muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7197, Karar No: 2021/8288, Tarih: 15.06.2021

.02.2016 tarihli ek rapora göre, balkonun yapılması ile 3 metre olan direk mesafesinin 2.20 metreye indiği, T şeklindeki elektrik direği tellerinin T harfinin üst çizgisinin her iki yanından geçtiği ve binaya yakın olan taraftaki tellerin en az 50-80 cm elektrik direğinden uzaklaşacağı hususu da dikkate alındığında, sonuç olarak iletken telin yapıya uzaklığının en fazla 1.40-1.70 metre mesafede olacağının hesaplandığı, bu uzaklığın ise Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 44. maddesine göre, yüksek gerilim hattının 1 ile 36 kw gerilim verilmesi halinde, yapılara olan en az yatay uzaklığının 2 metre olması gerektiği hükmüne aykırı olarak yasal sınırın altında kaldığı, nitekim iki ayrı zamanda aynı yerde meydana gelen elektrik çarpması olayından sonra elektrik direğinin üst kısmına ekleme yapılarak, elektrik tellerinin binadan uzaklaştırılması, yapılan deplase işleminin yetersiz olduğunun göstergesi olduğunun tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında; hükme esas alınan 17.05.2015 tarihli bilirkişi kurulu heyet raporuna ek olarak elektrik mühendisi bilirkişiden alınan 11.02.2016 tarihli ek raporun oluş ve dosya kapsamına uygun olduğu, elektrik iletim hattı ötelemesini mevzuata uygun olarak yaptırılmamasında, deplase işiyle bizzat ilgilenen ve karar veren kişi olarak ... ... işletme şefi olan başmühendis sanık ... İncel’in kusurlu olduğu, teknisyen olan diğer sanıklara kusur yüklenemeyeceği, yüklenici firma ... elektrik firmasında sorumlu mühendis olarak görev yapan sanık ...'ın da elektrik iletim hattı ötelemesini mevzuata uygun olarak yaptırılmamasına herhangi bir itirazda bulunmaması nedeni ile kusurlu olduğu, Belediyenin görev ve sorumlulukları arasında elektrik hatları bulunmadığı, belediye fen sorumlusu sanık ...’nin elektrik işinden anlamadığı, direğin dikileceği yerin elektrik mühendisi olan sanıklar ... ve ... tarafından tespit edilmesi gerektiğinden, kusuru bulunmayan sanıkların beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.” şeklinde tespitlerin yer aldığı, bu iş kazası nedeniyle davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranının %91,00 olduğu ve davacının başkasının sürekli bakımına muhtaç durumda bulunduğu, aynı olay nedeniyle Kurum tarafından yapılan iş kazası tahkikatı sonucu düzenlenen inceleme raporunda olay bir iş kazası olarak nitelendirildikten sonra yüzdesel olarak kusur taksimatı yapılmamış ise de raporun 14. sayfasında davalılar ... Elektrik Dağ. A.Ş. ile onun alt işvereni ... şirketinin asli kusurlu oldukları yönünde değerlendirme yapıldığı, yine raporun 16. sayfasında ... Belediyesi, ... ve ... şirketileri hakkında 5510 sayılı yasanın 21/4. maddesinin uygulanması gerektiği yönünde görüş bildirildiği, ilk derece mahkemesince toplamda beş kez bilirkişilere kusur incelemesi yaptırıldığı, 12.09.2013 tarihli kusur raporunun iş kazasının meydana geldiği iş kolunda ehil olmayan Em. Trafik ve Mak. Müh

. sayfasında davalılar ... Elektrik Dağ. A.Ş. ile onun alt işvereni ... şirketinin asli kusurlu oldukları yönünde değerlendirme yapıldığı, yine raporun 16. sayfasında ... Belediyesi, ... ve ... şirketileri hakkında 5510 sayılı yasanın 21/4. maddesinin uygulanması gerektiği yönünde görüş bildirildiği, ilk derece mahkemesince toplamda beş kez bilirkişilere kusur incelemesi yaptırıldığı, 12.09.2013 tarihli kusur raporunun iş kazasının meydana geldiği iş kolunda ehil olmayan Em. Trafik ve Mak. Müh. tarafından düzenlediği, raporda kazalı %30, müteahhitin %70 kusurlu olduğu yönünde görüş bildirildiği, 02/12/2013 tarihli kusur raporunu iş güvenliği uzmanı sıfatı bulunmayan elektrik mühendisi bilirkişinin düzenlediği, raporun kusur raporu niteliği taşımadığı, raporda kusur taksimatı da yapılmadığı, 18/09/2014 tarihli raporda davacının %30, davalı ...’un %70 kusurlu oldukları, davalı ... Dağ. A.Ş’nin ise kusursuz olduğu yönünde görüş bildirildiği, 01/12/2014 tarihli raporda davacının %30, davalı ...’un %70, davalı ... Dağ. A.Ş. ile davalı belediyenin kusursuz oldukları yönünde görüş bildirildiği, mahkemece hükme esas alınan 20/06/2016 tarihli kusur raporunda ise davacının %20, davalı ...’un %70, davalı ... Dağ. A.Ş.‘nin %5, ... Elektrik Dağ. A.Ş.‘nin dava dışı taşeronu ... şirketinin %5 oranında kusurlu oldukları, davalı belediyenin ise kusursuz olduğunun belirtildiği, az önce açıklanan Yargıtay 12. Ceza Dairesi ilamı gerekçesinde oluşa uygun olduğundan bahsedilen 11.02.2016 tarihli ek kusur raporunda davacı kazalının tali, davalı ...’un işveren vekili olarak asli, ... Elektrik Dağ. A.Ş ... İşletme Şefi başmühendis ...’ın asli, taşeron ... şirketinin mühendisi ...’in tali oranda kusurlu olduklarının belirdiği anlaşılmaktadır.

İş kazalarından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davalarında zararlandırıcı olaya neden oldukları ileri sürülen kişi veya kişilerin kusur oranlarının kesin olarak tespiti hem maddi hem de manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi bakımından önem taşımaktadır. Zira maddi tazminat davalarında sigortalının veya hak sahiplerinin kazanç kaybının hesaplanmasında davacı veya hak sahibinin kendi kusuru oranında tespit olunan kazanç kaybından indirim yapılacağı gibi yine manevi tazminat davalarında hükmedilecek manevi tazminat miktarının takdirinde tarafların kusur durumu mahkemece öncelikle dikkate alınacaktır.

Somut olayda bilirkişi kusur raporları arasındaki çelişkinin giderildiğinden bahsedebilmek mümkün olmadığı gibi yapının mimari projesi tetkik edilmeksizin kusur raporları düzenlenmiş olması nedeniyle oluşa uygun olmayan değerlendirmeler içeren kusur raporları ve eksik inceleme ile sonuca ulaşıldığı açıktır.

Mahkemece yapılacak iş kazasının meydana geldiği inşaata ait yapı projesini dosyaya celp etmek, kazanın meydana geldiği balkonun mimari projeye uygun olarak yapılıp yapılmadığını diğer bir deyişle yapı sahibi tarafından projede olmayan balkonun inşa edilip edilmediğini veya projede bulunan balkonun projeye uygun olarak yapılıp yapılmadığını denetlemek, elektrik direğinin yeri değiştirilirken yapı projesinin dikkate alınıp alınmadığını belirlemek, projede balkon bulunup da direk yerinin değiştirilmesi esnasında projenin dikkate alınmadığının anlaşılması halinde sorumluların kimler oldukları belirlendikten sonra dosyayı tamamı iş kazasının meydana geldiği elektrik ve inşaat iş kollarında uzman iş güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetine tevdi ederek kusur raporu almak ve usuli kazanılmış hakları da gözeterek oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacı avukatı yararına takdir edilen 3.050,00TL. duruşma avukatlık parasının temyiz eden davalılara yükletilmesine, temyiz eden davalılar adına takdir edilen 3.050,00TL. duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3912, Karar No: 2007/7289, Tarih: 19.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/3912 E.  ,  2007/7289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davalı elindeki kutuların davacıya iade edileceğinin tabii bulunmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı Yargıtay’daki duruşmada vekille temsil olunmadığından vekâlet ücreti takdirine yerolmadığına, aşağıda yazılı bakiye 0,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7953, Karar No: 2020/4860, Tarih: 10.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/7953 E.  ,  2020/4860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin çelişkili beyanları, sanık savunması, tanık beyanları kapsamında röntgen çekimi konusunda uzman bir bilirkişi dinlenerek, sanığın eylemlerinin işinin gereği olup olmadığı, işinin gereği dışında bir eylemi var ise bunun net olarak tespitinden sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırmayla karar verilmesi,

Kabule göre de;

Zonguldak Verem Savaş Polikliniğinde röntgen teknisyeni olarak çalışan sanığın olay günü film çekimi sırasında mağdureye sarkıntılık suretiyle cinsel saldırıda bulunması eyleminde mağdure üzerinde kamu görevinden kaynaklanan nüfuzunun olmadığı, zira sanığın nüfuzunun bulunduğunun kabulü için görevinin mağdure üzerinde güç ve otorite oluşturması, bu otoritenin mağdurenin direncini kırması ve mağdurenin bu nedenle çekinerek karşı koyamamasının gerektiği, bunun gerçekleşmesi içinde sanığın görevinin mağdure yönünden zorunlu ve icbar edici nitelik taşımasının zaruri olduğu, dolayısıyla sadece görevinin sağladığı kolaylıktan faydalanarak eylemin gerçekleştirilmesi halinde nüfuzun kötüye kullanıldığının kabulünün mümkün olmadığı, esasen 5237 sayılı TCK'nın 102/3-b. maddesi gereğince yapılacak artırımın kamu görevinin, vesayet veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzun kötüye kullanılması haline münhasır olup dosya içeriğine göre mağdure üzerinde nüfuzu bulunmayan sanığın eyleminin aynı Kanunun 102/1-2. cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilmeden hakkında müsnet suçtan belirlenen temel cezanın TCK'nın 102/3-b. maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/200, Karar No: 2014/538, Tarih: 17.01.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/200 E.  ,  2014/538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmiş ve yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava akıl hastasına vasi tayinine ilişkindir. Türk Medeni Kanunu’nun 411. Maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.

Dosya kapsamı ve mahkemelerin ileri sürdüğü hususlar birlikte değerlendirildiğinde kısıtlı adayının adres kayıt sistemindeki adresi ... ’dır. Vasi adayı, ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.10.2011 tarihli duruşmasında, kısıtlı adayı ile birlikte ... adresinde ikamet ettiğini belirtmiş olduğundan, kısıtlı adayının bu adreste ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığı çözmekle yetkili mahkeme, ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’dir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, 6100 sayılı HMK’nun21 ve 22 maddeleri gereğince, ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkeme’sinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.01.2014 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2383, Karar No: 2024/10006, Tarih: 25.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2383 E.  ,  2024/10006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/979 Esas, 2020/371 Karar

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2019/979 Esas, 2020/371 Karar sayılı kararı ile hükümlü ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan hükmolunan 5 ay hapis cezasına ilişkin hükmün istinaf edilmeksizin 07.07.2020 tarihinde kesinlemesinin ardından, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine hükümlü hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2020 tarihli ve 2019/979 Esas, 2020/371 Karar sayılı ek kararı ile hükümlü hakkında, hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 62. maddeleri ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/57940 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

.”1-Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2020 tarihli ve 2019/979 esas, 2020/371 sayılı ek kararı yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 251. maddesinde yer alan, "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir" şeklindeki,

Geçici 5. maddesinde yer alan, "(1) Bu maddeyi ihdas eden Kanunla; ...c) 250 nci maddede düzenlenen seri muhakeme usulü ile 251 ve 252 nci maddelerde düzenlenen basit yargılama usulüne ilişkin hükümler, 1/1/2020 tarihinden itibaren uygulanır. d) 1/1/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" şeklindeki düzenlemeler ile,

Anayasa Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı kararı ile geçici 5. maddenin d bendinde yer alan “…kovuşturma evresine geçilmiş,…” ibaresinin aynı bentte yer alan “…basit yargılama usulü…” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Anayasa Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı kararı ile geçici 5. maddenin d bendinde yer alan “…kovuşturma evresine geçilmiş,…” ibaresinin aynı bentte yer alan “…basit yargılama usulü…” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Somut dosya kapsamında, sanığın mahkumiyetine konu suçun, 5271 sayılı Kanunu'nun 251. maddesi gereğince basit yargılama usulüne tabi olduğu, ancak kararın 25/06/2020 tarihinde verilerek 07/07/2020 tarihinde kesinleştiği, Anayasa Mahkemesi'nin 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı kararının 19/08/2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği, 1982 Anayasasının 153/5. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının geriye yürümeyeceği, anılan kararın kovuşturma evresinin ise iptal kararı yürürlüğe girmeden sona erdiği ve mahkemesince karar verildiği anlaşılmakla, yürürlük tarihinden önce hükme bağlanmış veya kesinleşmiş kararlar hakkında yeniden uyarlama yargılaması yapılamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde ek karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

2-Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli ve 2019/979 esas, 2020/371 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

2-Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli ve 2019/979 esas, 2020/371 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli kararıyla, sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildikten sonra süresinde teslim olmadığından bahisle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; denetim yükümlülüğüne uymayan sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin 31/12/2018 tarihli ve 2018/6320 esas, 2018/6342 sayılı kararında, söz konusu kararın kesinleşmesinden itibaren 2 gün içerisinde teslim olunmadığı takdirde firar suçundan soruşturma başlatılacağına yönelik hüküm kurulmasına karşın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A-8. maddesi gereğince infaz hakimlikleri tarafından verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararlarının tebliğinden itibaren iki gün içerisinde teslim olunmaması durumunda 5237 sayılı Kanun'un 292. maddesinde düzenlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşacağının belirtilmesi nedeniyle; hükümlünün teslim olması için kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının kesinleşmesine yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı halde, Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin 25/06/2020 tarihli kararında hükümlünün kararın kesinleşmesinden itibaren teslim olması gerektiğine yönelik hüküm kurulduğu, her ne kadar İnfaz Hakimliğinin kararındaki bu bölüm, 5275 sayılı yasanın 105/A-8. maddesindeki yasal mevzuat hükümlerine uygun değilse de, sanığa tebliğ edilen kararda " kesinleşmesinden itibaren" ibaresi bulunduğundan ve bu husus sanık açısından kazanılmış hak oluşturduğundan yasada belirtilen suçun oluşabilmesi için sanığa kararın kesinleşmiş olduğu hususunun tebliğinin gerektiği, zira sanığın İnfaz Hakimliğinin Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadeye yönelik kararının kesinleşip kesinleşmediğini veya hangi tarihte kesinleştiğini ve iki günlük teslim süresinin hangi tarihte başlayacağını bilmesinin mümkün olmadığı, bu açıklamalar ışığında Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin sanık hakkında vermiş olduğu Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iade kararının sanığa tebliğ edilmesine rağmen, dosyadaki bilgi ve belgelere göre kararın kesinleştiği hususunun sanığa tebliğ edildiğine ilişkin veriye rastlanılmadığından unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. (1) nolu kanun yararına bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. (1) nolu kanun yararına bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli kararıyla, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildikten sonra süresinde teslim olmadığından bahisle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; denetim yükümlülüğüne uymayan hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin 31.12.2018 tarihli ve 2018/6320 Esas, 2018/6342 Karar sayılı kararında söz konusu kararın kesinleşmesinden itibaren 2 gün içerisinde teslim olunmadığı takdirde firar suçundan soruşturma başlatılacağına yönelik hüküm kurulmasına karşın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un (5275 sayılı Kanun) 105/A-8. maddesi gereğince infaz hakimlikleri tarafından verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararlarının tebliğinden itibaren iki gün içerisinde teslim olunmaması durumunda 5237 sayılı Kanun'un 292. maddesinde düzenlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşacağının belirtilmesi nedeniyle; hükümlünün teslim olması için kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının kesinleşmesine yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı halde, Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin sözü edilen kararında hükümlünün kararın kesinleşmesinden itibaren teslim olması gerektiğine yönelik hüküm kurulduğu, her ne kadar İnfaz Hakimliğinin kararındaki bu bölüm, 5275 sayılı Kanun'un 105/A-8. maddesindeki yasal mevzuat hükümlerine uygun değilse de, hükümlüye tebliğ edilen kararda "kesinleşmesinden itibaren" ibaresi eklenmek suretiyle hükümlünün yanıltıldığı ve bu durumda da yasada belirtilen suçun oluşabilmesi için sanığa kararın kesinleşmiş olduğu hususunun tebliğinin gerektiği, zira sanığın İnfaz Hakimliğinin Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadeye yönelik kararının kesinleşip kesinleşmediğini veya hangi tarihte kesinleştiğini ve iki günlük teslim süresinin hangi tarihte başlayacağını bilmesinin mümkün olmadığı, bu açıklamalar ışığında Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin hükümlü hakkında vermiş olduğu Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iade kararının sanığa tebliğ edilmesine rağmen, dosyadaki bilgi ve belgelere göre kararın kesinleştiği hususunun kendisine tebliğ edildiğine ilişkin veriye rastlanılmadığından unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup Kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

A. (2) no.lu kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

A. (2) no.lu kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

Hükümlünün üzerine atılı hükümlü veya tutuklunun kaçması suçu 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesi gereğince basit yargılama usulüne tabi ise de; hükümlünün mahkumiyetine ilişkin Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli kararın, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararlarından önce verildiği ve kesinleştiği, 1982 Anayasa'sının 153/5. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ayrıca iptal kararlarının kovuşturma evresine geçilmiş ve hükme bağlanmış dosyalar ile sınırlı olarak verildiği, kesinleşmiş dosyalar açısından uygulanamayacağı, anılan kararın kovuşturma evresinin iptal kararı yürürlüğe girmeden önce sona erdiği, hükme bağlandığı ve kesinleştiği anlaşılmakla, yürürlük tarihinden önce hükme bağlanmış veya kesinleşmiş kararlar hakkında basit yargılama usulünün uygulanamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı ise de (A) bendinde belirtilen bozma nedenine göre bu husus inceleme dışında bırakılmıştır.

III. KARAR

A. (1) numaralı istem yönünden,

Gerekçe bölümün (A) bendinde belirtilen bozma nedenine göre; kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlardan (1) numaralı neden bakımından KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

A. (2) no.lu istem yönünden,

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2019/979 Esas, 2020/371 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, hükümlü hakkında mahkemece hükmedilen bu CEZANIN KALDIRILMASINA, infaz edilmemesine, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2024 tarihinde karar verildi.