muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14074, Karar No: 2012/24907, Tarih: 07.12.2012

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden yeniden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırmaları yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1300, Karar No: 2017/5315, Tarih: 20.06.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/1300 E.  ,  2017/5315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1) 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 4/a-2 maddesinde atılı eylemin müeyyidesi adli para cezasını, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/5. maddesinde ise hürriyeti bağlayıcı cezanın yanında adli para cezasını da içermekte olduğu; kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesi gereğince adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi halinde verilen sonuç ceza itibariyle 5607 sayılı Yasa'nın sanık lehine olabileceği gözetilerek olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ile suç tarihinden sonra 31.03.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun ilgili bütün hükümleri uygulanarak elde edilecek sonuçların birbiriyle karşılaştırılması ve karar yerinde tartışılması suretiyle lehe olan yasanın belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken denetime olanak verecek şekilde bu husus tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ve hapisten çevrili adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezası arasında ayrım yapılmadan, ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

3) Sanıklar hakkında bireysel kaçakçılıktan hüküm kurulduğu halde adli para cezasının müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu itibarlarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.06.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2911, Karar No: 2020/796, Tarih: 13.02.2020

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2019/2911 E.  ,  2020/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

FERİ MÜDAHİL : Sosyal Güvenlik Kurumu Vek. Av. ...

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Davacı İstemi:

Dava, 1981-1982 ve 1982-1983 yılları arasında davalı spor kulübü bünyesinde çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı ... Belediyespor Kulübü Gençlik ve Spor Kulübü Derneği vekili, davacının taleplerinin 506 sayılı Kanun'un 79/10.maddesi ve diğer hükümlerine göre 5 yıllık hak düşürücü süreye uğradığını, davacının iddia ettiği dönemlerde çalışmasının olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Başkanlığı vekili, 506 sayılı Kanun'un 79/8.maddesine göre 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, Kurumun fer'i müdahil olduğundan dava masrafları ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

İlk derece mahkemesince ; “.... tüm dosya kapsamı dikkate alınarak; davacının davalı ... Spor Külübü nezdinde 24/10/1979 - 30/06/1980 ve 08/07/1981 - 29/06/1983 tarihleri arasında çalıştığı ancak dava dilekçesi ile 1981 - 1983 tarihleri arasındaki süreyi dava konusu ettiği talepten fazlasına hükmedilemeyeceği dikkate alınarak” gerekçesiyle

“Davacının davasının KISMEN KABULÜ İLE;

Davacı ... Tc kimlik numaralı ...'ın ... Spor Kulübü'ne ait ... sayılı işyerinde, 08/07/1981-29/06/1983 tarihleri arasında 712 gün, günün asgari ücreti üzerinden çalıştığı ve bu çalışmasının davalı kurum ...' ya bildirilmediğinin TESPİTİNE,” karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu;

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı ... Belediyespor Kulübü Gençlik ve Spor Kulübü Derneği vekili, 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu beyanla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı Kurum vekili, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, Kurumun davalı sıfatının kaldırılarak fer'i müdahil konumunda olması gerektiğini, Kurumun yargılama giderlerinden müteselsil sorumlu tutulmasının yasaya aykırı olduğunu, tanık anlatımlarını destekleyici yazılı belgeler olmadan eksik araştırma ve eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu beyanla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince ''... davalıya ait ... sicil numaralı işyerinden 24.10.1979 işe giriş tarihli bildirge mevcut ise de, dava dışı 20415 işyeri sicil numaralı... Gençlik Kulubü tarafından 1979/3 dönemi 90 gün, 1980/3 döneminde 30 gün sigortalılık bildirimi bulunduğu ve 30.07.1980 tarihinde çıkışının verildiği, dönem bordrolarında ismine rastlanmadığı, 506 sayılı Yasa'nın 79/10.maddesi gereğince 1981-1982, 1982-1983 yıllarının sonundan itibaren 5 yıllık hak düşürücü sürenin dolmasından önce davanın açılması gerektiği, davanın açıldığı 30.12.2013 tarihi itibariyle 5 yıllık hak düşürücü sürenin fazlasıyla geçtiği; sonuç itibariyle 1981-1982, 1982-1983 yılları kapsayan döneme ilişkin çalışma iddiası yönünden, bildirimi yapılmayan günlerin tespiti istemini içeren davanın hak düşürücü süre geçirilerek açıldığı belirlenmekle, mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.” gerekçesiyle

“Davalı ... Belediyespor Kulübü Gençlik ve Spor Kulübü Derneği ve davalı ... Başkanlığı vekilinin istinaf başvurularının Kabulü ile; ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nin 29.11.2016 tarih, 2013/756 Esas ve 2016/935 Karar sayılı kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2 maddesi uyarınca KALDIRILMASINA,

1-) Hak düşürücü süre nedeniyle davanın REDDİNE, ” karar verilmiştir.

E)Temyiz:

Davacı vekili “... Spor Kulübü tarafından ...’ya sunulan 24.10.1979 tarihli işe giriş bildirgesi mevcuttur. Türkiye Futbol Federasyonu tarafından onaylanan 23.10.1979 başlangıç tarihli ve 08.07.1981 başlangıç tarihli Tek Tip Profesyonel Futbolcu Kira Sözleşmeleri ile müvekkilin... Gençlik Kulübü tarafından ... Spor Kulübü’ne kiralandığı açıktır. - Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin 2014/11563 E., 2015/7549 K., sayılı 08.04.2015 tarihli içtihadı uyarınca; “davalı Spor Kulübünce davacı adına 05.07.1998-01.02.1999 tarihleri arasında Kurum’a yapılmış hizmet bildirimi ve dava konusu dönemi kapsayan ve Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlığı’nca onaylı profesyonel futbolculuk sözleşmesi var iken, hizmet sürelerinin mahkemece hak düşürücü süre nedeniyle reddi doğru olmamıştır” gerekçeleriyle temyiz yoluna başvurmuştur

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, 1981-1982, 1982-1983 yılları arasında Ödemişspor Kulübünde futbolcu olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dava, 1981-1982, 1982-1983 yılları arasında Ödemişspor Kulübünde futbolcu olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olan bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği ya da çalıştıklarının Kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanun'un kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmasının konusu, sürekli kesintili mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenmeli, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve posta başı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı, tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun m.288 de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı, bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı, 506 sayılı Yasa'nın 3/B-D maddeleri ile 5510 sayılı Yasa'nın 6/a-c maddelerinde de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Öte yandan sigortalının mesleğine yönelik çalışma ve ispat koşulları ile hak ve yükümlülüklerini düzenleyen yasa ve diğer mevzuat hükümlerinin, çalışma olgusunun kanıtlanmasında gözönünde tutulması gerektiği de açıktır.

Türkiye Futbol Federasyonu Yönetim Kurulu kararıyla kabul edilen Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatı ile profesyonel futbolcuların transferleri, çalışma şartları ve kulüpler ile profesyonel futbolcuların hak ve yükümlülükleri belirlenmektedir.

Talimat, profesyonel futbolcuyu; bir kulüple yazılı sözleşme yapmış olan ve kendisine futbol faaliyetleri kapsamında yaptığı harcamalardan daha fazla miktarda ödeme yapılan kişi olarak tanımlamıştır. Bu tanımın dışında kalan tüm futbolcular amatör futbolcu kabul edilir ve profesyonel resmi lig ve kupa müsabakalarında oynayamazlar. Futbolcunun, bir kulüpte profesyonel veya amatör olarak oynayabilmesi için bağlı olduğu kulübü adına TFF nezdinde tescil edilmiş olması zorunludur. Profesyonel futbolcunun bir kulüp adına tescil edilebilmesi ve lisans verilebilmesi için kulübü ile sözleşme imzalaması ve tarafların bu sözleşmeyi TFF’ye tescil ettirmeleri zorunludur. Sözleşme, örneği TFF tarafından hazırlanan ve taraflarınca imzalanması ispat şekli açısından zorunlu olan tip profesyonel futbolcu sözleşmesi veya geçici transfer sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Aylık asgari ücret tutarının altında olmamak kaydıyla ücretin sözleşmede belirlenmesi de zorunludur.

Bunun yanında profesyonel futbolcunun sözleşme ile hizmet ilişkisi kurduğu kulübün; TFF Yönetim Kurulu tarafından kabul edilerek yürürlüğe giren TFF Futbol Kulüpleri Tescil Talimatına göre futbol dalında faaliyeti bulunan, mevzuata uygun olarak kurulmuş ve TFF tarafından tescil edilmiş dernek ve şirket niteliğinde olması gerekir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına ilk kez dava dışı 20415 işyeri sicil numaralı... Gençlik Kulubü tarafından 01.07.1979 tarihli işe giriş bildirgesi verildiği, 1979/3 dönemi 90 gün, 1980/3 döneminde 30 gün... Spordan sigortalılık bildiriminde bulunulduğu ve 30.07.1980 tarihinde çıkış verildiği, sonraki hizmetlerinin 1989/1 döneminde dava dışı başka işyerinden bildirildiği, 44439 işyeri sicil numaralı ... spor kulubünden verilen 24.10.1979 tarihli işe giriş bildirgesi ve Türkiye Futbol Federasyonu tarafından gönderilen sözleşme örneklerine göre, 08.07.1981-29.06.1983 tarihleri arasında ... Spor ile tek tip profesyonellik sözleşmesi ve 23.10.1979-30.06.1980 tarihleri arasında kiralayan ... Spor ile kiraya veren ... Gençlik Kulubü arasında davacının kiralandığına dair sözleşme bulunduğu, ... sicil numaralı ... Spor Klübü’nden verilen 1981/1-2-3 dönem bordrosunda yalnızca ...’in isminin bulunduğu, 1982-1983 yıllarında sigortalı bildiriminde bulunulmadığı, davalı kulübün 1970-2007 arası yasa kapsamında olduğu, davacının 12/11/1979-12/07/1981 arası askerlik yaptığı, ilk derece mahkemesince hüküm altına alınan süreyle askerlik süresinin 5 gün kadar çakıştığı, anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık, davacının 08.07.1981-29.06.1983 tarihleri arasında, ... Spor ile Türkiye Futbol Federasyonu tarafından onaylanmış tek tip profesyonellik sözleşmesinin varlığına rağmen, ... Spordaki bildirimin... Kulübünden yapılan bildirim nedeniyle kesintiye uğrayıp uğramadığı ve sonrasına ilişkin zamanaşımını kesen belge olmadığından davada hak düşürücü sürenin gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda; davacı adına dava dışı... Spor Kulübü tarafından 01/07/1979 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği ve... Spor Kulübü tarafından davacının davalı ... Spor Kulübüne kiralandığı, kira sözleşmesi gereği bu defa ... Spor Kulubünden 24.10.1979 tarihli işe giriş işe giriş bildirgesi verildiği, kulüpler arasındaki kira sözleşmesi nedeniyle davacının çalışmasının kesintiye uğramadığı, 08.07.1981-29.06.1983 tarihleri arasında Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlığı'nca onaylı profesyonel futbolculuk sözleşmesinin varlığı hususları birlikte değerlendirildiğinde hak düşürücü sürenin sözkonusu olmadığı,anlaşılmıştır.

Yapılacak iş; hak düşürücü süre nedeniyle reddolunan hizmet tespiti istemi yönünden işin esasına girerek dosyada yer alan tüm delilleri bir arada değerlendirmek ve sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmalıdır.

G)SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.