muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13904, Karar No: 2022/13009, Tarih: 20.10.2022

“Bir işyerinin girdiği işkolu bu işyerinde yürütülen asıl işe göre belirlenir. İşyerindeki yardımcı işler de asıl işin dâhil olduğu işkolundan sayılır. Bir işyerinde yürütülen yardımcı işin alt işveren tarafından üstlenilmesi halinde, bu ... artık asıl işveren yönünden yardımcı ... olarak kabul edilemez. Bu işler alt işveren bakımından asıl ... kabul edilir ve işkolu buna göre belirlenir.”

5. 6356 sayılı Kanun’un “İşkolunun tespiti” kenar başlıklı 5 inci maddesi ise şöyledir:

“(1) Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Bakanlıkça yapılır. Bakanlık, tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, kararın yayımından itibaren on beş gün içinde dava açabilir. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. (Ek cümle: 12/10/2017-7036/29 md.) Karar hakkında istinaf yoluna başvurulması hâlinde bölge adliye mahkemesi iki ay içinde kararını verir. (Değişik cümle: 12/10/2017-7036/29 md.) Bu karara karşı temyiz yoluna başvurulması hâlinde Yargıtay, uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.

(2) Yeni bir toplu ... sözleşmesi için yetki süreci başlamış ise işkolu değişikliği tespiti bir sonraki dönem için geçerli olur. İşkolu tespit talebi ve buna ilişkin açılan davalar, yetki işlemlerinde ve yetki tespit davalarında bekletici neden sayılmaz.

(3) İşkolu değişikliği yürürlükteki toplu ... sözleşmesini etkilemez.”

6. 19.12.2012 tarihli ve 28502 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren İşkolları Yönetmeliği’nin (Yönetmelik) 4 üncü maddesinin birinci fıkrası da şöyledir:

“(1) Bir işyerinin hangi işkoluna girdiği konusunda anlaşmazlık çıkması halinde, ilgililerin başvurusu üzerine, işkolu, o işyerinde yürütülen işin niteliğine göre Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca belirlenir. Bakanlık tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 5 inci maddesine göre kararın yayımından itibaren onbeş gün içinde dava açabilir.”

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. Son olarak belirtmek gerekir ki İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlığında dâhili davalı ... Gıda ve Yardımcı İşçileri Sendikasının (...) isminin mükerrer olarak iki kez yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası niteliğinde görülmüştür.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. Son olarak belirtmek gerekir ki İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlığında dâhili davalı ... Gıda ve Yardımcı İşçileri Sendikasının (...) isminin mükerrer olarak iki kez yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası niteliğinde görülmüştür.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6275, Karar No: 2014/1533, Tarih: 03.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/6275 E.  ,  2014/1533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2012/251-2013/41

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan yargılaması sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 03.06.2013 gün ve 2013/2970 Esas, 2013/3728 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin üyesi olduğu davalı kooperatif üyeliğinden ayrılmış olmasına rağmen çıkma payı alacağının ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 5.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, mahkemece tensip zaptıyla talep konusu miktarın açıkça belli ve tartışmasız olması sebebiyle tam olarak talebin belirtilip harcın tamamlanmasının istenmesi üzerine, davacı vekili 04.04.2012 tarihli dilekçesi ile toplam alacak miktarının 16.300,00 TL olduğunu belirterek bakiye miktar için harç yatırmıştır.

Davalı vekili, harca esas değerin yükseltilmesiyle davanın kısmi dava olmaktan çıkarılamayacağını, 21.04.2010 tarihli genel kurul toplantısında çıkma payı alacaklarının Aralık 2011 ve Aralık 2012 tarihleri arasında ödenmesinin kararlaştırıldığından davanın erken açıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının 20.06.2009 tarihinde istifa ettiği, 2009 yılı bütçesinin 21.04.2010 tarihli genel kurulda onaylandığı, 21.05.2010 tarihi itibariyle davalının temerrüde düştüğü, ancak davacının, davalıya gönderdiği ihtar dikkate alındığında 13.10.2010 tarihinde temerrüdün gerçekleştiği, davacıya yapılacak ödemenin kooperatifin varlığını tehlikeye düşürecek nitelikte olmadığından anılan erteleme kararının uygulanamayacağı, davacının ödemelerinin sunmuş olduğu makbuzlardan 16.300,00 TL olduğu tespit edilse dahi kooperatif kayıtlarına göre ödemeler toplamının 21.650,00 TL olduğu, davalının defterlerinde kapanış kaydı olmasa bile HMK'nın 222/4. maddesine göre kendi aleyhine kesin delil teşkil edeceğinden davacının ödemelerinin 21.650,00 TL olarak kabulü gerektiği, 698,77 TL hissesine düşen gider payının düşülmesinden sonra davalıdan 20.951,23 TL alacağı kaldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 16.300,00 TL'nin 13.10.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 03.06.2013 tarih ve 2013/2970 Esas, 2013/3728 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4449, Karar No: 2012/6736, Tarih: 09.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/4449 E.  ,  2012/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ceyhan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2010

Davacı, iş sözleşmesinin işverence yasaya aykırı olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine, işe iadesine ve işe başlatmama durumuna ilişkin haklarının belirlenmesine karar verilmesini istemiş mahkemece fesih sebebi yapılan olayda davacının kusurlu olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının iş sözleşmesi, iş güvenliğini dikkate almayıp işi kurallara uygun olarak yapmamasından dolayı zarara sebebiyet verdiği gerekçesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin 2/g,h,ı  fıkraları uyarınca feshedilmiştir. Dosya içeriğine göre; davacının alt işveren olan davalının yüklenimindeki tahmil ve tahliye işinde vinç operatörü olarak çalıştığı, 11.05.2009 günü saat: 22.00 sıralarında yük gemisinin üç nolu ambarının boşaltılması sırasında kullandığı vincin kepçesini geminin ambar kenarına çarpması sonucu fuil oil tankının delindiği ve fuil oil'in ambar içine akarak bir miktar yükün kirlendiği, bu olay işverence haklı fesih sebebi yapılarak iş sözleşmesinin sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının iş sözleşmesinin feshine dayanak kılınan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2-ı maddesinde işçinin kendi isteği veya safsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, iş yerinin malı olan veya malı olmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya veya maddeleri 30 günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratmasının işverene iş sözleşmesini derhal feshetme hakkı veren hallerden olduğu belirtilmiştir. İşçinin iş görme edimini yerine getirirken özen borcuna aykırı davrandığı kasıt veya ihmal ve dikkatsizlik ile işverene zarar verdiği hallerde zarara uğradığını ispat yükü işverene zararın oluşmasında kusuru bulunmadığını ispat yükü ise işçiye aittir.

Mahkemece, alınıp hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda fesih sebebi yapılan olayda “asli görevi sadece yükü boşaltmak olan, boşaltma sonrası ambar duvarlarının temizliğinden sorumlu tutulamayacak olan, sorumlu olmadığı yasal olmayan bir işi ehil olmayan   işaretçi  ve  amirinin  talimatlarıyla  yapmaya  zorlanan  vinç  operatörü  davacının

kusurlu olmadığı” belirtilmiş ise de bilirkişi raporunda bildirilen bu sonuç tanık anlatımlarıyla çeliştiği gibi bilirkişinin iş güvenliği alanında uzman olup olmadığı da anlaşılamamaktadır. Bu nedenle bilirkişi raporu hükme dayanak kılınacak nitelikte bulunmamıştır.

kusurlu olmadığı” belirtilmiş ise de bilirkişi raporunda bildirilen bu sonuç tanık anlatımlarıyla çeliştiği gibi bilirkişinin iş güvenliği alanında uzman olup olmadığı da anlaşılamamaktadır. Bu nedenle bilirkişi raporu hükme dayanak kılınacak nitelikte bulunmamıştır.

Somut olayda doğru sonuca varılabilmesi için ispat bakımından yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alınarak öncelikle davalı işverenden olay sebebiyle uğradığı zararı gösterir belgeler getirtilip dosya kapsamı alınmalı, bundan sonra iş güvenliği alanında uzman olanlar arasından seçilecek üç kişilik bilirkişi kuruluna inceleme yaptırtılarak iş güvenliği kurallarına göre olayın meydana gelmesinde kusur durumu, kusur oranlarıyla kusurun dağılımı duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı, davacının kusurlu olduğunun belirlenmesi halinde kusur oranı ile zarar miktarı karşılaştırılarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2-ı maddesinde yer alan fesih nedeninin oluşup oluşmadığı tespit edilmeli ve oluşacak sonuç uyarınca karar verilmelidir.

Mahkemece tüm bu yönler dikkate alınmadan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak oluşturulan hüküm hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4524, Karar No: 2018/5806, Tarih: 25.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4524 E.  ,  2018/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

...Akasya Yapı Mlz. İnş. Hafr. San. Tic. Ltd. Şti’nin yetkilisi olan sanığın, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği, yapılan tebligata rağmen defter ve belgelerini ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

A) 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden;

Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

B) Defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden;

1- 03.07.2009 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5409 sayılı Yasanın 23. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2 maddesi gereğince hapis cezasının alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden, temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

B) Defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden;

1- 03.07.2009 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5409 sayılı Yasanın 23. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2 maddesi gereğince hapis cezasının alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden, temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İncelenen dosyada, defter ve belgeleri ibraz etmeme suçu neticesinde oluşan herhangi bir somut maddi zarar bulunmadığı gibi adli sicil kaydına göre engel mahkumiyeti olmayıp, hakkında takdiri indirim maddesi uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında, “zararın giderilmediği” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

C) Kabule göre de;

1- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden;

a)5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler yönünden infaz tarihine kadar yoksun bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli emanetin 2012/1158 sırasında kayıtlı belgeler hakkında karar verilmemesi,

2-2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden;

Uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden;

a)Hüküm fıkrasında cezası ertelenen sanık hakkında 1 yıl denetim süresi belirlenmesine rağmen, gerekçeli kararda “2 yıl denetim süresi belirlenmesine” denilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

b)Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4) 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve defter ve belge ibraz etmeme suçları yönünden;

a)Hüküm fıkrasında cezası ertelenen sanık hakkında 1 yıl denetim süresi belirlenmesine rağmen, gerekçeli kararda “2 yıl denetim süresi belirlenmesine” denilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

b)Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4) 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve defter ve belge ibraz etmeme suçları yönünden;

5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 25.06.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E: 2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E: 2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda Faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 25.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2018/833, Karar No: 2021/1408, Tarih: 16.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2018/833 E.  ,  2021/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “Tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 16. İş Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde matbaa işçisi olarak 18.11.2002-30.09.2013 tarihleri arasında çalıştığını, ancak çalışmalarının matbaa işçisi yerine normal bir işçi gibi bildirildiğini, çalışmalarının 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesine göre değerlendirilmesi gerektiğini, yapılan işin basım ve gazetecilik işi olduğunu ileri sürerek davacının çalışmalarının 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesi kapsamında matbaa işçisi olarak gerçekleştiğinin tespitine ve itibari hizmet süresinin hesaplanarak hizmet süresine eklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... (SGK/Kurum) vekili cevap dilekçesinde; davanın kamu düzenine ilişkin olduğunu, re'sen araştırılması gerektiğini belirterek usul ve yasaya aykırı davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

6. Davalı...a San. ve Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, itibari hizmetten yararlanabilmek için Kanun’un lafzına göre basım ve gazetecilik işlerinin birlikte yapılması gerektiğini, müvekili şirket işyerinde sadece basım işi yapılmakta olduğunu, çalışılan işyeri ve yapılan işin itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir olmadığını, davacının cilt ustası olduğundan gaz ve zehirleyici maddeler ile temasının söz konusu olmadığını, yapılan ölçümlere göre iş ortamının da insan sağlığına zararlı ve gürültülü olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı: