muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6638, Karar No: 2014/11489, Tarih: 07.04.2014

Asıl işverene ait işyerinde yürütülmekte olan mal veya hizmet üretimine ait yardımcı bir işin alt işverene bırakılması nedeniyle, alt işveren açısından bağımsız bir işyerinden söz edilip edilemeyeceği sorunu öncelikle çözümlenmelidir. Zira asıl işveren veya alt işverenin değişmesinin işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti için işyeri kavramının bu noktada açıklığa kavuşturulması gerekir.

Soruna 2821 sayılı Sendikalar Kanunu açısından baktığımızda, asıl işin tabi bulunduğu iş kolunun yardımcı iş için de geçerli olduğunu söylemek gerekirse de 4857 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin açık hükmü karşısında, işin alt işverene bırakıldığı durumların bundan ayrık tutulması gerekir. Gerçekten, 4857 sayılı Yasanın 2/III maddesinde, “İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür” şeklinde Sendikalar Kanunu ile örtüşen ana kurala yer verildiği halde, sonraki bentlerde asıl işveren alt işveren ilişkisi düzenlenmiş, bir anlamda yardımcı işin alt işverene bırakılması ile ayrık bir durum öngörülmüştür. Daha sonra da, aynı yasanın 3 üncü maddesinde “Alt işveren, bu sıfatla mal veya hizmet üretimi için meydana getirdiği kendi işyeri için birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür.” şeklinde kurala yer verilerek sorun açık biçimde çözümlemiş ve alt işveren işyerinin asıl işverene ait işyerinden bağımsız olduğu ortaya konulmuştur. Belirtilen çözüm şekli alt işverenlik kurumunun niteliğine de uygun düşmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 4857 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce de alt işverenin işyerinin, asıl işverene ait işyerinden bağımsız olduğu sonucuna varmıştır (Yargıtay HGK. 6.6.2001 gün, 2001/ 9-711 E, 2001/ 820 K).

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6 ncı maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir (9. HD. 18.9.2008 gün 2006/26306 E, 2008/23980 K.).

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dâhilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanunu’nun 6 ncı maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

Alt işverenlerin, aralarında herhangi bir hukukî işleme bağlı olmaksızın değişmesini işyeri devri olarak kabul etmediğimiz takdirde, her bir alt işverenin kendi dönemiyle ilgili olarak işçilik haklarından sorumluğu söz konusu olacağından ve asıl işverenin sorumluluğu yasa gereği alt işverenin sorumluluğunu aşamayacağından hak kaybına neden olabilecektir. Örneğin işyerinde periyodik olarak 11 ay 29 gün sürelerle işçi çalıştıran alt işverenler yönünden hiçbir zaman kıdem tazminatı ile izin ücreti ödeme yükümlülüğü doğmayacak, buna rağmen asıl işverenin tüm süreye göre bu işçilik haklarından sorumluluğu gündeme gelecektir. Oysa asıl işverenin sorumluluğunun alt işveren veya işverenlerin sorumluluğunu aşması düşünülemez.

1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korumasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir(Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119).

Avrupa Adalet Divanı, maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde, ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir (ATAD, 10.12.1998, 173/96, Hidalgo, para. 26, NZA 199, H.4, 189 vd.).

Avrupa Adalet Divanı’nın kararlarında, “hukukî işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı, sözlü veya zımnî bir anlaşma da yeterli görülmektedir. Yine üye ülkeler uygulamasında, ihale yoluyla bir işin alınmasında, devreden işveren bilmese dahi işyeri devrinin mümkün olabileceği kabul edilmiştir. Avrupa Birliği’ne üye olmayan ancak benzer hükme sahip İsviçre’de Federal Mahkeme, devreden ve devralan arasında doğrudan hukukî işlemin bulunmasının şart olmadığı sonucuna varmıştır (Bkz. Yenisey, K. Doğan: İşyeri Devri Çerçevesinde İşyeri ve İşyeri Bölümü Kavramları, K... H... Üni. İş Hukukunda Üçlü İş İlişkileri, s. 135).

Yapılan bu açıklamalara göre; işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında, belirsiz süreli iş sözleşmesi ile 01.02.2002-31.05.2010 arasında alt işveren işçisi ve tıbbî sekreter olarak çalışmış ve iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle 31.05.2010 günü feshetmiş, yaşlılık aylığı tahsis belgesini aynı gün işverene sunmuş ve kendisine yaşlılık aylığı bağlanmıştır.

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede, muvazaalı alt işveren ilişkisi ile baştan beri hastane işçisi ve tıbbî sekreter olarak çalışırken emeklilik sebebiyle akdi feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı T.. B.. vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı E.. Sağ. Hiz. Şirketi vekili, sadece işçi temin ettiklerini, davacının hastane işçisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, alt işveren ilişkisi muvazaalı olduğundan davalı Şirket yönünden davanın reddine, Bakanlık yönünden davanın kabulüne karar karar verilmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, işyeri olan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne ait alt işveren ihale sözleşmelerini sunmuştur. İhale sözleşmelerine göre; hastanenin temizlik, çevre temizliği ve yardımcı hizmetler işleri en son davalı Şirkete verilmiştir. Ancak davacı baştan beri hastanede tıbbî sekreter olarak çalışmış, temizlik işi yapmamıştır. Mahkemenin muvazaa yönündeki tespiti yerindedir.

Dairemizin yerleşik kararlarına göre asıl işveren-alt işveren ilişkisi muvazaalı dahi olsa ilave tediye ücreti gibi bazı alacaklar dışında işçinin ödenmeyen işçilik alacaklarından her iki işveren de müteselsilen sorumlu tutulmalıdır. İşe iade davalarında ise dava, sadece gerçek işveren aleyhine açılmalı, sözleşmesi muvazaalı olan alt işveren de hasım gösterilmiş ise alt işveren yönünden muvazaa sebebiyle işe iade davasının reddine karar verilmeli, mahkemece feshin geçersiz olduğu sonucuna varılmış ise asıl işverenin işyerine iadeye karar verilmelidir.

O hâlde yukarıdaki açıklamalar ışığında dava konusu kıdem tazminatı alacağından davalı Bakanlık ve son alt işveren olan davalı Şirketin müteselsilen sorumlu tutulması gerekmektedir.

Mahkemece, davanın davalı Şirket yönünden muvazaa sebebiyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3- Davalı Bakanlığın 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden mahkemece harca mahkûm edilmeside hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 07.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1541, Karar No: 2017/5958, Tarih: 04.04.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/1541 E.  ,  2017/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 17.04.2013 yerine 16.10.2014 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve kararın bozmaya uygun olmasına göre davacı vekilinin tüm, davalı T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı ... Kurumu Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı ... Kurumu Genel Müdürlüğü’ nün harçtan muaf olduğu gözetilmeden davalı Yurtkur’ a harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının 3 ve 5 numaralı bentlerinin tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“3- Davalı Yurt-Kur harçtan muaf olduğundan kurum aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

5- Davacının yatırdığı başvuru harcı, peşin harç ve ıslah harcının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine, “ bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı Kurum’ dan 04.12.2015 tarihli makbuzlar ile alınan temyiz harçlarının isteği halinde davalı kurum’ a iadesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin davacıya yükletilmesine, Kurum aleyhine düzenlenen harç tahsil müzekkeresinin Mahkemesince iptaline, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 04.04.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4969, Karar No: 2010/23352, Tarih: 13.07.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/4969 E.  ,  2010/23352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle uygulanan maddede öngörülen adli para cezasında ... sayısının alt sınırının 120 ... olduğu gözetilmeden 5 ... karşılığı adli para cezasına hükmedilmiş ise de, alt sınırından ceza tayin edilmesi nedeniyle 120 ... karşılığı adli para cezasına hükmedilip 5237 Sayılı TCK.nun 62.maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılması sonucu belirlenecek sonuç adli para cezasının 2000 lira olması karşısında kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16234, Karar No: 2013/9234, Tarih: 20.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/16234 E.  ,  2013/9234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, 01.11.2005-02.02.2006 tarihleri arasında fiilen çalışmış olmasına rağmen davalı belediyenin haber vermeksizin çıkış işlemi yaptığını, bu tarihlere ait haklarından mahrum kaldığını, davalı belediyenin ücretini bazen ödediğini, bazen de ödemediğini, bununla beraber işçiler arasında ayrım yaptığını, bazı işçilerin fazla ücret alırken onlardan daha az ücret aldığını, yada hiç alamadığını belirterek ayrımcılık tazminatı, ücret ve ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 01.11.2005-02.02.2006 tarihleri arasında Valilikçe verilen geçici işçi vizesi dolduğu için iş akdinin askıya alındığını, bu süre içinde davacının fiilen çalışmasının olmadığını, ... işçileri arasında hiçbir ayrım yapılmadığını, işçilerinin ücret alacaklarının belediye bütçesine göre adil bir şekilde ödendiğini, davacının tazminat talebinin yerinde ve hukuki olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatillerinde çalışıldığını ispat yükü davacı işçi üzerindedir.

Davacı ve diğer çalışanların dosya içinde bulunan ücret bordrolarından daha önceki dönemlerde fazla çalışma alacağı tahakkuk ettirilmediği, davalının çalışılmadığını iddia ettiği, ancak hizmet tespiti davası ile belirlenen hizmet döneminde tanık beyanları doğrultusunda davacının 07:00-17:30 saatleri arasında çalıştığı ayrıca hafta tatili ve ulusal bayram, genel tatil günlerinde de çalıştığı kabul edilmiştir.

Davalı işyeri Belediye olup kabul edilen alacakların kayıtlarla desteklenmesi gerekir. Sadece tanık beyanlarıyla bu alacakların ispatı yeterli değildir. İleri sürülen çalışma saatleri klasik çalışma saatlerinin dışındadır. Bordrolarda diğer dönemlerde davacı veya diğer işçilere tahakkuk ettirilen fazla çalışma, ulusal bayram, genel tatil ve hafta tatili alacağı bulunmadığından tanık beyanlarıda kayıtlarla desteklenmediğinden mahkemece fazla çalışma, ulusal bayram, genel tatil ve hafta tatili alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13150, Karar No: 2014/18529, Tarih: 25.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13150 E.  ,  2014/18529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ilgın Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 07.11.2013

No : 2009/337-2013/483

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 01.06.2001-15.09.2002 ile 03.05.2003-01.03.2009 tarihleri arasında I.. B..'nda geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitini talep etmiş, mahkemece; ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanakları 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde 01.06.2001-31.10.2001, 15.04.2002-15.09.2002, 03.05.2003-15.10.2008 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tam olarak davalı Kuruma bildirildiği, 2001, 2002 ve 2003 yılları için davacının bekçi seçilmesine ilişkin Bekçi Seçim Tutanaklarının bulunduğu, ihtilaf konusu olan 01.11.2001-15.04.2002 ve 01.11.2008-01.03.2009 dönemlerini kapsayan bordroların getirtilmediği, dinlenen tanık beyanlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığı, Ilgın Belediye Başkanlığı'nın 19.04.2010 tarihli yazısına göre 05.05.2009 tarihli Meclis Kararı ile ihtiyaç olmaması nedeniyle Çiftçi Malları Koruma Meclisinin oluşturulmadığının oy birliği ile kabul edildiği, 06.04.2010 tarihli Meclis Kararı ile bir sonraki oturuma kadar Çiftçi Malları Koruma Meclisi seçimlerinin yapılmamasına karar verildiği halde I.. B..'nın tüzel kişiliğinin devam edip etmediği ve taraf ehliyetinin bulunup bulunmadığının araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Şu halde yapılması gereken iş; I.. B..'nın tüzel kişiliğinin devam edip etmediği ve taraf ehliyetinin bulunup bulunmadığını araştırmak, uyuşmazlık konusu olan 01.11.2001-15.04.2002 ve 01.11.2008-01.03.2009 dönemlerini kapsayacak şekilde işyerinin dönem bordrolarını getirtmek, bordro tanıklarını resen tespit edip dinlemek, ihtilaf konusu dönemde işyerinde çalışmış varsa şef, amir, müdür gibi yetkili kişileri dinlemek, davacıya yapılan ücret ödemeleriyle ilgili belgeleri istemek ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3949, Karar No: 2011/16490, Tarih: 06.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3949 E.  ,  2011/16490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/12/2009 tarih ve 2007/318-2009/265 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 31.03.2004 tarihinde orijinal kutu tasarımlarını TPE nezdinde tescil ettirdiğini, tasarım konusu kutuyu tescil tarihinden önceki tarihlerde de kullandığını, davalının 01.07.2004 tarihinde tescil ettirdiği ambalaj kapağı tasarımlarının müvekkili adına tescilli tasarımlara ayniyet derecesinde benzediğini, davalı şirket adına tescil edilen tasarımların yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 2004/02345 sayılı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu tasarımın çıkış noktasının müvekkili adına 2003 yılından beri tescilli olan 2003/03031 sayılı tasarım olduğunu, davacının tasarımının bir kutu olmasına rağmen müvekkilinin tasarımının ambalaj kapağından ibaret bulunduğunu, davacı başvurusu ile müvekkilinin başvurusunun yakın tarihlerde ilan edildiğini, davanın ise aradan 3.5 yıl geçtikten sonra açıldığını, bu durumun MK'nun 2. maddesine aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar adına tescilli tasarımların, kapak boyutlarındaki küçük farklılıklar dışında ayniyet düzeyinde benzer oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.