muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7994, Karar No: 2023/7207, Tarih: 07.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7994 E.  ,  2023/7207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/52 Esas, 2016/569 Karar

SUÇLAR : Zincirleme ihmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Boyabat Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2015 tarihli ve 2012/1555 Soruşturma, 2015/18 Esas, 2015/18 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında zincirleme ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması, hak yoksunlukları ile tekerrür hükümlerinin uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin,14.06.2016 tarihli ve 2015/52 Esas, 2016/569 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 250 tam gün karşılığı 5.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafii 25.07.2016 tarihli dilekçesi ile; mahkemenin verdiği yürütmeyi durdurma kararına uygun olarak işlem yapıldığını, mühürlenmeyen kısım ile ilgili yürütmeyi durdurma kararından önce yapı kullanma izni verildiğini, bu bölümler bakımından kazanılmış hakkın bulunduğunu, bu nedenlerle görevi kötüye kullanma suçunun unsurlarının oluşmadığını, suç işleme kasıtları bulunmadığından sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetlerine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek hükümleri temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'nin, Boyabat İlçesi, .... Mahallesi, 842 ada, 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşa edilecek yapı için düzenlenen 18.11.2008 tarihli yapı ruhsatı ile bu ruhsatın verilmesine olanak sağlayan Belediye Meclisinin 08.12.2005 tarih ve 11 sayılı, 05.06.2007 tarih ve 7 sayılı, 02.12.2009 tarih ve 49 sayılı kararları ile yapılan uygulamanın iptali ve yürütmesinin durdurulmasına ilişkin açtığı davada, Samsun 1. İdare Mahkemesinin 10.07.2012 tarihli ve 2012/713 esas sayılı yürütmenin durdurulması kararının belediye başkanlığına 26.07.2012 tarihinde tebliğ edildiği, belediyece bu kararın 30.07.2012 tarihinde inşaatı devam eden kısımlarda uygulandığı, inşaatı biten ve 10.08.2011 tarihinde yapı kullanım izni verilen binada iki ayrı iş yeri için yürütmeyi durdurma kararından sonra iş yeri açma ve çalıştırma ruhsatı verildiği, suç tarihinde Belediye Başkanı olan sanık ..., Belediye Fen ve İmar İşleri müdür vekilliği yapan sanık ... ve Belediyede gelir müdür vekili olarak çalışan sanık ... hakkında anılan mahkeme kararını yerine getirmemeleri nedeniyle zincirleme ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında, Mahkemece; sanıkların zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan ayrı ayrı mahkumiyetlerine karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıklar müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Boyabat Belediye Başkanlığının 08.12.2005 tarih ve 11 sayılı, 05.06.2007 tarih ve 7 sayılı, 02/12/2009 tarih ve 49 sayılı Belediye Meclis kararlarıyla yapılan imar planlarındaki değişikliklerin yürütmesinin durdurulması ve iptali için katılanların ayrı ayrı dava açtıkları, katılan ... 'ün başvurusu üzerine Samsun 1. İdare Mahkemesinin 10.07.2012 tarihli ve 2012/713 esas sayılı kararı ile belediye meclis kararlarının yürütmesinin durdurulmasına karar verildiği, sanıkların bu kararı kısmen uyguladığı anlaşılan dava konusu somut olayda; ... ve ...'in katılan sıfatıyla davaya kabulüne karar verilmiş ise de sanıkların eylemlerinin kül halinde tek bir görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden atılı suçtan tayin edilen temel cezadan 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca artırım yapılarak sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, söz konusu maddenin 1 inci fıkrasında 7 bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurularak ve somut gerekçeler tek tek belirtilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeden "Suçun işleniş biçimi ile suç konusunun önem ve değeri" şeklindeki maddede yazılı ibarelerin soyut tekrarıyla yetinilip teşdit gerekçesi olarak kullanılmak suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesine aykırı davranılması,

Suçun 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmaması,

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasına, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi ile eklenen “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez” şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, temyize konu bu dosyadaki suç tarihinin anılan düzenlemenin yürürlük tarihinden önce olmasına göre, geçmiş hükümlülüğü bulunmayan sanıklar hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinde belirtilen diğer koşullar yönünden denetime imkan verecek şekilde değerlendirme yapılması gerekirken, sanıklardan Volkan ve Hüseyin hakkında "şartları oluşmadığından", Mehmet hakkında "daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinden" bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair kararlar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2015/52 Esas, 2016/569 sayılı Kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9552, Karar No: 2014/12568, Tarih: 11.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/9552 E.  ,  2014/12568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

25/03/2009 tarihli olay tutanağı içeriğine, şikayetçi kamu görevlilerinin anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre, suç tarihinde duruşması nedeniyle adliyeye gelen sanığın, girişte polis kontrol noktasına bırakmış olduğu çakı bıçaklarının kendisine tesliminden sonra adliye dışına çıkmak istemesi üzerine, görevli polis memurlarının davanın diğer tarafı ile meydana gelmesi muhtemel bir olayı önlemek amacıyla dışarı çıkmasına izin vermeyip elindeki bıçağı almak istemeleri ve sanığın da teslimden kaçınması üzerine zor kullanılarak bıçakların alınması şeklinde gerçekleşen olayda, 5237 sayılı TCK'nın 265/1. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir ve/veya tehdit unsurunun ne şekilde gerçekleştiği karar yerinde tartışılıp açıklanmadan yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Herhangi bir sebep yok iken sanığa teslim edilen çakı bıçaklarının geri alınmak istenmesi ve adliye dışına çıkmasına izin verilmemesi gözetilerek görevli polis memurlarının haksız davranışı nedeniyle söz konusu eylemlerin gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği ve eylemlerin öncelik sonralık ilişkisi de gözetilerek sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Yüklenen suçun birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edilmesine rağmen TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda hak yoksunluklarına ilişkin TCK'nın 53. maddesinin uygulamasında yasaya uygun olarak 53/2-3. maddesi de gözetilerek 53/1. maddede yazılı haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda “TCK'nın 53/1. maddesi gereğince; sanıkların TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25445, Karar No: 2016/4971, Tarih: 29.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/25445 E.  ,  2016/4971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın, yaralama eylemini eşine karşı silahtan sayılan kablo ile gerçekleştirmesi karşısında; sanık hakkında TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenen temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Dosya kapsamına göre; sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, mağdura ait olduğu iddia edilip mağdurun yazı örneği vermemesi nedeniyle üzerinde kriminal inceleme yapılamayan tehdit ve hakaret içerikli yazıların bulunduğu kağıt örneğine göre; sanığın mağduru tahrik altında yaraladığının kabul edilerek, cezasından TCK'nin 29. maddesine göre indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17287, Karar No: 2018/24366, Tarih: 14.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17287 E.  ,  2018/24366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenin işyerinde 13/03/2002 ile 13/01/2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin davacının emekli olması sebebi ile sona erdiğini, yasal haklarının kendisine ödenmediğini ileri sürerek birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, açılan davanın reddi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Tarafların hukuki dinlenilme haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Savunma hakkı ...’mızın hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." düzenlemesi ile açıkça hüküm altına alınmıştır.

İddia ve savunma hakkı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hukuki dinlenilme haklı başlıklı 27. maddesi ile usul hukukumuza yansıtılmıştır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkeme, iki tarafa eşit şekilde hukukî dinlenilme hakkı tanıyarak hükmünü vermelidir. Anayasanın 36. maddesinde ve ... İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Ancak, hukukî dinlenilme hakkı, bu ifadeleri de kapsayan daha geniş bir anlama sahiptir. Bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur. Kişinin kendisinden habersiz yargılama yapılarak karar verilmesi, kural olarak mümkün değildir.

Bu kapsamda hukuki dinlenilme hakkı, bilgilenme/bilgilendirme, açıklama yapma, yargı organlarınca dikkate alınma ve kararların gerekçeli olması gibi hususları içerdiği açıktır. Bilgilenme hakkı, yargılamanın içeriğine dair tam bir bilgi sahibi olmanın yanında gerek karşı tarafın gerekse de yargı organlarının dosya içeriğine yapmış oldukları işlemleri öğrenmelerini kapsar. Bilgilenme/ bilgilendirme hakkının etkin biçimde kullanılabilmesi için gönderilecek tebligat ve davetiyelerde kanunda öngörülmüş şekil şartlarına sıkı sıkıya uyulması gerekmektedir. Ayrıca bu hak sadece davanın başındaki iddia ve savunmalar açısından değil yargılamanın her aşamasında dikkate alınmalıdır. Bu kapsamda devam eden bir yargılamada, tarafların açıklamaları için bilgilendirme yeterli olmayıp yargılamada yer alan diğer kişilerin (tanık, bilirkişi gibi) açıklamaları açısından da önemlidir. Bilgilenme hakkının usulüne uygun kullanımı ile tarafların haklarında öğrendikleri isnat ve iddialara karşı beyanda bulunabilme, davaya yönelik bilgi ve belge verebilme yani açıklama yapma hakkı da hukuki güvenceye bağlanmaktadır. Böylece davanın her iki tarafına eşit şekilde açıklama yapma hakkı tanınması ile adaletin görünür kılınması sağlanacaktır. Açıklamada bulunma hakkı, tarafların, yazılı veya sözlü şekilde iddia ve savunmalara karşı itirazda bulunabilme, davaya ilişkin beyanda bulunmalarını sağlar.

Diğer yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Taraflarca Getirilme İlkesi” başlıklı 25. maddesinde, “Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz.” düzenlemesi bulunmaktadır. 6100 sayılı Kanunun 137. maddesinde ise mahkemenin ön incelemede tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemleri yapacağına dair düzenleme de yer almaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Ancak, tarafların bildirdiği delillerin toplanması da zorunludur.

Somut olayda; mahkemece 16.03.2015 tarihli 4. celsede, bir sonraki celse dosya karara çıkacağından davalı vekilinin mazeret bildirmemesi hususunun ihtarına karar verilmiş olup; 13.04.2015 tarihli son celsede duruşma zaptının uyap üzerinden avukatlar tarafından görüldüğü, duruşma zaptında da bir dahaki celse mazeret bildirmemesi hususunun ara karar olarak geçtiği halde davalı vekilinin ikinci kez ve belgesiz olarak mazeret bildirdiği anlaşılmakla dosya iki celsedir karara çıkamadığından mazeretinin reddine karar verilmiştir. Ancak davalının son celse belgelenebilir mazereti bulunduğu anlaşılmaktadır. Zira UYAP üzerinden yapılan kontrolde, davalı vekilinin bir sonraki celse tarihi olan 13.04.2015 tarihinde Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanmakta olan sanık Cemal Yalçın'ın müdafii olduğu ve mazeret dilekçesi ekinde de duruşma gününü bildirir Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin duruşma tutanağının yer aldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca mahkemenin bir sonraki celse dosya karara çıkacağından mazeret bildirilmemesi yönündeki ara kararı da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7534, Karar No: 2024/4354, Tarih: 06.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7534 E.  ,  2024/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/822 E., 2023/751 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/497 E., 2022/507 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edildiğinin, akabinde erkek tarafından istinaf başvurusundan feragat edildiğinin, daha sonra da istinaftan vazgeçme dilekçesini geri çektiğini belirterek kararı yeniden istinaf ettiğinin anlaşılmasına göre İlk Derece Mahkemesince ek karar ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; anlaşmalı olarak boşanmaya karar verdiklerini belirterek davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; anlaşmalı boşanma şartlarının gerçekleştiğinin anlaşılmasına göre davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle anlaşmalı boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 15.02.2023 tarihli ek kararı ile; erkeğin 18.01.2023 tarihinde istinaf dilekçesi sunduğu, tarafların gerekçeli kararı kalemde 19.01.2023 tarihinde tebliğ aldıkları, akabinde aynı gün istinaf kanun yolu sürelerinden feragat ettikleri, hükmün 19.01.2023 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılmasına göre erkeğin 20.01.2023 tarihli istinaf başvurusunun süresinde olmadığından reddine karar verilmiştir.

3.İlk Derece Mahkemesinin 27.03.2023 tarihli ek kararı ile; istinaf başvurusunun reddine dair kararın erkeğe 22.02.2023 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen erkeğin 23.03.2023 tarihinde ek karara karşı istinaf talebinde bulunması nedeniyle istinaf talebinin süresinde olmadığından reddine, İlk Derece Mahkemesi'nin 15.02.2023 tarihli istinaf dilekçesinin reddine dair ek kararın kaldırılması talebinin de reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 27.03.2023 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri