muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3372, Karar No: 2018/766, Tarih: 11.04.2018

Somut olayda, davacının 24.03.2011 tarihinde çalışmakta olduğu esnada iş kazası geçirdiği ve sürekli işgöremez hale geldiği dosya içerisinde mevcut belgelerden anlaşılmaktadır.

İİK'nun 257/1 maddesinde rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcu nedeniyle ihtiyati haciz istenebileceği açıklanmış iken 2. bentte vadesi gelmemiş borçtan dolayı hangi hallerde ihtiyati haciz istenebileceği açıklanmıştır.

Somut olayda haksız bir fiile dayalı olarak bir zararın meydana geldiği açıktır. Sadece failin kim olduğu ve kusur durumu ile sürekli işgöremezlik oranı çekişmelidir. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında tazmin yükümlülüğü olay tarihi itibariyle muaccel hale gelir. Bu durumda geçici hukuki koruma yollarından biri olan ihtiyati hacizde yakın ispat koşulu gerçekleşmiş olup başta sürekli işgöremezlik oranı olmak üzere iş kazasına ilişkin belgeler getirtilerek ihtiyati haciz mahiyetindeki tedbir talebinin incelenmesi gerekirken, yerel mahkemece, davacının isteği ile ilgili niteleme ve hukuki tavsifte yanılgıya düşülerek ihtiyati tedbir koşullarının tartışılması ve ihtiyati haciz talebinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup doğru görülmemiştir…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Talep ihtiyati haciz (tedbir) istemine ilişkindir.

Mahkemece 19.02.2013 tarihli ara karar ile ihtiyati tedbir koşulları oluşmadığından davacının ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

İhtiyati haciz (tedbir) talep eden davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki kararda direnilmiştir. Direnme kararı ihtiyati haciz talep eden davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca işin ilk kez incelendiği 20.12.2013 günü esasa geçilmeden önce dava dilekçesindeki talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 389 ve devamı maddelerinde düzenlenen ihtiyati tedbir mi yoksa 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 257 ve devamı maddelerinde düzenlenen ihtiyati haciz niteliğinde mi olduğu hususu birinci ön sorun olarak tartışılmış, dava konusunun tazminat olduğu göz önüne alındığında, davacının talebinin ihtiyati haciz olarak kabul edilmesine karar verildikten sonra, ikinci ön sorun olan mahkemece verilen direnme ara kararının usulüne uygun bir direnme kararı olup olmadığı tartışılmış, usulün aradığı nitelikleri haiz kısa karar ile gerekçeli karar bulunmadığından direnme kararı olarak adlandırılan ara karar 20.12.2013 gün 2013/21-1791, 2013/1676 K. sayılı karar ile bozulmuştur.

Yerel Mahkemece Hukuk Genel Kurulunun bozma kararına uyularak, geçici hukuki koruma kurumları olan ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kurumlarının birbirinden farklı olduğunu, hukuk yargılamasında taleple bağlılık ilkesi gereği davacı tarafın açık bir şekilde ihtiyati tedbir talebinde bulunmasına rağmen talebin ihtiyati haciz olarak değerlendirilemeyeceği ve ihtiyati tedbir kararı verilmesinin de koşulları oluşmadığı gerekçesiyle 19.02.2013 tarihli ara kararı ile tekrar direnme kararı verilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık: somut olay bakımından davacının ihtiyati haciz talebinin kabul edilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden önce 2004 sayılı İİK’nın 258’inci maddesi hükmü uyarınca ihtiyati haciz talebini reddeden yerel mahkeme kararının bozulmasına ilişkin Yargıtay Özel Daire kararına karşı direnme kararı verilmesinin mümkün olup olmadığı hususu ön sorun olarak ele alınıp tartışılmıştır.

Ön sorunun çözümü için uygulanması gereken mevzuatın açıklanmasında yarar vardır.

İhtiyati hacze ilişkin yasal düzenleme 2004 sayılı İİK’nın 257 ilâ 268’inci maddeleri arasında yer almaktadır.

Bilindiği üzere rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcunun alacaklısı, borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan mallarını, alacaklarını ve diğer haklarını ihtiyaten haczettirebilir (İİK m. 257).

Eldeki uyuşmazlık, ihtiyati haciz talebinin reddine ilişkin hükmün temyizine yönelik olup, bu husustaki düzenleme İİK’nun 258’inci maddesinde yer almaktadır.

Anılan kanun hükmü aynen; “İhtiyati hacze 50’nci maddeye göre yetkili mahkeme tarafından karar verilir. Alacaklı alacağı ve icabında haciz sebepleri hakkında mahkemeye kanaat getirecek deliller göstermeğe mecburdur.

Mahkeme iki tarafı dinleyip dinlememekte serbesttir.

İhtiyati haciz talebinin reddi hâlinde alacaklı istinaf yoluna başvurabilir. Bölge adliye mahkemesi bu başvuruyu öncelikle inceler ve verdiği karar kesindir.” şeklindedir.

Kanun hükmünde bölge adliye mahkemesinin verdiği kararın kesin olacağı açıkça belirtilmiş durumdadır.

Şu durumda ihtiyati haciz talebinin reddine ilişkin mahkeme kararına karşı, alacaklı tarafından istinaf (eldeki dosya bakımından temyiz) kanun yoluna başvurulması üzerine, Özel Dairece verilen bozma kararı, İİK’nın 258’inci maddesi gereğince kesindir. Kesin nitelikteki bu bozma kararına karşı yerel mahkemece direnme kararı verilmesi usulen olanaklı değildir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.07.2013 gün ve 2013/11-38 E., 2013/1061 K.; 24.12.2014 gün ve 2014/11-565 E., 2014/1079 K.; 04.11.2015 gün ve 2014/11-559 E., 2015/2409 K.; 13.04.2016 gün ve 2014/11-575 E., 2016/509 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.07.2013 gün ve 2013/11-38 E., 2013/1061 K.; 24.12.2014 gün ve 2014/11-565 E., 2014/1079 K.; 04.11.2015 gün ve 2014/11-559 E., 2015/2409 K.; 13.04.2016 gün ve 2014/11-575 E., 2016/509 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Hâl böyle olunca ihtiyati haciz kararlarının acil sonuçlar doğuran niteliği gereği kanun koyucunun iradesinin nazara alınmasının gerektiği, bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu vereceği kararın kesin olması karşısında, bu konuda Yargıtay tarafından verilen kararın da kesin olacağı ve İİK’nın 265. maddesinde de bu yönde düzenleme bulunduğu, ihtiyati haciz talebinin reddine ilişkin karara karşı yapılan kanun yolu başvurusu sonucu verilen bozma kararının kesin olduğuna karar verilmiştir.

O hâlde kesin nitelikteki Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: İhtiyati haciz talep eden davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına 11.04.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15129, Karar No: 2011/17113, Tarih: 15.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/15129 E.  ,  2011/17113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/09/2009 tarih ve 2006/656-2009/168 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacılar-karşı davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13/12/2011 gününde davalı-karşı davacılar Novus İlaç San Tic. Ltd.Şti vekilleri Av. ..., Av. ..., ...İlaç ve Kimyevi Maddeler San. ve Tic A.Ş vekili Av. .... geldiler, davetiye tebliğine rağmen davacılar vekili ve davalılardan Basel İlaç San. ve Tic.A.Ş vekili duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacılardan BAYER HEALTCHARE A.G. şirketinin, tecavüze konu patentleri Bayer Aktiengesellschaft’tan devraldığını, TR 1996 00970 B nolu patentin Türkiye'de Maxifloxacin Hidroklorür Monahidrad aktif madde etkin madde bileşiğini koruduğunu, 2 nolu istemde bu bileşiğin kristal formunun, 3-6 nolu istemlerde bileşiğin elde edilmesi için uygulanan prosesin, 7-9. istemlerde antibakteriyel kullanımın korunduğunu, bu patentin Türkiye dışında ABD dahil 30 ülkede tescilli olduğunu, TR 2001 01310 B sayılı patentin ise Maxifloksasin tablet forma ilişkin olduğunu, formülasyonun özeliğinin laktoz içermesi ve bu sayede tablet sertliğinin artırılması olduğunu, bu formülasyonun ayrıca mikronize olmayan Maxifloksasin kullanılabilmesini sağladığını, bu patentin de ABD dahil 30 ülkede tescilli olduğunu, davacının ilaç ürünü AVELOX ilaç markası altında diğer davacı ... Türk Şirketi ile birlikte üretip piyasaya arz ettiğini, AVELOX markalı ilacın 400 mg geniş spekturumlu antibiyotik 7 film kaplı tablet olarak tanıtıldığını, diğer davacının ilacı lisans yoluyla Türkiye de ürettiğini, davalılardan Novus İlaç Sanayi Şirketi’nin her nasılsa ilaç ruhsatı alarak MOXİTEC ilaç markası altında piyasa sürdüğü ilaç ile patent sahibinin patentlerini ihlal ettiğini, diğer davacı açısından ise haksız rekabete neden olduğunu ileri sürerek müvekkillerine ait patentlerle korunan haklara davalılarca Moxitec adlı ilaç ürünü yoluyla yapmış oldukları tecavüzün tespitine, mevcut tecavüzün durdurulmasına, men’ine, verilecek kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı- karşı davacı Novus İlaç Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin ruhsat sahibi olduğu Moxitec markalı ürüne 06/04/2006 tarihinde Sağlık Bakanlığı tarafından ruhsat verildiğini, davacının patentlerine tecavüzün söz konusu olmadığını, tablet üzerinden yapılan tahlillerin hükmünün bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiş, karşı davasında ise Türkiye'de ilaçlarda patent korumasının 01/01/1999 tarihinden itibaren söz konusu olması nedeniyle bazı firmaların daha önceki yıllarda dünya kamuoyunun bilgisine sundukları ve o ülkelerde patentli olan buluşları Türkiye’de koruyabilmek için kanuna karşı hilelerle ince hesaplar yaptığını, böylece 12 aylık rüçhan süreleri de dolmuş olan buluşların yenilik unsuru taşımadığı için Türkiye’de patentleşememesi gerekmesine rağmen Türkiye deki başvurularına referans gösterebilmek için tekrar ilgili ülkelerde patent başvurusunda bulunduklarını, böylece Türkiye’deki işlemlerin kolaylıkla yürüttüklerini, o dönemdeki Türkiye’de teknik alt yapı eksikliğinden de faydalanarak her nasılsa patent belgeleri aldıklarını, davacıya ait her iki patent belgesinin de yenilik unsuru taşımadığını ve tekniğin bilinen durumunun asılmadığını, bu buluşların Türkiye’deki patent başvurularından 12 aydan çok daha uzun süre öncesinde dünya kamuoyuna açıklandığını, ders kitaplarına girdiğini, topluma açık hale geldiğini, Moksifloksasin Hidroklorür Sulu formunun 1992 yılında patentleşmesi için Avrupanın pek çok ülkesinde başvuru yapıldığını, böylece 12 aylık başvuru süresinin 1993 yılında dolması nedeniyle Türkiye de bu buluşların patentleşmesinin artık mümkün olmadığını, laktoz maddesinin sertliği artırıcı dolgu maddesi olarak kullanılmasını 1989 tarihli US 4990517 sayılı patent belgesinde açıklandığını, böylece laktozun sertliği artırıcı dolgu maddesi olarak %0-%100 oranlarında kullanılmasının belirtilen patentte yer aldığını, ileri sürerek davacı- karşı davalı adına tescilli TR 1996 00970 B ve TR 2001 01310 B nolu patentlerin hükümsüz kılınmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Toprak İlaç A.Ş. vekili, müvekkilinin Sağlık Bakanlığı tarafından verilen ruhsata göre Moxitec adlı ilacın fason üretimini yaptığını, davacıların yada Sağlık Bakanlığının dava konusu ilaçla ilgili olarak kendilerine herhangi bir bildirimde bulunmadığını, Moxitec markalı ürünlerin davalılara ait patentleri kesinlikle ihlal etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Basel İlaç A.Ş. vekili, kendilerine karşı pazarlamacı sıfatıyla dava açıldığını, ancak müvekkilinin dava konusu Moxitec adlı ilacın pazarlamasını yapmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl dava yönünden davalıların moxitec adlı ilacının davacılara ait TR 1996 00970 B ve TR 2001 01310 B nolu patent haklarına tecavüz edip etmediği ve haksız rekabetin söz konusu olup olmadığı, karşı davanın ise davacıya ait her iki patentin patentleşebilirlik koşullarını taşıyıp taşımadığına ilişkin olduğu, öncelikle hükümsüzlük iddialarının incelenmesi gerektiği, TR 1996 00970 nolu patentin 12/12/1995 rüçhan tarihli ve 05/12/1996 başvuru tarihli bir incelemeli patent olup, CDCH nin yeni kristal modifikasyonu, bunun hazırlanması için bir işlem ve bu modifikasyonu içeren farmasötik formülasyonlara ilişkin olduğu, patentte 9 adet istem yer aldığı, 970 nolu patente konu buluşun yeni olduğu patente konu aynı buluş için rüçhan tarihinden önce yeniliği yok edici bir açıklamanın, dokümanın bulunduğunun ispat edilemediği, davalı Novus İlaç firmasına ait MOXİTEC adlı üründe anhidr Moxifloksasin hidroklorür kullanıldığı da dikkate alınarak TR 1996 00970 nolu patentte yer alan istemlerden hiç birisinin ihlal edilmediği , diğer 2001 01310 B nolu patent yönünden ise, patentin 10/11/1998 rüçhan tarihli, 29/10/1999 başvuru tarihli olup, farmasötik moxifloksasin preparatı buluş başlığını taşıdığı, buluşun, oral uygulama için Moxifloksasin, bunun tuzunu ve/veya hidratını ve laktoz içeren bir farmasötik preparatı ile bunun hazırlanması için olan bir işlemle ve bu preparatın insanlarda veya hayvanlarda bakteriyel enfeksiyonların kontrol edilmesi için kullanımı ile ilgili olduğu, toplam 10 adet istem bulunduğu, patentin yeni olduğu ve TR 2001 01310 numaralı patentte yer alan buluş tekniğin ilgili alanındaki uzman kimse tarafından, tekniğin bilinen durumundan aşikar bir şekilde çıkarılabildiği için patente konu buluş buluşsal adım (buluş basamağı) koşulunu taşımadığı, buluşsal adım incelemesinin, buluşun bir bütün olarak ele alınmasını gerektirmesi, gerek Avrupa Patent Sözleşmesi 82. md. gerekse 551 sayılı KHK nın 45 md

. md. gerekse 551 sayılı KHK nın 45 md. gereği buluşsal konsept çerçevesinde buluşun bütünlüğü ilkesi ve tarifnamede belirtildiği gibi Moxifloksasin maddesinin bilinen enfeksiyonların tedavisinde kullanılan bir antibiyotik madde olduğu dolayısıyla insanlarda ve hayvanlarda tıbbi kullanımına dair istemlerin patentleşebilir olmadığı, preparatın hazırlanma işlemine dair usul istemini de diğer bağımlı istemler gibi tek başına yeni ve buluşsal adım unsurlarını içermediği, böylece bir nolu ara isteme bağlı diğer tüm istemlerin de tıbbi kullanım ve usul istemi dahil olmak üzere tek başlarına patentleşebilir olmadıkları ve böylece patentin tamamı yönünden patentleşebilirlik koşulunun gerçekleşmediği, her ne kadar 01310 sayılı patentin hükümsüzlüğüne karar verildiği için bu patentin ihlal edilip edilmediğinin tartışılmasına hukuken gereklilik yok ise de, her iki bilirkişi raporunda da açıklandığı gibi, Moxitec 400 mg adlı üründe kullanılan Moksifloksasin maddesindeki laktoz oranının, 1 nolu istemde yazılı %2,5 ve %25 aralığının dışında kalması nedeniyle bu patent hükümsüz kılınmasaydı dahi tecavüz gerçekleşmediği açık olduğundan asıl davada 01310 sayılı patent yönünden de tecavüzün gerçekleştiğine dayalı tüm taleplerin reddi gerektiği, davalıya ait MOXİTEC adlı ürün ile davacılara ait AVELOX adlı ürünün her ikisi de moxifloksasin etken maddesi içerse de, ürünlerin kimyasal içeriklerinin farklı olduğu, MOXİTEC adlı ürünün etken madde olarak Moxifloksasin Hidrokolürür Anhidrat Form III içermesine karşılık AVELOX adlı ürünün Moxifloksasin

Hidroklorür Monohdrat özel kristal form içerdiği dolayısıyla taraflara ait ürünlerin kimyasal içerik farklılıkları nedeniyle TTK 56.ve 57. maddeleri anlamında haksız rekabetin söz konusu olmadığı etken maddelerinin aynı olmasının ise hiç bir şekilde haksız rekabeti göstermeyeceği, dosya içerisindeki ilaç reçetelerinden anlaşılacağı üzere aynı etken maddeyi taşıyan jenerik ilaçların üretim ve satışlarının Sağlık Bakanlığı tarafından hazırlanan ilaç ruhsatlandırma mevzuatına uygun olduğu, 551 sayılı KHK nın 130. maddesi gereğince patent hükümsüzlüğü davasını zarar gören kişilerin de açabileceği, somut davada, davalı-karşı davacı Novus İlaç şirketine karşı patent tecavüz suçlamasıyla dava açıldığına göre davacının kendisine karşı açılan davaya dayanak teşkil eden patentin hükümsüzlüğünü istemeye yetkili olduğu gerekçesiyle asıl davanın reddine, davalı- karşı davacı Novus İlaç Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti tarafından açılan karşı davanın kısmen kabulüne, karşı davada davalı adına tescilli TR 2001/01310 B sayılı patentin hükümsüzlüğüne TPE sicilinden terkinine, TR 1996/00970 B sayılı patentin hükümsüzlüğü talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar-karşı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar- karşı davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar- karşı davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825.00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılar (karşı davalı) alınıp, davalı Novus İlaç San. Tic. Ltd. Şti ve Toprak İlaç ve Kimyevi Maddeler San. ve Tic. A.Ş' ne verilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 12,80 TL harcın temyiz edene iadesine, 15/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12968, Karar No: 2021/4015, Tarih: 02.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/12968 E.  ,  2021/4015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 23/01/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 29/09/2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin zamanaşımını en son kesen işlem olan 07/03/2011 tarihli sorgu tarihinden, 24/12/2015 olan karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4406, Karar No: 2023/5180, Tarih: 10.04.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4406 E.  ,  2023/5180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ... işçisi olan davacının Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığına bağlı işyerlerinde otobüs şoförü kadrosunda süreklilik arz eden işlerde çalıştığını, davacının ... Taşıma-İş Sendikası üyesi olup davalı Şirket ile ... Taşıma İş Sendikası arasında Yüksek Hakem Kurulu Başkanlığı tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmelerinden yararlandığını, buna karşın davacıya toplu iş sözleşmeleriyle belirlenen ilave tediye ve fark ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek ödenmeyen ilave tediye ve fark ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu ilave tediye alacağı iddiasının dayanağının 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun İkinci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) olduğunu, 6772 sayılı Kanun'da ilave tediye ödemesi yapacak kurum ve kuruluşların belirlendiğini, davalı Şirketin ... hukuk tüzel kişiliğini haiz bir anonim şirket olması sebebiyle ilave tediye ödeme yükümlülüğünün bulunmadığını, davacının toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret alacaklarının eksiksiz ödendiğini, sendika üyesi davacıya toplu iş sözleşmesine uygun olarak ücret zammı uygulandığını, bu nedenle zam farkı taleplerinin reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI