muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5924, Karar No: 2019/1124, Tarih: 23.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5924 E.  ,  2019/1124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 62/1-2, 52/2, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun 5271 sayılı CMK'nın 253/1. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi olduğu, soruşturma aşamasında taraflar uzlaşmak istedikleri halde usulüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadan kamu davası açıldığı, ancak 04.12.2014 tarihli oturumda katılan ...’nın “uzlaşma ihtimalim yoktur” şeklindeki beyanı, yine 28.05.2015 tarihli oturumda da “uzlaşmak istemiyorum,çocuğumun tedavi masraflarının karşılanmasını istiyorum” şeklindeki beyanı ile sanığın aynı oturumda “zararı karşılamak istemiyorum” şeklindeki ifadeleri beraberce değerlendirildiğinde adli soruşturmanın başladığı tarihten hüküm tarihine kadar geçen süre içerisinde gerek sanığın, gerek şikayetini devam ettiren katılanın uzlaşma konusunda bir çabaları ve dosyaya yansıyan bir iradelerinin bulunmadığı dikkate alındığında, bir fayda sağlamayacağı ve yargılamayı gereksiz yere uzatacağı anlaşıldığından tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe ve sanığın idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, gündüz vakti açık havada iki yönlü düşey güzergahta eğimli sokakta seyir halindeyken okul giriş kapısının karşısına geldiği sırada aracının ön sağ tampon kısmı ile okuldan çıkan mağdura çarparak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebep olduğu olayda, tali kusurlu olduğu anlaşılmakla dosya içeriği, kaza tespit tutanağı ve bilirkişi raporu yeterli görüldüğünden tebliğnamede eksik inceleme nedeniyle bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın kusursuzluğunun tespit edildiğine, cezanın ertelenmemesinin ve taksitlere bölünmemesinin sanığın sıkıntıya soktuğuna, mahkemece indirim sebepleri gözetilmeden karar verildiğine dair yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6447, Karar No: 2014/6943, Tarih: 20.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/6447 E.  ,  2014/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/5582

Mahkemesi : Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 13/10/2011

Numarası : 2009/1023 - 2011/797

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 15/11/1995 tarih ve 7755 sayılı kararı ile tescilli 3. derece doğal sit alanı içerisindeki Maliye Hazinesi'ne ait taşınmaz üzerine izin almaksızın taş duvar inşa ettirdiği iddiasıyla dava açıldığı, sanığın kolluk kuvvetlerine verdiği ifadede, suça konu yeri işletmek için kiraladığını, kışın yağmur yağdığında oluşan toprak kaymasını önlemek amacıyla taş duvar yaptırdığını söylediği, aynı içerikteki beyanın yer aldığı 18/07/2009 tarihli yapı tespit tutanağının altının sanık tarafından “inşaat sahibi” sıfatıyla imzalandığı, kovuşturma aşamasında atılı suçlamayı kabul etmeyen sanığın, suça konu yerin sahibinin H.. S.. olduğuna dair savunması doğrultusunda zabıta araştırması yaptırıldığı, kolluk kuvvetlerince düzenlenen 04/10/2011 tarihli tutanakta, söz konusu yerin sanığa değil, H.. S.. isimli şahsa ait olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, H.. S.. hakkında Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunularak, dava açılması halinde incelenen dosya ile birleştirilmesine karar verilmesi, istinat duvarının inşa edildiği tarih itibariyle suça konu yerin sanık tarafından kiralanıp kiralanmadığının ya da sanığın anılan yerde işçi olarak çalışıp çalışmadığının ve dolayısıyla duvar inşasının kim tarafından yaptırıldığının her türlü şüpheden uzak biçimde tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6154, Karar No: 2018/3800, Tarih: 02.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6154 E.  ,  2018/3800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Dava ve cezanın İİK’nın 354. maddesinde belirtilen nedenlerle düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2148, Karar No: 2018/7374, Tarih: 27.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2148 E.  ,  2018/7374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Şirket yetkilisi olan sanığın 2003-2004-2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, suçlamayı kabul etmeyerek şirketi kağıt üzerinde devraldığını, herhangi bir işlem yapmadığını, bu nedenle suç işlemesinin mümkün olmadığını savunması ve vergi tekniği raporunda 2004-2005-2006 ve 2007 takvim yıllarında düzenlenen faturalardan somut olarak bahsedilmemesi; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; zamanaşımı süreleri de dikkate alınarak ilgili takvim yıllarına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılarak yapılmış olması halinde haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, gerekli görülmesi halinde faturalar üzerindeki imza ve yazıların da sanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesine başvurulmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre;

a- Sanık hakkında 2003, 2004, 2005, 2006, ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan davada, her takvim yılının ayrı suçları oluşturduğu ve ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın eylemlerinin tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması,

2- Kabule göre;

a- Sanık hakkında 2003, 2004, 2005, 2006, ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan davada, her takvim yılının ayrı suçları oluşturduğu ve ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın eylemlerinin tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması,

b- 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia olunması karşısında, suç tarihinin takvim yılları bakımından en aleyhe kabul ile 31.12.2003 ve 31.12.2004 tarihi olacağı ve suç tarihleri itibarıyla yürürlükte olup zamanaşımı hükümleri sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nin 102/4, 104/2. maddelerinde düzenlenen zamanaşımı süresinin hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

c- Hakkında hükmolunan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nin 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 27.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14791, Karar No: 2017/8211, Tarih: 25.10.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/14791 E.  ,  2017/8211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 01/03/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan “yaptırım” ibaresinin “tedbir” olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. yine 18/06/2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler gözönüne alındığında, ayrıca 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda, ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

2- Adli para cezasının günlüğünün 20,00 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 52/2. madde ve fıkrası olarak yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi temsilcisinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hükümde yer alan “Yasal ihtarlara rağmen ödenmeyen adli para cezasının HAPSE ÇEVRİLMESİNE” fıkrasının hükümden çıkartılması ve hüküm fıkrasından doğrudan verilen gün adli para cezasının 20,00 TL üzerinden adli para cezasına çevrilmesine ilişkin bendine “TCK.nun 52/2.” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/10/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/821, Karar No: 2010/6608, Tarih: 08.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/821 E.  ,  2010/6608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.07.2008 tarih ve 2008/224 - 2008/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından Suriye’de bulunan bir firmaya satılan metal enjeksiyon pres makinesinin alıcısına teslimi amacıyla davalı şirket ile taşıma sözleşmesi yapıldığını, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu anılan makinenin ağır bir şekilde hasarlandığını, kazada araç sürücüsünün tamamen kusurlu bulunduğunu, davalıların oluşan zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, hasar tutarı karşılığı 23.663.360.000 TL ile tespit ve ihtarname masrafları karşılığı 830.000.000 TL olmak üzere toplam 24.493.360.000 TL alacağın faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Yetkinler ltd. şti. vekili, hasarın taşınan makinenin araca gerektiği gibi sabitlenmemesi sonucu meydana geldiğini, hasarın yanlış istiften kaynaklanması nedeniyle müvekkili şirketin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, taşıyıcının emtianın yüklenmesinde gereken özeni göstermediği, hasarda %40 oranında müterafik kusurunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizce “dava konusu olayda yükün uygun şekilde yüklenmemesi hasarın oluşumunun tek etkeni olmadığı, davalı araç sürücüsünün tamamen kusurlu olarak sebebiyet verdiği trafik kazası sonucu yükün araç dışına savrulduğuna göre taşıyıcının gerek yükleme sırasında taşınacak makinenin özelliğini ve taşıma şartlarını gözeterek hasar görmeyecek şekilde araca yerleştirilmesi için taşımacılık işinin kendisine yüklediği gerekli özeni gösterme borcunu ihlal ettiği, gerekse taşıma sırasında gerekli özen ve dikkati göstermemesi sonucu meydana gelen trafik kazası nedeniyle yükü aldığı gibi teslim etme borcunu yerine getirmediği, buna göre hasarın gerçekleşmesinde ağırlıklı kusurun davalı taşıyıcı tarafa ait olduğunun kabulü ile kusur oranlarının açıklanan hususlar nazara alınarak belirlenmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak, davalı taşıyıcıların %80 kusurlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sırasında yükte meydana gelen hasar nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sırasında yükte meydana gelen hasar nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Dairemizin bozma ilamında açıklandığı üzere hasarın meydana gelmesinde ağırlıklı kusurun davalı taşıyıcı tarafa ait olduğunun kabulü ile kusur oranlarının buna göre belirlenmesi gerektiği belirtilmiş olup, hasarın oluşumu, nedeni ve niteliği göz önüne alındığında kusurun belirlenmesi işinin uzmanlığı gerektirmesi nedeniyle bu konuda bilirkişiden ek rapor alınması gerekirken, mahkemece doğrudan kusur belirlemesi yapılarak davalıların %80 kusurlu olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı şirket yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12295, Karar No: 2014/5540, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12295 E.  ,  2014/5540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/225-2013/746

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni ESAS elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.