muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6983, Karar No: 2017/16845, Tarih: 30.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/6983 E.  ,  2017/16845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili ve feri müdahil vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı dağıtım şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak vb. bedeller adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL’nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini73.583,75 TL'yeyükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekili ve feri müdahil vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekili ve feri müdahil vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1900, Karar No: 2019/5392, Tarih: 03.04.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/1900 E.  ,  2019/5392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayetçi vekilinin, 06.11.2015 tarihli şikayet dilekçesi ile borçlu-sanık ...’nun taşınmazının ½ hissesini sanık ...’ya, diğer bir taşınmazının ½ hissesini de borçlu-sanık ...’ya ...’in de sanık ...’a, bu taşınmazdaki diğer ½ hissenin de borçlu-sanık ... tarafından sanık ...’a, alacaklıyı zarara uğratma kastıyla devretmesi nedeniyle şikayette bulunduğunun anlaşılması karşısında; yapılan devirlerin alacaklıyı zarara uğratmak amacıyla yapılıp yapılmadığının tespiti açısından; devredilen taşınmaz satış sözleşmeleri getirtilerek, taşınmazların tasarruf tarihindeki gerçek değeri ile satış değeri arasında fahiş fark olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, sanık ve taşınmazı satın alan kişiler dinlenerek, taşınmazı satın alan şahıslar ile sanıklar arasında yakın akrabalık ya da yakın arkadaşlık ilişkilerinin bulunup bulunmadığı, taşınmazların halen kimin kullanımında olduğu, satış bedellerinin ödenip ödenmediği belirlenmeden, icra dosyasında borçlulara ait haciz konulan diğer gayrimenkuller üzerinde başka dosyalardan dolayı yapılan hacizlerin bulunup bulunmadığı ve sanıklar üzerinde borcu karşılamaya yeterli malvarlığı bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan ve suça konu tasarrufun iptaline ilişkin ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/485 esas sayılı dosyasının sonucunun kesinleşmesi beklenilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9761, Karar No: 2018/4781, Tarih: 21.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9761 E.  ,  2018/4781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... (Yakut), ... hakkında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri gizlemek suçlarından beraat

Sanık ...'in sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet

I-Sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinin sanıklar müdafii tarafından vekalet ücreti yönünden temyizinin incelenmesinde;

Sanıklar müdafiinin 23.12.2013 tarihli süre tutum dilekçesi ile hakkında mahkumiyet kararı verilen sanık ... yönünden temyiz talebinde bulunduğu, 07.02.2014 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde ise, beraat kararı verilen sanıklar hakkında vekalet ücreti yönüyle de temyiz incelemesi talep ettiği anlaşılmış ise de; sanıklar müdafiinin beraat hükümlerini, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanıklardan ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin; her iki sanık hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

A-Sanıklardan ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik; 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, iddianamede gösterilen fail ve fiilden ibaret olup, davaya esas teşkil eden İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2012 tarih ve 2011/187839 Soruşturma-2012/41514 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan dolayı kamu davası açıldığı, “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan açılan bir dava bulunmadığı halde, hükmün gerekçesinde sanık ... yönünden sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın yalnızca her iki sanık hakkında; “defter ve belge ibraz etmeme fiilinin yasal gerekçelerinin oluşmadığı, sanıkların atılı suçları işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeter miktar ve derecede, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği” denildikten sonra, hüküm fıkrasında; “her ne kadar sanık ... hakkında 359/1-b maddesi delaletiyle 359/a-2 maddesi ve TCK'nın 43. maddesi gereğince cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de; sanığın cezalandırılmasına yeter miktar ve derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmadığından, sanığın CMK’nın 223/2-e maddesi fıkrası gereğince beraatine” denilmek suretiyle hüküm karıştırılması,

B-Sanıklardan ... hakkında “defter ve belge ibraz etmeme” suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik; sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçu yanında “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan da kamu davası açılmış ise de, 06.12.2011 tarih ve RDK-2011/7081 sayılı Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasında, sanık ...’in yalnızca sahte fatura düzenleme suçunu işlediğinin belirtildiği, “defter ve belge ibraz etmeme” suçuna ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

C-Sanıklardan ... hakkında “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçları yönünden kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik;

... Bilgisayar ve Büro Malz.Paz.Tic.ve San.Ltd.Şti’nin ortağı olan sanığın, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın sorgusunda, faturaların bilgisi dışında düzenlendiğini, kullanan firmaları tanımadığını, faturaların kendilerine ait olmadığını, 2005 yılı sonundan itibaren ... isimli kişinin kendi şirketi üzerinden iş yaptığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, ...’e ait olduğunu söylemesi halinde; bu kişinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi ve faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) ... de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişiye ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) ... de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişiye ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ...’e ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişi hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

d) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da belirtilen kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporlarının tamamının onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre de;

a) Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesinin 2 kez uygulanması suretiyle CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilmesi,

b) Sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken, sanığın cezasının 1/6 oranında indirildiği belirtilmesine rağmen ilgili kanun maddesinin gösterilmemesi,

c) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 21.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5668, Karar No: 2024/3238, Tarih: 07.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5668 E.  ,  2024/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/610 E., 2023/431 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/999 E., 2021/164 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir. Mal rejiminin tasfiyesi ile katılma alacağı talebinin tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; aralarında yaş farkı bulunan tarafların iki çocuklarının olduğunu, davalının ve annesinin çocuklara şiddet uyguladığını, küfürlü konuştuğunu, davalının çalıştığını gerekçe göstererek yemek hazırlamadığını, çocukları istemeyerek doğurduğunu söylediğini, sadakat görevini yerine getirmediğini, dükkanında çalışan işçisini yatılı olarak misafir ettiğini, ailesine zaman ayırmadığını, davacıya sürekli hakaret ettiğini, çocukların tüm masraflarının davacının karşıladığını, çocukları baskı altında tuttuğunu, korkutup şiddet uyguladığını, eğitimleri ile ilgilenmediğini, sinir hastası olduğunu, davacıyı evden kovduğunu, ekonomik özgürlüğü nedeniyle bambaşka bir tavır takındığını, eşini yok saydığını, saygı göstermediğini, eve geç geldiğinde hesap vermediğini, yanında çalışan şoförü ile Maşukiye'ye gidip telefonunu kapattığını, burada şoförü ile kaldığını, bu kişiyle birkaç kez görüldüğünü, aralarındaki yaş farkı nedeniyle erkeği beğenmemeye başladığını, yatağını ayırdığını iddia ederek, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile tarafların boşanmalarına, aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, çocuklar için aylık 2.500,00'er TL iştirak nafakasına, nafakanın her yıl TUİK tarafından yayınlanan ÜFE oranında arttırılmasına, yasal faizi ile 150.000,00 TL maddî ve 1500.000,00 TL manevî tazminata, dükkan ve araç için mal rejiminin tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili yasal süresinde cevap dilekçesi ibraz etmemiş, 26.02.2018 havale tarihli beyan dilekçesinde; iddiaların iftiradan ibaret olduğunu, davalının gelişmesini önlemek için okumasını engellemeye çalıştığını, kazancını sakladığını, kendisine, önceki eşinden olan oğluna ve gelinine yatırım yaptığını, esnaflara eşini kötülediğini, çevredeki esnaflarla kavga etmeyi alışkanlık haline getirdiğini, saldırgan, argo ve küfürlü tarzda konuştuğunu, müvekkilini ve ailesini tahkir ettiğini, aile bireylerine sinkaflı küfür ve hakaretler ettiğini, çocukların geleceğini düşünmediğini, davacının çalışan elemanları kadının karşı çıkmasına rağmen evde kalmalarını sağladığını, kadına tokat atarak şiddet uyguladığını, 3 yıldır yataklarını ayırdığını, davacının aralarındaki dini nikahı bitirdiğini belirterek davanın reddine, velâyetin kadına verilmesine, çocuklar yararına 2.500,00'er TL tedbir-iştirak nafakasına, 500.000,00TL maddî ve 500.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan yargılamada toplanılan delillere, tanık beyanlarına, sosyal inceleme raporlarına, getirtilen diğer kayıtlar ile olayların seyrine göre; davalının, evlilik birliği içerisinde eşi ve çocuğu ile ilgilenmediği, onlara şiddet uyguladığı, eşine hakaret ettiği, davalının birlikte çalıştığı yabancı uyruklu ... isimli şahısla olan ilişki biçiminin, hayatın olağan akışına uygun olmayıp güven sarsıcı davranış niteliğinde bulunduğu, kadın eş davaya süresi içerisinde cevap vermediğinden bu dava kapsamında eşine kusur atfetmediğinin varsayılması gerektiği, böylelikle, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizligin mevcut ve sabit olduğu, bu sonuca davalının kusurlu davranışlarının yol açtığı vicdani kanaatine varıldığı, ortak çocukların velâyetleri hususunda, her ne kadar hakkında çocuk istismarı suçlaması ile kovuşturma devam ediyor olsa da fiilen babaları ile birlikte yaşayan ortak çocukların yargılama sürecinde bu yönde bir yakınmalarının bulunmaması, alınan uzman raporları, çocukların yaşı, mevcut düzenlerinin baba yanında oluşu ve üstün menfaatleri gereği babaya verildiği, çocuklar ile anneleri arasında, çocukların uzman eşliğinde mahkememiz huzurundaki beyanları, İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/309 Esas dosyasının içerisinde ki beyanları nazara alınarak velâyet kendisine verilmeyen anne ile ortak çocuklar arasında sınırlı kişisel ilişki tesis edildiği gerekçesi ile açılan asıl davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, anne ile çocuklar arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00’ dan, akşam saat 17.00’ a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00’dan akşam saat 17.00’ye kadar şahsi münasebet tesisine, çocuklar için aylık 500,00'er TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakaya her yıl TUİK tarafından yayınlanan ÜFE oranında artış yapılmasına, erkek için 15.000,00 TL maddî ve 17.000,00 TL manevî tazminata, davacının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, davacının mal rejiminin tasfiyesine ilişkin işbu davadan tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle: davalının gasp suçundan mahkumiyet aldığını, iştirak nafakası ve maddî manevî tazminat miktarlarının düşük olduğunu, ÜFE taleplerinin karşılanmadığını, yoksulluk nafakası talebinin reddinin yerinde olmadığını belirterek reddedilen yoksulluk nafakası, tazminat miktarları ve iştirak nafakası miktarları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.