muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3322, Karar No: 2019/5429, Tarih: 04.12.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/3322 E.  ,  2019/5429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı idarenin alım ihalesinin 27 kalem yönünden davacı üzerine bırakıldığını, bunlardan bir kısım malzemenin teslim edildiğini kalanının ise davalının ihtarının tebliğinden önce teslim edilerek yükümlülüğün yerine getirildiğini, buna rağmen idarenin 22 kalem malzemenin geç teslimi nedeniyle tüm sözleşme bedeli üzerinden 44 günlük ceza uyguladığını, 197.974,70 TL' nin hakedişinden kesildiğini, gecikmenin geç teslim edilen malzeme bedeli tutarından hesaplanmadığından 177.334,70 TL gecikme cezasının fazladan kesilmiş olduğunu, kısmi teklife açık ihalelerde cezanın tüm sözleşme bedeli üzerinden değil, geciken malzeme tutarı üzerinden hesaplanması gerektiğini belirterek fazladan kesilen 176.856,00 TL' nin kesinti tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında 116 kalem yedek parça alımına yönelik 899.885,00 TL bedelli sözleşme imzalandığını, gecikme cezasının sözleşmenin 34.2. maddesine göre davalı malı süresinde teslim etmediğinden gecikilen her takvim günü için sözleşme bedelinin % 0.5’ i oranında ve 44 gün için 197.974,70 TL olarak uygulandığını ve davacıya bilgi verildiğini, sözleşmeye bağlılık ilkesi gereği sözleşme hükümlerinin uygulandığını, davacının 10.02.2014 tarihinde düzenlenen hakedişe 07.03.2014 tarihinde itirazda bulunduğunu, yargı kararları ve mevzuat gereği 10 günlük itiraz süresinin geçmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 176.854,70 TL cezanın fazladan kesilmiş olduğu anlaşıldığından, davanın kabulü ile 176.850,00 TL’nin kesinti tarihi olan 10/02/2014 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, kararın gerekçesinde asıl alacağa yasal faiz uygulanması gerektiği belirtilmiştir, ancak hüküm fıkrasında “... itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte ...” şeklinde karar verilmiş olması nedeni ile gerekçe ile hüküm arasında da çelişki yaratılmıştır. Buna göre, HMK.’ nın 297. ve devamı maddelerine göre kararın gerekçe ve hüküm fıkrası çelişkisi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 04/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8553, Karar No: 2017/11527, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/8553 E.  ,  2017/11527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12580, Karar No: 2016/15887, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/12580 E.  ,  2016/15887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, elektrik abonelikleri nedeniyle, 06/2013-11/2013 dönemleri arasında düzenlenen 16 adet faturada, davalının haksız olarak KDV'si ile birlikte toplam 50.532 TL kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, söz konusu bedelin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7801, Karar No: 2010/7937, Tarih: 13.12.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/7801 E.  ,  2010/7937 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı kasten öldürmekten, ... ile ...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., ... ile ...'i yaralamaktan ve hakaretten sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: sanıklar ... ve ...'nin hükümlülüklerine, diğer sanıkların atılı suçtan, sanık ...'nin ...'ı öldürmeye teşebbüsten beraatine ilişkin (SAMSUN) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16/02/2009 ... ve 100/21 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanıklar ... ve ... müdafileri ile maktulden müdahiller ve mağdur ... vekillerinin temyiz istemleri ile sınırlı olarak inceleme yapılmış olup, sanık ... hakkında mağdur ...’ı öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında mağdur ...’ı öldürmeye teşebbüs, kavgaya katılma, kavgada silah boşaltma ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık ... hakkında kavgaya katılma ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından mahkemece 17/04/2006 tarihinde kurulan beraat hükümleri temyiz edilmeksizin kesinleştiği halde bu sanıklar hakkında yeniden kurulan hükümler hukuken yok hükmünde kabul edilerek inceleme dışı bırakılmıştır.

2-Sanık ... hakkında öldürme ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık ... hakkında kasten yaralama, yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarından verilen cezaların suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK.nun 68-77 maddelerindeki ilkelere göre toplanmasına karar verilmemiş ise de, bu hususta infaz aşamasında mahkemesinden her zaman karar alınması mümkün görülmüştür.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın kasten öldürme, öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık ...’ın kasten yaralama, yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanık ...’ın öldürme suçu ile ilgili olarak elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığından

beraatine karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanıklar ... ve Nail müdafilerinin sanık ... yönünden temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede öldürme kastı bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... yönünden bir sebebe dayanmayan, maktulden müdahiller ve mağdur ... vekillerinin eksik incelemeye, sanık ...’in öldürme suçundan cezalandırılması, takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1-Sanık ...’ın kasten öldürme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık ...’ın kasten yaralama, yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık ...’ın öldürme suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2-Sanık ...’ın mağdur ...’i öldürmeye teşebbüs suçu yönünden;

Sanığın tabanca ile ... ederek mağduru sırt bölgesinden isabetle sol böbrekte ve jejenumda yaralanmaya, yaşamsal tehlike geçirmesine ve sol ... alınması nedeni ile uzuv tatiline neden olacak şekilde yaraladığı olayda; teşebbüs nedeni ile 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35 maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak üst sınırdan ceza verilmesi yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiileri ile müdahil ... vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan hükmün BOZULMASINA, 13/12/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

13/12/2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ...'nun huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat M.... ...'nin yokluğunda 16/12/2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2018/8107, Karar No: 2018/11304, Tarih: 01.11.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/8107 E.  ,  2018/11304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosyadan el çektikten sonra verilen 27.12.2016 tarih ve 2016/305 E.- 2016/656 K. sayılı ek karar hukuken geçersiz kabul edilerek esas hükme yönelik olarak yapılan incelemede;

1. CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının, 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken; sanığın sonuç ceza olarak 1 yıl 8 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ,

2. Hükmün 8. fıkrasında sanık hakkında tayin edilen 4 gün karşılığı adli para cezasının TCK'nun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak tayin edilecek miktar üzerinden adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi gereğince; hükmün 8. fıkrasından "NETİCEDEN 1 YIL 8 AY HAPİS VE 4 GÜN KARŞILIĞI ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" bölümünün çıkartılarak yerine "cezasının 1 yıl 8 ay hapis ve TCK'nun 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL'den olmak üzere belirlenen 80,00 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7874, Karar No: 2013/9075, Tarih: 27.09.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/7874 E.  ,  2013/9075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “davacının zilyetliğe dayanarak tescil isteğinde bulunduğu, ancak mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli bulunmadığı; tarıma elverişsiz olduğu için tespit dışı bırakılan yerlerin devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup, bu tür bir yerin de ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nda yazılı koşullar altında imar-ihya edilip, kültür arazisi haline getirilerek ve bu olgunun tamamlandığı tarihten itibaren 20 yıldan fazla süre ile tasarruf edilmiş olması halinde kazanılabileceği; imar-ihyanın koşullarının 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesinde belirtildiği; yerel bilirkişi ve tanıklar tarafından kazanma süresinin oluştuğu açıklanmış ise de, bu tür uyuşmazlıklarda taşınmazın niteliği, üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıç ve sürecinin takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında hava fotoğrafları ve topografik haritalardan yararlanmak suretiyle de belirlenmesi gerektiği; Mahkemece yapılacak işin, uyuşmazlık konusu taşınmazın bulunduğu yere ait, dava tarihinden geriye doğru en az 20 yıl ve daha önceki yıllara ait hava fotoğrafları ve topografik haritaların getirtilerek dosya arasına konulması, taşınmazın niteliğinin, imar-ihya ve zilyetliğin başlama ve sürecinin belirlenmesi bakımından yerel, teknik, ziraatçı bilirkişiler ve tanıklar ile birlikte keşif yapılması, hava fotoğrafları ve topografik haritaların yöntemine uygun şekilde uygulanması, bu uygulamalara göre taşınmazın niteliğinin kesin olarak belirlenmesi, ondan sonra uyuşmazlık hakkında hüküm kurulması gerektiği; eksik inceleme ile hüküm kurulamayacağı” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, Van İli Kalecik Köyünde kain dosyada mevcut fen bilirkişisi ...’ın 25/04/2007 tarihli rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen doğusunda ..., güneyinde ..., kuzeyinde ..., ... batısında tescil harici yer ile çevrili 66200 m2'lik yerin davacı Hüseyin oğlu ... adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulduğu halde, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma kararına uyulmuş olmakla, kararda belirtilen hususların yerine getirilmesi ve o doğrultuda işlem yapılması zorunlu hale gelir. Anılan bu husus, usuli

2013/7874-9075

Mahkemece, bozma ilamına uyulduğu halde, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma kararına uyulmuş olmakla, kararda belirtilen hususların yerine getirilmesi ve o doğrultuda işlem yapılması zorunlu hale gelir. Anılan bu husus, usuli

2013/7874-9075

kazanılmış hakkın bir sonucudur. Ne var ki, tespit tarihi ve önceki 20 yıl itibariyle dava konusu taşınmazın niteliği bakımından kuşkuya yer bırakmayacak netlikte bir inceleme yapılmamıştır. Yapılan incelemede fen bilirkişiler; dosyada mevcut hava fotoğraflarının ardışık ve bindirmeli olmadığı için stereoskopik değerlendirmenin mümkün olmadığını, tek resim değerlendirmesi sonunda 2001 tarihli fotoğraflarda parselin sınırlarının büyük ölçüde belirgin ve sürülü olduğunu bildirmişler; ziraat mühendisi bilirkişi mevcut duruma göre değerlendirme yapmış ve jeoloji mühendisi de mevcut kuru dere ile ilgili bilgiler sunmuş olup; böylesi inceleme ve değerlendirmelerin karar vermeye elverişli olmadığı açıktır. O halde, doğru sonuca varılabilmesi için; tespit tarihinden önceki 20 yılı kapsayacak şekilde stereoskopik çift hava fotoğrafları getirtilip, beşer yıllık periyotlar halinde en eski hava fotoğrafından başlanılmak suretiyle harita mühendisi ya da jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiye stereoskopla incelettirilerek, tespit günü itibariyle taşınmazın ne kadar süreden beri ve ne şekilde kullanıldığının kesin olarak belirlenmesi, mahallinde yapılacak keşifte bilimsel yöntemlerle incelemeler yapılarak anılan harita ya da jeodezi veya fotogrametri mühendisi bilirkişi ile üç kişilik ziraat mühendisi ve bir jeoloji mühendisi bilirkişiden oluşturulacak kuruldan eski raporlar irdelenmek ve çelişkiler giderilmek suretiyle bilimsel verilere dayalı rapor alınması, toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 27.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4796, Karar No: 2023/7527, Tarih: 15.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/4796 E.  ,  2023/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/152 Esas, 2022/295 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

İNCELEME KONUSU KARAR : Son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin

Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2022/152 Esas, 2022/295 sayılı Kararı ile sanık ... hakkında son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmiş, verilen kararın itiraz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32711 sayılı yazısı ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32711 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/06/2022 tarihli kararı ile sanık hakkında son soruşturmanın açılmasını gerektirir koşulların bulunmadığından bahisle son soruşturmanın açılmamasına karar verilmiş ise de; Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/60 esasına kayıtlı dosyada sanığın, müdafii sıfatıyla görev yaptığı sırada 14/03/2014, 28/05/2014 ve 22/05/2015 tarihli duruşmalara mazeret bildirerek katılmadığı, 18/09/2013, 12/09/2014, 21/11/2014 ve 11/02/2015 tarihli duruşmalara ise mazeret bildirmeksizin katılmadığı, müştekinin "kasten öldürme" suçundan yargılandığı anılan dosyayı gereği gibi takip etmediği, bu itibarla müşteki beyanı ve Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/160 esas sayılı dosyası göz önüne alındığında sanığın şikâyete konu dosyada duruşmalara katılmayarak ve dosyayı takip etmeyerek üzerine atılı ihmal suretiyle görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile başlatılan soruşturma sonucunda toplanan mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE