muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/27980, Karar No: 2013/14190, Tarih: 13.06.2013

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, mülkiyeti veya tasarrufundaki hafriyat sahalarını, toplu ulaşım hizmetlerini, sosyal tesisler, büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir; ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 08.09.1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Yine Büyükşehir Belediye Kanunu’nun 28. maddesinde, “Belediye Kanunu ve diğer ilgili Kanunların bu kanuna aykırı olmayan hükümleri ilgisine göre büyükşehir, büyükşehir ilçe ve ilk kademe belediyeleri hakkında da uygulanır.” hükmü getirilerek söz konusu kanunda kural bulunmayan hallerde uygulanacak kanunlara ilişkin atıf kuralına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 67. maddesinde, Belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile toplu ulaşım ve taşıma hizmetlerinin süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebileceği hüküm altına alınmıştır.

İ.E.T.T., İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı genel müdürlük şeklinde örgütlenen bir kamu tüzelkişisi olup 3645 sayılı İstanbul Elektrik, Tramvay ve Tünel İdareleri Teşkilat ve Tesisatının İstanbul Belediyesine Devrine Dair Kanun ile kurulmuştur. Yine aynı Kanun ile söz konusu idarelerin görevleri İ.E.T.T.’ye devredilmiştir. KİPTAŞ ise Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 26. maddesine göre kurulmuş olan İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olup sermayesinin %99 İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne kalan %1’i ise İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin diğer iştiraklerine aittir.

Davalıların yapıları ortaya konulduktan sonra davalılar arasındaki şoför ve bakım personeli hizmet alımı sözleşmeleriyle hukuken geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kurulup kurulmadığının, kurulmuş ise söz konusu ilişkinin muvazaalı olup olmadığının tespit edilmesi gereklidir.

Davalıların yapıları ortaya konulduktan sonra davalılar arasındaki şoför ve bakım personeli hizmet alımı sözleşmeleriyle hukuken geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kurulup kurulmadığının, kurulmuş ise söz konusu ilişkinin muvazaalı olup olmadığının tespit edilmesi gereklidir.

Dosya kapsamına göre, davalı İ.E.T.T’nin merkezi yönetimin sınırlı kadro uygulaması sebebiyle şoför ve yardımcı personel ihtiyacını önce İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan İstanbul Ulaşım A.Ş.’den sonra yine Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan KİPTAŞ’tan hizmet alım yoluyla sağladığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. İETT Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde toplu taşıma işini yapmakta olup şoför ve bakım işçisi ihtiyacını KİPTAŞ ile aralarındaki hizmet alım sözleşmeleri uyarınca bu şirket üzerinden temin etmektedir. Öte yandan işçilerin işe alınmalarında, işin yapılmasında ve işin yönetiminde İ.E.T.T. söz sahibi olup işveren yetkileri İ.E.T.T. tarafından kullanılmaktadır. Ayrıca İ.E.T.T işçileri ile KİPTAŞ işçilerinin aynı organizasyon kapsamında aynı işi, İ.E.T.T tarafından sağlanan malzeme ve araçlarla yaptıkları anlaşılmaktadır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Somut olayda davalılar arasında işçi temine yönelik bir ilişki söz konusu olup geçerli bir alt işverenlik ilişkisi mevcut değildir. Diğer taraftan Belediye Kanunu’nun 67. maddesi anlamında toplu taşıma işinin alt işverene verilmesi de söz konusu değildir. Çünkü alt işverenin de işveren sıfatını taşıması ve kendi organizasyonunun bulunması gereklidir. Oysa işin yapılması için gerekli bütün donanım ve organizasyon diğer davalı İ.E.T.T’ye aittir. Yine 4857 sayılı Kanun’a 5538 sayılı Kanun'la eklenen fıkralar muvazaayı dışlayıp geçersiz bir alt işverenlik ilişkisini geçerli kabul etmeyi sağlayacak içeriğe de sahip değildir. Bu düzenlemelerde hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisinin kamu kurumları açısından bazı sonuçları özel olarak düzenlenmiştir.

Ayrıca davalılar arasında hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisi olmadığına dair iki adet iş müfettişi raporu mevcut olup bu raporlara karşı yapılan itirazlar mahkemeler tarafından kesin olarak reddedilmiştir (İstanbul 1. İş Mahkemesi, 2010/1115 Esas, 2012/695 Karar ve İstanbul 9. İş Mahkemesi, 2010/1086 Esas, 2011/425 Karar sayılı kararlar). Bu şekilde iş müfettişi raporundaki belirlememeler ile söz konusu dava dosyaları kuvvetli delil niteliği taşımaktadır.

Sonuç olarak, davalılar arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisi bulunmamasına ve KİPTAŞ işçisi olarak gözüken davacının, başından itibaren İ.E.T.T. işçisi olmasına rağmen muvazaanın olmadığına dair yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Mahkemece davacının davalı İ.E.T.T’nin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanması için gerekli diğer koşulların mevcut olup olmadığı ile talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ayrıca değerlendirildikten sonra sonucuna göre davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2337, Karar No: 2017/5130, Tarih: 12.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2337 E.  ,  2017/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın görevsizlik nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı hakkında kira alacağının tahsili için takip başlatıldığını, davalının haksız olarak takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında düzenlenen 01/01/2004 başlangıç ve 31/12/2004 bitiş tarihli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmadığı, tarafların 31/12/2004 tarihinden sonra yeni bir sözleşme yapmadıkları, bu sebeple kira ilişkisinin sona erdiği ve takipte ödenmesi gereken alacağın ecrimisil olarak kabul edilmesi gerektiğinden bu davaya bakmaya Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık; Vakıflar Genel Müdürlüğü ile Belediye arasındaki, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Bir hak üzerinde uyuşmazlığa düşmüş olan iki tarafın anlaşarak, bu uyuşmazlığın çözümlenmesini özel kişi veya kişilere bırakmalarına ve uyuşmazlığın bu özel kişi veya kişiler tarafından incelenip karara bağlanmasına tahkim denir.

Kural olarak taraflar bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmaya mecbur değildirler. Ancak, bazı hallerde bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmak zorunludur ki; buna zorunlu tahkim denir.

Tahkimin hangi hallerde zorunlu olduğu, özel bir kanun hükmü ile belirlenir.

Mecburi tahkim hallerinden birinin düzenlendiği 3533 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince; genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle, sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adalet mahkemelerinin görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Bu bağlamda eldeki davada taraflar, 3533 Sayılı Kanunun 1. maddesinde gösterilen kuruluşlardan olup, uyuşmazlığın "Hakem" sıfatı ile çözümlenmesi gerekmektedir.

O halde mahkemece, tarafların sıfatı gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca uyuşmazlığın hakem sıfatı ile çözümlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu bağlamda eldeki davada taraflar, 3533 Sayılı Kanunun 1. maddesinde gösterilen kuruluşlardan olup, uyuşmazlığın "Hakem" sıfatı ile çözümlenmesi gerekmektedir.

O halde mahkemece, tarafların sıfatı gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca uyuşmazlığın hakem sıfatı ile çözümlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9559, Karar No: 2014/16715, Tarih: 29.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/9559 E.  ,  2014/16715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2011/353-2013/294

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi içinde Ü. Mahallesi .. metrekare imarlı .. ada/.. parselde ..metrekare hisse sahibi olduğunu, 29.11.2007 tarihli Belediye Encümen kararı ile taşınmazının 16.4.2008 tarihinde kamulaştırıldığını, taşınmazın konut karşılığında davalıya devrinin kararlaştırıldığı ve aralarında 6.5.2008 günlü sözleşme imzalandığını, bu sözleşmenin taahhütler bölümü (B) bendinde, davalı belediyenin 2008 yılı için aylık 250 TL kira yardımını konutları teslim edinceye kadar ödeyeceğini taahhüt ettiğini, taşınmazın elektrik, su ve doğalgazını kestirip boşalttığı ve başvuruda bulunduğu halde davalının kira ödemesi yapmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 9.000 TL nin yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.155, 33 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.155, 33 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyanın incelenmesinde; Davalı belediyenin davacının taşınmazının bulunduğu alanda Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi başlattığı, bu kapsamda, davacının taşınmazları da dahil olmak üzere birçok taşınmazı kamulaştırarak karşılığında konut üretip teslim etmeyi taahhüt ettiği, bu sebeple davacı ile 6.5.2008 tarihli sözleşmenin imzalandığı, bu sözleşmede, taşınmazın elektrik, su, doğalgaz vs tüm ilişikleri kesilerek boş olarak teslimi halinde, enkaz bedelinin ödeneceği ve 2008 yılı için aylık 250 TL kira yardımının üretilecek konutlar teslim edilinceye kadar davacıya ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davacının bu sözleşme kapsamında taşınmazın ilişiklerini kestirerek boş olarak teslimi için 27.7.2009 tarihinde davalıya başvurarak kira yardımı talep ettiği ancak davalı tarafından talebin reddedildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davalı tarafından ibraz edilen tarihsiz ancak imzası davacı tarafından inkar edilmeyen taahhütnameye göre, taşınmazların yıkımının kısım kısım yapılacağı ve anons edileceği, bu tarihe kadar hak sahiplerinin taşınmazlarını kullanmaya devam edeceği, talep olmaksızın kendiliğinden boşaltma halende, kira yardımı ve lojman talep edilemeyeceğinin taahhüt edildiği, dava konusu alanın henüz yıkım sahası içinde kalmadığı belirtilmiştir. Mahkemece, sözleşme esas alınarak davanın kısmen kabulü yoluna gidilmiş ise de, yıkım sahasına ilişkin gerekli araştırma yapılmaksızın karar verilmiştir. Mahkemece öncelikle, dosyaya sunulan bu taahhütname içeriğine göre dava konusu taşınmazın bulunduğu alan ile ilgili olarak davalı tarafından yıkıma başlanıp başlanmadığı, yıkım sahasının ilan edilerek hak sahiplerinin taşınmazlarının ilişiklerini keserek idareye tesliminin talep edilip edilmediği hususlarının araştırılması, taşınmazın bulunduğu alanın henüz yıkım sahasına alınmadığının anlaşılması halinde ise, davacının taahhütnameye göre taşınmazını erken teslim ettiğinden kira yardımına hak kazanamayacağı kabul edilmelidir. Mahkemenin, değinilen bu hususları gözardı ederek eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 420.50 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1842, Karar No: 2013/42181, Tarih: 26.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/1842 E.  ,  2013/42181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılarak, yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

18 yaşından küçük mağdurlara 5271 sayılı CMK'nin 234/2 maddesine göre barodan avukat görevlendirilmesi, avukat huzurunda olaya ilişkin beyanları alınarak, müşteki...'ın eylemi ile mağdur çocukların olay günü okula gitmemesi şeklindeki sanık iddiaları hakkındaki bilgi ve görgülerinin tespit edilmesi, sonucuna göre sanık lehine TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11060, Karar No: 2014/17051, Tarih: 11.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/11060 E.  ,  2014/17051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Atılı suçtan doğrudan zarar görmeyen katılan Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü'nün davaya katılmasına ilişkin karar hukuki değerden yoksun olup, katılma kararı verilmesinin hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden katılan vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 11/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12461, Karar No: 2021/3891, Tarih: 23.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/12461 E.  ,  2021/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 23/03/2021 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Diyarbakır ili Yenişehir ilçesi Geyiktepe mahallesi 1117 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Kamulaştırmadan arta kalan 25.050,79 m²’lik kısmın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli ile yol güzergahı dikkate alındığında bu bölümde değer kaybı olmayacağı gözetilmeden bu bölümde değer kaybı uygulamak suretiyle fazla değer tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 23/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20999, Karar No: 2014/2415, Tarih: 17.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20999 E.  ,  2014/2415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

.

Dava dilekçesinde, 06.10.2012 tarihli kat malikleri kurul kararının iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir.

Temyiz eden tarafından temyiz harcının yatırılması için dosya geri çevrilmiş ise de temyiz edene çıkarılan muhtıra usulüne uygun tebliğ edilmemiş olup, yeniden temyiz edene usulüne uygun muhtıranın tebliği sağlanarak temyiz eden tarafın ödemesi gereken 24,30 TL maktu harç alınmamıştır. HUMK nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca temyiz eden tarafa gerekli tebligat yapılarak harcın tamamlattırılması, süresi içinde harcın tamamlanmasından ve buna dair evrakın dosya içerisine konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20679, Karar No: 2010/30574, Tarih: 04.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/20679 E.  ,  2010/30574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Hükmün başında 14.09.2004 olarak yazılan suç tarihine 17.02.2005 tarihinin de mahallinde eklenmesi, sanığın Çiftci şeklinde yanlış yazılan soyadının nüfus kaydına göre Çiftçi olarak düzeltilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan kurum vekilinin oturumlarda hazır bulunmamakla beraber, katılma istemini içeren dilekçe verdiğinin anlaşılması karşısında; katılan yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre dilekçe yazım ücretine hükmolunması gerektiğini gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

“Katılan vekili duruşmalara icap etmediğinden ücret tahakkukuna yer olmadığına” ilişkin bölümün hükümden çıkartılmasına ve 120,00 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine karar verilmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.