muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/239, Karar No: 2018/321, Tarih: 03.07.2018

Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma nedenleri ise hem Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenlerine hemde aynı doğrultuda olan yerel mahkemenin uygulanmalarına tamamen aykırıdır.

Bu durumda itirazın lehe yada aleyhe olduğunun belirlenebilmesi için Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma nedenleri ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenlerinin, yerel mahkeme hükmü ile çeşitli ihtimallerin dikkate alınması suretiyle birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

Birinci ihtimalde yerel mahkeme hükmünün onanması yerine yanlışlıkla bozulmasının talep edildiğinin kabul edilmesi halinde; bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmış olması nedeniyle yerel mahkemece hükmedilen 2 yıl 2 ay 20 günlük hapis cezasının süresine göre adli para cezasına dönüştürülmesi mümkün değildir. Ancak Yargıtay yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma nedenlerine göre; bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmayacak olması nedeniyle hükmedilecek sonuç hapis cezasının süresi ne olursa olsun adli para cezasına dönüştürülme olanağı mevcut olacağından; şayet hükmedilecek hapis cezası, adli para cezasına dönüştürülecek ise, adli para cezası her halükarda yerel mahkemece hükmedilen 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasından daha lehe olacağından; itirazın kül halinde sanık aleyhine olacağından söz etmek mümkün olabilir. Ancak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, yerel mahkeme hükmünün açıkça onanması talep edilmediğinden; faraziyelerden hareket edilerek, sırf yerel mahkeme uygulaması ile aynı yönde itiraz nedenleri ileri sürüldüğünden bahisle, mahkumiyet hükmünün onanmasının talep edilmek istenirken yanlışlıkla bozulmasının talep edildiğinin kabul edilmesi; kişilerin hak ve özgürlüklerini sağlamak üzere kimi şekil ve formaliteler kabul ederek koyduğu kurallar ile, genelde yürütme ve yargının bu konudaki yetkilerini sınırlandırdığı için insan hak ve özgürlüklerinin bekçisi olan ve bu nedenle de 'şekle bağlanmayan adaleti cebir ve istibdat' olarak nitelemek suretiyle şekil kuralları ile hukuki emniyeti sağlamayı hedefleyen ceza muhakemesi hukukunun ruhuna aykırı olacağı açıktır. Bu aşamada itirazda ki çelişkiyi giderebilecek bir usul kuralı mevcut olmadığından; sanığın en lehine olabilecek sonucun benimsenmesi gerekeceğinden, yerel mahkeme hükmünün bozulmasının talep edilmek istendiğinin kabulü gerekmektedir.

İkinci ihtimalde ise; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; TCK'nın 22/3 maddesindeki artırım oranı ile aynı maddenin 6 fıkrasındaki indirim oranının benimsenmemesi halinde; hükmedilecek sonuç cezanın bilinçli taksir hükümleri uygulansa dahi kısa süreli hapis cezası sınırında kalma ve buna bağlı olarak TCK'nın 50/1 maddesindeki tedbirlere dönüştürülme ihtimaline binaen itirazın sanık lehine olacağı hususunda herhangi bir kuşku bulunmamaktadır.

İkinci ihtimalde ise; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; TCK'nın 22/3 maddesindeki artırım oranı ile aynı maddenin 6 fıkrasındaki indirim oranının benimsenmemesi halinde; hükmedilecek sonuç cezanın bilinçli taksir hükümleri uygulansa dahi kısa süreli hapis cezası sınırında kalma ve buna bağlı olarak TCK'nın 50/1 maddesindeki tedbirlere dönüştürülme ihtimaline binaen itirazın sanık lehine olacağı hususunda herhangi bir kuşku bulunmamaktadır.

Maddi gerçeği, her ne pahasına olursa olsun, insan hakları ihlallerine yol açmadan araştırıp bulmak suretiyle, adaleti gerçekleştirmeyi ve hukuki barış sağlamayı en önemli hedef olarak belirleyen ceza muhakemesi hukukunun en temel ilkeleri gereğince; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının TCK'nın 22/3 maddesindeki artırım oranı ile aynı maddenin 6 fıkrasındaki indirim oranının benimsenmediği ve buna bağlı olarak yukarıda açıklandığı üzere itirazın kabul edilmesi halinde yerel mahkeme hükmünden daha lehe sonuçların doğması ihtimali teorik olarak mümkündür.

Sonuç itibariyle her iki itiraz nedeni birlikte değerlendirilerek itirazın lehe yada aleyhe olduğunun belirlenmesi gerekirken, aynı hükmün ikiye bölünerek bir taraftan sanık aleyhine vukubulan itiraz nedeninin reddine karar verilirken, diğer taraftan lehe olan itiraz nedeninin esastan incelenmesine karar verilerek hükmün bölünemezliği prensibine aykırı davranılmıştır. Zira bilinçli taksir hükümlerini uygulayan yerel mahkemenin Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin bozma ilamından sonra dahi direnme olanağının mevcut olduğu gibi aleyhe temyizin olmaması nedeniyle ilk hükümden daha fazla cezaya hükmedilmesi mümkün olmadığından; aleyhe olan itiraz nedeninin süre yönünden reddinin pratikte hiç bir faydasının olmayacağı açıktır. Şayet yerel mahkeme tarafından, bilinçli taksir hükümleri uygulanmamış ve bu husus doğal olarak bozma yada onama ilamında belirtilmemiş olsaydı, bu durumda bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik itirazın reddinin pratikteki yararından söz etmek mümkün olabilirdi. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz ettiği eylem ve sanıklarla sınırlı olarak inceleme yapmak zorunda olan Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, itiraz nedeni ile bağlı olmadığı hususunda, gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Bu durumda şayet Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı sadece Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanmaması gerektiğine yönelik bozma nedenine itiraz etmiş olsaydı, bilinçli taksirin varlığı halinde Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından bu hususun itiraz nedeniyle bağlı olunmadığı için değerlendirmesi mümkün iken sırf itiraz nedeni olarak ileri sürüldü diye değerlendirmeye alınmamasının; maddi gerçeği kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlemeyi amaç edinen ceza hukuku ile ceza muhakemesi hukukunun temel ilkelerine aykırı olacağı açıktır. Ancak itirazın süresinde yapılmaması durumunda daire kararından daha ağır bir neticeye varılacağının anlaşılması halinde itirazın reddine karar verilmesi gerekir. Somut olayımızda, çok çeşitli ihtimaller ortaya çıksa dahi, yerel mahkeme hükmünün aleyhe temyiz edilmemiş olması nedeniyle yerel mahkeme hükmünden yada daire kararından daha ağır bir neticeye hükmedilmesi zaten mümkün olamayacağından; itirazın teorik olarak daha lehe sonuç doğurma ihtimaline binaen itirazın lehe olduğunun kabulü gerekmektedir" görüşüyle,

Diğer iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

2- Kızı, annesi, iki kardeşi ile yeğeni, kardeşinin eşi ve halasının ölümüne neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığına gelince;

İncelenen dosya kapsamından;

Diğer iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

2- Kızı, annesi, iki kardeşi ile yeğeni, kardeşinin eşi ve halasının ölümüne neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığına gelince;

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın sevk ve idaresindeki içinde akrabalarının bulunduğu minibüsle Samsun'un Terme ilçesinden Şanlıurfa'ya gitmek üzere 17.09.2010 tarihinde öğleden sonra yola çıktığı, Adıyaman'a gelindiğinde aracı kullanmak üzere ağabeyi ...'ya verdiği,....'in sevk ve idaresindeki araçla 18.09.2010 tarihinde saat 06.00 sıralarında Şanlıurfa'ya varıldığı, burada kardeşi ... ile kardeşinin eşi ...'nun düğünlerinin yapıldığı, aynı gün saat 22.30 sıralarında Samsun'a dönmek üzere yine akrabalarıyla birlikte yola çıkan sanığın saat 02.00 sıralarında mola verdiği, ardından aracı kullanmaya devam eden sanığın olay yerine geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı yön şeridine girdiği, soldan yol dışına çıkıp elektrik direğine çarptığı ve aracın yandığı, sanığın sebebiyet verdiği kaza nedeniyle annesi ..., kızı ..., kardeşleri ... ve ..., yeğeni ..., halası ... ve kardeşinin eşi ...'nun öldüğü,

Polis memuru olan sanığın Bursa'da, halası ...ile yeğeni ....'in ise Samsun'da ikâmet ettikleri,

Anlaşılmıştır.

Sanık ...; kazada yakın akrabalarını kaybettiğini, manevi ve ailevi olarak ağır bir travma yaşadığını savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 22. maddesinin 6. fıkrasında; "Taksirli hareket sonucu neden olunan netice, münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu bakımından, artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa ceza verilmez; bilinçli taksir hâlinde verilecek ceza yarıdan altıda bire kadar indirilebilir" hükmüne yer verilmiştir.

Fıkranın gerekçesi de; "Ülkemizde, özellikle kırsal bölgelerde rastlandığı üzere taksirli suçlarda failin meydana gelen netice itibarıyla bizzat kendisi ve aile bireylerinin ağır derecede mağduriyete uğradıkları görülmektedir. Söz gelimi köylü kadınların gündelik uğraşları ve hayat zorlukları itibarıyla sayısı çok kere üç dörtten fazlasına varan küçük çocuklarına gerekli dikkati ve itinayı gösterememeleri sonucu çocukların yaralandıkları veya öldükleri görülmektedir. Aynı şekilde meydana gelen trafik kazalarında da benzer olaylara rastlanmaktadır. Bu gibi hâllerde ananın taksirli suçtan dolayı kovuşturmaya uğraması ve cezaya mahkûm edilmesi esasen suçtan dolayı evladını kaybetmesi sonucu uğradığı ızdırabı şiddetlendirmekle kalmamakta, ayrıca ailenin tümüyle ağır derecede mağduriyete düşmesine neden olmaktadır.

Söz konusu fıkraya göre, hâkim suçlunun durumunu takdir ile ceza vermeyebilecektir. Elbette hâkim bu hususta takdirini kullanırken suçlunun ekonomik durumunu, aile yükümlerini, söz gelimi diğer çocukların bakımını göz önünde bulunduracak, ona göre hüküm kuracaktır. Ancak dikkat edilmelidir ki, bu fıkranın uygulanabilmesi için fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu itibarıyla zararlı netice meydana gelmiş bulunmalıdır. Böyle bir netice ile birlikte söz konusu durumlara ilişkin bulunmayan başka bir netice de meydana gelmişse fıkra uygulanmayacaktır" şeklinde açıklanmıştır.

Buna göre, taksirli hareketi sonucu meydana gelen neticenin münhasıran failin şahsi ve ailevi durumu bakımından artık bir cezaya hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması hâlinde faile ceza verilmeyecektir.

TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasında taksirli suçlar bakımından kendine özgü bir "şahsi cezasızlık hâli" düzenlenmiştir. Şahsi cezasızlık hâlinin bulunduğu durumlarda aslında ortada bir suç vardır; bunun yanında failin kusurlu olduğu kabul edilebilir, ancak kanun koyucu izlediği suç siyaseti gereği bu durumu cezasızlık sebebi saymış, buna bağlı olarak da 5271 sayılı CMK'nun 223. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde; "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verileceğini hüküm altına almıştır.

TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasında yer alan hükmün kapsamının belirlenmesi bakımından uygulamada değişik sorunlarla karşılaşıldığı, bu konudaki tartışmaların genel olarak "fail ile mağdur arasındaki yakınlığın hangi düzeyde olması ve olay nedeniyle failin hangi ölçüde zarar görmesi gerektiği" konularında yoğunlaştığı görülmektedir.

Kanuni düzenlemeye bakıldığında, bu şahsi cezasızlık nedeninin uygulanabilmesi için somut olay açısından ayrıca değerlendirilmesi gereken iki temel şartın varlığı aranmaktadır.

1- Taksirle işlenmiş suç bulunmalıdır. 22. maddenin 6. fıkrasının ilk cümlesinde; "Taksirli hareket sonucu neden olunan netice"den bahsediliyor olması, anılan şahsi cezasızlık sebebinin yalnızca taksirle işlenen suçlarda uygulanabileceğini göstermektedir. Doğrudan kast, olası kast ile işlenen suçlarda bu hüküm uygulanamayacaktır. Bilinçli taksirin varlığı durumunda ise aynı fıkranın "bilinçli taksir hâlinde verilecek ceza yarıdan altıda bire kadar indirilebilir" şeklindeki son cümlesi uyarınca bu şahsi cezasızlık hâli değil, "cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebep" sözkonusu olabilecektir.

2- Meydana gelen netice "münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu bakımından" etkili olmalıdır. Buna göre, failin taksirli hareketiyle neden olduğu netice hem kendisine acı ve ızdırap vermeli, hem de cezalandırılmasına karar verilmesi kendisi ve ailesi bakımından artık bir cezaya hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağduriyete yol açmalıdır. Görüldüğü gibi bu şart, kendi içerisinde üç ayrı hususu barındırmaktadır.

2- Meydana gelen netice "münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu bakımından" etkili olmalıdır. Buna göre, failin taksirli hareketiyle neden olduğu netice hem kendisine acı ve ızdırap vermeli, hem de cezalandırılmasına karar verilmesi kendisi ve ailesi bakımından artık bir cezaya hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağduriyete yol açmalıdır. Görüldüğü gibi bu şart, kendi içerisinde üç ayrı hususu barındırmaktadır.

Öğretide de benimsendiği üzere bunlardan ilki; "failin taksirli eyleminden ağır düzeyde etkilenmiş olması", başka bir deyişle failin kendi fiilinin mağduru durumuna düşmesidir. Failin uğradığı mağduriyet, maddi olabileceği gibi manevi de olabilir. Hangi mağduriyetin bir cezaya hükmedilmesini gereksiz kılacağı ise her somut olaya göre belirlenmelidir. (Veli Özer Özbek, Türk Ceza Kanunu İzmir Şerhi, Türk Ceza Kanununun Anlamı, Seçkin Yayınevi, Ankara, c. 1, 4. Baskı, s. 284)

İkincisi, failin taksirli eyleminden "ailevî durumu" itibarıyla etkilenmesidir. Bu şart, fail ile taksirli suçun mağduru arasında belli derecedeki yakınlığı ifade etmektedir. Bu anlamda, üzerinde durulması gereken husus akrabalığın derecesinden çok "aile" kavramıdır. Çünkü kanun koyucu belli derecede akrabalığı ifade eden herhangi bir kavramı değil özellikle "aile" ibaresini tercih etmiş ve bir manada faille mağdur arasında "aynı aileden olma ilişkisini" aramıştır. Aile ise kanunlarımızda tüm yönleriyle tanımlanmış bir kavram değildir. Bu konuyla ilgili olarak öğreti; bir yandan aile kavramının üstsoy, altsoy ve evlilik ilişkisini kapsayacak bir şekilde yorumlanması gerektiğini savunurken, diğer yandan ortada bir aile bulunup bulunmadığı değerlendirirken biyolojik gerçekten çok, toplumsal gerçekliğe ağırlık veren Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarını göz önünde bulundurmaktadır. (Zeki Hafızoğulları, Türk Ceza Kanununda Taksir, Polis Dergisi Yıl:11, S. 44, Nisan-Mayıs-Haziran 2005, s. 87; Ursula Kilkelly, Özel Hayata ve Aile Hayatına Saygı Gösterilmesi Hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. Maddesinin Uygulanmasına İlişkin Kılavuz İnsan Hakları El Kitapları, No: 1, Avrupa Konseyi İnsan Hakları ve Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü, Eylül 2007, s. 15)

Altıncı fıkranın uygulanması bakımından, aile kavramını geniş tutmanın sakıncalarının yanında, bir ailenin kimlerden oluşacağının sınırlı olarak sayılması da doğru değildir. Yapılması gereken, faille mağdurun aynı aileden olup olmadığının somut olaya göre değerlendirilmesidir. Zira kişilerin aynı aileden olup olmadıkları hususu sadece akrabalık derecelerine göre belirlenemez. Belli derecede akrabalık bağı bulunması her zaman altıncı fıkranın uygulanmasını gerektirmez. Örneğin, haklarında ayrılık kararı olan karı koca veya aralarında husumet bulunan kardeşlerin durumu gibi. Failin yalnızca kendisine değil, aynı ailede yer alan başka birine de zarar vermek suretiyle, "ailevî hayatının" zarar görmesi gerekmektedir. Bunun dışında taksirle gerçekleşen bir olayda, aynı aileden olmayan birisinin zarar görmesi, bazen kişinin aile hayatını derinden etkileyebilirse de bu şekildeki dolaylı bir zarar, altıncı fıkranın uygulanmasını gerektirmeyecektir. Örneğin, failin araç kullanırken kusurlu hareketiyle eşinin akrabası veya çok sevdiği bir arkadaşının ölümüne neden olmasından ötürü, eşiyle boşanmak zorunda kalmaları gibi.

Üçüncü husus, taksirli suçtan "münhasıran failin kişisel ve ailevî hayatının etkilenmiş" olmasıdır: Bu şarttan anlaşılması gereken; taksirli hareket sonucunda ailesinden birisinin zarar görmesi nedeniyle failin ziyadesiyle etkilendiği olayda, fail ile ailevi ilişkisi bulunmayan başka bir kişinin daha zarar görmemesidir. Fail ve ailesi dışında bir kişinin de zarar gördüğü olaylarda ise anılan fıkra hükmü uygulanmayacaktır. Başkalarının zarar görmesinden maksat, fail ve ailesi dışındaki üçüncü kişilerin dolaylı olarak etkilenmesi değil, olaydan bizzat zarar görmesidir. Örneğin, olay sırasında eşinin yanında, akrabası olmayan bir kişinin de öldüğü ya da yaralandığı hâllerde fail bu fıkradan yararlanamayacak, buna karşılık sadece eşinin öldüğü hâllerde, eşinin akrabalarının olay nedeniyle üzülecek olmaları failin altıncı fıkradan yararlanmasına engel teşkil etmeyecektir.

Kanun koyucunun; "münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu"ndan söz ederek, "kişisel" ile "ailevî" kelimeleri arasına "ve" bağlacını koymuş olması, ikinci şartın gerçekleşebilmesi için, her üç hususun da birlikte bulunmasının zorunlu olduğunu göstermektedir. TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasında "münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu" ibaresinin kullanılmış olması karşısında, taksirli fiili sonucunda failin kendisi veya ailesinden birisi dışında başkalarının da zarar görmüş olması durumunda; örneğin failin bir yakınının ölmesi veya yaralanması ile birlikte başkalarının da mağduriyeti veya zarar görmesine neden olunmuşsa altıncı fıkra hükmü uygulanamayacaktır. Nitekim öğretideki görüşler de bu doğrultudadır. (Mehmet Emin Artuk- Ahmet Gökcen-Ahmet Caner Yenidünya, Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler, 8. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2014 s. 357; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler, 6. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2013, s. 230; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Kanunu Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, Ankara 2013, s. 154; Veli Özer Özbek-Mehmet Nihat Kanbur- Koray Doğan-Pınar Bacaksız-İlker Tepe, Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler, 4. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2013, s. 511; Veli Özer Özbek-Mehmet Nihat Kanbur-Koray Doğan-Pınar Bacaksız-İlker Tepe, Türk Ceza Kanunu Özel Hükümler, 5. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2013, s. 188; Aytekin Özanlı, Failin Ailevi ve Kişisel Durumunun Taksirli Suçlar Bakımından Değerlendirilmesi, Terazi Hukuk Dergisi, Nisan 2009, s. 32; Mustafa Özen, Ceza Hukukunda Taksir, Adalet Yayınevi, Ankara 2011, s. 215)

Son olarak, bilinçli taksirle altıncı fıkra kapsamında değerlendirilebilecek bir yakınının ölümüne ya da yaralanmasına neden olan fail hakkında, anılan fıkradaki şahsi cezasızlık sebebi değil, yalnızca cezasında indirim hükümleri uygulanacaktır.

Öte yandan, TCK'nun 85. maddesinin 2. fıkrasında birden ziyade kişinin ölümü ya da bir kişinin ölümüyle birlikte en az biri şikâyetçi olmak şartıyla bir veya birden fazla kişinin yaralanmasına sebebiyet verilmesi, taksirle ölüme neden olma suçunun daha fazla cezayı gerektiren nitelikli hâli olarak düzenlenmiştir. Maddenin ikinci fıkrasında düzenlenen suçta taksirli fiil tek olmakla birlikte, birden fazla kişinin ölümü ya da bir kişinin ölümüyle, en az biri şikâyetçi olmak şartıyla bir veya daha fazla kişinin yaralanması şeklinde meydana gelen iki sonuç cezalandırılmaktadır. TCK'nun 85. maddesinin 2. fıkrasında maddesinde, taksirle yaralama ve ölüm şeklinde netice ikiye bölünerek bunların biri hakkında TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanması mümkün değildir. Ancak sanık ve ölenler arasındaki akrabalık ilişkisi, temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınabilecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın kendi yönetiminde ve içinde akrabalarının bulunduğu minibüsle Samsun'un Terme ilçesinden Şanlıurfa'ya gitmek üzere 17.09.2010 tarihinde öğleden sonra yola çıktığı, Adıyaman'a gelindiğinde aracı kullanmak üzere ağabeyisi ...'ya verdiği,....'in sevk ve idaresindeki araçla 18.09.2010 tarihinde saat 06.00 sıralarında Şanlıurfa'ya varıldığı, burada kardeşi ... ile kardeşinin eşi ...'nun düğünlerinin yapıldığı, aynı gün saat 22.30 sıralarında Samsun'a dönmek üzere yine akrabalarıyla birlikte yola çıkan sanığın saat 02.00 sıralarında mola verdiği, ardından yola devam eden sanığın olay yerine geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı yön şeridine girdiği, soldan yol dışına çıkıp elektrik direğine çarptığı ve aracın yandığı, sanığın sebebiyet verdiği kaza nedeniyle annesi ..., kızı ...., kardeşleri .... ve...., yeğeni ...., halası ...ve kardeşinin eşi ....'nin öldüğü olayda; sanığın ölenler ile yakınlığı, ekonomik durumu ve ailevi yükümlülükleri gözetildiğinde, annesi ..., kızı ...., kardeşleri.... ve ....'in ölümü nedeniyle münhasıran kişisel ve ailevi bakımdan ceza verilmesini gerektirmeyecek derecede mağdur olduğunda tereddüt bulunmasa da, sanığın üçüncü derece kan hısımları olan ve aynı evde ikâmet etmeyen, bakım ve gözetim sorumluluğu altında bulunmayan halası ...ve yeğeni .... ile ikinci derecede sıhri hısmı olan ve kardeşi ile yaptığı evlilikten önce kendisini tanıdığına dair dosyaya yansıyan bir delil bulunmayıp aynı ailenin üyesi de sayılmayan ....'nin ölümleri nedeniyle TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrası kapsamında bir mağduriyetten söz edilemeyeceği, bu ölümlerin, sırf ölümün gerçekleşmesi nedeniyle duyulacak doğal üzüntünün çok üstünde önemli derecede bir üzüntüye ve buna bağlı olarak ayrı bir mağduriyete yol açmayacağı, bu kapsamda sanığın, halası, yeğeni ve kardeşinin eşinin ölümünden dolayı bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede zarar görmediği anlaşıldığından, sanık hakkında TCK'nun 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanma imkânı bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Yerel mahkemece verilen mahkumiyet kararının TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı hususunda da Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için TCK'nın 22/6 maddesinin irdelenerek; ceza kanununun amacı, kanunilik prensibi ve hakkaniyet ilkesi gibi hukukun evrensel ilkeleri ile ilişkilendirilmesi, buna göre de koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin yasal düzenleme, yargı kararları ve öğretideki görüşlerden yararlanılarak ortaya konması gerekmektedir.