muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10521, Karar No: 2021/16250, Tarih: 07.12.2021

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı işverenin Avrupa Birliğinin Türkiye’deki temsilciliği olarak 4 Şubat 1984 günü Brüksel’de imzalanan ve 4 Haziran 1987 tarih ve 19477 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanmak suretiyle yürürlüğe giren “Avrupa Toplulukları Komisyonu’nun Türkiye Delegasyonu’nun Kurulması ve Onun Dokunulmazlıkları ve İmtiyazları Hakkında Anlaşma” uyarınca kurulduğunu, bu nedenle de Diplomatik İlişkiler Hakkında Viyana Sözleşmesi ve Konsolosluk İlişkileri Hakkında Viyana Sözleşmesi uyarınca tanınan tüm bağışıklık, dokunulmazlık ve ayrıcalıklardan yararlanmakta olduğunu, Viyana Sözleşmesi uyarınca Delegasyonun diplomatik statüsü gereği Türk Mahkemelerinin yargı yetkisinden ve her türlü cebri icradan bağışıklığı bulunduğunu, davaya konu iddiaların Avrupa Birliği’nin iç işleyişine müdahale anlamı taşıdığını ve davanın yargı muafiyeti kapsamında kaldığını, davanın Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114’üncü maddesi uyarınca dava şartı yokluğundan reddi gerektiğini, aynı bağışıklık gereği toplu iş sözleşmesi hükümlerini uygulama zorunluluğunun da bulunmadığını, davaya konu iddiaların gerçeği yansıtmadığını ve haksız olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı taraf istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı tarafın istinaf başvurusunun ise kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14’üncü fıkraları;

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları, davalı tarafın arabuluculuk toplantısına mazeretsiz olarak katılmadığı ve sürecin bu nedenle sona erdiği anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama sonunda Hazine tarafından karşılanan arabuluculuk ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.Yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca söz konusu ücretin, arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile “davalıdan alınarak davacıya verilmesine” şeklinde karar verilmesi hatalı olmuştur. Açıklanan husus bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2’nci maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

3-Somut uyuşmazlıkta, 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A maddesinin 11’inci fıkrası hükmü uyarınca geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilerek mazeretsiz olarak arabuluculuk sürecine katılmayan davalı lehine duruşmalı olarak yapılan temyiz incelemesi nedeniyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 2/2’nci maddesinde düzenlenen duruşma vekalet ücretine hükmedilmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebeplerden, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde geçen “arabuluculuk yargılama giderinin arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” sözcüklerinin karar metninden çıkarılarak yerine, “arabuluculuk yargılama giderinin arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.12.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11005, Karar No: 2020/15134, Tarih: 07.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/11005 E.  ,  2020/15134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK.nın 32. maddesi gereğince sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden, tam teşekküllü devlet hastanesinden ya da adli tıp kurumundan heyet raporu alınarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6998, Karar No: 2015/11976, Tarih: 22.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/6998 E.  ,  2015/11976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

: (Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1088, Karar No: 2018/22149, Tarih: 26.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/1088 E.  ,  2018/22149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin kararına karşı davalı idare vekilince temyiz yoluna başvurulmasına dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava , kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin olarak ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Şevre mahallesi 2343 ve 2647 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına 26.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5684, Karar No: 2018/9548, Tarih: 17.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/5684 E.  ,  2018/9548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalı ...... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 2005 yılının Ekim-Kasım aylarında oğlu ...'un böbrek kanseri tanısıyla Tıp Fakültesinde “interlökin” isimli standart bir tedavi yöntemi ile tedavi edildiğini, akabinde aslen hematoloji uzmanı olduğunu sonradan öğrendiği davalı ...’nın muayenehanesine “aşı tedavisi” yaptırılması önerisi ile gönderildiğini, davalının hastadan çıkartılan tümörün revize edilerek tekrar hastaya aşı olarak enjekte edileceğini ve bu tedaviden % 75 oranında başarı elde edileceğini söylediğini, aşı işlemi için 8.500,00 Euro, katater seti için 2.600,00 TL ödeme yaptığını, ilaç ya da kimyasalların altı kez cilt altına enjekte edildiğini, yapılan bu işlemlerden herhangi bir fayda sağlanmadığını, hastanın daha sonra durumunun ağırlaştığını ve sırt ile boyun kısmında yeni tümörlerin tespit edildiğini, davalının hasta ile ilgilenmemeye başladığını, yaptığı bazı araştırmalar sonucu davalının hastaya yaptığı işlemlerin izinsiz, kanunsuz olduğunu ve herhangi bir etik kurul kararına dayalı olmadığını öğrendiğini, standart bir tedavi gibi gösterilen deneysel uygulamanın insanlar açısından ruhsatı olmadığını, hayvanlar üzerinde yapılan test aşamasında bir uygulama olduğunu, uygulamanın hastalara etkilerinin, yan etkilerinin, hayati tehlikesi olup olmadığının bilinmediğini, davalının deneysel uygulama için Üniversite Etik Kurulundan ve Sağlık Bakanlığından alınması gereken izinleri almadığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak, 50.000,00 TL maddi ve manevi tazminatın Kasım ayından itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, hastaya yapılan tedavi yöntemi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine, vekalet ücreti yönünden, “Davalılar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifeleri gereğince hesaplanan manevi tazminattan 1.500,00 TL, maddi tazminattan 3.000,00 TL olmak üzere toplam 4.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine," yönünde hüküm kurulmuş; 18.1.2016 tarihinde ise gerekçeli kararının hüküm kısmının 4. fıkrasının sehven yanlış hesaplandığı gerekçesiyle; karardaki “Davalılar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifeleri gereğince hesaplanan manevi tazminattan 1.500,00 TL, maddi tazminattan 3.000,00 TL olmak üzere toplam 4.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine," şeklindeki hüküm fıkrasının 4 nolu bedindeki "toplam 4.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ya verilmesine" şeklinde düzeltilmesine karar verilmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki; tavzih kurumu HMK'nun 305. maddesinde (HUMK 455.md) düzenlenmiş olup, buna göre, mahkemece hükümde, müphem ve açık olmayan veya mütenakıs fıkralar bulunduğu hallerde tavzih kararı verilebilir. Asıl hükmü değiştirerek, hüküm sonucunu bertaraf edecek tavzih kararı verilemez. Tavzih yoluyla hükmün kapsamı genişletilmeyeceği gibi, hükümle kazanılmış hakların ortadan kaldırılmasını sağlayacak şekilde de karar verilemez. Mahkemece^, 18.01.2016 tarihli düzeltme kararı ile vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrasının hükmün sonucunu değiştirecek nitelikte yeni eklemeler yapılarak kurulan hüküm, asıl hükmü değiştirecek mahiyette usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Davacı, 23.2.2011 tarihli dilekçesi ile davalı şirkete yönelik davayı takipten vazgeçtiğini belirtmiş, mahkemece de 5.5.2011 tarihli duruşmada davalı şirkete yönelik açılan davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

2-Davacı, 23.2.2011 tarihli dilekçesi ile davalı şirkete yönelik davayı takipten vazgeçtiğini belirtmiş, mahkemece de 5.5.2011 tarihli duruşmada davalı şirkete yönelik açılan davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Davalı şirkete yönelik açılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gereken tarihte yürürlükte bulunan HUMK.nun 409.maddesinin 1.fıkrasında “oturuma çağrılmış olan taraflardan hiç biri gelmediği veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri taktirde dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verileceği” 5.fıkrasında “işlemden kaldırıldığı tarihten itibaren üç ay içinde yenilenmemesi durumunda da davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği 6.fıkrasında ise “...işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava, ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz. Aksi halde, beşinci fıkra hükmü uygulanır“ düzenlemesi mevcuttur. O halde, mahkemece, anılan yasal düzenleme gözetilerek, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davalı şirket yönünden de davanın esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşmada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı şirket yararına, 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, 3. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davacıya, 35,90 TL harcın davalı......ye iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3204, Karar No: 2014/7389, Tarih: 04.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/3204 E.  ,  2014/7389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2004

NUMARASI : 2002/205-2004/275

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.06.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.06.2004 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı M..Ç.. mirasçısı S.. A.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil, istemine ilişkindir.

Davalı, davacının 327 m2 yerin adına tescilini talep ettiğini oysa davacıya 323 m2 yer sattığını, taşınmazın 323 m2'lik bölümü hakkında açılan davayı kabul ettiğini, fazlaya dair istemin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK'nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK'nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK'nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

TMK'nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK'nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davalı Ö.. Ç..'ye ait ..parsel sayılı taşınmazın önce ortak murisleri H.. Ç..ye ait olduğu ve ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmesi üzerine yapılan ihale sonucunda taşınmazın davalı Ö.. Ç.. tarafından satın alındığı ve satın alındıktan sonra da 323 m2 kısmına karşılık gelen kesiminin davalı tarafından davacıya satıldığı, bu kesimdeki yapının onun muvafakati ile davacı tarafından yapıldığı mahkemece belirlenmiş, tescili talep edilen bölümün 3194 sayılı İmar Kanununun 18/son maddesi uyarınca ifrazının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve soruşturma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda araştırma yapılarak; ifraz krokisi yazı ekinde gönderilerek tescili talep edilen 327 m2'lik kesimin ana taşınmazdan ifrazının mümkün olup olmadığı, ilgili belediye başkanlığından sorulup sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 04.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3013, Karar No: 2021/3931, Tarih: 22.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3013 E.  ,  2021/3931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 10.04.2018 tarih ve 2017/603 E. - 2018/343 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.03.2019 tarih ve 2018/956 E. - 2019/313 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Mersin 4. İcra Müdürlüğü'nün 2016/5769 esas sayılı dosyası üzerinden davacı aleyhine başlatılan ve davacının haberi olmadan kesinleşen icra takibinin haksız ve mesnetsiz olduğunu, icra takibine konu bono üzerine iki imza atıldığını, atılan imzalardan birinin davacının yetkilisi olduğu Alata Gıda Ticaret ve Sanayi Ltd. Şti.'nin kaşesinin üzerine, diğerinin de bahsi geçen şirketin unvanını da kapsayacak şekilde ünvanın altına ve şirket vergi numarasının üstüne atıldığını, her iki imzanın da şirket ünvanıyla ilgili olduğunu, dolayısıyla davacının yetkilisi olduğu şirketin borcuna karşılık atıldığı açık ve net olup, herhangi bir şekilde aval, kefil veya ciranta sıfatıyla atılmış bir imza bulunmadığını, davacının şahsi sorumluluğuna gidilemeyeceğini iddia ederek Mersin 4. İcra Müdürlüğü'nün 2016/5769 esas sayılı dosyası üzerinden başlatılan takipte davacının borçlu olmadığının tespiti ile davalı aleyhine tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bono üzerinde bulunan her iki imzasının da kendisine ait olduğunu ikrar ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.