muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10625, Karar No: 2019/12005, Tarih: 08.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/10625 E.  ,  2019/12005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki ifadelerinde cezaevinde olduğunu bildirmesi, başkaca bir ikamet adresi bildirmemesi, kararların verildiği tarihte cezaevinde olmaması, mahkemece suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen kararların, hiç bir ikamet adresi bildirmemiş olması nedeniyle MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi hükmüne uygun şekilde 16.06.2015 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuğun CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 10.07.2015 tarihinde hükümleri temyiz ettiği anlaşıldığından, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince, suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz isteminin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 08/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4059, Karar No: 2022/13867, Tarih: 12.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4059 E.  ,  2022/13867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddi ile HMK'nın 355. maddesi gereğince kamu düzenine aykırılık hali resen gözetilerek derhal ödeme ve yasal faiz yönünden HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, Çatalca İlçesi, İzzettin Mahallesi, 192 ada, 5 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki yapılara aynı Kanun'un 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara

karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddi ile HMK'nın 355. maddesi gereğince kamu düzenine aykırılık hali resen gözetilerek derhal ödeme ve yasal faiz yönünden HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7423, Karar No: 2010/19189, Tarih: 13.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/7423 E.  ,  2010/19189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı senet altında Sezgin Demir imzası inkar edildiğine göre icra mahkemesince, imzanın adı geçene ait olup olmadığının yöntemince araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir. Bilirkişiye imza incelemesi yaptırılmadan, “senette Sezgin Demir'e atfen atılan imzanın adı geçene ait olmadığı” nın açıklanıp kabul edilmesi yasaya aykırıdır. Zira İİK'nun 170/3. maddesinde (Tetkik mercii 62-68/a maddelerine göre “yapacağı inceleme” sonunda inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse itirazın kabulüne karar verir) denilmektedir. Bu nedenle ve dairemizin yerleşik içtihatlarına göre icra mahkemesi, bilirkişi incelemesi yaptırmadan  “inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu” kanısına vararak “ itirazın kabulüne “ karar verebilir ise de, imzanın borçluya ait olmadığı sonucuna ancak bilirkişi incelemesi ile ulaşılabilir. O halde eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de; 4949 SK ile değişik İİK.nun 170/3 maddesi gereğince inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığı anlaşılmış ise, itirazın kabulü ile birlikte takibin durdurulmasına karar verilir.  Mahkemece, yasa hükmüne aykırı olarak takibin durdurulması yerine iptaline karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15822, Karar No: 2017/15227, Tarih: 02.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/15822 E.  ,  2017/15227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka ve sözleşmeye aykırı olarak kayıp-kaçak, enerji fon, TRT payı bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 25.000 TL bedelin işleyecek ticari temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; idari yargının örevli olduğunu, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 3.789,87 TL enerji fonu ödemeleri ve 7.795,24 TL TRT fon payı olmak üzere toplam 11.594,11 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, enerji fon ve TRT payı bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

-2-

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

-3-

2-) Bozma nedenlerine göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

-3-

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1931, Karar No: 2022/6214, Tarih: 22.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1931 E.  ,  2022/6214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 12.12.2017 tarih ve 2016/103 E- 2017/274 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.01.2021 tarih ve 2018/725 E- 2021/113 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllardan bu yana tekstil işiyle meşgul bir firma olduğunu ve dava konusu 2014/07760 numaralı tasarımı kendi adına tescil ettirdiğini, davalının aynı tasarımın birebir aynısını iltibasa neden olacak derecede daha düşük kalitede üretim yaparak satışa arz ettiğini, dilekçe ekinde sunulan kutu ambalajlarının incelenmesi neticesinde de bu durumun ortaya çıkacağını, davalının eyleminin tasarım hakkına tecavüz, aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davalı şirketin eylemlerinin haksız rekabet niteliğinde olduğunun tespiti ile men'ine, 554 sayılı KHK uyarınca tecavüzün önlenmesine, durdurulmasına, giderilmesine, 554 sayılı KHK m. 52 uyarınca 1.000.-TL maddi, 5.000.-TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Türkiye'nin önde gelen ambalaj ve kutu sektöründe davacı tarafın ise tekstil sektöründe faaliyet gösterdiğini, farklı sektörlerde faaliyet gösteren taraflar arasında bir karışıklık oluşmasının mümkün olmadığını, davacıya ait tasarımın birebir aynısının üretilmediğini, müşteriler tarafından talep edilen kutuların sadece o müşteri için sınırlı sayıda üretildiğini, davacı tarafın tescilli tasarımının pastane kutusu olduğunu, dürüstlük kuralları çerçevesinde yapılan kutu üretiminin haksız rekabet olarak nitelendirilemeyeceğini ve tasarım hakkına tecavüz teşkil etmeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı adına tescilli 2014/07760 (1) numaralı tasarım ile davalı tarafın ürettiği iddia edilen ambalaj tasarımının bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimde belirgin farklılıklar bulunmadığı, bu sebeple benzer olarak algılandığı, ambalaj tasarımının davalı muhasebe kayıtlarında ayrı bir hesapta ayırt edici bir şekilde gösterilmemiş olduğu, maddi tazminat yönünden tam olarak satış tutarının belli olmaması dikkate alındığında taleple bağlı kalınarak 1.000.-TL maddi tazminatın uygun görüldüğü gerekçesiyle davacı tarafın davasının kabulü ile davacıya ait 2014/07760 (1) numaralı tasarıma yönelik davalı tarafın (dilek baklava kutularında kullandığı ) ambalajların davacıya ait tasarım hakkına yönelik tecavüz ve haksız rekabet olduğunun tespiti ve men'ine, davalı tarafın davacıya ait 07760 (1) numaralı tasarıma yönelik kullanımın ürünler üzerinde tanıtım evrakında engellenmesine, ürünlere tanıtım evrakına, ürün kalıplarına el konulmasına, masrafı davalıdan alınmak suretiyle imhasına, talepte bağlı kalınarak 1.000.-TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren değişen oranlarda ticari faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, 5.000.-TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, hükmün kesinleştikten sonra masraf davalıdan alınarak 5 büyük gazeteden birinde ilanına karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 6100 sayılı HMK.'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince davalı vekilinin yerinde görülmeyen istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17036, Karar No: 2015/11316, Tarih: 08.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/17036 E.  ,  2015/11316 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılardan .. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı ve davalı Belediyenin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılardan .., kendisine husumet yöneltilemeyeceğini, çalıştığını iddia ettiği dönemin bir kısmında meclis üyesi olarak çalıştığını, bir kısmında ise belediye başkanına vekalet ettiğini, bu görevleri sebebiyle işveren veya vekili olduğunu bildirerek, davalılardan .., davacının iş akdinin performans düşüklüğü nedeni ile diğer davalı Belediye tarafından feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, .. ile davacı arasında gerçek bir işçi işveren ilişkisi bulunmadığı gerekçesi ile bu davalı yönünden davanın reddine, diğer davalı Belediye Başkanlığı yönünden ise davacının iş akdinin davalı Belediye tarafından feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesi, davalıların savunmaları, taraf tanıklarının beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki sözleşmenin muvazaalı olduğu, davacının davalı ...nı asıl işinde görevlendirildiği, taraflar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığı anlaşılmaktadır.

Muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. Haksız fiil işleyen kimse uygun illiyet bağı çevresine giren bütün zararlardan sorumludur. Ayrıca muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez. Muvazaalı işlemin tarafı olmayan kişiye karşı muvazaa ileri sürülemez ise de muvazaalı işlemin tarafı olanların muvazaayı birbirlerine karşı ileri sürmeleri mümkündür.

Somut olayda, davalı Belediye ile davalı şirket arasında muvazaalı bir işlem yapılıp, davacı gerçekte Belediyeye hizmet verdiği halde davalı taşeron şirkette çalışmış gibi gösterilmiştir. Muvazaalı işlemin tarafları birbirlerine karşı bu muvazaa ilişkisini ileri sürebileceklerinden davalı Belediye muvazaalı işlemin tarafı diğer davalı şirketle birlikte müşterek ve müteselsil olarak sorumlu olduğundan davalı Belediyenin ve muvazaalı işlemin tarafı olmayan davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde olup davalı şirketin de davacının alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken bu davalı hakkında davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3- Dava kısmen kabul kısmen reddedilmiş olmasına rağmen kabul/red oranına göre hesaplanacak yargılama gideri hakkında bir karar verilmemiş olması hatalı olmuştur.

O halde davacıve davalı Belediyenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı Belediyeye iadesine, 08/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/39535, Karar No: 2014/34657, Tarih: 01.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/39535 E.  ,  2014/34657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/104472

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2011

NUMARASI : 2009/515 (E) ve 2011/1353 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;