muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18831, Karar No: 2012/22773, Tarih: 21.11.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden yeniden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırmaları yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7598, Karar No: 2012/10583, Tarih: 07.05.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/7598 E.  ,  2012/10583 K.**

**"İçtihat Metni"**

5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesine 5560 sayılı Kanun ile eklenene son cümlede "Yargıtay Ceza Daireleri ile Ceza Genel Kurulu kararlarındaki yazıma ilişkin maddi hataların düzeltilebilmesi içi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, ilgili Ceza Dairesi veya Ceza Genel Kuruluna başvurabilir" hükmü yer almaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.3.2012 tarih ve 2009/233232 sayılı yazısında, sanık ... hakkındaki davanın uzatmalı zamanaşımı süresinin temyiz inceleme tarihinde tamamlanmasından dolayı davaların doğrudan düşürülmesinden önce bozma kararı verilmesi gerektiği ileri sürülerek söz konusu maddi hatanın düzeltilmesi talep edilmiştir.

Yapılan incelemede Dairemizin 8.2.2012 tarih ve 2011/233337 -2012/2221 sayılı ilamında yazım yanılgısı olarak nitelenebilecek bir maddi hatanın bulunmadığı görülmüştür. Düşmeden önce yerel mahkemenin kararının bozulmasına karar verilebilmesi için halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMK'nın 321 ve 322.maddelerinde de öngörüldüğü üzere, mahkemece verilen tarih itibariyle kararda bir hukuka aykırılık halinin varlığının tespit edilmesi gerekmektedir. Somut olayda ise, hükmün bozulmasını gerektirir bir hukuka aykırılık nedeni tespit edilememiştir. O halde Dairemizin inceleme yaptığı tarihte meydana gelen zamanaşımı itibariyle sanık hakkındaki davaların doğrudan düşürülmesine karar verilmesine kanuni bir engel bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle istem yazısındaki düşünce yerinde görülmediğinden, 5320 sayılı Kamunun 8/1.maddesi uyarınca, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Dairemizin 8.2.2012 tarih ve 2011/23337-2012/2221 sayılı kararı ile ilgili maddi hata düzeltme isteğinin REDDİNE, 7.5.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7273, Karar No: 2014/13851, Tarih: 03.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/7273 E.  ,  2014/13851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/239683

MAHKEMESİ : Çatalca Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2012

NUMARASI : 2012/68 (E) ve 2012/358 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen ceza itibariyle, 5728 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 6831 sayılı Kanun hükümlerinin sanığın lehine olduğunun değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/615, Karar No: 2021/1700, Tarih: 16.12.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2019/615 E.  ,  2021/1700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 21. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı davacı vekilinin temyizi nedeniyle Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, ilk derece mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369. maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanun’un 373. maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul edilerek davalı vekilinin temyize cevap dilekçesinde talep ettiği duruşma talebinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı adına üyesi olduğu Türk-Harb-İş Sendikası (Sendika) vekili dava dilekçesinde, davalı İçişleri Bakanlığı’na (Bakanlık/İdare) bağlı Samsun Sahil Güvenlik Onarım Destek Komutanlığına ait boya atölyesinde çalışan müvekkilinin çalıştığı işyerinin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamında olduğunu, 15.12.2013 tarihinden itibaren günde 7,5 saat çalıştırılması gerekirken 8,5 saat çalıştırıldığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin (c) fıkrası gereği fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödeneceği öngörülmesine rağmen müvekkilinin Yönetmelik kapsamında çalıştırılmadığından bahisle söz konusu primi alamadığını ileri sürerek müvekkilinin davalı işverenlikte Yönetmelik gereği günlük çalışma süresinin 7,5 saat olması gerektiğinin tespitine ve fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin “İtirazlar” başlıklı 9. maddesinde bir işyerinde görülen işlerin ilgili Yönetmelik kapsamında olup olmadığı hususunda tereddütlerin giderilmesinde başvurulacak yolun belirtildiğini, bu doğrultuda Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürlüğünün (İSGÜM) boyacıların çalışma sürelerine ilişkin görüş yazıları değerlendirilerek boyacı kadrosunda görevli işçi personellerin günlük çalışma sürelerinin 8,5 saat olacak şekilde düzenlenmesinin kararlaştırıldığını, davacının çalıştığı işyeri olan hangar binasında ortama sürekli olarak temiz hava akımı sağlandığını, ayrıca emici fanlarla da kirli havanın çekildiğini, 2013 yılında İSGÜM’ün işyeri ortam ölçümleri yapıldığında eşik değerin 192 mg/m3 olmasına rağmen ortamda sadece 0,51 mg/m3 gibi düşük bir miktar tespit edildiğini, ayrıca havalandırma sistemi yanında kişisel koruma uygulamalarının da ihmal edilmeyerek gerekli kişisel koruyucu donanımların işçiye tahsis edildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Ankara 21. İş Mahkemesinin 27.12.2016 tarihli ve 2015/847 E., 2016/844 K. sayılı kararı ile; keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda davacının çalıştığı sırada arsenik ve kurşun içeren boya malzemeleri kullanmadığı, çalıştığı hangar tipi atölyenin 39.000 metrekare olduğu, içinde de 48.000 ton atmosferik hava sirkülasyonu bulunduğu, bu nedenle Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik gereğince yedi buçuk saat çalışılması gereken işyeri ve iş kapsamında olmadığının belirtilmesine rağmen aynı nitelikteki ve aynı işyerinde çalışmakta olan işçilerin açtıkları davalarda dosya üzerinden düzenlenen bilirkişi raporunda ise Yönetmelik’te yazılı “iç mekân” kavramı ve davacının çalıştığı yerin de iç mekân olması nedeni ile Yönetmelik kapsamında olduğunun belirtildiği ancak Türk Dil Kurumu (TDK) sözlüğüne göre mekânın özetle; yer, yurt, üç boyut ile tanımlanan bölge anlamında kullanıldığı, iç mekânın ise kapalı alan olarak anlaşılması gerektiği, ancak Yönetmelik’te iç mekândan hemen sonra “ve” ekinin bulunması karşısında çalışılan işyerinin salt iç mekân olmasının yeterli olmadığı, sağlığa uygun olarak havalandırılmama koşulunun da gerçekleşmesinin gerekli olduğu, davacının çalıştığı 39.000 metrekare büyüklüğünde, içindeki havalandırma nedeni ile bulunduğu alandan daha fazla ve 48.000 ton atmosferik hava sirkülâsyonu sağlanan hangar tipi atölyenin, Yönetmelik’te tanımlandığı şekli ile iç mekân olarak kabul edilemeyeceği, Yönetmelik’te belirtilen iç mekânların küçük metrekarelerden oluşan ve havalandırması sağlığa uygun olmayan kapalı iş yerleri olduğundan davacının çalıştığı hangar tipi atölyenin günde yedi buçuk saat ve daha az süreli çalışılması gereken iş yerleri kapsamında olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Ankara 21. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Ankara 21. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

8. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 07.11.2017 tarihli ve 2017/1666 E., 2017/2806 K. sayılı kararı ile; davacının Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında çalışıp çalışmadığı yönünde alınan bilirkişi raporunda davacının kullandığı boya malzemesinin kurşun ve arsenik içermediğinin, boyama yapılan atölyenin dar bir mekân olmadığının ve sağlığa uygun havalandırma sisteminin bulunduğunun tespit edildiği, İSGÜM’ün 28.05.2015 tarihli en son ve önceki tarihli görüşleri de Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik çerçevesinde değerlendirildiğinde davacının ilgili Yönetmelik kapsamında çalışmadığı sonucuna ulaşıldığı, ayrıca davacı vekilinin emsal olarak gösterdiği Ankara 19. İş Mahkemesinin 2014/1734 esas sayılı dosyasında verilen davanın kabulüne ilişkin kararının Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile kaldırıldığı, diğer emsal kararların ise davacı ile aynı işyerine ilişkin olmayıp çalışma şartlarına ilişkin bilgi ve belge bulunmadığından emsal olup olmadığı noktasında değerlendirme yapılamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince 23.10.2018 tarihli ve 2018/1281 E., 2018/22926 K. sayılı kararı ile; “…1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının dava konusu yaptığı çalışma dönemi itibariyle çalıştığı işyerinin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda; işyerinde keşfen düzenlenen raporda davacı tarafından kullanılan boya malzemesinin kurşun ve arsenik içermediği ve boyama yapılan atölyenin dar bir mekan olmadığı, sağlığa uygun havalandırma sisteminin bulunduğu yönünde, İŞGÜM tarafından önceki tarihlerde yapılan ölçüm sonuçları esas alınarak rapor düzenlenmiştir.

Keşif raporuna dayanak alınan ölçüm 05.12.2012 tarihli olup davacının çalıştığı ortamdaki toluen kimyasal maddesi 0.51 civarındadır. Bu ölçümde maddenin sınır değerinin 192 olduğu belirtilmiştir.

Davacının kullandığı her bir boya, astar malzemesinin insan ve çevre için zararlı, teneffüs edildiğinde ve deriye temas edildiğinde tehlikeli olduğu, deri ile temasında hassasiyet oluşturduğu, gözleri ve cildi tahriş edici olduğu, ayrıca ortamda bulunmasının zararlı etkilere yol açtığı dosyaya sunulan bilgi güvenlik belgelerinden anlaşılmıştır.

Davacının kullandığı her bir boya, astar malzemesinin insan ve çevre için zararlı, teneffüs edildiğinde ve deriye temas edildiğinde tehlikeli olduğu, deri ile temasında hassasiyet oluşturduğu, gözleri ve cildi tahriş edici olduğu, ayrıca ortamda bulunmasının zararlı etkilere yol açtığı dosyaya sunulan bilgi güvenlik belgelerinden anlaşılmıştır.

İŞGÜM’ün en son tarihli 28.05.2015 tarihli görüşünde ise; "MADDE 4 - (1) Bir çalışanın günde ancak yedi buçuk saat çalıştırılabileceği işler aşağıda belirtilmiştir.

a) Kurşun ve arsenik işleri:

...

6) İçinde kurşun ve arsenik bulunan boya ve vernik gibi maddelerin kullanıldığı emaye, güderi, meşin, kauçuk, çini, cam, yapma süs taşları, yapma çiçek ve oyuncak yapımı işleriyle bina, dokuma ve otomobil boyacılığı ile dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığı (tipografi) işleri.

Yukarıda verilen madde metni incelendiğinde "dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığı (tipografi) işlerinde içinde kurşun veya arsenik bulunması durumundan bağımsız olarak günde ancak 7,5 saat çalışılabileceği değerlendirilmekle birlikte söz konusu görüşümüz halihazırda Ek-1 de yer alan yazımızla da Milli Savunma Bakanlığına iletilmiştir.

Dolayısıyla içinde kurşun veva arsenik- bulunsun veya bulunmasın; dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığa (tipografi) işlerinde çalışma ortamında her ne kadar havalandırma, kişisel koruyucu ekipmanların kullanımının sağlanması vb. önlemler alınsa dahi ortamdaki tehlikenin mevcut bulunduğu ve söz konusu tedbirlerin tehlikenin varlığını değiştirmediği, ancak bu önlemler yoluyla çalışanların sağlık ve güvenliği açısından riskin azaltıldığı mütalaa edilmekte, bu işlerin de Yönetmelik hükümleri içerisinde yer aldığı ve günde ancak 7,5 saat çalışılabileceği değerlendirilmektedir. Şeklinde görüş bildirilmiştir.

İŞGÜM’nün 25.09.2014 tarihli önceki görüşünde “... iç mekan, dar mekan, sağlığa uygun havalandırılmayan mekanlardan çalışılan ortam havasında söz konusu işyerinde sağlığa zararlı maddelerin bulunuyor olmasının anlaşılması gerektiği, bunların tespitinde de yapılacak ortam ölçümleri sonuçlarının belirleyici olacağı” ibaresi geçtiğinden ortamda zararlı maddelerin olması durumunda bu mekanın da 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamına girdiği düşünülebilir.

İŞGÜM’nün 25.09.2014 tarihli önceki görüşünde “... iç mekan, dar mekan, sağlığa uygun havalandırılmayan mekanlardan çalışılan ortam havasında söz konusu işyerinde sağlığa zararlı maddelerin bulunuyor olmasının anlaşılması gerektiği, bunların tespitinde de yapılacak ortam ölçümleri sonuçlarının belirleyici olacağı” ibaresi geçtiğinden ortamda zararlı maddelerin olması durumunda bu mekanın da 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamına girdiği düşünülebilir.

Ayrıca, İzmirdeki gemi boyama atölyesinde başka bir dosyadan yapılan keşif ve bilirkişi raporlarında da her türlü önlem alınsa dahi ortamdaki tehlikenin mevcut bulunduğu ve söz konusu tedbirlerin tehlikenin varlığını değiştirmediği görüşüne varılmıştır. Boyacılıkta kullanılan boya, reçine, astar v.b maddelerin vücuda zararlı olan bir çok kimyasal bileşikten oluştuğu, uygulama sırasında zehirli-uçucu gazlar çevreye yayıldığından ortamda zarar riskinin mevcut olduğu, sınır değerlerin altında kalması durumunda yasal olarak çalışmanın yapılabileceği sınırı aşan değer mevcutsa işyeri kapatılmasına kadar giden yaptırım uygulanacağı göz ardı edilemez.

Bu nedenle davacının çalıştığı işyerinin Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması gerektiği, fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağının kabulü yönünde hüküm kurulması gerekirken davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur…” gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararını bozularak ortadan kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

11. Ankara 21. İş Mahkemesinin 07.03.2019 tarihli ve 2018/568 E., 2019/113 K. sayılı kararı ile; dava konusu uyuşmazlığın dayanağının Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik olduğu, ilgili Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin 6. alt bendinde sayılan nitelendirmeler gereği işçinin işini yaptığı yerin dar veya iç mekân olması ile birlikte sağlığa uygun havalandırma koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin de araştırılması gerektiği, davacının kullandığı boya malzemelerinde kurşun ve arsenik bulunmadığının uyuşmazlık dışı olduğu, davacının gemi boyama işi yaptığı 38.000 metrekarelik hangar tipi atölyenin dar mekân olarak kabulüne olanak bulunmadığı, bilirkişi raporunda da içinde 48.000 ton atmosferik hava sirkülasyonu olacak şekilde sağlığa uygun olarak havalandırıldığının belirtildiği, kendi büyüklüğünden daha fazla atmosferik hava sirkülasyonun açık alanlarda dahi her zaman olmasının mümkün olmadığı, davacının çalıştığı atölyede yapılan ölçümlerde sınır değeri 192 olan ortamdaki toluen kimyasal maddesi 0,51 civarında olup sınır değerinin 376 kat daha altında olduğu, belirtilen nitelikteki hangar tipi bir atölyenin salt etrafının kapalı olması nedeniyle iç mekân olduğu kabul edilse bile dar mekân veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekân olarak kabulüne olanak bulunmadığı, ayrıca dosyada 13.02.2014, 22.02.2014, 25.09.2014 , 31.01.2017 ve bozma ilamından sonra verilen 12.12.2018 tarihli olmak üzere toplam altı adet İSGÜM görüşü mevcut olduğu, 28.05.2015 tarihli İSGÜM görüşünde; dar, iç mekânlarda sağlığa uygun olarak havalandırma olsa dahi azami 7,5 saat çalışılması gereken işlerden olması gerektiği şeklinde görüş yazılı olmasına rağmen, 2014 yılına ait üç görüşü ile birlikte 28.05.2015 tarihli görüşünden sonraki 2017 ve 2018 yıllarına ait son tarihli iki adet İSGÜM görüşünde de Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğe uygun değerlendirme yapıldığı, tüm boyacılık işlerini ilgili Yönetmelik kapsamına dahil etmek Yönetmeliğin yazılışına uygun olmayacağı gibi asıl Yönetmelik kapsamında ve günde azami 7,5 saat çalıştırılması gerekli işlerde çalışan işçilerin haklarını, anılan Yönetmelikten yararlanması gerekmeyen daha hafif işlerde çalışan işçilerle eşitleyeceğinden ilgili Yönetmeliğin amacına da uygun olmadığı, aynı şekilde işçinin çalıştığı mekânı dar, iç mekân ve sağlığa uygun olarak havalandırılan mekân olarak ayırmadan tüm mekânları aynı nitelikte kabul etmenin, mekânların Yönetmeliğe uygun şekilde inşa edilmesini, düzenlenmesini, havalandırılmasını da engelleyeceğinden amacına da uygun düşmeyeceği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK