muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/34, Karar No: 2011/34, Tarih: 18.11.2011

Tutuklu sanıklar ......ve ...’ya verilen ceza miktarına göre sanıkların kaçma şüpheleri bulunduğundan tutukluluk hallerinin devamına” ilişkin 16.05.2008 gün ve 134-125 sayı ile verilen hüküm sanıklar ve müdafileri tarafından mahkumiyet hükümlerine yönelik olarak temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 16.06.2011 gün ve 5779-8411 sayı ile;

“İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, hükmün konusu, temyizin kapsamı ve Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre, işin incelenmesi Yargıtay Yüksek 10. Ceza Dairesi’ne ait olduğundan Dairemizin görevsizliğine” karar verilerek dosyanın gönderildiği Yargıtay 10. Ceza Dairesince 29.09.2011 gün ve 16776-55368 sayı ile;

“İddianamede suçların nitelendiriliş biçimi ile sevk maddelerine, temyizin kapsamına, nitelikli yağma suçunun diğerlerine göre daha fazla hapis cezasını gerektirmesine ve Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesi hükmüne göre, dosyayı inceleme görevi Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesi’ne ait olduğu” gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLET ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, uyuşturucu kullanma ve ruhsatsız silah bulundurma suçlarından kurulan hükümlerin temyizi üzerine Yargıtay 6 ve 10. Ceza Daireleri arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğmuştur.

Çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, uyuşturucu kullanma ve ruhsatsız silah bulundurma suçlarından açılan kamu davasında verilen hükümlerin temyiz incelemesinin hangi Özel Daire tarafından yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde, “… Ceza Dairelerinin görevlerinin tayininde davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir. Temyizi halinde bunlardan sadece temyiz isteğine konu olanlar nazara alınır ” hükmü yer almaktadır.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğinden;

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğinden;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve ruhsatsız silah taşıma suçlarının temyize konu olduğu, uyuşturucu ticareti yapma suçundan açılarak yerel mahkemece uyuşturucu kullanma suçu olarak kabul edilip tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesine ilişkin hükmün ise temyiz edilmediği anlaşılmaktadır.

Bu suçlardan, nitelikli yağmanın cezası, 5237 sayılı TCY’nın 149/1. maddesinde on yıldan on beş yıla kadar hapis; uyuşturucu ticareti yapma suçunun cezası ise aynı Yasanın 188/3. maddesi uyarınca beş yıldan onbeş yıla kadar hapis ve adli para cezasından ibarettir. İki suça ilişkin hapis cezalarının üst sınırı itibarıyla daha fazla hapis cezasını gerektiren uyuşturucu ticareti yapma suçuna ilişkin davanın diğerine oranla daha ağır olduğu açık ise de, bu suça ilişkin verilen bir mahkûmiyet hükmü ve bir temyiz bulunmadığı, bu durumda temyiz incelemesi yapacak daireyi belirlemede uyuşturucu ticareti yapma suçunun değil, temyiz incelemesine konu diğer suçlardan en ağır cezayı gerektiren nitelikli yağma suçunun ölçü alınması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, yargılama konusu suçlarla ilgili temyiz incelemesinin, nitelikli yağma suçundan kurulan hükmü incelemekle görevli Yargıtay 6. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden Yargıtay 6. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 16.06.2011 gün ve 5779-8411 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın yasal gereği yapılmak üzere Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23642, Karar No: 2013/11386, Tarih: 04.07.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23642 E.  ,  2013/11386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında; beraatine

2-Sanık ... hakkında; 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 59 ve 72. maddeleri gereğince 30 ay hapis

Gerekçeli karar başlığında "2004-2005" olarak yanlış yazılan suç tarihlerinin, 2004 yılında kullanılan son faturanın 10.12.2004, 2005 yılında kullanılan son faturanın ise 25.11.2005 tarihli olup bu faturaların KDV indiriminde kullanılmış olmaları nedeniyle; 2004 takvim yılı bakımından suç tarihinin 21.01.2005 ve 2005 takvim yılı bakımından ise 21.01.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Katılan vekilinin sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık ... hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.01.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271sayılı CMK’nun223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Müdafiinin sanık ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

III- Müdafiinin sanık ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.08.2009 gün ve 2009/22650 Esas nolu iddianame ile, sanık ... hakkında “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açılarak yapılan yargılama sonunda sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, Bursa Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünce verilen ve 213 sayılı Yasanın 367. maddesi gereğince dava şartı olan 'mütalaa' da sanık ...'in isminin geçmediği, sanıklardan ... hakkında mütalaa verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nun 223/8. madde ve fıkrası gereğince durma kararı verilerek idareden, “2004-2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından sanık ... hakkında 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3613, Karar No: 2013/5605, Tarih: 10.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3613 E.  ,  2013/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.02.2008 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan muarazaanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davalı ... tarafından yol boyunca dikilen çınar ve karayemiş ağaçlarının davacının taşınmazlarına zarar verdiği iddiasıyla komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı, belediye başkanlığı davaya konu ağaçların davacının taşınmazlarına tecavüzlü olmadığını ayrıca zarar da vermediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, söz konusu ağaçların davacının taşınmazlarına ve bu taşınmazlarda yetiştirdiği ürünlerine zarar verdiği gerekçesiyle diplerinden kesilmeleri veya sökülmeleri suretiyle elatmanın önlenmesine, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nun "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için kural olarak zararın doğmuş olması gerekir. İleride zarar doğacağından bahisle dava açılamayacağından bu şekilde açılan davalar reddedilmelidir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise, davacıya zarar tehlikesinin önlenmesi davasını açma hakkı tanınmalı, zararın doğması beklenmemelidir.

Elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için kural olarak zararın doğmuş olması gerekir. İleride zarar doğacağından bahisle dava açılamayacağından bu şekilde açılan davalar reddedilmelidir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise, davacıya zarar tehlikesinin önlenmesi davasını açma hakkı tanınmalı, zararın doğması beklenmemelidir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi davalarında davalının kusurlu olması aranmaz. Davalının kusurlu olup olmaması, kasıtlı hareket edip etmemesi, elatmanın önlenmesi davasına etkili değildir. Yeter ki, davalının eylemi ile davacının zararı arasında illiyet bağı bulunsun. Davalının hiçbir kusuru olmasa dahi, elatmanın önlenmesine, eski hale getirme ve tazminata hükmedilebilir. Kural olarak davacının zararının doğmaması için bir önlem almaması da elatmanın önlenmesi davasını etkilemez.

Davalının umumi yola diktiği ağaçların gölge yapmak suretiyle davacının taşınmazı üzerindeki bitkilere, katlanma sınırını aşacak şekilde zarar verdiği yapılan keşif ve uzman bilirkişi raporu ile belirlendiği takdirde, bu zarar ağaç dallarının budanması veya seyreltilmesi ile giderilebiliyorsa bu önlemlere, buna rağmen davacının zararı önlenemiyorsa ağaçların kökten kesilmesine veya sökülmesine karar verilmelidir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Mahkemece, tüm taşınmazlar yönünden davanın kabulüne karar verilmiş ise de, dosya içerisinde bulunan ve son mülkiyet durumunu gösteren tapu kayıtlarına göre sadece 752 ada 5, 745 ada 1, 758 ada 25 ile 748 ada 13, 14, 15, 16, 17, 18 ve 19 sayılı parsellerin davacının mülkiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle açmış olduğu davanın tapuda adına kayıtlı olmayan taşınmazlar yönünden aktif dava ehliyeti bulunmadığından reddi gerekir.

Diğer taraftan; dosya içerisindeki 31.10.2008 tarihli ziraat mühendisi bilirkişi raporunda dava konusu karayemiş ağaçlarının dal veya kök olarak davacı taşınmazlarına zarar verdiğinin tam olarak tespit edilemediği ancak, çınar (kavlan) ağaçlarının zarar verdiği belirtilerek kesilmeleri gerektiği ifade edilmiş; 13.04.2011 havale tarihli ziraat yüksek mühendisi bilirkişi raporunda ise karayemiş (kavlan) ağaçlarının da davacının taşınmazlarına zarar verdiği, her iki tür ağaçların kesilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece yukarıda ada ve parsel numaralı belirtilen ve tapuda davacı adına kayıtlı bulunan parseller yönünden birlikte değerlendirme yapılarak, karayemiş (kavlan) türü ağaçların davacının taşınmazlarına zarar verip vermeyeceği konusundaki ziraat mühendisi bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden rapor alınarak ve fen bilirkişisi raporuna göre 748 ada 13 ve 14 sayılı parseller kenarında ağaç belirtilmediğinden bu husus da açıklığa kavuşturularak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 10.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14802, Karar No: 2011/13981, Tarih: 17.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/14802 E.  ,  2011/13981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 5.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.11.2009 tarih ve 2008/151 - 2009/439 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirkete sigortalı doğal gaz hattının, davalı tarafından yapılan kazı çalışması sırasında hasara uğradığını, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 13.659,44 TL'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı şirketin müvekkiline ait yağmur suyu kanalından boru hattı geçirdiğini, kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı tarafından sigortalıya ait iki doğal gaz borusuna zarar verildiği, ilk hasarda davalının, izin almadan kazı yapması nedeniyle zararın tamamından sorumlu olduğu, ikinci hasarda ise ilk borunun onarımı sırasında, sigortalı çalışanlarının boruya boğma yapılması için etrafının kazılmasını talep ettikleri, bu sırada davalı tarafından tekrar başka bir boruya zarar verildiği, olayda davalı ve sigortalının % 50 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 7.635,85 TL'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 350,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4276, Karar No: 2024/6119, Tarih: 09.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4276 E.  ,  2024/6119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/53 Esas, 2023/450 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

(... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2020/17 E., 2021/659 K.

Taraflar arasındaki markaya tecavüzün tespiti, ticaret ünvanının terkini, markaya tecavüz nedeniyle maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; müvekkilinin, 2013/82447 sayılı "Küçük Konak Ağzınızın Tadı+Şekil" ibareli markanın sahibi olduğunu, paça ve döner yapımı ve satımı işini yaptığını, Kahramanmaraş ve Ankara’nın çeşitli yerlerinde işletmelerinin bulunduğunu, Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından 2019 yılı Ekim ayında taklit veya tağşiş yapıldığı kesinleşen 618 firmaya ait 1211 parti ürünün kamuoyuna açıklandığını, bu listede davalının da yer aldığını, Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından yayınlanan listeye göre davalının et dönerinde kanatlı etin tespit edildiğini, davalının tabela ismi olarak “küçük ev lokantaları” ve “küçük ev” isimlerini kullandığını, halk arasında da bu isimle bilindiğini, davalının kullanımının ve listede yayımlanan adının müvekkilinin “küçük konak ağız tadınız” markalı ürünleri olarak algılandığını ve halk tarafından karıştırıldığını, bu durumun haber ve sosyal medya sitelerine yansıdığını, müvekkilinin töhmet altında kaldığını, zarara uğradığını, müşteri kaybettiğini, yatırımlarını askıya aldığını, davalı eylemlerinin müvekkilinin marka hakkına tecavüz oluşturduğunu, marka itibarına zarar verdiğini, haksız rekabete neden olduğunu, Tarım Bakanlığının hileli ürünleri yayınlamasıyla birlikte davalı tarafın ticaret unvanının halk nezdinde bir marka olarak algılandığını ve bu durumun müvekkil markası zannedilerek iltibasa neden olduğunu, davalının ticaret unvanının, müvekkilinin marka hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek davalının ticaret unvanındaki "Küçük Konak" ibaresinin sicilden terkinine, markaya tecavüzün tespitine ve önlenmesine, tecavüzün kaldırılmasına, kesinleşmiş kararın günlük gazetede ilanına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın ve 300.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının ticaret ünvanının 2007 yılında ticaret siciline tescil edildiğini, aynı unvanını yaklaşık 15 yıldır kullandığını, davalının marka tescilinin 2013 yılında yapıldığını, davacı tarafın tescilinin müvekkilinin ticaret unvanı tescilinden sonra olduğunu, bu nedenle davacının müvekkilinin ticaret unvanının terkinini talep edemeyeceğini, müvekkilinin ticaret unvanını marka olarak kullanmadığını, ticaret unvanını sadece şirket unvanı olarak kullandığını, işletmecisi olduğu işyerinde KÜÇÜK EV ismini kullandığını, müvekkilinin davacı firmadan daha büyük olduğunu, esasen davacının marka tescilinin müvekkilinden haksız kazanç elde etmeye yönelik olduğunu ve bunun ayrı bir dava konusu yapılacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının işletmesindeki markasal nitelikteki kullanımının “KÜÇÜK EV” şeklinde olduğu, davalının bu markayı “LOKANTACILIK" hizmetlerinde kullandığı, davalının ticaret unvanının tescil tarihinin 2007 yılı olduğu, davacının marka korumasının başlangıç tarihinin ise 2013 olduğu, ticaret unvanın tescilli markaya dayalı olarak terkin edilebilmesi için marka hakkının ve korumasının başlangıcından daha sonra tescil edilmiş olmasının gerektiği, ayrıca tarafların bu kullanımlarıyla uzun süredir piyasada birlikte var oldukları, davacı tarafın markasının tanınmış marka statüsünde olmadığı, davacı markası ile davalının işletme adı olan “küçük ev” ibaresinin de benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının davalı tarafın unvanı nedeniyle zarar uğradığını, müşterilerin davacının ürünlerinde tağşiş yapıldığını zannettiğini, davalı eylemlerinin, unvandaki "Küçük Konak" ibaresinin ve işletme adı olarak kullandığı "Küçük Ev" ibaresinin davacının marka haklarına tecavüz oluşturduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Ticaret Sicil Müdürlüğü işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk