muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14030, Karar No: 2018/4841, Tarih: 08.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/14030 E.  ,  2018/4841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı dağıtım şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp/kaçak vs. Bedellerin tahsil edildiğini belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 22.251,36 TL'ye yükseltmiştir.Davalı vekili, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 21.251,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 21.251,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak vs. bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup,eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. 2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5138, Karar No: 2012/10710, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5138 E.  ,  2012/10710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 04.10.2007 tarihli ve 2007/400 Esas, 2007/638 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurlara ait onaylı nüfus kayıt örneklerinin getirtilmemesi, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin edildiğinden ve sanığın cezasından takdiri indirim uygulanırken, TCK.nın 62. maddesi yerine 63. maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul olunduğundan, yaşı küçük mağdurlara zorunlu vekil atanmaması, yargılama aşamasında 15 yaşını doldurmuş olan mağdurların davaya katılmak istemedikleri ve inceleme tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurmuş olduklarından, sanığın aşamalardaki ikrarı ve tüm dosya kapsamından tanık ...'ın dinlenilmemesi sonuca etkili olmadığından, bu hususlarda bozma isteyen tebliğnamedeki görüşlere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12449, Karar No: 2006/15499, Tarih: 13.07.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/12449 E.  ,  2006/15499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Soma İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan icra takibine karşı, borçlu vekili süresinde icra mahkemesine başvurarak takip konusu edilen bonodaki borçlu imzasına ayrıca, borcunun bulunmadığı yönünde de itirazda da bulunduğu görülmektedir.

Mahkemece borçluya ait imza örnekleri ilgili yerlerden getirtilip ayrıca mahkeme huzurunda da imza örnekleri alındıktan sonra, dosyanın önce imza incelemesi için Adli Tıp Kurumuna gönderildiği, anılan kurumun Fizik İhtisas Dairesi Adli Belge İnceleme Şubesince verilen 11.3.2005 tarih ve 250/01032005-11176/1504 nolu raporlarında "inceleme konusu senet üzerinde G. S.(borçlu) adına atılmış imzaların basit tersimli olması, teşhise götürecek önemli grafolojik materyal ve yazı unsuru içermemesi nedeniyle aidiyetinin ve bu  meyanda G. S.'in eli ürünü olup olmadıklarının tespit edilemediği" bildirilmiştir. Hakime esas alınan  bilirkişiler F. V., M.E. D. imzasını taşıyan 9.11.2005 tarihli raporda ise " sözkonusu imzanın G. S.in (borçlunun) eli mahsülü olduğu yönünde kesin görüş ifade edilmiştir. Bu durum karşısında 2 rapor arasında çelişki bulunmaktadır. Bu çelişki 3.bir rapor alınıp giderilmeden son rapora itibar edilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13525, Karar No: 2018/4318, Tarih: 11.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13525 E.  ,  2018/4318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Şikayet Hakkının Düşürülmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayetçi vekilinin 06/10/2015 tarihli duruşma için faks yoluyla gönderdiğini ancak dosya arasına sunulmadığını iddia ettiği ve temyiz dilekçesine ekli olarak ibraz ettiği mazeret dilekçesi içeriğinin incelenerek şikayetçi vekilinin ileri sürdüğü hususların kabul edilebilir bir mazeret niteliğinde olup olmadığının mahkemece değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20709, Karar No: 2015/5805, Tarih: 26.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20709 E.  ,  2015/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 15. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2014

NUMARASI : 2012/519-2014/308

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, kadının tüm, erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların ayrı şehirde yaşamaları, müşterek çocuğun yaşı ve üstün yararı dikkate alındığında, müşterek çocukla baba arasında kurulması kararlaştırılan kişisel ilişkinin kapsamı yetersizdir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir. (HMK. m. 438/7)

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 6. bendindeki "ortak" kelimesiyle başlayıp "kurulmasına" kelimesiyle biten 1. cümlenin tamamın hükümden çıkartılmasına, çıkartılan cümlenin yerine "Ortak çocukla baba arasında, her ayın ilk ve üçüncü hafta sonu cumartesi günü saat 08:00 ile pazar günü saat 17:00 arasında, dini bayramların 2. Günü saat 08:00 ile 3. Günü saat 17:00 arasında, çocuk okula gittiğinde, yarı yıl tatillerinin ilk pazartesi günü saat 08:00 ile takip eden pazar günü saat 17:00 arasında, her yıl 1 Temmuz günü saat 08:00 ile 20 Temmuz günü saat 17:00 arasında yanına almak suretiyele kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Burçin'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Tayfun'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.03.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/21832, Karar No: 2019/34733, Tarih: 18.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/21832 E.  ,  2019/34733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Sanık hakkında takdiri indirim uygulanırken uygulama maddesi olarak TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası yerine 62. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2. Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan ... İdaresi'nin davaya katılmasına karar verilerek lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1. Hükmün 2. fıkrasındaki ''62" ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "62/1" ibaresinin eklenmesi,

2. Hükümden ... İdaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilen 11.fıkranın çıkartılmasına ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2534, Karar No: 2012/9018, Tarih: 13.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/2534 E.  ,  2012/9018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapu kaydına dayanarak, yörede yapılan orman kadastrosu sırasında ... köyü 142 parsel sayılı taşınmazın kısmen orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu iddia ederek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, aplikasyon ve 2/B uygulamasına itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1952 yılında 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman kadastrosunda dava konusu taşınmazın (B) bölümü orman sınırları içinde bırakılmış, 27/10/2010 tarihinde askı ilânı yapılan 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunun aplikasyonu ve 2/B madde uygulamasında ise çekişmeli taşınmazın hukuki durumunda bir değişiklik olmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 6831 sayılı Yasanın 11. maddesinin 1. fıkrasının son cümlesine eklenen "Ancak tapulu gayrimenkullerde tapu sahiplerinin 10 yıllık süre içinde dava açma hakları mahfuzdur" cümlesinin 22.05.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3373 sayılı Yasaya göre yapılan çalışmalarla ilgili olduğu, orman kadastrosunun kesinleştiği tarihe göre bu yasa hükmünden faydalanamıyacağı, kaldı ki 10 yıllık hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği, ayrıca, 2010 yılanda yapılan aplikasyonun ise yeni bir dava hakkı vermeyeceği belirlenerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/06/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7177, Karar No: 2020/4666, Tarih: 03.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/7177 E.  ,  2020/4666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 07.02.2018 tarih ve 2017/459 E- 2018/127 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 02.09.2020 tarih ve 2018/1418 E-2020/586 K. sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ile arasındaki ticari alım satım ilişkisi sebebiyle satın alınan ancak davalıya henüz teslimi yapılmayan menkul mal ile ilgili 3 adet toplam 57.000,00 TL bedelli çek verdiğini, ayrıca satın aldığı menkul ile ilgili depo tutuğunu, ancak satın aldığı menkul malın teslim edilmediğini iddia ederek, verdiği çeklerden dolayı borçlu olmadığının tespiti, çeklerin istirdadı ile depo ücreti olan 2.200,00 TL'nin davalıdan ihtarnamenin tebliğinden işleyecek avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya verdiği dava konusu çeklerden dolayı borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile mahkemenin 07.02.2018 tarih, 2017/459 Esas, 2018/127 sayılı kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 02.09.2020 tarihli ek kararda, dava değerinin, 2020 yılı kesinlik sınırı olan 72.070,00 TL’yi aşmadığı gerekçesiyle davacının temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK'nın 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacının ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK'nın 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK'nın 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16574, Karar No: 2016/3423, Tarih: 21.03.2016

**14. Hukuk Dairesi         2014/16574 E.  ,  2016/3423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.05.2014 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve muhdesatın aidiyeti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/97 Esas, 2011/100 Karar sayılı kararı ile davalı aleyhine geçit hakkı davası açtığını, bu davada davacının parseli lehine geçit hakkı kurulduğunu ancak hüküm kurulurken geçit hakkı verilen yer üzerindeki ağaçların değeri dikkate alınmadığını, hükmün bu şekilde kesinleştiğini, geçit hakkı kurulan yerde davalıya ait ağaçların varlığı devam ettiğini bu nedenle mahkemenin geçit hakkı kararının icra marifeti ile infaz edilemediğini geçit hakkı kurulan güzergahta bulunan ağaçların varlığı nedeniyle davacı açısından yolun kullanımına engel olduğunu bu nedenle geçit hakkı üzerindeki ağaçları söküp almayan davalının müdahalesinin men'ine ve ağaçların kal'ine, bu kabul edilmezse muhdesatın aidiyeti hükümleri gereğince ağaçların aidiyetinin kime ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki.... Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.05.2011 tarihli ve 2010/97 Esas, 2011/100 Karar sayılı kararı ile davacıya ait 107 ada 21 parsel sayılı taşınmaz lehine, 107 ada 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinden fen bilirkişi... tarafından düzenlenen 20.04.2011 tarihli kroki de (C) harfi ile ve kırmızı renkle gösterilen boyalı kısımdan 672,00 m2 yüzölçümünde geçit hakkı tesis edildiği, hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hüküm kesinleştikten sonra, geçit hakkı tesis edilen 24 parsel sayılı taşınmazdaki geçit güzergahı üzerinde davalıya ait muhtelif cins ve adetteki ağaçların bedeli olan 450,00 TL'nin davacı tarafından depo edildiği ancak kesinleşmiş mahkeme kararında bu bedelin depo edildiği belirtilmediğinden hükmün infazında tereddüt oluştuğu, davacı tarafından bu nedenle eldeki davanın açıldığı anlaşıldığından mahkemece, davacının geçit hakkı tesisi için verilen hükmün infazı amacıyla bu davayı açmasında hukuki yararı olduğu gözetilerek kesinleşen kararın infazını sağlayacak şekilde davalıya ait muhtelif cins ve adetteki ağaçların kal'i ile 450,00 TL bedelin davalıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7693, Karar No: 2018/3932, Tarih: 04.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/7693 E.  ,  2018/3932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre; 23.06.2011 günü saat 01:00 sıralarında; müştekinin ikametinin bahçesinde üzeri branda ile örtülü halde bulunan inşaat kerestelerinin çalınmaya teşebbüs edildiğinin iddia edildiği somut olayda; müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında kerestelerini çalmaya çalışan şahsı görmesi üzerine kendisine seslendiğini ve kaçan şahsın olay yerine gelen kolluk görevlilerince yakalandığını belirttiği, sanığın 21.09.2011 tarihli celsede; müştekinin orada gördüğü tahtalardan birkaç tanesini ayırdığını, sabah sahibinden isteyeceğini savunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın hırsızlık kastının bulunduğu anlaşılmakla, suça konu kerestelerin alındığı yerin, suç tarihi itibariyle müştekiye ait ikametin eklentisi içinde olup olmadığı da araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.