muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/702, Karar No: 2022/1145, Tarih: 22.09.2022

Özel Daire Bozma Kararı:

8. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 28.10.2015 tarihli ve 2015/12162 E., 2015/18010 K. sayılı kararı ile; “…01.05.1983 – 01.01.2013 tarihleri arasında davalı işverenlere ait çiftlikte ve çiftlik evinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır. Yargılama sırasında resmi belge veya yazılı delil esas ise de; somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla tanık beyanları ile de ispatı mümkündür.

İnceleme konusu davada, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davacı tarafça, davacının davalı işverenlere ait çiftlikteki evde kaldığı, burada hem çiftliğin bakımı, temizliği gibi işlerde çalıştığı, hem de çiftlik sahibi ve çalışanlarına yemek yaparak düzenli olarak çalıştığı, davalı işverenlerce de çiftliğin 3 ortaklı bir aile çiftliği olduğu, tüzel kişiliğinin bulunmadığı, davacının ihtiyaç duyuldukça gündelik tarım işlerinde yevmiye karşılığı çalıştırıldığı, davacının ayrıca kendi nam ve hesabına başkalarının mülkünde ortakçılık yaptığı iddia edilmektedir. Bu kapsamda, uyuşmazlık, işverenlerin kim olduğu, davacının davalı işverenlere ait çiftlikteki çalışmalarının davalı işverenlere bağlı şekilde düzenli olup olmadığı, sürekli mi yoksa mevsimlik mi, tam zamanlı mı, kısmi zamanlı mı olduğu noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda öncelikle, yapılan işler sırasında çalışanların kimlerden emir ve talimat aldıkları ve dolayısıyla işin yapıldığı yerde işverenlerin kim olduğu belirlenmeli, davalı gösterilenler dışında da bir işveren tespit edilirse, bu kişiler de yöntemince davaya dahil edilerek göstereceği deliller toplanmalı, işin görüldüğü çiftliğin büyüklüğü, yapılan tarımın niteliği, davacıya ekip biçmesi için arazi verilip verilmediği, veriliyorsa davacının sadece bu arazilerle mi yoksa işverenlere ait tüm arazilerle mi ilgilendiği, arazi veriliyorsa bunun yaptığı işin karşılığı olarak mı yoksa ortaklık anlaşması kapsamında mı verildiği, çiftlikte kaç işçinin çalışmasına ihtiyaç duyulduğu, çiftlikteki işleri davacı dışında kimin ne şekilde yaptığı, devamlı surette bir çalışana ihtiyaç olup olmadığı, davacının yemek, temizlik, misafir ağırlama gibi işlerde çalıştırılıp çalıştırılmadığı, çalıştırılmıyorsa bu işleri kimin yaptığı, davacının mesaisinin ne kadarını bu işlere ayırdığı, davacının bazı tanık beyanlarında iddia edilen şekilde eşinin ölümünden sonraki dönemde bu işlerde çalıştırılıp çalıştırılmadığı, dosyada mevcut adi yazılı belgelerde yer alan ücretlerin ortakçılık ilişkisine dayalı olarak mı yoksa hizmet ilişkisi nedeniyle mi ödendiği hususları ile çalışmanın gerçekliği, süresi, devamlılığı, kesintiye uğrayıp uğramadığı hususları açıklığa kavuşturulmalıdır.

Bu bakımdan Mahkemece, çiftliğin tarımsal faaliyet yapılan kısmında da mahallinde keşif yapılarak davacının çalıştığını iddia ettiği davalı işverenlere ait arazilerinin büyüklüğü, niteliği ve yapılan tarımın çeşidi araştırılmalı, bu işlerin kaç kişi ile hangi zamanlarda yapılacağı ve yukarıda ayrıntılı olarak bahsedilen hususlarda konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınmalı, davacının çalışmalarını bilebilecek kişiler kolluk ve muhtarlık marifetiyle tespit edilerek görgü ve bilgilerine başvurulmalı, belirdiği taktirde tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeli, davacının davalı işverenlere ait çiftlikteki çalışmalarının sürekli mi yoksa mevsimlik mi ve bu işler için tam zamanlı mı yoksa kısmi zamanlı bir çalışmanın gerektiği hususu tartışılmalı, davacının gündelik işlerde yevmiye karşılığında dahi olsa sigortalı olarak çalıştırılması gerektiği değerlendirilmeli, davacı ve davalı tarafın iddiaları netliğe kavuşturulmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı :

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı :

10. ... İş Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/394 E., 2016/58 K. sayılı kararı ile; tanık beyanları ile davacının oğlu ...’ın ortakçılık esasına göre davalılarla anlaşarak kendisine arazi verilmek suretiyle kendi adına ekip biçmesinin sağlandığı hususu dikkate alındığında dava dışı ... ile birlikte ikamet eden davacının sigortalı gösterilmesini gerektirecek bir hizmet akdinin bulunmadığının açık olduğu, bozma kararında açıklığa kavuşturulması istenen arazi miktarı ve hangi dönemlerde mahsul kaldırıldığı hususlarının keşif ve diğer belgelerle ortaya konulduğu, taraf tanıklarının beyanları ve tüm dosya kapsamından davacının ev hizmetlerinde çalıştığına dair delil olmadığı gibi çiftlikteki çalışmaların yevmiye esasına dayalı olduğu, davacının çalışma şeklinin zaman ve bağımlılık unsuru içermediği, taraflar arasında ortakçılık şeklinde bir anlaşma bulunduğu, bozma kararında değinilen kısmi çalışmadan söz edebilmek için düzenli olarak aynı işlerin denetlenebilir şekilde yapılması, ücretin de düzenli şekilde ödenmesi gerektiği, davacının 28 yıldır ailesi ile birlikte davalılara ait olmayan ve çiftlik sınırları içerisinde bulunmayan bir evde ikamet ettiği, taraflar arasında çalışma şartlarına ilişkin uyuşmazlık bulunmadığı, davacının çalışma şartlarına rıza göstererek çalışmaya devam ettiği, iddialarında samimi olmadığı, çalışmanın hizmet akdine dayalı olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

11. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı davacı vekilinin temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunun 07.03.2019 tarihli ve 2016/10-1907 E., 2019/272 K. sayılı kararı ile; mahkeme tarafından "davanın reddine dair verilen önceki kararda direnilmesi" denilmek suretiyle verilen direnme kararının usulüne uygun olmadığı belirtilerek usulün aradığı nitelikleri haiz direnme kararı oluşturulmak üzere sair temyiz itirazları incelenmeksizin karar bozulmuştur.

12. ... İş Mahkemesinin 13.07.2021 tarihli ve 2019/97 E., 2021/170 K. sayılı kararı ile; Hukuk Genel Kurulu bozma kararına uyulmasına karar verilerek Özel Daire bozma ilamı doğrultusunda deliller toplanıp tanıklar dinlenildikten sonra keşif yapılmış ve bilirkişi raporu dosya arasına alınması sonrası davacının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu (5510 sayılı Kanun) kapsamında sigortalılığının bulunmadığı, dava konusu dönemde davacıya ücret ödendiğine dair yazılı delil ibraz edilmediği, davacının davalılara ait çiftlik ve çiftlik evinde dava konusu dönemde çalışma şeklinin, niteliğinin, ücretin, kesintisiz çalışma olup olmadığının tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulamadığı, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdine dayalı bir çalışma olmadığının kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

13. Direnme kararını süresi içinde davacı vekili duruşmalı olarak temyiz etmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

14. Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda davacının davalılara ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışıp çalışmadığına yönelik mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

15. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında direnme adı altında verilen kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; buradan varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

IV. GEREKÇE

16. Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek herhangi yeni bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir.

17. Mahkemenin yeni bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozmadan esinlenip gerekçesini değiştirerek ya da daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek dolayısıyla da ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukukî olguyu değiştirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

18. İstikrar kazanmış Yargıtay içtihatlarına göre; mahkemece direnme kararı verilse dâhi bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak, bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme veya toplanan yeni delillere dayanmak, önceki kararda yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak suretiyle verilen karar, direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucunda verilen yeni hüküm olarak kabul edilmektedir.

19. Somut olayda, mahkemenin davanın reddine dair tesis ettiği ilk kararın Özel Dairece araştırmaya yönelik bozulması üzerine verilen direnme kararının Hukuk Genel Kurulu tarafından usulden bozulmasından sonra mahkemece Özel Daire bozma kararı doğrultusunda dinlenen tanık beyanlarına, dosya arasına alınan ... İş Mahkemesinin 2019/95 E. sayılı dosyasında bulunan Orman ve Su İşleri Bakanlığına, dava dışı ... Ltd. Şti’ye, ... Kooperatifine ve Ticaret Sicil Müdürlüğüne yazılan yazı cevaplarına, bozma kararında belirtildiği şekilde keşif yapıldıktan sonra alınan bilirkişi raporuna gerekçeli kararda yer verilmek suretiyle davacının 5510 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığının bulunmadığı, dava konusu dönemde davacıya ücret ödendiğine dair yazılı delil ibraz edilmediği, davacının davalılara ait çiftlik ve çiftlik evinde dava konusu dönemde çalışma şeklinin, niteliğinin, ücretin kesintisiz çalışma olup olmadığının tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulamadığı, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdine dayalı bir çalışma olmadığının kabulü gerektiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

20. Görüldüğü üzere mahkemece bozma kararından sonra bozma kararında belirtilen araştırma, inceleme ve toplanan yeni deliller kapsamında yapılan değerlendirme sonrasında yeni bir karar verilmiştir.

21. Bu durumda ortada Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenmesi gereken direnme kararı değil, bozmaya eylemli uyma sonucu yapılan araştırma çerçevesinde toplanan yeni deliller değerlendirilmek suretiyle verilen yeni hüküm bulunmaktadır.

22. Hâl böyle olunca, verilen bu yeni hükmü temyizen inceleme görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

23. Bu nedenle yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

V. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 10. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.09.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4110, Karar No: 2006/8067, Tarih: 02.11.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4110 E.  ,  2006/8067 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ve ... mirasçısı, ... vs.ile Antbirlik Genel Müdürlüğü Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü aralarındaki dava hakkında Finike Kadastro Mahkemesinden verilen 5.11.2004 gün ve 989/16-2004/10 sayılı hüküm dairemizin gün1.3.2006 ve 2006/81-1636 sayılı kararı ile RED-BOZULMASINA karar verilmişti. Süresi içinde davacı ... Genel Müdürlüğü tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 140.00.-YTL para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 13.90.-YTL kalan red harcının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine 25.11. 2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1080, Karar No: 2024/4773, Tarih: 04.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1080 E.  ,  2024/4773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2950 E., 2022/1877 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca dava açılmıştır.

2. Kadirli Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 06.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafinin temyiz isteği;

Hükmün gerekçe içermediğine, bu yönüyle adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, aramanın hukuka aykırı olduğuna, bu nedenle elde edilen delilerin hükme esas alınamayacağına, sanığın ikametinde uyuşturucu madde ele geçmediğine, sanığın kullanıcı olduğuna, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1.Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1.Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

2.Dava dosyasında yer alan tutanaklara göre; sanığın ikametinde ve ikametinin bahçesinde kenevir ektiği, elde ettiği esrarı satmak için müşteri aradığı yönünde ihbarda bulunulduğu, usulüne uygun arama kararına istinaden sanığın ikametinde ve ikametinin eklentilerinde yapılan aramada toplam 248 kök dikili kenevir bitkisi ve kurutulmaya bırakılmış 3.130 gram esrar ele geçtiği belirlenmiştir.

3.Jandarma Genel Komutanlığı Merkez Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğinin 02.07.2021 tarihli raporu ile kurutulmaya bırakılmış yeşil renkli bitki parçalarından toplam 953 gram toz esrar elde edilebileceği, 248 kök dikili kenevir bitkisinden ise 17.465,3 gram toz esrar elde edilebileceği tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ikametinin muhtelif yerlerinde kurutulmaya bırakılmış esrarın yıllık kişisel kullanım sınırının çok üzerinde olduğu dikkate alındığında, sanığın uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği; sanığın suça meyilli kişiliği ve adli sicil durumu göz önüne alınarak hakkında takdiri indirim hükmünün uygulanmadığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kurutulmaya bırakılmış esrarın yıllık kişisel kullanım sınırının çok üzerinde olduğu dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun olarak toplandığı anlaşılmakla, sanık ve müdafinin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 06.12.2022 tarihli ve 2022/2950 Esas, 2022/1877 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kadirli Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17919, Karar No: 2016/2024, Tarih: 29.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/17919 E.  ,  2016/2024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet (TCK'nın 152/1-c, 62, 51 maddeleri gereği 10 ay erteli hapis cezası)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait evin bahçesinde bulunan iki adet badem ağacının dallarının kendi bahçesinin sınırlarına taşan dallarını kesmek suretiyle üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Türk Medeni Kanununun "Mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683. maddesi: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırlar içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesi ise başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği hükmünü içermektedir. Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre, mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dalları uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği hukuka uygunluk sebebi olarak kanunda bu şekilde düzenlenmiştir.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında özetle; söz konusu ağaçların yalnızca kendi bahçesinin sınırlarına düşen dallarını kestiğini söz konusu dalların bahçesine girmesine engel olduğunu beyan ettiği, keşif sonrasında alına bilirkişi raporuna göre; söz konusu ağaçların teknik usullere aykırı bir şekilde tam sınıra dikildiği, oysa ki ağaçlar dikilirken komşu bahçe sınırına 3-4 metre mesafenin gözetilmesinin gerektiği, katılanın bu hususu gözetmeyerek ağaçları diktiğinin belirtildiği; ve ayrıca dosya kapsamına göre suça konu ağaçların sadece sanığa ait bahçeye sarkan dallarının kesildiğinin sabit olduğu, ağaçların kökünden kesilmesinin söz konusu olmadığının anlaşılması karşısında; unsurları itibariyle oluşmayan mala zarar verme suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyet kararının verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık tarafından yapılan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24574, Karar No: 2014/6143, Tarih: 17.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24574 E.  ,  2014/6143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 20/06/2013

Numarası : 2011/473-2013/542

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde çalışırken, iş akdinin doğum sonrası izinli olması gereken tarihte devamsızlık yaptığı gerekçesiyle haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının doğum sonrası izninin 09.03.2011 tarihinde sona erdiğini, davacının yasal izin süresini de kullandığı kabulü ile 21.3.2011 tarihine kadar beklendiğini, ancak 21 ve 22 Mart 2011 tarihinde geçerli mazereti olmaksızın işe devam etmediği için iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıya devamsızlık sebebinin sorulmasına dair 30.03.2011 tarihli ihtarnamenin tebliğinin 07.04.2011 tarihi olduğunu ve 3 günlük yasal süre dolmadan 01.04.2011 tarihi itibariyle iş akdinin feshedildiği, bunun haklı fesih olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının iş akdi davalı tarafından devamsızlık nedeniyle feshedilmiştir. Davacı, devamsızlık tutanaklarının düzenlendiği tarihlerde iş yerine gelip çalıştığını ya da bu tarihlerde raporlu olduğunu ispat edememiştir. Buna ilişkin rapor ve hastane kayıtlarını dosyaya sunmamıştır. Devamsızlık tutanaklarının öncesinde de, işverene fiilen haklı neden olmaksızın iş akdinin feshedildiğini iddia etmemiştir. Davacı tarafın 30.03.2011 tarihli ihtarnameden sonra mazeretini bildirir herhangi bir belge ve delil sunmamış olmasına göre davalının iş akdini haklı nedenle feshettiği sabittir. Ayrıca, her ne kadar mahkemece, iş akdinin ihtarnamenin tebliğinden itibaren mazeret bildirmek için beklenmesi gereken 3 günlük süre dolmadan feshedilmesinin haksız olduğu kabul edilmiş ise de, işten ayrılış bildirgesinin kuruma 11.4.2011 günü verildiği ancak işten çıkış tarihinin devamsızlık yaptığı süre sonu olarak kabul edilmesine göre mahkeme gerekçesi de isabetsizdir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.