muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23672, Karar No: 2014/14123, Tarih: 08.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23672 E.  ,  2014/14123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/104139

MAHKEMESİ : Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2012

NUMARASI : 2011/251 (E) ve 2012/51 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılan ile sanık arasında balkonda paspas silkeleme meselesi yüzünden tartışma çıktığı, sanığın konuşmak amacıyla katılanın kapısına gittiği ancak katılanın kapıyı açmaması üzerine doğalgaz borusunu alarak katılanın kapısına vurduğu ve demir tokmağı kırdığı iddia edilen olayda;

08/04/2011 tarihli kolluk tutanağında, katılanın kapısının demir tokmağının kırıldığının belirtildiği, sanığın kapının demir tokmağını ve dürbününü yaptırdığını savunması, katılanında bu hususu doğrulaması, kapıyı tamir eden tanık Özgür’ün kapının dürbününü değiştirdiğini ve başka hasar görmediğini beyan etmesi karşısında; sanık hakkında TCK’nın 168. Maddesinin uygulanmaması ve zarar karşılanmış olduğundan CMK’nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/09/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6015, Karar No: 2019/11307, Tarih: 25.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/6015 E.  ,  2019/11307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi ... vekilinin 28.10.2014 tarihli mazeret dilekçesi ile başka mahkemelerde duruşmalarının olduğundan bahisle duruşmaya katılamayacağını, bu nedenle duruşmanın başka bir güne ertelenmesini talep ettiği, mahkemece mazeret dilekçesinin gerekçesiz olarak reddedildiği anlaşıldığından şikayetçi kurumun 5271 sayılı CMK.nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

6360 sayılı Yasa ile; TCK.nın 154/2 maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunun unsurlarında bir değişiklik yapılmadığı,

CMK.nın 193/2. maddesi uyarınca fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi haricinde derhal beraat kararı verilemeyeceği cihetle; Sanığın sorgusu yapılıp savunması tespit edilerek tüm deliller toplanıp karar yerinde tartışıldıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, şikayetçi ... vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20573, Karar No: 2012/24771, Tarih: 03.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20573 E.  ,  2012/24771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı dava dilekçesinde; 2011 yılında boşanma ile birlikte 125,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini ancak küçüğün ihtiyaçlarını karşılamadığı ileri sürülerek aylık nafaka miktarının 500,00 TL’ye yükseltilmesini istemiştir.Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile aylık nafaka miktarı 300,00 TL olarak belirlenmiştir.İştirak nafakası, çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana babanın mali durumuna göre takdir edilir.Nafaka miktarının belirlenmesinde esas alınması gereken küçüğün bakım ve barınma, okul, eğitim ve gelişme giderlerinin karşılanmasının yanında davalının gelirinin de gözönünde bulundurulması gerekir.

Sosyal ve ekonomik durum araştırmasında davalının ... ’ta çalıştığı ve aylık gelirinin asgari ücret seviyesinde olduğu belirlenmiştir.O halde mahkemece; yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek, makul oranda ve hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmesi gerekirken, ilk nafakanın takdir edildiği tarihe, tarafların gerçekleşen ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ve ayrıca çocuğun yaşı itibariyle de fahiş bir miktarda nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27478, Karar No: 2015/313, Tarih: 14.01.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/27478 E.  ,  2015/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı anne, 19.07.2003 doğumlu müşterek çocuk ...'un velayetinin, davalı babadan alınarak, kendisine verilmesini talep etmiş; mahkemece, tarafların delil listelerinde gösterdikleri tanıklar dinlenmeden davanın kabulüne karar verilmiştir. Velayete ilişkin davalar kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi uygulanır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa göre “basit yargılama” usulüne tabı olması, delil toplanmamasını gerektirmez. Taraflar tanık göstermiş ise, gösterilen tanıklar dinlenmelidir. Taraflar tanık deliline dayanmış, tanıklarını göstermiş ve açıkça tanıklarının dinlenmesinden vazgeçmemişlerdir. Öyleyse, dayandıkları olgu ve vakıaları kanıtlama konusunda taraflara imkan tanınması, "adil yargılama hakkını" içeren "hukuki dinlenilme hakkı"nın bir gereğidir (HMK m. 27). O halde tarafların bildirdiği tanıkların Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240. ve devamı maddeleri gereğince dinlenip, tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.01.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/8459, Karar No: 2015/25400, Tarih: 14.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/8459 E.  ,  2015/25400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıkların beraatine

1- Sanık ... vekili Av....'nın vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Av....'nın mahkemece sanık müdafii olarak atanmadığı, duruşmalara katılmadığı, dosyaya yazılı savunma ve vekaletname sunmadığı anlaşılmakla, hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Katılanın sanıklar hakkında verilen beraat kararına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyada bulunan Emniyet Genel Müdürlüğü Grafoloji ve Sahtecilik uzmanı tarafından düzenlenmiş 10.12.2007 tarihli ekspertiz raporunda suça konu her iki bononun tanziminde aynı kalemin kullanıldığı,bilahare her iki bonoda da aynı mürekkepli kalemle tahrifat yapılıp ilk tanzimde boş bırakılan alanların doldurulduğu, ilk bakışta anlaşılır nitelikte olması nedeniyle 5 rakamlarının 6 rakamlarına dönüştürülmesi yoluyla yapılan tahrifatın, aldatma kabiliyetini haiz olmadığı hususunun yeterli gerekçe ile açıklandığı, katılanın şikayet dilekçesinde de yapılan tahrifatın çıplak gözle tespitinin mümkün olduğunu beyan etmesi karşısında bu raporda varılan sonucun dosyadaki bilgi ve belgeler ile uyumlu olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14529, Karar No: 2015/7027, Tarih: 11.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/14529 E.  ,  2015/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/279189

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2011

NUMARASI : 2010/1096 (E) ve 2011/585 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Vergi mükellefi olan sanığın 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia edildiği davada; sanığın özetle E. Y. isimli kişiden alacağı olan parayı almak isteyince bu kişinin teklifi ile bir kısım evrakı imzaladığını, daha sonra notere ve vergi dairesine gittiklerini, E. Y.'in oğlu olan S. Y.’e baskı ve tehdit altında noter aracılığı ile vekalet verdiğini, kesinlikle sahte evrak ve fatura düzenlemediğini, zorlama ve baskı altında evraka imza atmak dışında faaliyette bulunmadığını savunması, dosya kapsamında bulunan vergi raporu, 24.06.2010 ve 28.06.2010 tarihli tutanaklardan da sanığın mükellefi olduğu işyeri adresinde E. Y. isimli kişinin Ü. G. Reklam Ltd.Şti altında faaliyette bulunduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından E. Y. isimli kişinin açık kimlik bigilerinin tespiti ile ifadesinin alınıp sanığın ticari faaliyetinin olup olmadığı ve bu faaliyet kapsamında fatura düzenleyip düzenlemediğinin araştırılması, ayrıca sahte fatura kullanma ve düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi ve vergi tekniği raporundan varlığı anlaşılan faturaların dosya içine konulmadığı gözönüne alınarak iddiaya konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, gerekirse faturalar üzerinde imza ve yazı incelemesi yapılarak sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yılı sahte belge düzenleme suçundan verilen kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına mahkumiyetlerin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yılı sahte belge düzenleme suçundan verilen kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına mahkumiyetlerin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3900, Karar No: 2019/9722, Tarih: 23.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/3900 E.  ,  2019/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın aşamalarda, trafikte bir tartışma yaşadığı mağdurun üzerine gelmesi nedeniyle sadece onu durdurmak için bıçağını çıkardığını, ancak bıçakla mağduru yaralamaya teşebbüs etmediğini ısrarla beyan etmesi, mağdurun ise sanığın önce bıçakla üzerine yürüdüğünü, orada bulunan şahısların bunu engellediğini ve sanığın oradan ayrılırken bıçağı kendisine gösterip, "Bana kendini öldürtmek mi istiyorsun" diye tehdit ettiğini iddia etmesi karşısında, soruşturma evresinde ifadesi alınan tanık ....'in de duruşmaya davet edilip bilgisine başvurulduktan sonra, mağdur, sanık ve tanık anlatımlarının yöntemince irdelenmesi ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp sonucuna göre sanık hakkında, silahla tehdit ve silahla yaralamaya teşebbüs suçlarının ayrı ayrı oluşup oluşmadığı tartışılıp açıklandıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile her iki eylemden de mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Mağdurun kovuşturma evresinde, "ben tali yoldan ana yola çıkarken, sanık motoruyla hızlı geliyormuş" şeklindeki anlatımı, sanığın ise "ben motorumla sipariş götürürken, mağdur aracıyla aniden önüme çıktı, birbirimize korna çaldık" şeklindeki savunması karşısında, mağdurun tali yoldan sanığın önüne çıkması hususu da dikkate alınarak, kararın gerekçe kısmında, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ayrıntılı şekilde tartışılıp açıklanması gerektiği gözetilmeden, sadece hüküm kısmında, "sanığın ilk haksız hareketi başlatan kişi olduğu kanaatine varıldığından TCK'nın 29. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklinde yetersiz gerekçe ile sanık hakkında haksız tahrik indirimi yapılmaması,

b-Hapis veya adli para cezası şeklinde seçenekli yaptırım içeren yaralama suçu açısından, adli sicil kaydında yalnızca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kaydı bulunan sanık hakkında hangi hukuksal gerekçelerle hapis cezasının tercih edildiğinin denetime olanak sağlayacak şekilde hükmün gerekçesinde açıklanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2017, Karar No: 2013/14339, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/2017 E.  ,  2013/14339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Soruşturma aşamasında alınan beyanlara ve tutulan tutanaklara göre; eylemin gece saat 00:30 gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılmaması,

2- Müştekinin dükkanının önündeki alkollü içecek dolabından sadece 2 kutu bira çalan sanık hakkında yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 14.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10969, Karar No: 2014/15976, Tarih: 10.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/10969 E.  ,  2014/15976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şırnak Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2012/88-2014/24

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine, müvekkilinin imzalamadığı, matbu olarak tanzim edilmiş taahhütname ve borçlanma sözleşmelerine dayanarak yaptığı Şırnak İcra Müdürlüğü'nün 2009/960-975-1001 sayılı takip dosyalarındaki icra takiplerinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, taahhütname ve borçlanma sözleşmelerindeki imzaların davacıya ait olduğunu belirterek davanın reddine, %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda icra takiplerinin dayanağı olan 13.12.2004 tarihli taahhütname ve borçlanma sözleşmesindeki kefil imzasının davacının eli ürünü olmadığının belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davaya konu olan 13.12.2004 tarihli taahhütname ve borçlanma sözleşmesindeki kefil imzasının kendisine ait olmadığını iddia ederek menfi tespit isteminde bulunmuş, mahkemece 25.03.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu raporu dayanak alınarak hüküm kurulmuş ise de, bu rapor davaya konu sözleşmeden sonraki tarihli davacının imzalarını içeren belgelerdeki imzalar mukayese edilerek düzenlenmiştir. Bu inceleme hüküm kurmaya yeterli mahiyette değildir. HMK'nın 211. maddesi gereği davacının taahhütname ve borçlanma sözleşmesinin tanzim tarihinden önceki tarihlerde yetkili merciler önünde attığı ıslak imza örnekleri getirtilerek ve ayrıca mahkeme huzurunda da imza örnekleri alınarak, uzman bilirkişi kurulundan 13.12.2004 tarihli taahhütname ve borçlanma sözleşmesindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı konusunda rapor alınıp, varılacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Tüm bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığından mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17110, Karar No: 2020/1628, Tarih: 05.03.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/17110 E.  ,  2020/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-BEDEL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 3161 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki A ve B bloklarda yer alan 20 adet mesken ve 1 adet iş yeri nitelikli bağımsız bölümü ile 3 ada 30 parsel sayılı taşınmazını davalı şirkete satış suretiyle temlik ettiğini, anılan devir işleminin taraflar arasında düzenlenen ek protokol başlıklı ve 06.12.2012 tarihli sözleşme uyarınca davacı şirketin davalı şirkete olan borçlarına teminat sağlamak amacıyla gerçekleştirildiğini, bilahare, gönderdiği ihtarname ile söz konusu protokol doğrultusunda alacaklarını alması ve çekişmeli taşınmazların iadesi için davalı şirketi tapu müdürlüğüne davet ettiğini, ancak; davalının tapu müdürlüğüne gelmediğini ve ek protokol şartlarını yerine getirmediğini, nitekim, davalı şirketin sözleşmeye aykırı olarak A blok 6 numaralı bağımsız bölümü üçüncü kişiye devrettiği gibi A ve B bloktaki 1 numaralı iş yeri üzerinde kullandığı krediye karşılık üçüncü kişi banka lehine ipotek tesis ettiğini, mahkemece yaptırılacak bilirkişi incelemesi sonucu borçlu olduğu tespit edilir ise; saptanan borç miktarını mahkeme veznesine depo etmeye hazır bulunduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescile; olmadığı taktirde, bedele karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı şirket ile imzalanan 06.12.2012 tarihli ek protokolün inanç sözleşmesi niteliğini taşımadığını, kaldı ki, davacı şirketin ek protokolde belirtilen edimlerini yerine getirmemesi üzerine taraflar arasında 06.12.2013 tarihli fesih ve ibra başlıklı belgenin düzenlendiğini, sözü edilen belge ile ek protokolün tüm sonuçlarıyla birlikte feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında düzenlenen ve davacı yanca imzası inkar edilmeyen 06.12.2013 tarihli fesih ve ibra başlıklı belge uyarınca ek protokolün feshedildiği,bu itibarla,davacının artık 06.12.2012 tarihli ek protokole dayalı olarak hukuken korunmaya değer hak ve menfaatinin kalmadığı, davacı şirketin 06.12.2013 tarihli sözleşmeden kaynaklanan herhangi bir talebinin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 25.20 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.