muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14789, Karar No: 2020/746, Tarih: 24.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/14789 E.  ,  2020/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19/12/2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15/04/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalının sınıra yakın diktiği ceviz ağaçlarının dal ve yapraklarının evinin çatısına zarar verdiğini, kış mevsiminin gelmesiyle şiddetli yağan yağmur ve rüzgarla birlikte evinin yıkılma tehlikesi ile karşı karşıya kaldığını, ceviz ağaçlarının kesilmesine karar verilmesi istemiştir.

Davalı, ceviz ağaçlarının dedesi tarafından dikildiğini, taşınmazı kendisini kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda ceviz ağaçlarının 786 parsel sayılı taşınmazda bulunduğu belirtilmiştir. Davada el atmanın önlenmesi yanı sıra kal istemi de söz konusu olduğu hallerde tüm maliklerin davada yer almaları gerekir. Bu durumda 786 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı getirtilerek ,var ise dava dışı malikler usulüne uygun davada yer almaları sağlanmalı, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin yatırılan harcın iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/7095, Karar No: 2011/1657, Tarih: 21.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/7095 E.  ,  2011/1657 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/255512

Adam öldürmek suçundan ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81/1, 29, 62. Maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.02.2010 gün ve 391/27 sayılı karar resen temyize tabi olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59, 31, 33. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu bozma üzerine kurulan hükmün, ceza miktarı itibariyle re’sen yapılan incelenmesinde usul ve yasaya aykırı bir isabetsizlik görülmediğinden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 21.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33515, Karar No: 2016/16441, Tarih: 27.09.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33515 E.  ,  2016/16441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 87/3 maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 3 ay hapis cezasının TCK'nin 29. maddesi uyarınca (1/4) oranında indirilmesi sırasında hesap hatası yapılarak sanığın 11 ay 7 gün hapis cezası yerine 11 ay 12 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu miktar üzerinden TCK'nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılması sırasında sanığın 9 ay 10 gün hapis cezası yerine 9 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın TCK'nin 50/1-a maddesi uyarınca 280 gün adli para cezasına çevrilmesi yerine 285 gün adli para cezasına çevrilerek, TCK 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL 'den 5.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması yerine maddi hata sonucu 5.700,00- TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2) 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezasının ödememesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca (¼) oranında indirim yapılan paragrafında “11 ay 12 gün hapis cezası” ibaresinin hükümden çıkartılarak “11 ay 7 gün hapis cezası” ibaresinin eklenmesine, TCK'nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılan paragrafında “9 ay 15 gün hapis cezası” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “9 ay 10 gün hapis cezası” ibaresinin eklenmesine, devamında TCK'nin 50/1-a maddesinin uygulandığı paragrafındaki “9 ay 15 gün hapis cezası karşılığı 285 gün adli para cezası” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “9 ay 10 gün hapis cezası karşılığı 280 gün adli para cezası” ibaresinin hükme eklenmesine, hükmün TCK'nin 52/2 maddesinin uygulandığı paragrafındaki “(285\*20) 5.700,00 TL adli para cezası” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “(280\*20) 5.600,00 TL adli para cezası” ibaresinin eklenmesine, hükmün TCK'nin 52/4. maddesinin uygulandığı paragrafından "5.700,00 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine "5.600,00-TL" ibaresinin hükme eklenmesine, yine hükmün TCK'nin 52/4. maddesinin uygulandığı paragrafından "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16068, Karar No: 2020/2273, Tarih: 10.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16068 E.  ,  2020/2273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma üzerine yapılan yargılamada, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçlarının ayrı ayrı işlenmiş, birbirinden bağımsız suçları oluşturması nedeniyle her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması,5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin, 2004 takvim yılı açısından, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmesi nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu; 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı

nedeniyle 765 sayılı TCK'nin 102/4, 104/2, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 10.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18073, Karar No: 2014/20262, Tarih: 02.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/18073 E.  ,  2014/20262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2014/21-2014/22

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İcra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12705, Karar No: 2018/22987, Tarih: 23.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/12705 E.  ,  2018/22987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, Türk ... A.Ş. bünyesinde çalışırken, davalı işverenliğin özelleştirilmesi sonrasında Kamuya nakil haklarını saklı tutarak ... sözleşmesi imzalandığını, maaş nakil bildiriminin davalı tarafından düzenlendiğini, aylık ücretlerinin davalı tarafça ödendiğini, davalı işveren Kurumdan geçiş yaparken maaş nakil bildiriminin 4046 sayılı Yasanın 22. Maddesi ve 406 sayılı Yasanın Ek. 29 maddesine uygun düzenlenmemesi nedeniyle dava konusu artış ve zamların eklenerek düzenleme tarihi itibariyle yeniden tespitine, işveren davalı Kurumda çalıştığı sürelerde hak ettiği ancak kendisine ödenmeyen eksik maaş tutarların yıllar itibari ile değişen ek ödeme ve denge tazminatlarının ve buna bağlı olarak değişen maaş tutarına uygulanan ikramiye tutarları farkının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın müvekkiline karşı açılamayacağını, husumet yönünden de reddi gerektiğini, ... Bakanlığının taraf oması gerektiğini, davacının maaş ilmühaberinin yasaya uygun olarak tanzim edildiğini belirtip emsal kararlara atıfla açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemenin 2011/289 esas, 2012/255 karar sayılı ilamı ile verdiği davanın kabulüne dair kararının davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 21.12.2012 tarih ve 2012/22064 esas, 2012/29130 karar sayılı ilamı ile “Mahkemece davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" sebebiyle aynı Kanun'un 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyan Mahkemenin 2013/662 esas, 2013/928 karar sayılı ilamı ile “Yargı yolunun caiz olmaması sebebi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine” dair karar verilmiştir.

Aynı taleplerle idare mahkemesinde dava açılması üzerine dosya Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümüne gönderilmiştir. Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümünün 30.12.2013 tarih ve 2013/ 1827- 2031 esas-karar sayılı ilamı ile davaya bakmakla Adli Yargının görevli olduğu belirtilerek dosyanın mahkemeye gönderilmesi üzerine Mahkemece yapılan yargılama sonucunda 14.07.2015 tarih, 2014/529 esas, 2015/803 karar sayılı kararla davanın kabulüne karar verilmiş, ilgili kararın davacı vekili, davalı vekili ve ihbar olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 14.01.2016 tarih, 2015/33878 esas, 2016/566 karar sayılı bozma ilamı ile kararın bozulmasına karar verilmekle, Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yargılamaya devam olunmuş ve son olarak Mahkemenin 2016/358 Esas, 2018/248

Karar sayılı ilamı ile “davacının maaş nakil ilmühaberi bildirim tarihindeki net ücretinin 2.097,91 TL olduğunun tespitine ve ek ödeme aylık tutarı bildirim tarihine göre net 40,00 TL alacağı” hüküm altına alınmıştır.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda ... 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan ... 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için ... mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve ... kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca ... görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine ... sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının ... sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamayacağı açıktır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.10.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11482, Karar No: 2015/22685, Tarih: 01.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11482 E.  ,  2015/22685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2014

NUMARASI : 2013/617-2014/532

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Zemin yönünden hükme esas alınan bilirişi raporu karar vermeye elverişli değildir. Şöyleki;

Dava konusu taşınmaz ile raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak verigisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan daha değerli olduğu halde, bilirkişi kurulunca emsalin dava konusu taşınmazdan daha değerli kabul edildiğinden, alınan rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.