muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12984, Karar No: 2013/19743, Tarih: 07.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/12984 E.  ,  2013/19743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı murisi, Kurum işleminin iptaliyle, ölüm aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin, SGK’na borçlu olmadığının tespiti ve kendisinden tahsil edilen meblağın iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler

dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığınca araştırma yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda, yapılacak iş, yargılama sırasında toplanan deliller ile SGK kontrol tutanağının arasındaki çelişkinin giderilmesi doğrultusunda, yukarıdaki açıklamalar da dikkate alınarak, 14.04.2010 tarihli SGK kontrol tutanağında “2010 yılının Ağustos ayında ... mah. ... Sk. ... Apt .No:8/4 Kat:l Antakya adresinde bulunan (davacı) ...'nin oturmakta olduğu katın tam üzerinde ikamet eden bayan kişi ile yapılan görüşmede ...'nin boşanmadığını, kendisinin böyle bir olaydan haberdar olmadığını şu anda kocası ile beraber yaşadığını tarafıma beyan etmiştir” şeklinde beyan veren “2010 yılının Ağustos ayında Elektrik mah. ... Sk. ... Apt .No:8/4 Kat:l Antakya adresinde bulunan (davacı) ...'nin oturmakta olduğu katın tam üzerinde ikamet eden bayan kişi”nin (kimliği tutanakta açıkça yazılmamış) mahkemece tanık olarak dinlenmesi; öte yandan dinlenen tanıklar, davacının, boşandığı eşinin annesinin ölümü nedeniyle davacının evine geldiğini beyan ettiklerinden, böyle bir vefatın gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması ve sonucuna göre toplanan diğer tüm deliller ışığında bir karar verilmesinden ibarettir.

O halde, davalı SGK vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22441, Karar No: 2019/4144, Tarih: 28.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/22441 E.  ,  2019/4144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı; davalıya satış ve devir işlemlerini yapması amacıyla verdiği vekaletname ile birlikte aracını teslim ettiğini, davanın o tarihten beri kendisine aracı ile ilgili bilgi vermediğini, davalının aracının bedelsiz ve izinsiz olarak üçüncü kişilere kullandırdığını, aracını kullanamamasına rağmen 2.439,00 TL vergi ve vergi cezası ödediğini, davalıyı 26.07.2013 tarihli azilname ile vekillikten azlettiğini, davalının eylemi nedeniyle manevi olarak da zarar gördüğünü ileri sürerek, aracın zilyetliğinin kendisine teslim edilmesine, ödediği 2.439 TL vergi ve vergi cezaları ile 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla maddi tazminata ilişkin talebini 5.319,27 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı; davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, eldeki dava ile davalıya vekaletname ile birlikte aracını teslim ettiğini, davalının aracını üçüncü kişilere bedelsiz olarak kullandırdığını, kullanamadığı araç için vergi ve vergi cezası ödediğini, davalının eylemleri nedeniyle manevi olarak zarar gördüğünü ileri sürerek ödediği 2.439,00 TL vergi ve vergi cezaları ile 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş, bilirkişi raporu sonrasında 22.02.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminata ilişkin talebini 2.880,27 TL artırarak 5.319,27 TL’ye çıkartmış; mahkemece, davacının ıslah dilekçesi davalıya tebliğ edilmeden karar verilmiştir. 6100 sayılı HMK’nın 177/2 maddesinde; "Islah, sözlü veya yazılı olarak yapılabilir. Karşı taraf duruşmada hazır değilse veya ıslah talebi duruşma dışında yapılıyorsa, bu yazılı talep veya tutanak örneği, haber vermek amacıyla karşı tarafa bildirilir." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu durum aynı zamanda HMK'nın 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkının da bir gereğidir. Diğer yandan davacının ıslah yoluyla sonuç talebini arttırması mümkün ise de nispi karar ve ilâm harcına tâbi davalarda, ıslah yolu ile dava değerinin artırılması halinde artan dava değeri üzerinden nisbi peşin harç ile (ıslah harcı) ayrıca karar ve ilâm harcının tamamlattırılması gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.12.2013 gün ve 2013/21-445 E. - 2013/1625 K. sayılı kararında da bu görüş benimsenmiştir. Somut olayda davacı talebini 2.880,27 TL artırmış ancak ıslah harcı yatırmamıştır. Mahkemece, ıslah harcı tamamlatılıp, ıslah dilekçesi davalı tarafa usûlüne uygun olarak tebliği ile beyanları alındıktan sonra, işin esasına girilip karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, temyiz eden davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/42426, Karar No: 2015/1883, Tarih: 22.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/42426 E.  ,  2015/1883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/22072

MAHKEMESİ : Alanya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2011

NUMARASI : 2011/108 (E) ve 2011/551 (K)

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TARİHİ : 13/12/2011

NUMARASI : 2011/108 (E) ve 2011/551 (K)

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 257/2. maddesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için, Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında, görevin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme göstererek, “kişilerin mağduriyetine”, “kamunun zararına neden olma” ya da “kişilere haksız bir menfaat sağlanması” neticelerinden birinin oluşması gerektiği gözetilerek; sanığın da aralarında bulunduğu Mahmutlar Belediye Meclisi üyeleri tarafından yapılan 05.02.2007 tarihli toplantıda, belediye sınırları içerisinde olup 2005 yılında karakol binası yapılmak üzere Jandarma Genel Komutanlığı'na tahsis edilen, mülkiyeti Maliye Hazinesine ait 480 ada 10 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 4, 9 ve 11. maddelerine aykırı şekilde ilgili kurumların onayı alınmadan ve kanunen olanak bulunmadığı halde, daha uygun bulunan başka bir yer askeri alan olarak belirlenmek üzere sözkonusu taşınmazın sosyal ve kültürel tesis alanına dönüştürülmesi ve bu amaçla bölgeyi kapsayan imar planlarında tadilat yapılmasına karar verilmesi biçiminde gerçekleşen suça konu olayla ilgili olarak, hakkında kurulan hükmün açıklanması geri bırakılan ve karar tarihinde belediye başkanı olarak görevli bulunan sanık Alaattin Çakır'ın 12.03.2008 tarihli duruşmadaki savunmasında, Alanya Kaymakamlığı tarafından suça konu meclis kararına karşı idare mahkemesinde açılan davada yürütmeyi durdurma kararı verilmesi üzerine 07.01.2008 tarihli toplantıda plan tadilatının eski haline getirilmesine karar verildiğini beyan etmesi, Jandarma Genel Komutanlığı'nın 05.06.2008 tarihli görüş bildirme yazısında da, sanığın aşamalardaki savunmalarında, konumu ve küçüklüğü itibariyle karakol yapılmasına elverişli olmadığı için iddianameye konu karara onay verdiğini ifade ettiği yaklaşık 2.002 m2 yüzölçümlü 480 ada 10 parselde kayıtlı taşınmaza göre daha büyük olan ve belediye hizmet alanı olarak görünen 7.800 m2'lik yerin karakol yapılmak üzere askeri alan olarak plan tadilatının yapılmasına onay verildiğinin belirtilmesi karşısında, idare mahkemesinde görülen iptal davasına ilişkin dosya getirtilip incelendikten sonra, belediye meclisinin 05.02.2007 tarihli karar gereğinin yerine getirilip getirilmediği, getirilmiş ise hangi aşamaya kadar icra edildiği belirlenerek bu karar neticesinde, herhangi bir kamu zararına, kişi mağduriyetine veya kişilere haksız menfaat sağlanmasına ne şekilde sebep olunduğu hususlarının, denetime olanak verecek şekilde gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a)Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanık hakkında, anılan Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas geçmiş mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık Ş.. T.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aleyhe temyiz olmadığından 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5525, Karar No: 2021/10072, Tarih: 10.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/5525 E.  ,  2021/10072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte Fatura Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Doğanşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2012 tarihli iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da kamu davası açıldığı halde bu suçtan hüküm kurulmadığı tespit edilmekle mahallinde hüküm kurulması; gerekçeli karar başlığında “04.05.2010, 01.03.2007“ şeklinde yanlış yazılan suç tarihlerinin, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle kullanılan son fatura tarihlerine göre 2007 takvim yılında işlenen sahte fatura kullanma suçu için 25.01.2008, 2008 takvim yılında işlenen sahte fatura kullanma suçu için 25.10.2009, 2009 takvim yılında işlenen sahte fatura kullanma suçu için 25.08.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2007,2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 10.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5215, Karar No: 2014/4638, Tarih: 04.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5215 E.  ,  2014/4638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bergama 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2011/499-2012/368

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 10.10.2004 tarihinden itibaren davalı şirkete ait işyerinde satış elemanı olarak çalıştığı halde 06.06.2011 tarihinde depoda yükleme boşaltma işinde görevlendirildiğini, yapılan görevlendirmenin davacının çalışma şartlarında esaslı değişiklik olduğundan davacı tarafından kabul edilmediğini, ulusal bayram genel tatil tatilleri izinlerinin kullandırılmaması ve ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle davacı tarafından iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/II-e,f maddesi gereğince feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 02.01.2005 tarihinde işe başladığını, satış elemanı olarak çalıştığını, günlük uğraması gereken müşteri rot güzergahına uymadığını, hakkında tutanaklar tutulduğunu, davacının mesai saatleri içinde işi dışında birçok işle uğraştığını, fazla çalışma yapmadığını, tüm maaşın bordro ile ödendiğini, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak işçilik alacaklarının ödenmesini talep etmiştir. Yargılama sırasında alınan hesap raporuna itibarla davanın kabulüne kara verilmiş, dava konusu fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücret alacaklarından dava dilekçesinde talep edilen tutarlar üzerinden yüzde otuz takdiri indirimi yapılarak adı geçen ücret alacakları hüküm altına alınmıştır.

Takdiri indirimin hesap raporunda hesaplanan tutarlar üzerinden yapılması ve tespit edilen tutarlardan dava dilekçesindeki taleple bağlı kalınarak fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4159, Karar No: 2011/5431, Tarih: 03.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/4159 E.  ,  2011/5431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda davacı Hazinenin davasının reddi yolunda kurulan 13.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı gerçek kişi vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 03/05/2011 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davalı S.. Ç.. vekili Av. ... ile karşı taraftan Hazine vekili Av. ..., Orman Yönetimi vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

BAŞLIK

Davacı Hazine 22.07.2005 günlü dilekçesiyle, genel kadastroda tapulama dışı bırakılan ve ... İlçesi, ... köyü Karanlıkdere mevkiinde bulunan 14913,38 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tescili istemiyle S.. Ç.. tarafından açılan davanın, kadastro tesbit tarihinden sonra 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı gerekçesiyle reddine ilişkin ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.04.2002 gün ve 1999/159-336 sayılı kararının Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleştiği, bu yerin Hazine adına tapuya tescili, davalının elatmasının önlenmesi iddiasıyla dava açmıştır.