muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4309, Karar No: 2024/6629, Tarih: 11.06.2024

. Bölge Müdürlüğü) tarafından yerine getirilmesinin arz edildiğini, müvekkili şirkete atfedilen kusuru kabul etmediklerini, kaldı ki, kabul anlamına gelmemekle birlikte, bilirkişi tarafından kazanın meydana geldiği yerin görülmemiş olması karşısında, ilgili yerde yeterli aydınlatmanın ve işaretlemelerin bulunmadığı tespitinin, tamamen davacının beyanları ve varsayıma dayalı olarak yapıldığını, kendilerine %65 oranında verilen kusurun hesaplanmasında dikkate alınan etmenlerin neler olduğu, hangi sebebin kusur oranını yüzde kaç etkilediği hususları belirtilmeden, kazanın meydana gelmesinde üçüncü kişinin kusuru bulunduğunu defaatle belirttikleri halde bu husus dikkate alınmadan, üçüncü kişinin kusur oranı tespit edilmeden ve üçüncü kişinin kusuruna karşılık gelen kısım müvekkili şirketin kusuruna dahil edilmek suretiyle hazırlanan raporu kabul etmenin mümkün olmadığını, Mahkemece dinlenen tanık beyanlarına göre davaya konu kazanın meydana geliş şekli hakkında davacı dahil kimsenin bilgisi ve görgüsü bulunmadığı, dosyaya sunulan bilirkişi raporlarında da olayın meydana geliş şekli ve nedenleri hususunda varsayımdan öteye gidemeyen değerlendirmeler yapıldığı, kazanın meydana gelmesinde müvekkili şirketin kusurunun bulunmadığı, müvekkili şirketin gerekli tüm tedbirleri aldığı, kazazede işçiye ilgili eğitimleri verdiği, ancak kazazede işçinin dikkatsiz ve tedbirsiz çalışması neticesinde kazanın meydana geldiği, Mahkemece seçilen bilirkişilerin konusunda ehil olmadığı, bilirkişi raporlarında üçüncü kişinin kusurunun müvekkili şirketin kusuruna dahil edilmek suretiyle kusurun aidiyet ve oranının belirlendiği şeklindeki itirazlarının hiçbiri gözetilmeyerek verilen kararın, maddi ve hukuki olgulara aykırı olduğu ve bozulması gerektiğini, hatalı kusur raporlarına dayanılarak hazırlanan hesap raporlarının da kusur raporları gibi hatalı ve yanlış tespitler içerdiğini, hesap raporlarında hesaplama hataları bulunduğu ve her iki hesap raporunda tespit edilen meblağlar arasında bir hayli fark bulunduğunu, hesaplama tekniğinden mi hatadan mı kaynaklandığı belli olmayan bu farklı tutarlar arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğini, istinaf mercinin 2 aydan daha kısa bir sürede karar vermiş olmasının dosyanın yeterince incelenmediğini, matbu bir karar verildiğini düşündürdüğünü belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 369'uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13, 16 ve 20 inci maddeleri ile 492 sayılı Harçlar Kanun'un 8 inci ve 31 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosya kapsamından davalı şirketin ticaret ünvanında "Genel Müdürlüğü" ibaresi bulunmadığı halde İlk Derece Mahkemesi gerekçeli karar başlığında ve gerekçesinde asıl ünvanın yanında genel müdürlüğü ibaresinin de yazıldığı anlaşılmaktadır.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370'inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçeli karar başlığında ve gerekçesinde yer alan tüm "Genel Müdürlüğü" ibarelerinin silinmesi suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Davalı Avukatı yararına taktir edilen 17.100,00 TL duruşma Avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2971, Karar No: 2015/4715, Tarih: 06.10.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2971 E.  ,  2015/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/187198

MAHKEMESİ : Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/04/2013, 2011/14 (E) ve 2013/72 (K)

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama, tehdit

1- .. ve .. müdafiinin yasal süresinde vermiş olduğu süre tutum dilekçesinde yalnızca sanık .. müdafii olarak temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla; .. müdafiinin sanık .. hakkında mağdur ..'yı silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik olarak yasal süresinden sonra yaptığı temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2- Temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı kasten yaralama, sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı zincirleme olacak şekilde silahla tehdit, sanık .. hakkında nitelikli mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .. hakkında nitelikli mala zarar verme suçu ile sanık ..'ın, mağdurlar .. ve ..'a yönelik eylemlerinin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ..'in nitelikli mala zarar verme suçunun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı nedenlerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı zincirleme olacak şekilde silahla tehdit suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan sanıklar .. ve .. vekillerinin,

sanık .. müdafiinin ve katılan .. vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A- 6545 sayılı Yasa ile TCK.nun 152. maddesinde yapılan değişiklikte gözetilerek yapılan incelemede sanık .. hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı zincirleme olacak şekilde silahla tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

A- 6545 sayılı Yasa ile TCK.nun 152. maddesinde yapılan değişiklikte gözetilerek yapılan incelemede sanık .. hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı zincirleme olacak şekilde silahla tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Sanık .. hakkında mağdurlar .. ve ..'ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ..'ın, mağdur ..'ı göğüs ve sağ kol bölgelerinden kalpte lezyona ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde 2 bıçak darbesiyle mağdur ..'i ise sırt bölgesinden göğüs boşluğuna geçerek diyagragmayı kesip batın boşluğuna girip karaciğer lezyonuna ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde bıçakla yaraladığı olayda; suçta kullanılan aletin cinsi, hedef alınan vücut bölgeleri, yaraların yerleri, derinlikleri ve nitelikleri sanığın sonucu aldığını düşünerek eylemlerine son vermesi hususları birlikte dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanık hakkında mağdurlar .. ve ..'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçların niteliğinde hataya düşülerek kasten yaralama suçlarından hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar .. ve .. vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 06/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16185, Karar No: 2007/19306, Tarih: 23.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/16185 E.  ,  2007/19306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanununun 15. maddesinin son paragrafında "Belediyenin proje karşılığı borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" hükmü mevcuttur.

Ayrıca 277 sayılı Kanunun 3986 sayılı yasa ile değişik 1. maddesine göre 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ile diğer kanunlarla belediyeye verilmekte olan her çeşit paylar belediye vergi ve resmi hükmündedir. Bu paylar belediyelerin 6183 sayılı  Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun hükümlerine göre tahsili gereken borçları dışında haczedilemez.

Borçlu belediye vekili T.C. Vakıflar Bankası Mersin Merkez Şube Müdürlüğü nezdindeki 2031775 nolu hesap üzerine konulan haczin kaldırılmasını şikayet yolu ile talep etmiştir.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi raporunda hacze konu vadesiz mevduat hesabının dökümü incelenmeksizin Vakıflar Bankası Mersin Şubesinin icra müdürlüğüne hitaben yazdığı 12.3.2007 tarihli yazı esas alınarak, hesaptaki paraların kamu hizmetine tahsis edilen İller Bankası ve Maliye Bakınlığı tarafından Genel Bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylar dışındaki gelirlerden tahsil edilen havale yolu ile gelen paralardan oluştuğundan dolayı haczi kabil bulunduğu sonucuna varılmıştır.

Oysa anılan hesaptaki gelirlerin 5393 sayılı kanunun 15/son maddesi hükmünde belirtilen gelirler kapsamına giren ilan  reklam vergisi, yangın sigorta vergisi, çevre temizlik vergisi gibi vergiler, işgal harcı belediye hal rüsumu zemin tahripi, tıbbi atık, otogar fiş, mezarlık, otobüs gelirleri, çöp satış, gibi gelirlerden ve haczi kabil kira gelirlerinden oluştuğu, borçlu belediyenin mali hizmet biriminin belediye hukuk müşavirliğine yazdığı 1.6.2007 tarihli yazısı ile banka hesap dökümlerinin incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Mahkemece gerektiğinde borçlu belediyeden de sorulmak sureti ile banka hesap dökümleri üzerinde ayrıntılı bir bilirkişi incelemesi yaptırılarak hesaptaki paranın kendiliğinden veya fiilen kamuya tahsisli olup olmadığının  belirlenmesinden sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14863, Karar No: 2011/2023, Tarih: 13.04.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/14863 E.  ,  2011/2023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı yasanın 359/a-2, 5237 sayılı TCK.nın 50, 52/4.mad.göre 7.300 YTL.apc.hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına,

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 02.03.2010 gün ve 2010/9-47 esas, 2010/45 karar sayılı ilamında ve benzer nitelikteki yerleşik kararlarında belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için objektif ve subjektif koşulların bir arada bulunmasının gerektiği, objektif koşulun gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenebilmesi için Uyap ortamında yapılan sorgulamada aynı T.C kimlik numaralı sanıkla ilgili 2 ayrı adli sicil bülteninin bulunduğu, nüfus kayıt yeri içermeyen bültende geçen suçların temyize konu bu suçtan sonra karara bağlanıp CMK.nun 231.maddenin uygulanmasına engel oluşturmadığı,dosya arasında mevcut sicil kaydındaki hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmü engel oluşturmakta ise de; aynı T.C. kimlik numarasına göre iki ayrı adli sicil bülteninin bulunmasının tereddüt oluşturduğu gözetilerek;öncelikle anılan bültenlerdeki eski mahkumiyet hükümlerinin onaylı suretleri getirtilip çelişkinin giderilmesi,objektif koşul yönünden engel halin bulunmadığının belirlenmesi halinde ise; Halkalı Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 31.10.2007 gün ve 33706 sayılı cevabi yazısında belirtilen vergi tekniği ve vergi inceleme raporları 2007 yılına ilişkin olup dava konusu edilen vergi suçu ve vergi inceleme raporunu kapsamadığı nazara alınarak dava konusu edilen defter ve belgelerin ibraz edilmemesi suçu nedeniyle oluşmuş somut kamu zararı bulunup bulunmadığı araştırılıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, objektif ve subjektif şartlar irdelenmeden ve hükmolunan hapis cezasının paraya çevrildiği bu nedenle CMK.nun 231.madde hükmünün uygulanmadığından bahisle yasal olmayan gerekçeye dayanarak yazılı şekilde hükmün açıklanmasının uygulanmasına yerolmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı,sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.04.2011gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13448, Karar No: 2024/3676, Tarih: 30.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13448 E.  ,  2024/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/100 E., 2016/268 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2016 tarihli, 2016/100 Esas ve 2016/268 Karar sayılı kararı ile sanığın, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Pişmanlığı dikkate alınarak hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, uyuşturucu kullanımı sonrası acil servise gelen sanığın, kan, idrar ve kıl örnekleri üzerinde yapılan inceleme neticesinde uyuşturucu kullandığının belirlenmesi üzerine tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulduğu, ancak sanığın bu süre içinde yeniden uyuşturucu madde ile yakalandığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı suç için belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olarak, mahkeme tarafından mahkumiyet kararının verildiği 22.04.2016 tarihinden, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Sanığın üzerine atılı suç için belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olarak, mahkeme tarafından mahkumiyet kararının verildiği 22.04.2016 tarihinden, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2016 tarihli ve 2016/100 Esas ve 2016/268 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/553, Karar No: 2019/3228, Tarih: 21.05.2019

**6. Ceza Dairesi         2019/553 E.  ,  2019/3228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma, kasten yaralama

HÜKÜM : Yağma suçundan kurulan hüküm yönünden “KESİN” olmak üzere istinaf başvurusunun esastan reddine; kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin olarak ise; “Eylemin adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışmasız bırakılması” gerekçesiyle “TEMYİZ” yolu açık olmak üzere hükmün bozulmasına

Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2017 gün ve 2015/75 Esas, 2017/179 Karar sayılı ilamı ile nitelikli yağma ve kasten yaralama suçlarından, sanık ... hakkında altışar yıl; sanıklar ..., ... ve ... hakkında ise beşer yıl hapis cezasına dair verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanıklar ... ile ... ve savunmanları ile sanıklar ... ve ... savunmanlarının CMK'nin 272 ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 24.10.2017 gün, 2017/1389 Esas ve 2017/1427 sayılı karar ile; yağma suçundan kurulan hüküm yönünden “KESİN” olmak üzere istinaf başvurusunun esastan reddine; kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin olarak ise; “Eylemin adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışmasız bırakılması” gerekçesiyle “TEMYİZ” yolu açık olmak üzere hükmün bozulmasına karar verildiği;

Anılan karara karşı, sanık ... ve savunmanı ile sanıklar ..., ... ve ... savunmanları tarafından süresi içinde temyiz talebinde bulunulduğu;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin 28.11.2017 günlü Ek kararı ile; “... yaralama suçu yönünden 5 yıl hapis cezasına mahkumiyet hükmü ile ilgili olarak bozma kararı verildiği ve bozma kararlarının kesin nitelikte olmasına karşın Dairemizce verilen 24/10/2017 tarihli istinaf kararında sehven temyiz yolu açık olarak belirtilmiş olması ancak halihazırda bozma kararlarına karşı yasa yolunun kesin nitelikte olması ...”; yağma suçu yönünden ise, “kesin nitelikte karar verilmiş olması” nedenleriyle sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz istemlerinin reddine karar verildiği;

Sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının bu sefer temyiz isteminin reddine ilişkin anılan karara karşı temyiz talebinde bulunmaları üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin 16.02.2018 günlü Ek kararı ile; sanıklar savunmanlarının temyiz dilekçelerinin CMK. 308/A maddesi yönünden değerlendirilmek üzere Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği; Cumhuriyet Başsavcılığının 13.02.2018 gün ve 2018/113 sayılı yazısı ile, “5271 sayılı CMK.nin 308/A maddesi uyarınca karara itirazı gerektirir maddi ve hukuki bir sebep bulunmadığından” itiraz yoluna gidilmediğinin belirtildiği anlaşılmakla;

Sanık ... savunmanının, yasal süre içerisinde temyiz davası açtıktan sonra, 30.11.2018 günlü dilekçesi ile müvekkilinin talebi doğrultusunda temyiz hakkından vazgeçtiklerini ve kararın kesinleşmesini talep ettiklerini bildirdiği;

Sanık ...’ın, tutuklu olarak bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 24.12.2018 günlü dilekçe ile temyiz davası açıp, 18.01.2019 günlü “Feragat Hk.” konulu dilekçe ile bu kere cezasının onaylanmasını talep ettiği, savunmanının temyizden vazgeçme iradesine ilişkin meşruhatlı bildirimin 22.01.2019 tarihinde tebliğinin sağlanması üzerine, sanığın buna onay verdiğini belirtip temyizden vazgeçme iradesini açıkça ortaya koyması karşısında;

Sanık ... ile ilgili kurulan hükümler inceleme dışı bırakılıp, katılan ...’in, sanıklar ..., ... ve ... yönünden lehe temyiz talebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında verilen karar, 5271 sayılı CMK.nin 286/2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı bulunmadığı; suç vasfı yönünden aleyhe herhangi bir talebin de mevcut olmadığı dikkate alınarak, katılan ...’in vaki isteminin CMK.nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 21/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1018, Karar No: 2013/328, Tarih: 22.01.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/1018 E.  ,  2013/328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 200 parsel sayılı 23.250,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak paylı olarak ........ ve arkadaşları adına tespit edilmiştir. Kadastro Komisyonuna yaptığı itirazı reddedilen davacı ..., dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Davalılar yargılama sırasında vergi kaydına da dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 200 parsel sayılı taşınmaza tespit sırasında uygulanan K.Evvel 315 tarih ve 49 sayılı tapu kaydının dava konusu taşınmaza uymadığı ancak taşınmaz üzerinde tespit gününde davalılar yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davacı ...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 22.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.