muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16695, Karar No: 2015/2084, Tarih: 12.02.2015

2- Dava konusu taşınmazlardan 108 ve 805 parsellere değer biçen 20/06/2012,04/09/2012 tarihli ve 31/01/2013 havale tarihli raporlarda ayrıca idare ile davalılar arasında düzenlenen "anlaşmazlık tutanaklarında" farkı m2 değerleri tespit edildiğinden, bu değerler arasındaki çelişkinin giderilmesi için ek rapor alınarak; ek rapor ile çelişkinin giderilememesi halinde ise taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için 1. bozma bendindeki ayrıntılarda gözetilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Dava konsu 108 parsel açısından; Aynı köyde bulunan bitişik 109 parsel sayılı taşınmaz için açılan davada Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/186 esas, 2014/155 sayılı kararıyla Nisan 2012

Dava konsu 805 parsel açısından;aynı köyde bulunan yolun karşısındaki komşu 82 parsel sayılı taşınmaz için açılan davada Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/224 esas, 2014/21 sayılı kararıyla Nisan 2012 itibari ile 578-TL metrekare birim fiyatı belirlenmiş ve bu fiyat da Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiştir.

Bu itibarla dava konusu 108 ve 805 parseller ile bahsedilen dosyalardaki taşınmazların Şehir halihazır haritasında konumları işaretlettirelerek, hem birbirlerine ve hem de en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına, olan uzaklıkları belirlenip işaretlettirildikten sonra,numarası belirtilen dosyadaki bedellerden ayrılma nedeni hususunda bilirkişi kurulundan rapor alınıp hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

4-Dava konusu 805 parselin kamulaştırmadan arta kalan kısmının yüzölçümü ve geometrik durumunun gözetildiğinde tüm bedeline hükmedilmesi gerekirken % 80 değer azalışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre eksik bedele hükmedilmesi,

5-Davalılar F.. E.. ve A.. A..'ın da 805 parsel sayılı taşınmazda pay sahibi oldukları gözetilmeden sadece davalı S.. L.. payını hesaplan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınarak eksik bedele hükmedilmesi,

6-Dava konusu 108 ve 805 parsel numaralı taşınmazlar üzerindeki yapı ve ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden eksik bedele hükmedilmesi,

7-Dava konusu taşınmazlardaki haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedellere yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

8-773 parselin kamulaştırmaya konu kısmının yüzölçümü hükümde belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturacak şekilde terkin hükmü kurulması,

9-Dava tarihinin karar başlığında hatalı yazılması,

Kabule göre de;

6-Dava konusu 108 ve 805 parsel numaralı taşınmazlar üzerindeki yapı ve ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden eksik bedele hükmedilmesi,

7-Dava konusu taşınmazlardaki haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedellere yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

8-773 parselin kamulaştırmaya konu kısmının yüzölçümü hükümde belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturacak şekilde terkin hükmü kurulması,

9-Dava tarihinin karar başlığında hatalı yazılması,

Kabule göre de;

10-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, dava tarihinden sonra açılan acele el koyma dosyasında bloke edilen bedellere acele el koyma bedelinin bloke edildiği tarihe kadar yasal faiz yürütülmesi gerektiğinin düşünülmemesi ve tüm kamulaştırma bedelleri acele el koyma dosyalarında bloke edildiğinden bakiye bedel kalmadığı halde acele el koyma dosyasında yatrılan bedellerden bakiye kalan miktarlar varmış gibi infazda tereddüt oluşturacak şekilde bu miktarlarada karar tarihine kadar faize hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25727, Karar No: 2013/1790, Tarih: 24.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/25727 E.  ,  2013/1790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmancık İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo takibine konu edilen senetteki imzaya itiraz üzerine yapılan yargılama sonunda, mahkemece imzanın borçulun eli ürünü olmadığının ispat edilemediğinden bahisle istemin reddine karar verilmiştir.

İİK.nun 170/3.maddesinde, inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu "anlaşılırsa" itirazın reddine karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Somut olayda Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 09.01.2012 tarihli raporda, inkar edilen imzanın borçlu A. Y.'nın eli ürünü olduğunu gösterir nitelikte ve yeterlilikte bir bulgu saptanmadığının açıklandığı görülmektedir. Bu durumda yasada öngörülen "inkar edilen imzanın borçluya ait olduğunun anlaşılması" koşulu gerçekleşmemiştir. Senetteki imzanın borçluya ait olduğunu ispat külfeti, senet elinde olup takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir. (HGK'nun 26.04.2006 tarih ve 12-259/231 Sayılı kararı.)

Açıklanan nedenlerle mahkemece borçlu itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Ayrıca, borçlu vekilinin yalnızca imzaya ve yetkiye ilişkin itirazı hakkında karar verilip, dava dilekçesinde yer alan faize ilişkin itirazı hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş ise de, bu husus bozma nedenine göre temyiz incelemesi konusu yapılmamıştır.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8072, Karar No: 2020/273, Tarih: 14.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8072 E.  ,  2020/273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : TAVŞANLI İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4744, Karar No: 2023/5357, Tarih: 06.11.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/4744 E.  ,  2023/5357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1992 E., 2022/713 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/211 E., 2021/254 K.

Taraflar arasındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 ... Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu muhdesatın bulunduğu Bursa ili, İnegöl ilçesi, Mesudiye Mahallesi 1650 ada 11 parsel ile 1650 ada 12 parsel ... taşınmazlar hakkında alınmış kamulaştırma kararı olup olmadığının ilgili yerden sorulması ve gelen evrakların dosyaya eklenmesi gerektiği belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen eksikliğin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21153, Karar No: 2015/11034, Tarih: 22.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/21153 E.  ,  2015/11034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2012/677-2013/518

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; dava dışı konut sigortası poliçesi ile sigortalı taşınmazın, davalının, sigortalı binanında bulunduğu apartman çatısına müdahale etmesi, taşan kısımlarını kesmesi ancak çatı tadilatı sırasında yağan şiddetli yağmurlar sırasında davalının gerekli önlemi almaması sonucu sigortalı taşınmazda ve eşyalarda hasar meydana geldiğini belirterek Gemlik İcra Müdürlüğünün 2011/1946 esas sayılı dosyasına yapılan itirazın iptali ile takibin devamına; %40' dan az olmamak üzere icra inkar tazminatını talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4336, Karar No: 2012/18585, Tarih: 05.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/4336 E.  ,  2012/18585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (...) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/01/2011 gününde verilen dilekçe ile mavi kart olarak adlandırılan belgedeki soyadının tashihi istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 24/03/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 20/11/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalı ... temsilcisi ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/12/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu ve ilgili yönetmelik hükümlerine göre alınan mavi karttaki soyadının, boşanma ilamıyla oluşan yeni duruma göre uyarlanması talebine ilişkindir.

Mavi kartta yer alan bilgiler ilgilinin nüfus sicilindeki kayıt ve bilgilere dayanmaktadır. Davacı mavi kart aldıktan sonra boşanmakla 4721 sayılı TMK 173 gereği evlilikten önceki soyadını yeniden almıştır.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu 14/2 "Kaydın kapatılmasına ilişkin sebep ortadan kalktığında veya kaydın yeniden açılmasını gerektirecek yeni bir sebep ortaya çıktığında kayıt yeniden açılır. Kaydın açılmasından sonra kişisel durumda meydana gelmiş olan olaylar kişinin kaydına işlenir." hükmünü amirdir.

Davacının talebinin, 5490 sayılı kanun 36 ve 35. madde hükümlerine göre kabul edilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 05/12/2012
Yargıtay — Esas No: 2007/265, Karar No: 2008/57, Tarih: 25.03.2008

Ceza Genel Kurulu 2007/4.MD-265 E., 2008/57 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/4.MD-265 E., 2008/57 K.**

**- GÖREVDE YETKİYİ KÖTÜYE KULLANMAK

- KAMU GÖREVLİSİNİN HAKSIZ ÇIKAR ELDE ETMESİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 257 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık G..... B....’in görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan beraatine ilişkin olarak Yargıtay 4. Ceza Dairesinden verilen 20.09.2007 gün ve 16-39 sayılı hükmün Yargıtay Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “

“hükmün bozulması”

” görüşünü içeren 19.11.2007 gün ve 92 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Davanın konusu, Niğde Valisi sanık G..... B....’in, Y.... G.. isimli kişiye Yönetmeliğe aykırı olarak silah taşıma ruhsatı verdiği, böylece bu kişiye menfaat sağladığı, bu suretle de yetkisini kötüye kullandığı iddiasından ibarettir.

İncelenen olayda;

Y.... G.. isimli kişi 09.06.2000 tarihinde Konya Valiliğinden silah bulundurma izni almış, daha sonra 10.06.2002 tarihinde yeniden aynı Valiliğe başvuruda bulunup ruhsatının can güvenliği nedeniyle taşıma iznine dönüştürülmesini talep etmiş, ancak bu isteği anılan Valilikçe 27.12.2002 günlü kararla reddedilmiştir. Adıgeçen kişi bu kez 21.07.2003 tarihinde Niğde Valiliğine dilekçe ile başvuruda bulunarak, doğduğu ve nüfusa kayıtlı olduğu yer olan Niğde İli, Bor İlçesi, Karanlıkdere Kasabası’nda oturduğunu, can güvenliğinin tehlikede olduğunu belirterek silah taşıma izni verilmesi isteminde bulunmuştur. Başvuru nedeniyle gerekli belgelerin tamamlanması için yapılan çalışmalar sırasında jandarma tarafından düzenlenen 14.08.2003 tarihli tutanakta, ilgilinin Karanlıkdere Kasabası’nda ikamet ettiği, ekonomik durumunun iyi olduğu, hurdacılık yaptığı, işi, sosyal, ekonomik ve mesleki faaliyeti ya da bulunduğu yer ve zaman itibariyle can güvenliğinin ciddi ve harici tehdit ve tehlikelere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olduğu (günlük nakit akışının fazla olması gibi) belirtilmiş, ancak 01.09.2003 günlü Vali Olur’u ile bu istemi reddedilmiştir. Daha sonra 24.05.2004 tarihinde adıgeçen aynı gerekçe ile yeniden silah taşıma izni verilmesi isteminde bulunmuş, iki başvurusu arasında bir yıldan az süre bulunduğu için rutin uygulama doğrultusunda önceki dosya üzerinden işlem yapılarak güncel bazı belgelerin ilavesiyle yetinilmiş ve bu suretle düzenlenen silah izni dosyası İl Jandarma Komutanlığının Valiliğe hitaben yazdığı üst yazı ile onaya sunulmuştur. Üst yazıda, “

“bu güne kadar hayatının tehlikede olduğuna dair adli, idari ve zabıta makamlarına müracaatının bulunmadığı, ciddi ve harici bir tehdit ya da tehlikeye maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olduğuna dair herhangi bir bilgi ya da belgeye rastlanılmamış olup, silah taşıma ruhsatı verilmesinin uygun olmadığı değerlendirilmektedir”

“bu güne kadar hayatının tehlikede olduğuna dair adli, idari ve zabıta makamlarına müracaatının bulunmadığı, ciddi ve harici bir tehdit ya da tehlikeye maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olduğuna dair herhangi bir bilgi ya da belgeye rastlanılmamış olup, silah taşıma ruhsatı verilmesinin uygun olmadığı değerlendirilmektedir”

” biçiminde görüş belirtilmesine karşın sanık Niğde Valisi G..... B....’in 25.05.2004 tarihli olur’u ile adıgeçene silah taşıma izni verilmiştir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasası’nın 240. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, görevde yetkiyi kullanma suçu, mevzuata aykırı davranmakla oluşan, genel kasıtla işlenebilen bir suç iken, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasası’nın 257. maddesinde yapılan düzenleme ile, “

“görevin gereklerine aykırı hareket etme”

”, diğer bir deyişle yasa ve idarenin diğer düzenleyici işlemlerine salt aykırı davranma bu suçun oluşumu için yeterli görülmemiş, “

“kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olma ya da haksız kazanç sağlanmış olması”

” gibi öğelerden birinin de gerçekleşmiş olması aran¬

¬mıştır. Şu halde, öncelikle sanığın görevinin gereklerine aykırı davranıp davranmadığının saptanması gerekmektedir. Görevin gereğine aykırı davranış, Anayasa, yasa ve düzenleyici işlemlerle kamu görevlisine tanınan yetkinin aşılması, bunlarda öngörülen koşullara uyulma¬

¬ması, takdir hakkının amaç dışı kullanılması ve benzeri biçimlerde gerçekleşebilir. Takdir yetkisinin, dinî ve siyasî mülahazalarla ya da husumet, intikam alma, çıkar sağlama, zarar verme ve benzeri düşüncelerle kötüye kullanılması gibi haller görev gereğine aykırı davranış oluşturabilirse de, salt takdir hakkının yanlış kullanılmış olması yetkinin kötüye kullanılması olarak kabul edilmemelidir.

Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin değişik 7/a. Maddesinde; “

“İl Valileri; a) Yaptıkları iş, sosyal, ekonomik, kültürel ve mesleki faaliyetleri ya da bulundukları yer ve zaman itibarıyla can güvenliklerinin ciddi ve harici tehdit ve tehlikelere maruz kalacağı kuvvetle muhtemel olduğu anlaşılan Türk vatandaşları ile karşılıklılık esasına göre ülkemizde çalışma ve ikamet izni sahibi yabancı uyruklu şahıslara talepleri halinde silah taşıma ruhsatı verebilir.”

” hükmü mevcut olup, yine aynı Yönetmeliğe göre, (a) bendinde geçen bu şahısların can güvenliklerinin ciddi ve harici tehditlere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olup olmadığı hususu Valiler tarafından takdir edilecektir.

” hükmü mevcut olup, yine aynı Yönetmeliğe göre, (a) bendinde geçen bu şahısların can güvenliklerinin ciddi ve harici tehditlere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olup olmadığı hususu Valiler tarafından takdir edilecektir.

Görüldüğü gibi, talepte bulunanın can güvenliğinin ileride ciddi tehdit ve tehlikeye maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olması gerekmektedir. Bu ihtimalin kuvvetli olup olmadığının takdiri Vali’ye aittir. Vali bu takdirini oluştururken, taşıma izni isteyenin işini, toplumdaki yerini, ekonomik durumunu, kültürel ve mesleki faaliyetlerini gözetecektir. Somut olayda, İl Jandarma Komutanlığının üst yazısında, ilgilinin can güvenliğinin ciddi tehdit altında kalacağı konusunda kendilerine herhangi bir belge ve bilgi ulaşmadığından söz edilmekte ise de, bu değerlendirme, jandarma görevlilerince düzenlenen tutanakla çelişmektedir. Ayrıca, İl’de Devlet’i temsil edip kolluk görevlilerinin amiri durumunda olan ve Yönetmelik gereği ilgilinin can güvenliğine yönelik tehdidin kuvvetle muhtemel olup olmadığını takdir yetkisi kendisine tanınmış olan Vali yönünden bağlayıcılığı da bulunmamaktadır. Kaldı ki, kişinin can güvenliğinin tehlikeye maruz kaldığı hususunda kolluk kuvvetlerine önceden yapılmış bir başvuru veya bu hususta ulaşan bir bilginin mevcut olması da, geleceğe yönelik ciddi ve harici tehlikenin saptanmasında tek başına kullanılabilecek bir ölçüt değildir. Zira, yapılacak asılsız ihbarlar veya uydurma tehdit mektupları ile bu husustaki alt yapının kolaylıkla hazırlanması mümkündür. Somut olayda, talepte bulunanın ekonomik durumunun iyi olması, ticaretle uğraşması ve günlük nakit akışının fazla olması nedeniyle can güvenliğinin tehdit ve tehlikeye maruz kalacağı değerlendirilip kendisine silah taşıma izni verilmiştir. Bu gerekçe, oluşturulan silah dosyasındaki belgelerle de uyumlu bulunmaktadır. Bu durumda takdir hakkının kötüye kullanıldığından söz edilemez.

Öte yandan, Vali’ler ancak, görev yaptıkları il’de oturan kişilere silah taşıma izni verebilirler. Y.... G.. isimli kişinin başvurusu nedeniyle oluşturulan silah izin dosyasında mevcut olan ve muhtar ile kolluk tarafından düzenlenmiş bulunan belgelerde, bu kişinin Niğde, Bor, Kalkandere Kasabasında doğduğu ve aynı Kasaba’da oturduğu belirtilmektedir. Dolayısıyla, adı geçene bu belgelere dayalı olarak silah taşıma izni verilmiş olmasında da yasa ve yönetmeliğe aykırı bir yön bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet savcısının temyiz itirazının reddine, sanığın, 5271 sayılı CYY’nın 223/2 a ve c maddelerine uygun mahiyetteki beraatine ilişkin hükmün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi O.... K....;