muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/19386, Karar No: 2023/3601, Tarih: 25.04.2023

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli ve 2015/694 Esas, 2016/343 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Suç tarihi olan 07.11.2013 tarihinde sanıkta ele geçirilen, AB-FUBINACA ve 5F-AKB 48 isimli maddelerin 16.12.2013 tarih ve 2013/5742 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca, 25.01.2014 tarih ve 28893 sayılı Resmi Gazete’de yayımlandığı (ilan edildiği) sabit olup, bu tarihte AB-FUBINACA ve 5F-AKB 48 isimli maddeler 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un 19. maddesi gereğince uyuşturucu madde kapsamına alınmıştır.

Bu işlem, bir eylemin kanunlar ile cezalandırılması ya da suç konusunun yasaklanması/cezalandırılması, anlamında bir kanunlaştırma işlemidir.

Yüce TBMM tarafından çıkarılan, halen de yürürlükte bulunan 2313 Numaralı, Kabul Tarihi 12.06.1933 olan ve 24.06.1933 tarihli 2435 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un 19. maddesi kısaca, bilimsel incelemeler sonucunda insan sağlığına zarar veren, toksikomani oluşturan ve toksik maddeye karşı fiziksel ve/veya ruhsal bağımlılık yapan, uyuşturan, maddelerin tabi olacağı kanuni rejimi belirlemiştir.

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) tarafından yapılan tanıma göre de; merkezî sinir sistemini etkileyerek fiziksel ve/veya ruhsal bağımlılık yaratan bitkisel kökenli ya da sentetik bütün maddeler uyuşturucu madde sayılır. Uyuşturucu ile ilgili bu tanım uyarıcı maddeleri de kapsamaktadır. Başka bir anlatımla, “uyuşturucu madde” kavramı, “uyarıcı maddeyi de” kapsamaktadır.

Buna göre, öncelikle bir maddenin uyuşturucu/uyarıcı madde olup olmadığının belirlenmesi, Türkiye Cumhuriyeti Devletimizin de taraf olduğu, 1961 tarihli TEK Sözleşmesi cetvellerinde yer alan maddelerden olup olmadığının belirlenmesi, sonra tespit amaçlı literatür araştırması yapılması, henüz bilinmeyen bir madde ise onun bilimsel, teknik analizleri ile tıbbi, farmakolajik, kimyasal incelemeler

sonucunda maddenin uyuşturucu/uyarıcı maddeler kapsamına alınması gerektiği hususu, Sağlık Bakanlığı ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından yapılan çalışmalar sonucu belirlendiğinde, bazen hemen kanun çıkarmada zorluk olabileceği öngörülerek (örneğin Meclisin tatile girmesi nedeniyle) gecikmeye meydan vermemek amacıyla Bakanlar Kurulu kararıyla, maddenin uyuşturucu madde olduğunun tayin ve ilan edilmesi, halinde uyuşturucu/uyarıcı madde sıfatını taşıyacaktır.

sonucunda maddenin uyuşturucu/uyarıcı maddeler kapsamına alınması gerektiği hususu, Sağlık Bakanlığı ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından yapılan çalışmalar sonucu belirlendiğinde, bazen hemen kanun çıkarmada zorluk olabileceği öngörülerek (örneğin Meclisin tatile girmesi nedeniyle) gecikmeye meydan vermemek amacıyla Bakanlar Kurulu kararıyla, maddenin uyuşturucu madde olduğunun tayin ve ilan edilmesi, halinde uyuşturucu/uyarıcı madde sıfatını taşıyacaktır.

2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un 19. maddesi uyarınca bu yetki sadece ve sadece Bakanlar Kuruluna verilmiş olup, başka hiç bir kimse/bir kurum, yada kuruluşun kullanamayacağı ve aynı zamanda 2313 sayılı Kanun’un 19. maddesinin metninin dışına çıkmayacağı, kısaca uyuşturucu/uyarıcı olduğu belirlenen maddenin Resmi Gazete’de ilan edilmesi zorunludur.

Çünkü bir eylemin kanunlar ile cezalandırılması ya da suç konusunun yasaklanması/cezalandırılması, doğrudan kanunilik ilkesi ile ilgilidir.

Dünya genelinde AİHS’nin 7. maddesi ve birçok uluslararası sözleşmeler ile de garanti altına alınmış olan suçta ve cezada kanunilik ilkesi, Anayasamızın 38. maddesi ve TCK’nın 2. maddesinde de belirtildiği üzere, suçta ve cezada kanunilik ilkesi ile ceza hukuku uygulamasında devletin bireye karşı keyfi bir işlemde bulunmasının önlenmesi amaçlanmıştır.

Bu ilkenin ceza hukukunun güvence fonksiyonunu yerine getirebilmesi için, suç ve cezayı içeren hükümlerin kanunla düzenlenmekle birlikte ilgili suç tanımının, suçun unsurları itibarı ile açık ve net olması kuraldır. Hangi davranışın suç oluşturduğunun ve bunlar için öngörülen yaptırımların nelerden ibaret olduğunun herkesin anlayabileceği açıklıkta olması gerekir.

5237 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin üçüncü fıkrası ile kıyas yasaklanmıştır: “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.’’ Bu durum, suçta ve cezada kanunilik ilkesinin bir sonucudur.

Ceza hukukunda da tüm hukuk dallarında olduğu gibi yorumlama faaliyeti yapılacaktır. Ancak kişi hak ve hürriyetlerini daraltıcı ve ceza sorumluluğunu genişletmesi bakımından, kıyas ve kıyasa varacak şekilde genişletici yorum ceza hukukunda yasaklanmıştır. Kısaca ceza hukukunda yasak olan, yorum yapmak değil; kıyas ve kıyasa varacak şekilde genişletici yorum yapmaktır.

Açıkladığım gerekçeyle, sanığın 07.11.2013 tarihinde kullandığı AB-FUBINACA ve 5F-AKB 48 isimli maddelerin suç tarihinden sonra 25.01.2014 tarih ve 28893 sayılı Resmi Gazete’de yayımlandığı (ilan

edildiği) sabit olması karşısında, sanığın eylemi suç oluşturmayacağından beraatine karar verilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılmıyorum. 25.04.2023
Yargıtay — Esas No: 2012/27621, Karar No: 2013/10554, Tarih: 19.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27621 E.  ,  2013/10554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70,75, TCK'nın 62, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde Söğüt İlçe Jandarma Komutanlığına, Jandarma haber elemanı (İ) tarafından İnegöl İlçesinde ikamet eden sanığın elinde satmaya çalıştığı çeşitli dönemlere ait çok miktarda madeni sikke olduğunun bildirilmesi üzerine, haber elemanı (İ) tarafından sanık ile irtibata geçilerek sikkeleri pazarlamak amacıyla Söğüt İlçesine davet edildiği, sanığın teklifi kabul etmesiyle yine haber elemanı (R) tarafından sanığın araçla İnegöl’den alınarak Söğüt İlçesi Küre Beldesine getirildiği, sanığın içinde bulunduğu araçta usulüne uygun arama kararına istinaden yapılan aramada 266 adet sikkenin ele geçirildiği, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporunda söz konusu sikkelerden 72 tanesinin 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun belirlendiği, sanığın kollukta verdiği ifadesinde, ... isimli şahsa para borcunun olduğunu, olay günü İlyas'ın ısrarla sikkeleri Küre'ye getirmesini istediğini, kendisinin de sikkeleri vermek için Küre beldesine gittiğini beyan etmesi karşısında, sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 67/2 maddesine temas eden suçu oluşturduğu gözetilmeksizin, dosya kapsamına uymayan gerekçe ile anılan Kanunun 70. maddesi uyarınca hüküm verilmesi, temyiz edenin sıfatı nazara alınarak bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7959, Karar No: 2025/4672, Tarih: 09.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/7959 E.  ,  2025/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2600 Esas, 2024/903 Karar

KARAR : Kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bismil 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/882 Esas, 2020/120 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Diyarbakır ili, ... ilçesi, ... köyü 14 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamışlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın mülkiyetinin Bismil 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/767 Esas sayılı dosyasında ihtilaflı olduğu gözetilerek işbu bedelin ileride çıkacak hak sahipleri adına ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba aktarılarak nemalandırılmasına, kıymet takdiri raporu ile belirlenen kısmına 22.01.2019 tarihinden karar tarihi olan 26.02.2020 tarihine kadar, fark kamulaştırma bedeline ise 22.01.2019 tarihinden kararın kesinleşmesine kadar yasal faiz işletilmesine, kamulaştırılan taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline, tapudan göl olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda taşınmazın bedelinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olarak çok yüksek hesaplandığını, verim miktarları ve ürün fiyatlarının resmi verilerin aksine yüksek alındığını, buna karşılık üretim masrafları ile kapitalizasyon faiz oranı düşük alınarak dava konusu taşınmazın metrekare bedelinin suni olarak yükseltildiğini, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Bir kısım davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmaz için takdir edilen 18,70 TL/m² birim fiyatının oldukça düşük olduğunu, tespit edilen tutarın verimli ve sulak tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın gerçek değerini yansıtmadığını, 2942 sayılı Kanun'un 10 ncu maddesi ve taşınmazın aynına ilişkin olan davanın niteliği gereği, kamulaştırma bedeline kararın kesinleştiği tarihe kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, davacı idare tarafından takdir edilen tutara 4 ayın bitim tarihinden karar tarihine kadar faiz işletildiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sulu tarım arazisi niteliğindeki davaya konu taşınmaza % 4 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanması suretiyle gelir metodu esas alınarak resmi verilere göre değer biçilmesinde, taşınmazın konumu, ana yollara ve yerleşim alanlarına uzaklığı gözetilerek tespit edilen metrekare birim fiyatına objektif değer artırıcı unsur ilave edilmemesinde bir isabetsizlik görülmediği, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin usul ve kanuna uygun olduğu, ancak Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kanun'un 7139 sayılı Kanun'la değişik 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesinin; “İdarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “İdarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle, istinaf başvurularının kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, faiz bitiş tarihi düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2.Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Sulu tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4124, Karar No: 2017/9805, Tarih: 05.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/4124 E.  ,  2017/9805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sahibi ve yetkili müdürü olduğu inşaat malzemeleri (demir, çimento, kireç) satışının yapıldığı iş yerinde, istiflenmiş demir yığınlarını taşımakta kullanılan tavana asılı gezer köprülü vincin, ölen 68 yaşındaki işçi tarafından demir topunu kaldırmak için kullanıldığı sırada, vincin ucundaki 2 ton civarındaki demir demetinin orta yerindeki bağın çözülmesi sonucu, vincin hareket alanı içerisinde bulunan ölenin ayağına düştüğü ve ölenin dengesini kaybederek başını çarptığı olayda; 21.11.2013 tarihli ve 08.11.2013 tarihli bilirkişi raporları ile 05.09.2014 tarihli bilirkişi heyet raporlarında; gezer köprülü vincin yük yükleme ve boşaltma talimatı olmadan kullanılması, iki kişi ile yapılacak işin tek kişi yapılması, demir demetlerini amerikan zinciri diye tabir edilen özel zincir ile orta yerinden bağlanarak kaldırılması gerekir iken, bu bağlantı yapılmadan kaldırılması, iş güvenliği kişisel koruyucu ekipmanların işçiler tarafından kullanılması hususlarının denetlenmemesi nedenleri ile sanığa asli kusur yüklenildiği; sanık müdafiinin amerikan zinciri diye tabir edilen özel zincirin iş yerinde olmasına rağmen, ölen tarafından kullanılmadığı iddiası; dosya içinde kaza anında böyle zincirin olduğuna dair bir tespitin olmaması, 09.11.2013 tarihinde, olay yerinde Cumhuriyet Savcısı ve bilirkişiler huzurunda yapılan tespit tutanağında ve keşfe binaen alınan 21.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda, iş yerinde amerikan zincirinin bulunduğuna dair bir tespite yer verilmemesi karşısında; tebliğnamedeki kaza anında iş yerinde bağlantı zincirinin olup olmadığının araştırılması hususunda bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; ölenin eşinin sanıktan şikayetçi olmadığı, sanığın sabıkasının ve dosyaya yansıyan olumsuz tavrının bulunmadığı, sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri ile cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak cezada TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı da dikkate alındığında, uzun süreli hapis cezası gerekçe gösterilmek suretiyle “sanığa verilen hapis cezasının kısa süreli olmayışı” şeklindeki yasal ve dosya ile uyumlu olmayan gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4811, Karar No: 2024/7261, Tarih: 07.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4811 E.  ,  2024/7261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/664 E., 2021/80 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun neticeten 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında bozma sonrası tayin olunan 6.000,00 TL adlî para cezasının CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 3.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından “1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı nazara alınarak 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin çıkarılarak yerine "CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 6.000,00 TL adlî para cezasının, 3.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına” ibaresinin yazılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6622, Karar No: 2013/22863, Tarih: 17.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6622 E.  ,  2013/22863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, arazi ödeneği ile ... ödeneği alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.06.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ...ile karşı taraf adına Avukat ... gelmiş, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosya incelenmiş ve Dairemizin 2012/7154 E. 2013/19530 K. gereğince eksikliklerin giderilmesi için dosya geri çevrilmiştir.

İşlem tamamlandıktan sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendi, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı şirkette sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçi olarak çalıştığını, toplu iş sözleşmesi hükümlerinin davalı işverence sendika üyesi olmayan işçilere de uygulandığını, ayrıca sendika üyesi olmayan işçilere ... ödeneği ile arazi ödeneği verildiğini, bu uygulamanın toplu iş sözleşmesinin 4/D maddesine aykırı olduğunu belirterek, arazi ödeneği ve ... ödeneğinin kendisine de ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, davacının toplu iş sözleşmesi kapsamında olup, sendikasız işçilerden daha çok gelir elde ettiğini, davacının talep ettiği ödemenin işveren yönünden eşit işlem yapma borcuna aykırılık oluşturduğunu, ödemenin iş şartı olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının ...'daki işyerinde sendikalı güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, işveren uygulaması ile hak kaybına uğradığı ve ödenmesi gereken tutarların bilirkişi raporunda hesaplandığı gerekçesiyle isteklerin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Davanın dayanağı toplu iş sözleşmesinin 4/D maddesi olup sözü edilen hükümde, “Kapsam içi sendikasız işçilere işveren Toplu iş sözleşmesi ve üzerinde haklar uygulamayacaktır. Bu hükme aykırı olarak işveren uygulama yaparsa ve sendikanın yazılı başvurusuna rağmen bu uygulamaya son vermezse, aynı miktar, bütün sendikalı işçilere aynı tarihten uygulanır” şekkinde kurala yer verilmiştir.