muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5935, Karar No: 2023/5382, Tarih: 20.09.2023

.09.2022 tarihli celsede psikolog eşliğinde beyanlarına başvurulduğu aşamada suça konu olayla ilgili sorular sorulduğunda mağdurenin sorulan sorulara zorlukla yanıt verdiği, sonraki süreçte kendisini tamamen iletişime kapattığının görüldüğü, mağdurenin bu beyanında görevli psikoloğa model üzerinden özel bölgelerini gösterdiği, dışarda, boş bir alanda, kısa boylu ve beyaz saçlı ... isimli şahsın yanına geldiğini, yine model üzerinde gösterdiği ön özel bölgesine sanığın kıyafet üzerinden dokunduğunu, sanığın kendisine birçok kez dokunduğunu, kendisini kucağına oturttuğunu, kendisine şeker verdiğini, sanık kendisine dokunduğunda canının yanmadığını, yine model üzerinde göstererek sanığın ön özel bölgesini dondurma gibi yaladığını, sanığın kucağında kendisini ileri geri hareket ettirdiğini ifade ettiği, 23.08.2021 günü kolluk tarafından tanzim edilen tutanakta köy yerinde sanık ve katılanlar arasında herhangi bir husumetin arazi anlaşmazlığının, kan davasının olup olmadığına dair araştırma yaptırıldığı, herhangi bir anlaşmazlığın veya husumetin olmadığının tespit edildiği, yapılan değerlendirmede sanığın üzerine atılı isnat yönünden dosya kapsamındaki deliller arasında en kuvvetli delil niteliğinde bulunan mağdure anlatımlarına Yargıtay'ın da bu tip cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlarda mağdur beyanını esas alma yönünde oturmuş içtihatları da dikkate alınarak üstünlük tanındığı, sanığın aşamalarda yaptığı savunmalarında mağdureyi torunu gibi sevdiği, ona karşı cinsel eyleminin olmadığı, uzun süredir iktidarsız olduğu, mağdure evlerine geldiğinde ona gofret ya da benzeri şeyler verdiği ancak mağdure beyanında geçen olayların yaşanmadığını belirterek inkara dayalı savunmada bulunmuş ise de sanık ile mağdurenin ailesi arasında husumet bulunduğu ve sanığa iftira atıldığına dair savunmanın soruşturma aşamasında tanzim olunan 23.08

.08.2021 tarihli araştırma tutanağıyla aileler arasında husumet bulunmadığının belirlenmesi karşısında suçtan kurtulmaya yönelik beyanlar olduğu kanaatine varıldığı, ayrıca sanığın mağdurenin kendi evlerine geldiğinde ona gofret ve benzeri şeyler verdiğine dair anlatımlarının da mağdure tarafla aralarında husumet bulunduğu ve iftira atıldığına yönelik savunmasıyla çelişki oluşturduğu, katılan tarafın sanık aleyhine iftira atmasını gerektirecek bir husumet bulunmadığı anlaşılmış ise de böyle bir ihtimalin varlığı halinde ailenin mağdure dışında yaşı büyük çocuklarının da bulunduğu anlaşılmakla henüz beş yaşında olan çocuklarını bu isnatlarda kullanmalarının hayatın olağan akışı içerisinde beklenmeyeceğinin değerlendirildiği, tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdurenin anlatımlarını mağdure eve geldiğinde ona gofret ve benzeri şeyler verdiğine yönelik anlatımları ile doğrulamış olması, taraflar arasında sanığa suç isnat edilmesini gerektirir husumet bulunmadığına ilişkin oluşan kanaat, mağdurenin yaşı gözetildiğinde eylemleri yer belirterek ve birbirinden ayırarak anlatmış olması ve soruşturma aşamasında alınan sosyal inceleme raporunda mağdurenin ifadelerinin yalan olması ihtimalinin son derece düşük olduğu ve gerçeklik payının yüksek olduğuna dair tespit gözetildiğinde sanığın inkara dayalı savunmasının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek itibar edilmemiş; sanığın değirmenin önünde mağdurenin bacak arası ile parmağıyla oynayıp, öpüp yalayarak aynı zamanda elini de mağdurenin pantolonunun içine sokup cinsel organını ovalayarak üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği ve mağdure sanığın evine geldiğinde evinin mutfağında mağdurenin elbisesini indirip onun cinsel organını ovalayarak istismarda bulunduğu anlaşıldığından sanığın cezalandırılması gerektiği kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

2. İsnada esas alınan mağdure beyanlarında sanığın eylemlerini değirmen önünde ve kendi evinin mutfağında birden fazla kere gerçekleştirdiği anlaşıldığından sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanmıştır.

3. Mağdurenin yaşı, eylemleri oyun olarak değerlendirdiği, ancak sonrasında eylemleri anlatmakta çekinerek içine kapanır hale gelmesi, mağdurenin ailesinin sanığa gösterdiği yakınlığa rağmen sanığın eylemi gerçekleştirme konusundaki ısrarı ve eylemini birden fazla gerçekleştirmesi gözetildiğinde ahlaki ve kişilik yapısının olumsuz olarak değerlendirilmesi, inkara dayalı savunması ve gözlemlenen pişmanlığının bulunmaması gözetildiğinde sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığı belirtilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemekle, katılan mağdure yararına vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinden bahisle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, kararda hukuka aykırılık bulunmamış, temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2023/289 Esas, 2023/340 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4265, Karar No: 2015/11657, Tarih: 23.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/4265 E.  ,  2015/11657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİSMİL ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/12/2014

NUMARASI : 2014/796-2014/1001

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2014 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden müşterek çocukları bulunmadığını, davacının telefon tartışması nedeniyle davalı eşi ve kayın validesi tarafından evden kovulduğunu ve babasının evine sığındığını, davalının davacıya maddi katkı sağlamadığını, davacıyı sebepsiz yere evden kovduğunu, davalının maddi durumunun çok iyi olup kendisine ait gayrimenkulleri davacıdan mal kaçırmak amacı ile yakın akrabalarına devrettiğini belirterek, davacı lehine dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile aylık 1.000 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının hiçbir haklı sebebi yok iken kendi isteğiyle ailesinin yanına gittiğini, tedbir nafakasına hükmedilebilmesi için dava tarihinde tarafların birlikte yaşama durumunun devam ediyor olması gerektiğini, tarafların dava tarihinde ve şimdiye kadar ayrı yaşadıklarını, bu nedenle nafakaya hükmedilmesinin mümkün olmadığını, davacının evden kovulmadığını, gün içinde davalının davacıyı defalarca aradığını, telefonun meşgul olması nedeniyle davalının davacıya ulaşamadığını, bunu davacıya sorması üzerine ise davacının cevaben “seni ilgilendirmez benden hesap soramazsın” diyerek ailesine haber verdiğini ve kardeşinin gelerek davacıyı baba evine götürdüğünü, davalının birlikte yaşam için barış girişiminde bulunduğunu, davalının annesi ve babasını da alarak davacının baba evine gittiğini, davacının annesi ve babası ile konuşarak eve dönmesini istediğini, davacının anne ve babasının ise kendilerini evden kovduklarını, davacının boşanmak istediğini kendilerine ilettiğini, yine anlaşmalı boşanma için davacı ve ailesinin altınları aldıktan sonra protokolü imzalayacaklarını beyan etmeleri karşısında 70.000 TL tutarındaki altınların davacı ve ailesine verildiğini, ancak altınları almalarına rağmen boşanma protokolünü de imzalamadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı tarafa delillerini bildirmesi için verilen iki haftalık ihtaratlı kesin süreye rağmen bu süre içerisinde davacı tarafça delil bildirilmediğinden davanın ispatlanamamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılığa dayalı tedbir nafakası istemine ilişkindir .

Mahkemece; davacı tarafa delillerini bildirmesi için verilen iki haftalık ihtaratlı kesin süreye rağmen bu süre içerisinde davacı tarafça delil bildirilmediğinden davanın ispatlanamamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılığa dayalı tedbir nafakası istemine ilişkindir .

TMK.nun 197. maddesi uyarınca, ayrı yaşamda haklı olan eş diğerinden tedbir nafakası talebinde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği karı-koca birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır (TMK.md.186/son).

Nafaka takdirinde, tarafların ekonomik durumları tam ve sağlıklı araştırılıp, gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına ve TMK 4.md. vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktar nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda; mahkemece her ne kadar verilen kesin süre içerisinde davacı vekilince delil listesi bildirilmediğinden davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; mahkemenin 31.10.2014 tarihli celsesinde verilen iki haftalık kesin süre içerisinde, 07.11.2014 tarihinde davacı vekilince tanık listesinin dosyaya sunulduğu, sunulan tanık listesinde hakim havalesinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece davacı vekilince süresi içerisinde delil listesi bildirildiğinden davada tedbir nafakasının şartlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi yönünden davacı vekilince bildirilen tanıklar da dinlenmek suretiyle değerlendirme yapılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3321, Karar No: 2016/1600, Tarih: 30.03.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/3321 E.  ,  2016/1600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme- kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜM : 1- TCK.nun 81, 29, 62/1 maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası

2- Mağdur ...'yi kasten yaralamaya teşebbüs suçundan beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

Ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin insan haklarına uygun biçimde duraksamasız olarak ortaya çıkarılması bakımından, sanığa yüklenen suçun kanunda gösterilen cezasının ağırlığı da gözetildiğinde;

1-) "Özgür Market" isimli işyerinin dosya içerisinde yer almayan güvenlik kamerası görüntülerinin olduğu CD'nin, mahkemece yöntemince izlenerek içeriğinin tutanağa yansıtılmasından, görüntülerin kanaat oluşturmaya yeterli olmaması durumunda ise bu hususta üniversitelerin ilgili bölümleri veya TRT gibi uzman kuruluşlara mensup bilirkişilere CD'nin tevdii edilerek, mümkün olduğu takdirde görüntü kalitesinin ileri teknoloji ile iyileştirilmesi sağlandıktan sonra tarafların da hazır bulunduğu bir oturumda izlenmesinden ve bu kapsamda sanık ve müdafiinin diyeceklerinin de sorulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hükümler kurulması,

2-) Kabule göre de; kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesindeki iptal edilen hususların gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Usule aykırı, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeyen kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin öncelikle bu nedenlerle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

30/03/2016 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 07/04/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/16505, Karar No: 2014/9184, Tarih: 08.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16505 E.  ,  2014/9184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak

Kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Katılanın, ikinci el oto alım satım işiyle uğraşan sanıktan peşin 17000 TL bedelli aracı 24 ay taksitle olmak üzere 22.560 TL'ye oto satış sözleşmesiyle satın aldığı, sanığın oto kredisini çalıştığı bankadan çekebileceğini, bu konuda yardımcı olabileceğini söyleyip katılanı ikna ettiği, bankadan temin ettiği tüketici kredi sözleşmesini 17000 TL tutarında kredi çekeceğini belirterek katılana boş olarak imzalattığı, daha sonra bu belgeyi katılanın iradesine aykırı olarak doldurarak bankadan 25.000 TL tutarında kredi çektiği, katılana 17000 TL tutarında kredi çektiği hususunda güven vermek amacıyla aylık 1000 TL ödemeli 24 aylık ödeme planı verdiği, oysa sanığın aylık 1.251 TL tutarlı 24 ay taksitli geri ödemeli 25.000 tutarında otomobil kredisi aldığı, katılanın kendisine sanık tarafından ve banka görevlilerinin imzası bulunmayan ödeme planına göre kredi taksitlerini yatırdığı, bilahare banka görevlilerinin uyarısı üzerine

durumun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, bilirkişi raporu, kredi sözleşmesi ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

durumun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, bilirkişi raporu, kredi sözleşmesi ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanunun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasınınmutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle adli para cezasının belirlenerek 13.333 TL olarak fazla adli para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığın 13.333 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, '' sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, f- son maddesi gereğince haksız menfaatin iki katı olan 16.000 TL karşılığı 800 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 666 gün karşılığı, 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilerek sonuç olarak 13.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.05.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.