muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5851, Karar No: 2025/917, Tarih: 11.02.2025

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme yapıldığına, meşru savunma koşullarının oluştuğuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya kapsamında eksik inceleme bulunmadığı, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri, yaraların niteliği, kullanılan aletin elverişliliği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının nitelikli kasten öldürme olarak kabulü ile belirlenen yaptırımda isabetsizlik bulunmadığı, saldırı ile savunma arasında orantı bulunmadığı, dolayısıyla meşru savunma koşullarının oluşmadığı, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, yasal şartları oluşmadığından diğer lehe hükümlerin uygulanmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2024 tarihli ve 2024/62 Esas, 2024/199 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oybirliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4130, Karar No: 2007/9505, Tarih: 05.11.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4130 E.  ,  2007/9505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, davalı ... İnşaat A.Ş. ' nin yüklenici, davalı ....' nın ... sahibi, diğer davalı ... Turz. İnş. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti.' nin taşeron olduğu okul inşaatı işinde davacıdan alınan hazır beton bedelinin ödenmemesi nedeniyle, 18 milyar TL' nin reeskont faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

Davalı .... vekili, davanın husumetten reddini istemiştir.

Davalı ... İnşaat A.Ş. vekili, müvekkilinin sürekli bir kefaleti olmadığını, 19.07.1999 tarihli yazılarının bu anlamda yorumlanamayacağını, üstelik bu yazıya imza atanların şirketi temsile yetkili olmadıklarını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... Turz. İnş. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi , 18 milyar TL borçlu olduklarını, ancak ödeyecek durumda olmadıklarını savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davalı .... yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle REDDİNE, davalı ... İnş. A.Ş. yönünden davanın reddine, davalı ... Turz. İnş. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden ise, davanın kabulü ile 18 milyar TL' nin dava tarihi olan 03.01.2000 tarihinden 16.05.2002' ye kadar %60, 17.05.2002 tarihinden 14.06.2003' e kadar % 55, 15.06.2003 tarihinden itibaren % 50 ve tahsil anına kadar değişecek reeskont faizi ile birlikte davalı ... Turz. İnş. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti.' nden tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı şirket vekili tarafından davası reddedilen davalılar yönünden temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 05.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/896, Karar No: 2012/6218, Tarih: 28.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/896 E.  ,  2012/6218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 250 parsel sayılı taşınmazın tamamı ile 1825 parsel sayılı taşınmazın ½ payının miras bırakan ... tarafından 17.06.1980 tarihli akitle ölünceye kadar bakma suretiyle davalıya temlik edildiği, 1825 nolu parselin ifrazı ile 2014 nolu parselin oluştuğu ve 2014 parsel sayılı taşınmazın ½ payının davalı adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde temlik edilen taşınmazın genel mal varlığı içerisinde makul düzeyde kaldığı gözetildiğinde murisin gerçek amaç ve iradesinin mirasçılardan mal kaçırmak değil, genç yaşta 1 ve 5 yaşlarındaki çocuklarıyla dul kalan gelininin, başka birisi ile evlenmesini engellemek ve ayrıca kendi bakımını sağlamak amacıyla davaya konu temlikleri yaptığı, davalının da bakım edimini yerine getirdiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12852, Karar No: 2014/2158, Tarih: 10.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12852 E.  ,  2014/2158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 21.02.2013 tarih ve 2011/422-2013/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, nakliyat sigorta poliçesiyle müvekkili tarafından sigortalanan emtianın denizyoluyla taşınması esnasında davalı kusuruyla oluşan hasarın sigortalısına ödendiğini ileri sürerek, 5.441,31 TL’nin ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, konşimentodaki... kaydının yükün miktar ve cinsine ilişkin konşimento kaydının taşıyan aleyhine karine teşkil etmesini önlemek ve istif hatasından ileri gelen zararlardan taşıyanın sorumlu olmayacağını temin etmek üzere işlendiği ve esasen... kaydının konteynerin kim tarafından tedarik edildiği noktasında bir fonksiyonun olmadığı, davalı taşıyan vekilinin 20/04/2006 havale tarihli cevap dilekçesinde konteynerin taşıyan olan taraflarından tedarik edildiğini beyan ve kabul ettiği, konteyner taşımacılığında teamülün de konteynerin taşıyan tarafından tedariki şeklinde olduğu, dava konusu taşımada hasarın yükleme, boşaltma, istiften değil bizatihi konteynerin kapak contalarının işlevini yitirmesi sonucu konteynerin kapak kısmından suların sızması suretiyle oluştuğu, yükün içine konulduğu konteynerin taşıyan tarafından tahsis olunduğu durumlarda, konteynerin gemi ambarı olarak kabul edilmesi gerektiği ve...'nın 1019. maddesi uyarınca da taşıyanın ambarları yükü muhafazaya elverişli halde bulundurma yükümlülüğünün taşıyan tarafından tahsis edilen konteynerler için de söz konusu olduğu, davalı vekilince yükletenin konteyneri muayene edip elverişli değilse yeni bir konteyner istemesi gerektiği ifade olunarak yükletenin de kusurlu olduğu savunulmuş ise de kapakların su sızdırmayacak şekilde iyi kapanmadığını, kapak contalarının eskime, yıpranma sonucu sızdırmazlık özelliğini kısmi olarak kaybetmiş olması sebebiyle su sızdırabileceği gibi bir hususun yükletenin gerekli dikkat ve özeni göstermesi halinde tespit edebileceği bir husus olmadığı,

esasen davalı taşıyanın başlangıçtaki elverişsizlikten dolayı sorumluluktan kurtulabilmesi için konteynerin başlangıçta yükü muhafazaya elverişli olduğunu ya da zararın sorumlu olmadığı bir başka sebepten ileri geldiğini ispat ile yükümlü olduğu, davalı taşıyanın yükü muhafazaya elverişli bulundurma yükümlülüğünü ihlali sebebiyle zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle 4.883,02 TL'nin 17/11/2005 tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 250,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2280, Karar No: 2017/3796, Tarih: 07.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2280 E.  ,  2017/3796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 35/2, 31/3, 62/1, 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası,

TCK'nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62. maddeleri uyarınca doğrudan 20 taksitli 2000 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 2000 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından suç vasfına da yönelik olmadığı anlaşılan temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde SSÇ ... yerine suça sürüklenen çocuk ... yazılmış olması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...'ın katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve yaş küçüklüğüne ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması değerlendirilmiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a- Suça sürüklenen çocuk ...'ın katılan ...'a bıçakla saldırarak ve sağ toraksta 2 adet hemotoraksa neden olacak şekilde ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek makul bir ceza verilmesi yerine, 14 yıl hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

b-Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa

İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234. ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7908, Karar No: 2022/9479, Tarih: 14.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7908 E.  ,  2022/9479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; destekleri olan ...'ın 15/08/2014 tarihinde, ... Mahallesi, ... Sokak, No:... Şanlıurfa adresinde bulunan İbrahim'e ait meskenin dam kısmında kaynak işi yaptığı sırada, davalı şirkete ait yüksek gerilim elektrik akımına kapılarak hayatını kaybettiğini, Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/876 Esas sayılı dosyası üzerinden aldırılan kusur raporuna göre davalı şirketin %40 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek maddi ve manevi tazminat taleplerinde bulunmuşlar; 21/05/2019 tarihli ıslah dilekçeleri ile dava değerini toplam 149.821,71 TL'ye yükseltmişlerdir.

Davalı; Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/876 Esas sayılı dosyasında savunma yapmadıklarından söz konusu dosyanın kendileri açısından bir bağlayıcılığı olmadığını, uzman bir heyetten rapor aldırılması gerektiğini, Şanlıurfa ve Eyyübiye Belediyelerinin asli kusurlu olduklarını, bina sahibi İbrahim'in de kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; yargılama sırasında aldırılan bilirkişi raporları doğrultusunda davacıların maddi tazminat taleplerinin kısmen kabulü, hesaplanan tazminattan takdiren %20 müterafik kusur indirimi yapılarak; davacılardan ... için 67.632,68 TL, ... için 19.392 TL, ... için 16.383,28 TL, ... için 11.322,38 TL, ... için 9.127 TL maddi tazminatın 15/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü, hesaplanan tazminattan takdiren %20 müterafik kusur indirimi yapılarak; takdiren davacılardan ... için 24.000 TL, ... için 8.000 TL, ... için 8.000 TL, ... için 8.000 TL, manevi tazminatın; davacı ... için 8.000,00 TL manevi tazminatın ayrı ayrı 15/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesince bilirkişi kurulunca düzenlenen rapordaki kusur durumuna göre davanın kabulü yönünde verilen kararda bir aykırılık bulunmadığından bahisle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar; davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairece verilen 18/01/2021 tarihli ve 2020/2887 E. 2021/30 K. sayılı ilamla; ‘’mahkemece, olayın meydana geldiği binanın ne zaman inşa edildiği (yüksek gerilim hattının tesisinden önce mi sonra mı olduğu) araştırılarak, davalının sunduğu belgeler de değerlendirilmek suretiyle davalı TEİAŞ'ın ve diğer sorumluların kusur oranlarının gerekçeleriyle belirtildiği, önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik konusunda uzman bilirkişi heyetinden bilirkişi raporu alınarak sonucuna uygun hüküm tesisi gerektiğinden...’’ bahisle bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan ilk derece mahkemesince; davalı şirketin, gerek desteğin dam kısmında kaynak işi yapmış olduğu meskenin sahibi olan İbrahim’e, gerekse söz konusu meskenin hazine arazisi üzerine, EKAT yönetmeliğine aykırı olacak şekilde risk teşkil eder vaziyette inşa edilmesine müsaade eden, gerekli önlemleri ve tedbirleri almayan Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesine meydana gelebilecek tehlikeyi usulünce ihbar ve ihtar ettiği, can ve mal güvenliği açısından EKAT yönetmeliğinde belirtilen emniyet mesafelerine riayet edilmesi gerektiğinin vurgulandığı, meydana gelebilecek zarar ve ziyandan ötürü sorumlu tutulacaklarını ihtar ettiği, bu durumda üçüncü kişinin ağır kusuru nedeniyle meydana gelen olay ile zarar arasındaki illiyet bağının kesildiği, davacıların desteğinin vefatı ile neticelenen kazanın meydana gelmesinde üçüncü kişi konumunda olan kaçak yapının sahibi İbrahim ile dava dışı belediyenin sorumlu olduğu, davalı şirketin sorumlu bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrin kusursuz sorumluluk hallerini olağan sebep sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayrıma tabi tutarken, TBK tarafından; hakkaniyet sorumluluğu, özen (sebep) sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ayrıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz.

Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrin kusursuz sorumluluk hallerini olağan sebep sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayrıma tabi tutarken, TBK tarafından; hakkaniyet sorumluluğu, özen (sebep) sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ayrıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz.

Tehlike sorumluluğuna dayalı kusursuz sorumluluğun düzenlendiği TBK'nın 71. maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre; "Önemli ölçüde tehlike arzeden bir işletmenin faaliyetinden zarar doğduğu takdirde, bu zarardan işletme sahibi ve varsa işleten müteselsilen sorumludur." denmektedir. Burada işletme sahibi veya işletene kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. İşletme sahibi veya işleten, ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

İşletme sahibi veya işletenin meydana gelen zarardan sorumlu tutulabilmesi için kusuru aranmaz. Ancak, aynı zamanda sorumlu kişinin zararın doğumunda kusuru varsa, bu kusur munzam (ek) kusur olarak gözönünde tutulur. Munzam kusur halinde, kusursuz sorumlu kişi illiyet bağını kesen sebeplere dayanarak sorumluluktan kurtulamayacağı gibi tazminat miktarının takdirinde bu kusur gözönünde tutulabilecektir.