muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7955, Karar No: 2024/4390, Tarih: 27.03.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, suç unsurları oluşmadığı ve cezalandırılmasını gerektirir yeterli delil olmadığından beraati yerine delilerin takdirinde hataya düşülerek usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın, doktor olan katılanın özel muayenehanesinde 13.10.2003-30.05.2014 tarihleri arasında sekreter ve yardımcısı olarak çalıştığı, katılanın uzun süre yanında çalışmasından dolayı güvendiği sanığa ofis içi ve dışı her türlü resmi işlerini yaptırdığı, 2013 yılı içerisinde Vergi Dairesinden katılanın vergi borcu olduğuna dair tebligat gelmesi üzerine yaptığı araştırmada sanığa vergi borcunu ödemesi için verdiği parayı vergi dairesine yatırmadığı gibi, bilgisi dışında katılan adına düzenlediği suça konu 30.03.2012 tarihli vergi taksitlendirme dilekçesini verdiğini öğrendiği, olayın açığa çıkması üzerine sanığın 30.05.2014 tarihi itibariyle iş yerinden ayrıldığı, bu suretle sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Sanık, katılanın 2013 yılı vergi borcu geldiğinde kendisini sorumlu tutup baskı yapmaya başladığını, 14.500,00 TL bedelli senet aldığını, 01.01.2014-30.05.2014 tarihleri arasında maaş ve asgari geçim indirimlerinin ödenmediğini, bunları ödeyeceğini taahhüt ettiğinden ibra ettiğini, ancak ödenmediğinden İş Kurumuna başvuru ve noter ihbarı sonrası parasını alamadığından iş davası açtığını, işçi alacaklarını alamaması için yıldırmak amaçlı bu şekilde suçlamalarda bulunduğunu, vergileri nakit olarak götürmediğini, her ay muhasebeci tanık T.T.'nin verdiği belgeleri götürdüğünü, bu belgelerle ödemelerin banka hesabından yapıldığını, hamileliği nedeniyle düşük tehlikesinden dolayı 08.03.2012 tarihinden itibaren 15 gün raporlu olduğundan suça konu belgeyi düzenleyip imzalamadığını beyanla suçlamaları kabul etmemiştir.

3. Katılan ve eşi olan tanık E.İ., sanığa çok güvendiklerini, tüm mali ödemelerini sanığın yaptığını, 2013 yılında ödeme emri gelince durumu anladıklarını, sanığın bunun dışında 6 aylık muhasebeci ücretini, SGK ve aidat ödemelerinin de yapılmadığını öğrendiklerini, sanığa yıllarca kızları gibi güvendikleri için şikayet etmediklerini, ancak Eylül ayında ofisin aidat borçlarının da ödenmemesi sebebiyle icra takibi yapılınca suç duyurusunda bulunduklarını, zararlarının giderilmediğini beyan etmişler, katılan duruşmadaki beyanında Temmuz 2012 tarihinde muhtasarların yatmadığını gördüğünü, sanığın verdiği 14.500,00 TL bedelli senedin çantasından alındığından bulamadığını beyan etmiştir.

4. Tanık T.T., katılanın muhasebecisi olduğundan tahakkuk fişlerini gönderdiğini, sanığın da gerekli yerlere ödemeleri yaptığını, daha önce sanığı kızı gibi görüp güvendiklerinden daha önce işlemlerini kontrol etmediklerini, ancak 2013 yılında ödeme emri geldiğinde katılanın 6.100,00 TL civarı vergi, 8.000,00 TL de SGK borcu olduğunu, vergi borcunun sahte evrakla taksitlendirildiğini öğrendiklerini, sanıkla görüştüklerinde ödemeleri yaptığını, ancak bir borç kaldıysa kendi borcu olarak kabul edeceğini, gerekirse kredi çekip ödeyeceğini söylediğini, kendisinin de katılan ve eşinden 6'şar aylık ödemesini alamadığını, durumu sanığa dediğinde bir iki gün içinde 5'şer aylık ödemesini sanığın getirdiğini, sanığın kendi isteğiyle işten ayrıldığını, katılanın sanığa ödemesi için verdiği aidatları ödememesinden dolayı hakkında icra takibi yapılınca sanığın sonradan başka benzer işlemleri çıkarsa diye suç duyurusunda bulunduklarını beyan etmiştir.

5. İzmir 20. İcra Dairesinin 2014/3050 Esas sayılı dosyası ile katılan aleyhine aidat bedelinden dolayı icra takibi başlatıldığı görülmüştür.

6. Gelir İdaresi Başkanlığı ... Vergi Dairesi Müdürlüğü yazısına göre, mükellef tarafından elden verilen suça konu tecil talepnamesine istinaden borçların taksitlendirildiği, tecil ödeme planının sanık tarafından alındığı, taksitlendirilen borçların vadesinde ödenmemesi üzerine 21.06.2012 tarihinde ihlal olarak kaldırılan ilgili dönem borçlarının 30.07.2012 tarihinde vezneden ödendiği, katılanın 06.02.2017 tarihi itibariyle ödenmemiş vergi borcunun olmadığı, vergi borçlarına dair ödemelerin 2011 yılından itibaren vezne veya banka yoluyla yapıldığı bildirilmiştir.

7. Sanığın, 30.05.2014 tarihinde iş yeri alacaklarını aldığına dair noterde onaylanan ibraname verdiği, 03.06.2014 tarihinde, noter kanalıyla katılana işçilik alacaklarını ödemesi için ihbarname gönderdiği, 16.06.2014 tarihinde İş Kurumuna iş uyuşmazlığı başvuru dilekçesi verdiği, 21.07.2014 tarihinde İzmir 5.İş Mahkemesinde işçi alacağı davası açtığı, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin bozma kararı ile Mahkemenin 17.06.2019 tarihli kararı ile sanığın açtığı davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

8. Uzmanlık raporlarına göre, başvuru dilekçesinin ön yüzünde kurşun kalemle yazılmış "4843908 muhasebeci okan bey" ibareli el yazıları, İş Kurumu İl Müdürlüğü kaşesinin üst kısmındaki "956" ve orta kısmındaki "41396" ibareli el yazıları dışında kalan diğer tüm tanzim yazıları, talep formunun ön yüzünde mavi mürekkepli kalemle yazılmış "17815" ve arka yüzündeki "2 taksit, hesap takip, 30.03.2012, 30.03.2012 ..." ibareli elyazıları dışında kalan diğer tüm tanzim yazıları sanığın eli mahsülü olduğu, başvuru dilekçesinde ... adına atılı imzanın sanığın eli mahsülü olduğunun mümkün ve muhtemel görüldüğü, katılan adına atılı imzanın katılana ait olmayıp hakiki imzaları model alınmak suretiyle takliden sahte olarak atıldığı belirlenmiştir.

9. Mahkemece, 2012 yılında muhtasar ödemelerinin aksadığını tespit eden katılanın 2014 yılına kadar sanığı şikayet etmediği ve 2014 yılında işten çıkardığı hususunu makul bir sebeple açıklayamadığı, Gelir İdaresi Başkanlığı yazısına göre, suça konu belgenin bizzat mükellef tarafından elden verildiğinin belirtildiği, suça konu belge sonrası taksitlendirme bilgi ve sayfasının katılanın iş yerinde sanığa tebliğ edildiği, borçların bu taksit çerçevesince ödendiği, İddianamede anlatılan olayın sadece vergi ödenmeyip taksitlendirme yapılması olduğu ve bu tecil ve taksitlendirme talep formunun bizzat kişinin vermesi gereken bir belge olduğu, nitekim dosya içerisinde sureti bulunan bu formun sanığın yazısını taşıdığının uzmanlık raporu ile sabit olduğu, atılan imzanın da sanık tarafından yapıldığı konusunda kesin bir bulgu içermediği muhtemellikten bahsettiği, hatta yazılardaki bazı harflerin de sanığın eli ürünü olmadığının anlaşıldığı, taksit talep formunun sekreter tarafından doldurulmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu ve katılanın sadece imzayı bu forma atabileceği, 2014 yılında sanıkla katılan arasındaki iş hukukundan kaynaklanan bir çekişmeden dolayı bu husus gündeme getirildiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık, suçsuz olduğunu, ödemeleri elden değil banka havalesi ile yaptığını, taksitlendirme talebini de vergi dairesine kendisinin vermediğini savunmuş ise de, katılanın tüm aşamalardaki beyanları, İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı ... Vergi Dairsi Müdürlüğüne ait vergi tahakkuk kayıtları ve ... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 13/08/2012 tarihli yazısı, taksitlendirme talep formu üzerinde yapılan ve belgedeki imzanın sanığa ait olduğuna dair 05/10/2015 tarihli uzmanlık raporu, sanığın tazminatsız işten çıktığına dair ibra belgesi ve tüm dosya kapsamından, sanığın müştekinin vergi dairesine yatırmak üzere verdiği paraları vergi dairesine yatırmayıp uhdesinde tuttuğu, borç birikip belirli bir süre geçtikten sonra da taksitlendirme talebinde bulunarak borcu ileri vadeye yaydığı ve katılanın öğrenmesine engel olmaya çalıştığı, ancak borcu kapatmadığı gibi müştekinin ikinci kez ve faizi ile borcu ödemek üzere kaldığından sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilmemiş, sanığın suça konu belgeyi vergi dairesine vermek suretiyle özel belgede sahtecilik ve vergi dairesi, SGK ve aidat gibi birden fazla ve değişik tarihlerde yatırmak üzere aldığı paraları gerekli yerlere yatırmaksızın kendi hesabına kullandığından zincirleme hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, 30.05.2014 tarihinde iş yeri alacaklarını aldığına dair noterden onaylı ibraname verdiği, 03.06.2014 tarihinde, noter kanalıyla katılana işçilik alacaklarını ödemesi için katılana ihbarname gönderdiği, 16.06.2014 tarihinde İş Kurumuna iş uyuşmazlığı başvuru dilekçesi verdiği, 21.07.2014 tarihinde İzmir 5. İş Mahkemesinde işçi alacağı davası açtığı, katılanın duruşmadaki beyanında "Temmuz 2012 tarihinde muhtasarların yatmadığını gördüm" şeklinde söylemesine rağmen sanığı 05.12.2014 tarihinde şikayet ettiği, Gelir İdaresi Başkanlığı ... Vergi Dairesi Müdürlüğü yazısına göre, mükellef tarafından elden verilen suça konu tecil talepnamesine istinaden borçların taksitlendirildiği, tecil ödeme planının sanık tarafından alındığı, taksitlendirilen borçların vadesinde ödenmemesi üzerine 21.06.2012 tarihinde ihlal olarak kaldırılan ilgili dönem borçlarının 30.07.2012 tarihinde vezneden ödendiği, katılanın 06.02.2017 tarihi itibariyle ödenmemiş vergi borcunun olmadığı, vergi borçlarına dair ödemelerin 2011 yılından itibaren vezne veya banka yoluyla yapıldığının bildirildiği, sanığın açtığı işçi alacağı davasının kısmen kabulüne karar verildiği, taksit talep formunun sekreter olan sanık tarafından doldurulmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu ve katılanın sadece imzayı bu forma atabileceği anlaşıldığından, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek delil bulunmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin beraat kararının onanması gerekirken mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de; sanığın katılanın vergi borcunun ödenmesi için verdiği parayı uhdesinde tutma eyleminden dava açıldığı halde, iddianamede dava konusu yapılmayan SGK ve aidat gibi birden fazla ve değişik tarihlerde yatırmak üzere aldığı paraları gerekli yerlere yatırmaksızın kendi hesabına kullandığından zincirleme hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması ,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2019/726 Esas, 2022/968 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10219, Karar No: 2023/18687, Tarih: 22.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10219 E.  ,  2023/18687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'unun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin, katılanın sanığa attığı mesajların hakaret içermediğine, sanık hakkında ceza verilmesi ve kararın bozulması gerektiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların komşu olarak aynı binada oturdukları ve sanığın beslediği güvercinin pislemesi, kuşların ve çocukların çevreyi kirletmesi yüzünden aralarında sürtüşme doğduğu ve zaman zaman tartıştıkları, olay günü de birbirlerine hakaret içerikli mesajlar attıkları, böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık savunması, katılan anlatımları, 03.02.2015 tarihli mesaj okuma tutanağı ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan hükmün doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1173, Karar No: 2021/821, Tarih: 03.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1173 E.  ,  2021/821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 05.12.2019 tarih ve 2016/34 E. - 2019/326 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı müvekkilinin obezite konusunda tanınmış bir doktor olduğunu, kilo korumaya yardımcı bir ürün geliştirdiğini, davalılar tarafından “libitabs” isimli zayıflama tabletlerinin tanıtımlarında, müvekkilinin isim, fotoğraf ve TV programlarından elde edilmiş videoların, müvekkilinin izni olmaksızın, tüketicileri yanıltır şekilde kullanıldığını ileri sürerek, davalıların hukuka aykırı eylemlerine son verilmesine, 250.000,00 TL maddi, 100.000,00 manevi tazminatın dava tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, hükmün gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda ve aldırılan bilirkişi raporuna itibar edilerek; davacının iç hastalıkları uzmanı olduğu, TV programlarında ağırlıklı olarak diyet, kilo verme ve zayıflama konularını işlediği, kendisine ait internet sitesinde zayıflama yöntemleri sunduğu, kimi tıbbi araştırmalarının bulunduğu, davacının verdiği güvenilirliğin, ayrıca TV ekranlarında bulunması ve gazetelerdeki yazıları ile kazandığı medyatik bir ününün de olduğu, bu tanınmışlığın davalı ... İlaç Pazarlama San. ve Ltd. Şirketi tarafından üretilen zayıflama ürünlerinin satışında reklam ve tanıtım malzemesi olarak değerlendirildiği, davacının isim, fotoğraf, görüntü ve videolarının davalı şirket tarafından üretilen zayıflama tabletlerinin tanıtımında her hangi bir sözleşme olmaksızın izinsiz olarak kullanıldığı, davacının görsellerinin paylaşıldığı internet sitesinin dava dışı firmaya ait olmasının davalı üreticiyi sorumluluktan kurtarmadığı, diğer davalı şirketler tarafından dava konusu edilen eylemi işlediklerine dair herhangi bir delil sunulamadığı, davalı Plus Grup İnternet Hizmetleri Ticaret Ltd.Şti. hakkında davanın reddine dair verilen karara karşı davacı tarafından yapılan temyiz itirazları reddedildiğinden ve davalı tarafça karar temyiz edilmediğinden, bu davalı hakkındaki kararın kesinleştiği gerekçesiyle, davalı Plus Group İnternet Hizmetleri Ticaret Ltd. Şti. hakkındaki davanın reddine dair verilen karar kesinleşmiş olduğundan yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı Pozitif Grup Gıda ve Kozmetik Ürün. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti hakkındaki davanın reddine, davalı ... İlaç Pazarlama San ve Ltd. Şti. hakkındaki davanın kısmen kabul ve kısmen reddine, davalının davacıya ait isim, fotoğraf ve videolarını izinsiz olarak kullanmasının hukuka aykırılığının tespiti ile aynı zamanda kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğinden bu kullanımlara son verilmesine, 94.829,47 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, verilen karar kesinleştiğinde masrafı davalı ... İlaç Pazarlama San ve Ltd. Şti.'nden alınarak Türkiye genelinde yayınlanan tirajı yüksek günlük bir gazetede bir kez ilanına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11290, Karar No: 2020/570, Tarih: 13.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/11290 E.  ,  2020/570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafinin 11.05.2015 tarihli mazeret dilekçesi ile kalça kemiği kırığına müstenit olduğu ameliyat neticesi aldığı sağlık raporu çerçevesinde duruşmaya katılamayacağını beyan etmesine ve dilekçeye ekli sağlık kurulu raporunda 03.04.2015-03.07.2015 tarihleri arasında raporlu olduğu anlaşılmasına rağmen, müdafinin mazeret talebinin reddi ile sanığın savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17220, Karar No: 2013/11557, Tarih: 19.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17220 E.  ,  2013/11557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı temyizine gelince;Davacı vekili, davacının 01.04.1991 tarihinden itibaren davalı Üniversite ile dava dışı ...Şirketi arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca davalıya ait Tıp Fakültesi Araştırma ( ... ) Hastanesinde teknisyen olarak işe başladığını ve halen aynı işi yaptığını davacının üyesi bulunduğu ... İş sendikası tarafından yapılan başvuru nedeniyle ÇSGB iş müfettişliğince davalıya bağlı ... Tıp Fakültesi Araştırma Hastanesi işyerinde yapılan incelemede 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasında 1000 işçi ile yapılan temizlik hizmetleri işi ile bu işten ayrılarak 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasında 200 işçi ile yapılan Biyomedikal aletlerin temizlik işi sözleşmelerinin asıl işveren ile alt işverenleri arasında muvazaa tanımına uygun olarak yapıldığı belirlenerek asıl işveren ile asıl işverenden üç ihale ile iş alan iki işverenliğin yemek hazırlama ve dağıtım işi dışında kalan sözleşmelerin muvazaalı işlem olduğu ve hukuka aykırı bulunduğunu işyerinde çalıştırılan işçilerin baştan beri asıl işverenin işçisi oldukları yönünde muvazaa raporu düzenlendiğini 4857 sayılı Yasanın 3/2 maddesi uyarınca düzenlenen raporun Rektörlük ile ihale yolu ile iş alan şirkete tebliğ edildiğini, Üniversite ve diğer ilgililer tarafından yasada belirtilen 6 iş günü içinde yetkili iş mahkemesinde itiraz edilmediğini, muvazaa raporunun kesinleştiğini, muvazaa raporunun kesinleşmesi ile müvekkilinin de işe başladığı tarihten itibaren 4857 sayılı iş yasası uyarınca davalı üniversitenin işçisi konumuna geldiğini, muvazaalı işlem nedeniyle müvekkilinin 6772 sayılı yasa gereği ödenmesi gereken yıllık iki aylık ( 52 günlük ) ilave tediyelerden yoksun bırakıldığını, müvekkilinin işe başladığı tarihten itibaren davalının işçisi sayıldığından ilave tediyelerin kendisine ödenmesinin yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek ilave tediye alacağının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ... Hastanesinin temizlik işlerini ihale ile üstlenen yüklenici firma işçisi olduğunu dava dışı firma ile idare arasında alt asıl işveren ilişkisi bulunmadığından davacının işverenin idarelerinin olduğunu kabul edilemeyeceği gibi yürürlükteki mevzuata uygun olarak ihale edilen iş ile ilgili olarak ileri sürülen muvazaa iddiasının yerinde olmadığını davacıyı işe alan ücretini ve sosyal haklarını sigorta primlerini ödeyen çalıştıran kendi işyerinde işe giriş ve prim bildirgesi veren idareden ihale yolu ile temizlik işlerini üstlenen dava dışı yüklenici firma olduğunu yüklenici firma ile Rektörlük arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu yönündeki iddialara sübjektif ölçütlerin esas alındığını, sonuç olarak Üniversitenin ... Hastanesi temizlik işlerini ihale yoluyla üstlenen yüklenici firma işçisi olan davacının ÇSGB iş müfettişliğince düzenlenen rapor doğrultusunda muvazaa kararı esas alınarak kamu işçisi sayılması ve kendisine ilave tediye ücreti ödenmesinin hukuka ve mevzuat hükümlerine aykırı olduğunu, zamanaşımı nedeniyle mevcut taleplerinin incelenmesinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Üniversitenin, dava dışı ...temizlik şirketi ile ihale sözleşme yapıp temizlik işçisi altında aldığı kişileri vasıflı işler olan Marangoz, teknisyen, hasta bakıcılık, tıbbi sekreterlik gibi işlerde 15.03.1993’den – 09.09.2011 (dava tarihi) çalıştırmıştır. Davacının tüm çalışma süresi içinde davalı üniversite ile dava dışı şirketler arasında muvazaalıdır. İlave tediye alacakları davacının tüm çalışma süresi üzerinden zamanaşımına uğrayan kısım dışlandıktan sonra dava tarihine kadar geçen süre üzerinden hesaplanması gerekirken hatalı değerlendirme sonucu Çalışma Bakanlığı Müfettişlerinin inceleme yaptığı dönemle sınırlı olarak hesaplattırılıp hüküm altına alınması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 19.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.