muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/636, Karar No: 2018/431, Tarih: 16.10.2018

TCK'nın 22/6 maddesi kapsamına giren akrabalarla birlikte somut olayımızda olduğu gibi başka şahısların çok hafif şekilde yaralanmaları ile sonuçlanan olaylarda TCK'nın 85/2 maddesinin bölünüp bölünemeyeceğinin Yargıtay içtihatlarında nasıl karşılık bulduğunun irdelenmesi gerekmektedir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamında;

TCK'nın 85/2 maddesinde düzenlenen suçta, taksirli fiil tek olmakla birlikte birden fazla kişinin ölümü ya da bir kişinin ölümüyle birlikte en az biri şikayetçi olmak koşuluyla bir veya daha fazla kişinin yaralanması şeklinde meydana gelen iki sonuç cezalandırıldığından, TCK'nın 85/2 maddesinde, taksirle yaralama ve ölüm şeklinde netice ikiyi bölünerek biri hakkında TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığına hükmedilmiş ve bu karara istinaden Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceği şeklindeki içtihatlarını devam ettirmiştir. Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamı 12. Ceza Dairesinin aynı doğrultudaki içtihatlarının hakkaniyet ve adalet ilkeleriyle bağdaşmadığı gibi gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun gerekse çeşitli dairelerin yıllardır uygulanan ve giderek istikrar kazanan aşağıda açıklanan yerleşik uygulamalarında benimsenen ana ilkelere aykırı olacağı açıktır.

Konunun aydınlığa kavuşturulması için, benzer olaylardaki Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ile Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin uygulamalarına bakılması gerekmektedir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, 05/04/2011 gün, 2011/31 K sayılı ilamında;

'Sevk ve idaresindeki araçla trafik kazası yapan sanık bir kişinin ölümüne ve 5237 sayılı TCY'nın 89. maddesinin 1. fıkrası kapsamında kalacak şekilde iki kişinin de yaralanmasına neden olmuştur. Bu hali ile sanığın eylemi 5237 sayılı TCY'nın 85. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen suçu oluşturmakta ise de, anılan Yasanın 89. maddesinin 5560 sayılı Yasa ile değişik 5. fıkrası uyarınca mağdurların yaralanmaları aynı maddenin 1. fıkrası kapsamında olması nedeniyle şikayete bağlı bulunduğundan ve her iki mağdurda sanıktan şikayetçi olmadıklarından, sanığın eylemi taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçunu oluşturmaktadır.

Bu itibarla, sanığın 5237 sayılı TCY'nın 85. maddesinin 1. fıkrası yerine aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalandırılmasına ve lehe Yasa değerlendirmesinin de 85/2. maddesi uyarınca yapılmasına ilişkin yerel mahkeme direnme hükmü isabetsiz olup, sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir' denilerek bir anlamda TCK'nın 85/2 maddesinin çözümlenmesine izin verildiği görülmektedir.

Yine Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi pek çok içtihadında olduğu gibi, 20/09/2011 gün, 2011/1454 K sayılı ilamında;

Yine Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi pek çok içtihadında olduğu gibi, 20/09/2011 gün, 2011/1454 K sayılı ilamında;

Bir kişinin ölüp, üç kişinin yaralandığı ve yaralananların şikayetçi olmadığı olayda sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınarak lehe kanun değerlendirmesinin buna göre yapılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 85/2. maddesi ile değerlendirme yapılarak hüküm kurulduğundan bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına, karar verilerek, TCK'nın 85/2 maddesinin çözümlenebileceği tereddütsüzce kabul edilmiştir.

Yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarda açıklandığı üzere; Bir taraftan; bir kişinin ölümüyle birlikte birden fazla kişinin yaralanması halinde TCK'nın 85/2 maddesinin uygulanacağının belirtilmesine karşın, yaralanan kişinin şikayetçi olmaması durumunda; TCK'nın 85/2 maddesi çözümlenerek TCK'nın 85/1 maddesi ile uygulama yapılması gerektiğini ve buna bağlı olarak TCK'nın 85/2 maddesinin bölünebildiğini tereddütsüzce kabul eden Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi ile Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, diğer taraftan ölüm ve ağır yaralanmalardan dolayı şahsi cezasızlık durumunun bulunması halinde, TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğini kabul etmesinin çok büyük bir çelişki olacağı gibi hakkaniyet ve adalet duygularını da çok derinden sarsacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Çoğu kez 'azın çoğa tabi olması'na dahi tahammül göstermeyen ve bu anlamda ceza hukukunun temel ilkelerini bünyesinde barındıran hukuk sistemimizin 'çoğun aza tabi olması' anlamına gelebilecek olan böyle bir sonuca izin vermesi asla beklenemez.

Gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamında, gerekse Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin kararlarında, TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine hükmedilirken, kanuni bir dayanak ya da herkesi ikna edebilecek yasal bir gerekçe gösterilmediği gibi TCK'nın 85/2 maddesinde; bir kişinin ölümüyle birlikte bir ya da birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma fiilinin hüküm altına alınmasına karşın, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamında; TCK'nın 85/2 maddesinde bulunmayan 'en az birisinin şikayetçi olması' koşuluna yer verilerek adeta şikayet yokluğunda TCK'nın 85/2 maddesinin bölünme nedenine yasal dayanak gösterilmek istenerek çok büyük bir çelişkiye düşülmüştür.

TCK'nın 85/2 maddesinin, yukarıda açıklandığı üzere TCK'nın 85/1 ve 89 maddelerini içeren özel bir içtima maddesi olduğu dikkate alınarak özel içtima maddelerinin çözülüp çözülemeyeceği sorununun benzer olaylardaki içtihatlara bakılarak irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde faydalı olacağı kanaatinde olduğumuz için 5846 sayılı kanundaki özel içtima maddesiyle ilgili aşağıda örnek olarak özetlenen içtihatları irdelediğimizde;

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2015/2715 K sayılı ilamında;

TCK'nın 85/2 maddesinin, yukarıda açıklandığı üzere TCK'nın 85/1 ve 89 maddelerini içeren özel bir içtima maddesi olduğu dikkate alınarak özel içtima maddelerinin çözülüp çözülemeyeceği sorununun benzer olaylardaki içtihatlara bakılarak irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde faydalı olacağı kanaatinde olduğumuz için 5846 sayılı kanundaki özel içtima maddesiyle ilgili aşağıda örnek olarak özetlenen içtihatları irdelediğimizde;

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2015/2715 K sayılı ilamında;

Sanıkta yakalanan dava konusu bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan Yayıncılar Meslek Birliği'nin sanıktan şikayetçi olup, hak sahibi olduğunu ispatlaması ve davaya katılmasına karar verilmesi karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanunun 71/1 ve 81/13. maddeleri kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanunun 81/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2016/16336 K sayılı ilamında;

Şikayetçi temsilcisinin dava konusu eserlerle ilgili olarak hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmemesi karşısında, sanıklar hakkında 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesi yerine aynı Kanun'un 71/1, 81/13. maddeleri gereğince uygulama yapıldığından bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına, karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarında açıklandığı üzere, özel içtima olarak düzenlenen 5846 sayılı kanunun 71/1 maddesi ile 81/13 maddesinin şikayetçi olmaması durumunda çözülerek aynı kanunun 81/4 maddesi ile uygulama yapılması gerektiği konusunda gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Uyuşmazlığın çözümüne yardımcı olabileceği düşüncesiyle, hakkaniyet ve adalet ilkelerinin başka olaylarda nasıl karşılık bulduğunun irdelenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun söz konusu olduğu durumlarda, suçların çokluğu söz konusu olduğu için ancak yasayla zincirleme suça özel bir sonuç bağlanması halinde bunlara tek bir sonuç bağlanacağı (Buna göre cezanın artırılması-TCK m.43/1, dava zamanaşımının işlemeye başlaması -TCK m.66/6 ve yer bakımından yetkili mahkemenin belirlenmesi CMK m.12/2 dışındaki; ceza yasalarının yer ve zaman bakımından uygulanması), hali af gibi yasada açıkça belirtilmeyen tüm durumlarda zincire dahil olan suçların bağımsız olarak değerlendirmeye tabi tutulacağı uygulamada ve teoride duraksamaya yer vermeyecek şekilde kabul edilirken, aşağıda açıklanan içtihatlarda hakkaniyete aykırı sonuçlara varılmaması için farklı sonuçlara ulaşıldığı net bir şekilde görülecektir.

Zincirleme suç hükümleri sanık lehine getirilmiş bir müessesedir. Sanık lehine yapılan bir düzenlemenin sanık aleyhine hüküm doğurmasının ceza hukukunun temel ilkelerine aykırı olacağı açıktır. Aşağıdaki içtihatta açıklandığı üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde zincirleme suça dahil edilen suçların ayrı suç kabul edilmesinden daha ağır sonuçlar doğurması, kabul edilmemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2013/257 K sayılı ilamında;

'Zincirleme suç durumunda, zincirleme suçu oluşturanlardan en ağır sonuç doğuran suç esas alınır ve sonra TCK'nın 61. maddesindeki sıra gözetilerek 43. madde gereğince ceza artırılır. Ancak, zincirleme suç nedeniyle verilecek ceza, zincirleme suçlardan ayrı ayrı hüküm kurulduğunda, verilecek toplam cezadan fazla olamaz' denilerek TCK'nın ceza hukukunun temel ilkelerinden hareket edilerek 43 maddesinin konuluş amacına ve ruhuna uygun yorumla anılan maddedeki soyut kavramların aşılması suretiyle hakkaniyet ilkesinin çiğnenmesine izin verilmemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2012/58 K sayılı ilamında;

'Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır. Dolayısıyla zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında esas alınan suçlardan herhangi birisi hakkında, yargılama aşamasında şikâyetten vazgeçme veya dava zamanaşımı gibi kovuşturma yapılmasına engel bir nedenin ortaya çıkması halinde, bu suçun zincirleme suç uygulaması kapsamı dışına çıkarılarak açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi yerinde bir uygulamadır' denilerek ceza hukukunun temel ilkelerinden hareket edilerek sanık lehine yorumla TCK'nın 66/6 maddesindeki soyut kavramların aşıldığı görülmektedir.

Her iki içtihatta da hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmaması için, TCK'nın 43 ve 66/6 maddeleri sanık lehine yorumlanmıştır.

Oysa uyuşmazlığa konu somut olayımızda; TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine dair herhangi bir düzenleme mevcut değildir. Zaten gerek Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu, anılan maddenin bölünemeyeceğine karar verirken yasal, yeterli ve inandırıcı gerekçe göstermemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, somut olayımıza örnek olarak gösterdiği özet olarak TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanmasını belli derecede yakınlarla sınırlayan 2018/321 K sayılı ilamında varılan sonuca iştirak etmemekle birlikte ihtilafa konu uyuşmazlıkta sanığın anne ve babasının ölümü, eşi ve üç çocuğunun ağır yaralanması ile sonuçlanan olayda; ağır yaralanan ve ölen şahısların TCK'nın 22/6 maddesi kapsamına girdiği konusunda herhangi bir duraksama mevcut olmadığından; 2018/321 K sayılı ilamın irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde doğrudan bir etkisinin olamayacağı düşünülmüştür.

TCK'nın 22/6 maddesi bu anlamda toplumsal ihtiyaçtan doğmuştur. Kanun koyucu mükemmel bir düzenleme ile adalete ulaşabilmek için bütün kapıları açabilecek anahtarı tarafları ve üzüntülerini bizzat gören mahkemeye vermesine ve bunun denetlenmesini de Yargıtaya bırakmasına rağmen, gerek Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu bir anlamda kanun koyucunun yerine geçerek anılan maddenin uygulanmasını önce belli derecede yakınlara indirgemek, somut olayımızda olduğu gibi belli derecede yakınların zarar görmesi durumunda da bu seferde aynı olayda başkalarının da çok basit bir şekilde yaralanmalarından ötürü TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine karar vermek suretiyle kanunilik ilkesine aykırı davrandığı gibi gerek somut olayımızda gerekse benzer olaylarda adalete ve hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmasına neden olan uygulamaların önünü açmıştır. Zira somut olayımızda annesini ve babasını kaybeden ve aynı olayda eşi ile üç çocuğu yaralanan sanığın doğal olarak karşı taraftan şikayetçi olması nedeniyle çok basit bir şekilde yaralanan karşı taraftaki araç sürücüsü ile babasının da kendilerinin de sorumlu olduğu ağır sonuçlardan kurtulmak için karşı tarafı uzlaşmaya zorlama ihtimalleri de mevcuttur. Somut olayımızda sanık yüzde yetmiş beş oranında kusurludur. Ancak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kararının aynı olayda sanık yüzde bir, karşı taraf ise yüzde doksan dokuz kusurlu olsa dahi, çok basit yaralanmalardan ötürü şikayetçi olunması durumunda da geçerli olacağı dikkate alındığında; hakkaniyete ve adalet duygularını zedeleyeceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Çünki bu ikinci durumda dahi sanığa verilebilecek en az ceza 1 yıl 8 ay hapis cezasıdır. Sonuç cezadan sonra elbetteki bireyselleştirme yapılabilir. Ancak yapılacak bireyselleştirmenin zedelenen adalet duygusunu yeterince onaramayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Oysa Anayasa Mahkemesinin 19/02/2009 T, 209/24 K sayılı ilamında; 'Çağdaş ceza hukukunun önde gelen özelliklerinden biri kusurlu sorumluluğu benimsemiş bulunmasıdır. Ceza hukukçularının büyük bir çoğunluğuna göre, bir insan davranışı olmadan suç olmaz, ancak onun bu davranışı nedeniyle ortaya çıkan sonuçtan sorumlu tutulabilmesi için de, o davranışının en azından kusurlu bulunması gerekir. Böylece modern ceza hukuku, objektif sorumluluğu terk ederek ‘kusursuz suç olmaz’ anlayışını ceza hukukunun temel bir ilkesi olarak kabul etmiştir.'

Anayasa Mahkemesinin kararında açıklandığı üzere; objektif sorumluluğu terk ederek herkesi kendi kusurlu davranışından sorumlu tutmayı en temel ilke olarak kabul eden 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun, somut olayımızdaki şahsi cezasızlık sebebini görmezlikten gelerek sanığın yaşadığı ızdıraba seyirci kalması düşünülemez

Anayasa Mahkemesinin kararında açıklandığı üzere; objektif sorumluluğu terk ederek herkesi kendi kusurlu davranışından sorumlu tutmayı en temel ilke olarak kabul eden 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun, somut olayımızdaki şahsi cezasızlık sebebini görmezlikten gelerek sanığın yaşadığı ızdıraba seyirci kalması düşünülemez

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, tarafların durumunu yargılama aşamasında gözetleyen yerel mahkemenin, sanığın olaydan sonraki davranışlarını, olayın sonuçlanmasından sonra yaşadığı sürece ölenlerin kendisi ile birlikte diğer yakınlarının üzüntülerini, ağır yaralanan eşi ile çocuklarının yüzlerine baktığında yaşadığı ızdırabı gözeterek buna göre şahsi cezasızlık sebebinden dolayı ölüm ve ağır yaralanmaları gerekçeli kararda tartışarak devre dışı bıraktıktan sonra şikayete konu edilen karşı taraftaki katılanların basit şekilde yaralanmalarından dolayı TCK'nın 89/1 maddesi ile hüküm kurulması iye yetinilmesi gerekirken, bir taraftan şahsi cezasızlık nedeniyle 'ceza verilmesine yer olmadığına' karar verilirken diğer taraftan TCK'nın 89/1 maddesi ile uygulama yapılarak hüküm ikiye bölünmüş ise de; TCK'nın 89/1 maddesi ile kurulan hükmün CMK'nın 231/5 maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle temyize tabi kararlardan olmaması ve buna bağlı olarak bu aşamadan sonra belirtilen eksikliğin giderilmesinin mümkün olamayacağı gibi sonuca da etkili olamayacağından; yerel mahkemece verilen sonuç itibarıyla doğru direnme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 85/2 maddesindeki hükmün bölünemeyeceğinden bahisle direnme hükmünün bozulmasına dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir. " düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.09.2014 tarihli ve 255-293 sayılı direnme kararına konu hükmünün, taksirli hareketi neticesi asli kusurlu olarak annesi ve babasının ölümü ile katılanların yaralanmasına neden olan sanık hakkında TCK'nın 22. maddesinin altıncı fıkrasının uygulanamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17046, Karar No: 2013/17603, Tarih: 25.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/17046 E.  ,  2013/17603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge ibraz etmeme

HÜKÜM : 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi, TCK'nun 51. maddeleri gereğince takdiren verilen 1 yıl hapis cezasının ertelenmesine

İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün 27.12.2006 tarihli mütalaasının diğer sanık ... hakkında düzenlendiği, sanık ... hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı görülmekle, öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince sanık ... hakkında "defter ve belge ibraz etmeme" suçundan dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği anılan Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, dava şartı olan vergi mütalaası bulunmadığı halde, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkumiyet hükmü tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9311, Karar No: 2015/4196, Tarih: 05.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9311 E.  ,  2015/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62 ,50/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, ceza miktarına, bilirkişi raporuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin ise, lehe olan hükümlerin uygulanmaması gerektiğine ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK' nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

3-Adli para cezası taksitlendirilirken, uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 2. bölümünün 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 24.300TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hüküm fıkrasının 2. bölümünün 5.bendinin başına "TCK.52/4. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3768, Karar No: 2024/1551, Tarih: 06.05.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3768 E.  ,  2024/1551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; Milli Emlak Müdürlüğüne ait olan Çınarcık Mahallesi 330 ada 3 ve 4 parsellerdeki arsa vasıflı taşınmazlar üzerinde murisi Süleyman tarafından 230 adet zeytin ağacı yetiştirildiğini, mirasçıları olarak taşınmazlardaki ağaçların bakımını üstlendiklerini ancak söz konusu arazilerin haberleri olmadan Milli Emlak Müdürlüğü tarafından davalıya devredildiğini, araziler üzerindeki 230 adet yaklaşık 40 yaşında olan zeytin ağaçlarının kendilerine ait olduğunu ileri sürerek; ağaç bedeli olarak şimdilik 5.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 12.04.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 130.620,00 TL’ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacılar tarafından zeytin ağaçlarının hangi tarihte ekilmiş olduğunun beyan edilmediğini, dolayısıyla 10 yıllık zamanaşımı süresinin söz konusu olabileceğini, tapu kayıtlarına güvenerek taşınmazı satın aldığını, tapu kayıtlarında beyanlar hanesinde görülmeyen ve dikildiği iddia edilen ağaçlar ile ilgili davada kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.07.2019 tarihli ve 2017/156 E., 2019/289 K. sayılı kararıyla; tanık beyanlarından 1970’li yılların başında davaya konu taşınmazların bölgenin yöre halkı tarafından temizlenerek zeytin ağacı dikildiği, resmi kurumlar tarafından halka herhangi bir uyarı yapılmadığı, davacıların murisinin de bu şekilde dava konusu taşınmazları ihya için 168 adet ağaç diktiğini, murislerinin ölümünden sonra da çocuklarının ağaçların bakımını üstlendiği, Milli Emlak Müdürlüğünün taşınmazları ihaleye çıkarmadan Çınarcık Belediyesine devrettiği, satış esnasında zeytin ağaçlarının ekonomik değerinin hesaplanmadığı ve kendilerine ağaç bedellerine yönelik Çınarcık Belediyesinin de ödeme yapmadığı, dolayısıyla zeytin ağaçları nedeni ile 168 ağaç için belirlenen 156.744,00 TL tutarında sebepsiz zenginleştiği gerekçesiyle; davacıların payları oranında davanın kabulü ile 130.620,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF