muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31813, Karar No: 2016/2563, Tarih: 04.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/31813 E.  ,  2016/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Bu suçta malın alınması veya geri verilmemesini temin için, zilyetin üzerinde cebir ve tehdit kullanılmaktadır. Cebir ve tehdit karşısında, mağdurun başka bir seçeneği kalmaması ve bu durumda failin malı doğrudan alması söz konusudur. Yani mağdur malı teslim etmektedir. Bu suçla yalnızca korunan hukuki değer malvarlığı değil, aynı zamanda kişi özgürlüğü ve vücut dokunulmazlığıdır. Yağma icrai hareketle işlenen bir suçtur. Yağma suçunun maddi unsuru hareket kısmıdır. Kullanılan cebir ve tehdidin, kişiyi malı teslim etmeye veya alınmasına ses çıkartmamaya yöneltmeye elverişli olması gerekir.

Tarafsız tanığı bulunmayan somut olayda; alt katı market üst katı ikamet olarak kullanılan binaya geceden sayılan bir vakitte giren sanığın, müştekiye ait herhangi bir eşya elinde yok iken, kendisini farkeden müştekiye saldırması karşısında; eylemin, malın teslimine yahut malın alınmasına karşı koymamaya yönelik bir hareket niteliğinde bulunmadığı, eylemin bu haliyle hırsızlığa teşebbüs, konut dokunulmazlığını ihlal, silahla tehdit/silahla kasten yaralama biçiminde geliştiği düşünülmeden, eylemin vasıflandırılmasında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-)T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, yaşı küçük sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ........savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'nın 326/son maddesince sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakları saklı kalmak suretiyle hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/152, Karar No: 2018/429, Tarih: 16.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/152 E.  ,  2018/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 19. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 881-896

2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından sanık ...'ın beraatine ilişkin Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 17.03.2011 tarihli ve 708-175 sayılı hükümlerin, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 16.09.2015 tarih ve 3227-4512 sayı ile;

"17.08.2010 tarihli vergi tekniği raporunda; sanığa ait iş yerinin faaliyette olduğuna dair bulgunun olmaması, faaliyet konusu orman ürünleri emvalinin iş yerinde bulunmamasına rağmen yüksek miktarlarda matrah beyan edilmesi ve sanıktan mal ve hizmet aldığını belirten mükelleflerin de Ba formlarında bunu beyan ettikleri yönündeki tespitlere göre suça konu faturaları kullanan firma yetkililerinin dinlenerek faturaları sanıktan alıp almadıklarının sorulması, fatura suretlerinin getirtilmesi, temin edilebilenlerin incelenmesinden sonra bir karar verlimesi gerektiği gözetilmeden yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak beraat kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 16.12.2015 tarih ve 881-896 sayı ile önceki hükümlerinde direnmiştir.

Bu hükümlerin de katılan vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2016 tarihli ve 36050 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 170-600 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 19. Ceza Dairesince 20.02.2017 tarih ve 282-1343 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının sübutu bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, 04.05.2009 tarihli işe başlama bildirimi ile Altınay Caddesi No:12/10 Siteler/Ankara adresinde, orman ürünleri komisyonculuğu işiyle iştigal edeceğini beyan ederek 05.05.2009 tarihinden itibaren ticari faaliyete başladığını M. Karagüzel Vergi Dairesi Müdürlüğüne bildirdiği,

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, 04.05.2009 tarihli işe başlama bildirimi ile Altınay Caddesi No:12/10 Siteler/Ankara adresinde, orman ürünleri komisyonculuğu işiyle iştigal edeceğini beyan ederek 05.05.2009 tarihinden itibaren ticari faaliyete başladığını M. Karagüzel Vergi Dairesi Müdürlüğüne bildirdiği,

17.08.2010 tarihli vergi tekniği ve vergi suçu raporlarında özetle; işe başlama yoklamasında, sanık ...’a ait iş yerinde birer adet büro masası, koltuk ve kitaplık bulunduğu, yine muhtelif büro malzemelerinin olduğu, orman ürünleri bulunmadığı, işçi çalıştırılmadığı, ambar, depo ve ardiyesinin olmadığının belirlendiği, sanığın, 05.05.2009 tarihinde çalıştırmaya başladığı ticari işletmesini, 18.12.2009 tarihinde terk ettiğini ilgili vergi dairesine bildirmesi üzerine 30.12.2009 tarihinde yapılan yoklamada, iş yerinin boş ve kapalı olduğunun tespit edildiği, 2009 takvim yılının 5 ila 9. vergi dönemlerinde KDV beyanlarında bulunduğu, işletmesinin kapasitesine göre beyanlarında bildirdiği matrahların çok yüksek olduğu, sanık tarafından 2009 takvim yılında verilen Bs formuna göre 2.376.800 TL’lik satış yapıldığının beyan edilmesine rağmen, aynı takvim yılında diğer mükelleflerin vermiş olduğu Ba formuna göre sanıktan 69 adet belge karşılığında 4.215.111 TL’lik mal veya hizmet alındığının beyan edildiği, 2010 takvim yılında sanık tarafından form Ba ve form Bs verilmemesine rağmen, aynı takvim yılında diğer mükellefler tarafından verilen Ba formuna göre sanıktan 25 adet belge karşılığında toplam 191.703 TL’lik mal veya hizmet alındığının bildirildiği, ayrıca Çankaya Vergi Dairesinin mükellefi M.Y. Diafarma Medikal Ltd.Şti. tarafından ...’a 1.969.003 TL’lik mal veya hizmet satıldığına yönelik Bs formu verildiği, ancak anılan şirket hakkında Gelir İdaresi Başkanlığınca düzenlenen 06.04.2010 tarihli ve VDENR-2010-734/29 sayılı vergi tekniği raporuna göre M.Y. Diafarma Medikal Limited Şirketi'nin 01.01.2008 tarihinden itibaren gerçek bir faaliyetinin bulunmadığının belirlendiği, ayrıntılarıyla açıklanan bu bilgiler ışığında sanık ...’ın 05.05.2009 tarihinden itibaren faturalarına rastlanılması hâlinde bu faturaların sahte belge olarak değerlendirilmesi gerektiği tespitlerine yer verildiği,

11.03.2011 tarihli bilirkişi raporunda özetle; sanığın kime hangi faturayı sahte olarak düzenlediğine ve faturayı kullanıp kullanmadığına dair bir tespitin yapılmadığı, karşıt inceleme raporları olmadığı, sanığa atılı eylem konusunda ibraz edilmiş geçerli bir delil ve somut tespit bulunmadığı değerlendirmelerinin yer aldığı,

Anlaşılmıştır.

Sanık; sahte fatura tanzim etmediğini, muhasebecisinin bir adet faturayı beyan etmemesi nedeniyle işletmesine 300.000 TL’lik usulsüzlük cezası kesildiğini, düzenlediği tüm faturaların yasal olduğunu savunmuştur.

Anlaşılmıştır.

Sanık; sahte fatura tanzim etmediğini, muhasebecisinin bir adet faturayı beyan etmemesi nedeniyle işletmesine 300.000 TL’lik usulsüzlük cezası kesildiğini, düzenlediği tüm faturaların yasal olduğunu savunmuştur.

Ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delillerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkânı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle, adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Orman ürünleri komisyonculuğu işi ile iştigal etmek üzere mükellefiyet tesis ettiren sanığın, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte faturalar düzenlediği iddia olunan olayda; 17.08.2010 tarihli vergi tekniği raporunda, sanığın, işçi çalıştırmadığı, elinde orman ürünleri bulunmadığı, ambar, depo ve ardiyesinin olmadığı, buna rağmen vergi dairesine verdiği beyannamelerde KDV matrahlarının yüksek olduğu, sanığın mal veya hizmet sattığını gösteren Bs formlarındaki tutar ile diğer mükelleflerin sanıktan mal veya hizmet aldıklarını gösteren Ba formlarındaki tutarların birbirleri ile uyumlu olmadığı ve anılan Ba formlarıyla diğer mükellefler tarafından 2009 takvim yılında sanıktan 69 adet fatura karşılığı, 2010 takvim yılında ise 25 adet fatura karşılığı mal veya hizmet satın alındığının bildirildiği, ayrıca Gelir İdaresi Başkanlığınca düzenlenen 06.04.2010 tarihli ve VDENR-2010-734/29 sayılı vergi tekniği raporuna göre 01.01.2008 tarihinden itibaren gerçek bir faaliyetinin bulunmadığı belirlenen Çankaya Vergi Dairesinin mükellefi M.Y. Diafarma Medikal Ltd. Şti. tarafından sanık ...’a 1.969.003 TL’lik mal veya hizmet satıldığı tespitlerine yer verilmesi karşısında; Çankaya Vergi Dairesi mükellefi M.Y. Diafarma Medikal Ltd. Şti. hakkında düzenlenen Gelir İdaresi Başkanlığının 06.04.2010 tarihli ve VDENR-2010-734/29 sayılı vergi tekniği raporunun dosyaya intikalinin sağlanması, sahte olduğu iddia olunan faturaların içeriklerinin tespiti yönünden, vergi tekniği raporunda adet olarak belirtilen fatura asılları veya fotokopilerinin temin edilebilmesi hâlinde dosya içerisine getirtilmesi, suça konu faturaların hangi mükellefler tarafından kullanıldığının ve kullananlar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, hazırlanmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti durumunda dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım ve satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırmayla hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme direnme kararına konu hükümlerinin, eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, Yerel Mahkeme direnme kararına konu hükümlerinin, eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2015 tarihli ve 881-896 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24160, Karar No: 2016/21888, Tarih: 12.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/24160 E.  ,  2016/21888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir.

Eldeki davada gerekçeli kararın tebliği üzerine davalı vekilince kararın süresi içinde temyiz edildiği ancak harç eksikliği nedeni ile tamamlanmasına yönelik muhtıra çıkarıldığı, Mahkemece muhtıraya riayet edilmemesi gerekçesi ile 27/04/2016 tarih 2014/464 E. 2015/574 K. Sayılı ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın davalıya 03/05/2016 tarihinde tebliğ edilip davalının ek kararı 20/05/2016 da temyiz ettiği görülmekle, ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşıldığından davalının ek karara yönelik temyiz talebinin REDDİNE 12.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1307, Karar No: 2024/8114, Tarih: 30.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1307 E.  ,  2024/8114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2018 E., 2023/2067 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2023 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve dördüncü fıkrasının (a) bendi ile 58 inci maddesi uyarınca dava açılmıştır.

2. Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi, 54 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 09.11.2023 tarihli kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istekleri;

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, sanığın kullanıcı olduğuna ve ele geçen uyuşturucu maddenin kullanım sınırında kaldığına, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

Sanık ve müdafiinin temyiz istekleri;

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, sanığın kullanıcı olduğuna ve ele geçen uyuşturucu maddenin kullanım sınırında kaldığına, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. Dava dosyasında yer alan tutanaklara ve uzmanlık raporuna göre; sanığın ikametinde yüklü miktarda uyuşturucu madde bulundurduğu ve kullanıcı şahıslara sattığı yönünde istihbari bilgi elde edildiği, bunun üzerine gerekli tertibat alınarak ikametin çevresinde beklenmeye başlandığı, tanık O.G.'nin ikamete girdiği ve kısa bir süre sonra çıktığı, yakalanan tanığın üzerinde bulunan 1 paket metamfetamini kendi rızasıyla teslim ettiği, usulüne uygun arama emrine istinaden sanığın üzerinde yapılan aramada 1 paket metamfetamin ve hassas terazi ele geçtiği, akabinde sanığın ikametinde yapılan aramada ikametin çeşitli yerlerinde ve farklı türde 8 paket uyuşturucu madde ele geçtiği belirlenmiştir.

3. Sanık, tanık O.G.'ye uyuşturucu madde verdiğini ikrar etmiştir.

4. Tanık O.G. müdafii huzurunda alınan kolluk ifadesinde, sanıktan uyuşturucu satın aldığını beyan etmiş ve sanığı teşhis etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ikametinde uyuşturucu madde sattığı yönünde istihbari bilgi elde edildiği, ikametinde yapılan aramada kullanım sınırının üzerinde ve farklı türde uyuşturucu madde ele geçtiği, tanık O.G.'nin soruşturma aşamasında sanıktan uyuşturucu madde satın aldığını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, sanığın üst aramasında uyuşturucu madde ile hassas terazi ele geçirildiği belirtilerek mahkûmiyetine karar verildiği; sanığın ikrarı olmasa dahi cezalandırılmasına yeterli, kesin ve inandırıcı deliller bulunduğu anlaşıldığından, hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın tanık O.G.'ye uyuşturucu madde verdiğine dair ikrarı, tanığın müdafii huzurunda alınan kolluk ifadesinde sanıktan uyuşturucu madde satın aldığını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, sanığın ikametinde yapılan aramada kullanım sınırının üzerinde ve farklı türde uyuşturucu madde ele geçtiği, yine üst aramasında uyuşturucu madde ile hassas terazi ele geçtiği hususları dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, koşulları oluşmadığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığı ve delillerin hukuka uygun olarak toplandığı anlaşılmakla, sanık ve müdafinin temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 09.11.2023 tarihli ve 2023/2018 Esas, 2023/2067 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15402, Karar No: 2024/2320, Tarih: 12.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/15402 E.  ,  2024/2320 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/580 Esas, 2019/460 Karar

SUÇ : Çocuğa karşı eziyet

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bayramiç Cumhuriyet Başsavcılığının 11.04.2016 tarihli iddianamesiyle sanığın çocuğa, beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye eziyet etme suçundan cezalandırılması ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bayramiç Asliye Ceza Mahkemesinin 20.09.2017 tarihli kararıyla sanığın beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı kasten basit yaralama suçundan 7 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.02.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın ve Cumhuriyet Savcısının (aleyhe) istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın çocuğa karşı eziyet suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay; katılan çocuğun üvey babası olan sanığın, suç tarihinde 9 yaşında olan katılan çocuk ...'ü sürekli olarak dövmek, okula göndermeyip çalıştırmak suretiyle eziyet suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Katılan çocuk aşamalarda değişmeyen iddialarında özetle; sanık ...'ın üvey babası olduğunu, kendisini dövdüğünü, tokat atıp demir çubukla sırtına vurduğunu, bazen sopa ve şişe ile de vurduğunu, temyiz dışı annesinin sürekli olmasa da ara sırada dövdüğünü ama üvey babasının sürekli olarak dövdüğünü beyan etmiştir.