muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4143, Karar No: 2015/12153, Tarih: 01.07.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/4143 E.  ,  2015/12153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOKAT AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/01/2015

NUMARASI : 2014/528-2015/15

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 2012 yılı mart ayında evi terk ettiğini ve müvekkili davacıya karşı boşanma davası açtığını bu davada kararın kesinleşmesine kadar davacı eş için aylık 300 TL, müşterek çocuk için ise aylık 200 TL tedbir nafakasına hükmedildiğini, boşanma davasının reddine karar verilmiş olmasına rağmen davalının halen eve dönmediğini belirterek, davacı kadın için aylık 1.000 TL, müşterek çocuk için ise aylık 750 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların şiddetli geçimsizlik nedeni ile 2012 yılı eylül ayından itibaren ayrı yaşadıklarını, davalı müvekkilinin anne-babası ile birlikte kaldığını ve pekçok giderinin bulunduğunu belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı kadın için aylık 250 TL, müşterek çocuk için ise aylık 300 TL tedbir nafakasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK. madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Kural olarak tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. (TMK m. 176/4)

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; tarafların sosyal ekonomik durum araştırmasından; davacı kadının Artova İlçe Müftülüğü bünyesinde kuran kursu eğitmenliği yaptığı ve dosyada mevcut bordrolara göre aylık 250-850 TL arası ücret aldığı ve ailesi ile yaşadığı, davalının infaz korum memuru olup, aylık 2.400 TL maaş aldığı ve ailesi ile yaşadığı, müşterek çocuğun ise 2004 doğumlu olduğu tespit edilmiştir.

Nafaka takdirinde, davacının isteminin tedbir nafakası olması ve eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesinin ayrı yaşama halinde de korunması gerektiği düşünüldüğünde, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tespit edilen mevcut gelir durumuna göre mahkemece davacı kadın için takdir edilen nafaka miktarı az olup, Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/928, Karar No: 2024/8542, Tarih: 11.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/928 E.  ,  2024/8542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3233 E., 2022/2841 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama- Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığının 09.05.2022 tarihli iddianamesi ile;

a. Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları ile 58 inci maddesi uyarınca,

b. Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları uyarınca,

Dava açılmıştır.

2. Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.09.2022 tarihli kararı ile sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesi, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 58 inci maddesinin yedinci ve dokuzuncu fıkraları uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 20.12.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; sanık ... hakkındaki hükmün onanması, sanık ... hakkındaki hükmün ise bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

a. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği;

Yeterli delil bulunmadığına, tutanak tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğuna, aleyhe tanık beyanı bulunmadığına, istihbari bilginin sanıkla ilgisinin olmadığına, arama kararı ve gerçekleştirilen arama işleminin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

b. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği;

Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve somut delil bulunmadığına, tanık beyanlarının birbiriyle çelişkili olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yeterli delil bulunmadığına, tutanak tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğuna, aleyhe tanık beyanı bulunmadığına, istihbari bilginin sanıkla ilgisinin olmadığına, arama kararı ve gerçekleştirilen arama işleminin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

b. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği;

Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve somut delil bulunmadığına, tanık beyanlarının birbiriyle çelişkili olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanıkların iştirak halinde uyuşturucu madde ticareti yaptıkları iddiasına ilişkindir.

2. Olay, ikamet arama, yakalama ve elkoyma tutanağına göre; sanıkların temin ettikleri yüklü miktardaki uyuşturucu maddeyi ikametlerinde bulundurdukları ve kullanıcı şahıslara sattıkları yönünde istihbari bilgi elde edildiği, daha sonra kolluk görevlilerince sanıkların ikametinin bulunduğu sokağa gelindiğinde sanık ...'nın ikametin önünde, diğer sanık ...'nın ise aynı ikametin dış kapısının önünde beklediğinin görüldüğü, sanık ...'nın görevlileri fark etmesi üzerine ikametin içerisine doğru yöneldiği ve elinde bulunan cismi diğer sanık ...'ya verdiği, ...'nın da mutfağa doğru koştuğu ve sanık ...'dan aldığı cismi mutfak camından dışarıya attığı, yapılan kontrolde atılan cismin çorap olduğu ve içerisinde 31 paket uyuşturucu madde bulunduğu, usulüne uygun arama emrine istinaden ikamette yapılan aramada 10 adet uyuşturucu hap ele geçtiği belirlenmiştir.

3. İzmir Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün raporuna göre; 31 paket maddenin eroin, hapların ise pregabalin etken maddesi içerdiği tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanıklar hakkında istihbari bilgi bulunduğu, tutanak tanıklarının sanık ...'nın içinde uyuşturucu madde bulunan çorabı diğer sanık ...'ya verdiğine, ...'nın da anılan çorabı mutfak camından dışarıya attığına dair görgüye dayalı beyanları, ele geçen maddelerin satışa hazır fişekler halinde olduğu dikkate alındığında, sanıkların iştirak halinde uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işledikleri gerekçesiyle mahkûmiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, koşulları oluştuğu halde sanık ... hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmaması hususu eleştirilip, adli emanette kayıtlı ambalajların 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası yerine aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi ile ilgili hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Tutanak tanıklarının görgüye dayalı beyanlarına göre mutfak camından sanık ... tarafından dışarı atılan uyuşturucu maddenin kocası olan sanık ... tarafından kendisine verildiği ve onun tarafından dışarı atıldığı, istihbari bilgi tutanağı ve tüm dosya kapsamı ile anlaşılmadığı karşısında, Mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

İstihbari bilgi, olay, ikamet arama, yakalama ve elkoyma tutanağının içeriği, tutanak tanıklarının görgüye dayalı net beyanları, ele geçen uyuşturucu maddenin kullanım sınırının üzerinde olduğu ve çeşitlilik arz ettiği de dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna ve delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 20.12.2022 tarihli ve 2022/3233 Esas, 2022/2841 Karar sayılı kararında sanıklar müdafiileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6604, Karar No: 2021/4409, Tarih: 26.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/6604 E.  ,  2021/4409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

KARAR

Davacı vekili, sulh hukuk mahkemesinde açtığı davasında; davalının apartman görevlisi olduğunu, kat malikleri kurulu tarafından 29.07.2015 tarihinde görevine son verildiğine ve kapıcı dairesini boşaltmasına ilişkin karar alındığını, bu hususla ilgili kendisine gönderilen ihtarnamenin 19.08.2015 tarihinde tebliğ edildiğini, ancak davalının kapıcı dairesini boşaltmadığını belirterek, davalının haksız işgal ettiği apartman kapıcı dairesi ile eklentisi olan depodan tahliyesini ve 08.09.2015 tarihinden dava tarihine kadar 9 aylık toplam 18.000,00 TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının, müvekkilinin işine son verme yetkisinin bulunmadığını ve iş akdini haksız feshettiğini, 23.06.2016 tarihinde kapıcı dairesi diye anılan bölümün anahtarını müvekkilinin tutanakla teslim ettiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davanın açıldığı Sulh Hukuk Mahkemesince; davacının ecrimisile ilişkin talebi 17.06.2016 tarihinde tefrik edilerek, 2016/606 esasını almış, yine aynı tarihte anılan taleple ilgili görevsizlik kararı verilmiştir. Görevsizlik kararı, temyiz edilmeksizin kesinleşmiş ve müracaat ile eldeki dosya İstanbul 23.Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davalının, davacının yöneticiliğini yaptığı binada apartman görevlisi olarak çalıştığı, görev süresi içerisinde kendisine tahsis edilen dava konusu taşınmazda ikamet ettiği, davalının apartmandaki işine son verildiğinin 04.04.2016 tarihinde SGK kayıtlarından tespit edildiği, bu tarihten itibaren davalının dava konusu taşınmazda işgalci konumunda bulunduğu belirtilerek 04/04/2016 ila dava tarihi 13/06/2016 tarihleri arasında 2.450,32.-TL ecrimisilin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilerek dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

6100 sayılı HMK'nin 373/4. maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü, Geçici 3/2. maddesi ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan yasa maddelerinin düzenleniş amacı, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtay yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktır. Diğer bir anlatımla, Yargıtayın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi amaçlanmıştır.

Yukarıda açıklanan yasa maddelerinin düzenleniş amacı, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtay yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktır. Diğer bir anlatımla, Yargıtayın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi amaçlanmıştır.

Somut olayda; aleyhine kanun yoluna başvurulan karar, İstanbul 23.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/392 Esas, 2019/217 Karar sayılı ilamı olup, bu karar ile ilgili olarak Yargıtayın daha önceden yapmış olduğu bir denetimi söz konusu değildir. Bu itibarla, 09.05.2019 tarihinde verilen ve daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen karara karşı, son karar tarihi ve 6100 sayılı HMK'nin 373/4. maddesi karşısında başvurulması gereken kanun yolu istinaftır.

Buna göre; incelemenin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılması gerektiğinden, kanun yolu incelemesi yapılabilmesi için ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın Yerel Mahkemeye geri çevrilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle gereği yapılmak üzere dosyanın Mahalli Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5224, Karar No: 2010/7169, Tarih: 21.04.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/5224 E.  ,  2010/7169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 42 kutu ilacın takas edilmesi, mümkün değilse bedeli 761,88 lira alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın açılmamış sayılması cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davaya konu alacak miktarı 1.400 TL’yi geçmemektedir.

HUMK.’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427.maddesi uyarınca bu gibi kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağından, 1.6.1990 gün ve 1989/3 E-1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, 21.4.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19814, Karar No: 2009/17, Tarih: 13.01.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/19814 E.  ,  2009/17 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı vekili Av. ...'in mazaret telgrafı gönderdiği ancak bu mazeretini belgelendirmediğinden mazeretin reddine karar verildi.Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi koşullarının da oluşmamış bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.01.2009
Yargıtay — Esas No: 2011/37558, Karar No: 2012/48570, Tarih: 19.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/37558 E.  ,  2012/48570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/111297

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 9. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2009

NUMARASI : 2007/782 (E) ve 2009/37 (K)

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık T.. A.. hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 116/2-4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, savunmasının alındığı 05/03/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlülükte bulunan, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Sanık F.. Ç.. ve E.. A.. hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlere ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Okulun bahçesinde bulunan kızlar tuvaletinin kapılarının çalınması olayında, tuvaletin söz konusu okulun eklentisi niteliğinde olduğu dosya içeriğine göre açıkça anlaşıldığından, sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 19/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1750, Karar No: 2018/6388, Tarih: 26.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/1750 E.  ,  2018/6388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasa'ya dayalı menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... idaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı kamu borçlusu ... hakkında 6183 sayılı Yasa gereğince yapılan takip sonucu müvekkiline haciz ihbarnamesi gönderildiğini, ancak süresi içinde itiraz edilemediğini, müvekkili şirketin kamu borçlusuna borcu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı ... idaresi vekili, davacının haciz ihbarnamesine süresinde itiraz etmediğinden haksız açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan inceleme sonunda davacının dava dışı kamu borçlusuna olan borca ilişkin fatura bedelini haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce ödediğinin anlaşıldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanunun 79.maddesi gereğince açılmış menfi tesbit istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı idare vekilinin aşağıda yazılı bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-1136 Sayılı Avukatlık Kanunu'nun 168.maddesinde değişiklik yapan 5904 Sayılı Yasa'nın 35.maddesi “6183 sayılı Yasanın uygulanmasından doğan her türlü davalarda vekalet ücreti tutarı maktu olarak belirlenir” hükmü gereğince taraflar yararına maktu vekalet ücreti takdiri gerekirken nispi vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiştir.

3-Harçlar Kanununa 2588 sayılı Yasa ile eklenen (J) bendi hükmü uyarınca Genel Bütçe kapsamındaki kamu idareleri yargı harcından muaftır. Kural olarak dava kabul edilirse harç münhasıran davalıya yükletilir ancak davalı idare harçtan muaf olduğundan davacının yatırdığı peşin harcın iadesine karar verilmesi gerekirken peşin yatırılan harcın yargılama giderlerine dahil edilerek bu suretle davalı kurumun harçtan sorumlu tutulması da isabetli olmamıştır.

Ne var ki,bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nin geçiçi 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nin 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı ... idaresi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 3. bendindeki “3.072,47 TL harç” ve “ki toplam 3.134,47 TL" ibaresinin hükümden çıkartılmasına 4. bentteki “16.194,78 TL” rakamının silinerek yerine “1.500,00 TL” rakamının yazılmasına hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.