muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10563, Karar No: 2017/1197, Tarih: 08.03.2017

**21. Ceza Dairesi         2015/10563 E.  ,  2017/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2009 tarihli iddianamesi ile, sanığın sahte çek düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, mahkemece her ne kadar sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmeyerek suça konu çeki kendisinin göndermediğini, ... aracılığı ile müştekiden aldığı borç paraya karşılık daha önceden senet verdiğini, bu senede istinaden hakkında icra takibi başlatıldığını ve emekli maaşına haciz konulduğunu, peyderpey ödeme yaptığını, suça konu çekle ilgisinin olmadığını ifade etmesi, yapılan bilirkişi incelemesinde, çekin üzerinde bulunan yazı, rakam ve imzalar ile sanığın adına atfen yazılı ciranta yazı ve imzasının sanığın eli mahsulü olmadığının tespit edilmesi, suça konu çekin açık kimlik bilgileri ve adresi tespit edilemeyen ........ tarafından kargo ile gönderildiğinin belirlenmesi ve sanığın hakkında mevcut bir icra takibi varken suça konu çeki borcuna karşılık vermesinde hukuki bir yararının bulunmadığı anlaşılmakla, tanık ...'ın soyut iddiası dışında sanığın mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delillerin bulunmadığı gözetilmeksizin, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1264, Karar No: 2013/11685, Tarih: 12.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/1264 E.  ,  2013/11685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal rejiminin tasfiyesi

... ile ... aralarındaki mal rejiminin tasfiyesi davasının kabulüne dair ... 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nden verilen 11.10.2012 gün ve 803/499 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, evlilik birliği içerisinde edinilen ve bedelinin 5/6'sı tarafınca karşılanan dava konusu 4 ada 19 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki evin, davalı tarafından evlilik birliği devam ederken muvazaalı olarak dava dışı ... tapuda satış gösterilerek devredildiğini; mal rejiminin tasfiyesi alacağı isteğini de kapsayacak şekilde açtığı ... Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı dosyasında, fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 7.000,00 TL alacağa hükmedildiğini ve kararın kesinleştiğini, bu dosyada bilirkişi tarafından mal rejiminin tasfiyesi kapsamında 37.116,65 TL alacak hakkı olduğunun tespit edildiği, bu miktardan hükmedilen 7.000,00 TL'lik kısmın mahsup edilerek kalan 30.116,65 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında Mahkeme'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı dosyasında görülen ve kesinleşen katkı payı alacağına ilişkin davada hükme esas alınan 10.06.2010 tarihli bilirkişi raporuna göre, davacının dava konusu taşınmazdaki katkı payı alacağının 37.116,65 TL olarak tespit edildiği, anılan dosyada bu alacağın 7.000 TL'lik kısmına hükmedildiği, bakiye 30.116,65 TL alacağın kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 30.116,65 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; Mahkeme'nin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Öncelikle, taraflar arasında katkı payı alacağı isteğine ilişkin görülen aynı Mahkeme'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı dosyasında; 24.11.2009 ve 10.06.2010 tarihli bilirkişi raporlarının hükme esas alınarak ve fazlaya ilişkin hakları saklı tutulmak suretiyle 7.000,00 TL alacağa hükmedilmesine ilişkin kararın, Daire'nin 2011/8029 Esas ve 2012/990 Karar sayılı ilamıyla kanun yolu denetiminden geçip kesinleşmesinin, eldeki davaya etkisinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Davacı tarafından, Mahkeme'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı dosyadasında açılan dava, kısmi dava niteliğindedir. Kısmi davanın; kabul, ret veya kısmen kabul kısmen ret durumlarına göre, ek davada kesin hüküm teşkil edip

etmeyeceği konusu değişkenlik gösterir. Eldeki uyuşmazlıkta, kısmi davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu kapsamda, kısmi davada sadece dava konusu edilen (istek) miktar yönünden hüküm kurulduğuna ve davada uyuşmazlık konusu yapılmamış bir miktar hakkında karar verilemeyeceğine göre, kısmi davada verilen hükmün ek davadaki istek bakımından kesin hüküm teşkil etmeyeceğinin kabulü gerekir (kısmi davadaki saptama ve delillerin, ek davada kesin delil-kuvvetli delil oluşturması veya bağlayıcılığı gibi hususlar farklı olup, bu açıklamalar sadece kısmi davada belirlenen alacak miktarı toplamı bakımından, ek davada kesin hükmün varlığının kabul edilip edilmeyeceğine ilişkindir). Öte yandan, kısmi davada, alınan bilirkişi raporu ek davada Mahkemeyi kesin olarak bağlamaz. Şöyle ki, bilirkişi raporu takdiri delil niteliğinde bulunduğu gibi, kısmi davada alacağın bir kısmı dava konusu yapıldığı için, bilirkişi rapor veya raporları dava konusu edilen miktarı haklı gösteriyorsa, dava konusu yapılmayan kısma yönelik saptamaların (hiç saptama yapılmama ihtimali de bulunmaktadır) hukuka uygunluğu denetlenmeden (bu kapsamda tarafların bilirkişi rapor/raporlarına yönelik itirazları incelenmeden vs) hüküm kurulabilir. Kaldı ki; az yukarıda belirtildiği üzere, Mahkemenin gördüğü davada, dava konusu yapılmayan kısım ve konu hakkında bağlayıcı hüküm kurması da mümkün değildir. Ancak, şunu da belirtmek gerekir ki, Mahkemece, kısmi davada alınan bilirkişi rapor/raporlarının hukuka uygunluğu denetlenerek, yeterli görülmesi halinde, ek davada hüküm vermeye yeterli delil olarak kabul edilerek hükme esas alınması yönünde bir yasal engel de bulunmamaktadır. Burada, usul hukuku bakımından Mahkemece, kısmi davada alınan bilirkişi raporunun, ek davada takdiri delil olarak hükme esas alındığının kabulü gerekir.

Tüm bu açıklamalar kapsamında eldeki uyuşmazlığa gelince; taraflar 25.03.1987 tarihinde evlenmiş, 04.02(03).2003 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 23.06.2004 tarihinde kesinleşmesiyle evlilik birliği son bulmuştur (TMK'nun 225/2 m). MK'nun 179. maddesine göre mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı olduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır. Taraflar arasında sözleşmeyle başka bir mal rejimi seçildiği ileri sürülmediğine göre, evlenme tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı, (MK'nun 170.m.) bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar TMK'nun 202. ve devamı maddelerine göre yasal edinilmiş mallara katılma rejimine tabidirler (4722 s.yür.k.m.10). Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/2. maddesine göre boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir. Dava konusu 4 ada 19 parsel 743 sayılı TKM'nin 170. maddesine göre eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde 01.09.1992 tarihinde tapu memuru huzurunda yapılan resmi satışla davalı ... tarafından edinilmiştir. Sonrasında 05.11.1998 tarihinde tapuda yapılan resmi satış ile dava dışı ... ... adına tapuya tescil edilmiştir.

Eldeki davada; davacı yan Mahkeme'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı dosyasını (kısmi dava) delil olarak bildirmiş, 11.10.2012 tarihli yargılama oturumunda anılan dosyadaki bilirkişi raporunda belirlenen miktara göre hüküm kurulmasını istemiştir. Aynı tarihli yargılama oturumunda, davalı vekili anılan dosyadaki hesap bilirkişinin (Av....nun) raporuna karşı itirazlarda bulunarak, davanın reddini savunmuştur. Yine eldeki davada, kısmi davada inşaat bilirkişisi tarafından düzenlenen 03.06.2009 ve 03.02.2010 tarihli raporlarda dava konusu taşınmaza ilişkin yapılan değer tespitlerine karşı her iki taraftan da itiraz gelmemiştir. Davacı tarafından dava konusu taşınmazın devrine ilişkin muvazaa iddiasıyla açılan o yer Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2000/223 Esas ve 2001/796 Karar sayılı dosyasında tapu kayıt maliki bakımından açılan davanın ispat edilemediği, eldeki davanın davalısı bakımından açılan davanın ise pasif taraf sıfatı yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'nin 2002/4577-6216 Esas ve Karar sayılı ilamı ile kanun yolu denetiminden geçerek kesinleşmiştir. Aynı gerekçeyle sonraki açmış olduğu davaların da kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiştir. Tüm dosya kapsamı itibariyle,

dava konusu taşınmazın 743 sayılı TKM'nin 170. maddesine göre eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde 01.09.1992 tarihinde edinildiği, öncelikle taşınmazın alındığı tarihteki mevcut hali bakımından uyuşmazlığın Borçlar Kanunu'nun genel hükümlerine göre çözüme kavuşturulması gerektiği, davalı tarafından 05.11.1998 tarihinde dava dışı ... ...'a satıldığı, kısmi davada inşaat bilirkişisi tarafından düzenlenen 03.06.2009 ve 03.02.2010 tarihli raporlarda dava konusu taşınmazın satış tarihi (05.11.1998) itibariyle 8.054,00 TL olduğunun belirlendiği, bu belirlenmeye karşı eldeki davada taraflarca itiraz edilmediği, davacı tarafından uyuşmazlık konusu taşınmazın edinilmesindeki katkı oranının 5/6 pay olduğu açıklandığı (kendisini bu oran ile bağladığı), davacının açıkladığı oranda katkısı olduğunun kabulü halinde dahi en fazla 6.711,66 TL katkı payı alacağı bulunacağı, Mahkeme'nin 2009/412 Esas ve 2010/453 Karar sayılı kısmi davada hükmettiği 7.000,00 TL katkı payı alacağının bu miktarı aştığı (bu hükme karşı davalı eşin yönelttiği temyiz isteğinin temyiz süresi geçirildiği için reddine karar verildiği), yukarıda açıklanan nedenlerle somut uyuşmazlık bakımından kısmi davada hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen katkı payı alacağı miktarının kesin hüküm-delil teşkil etmeyeceği, Daire'nin 21.02.2012 tarih ve 2011/8029 Esas, 2012/990 Karar sayılı ilamındaki temyiz incelemesinin sadece Mahkemece hükmedilen alacak miktarı bakımından yapıldığı, netice olarak davacı yanın dava konusu taşınmaz bakımından kendini bağlayan beyanına göre dahi başkaca katkı payı alacağının bulunmadığı anlaşıldığına göre; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, maddi olgu ve delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34550, Karar No: 2012/36141, Tarih: 05.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34550 E.  ,  2012/36141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde kapsam dışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının ücretine sözleşme gereği zam yapılmaması nedeni ile eksik ücret ödendiğini belirterek, bu ücretin davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, kararın miktar itibari ile kesin olduğuna karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine de ek karar ile kararın kesin olması nedeni ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından süresinde temyiz edildiği anlaşılmış olup, her ne kadar davacının hüküm altına alınan fark ücret alacağı, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırında kalmakta ise de fark ücretin doğmasına neden olan artışların, davacının nakledildiği kamu kurumunda ücret nakil ilmühaberinde de değerlendirilmesi gerektiği ve devamlılık arzettiği, bu nedenle uyuşmazlıkta fark ücretin kesinliğinden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, yerel mahkemenin 05.01.0212 günlü temyiz isteminin reddine dair ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, kararın temyize incelemesine tabi olduğu kabul edilerek, Dairemizin 12.03.2012 gün ve 8535-7955 sayılı kararı ile “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davalı vekilinin cevap dilekçesi ve diğer beyanlarında davacıya denge tazminatı ödenmediğinin açık olduğu zaten davalı vekilince de bu tazminatın davalıya ödenmemesi gerektiğinin savunulduğu dolayısıyla Yargıtay bozma ilamında belirtildiği üzere davacıya çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı hususunun araştırılmasına gerek bulunmadığı ayrıca verilen kararın kesin nitelikli olmasına rağmen temyiz edildiği ve kesin kararın bozulmasına karar verildiği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiş ve kararın kesin olduğu vurgulanmıştır.

Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla Tetkik Hakimi ... tarafından dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerekçesi ile verilen bozma kararına karşı yerel mahkemece direnilmiş ise de;

Temyize konu alacağa kesin olarak karar verildiği ve ayrıca Dairemizce daha sonra gelen uyuşmazlıklarda görev yönünden değişik bozma kararı verildiği için kesinlik ve değişik bozma hususlarını değerlendirmenin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yetki ve görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 05.11.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5270, Karar No: 2009/7122, Tarih: 03.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5270 E.  ,  2009/7122 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı aracın davalıya ait logar kapağına çarpması nedeniyle meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek, 1.714.00.-YTL tazminatın, ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazaya nedene olan logar kapağının davalıya ait olup olmadığının belirlenmesi gerektiğini, yağmur suyu logarı olması halinde sorumlulukları bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulü ile 1.714.00.-YTL'nin, ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 76.95.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 3.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/9037, Karar No: 2016/4249, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9037 E.  ,  2016/4249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

VEK.AV....

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararının kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen ek kararla temyiz isteminin reddedilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/85, Karar No: 2009/1297, Tarih: 19.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/85 E.  ,  2009/1297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kadıköy 1. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

... (Hazine) vekili, iflâs idaresince kabul edilerek 3’üncü sıraya alınan iflâs defterinin 224,225,226 ve 235’nci numarasında kayıtlı toplam 7.447.877.29 YTL gümrük alacağının rehinli alacaklardan önce ödenmek üzere rüçhanlı olarak sıraya kaydedilmesi gerektiğini belirterek sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

İflâs idaresi, gümrük alacağının rüçhanlı olmadığını belirterek şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyulmasına karar verilmesinden sonra yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuna göre, şikâyet konusu malların iflâs masasında bulunmaması nedeniyle önceliği bulunmadığı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

Şikâyet eden vekili kararı temyiz etmiştir.

Müflis Erbotaş Ereğli A.Ş.’nin gümrük muafiyetli olarak ithalini yaptığı eşyaları yurt dışı etmediği, alacağın kabulüne dair kaydın fotokopisinin incelenmesinde ise ...Gümrük Müdürlüğü tarafından tahakkuk ettirilen gümrük vergilerinin müflis şirket yetkilisi ile iflâs idaresi tarafından “gümrük vergisi” olarak kabul edilip, sıra cetvelinin 3’üncü sırasına kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Gümrük vergi ve resimleri 6183 sayılı Kanun’un 21,II ve İcra ve İflâs Kanunu'nun 206,I hükümleri uyarınca rüçhanlı olup, gümrük vergisine tâbi eşyanın satışından elde edilen paradan öncelikle ödenir. 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 55’inci maddesinde de hangi hallerde katma değer vergisinin rehinli alacaklara göre öncelikli olduğu belirtilmiştir. Bu nedenle gümrük vergilerinden doğan alacağın rüçhanlı olabilmesi için, gümrüğe tâbi eşyanın veya bu eşya satılmışsa, satış bedelinin iflâs masasında olması şart olup, diğer malların satış bedelinden gümrük vergilerinin ödenmesi mümkün değildir.

Somut olayda, mahkemece tayin edilen hukukçu bilirkişinin yeterli gerekçeyi de içermeyen raporunda, iflâs masasında gümrük vergisine tâbi eşyanın bulunmadığı belirtilmiş, ancak Dairemizin bozma gerekçesinin birini teşkil etmesine rağmen söz konusu malların satış bedelinin iflâs masasında bulunup bulunmadığı konusunda görüş belirtilmediği gibi bu konunun incelendiğine dair bilirkişi raporunda ve mahkeme kararının gerekçesinde bir açıklık bulunmamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun Yargıtay’ın ve tarafların temyiz denetimine elverişli olması, yeterli gerekçeleri ve açıklığı içermesi zorunlu olup, konusunda ehil bilirkişiler tarafından da hazırlanması gerektiği izahtan varestedir.