin sanık lehine sonuç doğuracağı ve ilk aşamada TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı yönündeki uyuşmazlık konusundan başlanmak üzere her iki itiraz nedeninin de tartışılması gerektiği" düşüncesiyle,

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık ... hakkında; Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; TCK'nın 85/1, 22/3, 22/6, 62, 53/6 Maddeleri uyarınca 2 Yıl 2 Ay 20 Gün Hapis cezasına hükmedilmiş, anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23/10/2014 gün, 2014/25796 E-2014/20753 K sayılı ilamı ile; özet olarak;

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık ... hakkında; Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; TCK'nın 85/1, 22/3, 22/6, 62, 53/6 Maddeleri uyarınca 2 Yıl 2 Ay 20 Gün Hapis cezasına hükmedilmiş, anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23/10/2014 gün, 2014/25796 E-2014/20753 K sayılı ilamı ile; özet olarak;

1-) Mola yerinden hareket ettikten 5 dakika sonra aracın lastiğinin patladığını beyan eden sanığın savunmasının aksine kanıt bulunmadığı nazara alınmadan; iki gün sürekli araç kullandığından bahisle, yorgun, dalgın ve uykusuz olduğu gerekçesiyle bilinçli taksirin oluştuğunun kabulü ile TCK'nın 22/3 maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-) Sanığın kızı, annesi ve iki kardeşi dışındaki ölenlerin yeğeni, kardeşinin eşi ve halası olması nedeniyle TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi;

Gerekçeleriyle mahkumiyet hükmünün BOZULMASINA, karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 10/01/2015 gün, 2012/288080 sayı ile;

Bilinçli taksirle hareket eden sanık hakkında TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanması gerektiğinden bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün BOZULMASI talebiyle itiraz edilmesi üzerine;

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından;

1-) Bilinçli taksirin uygulanmasına yönelik sanık aleyhine olan itiraz talebinin 1 aylık süreden sonra yapılmış olması nedeniyle süre yönünden;

2-) TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanmasına yönelik itiraz talebinin ise anılan maddenin uygulama koşullarının gerçekleşmediğinden bahisle;

İtirazın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, gerek bilinçli taksirin uygulanması gerektiği yönündeki aleyhe itirazının süre yönünden, gerekse TCK'nın 22/6 maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığından bahisle anılan maddenin uygulanmasına yönelik itirazın esastan reddine ilişkin kararına aşağıda arz ve izah edilecek sebeplerle iştirak edilmemiştir.

Öncelikle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünde hem bilinçli taksir hükümleri, hemde TCK'nın 22/6 maddesi uygulanmış, Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi tarafından TCK'nın 22/3 maddesindeki bilinçli taksiri düzenleyen artırım hükümleri ile TCK'nın 22/6 maddesindeki indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğinden bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün hem lehe hemde aleyhe bozulmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından; TCK'nın 22/3 maddesindeki bilinçli taksir hükümleri ile TCK'nın 22/6 maddesindeki indirim hükümlerinin birlikte uygulanması gerektiğinden bahisle yerel mahkeme uygulaması birebir desteklenirken, yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün onanmasının talep edilmesi yerine BOZULMASI, talep edilerek çelişkili bir durumun ortaya çıkmasına neden olunmuştur. Bu durumda; iki ihtimal dikkate alınarak itirazın lehe yada aleyhe olduğu konusunda sonuca ulaşılması gerekmektedir.

Birinci ihtimal Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından; yerel mahkeme hükmünün ONANMASI talep edilmek istenirken yanlışlıkla bozulması talep edilmiştir.

İkinci ihtimal ise açıkça değinilmese dahi, TCK'nın 22/3 maddesindeki artırım oranı ile TCK'nın 22/6 maddesindeki indirim oranı dolaylı olarak benimsenmeyerek yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünden daha lehe bir sonuca ulaşılması amaçlanmıştır. Zira bilinçli taksir hükümleri uygulansa dahi TCK'nın 22/6 maddesi uyarınca cezanın 1/6 oranına kadar indirilebileceği dikkate alındığında; verilebilecek sonuç cezanın teorik olarak kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza sınırında kalarak TCK'nın 50/1 maddesindeki adli para cezası veya diğer tedbirlere dönüştürülme ihtimali mevcut olacaktır.

Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma nedenleri ise hem Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenlerine hemde aynı doğrultuda olan yerel mahkemenin uygulanmalarına tamamen aykırıdır.

Bu durumda itirazın lehe yada aleyhe olduğunun belirlenebilmesi için Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma nedenleri ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenlerinin, yerel mahkeme hükmü ile çeşitli ihtimallerin dikkate alınması suretiyle birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.