muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/161, Karar No: 2023/279, Tarih: 17.05.2023

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2018/324 K, Yargıtay 1.Ceza Dairesinin 2008/3203 K-2012/8682 K sayılı ilamları ... doğrultudadır.

Prof. Dr. Ersan ŞEN tarafından adam öldürmeye teşebbüs suçu ile kasten adam yaralamak suçunu ayıran kriterler aşağıda açıklandığı üzere;

“Sadece suçun maddi unsuru kapsamında incelenen “icra hareketleri” esas alınarak, failin hangi suçtan sorumlu tutulacağını belirlemek isabetli değildir. Önemli olan, failin kastının hangi suçu işlemeye yönelik olduğunu anlamak ve bu konudaki tereddütleri ortadan kaldırmaktır. Meydana gelen bir kavgada fail ile mağdur arasında önceye dayalı veya o an başlamış bir husumet tespit edilememiş, olayın oluş şekil de kasten öldürme suçunu gündeme getirmemekte ve olay sonundaki netice, mağdurun hayati önem taşıdığı kabul edilen vücut bölgelerine vurulan birkaç basit bıçak darbesinden ibaret ise, bu durumda suçun manevi unsuru kapsamına giren failin kastını bir kenara bırakarak, yalnızca suçun maddi unsuru içinde değerlendirilen yara yerlerinden ve olayda kullanılan vasıtadan yola çıkılarak TCK m.81’deki suç ile ilgili teşebbüs hükümlerinin tatbikinde hukuka uygunluk bulunmayacaktır” şeklinde özetlemiştir.

Somut olayımızda katılan ... ile kavga sırasında ... tarafta yer alan ... ile sanığın yakınları arasında önceki olayların etkisiyle hukuk mahkemesince yapılan keşif sırasında çıkan münakaşanın kısa sürede kavgaya dönüşmesi üzerine; önce itiraza konu eylemde katılan ...’a, daha sonrada itiraza konu edilmeyen eylemler de maktuller ... ile ... ve müşteki ...'a ateş eden sanığın itiraza konu edilen eylemde katılana karşı ateş ederken yaralama kastıyla hareket ettiğine dair görüşümüzü destekleyen kriterleri şu şekilde özetlemek mümkündür.

1-)Sanık ile katılan arasında olay öncesinde doğrudan doğruya öldürmeyi gerektirecek ciddi bir husumetin bulunmaması,

2-)Son derece etkili olan silahla katılanın birinci derecede hayati bölgelerden olan kafa ve göğüs kafesi gibi nahiyelerin hedef alınma imkanı varken bacak gibi hayati olmayan bölgenin hedef alındığının bizzat katılan tarafından bütün aşamalarda beyan edilmiş olması,

3-)Olay sırasında, çok etkili silahı elinde bulunduran sanığın katılana bir kez ateş ettikten sonra ciddi bir engelin bulunmamasına karşın silahında bulunan diğer mermileri olay yerinde bulunan ve asıl hedefinde olan maktuller ... ile ... ve ...'a yöneltmek suretiyle ... ile ... ’i öldürürken, ... yönelik eylemini elinde olmayan nedenler yüzünden tamamlayamadığı hususunda herhangi bir uyuşmazlığın mevcut olmaması,

Uyuşmazlığın çözümüne yardımcı olacağı düşüncesiyle birde" Ceza Muhakemesi Hukuku”nun en temel ilkelerinden birisi olan ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesinden’ ne anlaşılması gerektiğine uygulamada ve teoride benimsenen görüşler açısından bakılması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas- 2010/217 karar sayılı içtihadında; ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Uyuşmazlığın çözümüne yardımcı olacağı düşüncesiyle birde" Ceza Muhakemesi Hukuku”nun en temel ilkelerinden birisi olan ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesinden’ ne anlaşılması gerektiğine uygulamada ve teoride benimsenen görüşler açısından bakılması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas- 2010/217 karar sayılı içtihadında; ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Latince ‘in dubio pro reo’ olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan ‘şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Anayasanın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkum olması, mahkumiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Prof. Dr. ...; Şüpheden Sanığın İstifade Etmesi İlkesini; ‘Mahkeme, Muhakeme Hukuku açısından kullanılmasına izin verilen bütün delilleri dinlediği halde, maddi mesele hakkındaki şüphesini yenemezse, suç fiilini sanığın lehine olacak şekilde karara bağlar. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2 maddesindeki ‘suçsuzluk karinesi’, şüpheden sanığın faydalanmasını gerektirir’ şeklinde özetledikten sonra; Şüpheden sanık yararlanır kuralının anlamını şu şekilde açıklamıştır.

Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanma-mış bulunan bir ispat kuralıdır. Buna göre, bir suç işlediği iddiasıyla yargılanan kimse hakkında mahkûmiyet kararının verilebilmesi için, o kimsenin o suçu işlediğinin yüzde yüz oranında kesin olması, ispatlanmış bulunması gerekir. Bu noktadaki yüzde birlik şüphe dahi, sanığın beraat etmesine yol açar.

Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanma-mış bulunan bir ispat kuralıdır. Buna göre, bir suç işlediği iddiasıyla yargılanan kimse hakkında mahkûmiyet kararının verilebilmesi için, o kimsenin o suçu işlediğinin yüzde yüz oranında kesin olması, ispatlanmış bulunması gerekir. Bu noktadaki yüzde birlik şüphe dahi, sanığın beraat etmesine yol açar.

Böylece masum bir kimsenin cezalandırılmasındansa, suçlu bir kimsenin serbest bırakılması daha üstün tutulmaktadır. Nitekim jüri sisteminin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde jürinin tek görevi, sanığın suçu işleyip işlemediği konusunda, yani ispat hususunda karar vermektir. Jüri 11 üyeden oluşmaktadır ve bir kimsenin suçu işlediğine karar verilebilmesi için 11 üyeden, 11'inin de sanığın suçu işlediğine kanaat getirmesi gerekir. 10 üye sanığın suçu işlediği; ancak bir üye işlemediği yönünde oy kullandığı takdirde, sanığın beraatına karar verilir. Bu örnek, şüphenin yüzde yüz oranında yenilmemesi dolayısıyla, sanığın beraatına karar verilmesi gerektiğini göstermektedir.

Yargıtayın da benzer olaylardaki pek çok kararlarında bu ilkeye gerekli önemi verdiği açıkça görülmektedir. Çeşitli kararlarda bu husus şöyle ifade edilmiştir:

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması halinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Uyuşmazlığın çözümü için somut olayımıza benzer olayların, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun aşağıda özetlenen içtihatlarında nasıl karşılık bulduğunun, belirlenmesi gerekmektedir.

Y.C.G.K 2020/463 K (Kardeş olup ... evde yaşayan ve aralarındaki uzun süreden beri devam eden küslük nedeniyle birbirleriyle konuşmayan sanıkla katılan arasında öldürmeyi gerektirecek ölçüde husumet bulunduğuna dair kesin bir belirleme yapılamaması, sanığın suçta kullandığı döner bıçağının öldürme suçunu işlemeye elverişli olduğu hususunda tereddüt bulunmamakla birlikte katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olan sadece tek bir darbenin bulunması, herhangi bir engel neden bulunmamasına rağmen sanığın eylemine kendiliğinden son vermesi ve olay yerine gelen polislere suçunu ikrar ederek teslim olması karşısında, sanığın olay öncesi, olay esnası ve sonrasındaki davranışları bir bütün olarak değerlendirildiğinde eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.)

Y.C.G.K 2021/489 K (Sanıkla katılan arasında, sanığın annesi ve kardeşlerinin ekonomik sıkıntı içerisinde olmaları nedeniyle önceye dayalı anlaşmazlık bulunmakla birlikte, aralarında öldürmeyi gerektirecek derecede bir husumet bulunduğuna dair kesin bir belirleme yapılamaması, tabancasındaki 8 adet merminin tamamını boşaltan sanığın, ateş ettiği esnada kendisine herhangi bir müdahalede bulunulmadığı, büro içinde çok yakın mesafeden mutlak şekilde neticeyi alma olanağı varken hedef almaksızın rastgele ateş ettiğinin anlaşılması, yine katılanın vücuduna isabet eden merminin doğrudan mı yoksa sekme neticesinde yaralanmaya sebebiyet verdiğinin belirlenemediği gibi hedef alınan vücut bölgesi ve katılanın hayati tehlike geçirmeyecek şekilde ve basit bir tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ölçüde yaralanması karşısında, sanığın öldürme kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, kastının yaralamaya yönelik olduğu kabul edilmelidir.)

Y.C.G.K 2022/370 K (Katılan ...’ın bu yaraların etkisiyle yere düştüğü esnada sanık ... ile tanıkların kaçtıkları olayda; sanık ile katılan arasındaki husumetin öldürmeyi gerektirir derecede olduğuna dair kesin bir belirleme yapılamaması, katılan ... 4 bıçak darbesiyle yaralanmış ise de, bu yaralardan sadece batına nafiz olan bir tanesinin hayati tehlikeye neden olması, sanık ...’in kendisinin de saldırıya maruz kaldığı hareketli ortamda eylemini gerçekleştirdiği ve diğer yaraların tamamının kesi şeklinde olup basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek nitelikte olduğu göz önüne alındığında bıçağı rastgele savurduğunun anlaşılması, sanığın, yere düşen katılana yönelik eylemini devam ettirme ve ölüm neticesini alma imkânı varken olay yerinden kaçarak gitmesi karşısında; sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya dönük olduğu ve eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.)

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklanan bilgi ve belgeler ile benzer olaylarda benimsenen içtihatlar ışığında somut olayımıza baktığımızda;

Sanık ile katılan ... ile arasında doğrudan doğruya husumet bulunup bulunmadığının dosya içeriğinden anlaşılamamış olması, son derece etkili ve içerisinde çok sayıda mermi bulunan vahim nitelikte ki silah ile oldukça yakın mesafeden bizzat katılanın beyanına göre bir kez ateş açan sanığın , ciddi bir engel bulunmamasına karşın, katılana karşı ateş etmeyi sürdürmeyerek olay yerinde bulunan asıl hedefinde olan ..., ... ve ... ’e ateş etmiş olması ve itiraza konu eylemde yakın mesafeden çok daha hayati bölgelere ateş etme imkanı bulunduğu halde bacak gibi birince derecede hayati olmayan bölgenin hedeflenmiş olması karşısında; katılana karşı öldürme kastının bulunduğu hususundaki şüphenin yenilemediği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Zira katılan ... bütün aşamalarda, sanığın 4-5 metre mesafeden ayağını hedef alarak bir kez ateş ettiğini beyan eylemiş, bu beyanın aksine herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Eylemin sübutu konusunda en küçük şüpheyi sanık lehine değerlendirmek suretiyle yerleşik uygulamaya dönüştüren Yüksek Mahkemenin eylemin niteliğinin belirlenmesinde şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanmasına izin vermesi asla beklenemez. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun, sırf silahın vahametini dikkate alarak, öldürme kastının var olacağı şeklindeki görüşünün, gerek ceza genel kurulunun, gerekse özel dairelerin bu güne kadar yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatları ile kanaatimizce çelişeceği gibi beşeri herhangi bir gücün, insanın zihninden geçeni bilmekte yetersiz kalacağı gerçeğinden hareketle, somut olayın özelliğine göre sanığın, olay öncesi, sırası ve sonrasındaki bütün davranışların değerlendirilmesi suretiyle eylemin niteliğinin belirlenmesi yönteminin sadece silahın özelliğine hasredilmesi anlamına gelir ki, böyle bir yöntem ile ulaşılan sonucun bütün çağdaş anayasaların temelini teşkil eden hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zira vahim silah ile hedeflediği sonuca çok daha kolay bir şekilde ulaşma olanağı bulunan sanığın hayati tehlikeye dahi neden olmayan yaralama ile sonuçlanan eylemde silahın ölümcül özelliğini kullanmaması nedeniyle yaralama kastıyla hareket ettiği ya da en aleyhe yorumla dahi bu hususun son derece şüpheli kaldığı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıkken, TCK’nın 35 maddesi uyarınca sanığın açığa çıkan davranışlarından ziyade sırf silahın özelliğinden dolayı öldürme kastının bulunduğunun kabul edilmesi yukarıda örnek olarak özetlenen içtihatlar ile çelişeceği gibi ceza hukukunun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan “şüpheden sanık yararlanır” ilkesine de aykırı olacağı açıktır

. Nitekim asıl hedefinde olan kişileri olay mahallinde gören sanığın, bütün dikkatini onlara yönelterek ikisini öldürmesi, birisine yönelik eylemini de engel sebep yüzünden tamamlayamaması, itiraza konu eylemde yaralama kastıyla hareket ettiğine en azından karine teşkil edecek, aksi ispatlanamayan karinenin aleyhe yorumlanması da yorum prensiplerine aykırı olacaktır.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere; katılan ile aralarında doğrudan doğruya öldürmeyi gerektirmeyen husumet bulunmamasını karşın, sırf önceki olayların etkisiyle aralarında husumet bulunan şahısların yanında yer aldığı için son derece etkili silahla oldukça yakın bir mesafeden katılanın ölümcül nahiyeleri yerine bacağına bir el ateş etikten sonra, bundan sonraki atışları gerçek hedefindeki kişilere yönelterek iki kişiyi öldürüp, bir kişiyi de engel neden yüzünden yaralarken, inceleme konusu eylemde katılan ...’u hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaralayan sanığın olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışlarını birlikte değerlendiren yerel mahkemenin toplanan deliler ışığında sanık hakkında kasten adam yaralamak suçundan verdiği mahkumiyet kararının yerleşik içtihatlara ve Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun benzer olaylardaki içtihatlarına uygun olmasına karşın, somut olayımızda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun adı geçen sanık hakkında kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle direnme kararının bozulmasına ilişkin kararının Yüksek Yargıtayın çeşitli dairelerinin yerleşik içtihatlarına ve Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun kendi içtihatlarına aykırıcı olacağı, böyle bir durumun, kanun önünde eşitlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Bütün ihtimalleri değerlendirmek zorunda olan mahkeme tarafından sanığın öldürme kastıyla hareket ettiği belirlenememiştir. Toplanan delillere ve yerleşik uygulamalara göre sanık hakkında kasten adam yaralamak suçundan verilen mahkumiyet kararının onanması," düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurul üyesi ise; sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1-Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

2- Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2017 tarihli ve 395-234 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1640, Karar No: 2013/1760, Tarih: 07.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/1640 E.  ,  2013/1760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma ( konut dokunulmazlığını ihlal, güveni kötüye kullanmak, bıçakla tehdit)

HÜKÜM : 1- Konut dokunulmazlığını bozma suçundan beraatına,

Yağma suçundan dava açılmışsa da sanığın eylemi güveni kötüye kullanmak ve bıçakla tehdit suçlarını oluşturduğundan;

2- Güveni kötüye kullanmak suçundan şikayet yokluğu nedeniyle CMK.nın 223/8.maddesince davanın düşürülmesine,

3- Sanık ...'in bıçakla tehdit suçundan eylemine uyan : a) Mağdur İlker Dursun'a karşı 5237 sayılı TCK'nın 106/1-son cümle yollamasıyla TCK.nın 106/2-a, 62, 53/1-a-b-c-d-e.maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

b) Mağdur Nevim Yiğit'e karşı 5237 sayılı TCK'nın 106/1-son cümle yollamasıyla TCK.nın 106/2-a, 62, 53/1-a-b-c-d-e. maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınan İlker Dursun'un cep telefonunu rızasıyla aldıktan sonra, telefonun kendilerine geri verilmesini isteyen yakınanlara vermediği, yakınanların ısrarla telefonun iadesini istemeleri üzerine, üzerinde taşıdığı bıçağı kendilerine göstererek telefonu vermeden olay yerinden uzaklaştığının anlaşılması karşısında; eylemin bir bütün olarak yağma suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde tehdit suçundan uygulama yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, 07.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7086, Karar No: 2023/2217, Tarih: 11.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/7086 E.  ,  2023/2217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/279 Esas, 2015/32 Karar

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında çocuğun kaçırılması ile alıkonulması suçundan dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve sanık müdafii tarafından bu kararla ilgili olarak yapılan itiraz üzerine Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 23.02.2015 günlü, 2015/40 D. İş sayılı ilamı ile vâki itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 12.11.2014 tarih ve 2014/16738 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 10.02.2015 tarihli ve 2014/279 Esas, 2015/32 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu çocuğun rızası ile alıkonulması suçu kabul edilerek bu suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın cebir yolu ile mağdureyi arabanın arka koltuğuna oturtup zorla öptüğünü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası gereğince cezalandırılması gerektiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesi gereğince verilen cezanın alt sınırdan verildiğini ve kararın bu yönüyle de hatalı olduğunu ve sair temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesi; "...Sanık savunması ve mağdurun anlatımları ile de sabit olduğu üzere; sanık ... ile olay tarihi itibariyle 15 yaşını tamamlamış olupta 18 yaşını doldurmamış bulunan mağdure ...nin sevgili niteliğinde arkadaş oldukları, sanık ile mağdurenin olay günü okul çıkışında buluşma konusunda anlaştıkları, bu anlaşma doğrultusunda sanığın 42 \*\*\* \*\* plakalı vasıtasıyla okul çıkışı vakti mağdurenin eğitim gördüğü Öztekinler isimli lisenin önüne geldiği, okuldan çıkan mağdure ile sanığın bu şekilde buluştukları, mağdurenin kendi rızası ile sanığın aracına bindiği, böylece araçta mağdure ile sanığın Konya İl merkezinde bulunan İsmail Kaya caddesi Özalkent civarındaki A... Petrol karşısında bulunan koruluğa gittikleri, bu koruluğa geldiklerinde sanığın aracını parkettiği, sanık ile mağdurenin aracın arka yolcu koltuklarına geçip, oturdukları, burada sanığın mağdurenin elinden tutup mağdureyi öpme ile sınırlı kalacak şekilde mağdureye yaklaştığı, ancak aradaki bu birlikteliğin cinsel ilişki boyutuna (organ sokma boyutuna) ulaşmadığı anlaşılmış olmakla; her ne kadar mağdure aşamalardaki beyanında koruluğa geldiklerinde sanığın kendisini zorla aracın arka koltuğuna geçirdiğini ve istemediği halde sanığın kendisini öptüğünü belirtmiş ise de; mağdure ile sanığın daha evvelden sevgili niteliğinde arkadaş olmaları, mağdurenin kendi rızası ile sanıkla buluşması, rızası ile sanığın aracına binmesi, rızasıyla koruluk alana gitmesi, diğer şikayetçiler ... ile Muhammed'in tepkileri nedeniyle olayın karakola intikal etmesi ve mağdurenin bu şekilde beyanda bulunmak zorunda kalması, ayrıca mağdurede her hangi bir darp ve cebir izi yahutta lezyonu bulunmadığına dair hekim raporu karşısında cinsel ilişki

boyutuna varmayan el tutma ve öpüşme şeklinde gerçekleşen fiilin cebir tehdit veya hileye dayandığının

kesin deliller ile sabit olmaması karşısında; şüpheden sanık yararlanır ilkesi de göz önünde bulundurularak sanığın yüklenen cinsel istismar suçundan dolayı 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar vermek gerektiği sonuç ve kanaatine oy birliği ile varılmıştır.