muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15184, Karar No: 2021/9568, Tarih: 02.12.2021

KARŞI OY

Her ne kadar sayın çoğunlukça; sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesince verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20.Ceza Dairesi'nce "İstinaf başvurusunun esastan reddine dair" 22/05/2020 tarih ve 2019/421 E., 2020/326 K sayılı kararına ilişkin olarak "sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği" gerekçesi ile bozma kararı verilmiş ise de;

Mağdure ...'ın aşamalarda değişmeyen birbiri ile tutarlı anlatımlarında; 2015 yılı yaz tatili içerisinde eniştesi olan sanık ... ve sanığın eşi olup kendisinin de teyzesi olan tanık ...'in ortak konutlarında misafir olarak kaldığını, gece vakti salondaki çekyat üzerindeki yatağında yatarak TV seyrettiği sırada sanığın gelerek kendisinin yanına uzandığını, bacaklarına dokunduğunu, belinden tutup kendine doğru çektiğini, dudaklarından öptüğünü, çamaşırının içine elini sokarak göğüslerini sıktığını, ayrıca özel bölgesine de elini soktuğunu, bu olaydan yaklaşık 2-3 hafta sonra ise teyzesi ...'in sanığın evde olmadığını beyan ederek "gel yalnız kalmayayım" şeklinde söylemesi üzerine yine adı geçenlerin konutuna gittiğini, gece vakti sanığın küçük çocuğu olan Duygusu'nun odasında uyuduğu sırada sanığın beline dokunduğunu hissettiğinde uyandığını, göğüslerine dokunmaya çalıştığını, Duygusu'nun uyanması üzerine sanığın odadan ayrıldığını, bu olaydan sonra bir daha sanığın evinde yatıya kalmadığını beyan ettiği,

Mağdurenin olayı ilk önce yakın arkadaşı olan tanık ...'e anlattığı, ardından da adı geçen tanıkla birlikte okulun rehberlik öğretmeni olarak görev yapan ...'ye giderek anlattıkları, rehberlik öğretmeni Merve Özpençeci'nin mağdurenin annesi ...'ı okula çağırarak mağdureden kendisine anlattığı olayı annesine de anlatmasını istediği, mağdurenin "utanırım anlatamam" şeklinde tepki vererek ağlamaya başladığı, mağdurenin annesinin kendisini sakinleştirip olayı anlatmasını istemesi üzerine mağdurenin olayı tüm detayı ile anlattığı, rehberlik öğretmeni ...'nin tutanak tutarak olayı soruşturma makamlarına bildirmesi üzerine sanık hakkında soruşturma işlemlerine başlandığı,

Tanık Tuğba Şahin'in duruşmada alınan beyanında; Mağdurenin arkadaşı olduğunu, 8. sınıfta okudukları sırada mağdurenin moralinin çok bozuk olduğunu görmesi üzerine nedenini sorduğunu, mağdurenin ilk başta anlatmak istemediğini, sonra kendisine kimseye anlatmaması hususunda yemin ettirerek olayı detayıyla birlikte anlattığını, mağdure ile birlikte rehberlik öğretmenine giderek durumu anlattıklarını beyan ettiği,

Duruşmada dinlenen Psikolog Pedagog ...'nun mağdurla görüştüğünde kendisine de duruşmada anlattığı şekilde beyanlarda bulunduğunu bildirdiği,

Duruşmada dinlenen Psikolog Pedagog ...'nun mağdurla görüştüğünde kendisine de duruşmada anlattığı şekilde beyanlarda bulunduğunu bildirdiği,

Mağdurenin İzmir Çocuk İzleme Merkezi'nde alınan beyanı sırasında görüşmeye katılan adli görüşmeci psikolog ... tarafından düzenlenen 26/12/2016 tarihli Adli Görüşme Değerlendirme Raporunda "Mağdurenin ifadelerinin tutarlı olduğu, yaptıklarının bilincinde olduğu, yaşadıklarını açık, anlaşılır, ve samimi bir şekilde aktardığı, sorulan sorulara hızlı, net ve hedefe dönük cevaplar verdiği, bunun da olayların kurgusal olmadığı düşüncesini güçlendirdiği, olay nedeniyle mağdurun psikolojisinin olumsuz etkilenmiş olduğu" nun belirtildiği,

Dosya içerisinde bulunan Psikiyatrik Muayene Konsültasyon Raporu ile "mağdurede kaçınma belirtileri, korkular, irkilme, okul başarısında düşme, olayın sık sık aklına gelmesi, irritabilite (gelişimsel düzey ile uyumsuz sinirlilik hali) " tespit edilerek "ankisiyete bozukluğu ve

depresif bozukluk" tanısı konulduğu,

Her ne kadar sanık ... savunmasında suçlamayı kabul etmemiş, sanığın eşi olan tanık ... de ailesinin kendisinin sanıkla evlenmesine karşı çıktığını, bu nedenle kaçarak evlendiklerini, bundan dolayı ailesinin sanığa karşı husumet beslediğini, bu husumet nedeniyle mağdurenin iftira attığını ileri sürmüş ise de;

Sanıkla tanığın evlilik tarihlerinin 14/01/2004 tarihi olup kaçtıkları tarihten şikayet tarihine kadar 12 yıldan fazla bir süre geçtiği, aradan geçen zaman diliminin uzunluğu, hem sanığın savunmasında, hem de tanık ...'in aşamalarda alınan beyanlarında mağdure ve ailesi ile sık sık görüştüklerini, mağdurenin de suç tarihinde evlerine gelip kaldığını kabul etmeleri karşısında husumet iddiasının kabulünün olanaklı olmadığı, tanık ...'in eşi olan sanığı korumak amacıyla beyanda bulunduğunun anlaşıldığı,

Mağdurenin aşamalarda değişmeyen birbiri ile tutarlı anlatımları, olayın intikal şekli, sanık hakkında haksız bir isnatta bulunmayı gerektirecek bir neden bulunmaması, mağdurenin olay ortaya çıktığında tanıklarca da gözlemlenen ve dosyaya yansıyan tutum ve davranışları, mağdurenin İzmir Çocuk İzleme Merkezi'nde alınan beyanı sırasında görüşmeye katılan adli görüşmeci psikolog ... tarafından düzenlenen 26/12/2016 tarihli Adli Görüşme Değerlendirme Raporunda "Mağdurenin ifadelerinin tutarlı olduğu, yaptıklarının bilincinde olduğu, yaşadıklarını açık, anlaşılır, ve samimi bir şekilde aktardığı, sorulan sorulara hızlı, net ve hedefe dönük cevaplar verdiği, bunun da olayların kurgusal olmadığı düşüncesini güçlendirdiği, olay nedeniyle mağdurun psikolojisinin olumsuz etkilenmiş olduğu" nun tespit edilmiş olması, Psikiyatrik Muayene Konsültasyon Raporunda ise "mağdurede kaçınma belirtileri, korkular, irkilme, okul başarısında düşme, olayın sık sık aklına gelmesi, irritabilite (gelişimsel düzey ile uyumsuz sinirlilik hali)" tespit edilmesi ve olaya bağlı olarak gelişen "ankisiyete bozukluğu ve depresif bozukluk" tanısı konulması göz önüne alındığında sanığın atılı suçu işlediği kanaatine vardığımızdan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20.Ceza Dairesi kararının onanması gerektiği görüşüyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/447, Karar No: 2012/18310, Tarih: 12.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/447 E.  ,  2012/18310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2b, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın UYAP ortamında yapılan sorgulamada geçerli bir sürücü belgesine sahip olduğu tespit edilip sorgulama belgesi dosya içine konulduğundan 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği hallerin ilk defa duruşmada ortaya çıkması halinde ek savunma hakkı verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olduğu ve dolayısıyla ek savunma gerektirmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma isteyen görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın sübuta ve ceza uygulamasına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA 12.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18542, Karar No: 2013/7286, Tarih: 04.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18542 E.  ,  2013/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin davalı şirket yanında 15.02.1987 tarihinde çalışmakta iken 05/08/2002 tarihinde emekli olduğunu emeklilik işlemlerini yaptığı sürede dahil olmak üzere sürekli çalıştığını, müvekkilinin emekli olmasına rağmen alması gereken kıdem ihbar ve kullanılmayan yıllık izin ve fazla çalışma alacaklarına karşılık hiç bir ödemede bulunulmadığını, kendisine ne zaman ayrılmak istersen bütün alacaklarına karşılık sana bir ev alırız emekli ikramiyesi yerine geçer dendiğini müvekkilini çocuk okuttuğu için bunu kabul ettiğini, 17/04/2010 tarihinde sağlık nedenlerini gerekçe göstererek haklı nedenle iş akdini feshettiğini, bu nedenlerle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 200 TL kıdem, 100 TL fazla çalışma, 100 TL yıllık izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının şirket bünyesinde 01/09/1990 – 05/08/2002 tarihleri arasında çalıştığını emeklilik sebebiyle işyerinden ayrıldığını, ayrılırken de kıdem tazminatını aldığını, davacının fazla çalışma ve yıllık izin alacağı olduğu yolundaki iddiaları kabul etmediklerini davacının çalıştığı sürelerdeki tüm haklarını aldığını zamanaşımı itirazında bulunduklarını davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacının 15/02/1987 – 17/04/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, 05/08/2002 tarihinde emekli olduğu ancak davalı işyerinde çalışmaya devam ettiği, geçirdiği kalp krizi sonucu sağlık durumunun iyi olmaması nedeniyle hastalık nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği, dinlenen tanık beyanlarından davacının emekli olduktan sonra da davalı işyerinde çalıştığı, hastalık nedeniyle işyerinden ayrılmak zorunda kaldığı, yıllık izin ve fazla mesai alacağı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının işçilik alacaklarının ödenip ödenmediği noktasında toplanmaktadır. Davalı vekili delilleri arasında yemin deliline de dayanmıştır. İşçilik alacaklarının ödendiğini ispat davalı işverene aittir. Medeni Usul Hukukunda yemin delili kesin delil niteliğindedir. Kesin yemin, ispat yükü kendisine düşen tarafın davanın halline etkili bir vakıanın ispatı için diğer tarafa teklif ettiği yemin olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Yemin teklif edecek taraf, ispat yükü kendisine düşen fakat iddiasını veya savunmasını ispat edememiş olan taraftır. Yemin deliline dayanılabilmesi tarafların delil listelerinde açıkça bu delile dayanmaları veya dava ya da cevap dilekçesinde yemin deliline dayanmaları mümkündür. Davalı taraf cevap dilekçesinde yemin deliline dayanmıştır. Bu durumda mahkemece davalı tarafa yemin deliline dayanma hakkı hatırlatılıp sonucuna göre karar vermek gerekirken bu husus gözardı edilerek karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.04.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3012, Karar No: 2021/5397, Tarih: 13.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/3012 E.  ,  2021/5397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 13/04/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zeminine değer biçilmesi doğru olduğu gibi üzerindeki fındık ağaçlarına ise kapama fındık net gelirine göre belirlenen bedelden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3.bendinde yazılı (idare tarafından takdir edilen bedelden yüksek olması nedeni ile 2942 sayılı Kamulaştırma kanununun 7139 sayılı yasanın 26. maddesi ile değişik 10/8 maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar ve karar kesinleştiğinde hak sahiplerine ödenmek üzere 3'er aylık vadeli hesap açılarak bu hesaba aktarılması ve hesap cüzdanının mahkememize gönderilmesi hususunda) kelimelerinin ve rakamlarınım çıkarılmasına, yerine (derhal ödenmesine, bu hususta) kelimelerinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın 4. bendinde yazılı (karar tarihi olan 04.11.2019) kelime ve rakamının çıkarılmasına, yerine (Dairemiz karar) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14249, Karar No: 2009/13224, Tarih: 20.10.2009

21. Hukuk Dairesi 2008/14249 E., 2009/13224 K.

**21. Hukuk Dairesi 2008/14249 E., 2009/13224 K.**

**- BAĞ-KUR SİGORTALILIĞININ TESPİTİ**- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 21.02.2006-19.09.2007 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitiyle, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, 04.03.2008 tarihli dilekçe ile; 21.02.2006 ile 19.09.2007 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının anılan tarihlerde vergi kaydı ile 1479 sayılı Yasa anlamında esnaf olarak çalışması bulunmadığından davanın reddine karar vermiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir.

04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, Bağ-Kur'lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür.

Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa, bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir.

Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, kuruma verilen giriş bildirgesine istinaden, 22.03.1982 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, sonradan Kurumun 2008 yılındaki işlemi ile vergi kaydı dikkate alınarak sigortalılığın 21.02.2006 tarihinde terkin edildiği, da-vacının 5458 sayılı Yasa'dan yararlanarak 2007 yılında prim ödemelerinin olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, kuruma verilen giriş bildirgesine istinaden, 22.03.1982 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, sonradan Kurumun 2008 yılındaki işlemi ile vergi kaydı dikkate alınarak sigortalılığın 21.02.2006 tarihinde terkin edildiği, da-vacının 5458 sayılı Yasa'dan yararlanarak 2007 yılında prim ödemelerinin olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının 18.08.1998-21.05.1993 ile 19.02.1998-21.02.2006 tarihleri arasında nakliyecilik faaliyetinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, ayrıca kurum kayıtlarına 21.09.2007 tarihinde intikal eden sigortalılık belgesi içeriğine göre de seyyar satıcılık faaliyeti nedeni ile 19.09.2007 tarihinde başlayan ve halen devam eden vergi kaydının bulunduğu, Esnaf ve Sanatkar Odası'nda 21.02.1977-05.02.1985 ile 17.04.1998-17.09.2007 tarihleri arasında, esnaf sicil kaydının ise; 15.05.1984-18.09.2007 tarihleri arasında devam ettiği anla-şılmaktadır.

Davacının 22.03.1985-21.06.2006 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğu konusunda uyuşmalık yoktur ve dava konusu yapılmamıştır. Uyuşmazlık, dava konusu yapılan 21.02.2006-19.09.2007 tarihleri arasında sigortalılık koşullarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece, toplanan delillerle davacının kamyonunu satması nedeni ile nakliyecilik faaliyetini terk ettiği nazara alınarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının sona erdiği düşüncesi ile davanın reddine karar verilmiş, kurum kayıtlarına 21.09.2007 tarihinde intikal eden sigortalılık belgesi içeriğine göre seyyar satıcılık faaliyeti nedeni ile 19.09.2007 tarihinde başlayan ve halen devam eden vergi kaydının bulunduğu hususu ise araştırılmamıştır.

Yapılacak iş; 19.09.2007 tarihinde yeni başlayan vergi kaydının hangi faaliyet nedeni ile olduğu, ayrıca oda ve esnaf sicil kaydı devam ettiğine göre, davacının uyuşmazlık konusu olan 21.02.2006-19.09.2007 tarihleri arasındaki dönemde kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21515, Karar No: 2017/9639, Tarih: 12.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/21515 E.  ,  2017/9639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı şirketin, elektrik abonesi olan davacıdan, düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, psh, iletim, dağıtım ve sayaç okuma bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 100 TL bedelin davalıdan tahsilini istemiş, 27.05.2016 tarihli beyanı ile talebini 7.090 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile davalı Depsaşın, davacıdan ( 1187848, 1187847,1187828 tesisat nolu abonelikten dolayı ) kaçak kayıp bedeli, sayaç okuma bedeli, dağıtım bedeli, prakende satış bedeli, iletim bedeli olarak tahsil ettiği toplam 7990,00 TL'den 1000,00 TL'nin dava tarihinden 6990,00 TL'nin ıslah tariih olan 27/05/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, psh, iletim, dağıtım ve sayaç okuma bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının.... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde.... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin....'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu,.... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir. ./..

-2-