muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13224, Karar No: 2012/20594, Tarih: 12.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13224 E.  ,  2012/20594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/06/2011 tarih ve 2008/453-2011/435 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketten paket tur satın aldığını, bu kapsamda 15.12.2007 tarihinde İstanbul Atatürk Havalimanından davalı havayollarının uçağı ile yola çıkıldığını, Amsterdam aktarmalı olarak San Francisco havalimanına iniş yapıldığını, burada bagajın kayıp olduğunun anlaşıldığını, tur yetkilisinin kayıp bagaj araştırması için gereken formları doldurarak havayolu şirketine bildirdiğini ve gerekli işlemleri kendilerinin yapacağını söylediğini, 22.12.2007 günü seyahat dönüşünde kaybolan bagajı hakkında bilgi almak için gittiği KLM Havayolu yetkilisinden kendilerine herhangi bir başvuru yapılmadığının, olayın üzerinden 8 gün gibi uzun bir sürenin geçmesi sebebiyle kayıp bagajın bulunmasının çok zor olduğunun öğrenildiğini, müvekkilinin gerekli yazılı bildirimi KLM Havayolları yetkilisine yaptığını ileri sürerek, 30.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı havayolu şirketi vekili, hasar halinde öğrenmeden itibaren derhal ve tesliminden itibaren en geç 7 gün içinde taşıyana ihbarda bulunulması gerektiğini, davacının müvekkiline süresi içinde geçerli bir ihbarda bulunmadığını, bildirimin tur yetkililerine değil, havayolu taşıyıcısına yapılması gerektiğini, Varşova Konvansiyonu'nun 22. maddesi uyarınca müvekkilinin sorumluluğunun kilo başına 20 USD ile sınırlı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, Varşova Konvansiyonu'na göre havayolu ile uluslararası taşıma sırasında bagajın kaybolması nedeniyle uğranılan zarardan taşıyıcının sorumluluğunun söz konusu olacağını, davanın kendilerine yöneltilemeyeceğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu, bagaj kayıp formlarının internet üzerinden ve taşıyıcı firma yetkililerince tutulduğunu, San Francisco Havalimanında tutulan tutanağın da taşıyıcı tarafından tutulduğunu, kişilik haklarına yapılan bir saldırının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, bagajın kaybından doğan zarardan, davalı ... Hollanda Kraliyet Havayolları A.Ş.'nin Varşova Konvansiyonu hükümleri uyarınca, diğer davalı ...Ş.’nin ise BK.nın 100. maddesi uyarınca sorumlu oldukları, eşyaların değerinin 11.635,00 TL olduğu, emtianın değerinin davalıların sorumluluk miktarının altında bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 11.635,00 TL'nın davalılardan tahsiline, 8.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ...Ş. vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, manevi tazminat istenebilmesi için davalıların eylemi sonucunda davacının kişilik haklarının ihlal edilmesi gerekmektedir. Somut olayda davacı, valizinin kaybolması nedeni ile sıkıntılar yaşadığını ileri sürmüş ise de bu kayıplar sonrası yaşandığı ileri sürülen davacı iddialarının kişilik haklarının ihlaline neden olacağının kabulü mümkün bulunmamaktadır. Bu itibarla davacı lehine manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş kararın temyiz eden davalı ...Ş. yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte yazılı nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı ...Ş. yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20569, Karar No: 2010/2290, Tarih: 10.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2008/20569 E.  ,  2010/2290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanna

TEMYİZ EDEN Davalı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1- Karar ve temyiz dilekçesinin davacıya tebliğine dair belgede, tebliğin kalemde babası Ahmet Köse’ye yapıldığı belirtilmektedir. “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir. (Teb. K. m. 10/2,3) Bu hali ile davacının babasına kalemde yapılan tebligat usulsüzdür. Kararın ve temyiz dilekçesinin davacıya usulüne uygun olarak tebliği,

2- 492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davalıdan 14.00 TL. temyiz peşin harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 10.02.2010 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/47523, Karar No: 2019/4405, Tarih: 18.03.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/47523 E.  ,  2019/4405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur ...’in aşamalardaki ifadelerinde, sanığın, kendisini eliyle yaraladıktan sonra mutfağa giderek bıçak aldığını ve üzerine yürüdüğünü, ...’in bıçağı düşürmek için sanığın eline vurduğunu beyan etmesi ve soruşturma ifadesi okunup sorulduğunda da, sanığın bıçakla vurmak için üzerine yürüdüğünü belirtmesi karşısında, sanığın mağdurun üzerine elinde bıçakla yürümesi eylemindeki kastının yaralama mı yoksa tehdit mi olduğunun yöntemince tartışılması, yaralama kastı ile hareket ettiğinin kabulü halinde, sanığın aynı suç işleme kastıyla, aynı olayın devamında ve çok kısa zaman aralığı içerisinde gerçekleştirdiği basit yaralama ve silahla yaralamaya teşebbüs eylemlerinin tek suç oluşturacağı, bütünlük arz eden bu eylemler nedeniyle sadece tamamlanmış basit yaralama suçundan cezalandırılıp, silah nedeniyle ayrıca artırıma gidilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle her iki suçtan ayrı ayrı hükümler kurulması,

2-Sanığın, olaydan iki gün sonra polis merkezine giderek mağdur ve ... hakkındaki şikayetini dile getirmesiyle soruşturmaya başlanması ve sanığın adli raporunun iddialarını destekleyebilecek nitelikte bulunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sanık hakkında TCK’nın 29. maddesinin uygulanma ihtimalinin tartışılmaması,

3-Sanığın adli sicil kaydındaki tekerrüre esas alınan ilamına konu suçun, TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık olması, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve TCK’nın 141/1. maddesine uyan hırsızlık suçunun, uzlaştırma kapsamında bulunması karşısında, anılan suçla ilgili olarak uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırılıp, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7866, Karar No: 2010/4775, Tarih: 26.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/7866 E.  ,  2010/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 S.K 359/b-1,765 S.K 80,59. mad. uyarınca 17 ay 15 gün hp.

Hükmolunan cezanın süresine göre koşulları oluşmadığından sanık müdafiinin incelemenin duruşmalı olarak yapılması isteminin, 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 318.maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

16.05.2005 gün ve 25817 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5345 sayılı Gelir İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanununun 33. maddesi uyarınca, diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağının belirtilmesi ve bu hükme uygun olarak 04.04.2007 gün ve 26483 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5615 sayılı Kanunun 20. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesinin 1.fıkrasında bulunan “defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün” ibaresinin “vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın” şeklinde değiştirilmesi karşısında; Vergi Dairesi Başkanı adına ... imzalı, T.C. Gelirler İdaresi Başkanlığı, Ankara Vergi Dairesi Başkanlığı’nın, 06 Kasım 2006 gün ve 3088 sayılı yazısının, 213 sayılı Kanunun 367. maddesinde belirtilen ve dava şartı olan mütalaa niteliğinde bulunduğundan tebliğnamedeki mütalaa bulunmadığından bahisle (1 nolu) bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 28.12.2006 günlü iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 27.09.2006 tarih ve 1005/24 sayılı vergi suçu raporu ve ekleri içeriğine göre sanık hakkında 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen suçların kendi içinde teselsül eden birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden iki ayrı hüküm kurulması yerine hangi takvim yılında işlenen suçla ilgili olduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

2-)Kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine vekalet ücretine hükmolunmaması yasaya aykırı,

3-)Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 Sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik CMK.nun 231 ve TCK.nun 7/2 maddeleri gereğince “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verilip verilmeyeceğinin takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-)Kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine vekalet ücretine hükmolunmaması yasaya aykırı,

3-)Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 Sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik CMK.nun 231 ve TCK.nun 7/2 maddeleri gereğince “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verilip verilmeyeceğinin takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekili ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2592, Karar No: 2023/8066, Tarih: 26.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2592 E.  ,  2023/8066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/358 E., 2022/819 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2016 tarihli iddianamesiyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2015 tarihli kararı ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli ilamı ile basit yargılama usulüne ilişkin hükümlerin değerlendirilmesi yönünden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında yargılamanın geldiği aşama dikkate alınarak ve sanığın bozma kararından sonrasında basit yargılama usulüne itirazı üzerine açık yargılamaya devam olunarak sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın denetimli serbestlik müdürlüğü tarafından belirlenen yükümlülüklere uymaması nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği ve iki gün içerisinde teslim olması gerektiği hususu ihtar edilmesine karşın en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayarak firar suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinin sekizinci fıkrası ''Denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmesi gereken sürenin bitiminden itibaren iki gün geçmiş olmasına karşın müracaat etmeyenler ile (…) ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci ve 293 üncü maddelerinde yazılı hükümler uygulanır.'' şeklindeki düzenleme dikkate alınarak yapılan incelemede,

Tüm dava dosyası kapsamı, sanığın denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle Kocaeli İnfaz Hakimliğinin 10.02.2016 tarihli kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı ile iki gün içerisinde en yakın cumhuriyet başsavcılığına teslim olunması gerektiği aksi halde 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesi gereği işlem yapılacağı ihtarı ve sanığın bozma kararının ardından basit yargılama usulüne itirazı üzerine açık yargılamaya devam olunarak sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmediğinden mahkeme uygulamasında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8706, Karar No: 2018/3196, Tarih: 21.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8706 E.  ,  2018/3196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Karar başlığında suç tarihinin 08/11/2013 yerine 2013 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6790, Karar No: 2012/6910, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/6790 E.  ,  2012/6910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Kahramanmaraş 4.İcra Müdürlüğü’nün 2009/5864 sayılı takip dosyasında yapılan 10.06.2011 günlü hacze konu eşyaların üçüncü kişiye ait olduğunu, davacının borçludan boşandığını beyan etmesine rağmen ev eşyalarının yanı sıra kutu içinde bulunan altınlarının da haczedilip muhafaza altına alındığını, kuyumcuda bozdurulup paraya çevrildikten sonra haciz tutanağına elden ödeme yapılmış gibi geçirildiğini, bununla ilgili suç duyurusunda bulunduklarını, ziynet eşyasının borçlu ile ilgisinin olmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, borçlu ve üçüncü kişinin birlikte oturdukları yerde yapılan ilk hacizde istihkak iddiasında bulunulmadığı gibi dava da açılmadığını, muhafaza işlemi için gidildiğinde boşanma ilamının sunulduğunu, boşanmanın muvazaalı olduğunu, hacizde borçluya ait eşyaların görüldüğünü, kutu içinde tespit edilen altınların üçüncü kişi ile birlikte gidilen kuyumcuda bozdurulup dosya borcuna mahsuben elden ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), mahcuzların davacı üçüncü kişiye ait olduğunu, kendisinin annesi ile kaldığını, mesleği gereği farklı illerde gezdiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: “dava konusu haczin borçlunun eski eşi olan davacının konutunda yapıldığı, bir kısım ev eşyasının haczedildiği bu sırada üçüncü kişinin dosya borcunun bir bölümünü ödemek istediği ve alacaklı vekilinin 6.259,00.-TL’yi elden aldıkları yönünde beyanda

bulunduğu, tüm bu hususların aksi sabit oluncaya kadar geçerli haciz tutanağına geçirildiği, aksinin kanıtlanamadığı“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu hacze katılan icra memuru hakkında görevi kötüye kullanma suçundan yapılan şikâyet başvurusu üzerine verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 07.07.2011’de itirazen kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

Ceza davası sonucunda verilecek karar, dava konusu haciz tutanağında yer alan hususların tamamen ya da kısmen geçersiz olduğunu ortaya koyabilecek mahiyette olduğundan eldeki istihkak davasının esasına da etki edecek mahiyettedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu hacze katılan icra memuru hakkında görevi kötüye kullanma suçundan yapılan şikâyet başvurusu üzerine verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 07.07.2011’de itirazen kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

Ceza davası sonucunda verilecek karar, dava konusu haciz tutanağında yer alan hususların tamamen ya da kısmen geçersiz olduğunu ortaya koyabilecek mahiyette olduğundan eldeki istihkak davasının esasına da etki edecek mahiyettedir.

Bu durumda, hacze katılan icra memuru hakkında dava konusu haciz tutanağının düzenlenmesi ile ilgili açılmış kamu davası varsa sonucunun bu davada bekletici mesele yapılması gerektiği gözetilmeden işin esasına yönelik karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 28.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.