muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/986, Karar No: 2007/748, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/986 E.  ,  2007/748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 142 ada 4 parsel sayılı 7.689.88 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde tapu kaydına dayanarak dava açmış, bilahare davalının dayandığı yitik kişi sınırlı tapu kaydı miktar fazlasının zilyetlikle kazanılamayacağını iddia etmiştir. Davalı, Tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyedliğine dayanmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli parselin fen bilirkişisinin raporunda (A) ile gösterilen 919 metrekarelik kısmının davalı adına, (B) ile gösterilen 6.768.88 metrekarelik kısmın davacı Hazine adına tarla vasfı ile tesciline, karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 15.3.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8287, Karar No: 2023/8057, Tarih: 25.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/8287 E.  ,  2023/8057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/316 E., 2022/906 K.

SUÇ :Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.06.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2015 tarihli ve 2015/278 Esas, 2015/298 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına, hak yoksunluğuna ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

C. Kararın sanık müdafii tarafından temyizi ile yapılan incelemede Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2019/8117 Esas, 2022/3920 Karar sayılı kararı ile,

"Sanığın, aleyhine delil bulunmadığı aşamada tefrik edilen dosya sanığı ... Döğer'in üzerinde ele geçen uyuşturucu maddenin bir kısmının kendisine ait olduğunu beyan ederek ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanık hakkında etkin pişmanlıkla ilgili TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2022 tarihli ve 2022/316 Esas, 2022/906 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası,192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesi ve 52 nci maddesi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz talepleri özetle; hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz talepleri özetle; hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

B. Sanık müdafiinin temyiz talepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk derece mahkemesinin kabulüne göre)

Şanlıurfa KOM şube müdürlüğü narkotim büro amirliği ekibi olarak uyuşturucu ile etkin mücadele kapsamında yapılan çalışmalarda 17.06.2015 günü saat:14.00 sıralarda ..... Mahallesi ....., sokak no:1 sayılı ikamet çevresinde bir şahsın şüpheli hareketlerde bulunarak gezdiği görülmüş, şahsın ikamet kapısını çaldığı, ikamet kapısını açan olmayınca ikametin arka tarafına geçtiği ve ikamet duvarına çıkarak içeri doğru baktığı ve o sırada ikamet duvarının yanında yanına gelen beyaz gömlekli, mavi yırtıkları olan kot pantolonlu 19-20 yaşlarında bir şahsın kendisi ile bir süre konuştuğu görülmüş, daha sonra dışarda bekleme yapan şahsın yanına sonradan gelen beyaz gömlekli, kot pantolonlu şahsın ikamet duvarından içeriye atladığı ve diğer şahsın da aynı yerde beklemeye devam ettiği, içeriye atlayan şahsın ikamet duvarına gelerek dışarda bekleyen şahıstan bir madde alıp tekrar içeri girdiği ve bir müddet sonra tekrar ikamet duvarına gelerek dışarıda bekleyen şahsa duvar üzerinden bir madde verdiği ve şahsın maddeyi alıp ikamet duvarının yanından ayrılarak uzaklaşmaya çalıştığı görülmesi üzerine, şahıs yaklaşık ikametten 100 metre uzaklaştığında.... isimli şahsın sol el avuç içinde beyaz kağıda sarılı vaziyette eroin maddesi olduğunu düşünülen uyuşturucu madde olduğu görülmüş ve şahıs elinde bulunan eroin maddesini kendi rızası ile teslim etmiş, konu ile ilgili bahse konu ......mahallesi ..... sokak no:1 yakınında bir müddet bekleme yapılmış, ikamete giren beyaz gömlekli, mavi renkli yırtıkları olan kot pantolonlu 19-20 yaşlarında olan şahsın ikamet duvarından tekrar atlayarak dışarı çıktığı görülmesi üzerine şahsa polis tanıtma kartlarımız gösterildikten sonra.... isimli şahıs olduğu anlaşılmış, şahsın yapılan kaba üst aramasında herhangi bir suç ve suç unsuruna rastlanılmamış, yakalanan....'nin alınan ifadesinde üzerinde ele geçen uyuşturucu maddeyi sanık ile birlikte aldıklarını, birlikte içeceklerini beyan etmesi ve sanığın ifadesinde de....'nin kendisini eroin kullanmak için çağırdığını söylemesi ile yapılan soruşturmada sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kamu davasının açılarak yapılan yargılamada değişen suç vasfı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanığın mahkûmiyetine, bozmaya uyularak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

A. Suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrasında, 188 inci veya 190 ıncı maddelerde tanımlanan suçlardan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun 191 inci madde kapsamına girdiğinin anlaşılması halinde, sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri

bırakılmasına" karar verilmesi hükme bağlanmış, 191 inci maddenin dokuzuncu fıkrasında ise "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümlerinin uygulanacağı..." belirtilmiştir.

Dolayısıyla sanık hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan dolayı açılan davada, yapılan kovuşturma sonucunda sanığın sabit olan eyleminin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğunun anlaşılması durumunda, suç vasfındaki değişiklik nedeniyle Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca, "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan hüküm kurulma aşamasına gelindiğinde; öncelikle, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti gerektiğinden; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının denetim süresi içinde işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte verilmiş ve infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra; 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde karar verilen "Tedavi ve Denetimli Serbestlik Tedbiri" ve "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararlarının kesinleşmesinin 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra "Kamu Davası Açılmasının Ertelenmesi" kararı verilmesini engellemeyeceği de gözetilerek;

1) Sanık hakkında daha önce, aynı nitelikteki başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" veya 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi gereğince verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararı varsa ve yargılama konusu olan suç, bu erteleme kararının ihlali niteliğinde görülüyorsa, bu suç 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince soruşturma ve kovuşturma nedeni yapılamayacağından düşme kararı verilip ilgili Cumhuriyet savcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

2) Sanık hakkında daha önce kullanmak için uyuşturucu madde satın alınması, bulundurulması ya da kullanılması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş "kamu

davasının açılmasının ertelenmesi kararı" veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrasına göre verilen "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" yoksa 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" verilmesi,

3) Sanık hakkında daha önce kullanmak için uyuşturucu madde satın alınması, bulundurulması ya da kullanılması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş "kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince "hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" verilmiş ve bu kararların ihlali nedeniyle açılan davalardan mahkûmiyet kararı verilmiş ise bu suç doğrudan soruşturulması ve kovuşturulması gereken suç olacağından yargılamaya devam olunarak 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde bir hüküm kurulması, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2022 tarihli ve 2022/316 Esas, 2022/906 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/21805, Karar No: 2003/4060, Tarih: 14.05.2003

4. Ceza Dairesi 2002/21805 E., 2003/4060 K.

**4. Ceza Dairesi 2002/21805 E., 2003/4060 K.**

**- İKRAR

- SUÇ UYDURMA

- UYDURMANIN İNANDIRICILIĞI**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 283 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCY.nın 283. maddesinde düzenlenen suç uydurma suçunun oluşabilmesi için uydurmanın soruşturmaya olan ak verecek nitelikte bulunması gerekmektedir. Sanığın üzerinde paraların gaspedildiği yolundaki karakola yaptığı başvuru sonucunda, ilk bakışta inandırın bulunmaması nedeniyle polislerce soruşturma aşamasına geçilmediğinin anlaşılması karşısında sanığa yükletilen suçun öğelerinin oluşmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmemesi,

2- Kabule göre, karakola başvurudan hemen sonra suçunu itiraf edip olayın doğrusunu anlatan ve dosya içeriğine göre herhangi bir olumsuzluğu görülmeyen sanığın kişiliğinin hangi bulgularla olumsuz bulunduğu açıklanmadan cezasının alt sınır aşılarak belirlenmesi ve ayrıca TCY.nın 59. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık Emre müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden (HÜKMÜN BOZULMASINA), yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.5.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2791, Karar No: 2008/4512, Tarih: 24.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2791 E.  ,  2008/4512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Hakem sıfatıyla)

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescil istemine ilişkin davada Bursa 4. Asliye Hukuk (HAKEM) ile 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Kamulaştırma Yasasının 30. maddesine göre bedel tesbiti ve tescil istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, imar planı kapsamında kalan Hazineye ait olan yerin Danıştay 1. Dairesinin 29.01.2007 tarihli kararı ile davacı Belediyenin daha fazla ihtiyacı olduğunun belirlendiği, davacı ... tarafından Kamulaştırma Yasasının 10. maddesine göre kamulaştırma bedeli tesbit ve tescil davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Kamulaştırma Yasasının 30/3. maddesine göre tarafların bu gibi hallerde mahkemeye başvurduğu, bedel tesbitini isteyebileceği, bu durumda 3533 Sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmayıp, açık yasa hükmü karşısında davanın genel hükümler uyarınca Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/03/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2719, Karar No: 2019/1024, Tarih: 26.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/2719 E.  ,  2019/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/05/2016 gününde verilen dilekçe ile kurum zararının ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen 21/11/2017 günlü karara karşı davacının istinaf başvurusu üzerine, istinaf başvurusunun esastan reddine dair 21/02/2018 günlü ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/02/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/02/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, 5393 sayılı Belediyeler Kanunu’na aykırı işçi alımı nedeniyle oluşan idare zararının tazmini istemine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, davalının belediye başkanlığı görevini yürüttüğü dönemde 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49.maddesine aykırı olarak personel çalıştırdığı sabit olup esasen bu hususta dairemiz sayın çoğunluğu ile aramızda herhangi bir ihtilaf bulunmamaktadır. Dairemiz sayın çoğunluğu ile aramızdaki ihtilaf anılan madde ile Türk Borçlar Kanunu'dan farklı bir zarar kavramı öngörülüp öngörülmediği noktasında düğümlenmektedir.

Bilindiği üzere, haksız fiil sorumluluğunun düzenlendiği BK 41 (TBK 49) ve devamı maddeleri uyarınca tazminat istenebilmesinin koşullarından birisi de kusurlu ve hukuka aykırı davranış sonucunda bir zarar meydana gelmesidir. Bu zarar doktrinde ve yerleşik yargısal içtihatlarla kabul edildiği üzere gerçek zarardır. Gerçek zarar ise, zarar görenin malvarlığının haksız fiil olmasaydı ulaşacağı değer ile haksız fiil sonrası değeri arasındaki fark kadardır. Zarar gördüğünü iddia edenin malvarlığında herhangi bir azalma olmamış ise haksız fiil failinin sorumluluğundan bahsetmek mümkün değildir.

Haksız fiilden kaynaklı sorumlulukta durum bu şekilde olmakla birlikte; kanun koyucu 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49/8 maddesi ile özel bir sorumluluk hali öngörmüştür. Gerçekten anılan madde de "Belediyenin yıllık toplam personel giderleri, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre belirlenecek yeniden değerleme katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak miktarın yüzde otuzunu aşamaz. Nüfusu 10.000'in altında olan belediyelerde bu oran yüzde kırk olarak uygulanır. Yıl içerisinde aylık ve ücretlerde beklenmedik bir artışın meydana gelmesi sonucunda personel giderlerinin söz konusu oranları aşması durumunda, cari yıl ve izleyen yıllarda personel giderleri bu oranların altına ininceye kadar yeni personel alımı yapılamaz. Yeni personel alımı nedeniyle bu oranın aşılması sebebiyle oluşacak kamu zararı, zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanacak kanunî faiziyle birlikte belediye başkanından tahsil edilir.” denilmek suretiyle belediye başkanları için tamamen şekli ve objektif bir tazminat sorumluluğu kabul edilmiş, sorumluluk şartları da özel olarak düzenlenmiştir. Bu sorumluluğa ilişkin düzenleme emredici nitelikte olup uygulanması noktasında herhangi bir istisna öngörülmemiştir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun görüşü de bu doğrultudadır(12.02.2014 tarih ve 2013/4-489 Esas 2014/98 sayılı karar).

Somut olayda İçişleri Bakanlığı Mahalli İdareler Kontrolörlüğünün Denetim Raporu ile alınan bilirkişi raporlarından da anlaşılacağı üzere söz konusu dönemde davalı ... başkanı tarafından 5393 Sayılı Kanun'un 49. maddesine aykırı olarak personel çalıştırıldığı, dolayısıyla fazla çalıştırılan personel yönünden anılan madde uyarınca davalının sorumluluk koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Ne var ki, dairemiz sayın çoğunluğu, ancak BK 43 (TBK 51) madde kapsamında takdiri indirim sebebi olarak kabul edilebilecek ücret karşılığı hizmet alınması olgusunu özel düzenleme olan 5393 Sayılı Kanun'un 49. maddesinin açık hükmüne rağmen BK'nun 41. (TBK'nun 49) maddesindeki şartlara göre değerlendirmiş ve hizmet alımı sebebiyle zarar bulunmadığı gerekçesine dayanarak davacı idarenin tazminat istemini reddeden derece mahkemelerinin kararını onamıştır.

Özel kanun ile genel kanunun çatışması durumunda özel kanunun uygulanması hukukun genel prensiplerinden olduğuna göre zarar kavramını 5393 Sayılı Kanun yerine BK 41. (TBK 49) madde kapsamında değerlendiren sayın çoğunluğun görüşüne katılma imkanı yoktur.

Açıklanan tüm bu sebeplerle istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan onama kararına iştirak etmiyorum. 26/02/2019
Yargıtay — Esas No: 2017/1232, Karar No: 2021/792, Tarih: 17.06.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1232 E.  ,  2021/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tapu iptali ve tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacılar vekili 02.02.2011 tarihli dava dilekçesinde; evveliyatı tapulu olan ... Köyü, 158, 223, 241, 418 (eski 251), 414 (eski 281) ve 446 parsel sayılı taşınmazlarda müvekkillerinin annesi ... ile onun annesi ...'ya ait payların tamamının 29.07.1970 tarihli kadastro tespiti sırasında taşınmazları 1961 yılında 200TL bedelle haricen sattıkları ve satışa muvafakat ettikleri belirtilerek; 1/2 payların ..., 1/2 payların ise ... adına tespit ve tescil edildiğini, adı geçen kişilerin muris ...’nın erkek kardeşleri, muris ...’nin ise oğulları olduğunu, miras bırakanların bu şekilde yapmak zorunda kaldıkları devirlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, anılan devirler nedeniyle davacıların tüm miras haklarından mahrum kaldıklarını, kadastro tespit tarihinde evli ve çocuklu olan ...’nin eşi ve çocukları dururken, babası ve annesinden gelen ve yaklaşık 100 dönüm civarındaki tüm miras paylarını kardeşlerine devrinin mümkün olmadığını, bu şekilde kadınların mirastan mahrum edilerek tüm taşınmazların erkek çocuklara mal edildiğini, 1985 yılında vefat eden ... mirasçılarının da kız çocuklarına ait bütün payları erkek çocukları üzerine geçirerek 1970 yılındaki geleneği devam ettirdiklerini, parayla satış yapıldığı iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, gerçekte davacıların annesi ...'nın kaçarak evlendiğini, kız kardeşlerine kızgın olan erkek kardeşlerin affetmeleri karşılığında mallarını bağışlamaya zorlandığını, para alış verişi olmadan muvazaalı şekilde gerçekleştirilen işlemi bizzat ... ile ...’in yaptırdıklarını, 1961 yılında yapılan bir satış işleminin

bulunmadığını, kadastro sırasında satış gibi gösterilen işlemin aslında bağış olduğunu, adına tespit ve tescil yapılan ...’nın kadastrodan sonra vefat ettiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazlarda gerçekte miras bırakanlar ... ile ...’ye ait olması gereken payların davacıların miras payları oranında iptali ile adlarına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Cevabı: