muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14695, Karar No: 2017/4783, Tarih: 23.03.2017

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı işverenin ... mağazasında çalışmakta olan davacının çalıştığı ... ...’nın kapatılmasına karar verilerek bu durumun anılan mağazada çalışan tüm işçilere 03/07/2014 tarihinde duyurulduğu, bilahare davalı işyeri yetkililerinin kapatılacak olan mağazaya yönelik işçilerle kapatma sonrasında nakledilecekleri yer hususunda görüşmeler yaparak nakli kabul etmeyen işçiler dışındaki tüm işçileri ortak kararlaştırdıkları mağazalara naklettikleri, davacının da içinde bulunduğu 15 işçinin ise çalıştıkları ve kapatılan Ümraniye mağazası dışında başka bir mağazada çalışmayı kabul etmedikleri, tazminatlarının ödenerek çıkışlarının verilmesini istedikleri, işverenin nakli kabul etmeyen davacı işçi açısından TİS’in 14/D maddesinden kaynaklı yetkisini yine 14. Maddede belirlenmiş olan sınırlar çerçevesinde kullanarak İçerenköy mağazasına nakline karar verildiği, buna ilişkin tebligat yapılmak istenen işçinin tebligatı almaktan imtina etmesi üzerine bu defa aynı nakil yazısının 31/07/2014 tarihinde noter ihtarnamesi ile gönderildiği, noter ihtarnamesinin tebliğinden önce davacı işçinin işyerinde bir haftayı aşan süre ile işin durduğunu, bunun zorlayıcı neden olduğunu belirterek iş akdini haklı nedenle feshettiğine dair davalı işverenin noter ihtarnamesi gönderdiği, fesih yazısını alan davalı işverenin ise istifayı işleme koyarak davacının çıkışını bildirdiği, iş akdinin açıklanan nedenle son bulduğu, öncelikle davacı işçinin iş akdini feshederken dayandığı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenin faal olan işyerinde işin bir haftadan fazla süre ile durması haline ilişkin olup işyerinin kapatılmış olması nedeniyle işçinin işverenin başka bir işyerine TİS’ten kaynaklanan yetki ile nakledilmiş olması durumunun İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenle ilgisinin bulunmadığı ve sadece nakil işleminin tek başına işçiye fesih hakkı tanımadığı, Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre işverenin yönetim hakkı kapsamındaki nakil yetkisini dürüstlük kuralına uygun olarak kullanması gerektiği, nakil yetkisinin kötüye kullanıldığı hallerde işçinin bu durumu kabul etmediği, haklı fesih yapma hakkının bulunduğu, somut uyuşmazlık bakımından ise naklin çalışılan işyerinin işletmesel kararla kapatılması nedeniyle gündeme gelmiş olması, nakil yetkisinin de TİS’in 14. Maddesinde belirlenen sınırlar çerçevesinde kullanmış olması karşısında işverenin nakil yetkisini kötüye kullandığından söz edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan uyuşmazlık konularından birisi de davalı işverenin nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenerek iş akitlerinin sonlandırılmasının teklif edilip edilmediği, diğer bir ifadeyle bu durumda olan işçiler bakımından işverenin işçileri ikaleye davet edip etmediği hususudur. İkaleye davete en kuvvetli delil olarak gösterilen ve işyerindeki panoya asıldığı anlaşılan işveren yazısının ... ... şubesinin tasfiyesi aşamasında sırasıyla yapılacak işlemler bakımından açıklayıcı bir yazı olup bu yazının içinde bulunan “personelin alacaklarının ödenmesi (kıdem-ihbar-izin)” ibaresinin ikaleye davet olarak veya nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatı ödeneceği bakımından bir taahhüt olarak yorumlanması mümkün değildir. Nitekim işveren, Ümraniye şubesini kapattığı için açığa çıkan 110 işçinin tamamını nakletmeyip bir kısmını çıkartmayı tercih edebilecektir ki bu durumda olan işçiler bakımından kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesinin gündeme geleceği de açıktır.

Yukarıda açıklandığı üzere, ... ...’da çalışan davacı işçi, davalının aldığı işletmesel kararla bu mağazanın kapatılması sonrasında TİS’in 14. Maddesine uygun olarak kendisine teklif edilen İçerenköy mağazasında çalışmayı kabul etmeyerek iş akdini kendisi sonlandırmış olup, TİS’ e uygun olarak kullanılan nakli kabul etmeyen işçinin nakli gerekçe göstererek gerçekleştirdiği fesihte haklı olmadığının anlaşılması karşısında, kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7049, Karar No: 2019/10920, Tarih: 17.06.2019

**4. Ceza Dairesi         2017/7049 E.  ,  2019/10920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın sabıkasında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, CMK'nın 231/8. maddesine 6541 sayılı Yasa'nın 72. maddesiyle "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiş ise de, adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamın 6545 sayılı Yasa'nın 72. maddesinin yürürlük tarihinden önce kesinleşmesi ve engel oluşturmaması karşısında, sanık hakkında CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca, sanığın kişilik özellikleriyle duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılarak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken "sanığın sabıkasında hagb kararı olduğundan CMK'nın 231/8. maddesi gereğince yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği" şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Ancak;

2-TCK'nın 62. maddesi uygulanırken hesap hatası yapılması suretiyle 6 ay 7 gün hapis yerine, 5 ay 25 gün hapis olarak belirlenmesi sonucu TCK'nın 50/1-a maddesi gereği hapis cezası para cezasına çevrilirken, sonuç cezanın 3.740 TL yerine, 3.500 TL olarak eksik tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken1412 sayılı CMUK.nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13417, Karar No: 2018/5177, Tarih: 31.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/13417 E.  ,  2018/5177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 20/11/2000 -20/03/2012 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum, ... ve bir kısım davalılardan ... Vs. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılardan Kurum, ... ve bir kısım davalılardan ... Vs. vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı işverenlere yükletilmesine

31/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8425, Karar No: 2019/10061, Tarih: 30.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8425 E.  ,  2019/10061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında müştekiler ..., ..., ..., ... ve ...'ye yönelik hırsızlık suçundan verilen istinaf isteminin esastan reddine dair kararlara yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık hakkında müştekiler ..., ..., ..., ... ve ...'ye yönelik hırsızlık suçuna yönelik temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık hakkında müştekiler ..., ..., ... ve ...'e yönelik hırsızlık suçundan verilen istinaf isteminin esastan reddine dair kararlara yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğine ve sanığa ölçüsüz ceza verildiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Tüm dosya içeriğine göre; sanığın müşteki ...'e ait evden iki adet televizyon ve çeşitli eşyaları; müşteki ...'e ait evden... LCD televizyonu; müşteki ...'ya ait evden çarşaf ve pikelerin ve televizyona takılı receiverı; müşteki ...'in ikametinden 121 ekran ...marka televizyon, bir adet ... marka sebili çalması şeklinde gerçekleşen olayda, ...'e ait 37 ekran ...TV'nin temyiz dışı sanıklar ... ve ...'ın birlikte ikamet ettikleri evde, ...'ya ait...markalı receiver'ın sanıkların eşyaları sattığı spotçu ...'nın iş yerinde, müşteki ...'in ikametinden çalınan 121 ekran ... TV ve su sebilinin temyiz dışı sanık ...'nun ikametinde ele geçirildiğinin ve müşteki ...'ün zararının giderildiğine ilişkin 20/09/2018 tarihli dilekçesini hüküm tarihinden sonra olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında etkin pişmanlık koşullarının oluşmadığı, sanık hakkında alt hadden ceza tayin edildiği ve sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 30/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12539, Karar No: 2006/16645, Tarih: 21.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/12539 E.  ,  2006/16645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davacı ...’in kardeşi bulunan davalıya çeşitli tarih ve miktarlarda banka havaleleri ile toplam 13.721 DM’ yi borç olarak gönderdiklerini, davalının borcunu ödemekten kaçınması üzerine 12.10.1998 tarihinde gönderdikleri ihtar ile havale tarihlerine göre işlemiş 10.539 DM faiziyle birlikte 24.260 DM’nin ödenmesini istediklerini, davalının bu ihtara cevap vermemesi nedeniyle borçlu olduğunun kesinleştiğini ileri sürerek dava tarihine kadar işlemiş faiziyle birlikte toplam 24.486 DM’nin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davacıların S.S. ... ... Yapı Kooperatifine üye olarak daire satın aldıklarını, kendisine havale edilen paraları bu kooperatife davacılar adına üyelik aidatı olarak ödediğini, davacılardan borç almadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacıların muhtelif tarihlerde davalıya toplam 13.721 DM havale ettikleri, 12.10.1998 tarihli 7 ... süreli teyit mahiyetindeki ihtara davalının cevap vermemesi nedeniyle davalının temerrüde düştüğü ve borcun kesinleştiğinden bahisle 13.721 DM asıl alacak ve 10.765 DM işlemiş faiz toplamı 24.486 DM’nin tahsiline, asıl alacağa dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalıya banka havalesi ile gönderdikleri 13.721 DM paranın ödünç olarak gönderildiğini iddia ederek karz hukuki ilişkisine dayanmışlardır. Davalı ise, gönderilen paranın kendisine ödünç verilmediğini, davacılar adına kooperatif aidatı ödenmek üzere gönderildiğini bildirerek gerekçeli inkarda bulunmuştur. Bu durumda davacıların,

davalıya gönderdiği paranın ödünç olduğunu yasal delillerle ispat etmesi gerekir. Havale kural olarak bir ödeme vasıtası olup makbuzlarda borç olarak gönderildiğine dair bir kayıt bulunmadığından gönderilen paranın ödünç olduğunu ispata yeterli değildir. Davacıların 12.10.1998 tarihli ihtarlarında verdikleri süre içinde davalının cevap vermemiş olması ancak alacağın ispat edilmesi şartıyla faiz başlangıç tarihi açısından davalıyı temerrüde düşürür. Yoksa böylesine bir ihtara cevap vermeme, borcun kesinleşmesi sonucunu doğurmaz. Davacıların dayandıkları karz hukuki ilişkisini ispata yeter yazılı delili yoktur. Olayda miktar itibari ile tanık dinlenemez ise de davacılardan E.... ile davalı kardeş olduklarına göre HUMK’nun 293/1 maddesi gereğince bu taraflar açısından tanık dinlenmesi mümkündür. Ne var ki mahkemece taraf tanıkları dinlenmiş ise de karar yerinde tanık beyanları değerlendirilip tartışılmamıştır. Ayrıca davacılar dava dilekçesinde sair deliller demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır.

Öyleyse mahkemece tarafların gösterdikleri tanık beyanlarının değerlendirilmek suretiyle, gerektiğinde davacıların davalıya yemin teklif etme hakları da hatırlatılıp bunun sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile havale ve ihtara dayanılarak davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 21.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1291, Karar No: 2020/6249, Tarih: 09.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1291 E.  ,  2020/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali-istirdat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf talebinin esastan reddine, davalı tarafın istinaf talebinin kabulü ile yeniden esas hakkında verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; imzaladığı hizmet sözleşmesi gereğince davalı kurumun sigortalılarına tedavi hizmeti verdiğini, ancak davalı kurumun mevzuata aykırı olarak sigortalısı Hediye Aslan isimli hastanın tedavisine ilişkin olarak 94.974,09 TL ve yine sigortalısı ... isimli hastanın tedavisi ile ilgili olarak olarak 11.220,58 TL olmak üzere toplam 106.194,67 TL kesinti yaptığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, kesilen tutarın faturaların teslim edildiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı kurumdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; bir tıbbi malzemenin bedelinin kurumca karşılanabilmesi için gerekli koşulların belli olduğunu, buna göre malzemenin uygun ameliyatta uygun koddan ve ilgili olduğu tıbbi daldan faturalanarak kurumun fiyatlandırma sistemine göre fiyatlandırılması ve kullanılan malzeme, tedavi, girişim ve ameliyatın geri ödeme kapsamında bulunması gerektiğini, bu nedenle kesintinin yasal mevzuat ve sözleşme gereği yapılmış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; eczacı, adli tıp uzmanı ve emekli Sayıştay denetçisinden oluşan bilirkişi heyetinden alınan kök ve ek rapor doğrultusunda davalı kurumun sigortalı hasta Hediye ASLAN yönünden yaptığı 94.974,09 TL'lik kesintinin SUT hükümlerine uygun olduğu ancak sigortalı hasta ... yönünden yaptığı 11.220,58 TL'lik kesintinin SUT hükümlerine uygun olmadığı

gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 11.220,58 TL'nin kesintiye esas faturanın sunulduğu tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karara karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; yeniden bilirkişi kurulu oluşturulmuş ve kurulca hazırlanan bilirkişi raporları esas alınarak; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine dair yeniden esas hakkında karar verilmiş; karar, davacı tarafca temyiz edilmiştir.

1-Dava, kurum işleminin iptali ve yapılan kesintinin istirdadı talebine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemesince; yeniden bilirkişi kurulu oluşturulmuş ve kurulca hazırlanan bilirkişi raporları esas alınarak; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine dair yeniden esas hakkında karar verilmiş; karar, davacı tarafca temyiz edilmiştir.

1-Dava, kurum işleminin iptali ve yapılan kesintinin istirdadı talebine ilişkindir.

HMK'nın 266. maddesi hükmüne göre; çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerekir.

HMK'nın 267. maddesi hükmüne göre ise; mahkeme bilirkişi olarak yalnızca bir kişiyi görevlendirebilir, ancak gerekçesi açıkça gösterilmek suretiyle tek sayıda, birden fazla kişiden oluşacak bir kurul da görevlendirilebilir.

HMK’nın 281. maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. Hâkim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasındaki çelişki varsa hâkim çelişkiyi gidermeden karar veremez.

Kurul halinde görevlendirme söz konusu ise bilirkişilerin bilgilerine başvurulan hususu biraraya gelerek aralarında mütalaa ve müzakere etmeleri gerekir. Bilirkişi kurulunun biraraya gelmeden rapor hazırlaması sağlıklı bir sonuca varılabilmesi açısından doğru bir usul olmadığı gibi HMK'nın 279 maddesi hükmüne de aykırılık teşkil eder.

Kurul halinde görevlendirme söz konusu ise bilirkişilerin bilgilerine başvurulan hususu biraraya gelerek aralarında mütalaa ve müzakere etmeleri gerekir. Bilirkişi kurulunun biraraya gelmeden rapor hazırlaması sağlıklı bir sonuca varılabilmesi açısından doğru bir usul olmadığı gibi HMK'nın 279 maddesi hükmüne de aykırılık teşkil eder.

Somut olayda; bölge adliye mahkemesince yapılan yargılamada; tensip tutanağı ile ilk derece mahkemesince görev verilen bilirkişiler haricinde, SGK mevzuatı, protokol, SUT ve uygulamaları konusunda uzman bir emekli Sayıştay denetçisi, bir eczacı, bir ortopedist, bir algoloji uzmanı ve bir hematoloji uzmanından oluşan bilirkişi kurulundan yeni bir rapor alınmasına karar verilmiş ise de; bir araya gelerek kendilerine verilen görev konusunda karşılıklı mütalaa ve müzakerede bulunmaları ve ortak bir rapor düzenlemeleri gereken

eczacı, SGK uzmanı ve emekli Sayıştay Denetçisinden oluşan bilirkişilerin 12/09/2018 tarihli raporu, hematoloji, algoloji ve ortepedi uzmanının ise bilahare 09/07/2019 havale tarihli ayrı bir raporu mahkemeye sundukları, ayrıca 09/07/2019 tarihli ikinci raporu düzenleyen bilirkişilerin ilk raporun sonuç kısmına katıldıklarını bildirmekle yetindikleri, işbu raporun yeterli inceleme ve araştırmayı içermediği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 12/09/2018 tarihli bilirkişi raporunu düzenleyen heyette yer alan emekli Sayıştay denetçisinin, ilk derece mahkemesince alınan kök ve ek bilirkişi raporunu düzenleyen heyette de görev aldığı gibi ilk derece mahkemesince alınan kök ve ek raporda, ... isimli sigortalı hastaya kullanılan ilaç nedeniyle davalı kurumca yapılmış olan 11.220,58 TL tutarındaki kesintinin yerinde olmadığı yönünde görüş bildirmesine rağmen, bölge adliye mahkemesince alınan bilirkişi raporunda ise (ilk derece mahkemesince alınan rapordakinin aksine) 11.220,58 TL'lik kesintinin yerinde olduğu yönünde görüş bildirdiği, ayrıca sözü geçen bilirkişinin görüşünden neden döndüğüne ilişkin bir açıklamada da bulunmadığı belirlenmiştir.

Buna göre; bölge adliye mahkemesince alınan ve hükme esas teşkil eden bilirkişi raporlarının, hüküm vermeye yeterli olmadığı açıktır.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; öncelikle dosyanın (önceki bilirkişiler dışında) konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak yeni bir bilirkişi heyetine verilmesi, raporlar arasındaki hata ve çelişkileri giderecek şekilde, somut verilere dayalı, gerekçeli, taraf ve Yargıtay denetimine elverişli yeni bir bilirkişi raporu alınması ve ondan sonra hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, hüküm vermeye yeterli olmayan bilirkişi raporları esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının HMK'nın 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenler ile davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HMK’nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının kararı veren bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, kesin olmak üzere 09/11/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.