muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6411, Karar No: 2019/915, Tarih: 31.01.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/6411 E.  ,  2019/915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

Davacı, eczacı olduğunu, Kuruma fatura edilen reçetelerden 2 tanesinin sahte olarak düzenlendiği ve yine ilgili doktor tarafından düzenlenmediği, reçetede yazan ilacın hasta ve yakınına teslim edilmediği, reçete muhteviyatı ilaçların teslim edildiğine ilişkin alınan imzanın reçete sahibine veya yakınına ait olmadığının tespit edildiği gerekçesi ile 2009 Protokolü uyarınca Kurum zararı 8.421,30 TL ilaç bedeli ve 84.213,00 TL cezai şart tutarının hakedişlerinden tahsil edildiğini, ibraz edilen reçetenin protokolün 3. maddesinde belirtilen özellikleri taşıyıp taşımadığını inceledikten sonra reçeteyi getirenin ibraz ettiği kimlik bilgilerine göre reçetenin arka yüzüne adı-soyad, telefon no ile ilgili ilacı aldığını yazıp imzalatmak sureti ile ilaçları teslim ettiğini, Kurum işlemi hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek haksız olarak tahsil edilen 98.406,64 TL'nin tahsil edildiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, Kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, 87.057,50 TL'nin davalı tarafından davacı hakedişinden kesildiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin karara karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi davalının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin kararı süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine 31/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9844, Karar No: 2010/550, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/9844 E.  ,  2010/550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulUnan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-itirazın iptali davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kira parasının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde davalının kiralananda 1.6.2001 tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, kira bedellerini ödememesi nedeniyle hakkında icra takibi yapıldığını, takibe haksız ve dayanaksız şekilde itiraz eden davalının bugüne kadar kira bedellerini de ödemediğini, bu şekilde temerrüde düştüğünü belirterek, itirazın iptalini takibin devamını, davalının kiralanandan tahliyesini ve % 40 icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir. Davalı duruşmalara katılmamış ve bir savunmada bulunmamıştır.

Davacı icra takibinde ve davada dayandığı 1.6.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi gereği davalı hakkında aylık 1.750 Euro’dan Ocak-Mayıs 2008 arası aylar kirasının tahsili için ... 5. İcra Müdürlüğü’nün 2008 / 6216 sayılı dosyası ile tahliye istekli icra takibi yapmış, takibe süresinde itiraz eden davalı şirket temsilcileri, böyle bir borçlarının bulunmadığını, kira sözleşmesindeki imzaların kendilerine ait olmadığını, sunulan sözleşme ile istenilen miktar arasında fark bulunduğunu belirtmiştir. İtiraz üzerine açılan davada mahkemece davalı şirket temsilcilerinin imza sirküleri celp edilmiştir. Buna göre sözleşmenin imzalandığı tarihte şirket temsilcilerinin ... ve ... olduğu 22.6.2004 tarihinde şirketteki paylarını mevcut temsilciler ... ve ...’ya devrettikleri anlaşılmıştır. Davalı kiracı, takibe ve davaya dayanak yapılan noterlikçe düzenlenmeyen adi nitelikteki kira sözleşmesinde bulunan imzaya karşı çıktığına ve dosyada o tarihteki şirketi temsil eden temsilcilerinin imza sirküleri bulunduğuna göre mahkemece sözleşmedeki imzaların şirket temsilcilerine ait olup olmadığı konusunda konusunun uzmanı bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken sözleşmedeki imzaların imza sirkülerindeki imzalara benzediğinden hareketle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.1.2010 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Üye Canan ÇÖKE'nin Karşı Oy Yazısı

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.1.2010 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Üye Canan ÇÖKE'nin Karşı Oy Yazısı

Takibe dayanak yapılan 1.6.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinde kiracı ... Petrol İnş.Turz.San.ve Tic.Ltd.Şti. şirketidir. Kira sözleşmesinin kiracı bölümünde şirket kasesi ve kaşe üzerinde imzalar bulunmaktadır. Kiracının şirket olduğu konusunda bir uyuşmazlık yoktur. Nitekim icra takibi kira sözleşmesinde unvanı belirtilen şirket aleyhine başlatılmıştır. Ödeme emrinin tebliği üzerine süresinde yapılan itiraz, şirketin borcu bulunmadığı, kira sözleşmesindeki imzaların şirket temsilcilerine ait olmadığı, kira sözleşmesi ile istenilen miktar arasında fark bulunduğu şeklindedir. Dosya arasındaki imza sirkülerinin incelenmesinden 13.03.2001 tarihli kararla şirket müdürü olarak ... ve ...’ın seçildiği, 22.6.2004 tarihli kararla bu kişilerin müdürlüklerine son verildiği, yerlerine ... ve ...'nın seçildikleri anlaşılmaktadır. Takip ve dava tarihi itibariyle yetkili olan müdürlerin itirazı kira sözleşmesindeki imzaların kendilerine ait olmadığıdır. Kira sözleşmesi kurulduktan sonra şirketi temsile yetkili müdürlerin değişmesi kira sözleşmesinin geçersizliği sonucunu doğurmaz. Öte yandan davalı şirketin dosyaya sunulan kira sözleşmesindeki kaşe altındaki imzaların o tarihteki şirket temsilcilerine ait olmadığı yönünde bir itirazı da bulunmadığından imza incelemesine gerek dahi bulunmamaktadır. Bir an için kira sözleşmesinin şirketi temsile yetkili kişiler tarafından imzalanmadığı düşünülse bile davalı şirket, sözleşmenin kurulduğu 1.6.2001 tarihinden takibin başlatıldığı 30.05.2008 tarihine kadar sözleşmeyi imzalayanların şirketi temsile yetkisi olmadığı, bu itibarla sözleşmesinin geçersiz olduğu yolunda bir uyuşmazlık çıkarmamış, kira sözleşmesinin iptali için dava açmamıştır. Bu suretle yapılan sözleşmeye muvafakat edilmek suretiyle geçerlik tanınmıştır. Bu nedenle kira sözleşmesi ve koşulları tarafları bağlar. Kira sözleşmesinde kararlaştırılan kira parasının ödenmemesi nedeniyle icra takibi yapılmasında ve itiraz üzerine tahliye istekli dava açılmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle sayın çoğunluğun sonucuna etkili olmayan kira sözleşmesindeki imzaların şirket temsilcilerine ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yapılması yolundaki bozma kararına katılmıyor, mahkeme kararının onanması gerektiğini düşünüyorum. 26.1.2010
Yargıtay — Esas No: 2012/36558, Karar No: 2014/35428, Tarih: 08.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/36558 E.  ,  2014/35428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanıklar hakkında “ikamet ettikleri evin lavabo atık su borusunun su kanalına aktığı” çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işledikleri iddiasıyla dava açılmıştır.

Polis memurları tarafından düzenlenen 23.08.2008 tarihli tutanakta, sanık ...’un evinden gelen evsel atısuyun, büzün bittiği yerden sulama kanalına aktığı ve kanala aktığı yerin üzerinin beton ile kapalı olduğu tespit edilmiştir. Belediye görevlilerinin düzenlediği 29.08.2008 tarihli tutanağa göre, sanık ...’ın evsel atıksuyu fosseptik çukuruna verdiği anlaşılmıştır.

Polis memurları tarafından düzenlenen 23.08.2008 tarihli tutanakta, sanık ...’un evinden gelen evsel atısuyun, büzün bittiği yerden sulama kanalına aktığı ve kanala aktığı yerin üzerinin beton ile kapalı olduğu tespit edilmiştir. Belediye görevlilerinin düzenlediği 29.08.2008 tarihli tutanağa göre, sanık ...’ın evsel atıksuyu fosseptik çukuruna verdiği anlaşılmıştır.

Mahallinde yapılan keşif sonucunda düzenlenen bilirkişi raporuna göre; sanıkların ikamet ettikleri 2 katlı evin atıksularının, evden yaklaşık 30 metre mesafedeki fosseptiğe verildiği saptanmıştır. Sanıkların evinin hemen yanından geçen, kısmen büz içine alınmış sulama suyu olduğu ifade edilen akarın, büz içine alınmış giriş ve çıkış noktalarından ayrı ayrı numuneler alınmış, fiziki gözlem neticesinde çıkış suyunun sarımsı renkte olduğu, ancak çöken madde bulunmadığı görülmüştür. Sanıklarının, sulama suyu akarına karışan atıksuyunun olduğu kanıtlanamamış, bilirkişi, numunedeki renk değişiminin, büzün yakınındaki ahırlar, yerleşim yerlerinden kaynaklı olabileceğini, kazı yapılması sonucunda tespit yapılmasının mümkün olduğunu ifade etmiştir.

Bu durumda, sanıkların evsel atıksularını, sulama suyu olduğu ifade edilen, kısmen büz içinde muhafaza edilen akara verdikleri, dolayısıyla yüklenen suçu işledikleri kanıtlanamamıştır.

Sanık ...’ın, yargılama aşamasında 27.07.2009 tarihinde öldüğü anlaşılmıştır.

Açıklanan gerekçelerle hukuka uygun görülen hükümlerin onanması gerekir.

IV – Sonuç ve Karar

Sanık ... yönünden eyleme ve yükletilen suça, sanık ... yönünden ise düşme kararına yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3462, Karar No: 2024/10915, Tarih: 01.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3462 E.  ,  2024/10915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1.Sanığa yüklenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359. ve 371. maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı dikkate alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki düzenleme uyarınca sanık hakkında, tayin edilen temel ceza üzerinden yarı oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

2.Kabule göre de;

a) 5604 sayılı Mali Tatil İhdas Edilmesi Hakkında Kanun'un 1. maddesinde, her yıl Temmuz ayının biri ile yirmisi arasında mali tatil uygulanacağının ve son günü mali tatile rastlayan sürelerin, tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılacağının öngörüldüğü, 23.06.2015 tarihli defter ve belge isteme yazısının 24.06.2015 tarihinde tebliğ edilmesi ve 15 günlük sürenin mali tatil içinde dolması nedeniyle süre tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzayacağından, suç tarihinin "27.07.2015" tarihi olduğu gözetilmeden karar başlığında “23.11.2015” şeklinde yanlış yazılması,

b)Hükmedilen hapis cezasının kısa süreli olmadığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmaması,

c)Defter ve belgeleri gizleme suçu neticesinde oluşan herhangi bir somut maddi zarar bulunmadığı gibi engel adli sicil kaydı bulunmayan ve takdiri indirim maddesi uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.10.2024 tarihinde karar verildi.