muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10258, Karar No: 2021/2749, Tarih: 04.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10258 E.  ,  2021/2749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davacı idare harçtan muaf olduğu ve mahkemece bu yönde karar verildiği halde, davalı tarafça yapılan temyiz karar harcının davacı idareden alınarak davalıya iadesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a-8 numaralı bendinin 6.satırının hükümden çıkartılmasına yerine (Davalı tarafından yapılan 80,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davacı idare harçtan muaf olduğundan, davalı tarafça yatırılan harçların, bozma ilamında iadesine karar verilen harç tutarı gözetilerek mükerrer iadeye sebebiyet vermeyecek şekilde istek halinde davalıya iadesine) ibaresinin yazılmasına,

b-3 ve 6 ncı bentlerinde yazılı (karar kesinleştiğinde) ve 3 üncü bendinde yazılı (kararın kesinleşmesine müteakip) kelimelerinin çıkartılmasına yerlerine (derhal) sözcüğünün yazılmasına,

b-3 ve 6 ncı bentlerinde yazılı (karar kesinleştiğinde) ve 3 üncü bendinde yazılı (kararın kesinleşmesine müteakip) kelimelerinin çıkartılmasına yerlerine (derhal) sözcüğünün yazılmasına,

c-6 numaralı bendinde yazılı (son karar tarihi olan 26.02.2020) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Dairemiz karar tarihi olan 04.03.2021) ibaresinin yazılmasına, Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1376, Karar No: 2013/2136, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1376 E.  ,  2013/2136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 254 ada 378 parsel sayılı taşınmazın, geri çevirme kararı üzerine getirtilen İnegöl Belediye Başkanlığı'nın 21.12.2012 tarihli yazısında 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin 17,90 TL olarak bildirildiği, Dairemizce aynı gün incelenen 2012/15408, 2012/15412, 2012/15414 (aynı mahkemenin 2010/544, 2010/548, 2010/549) esas sayılı dosyalarında ise aynı emsalle ilgili olarak İnegöl Belediye Başkanlığı'nın 13.08.2012 tarihli yazılarında ise 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin 180 TL olarak bildirildiği, böylece aynı parselle ilgili 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin farklı dosyalarda farklı bildirilerek çelişki oluştuğu anlaşılmakla bu çelişkinin neden kaynaklandığı ilgili belediye başkanlığından sorularak somut emsal olarak incelenen 254 ada 378 parsel sayılı taşınmazın 2010 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin dosyaya getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4072, Karar No: 2012/14611, Tarih: 11.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4072 E.  ,  2012/14611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I) Sanığın, “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

31.10.2005 tarihi itibariyle işi terk eden sanığın 2005/10 dönemde 1500 YTL matrahlı KDV beyannamesi vermiş olması nedeniyle, 2005 takvim yılında işlediği “sahte fatura düzenlenmek” fiilinde suç tarihinin Ekim 2005 olduğunun kabulü gerektiği ve bu tarihte 5237 sayılı TCK.nun yürürlükte olduğu gözetilmeden, lehe olduğundan bahisle 2005 yılında zincirleme olarak işlenen sahte fatura düzenlenmek suçu nedeniyle 765 sayılı TCK.nun uygulanması suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün ONANMASINA,

I-)Sanığın, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının; suçun en son işlendiği 31.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4735, Karar No: 2010/7811, Tarih: 07.06.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4735 E.  ,  2010/7811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu 435 ada19 parsele ait olduğu bildirilerek dosyaya gönderilen tespit tutanağının 267 ada 19 numaralı parsele ait olduğu ve 267 ada 19 parsel sayılı taşınmazın dava konusu 435 ada 19 parsel gibi 32135 m2 yüzölçümü ile davalılar adına tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Çekişmeli 435 ada 19 parsel ile dosyada tespit tutanağı bulunan 267 ada 19 parselin ayni parsel olup olmadığı, ayni parsel ise ada numarasındaki değişikliğin hangi nedenden kaynaklandığı Kadastro ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

2- 267 ada 19 parsel tüm komşu parselleri ile birlikte gösterir kadastro paftasının orjinalinden çekilmiş fotokopisinin ,

3- Çekişmeli 435 ada 19 parsele komşu 435 ada 14, 71, 253, 254, 255 ve 256 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tespit tutanakları ile kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının dosyada yer alması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 07.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/972, Karar No: 2020/2708, Tarih: 11.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/972 E.  ,  2020/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Sanık ... hakkında: Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

2- Sanık ... hakkında: Haberleşmenin gizliliğini ihlal

Hükümler : Sanıklar hakkında CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanık ...’in ve haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan sanık ...’in beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Konuşmada, kişiler arasında vasıta bulunmaksızın iletişim gerçekleştiği halde, haberleşmede, elverişli bir araç sayesinde kişilerin iletişime geçtikleri, dolayısıyla sanık ... hakkında TCK'nın 133/1, diğer sanık ... hakkında aynı Kanun’un 132/3. madde ve fıkralarının uygulanmasının talep edildiği iddianamede, sanık ...’in, mağdur ... ile diğer sanık ... arasındaki telefon görüşmesini kaydetmesi ve sanık ...’in de mağdur ... ile yaptığı telefon görüşmesini diğer sanık ...’e ifşa etmesi şeklinde tarif edilen eylemlerinin, mağdur ... ile sanık ... arasındaki görüşmenin yüz yüze değil, telefon aracılığıyla gerçekleşmesi nedeniyle TCK’nın 133. maddesinde tanımlanan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından, sanıkların TCK’nın 133/1 ve 133/3. madde ve fıkraları gereğince mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine dair tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık ...’in, mağdur ... ile diğer sanık ... arasındaki telefon görüşmesini, tanık ...’ya dinlettiği iddiası ile ilgili TCK'nın 132/2. madde ve fıkrasında tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmediği gibi, CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava da bulunmadığı anlaşılmakla, dava konusu yapılmayan bu eylemle ilgili zamanaşımı süresi içinde dava açılıp hüküm kurulabileceği belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İddianamenin kapsamına, şikayete konu telefon görüşmesinin yer aldığı dosyada mevcut DVD içeriğine ve diğer delillere göre, sanık ... ile adı geçen sanığın dayısının resmi nikahlı eşi olan mağdur ...’in ailevi nedenlerden dolayı anlaşamadıkları ve diğer sanık ...’in de gayriresmi olarak beraber olduğu ... isimli şahısla mağdur ... arasında gayrimeşru ilişki yaşandığına dair kuşkularından dolayı mağdur ...’e husumet beslediği dönemde, sanık ...’in, telefonla mağdur ...’i arayıp, mağdur ...’in başka erkeklerle birlikte olup olmadığına yönelik sorulara verdiği yanıtları da içeren özel konuşmalarını, mağdur ...’in bilgisi dışında, yanında bulunan diğer sanık ...’e dinlettiği ve bu esnada sanık ...’in söz konusu görüşmeyi cep telefonu ile kaydettiği olayda;

Sanık ...’in, tarafı olduğu haberleşmenin içeriğini, alenen; yani, belirsiz sayıdaki kişiler tarafından algılanabilir şekilde, ifşa etmemesinden dolayı TCK'nın 132. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının somut olayda gerçekleşmemesi nedeniyle mağdurun özel yaşam alanı kapsamındaki konuşmalarını kaydetmeksizin diğer sanığa ifşa etmekten ibaret sanık ...’in eyleminin TCK'nın 134. maddesinin 2. fıkrasının 1. cümlesindeki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu, mağdurla sanık ... arasındaki telefon görüşmesini mağdurun rızası olmaksızın dinleyip, aynı zamanda kaydeden ve iddianamede TCK'nın 133/1. madde ve fıkrasındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu olarak nitelendirilen diğer sanık ...’in eyleminin ise TCK’nın 132. maddesinin 1. fıkrasının 1 ve 2. cümlelerinde tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu gözetilerek, sanık ... hakkında görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal, diğer sanık ... hakkında haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulması gerekirken, sanıkların, mağdur tarafından kendilerine karşı işlenmekte olan ve ani gelişen bir suç (örneğin; cinsel saldırı, hakaret, tehdit, iftira veya şantaj gibi) bulunmadığı halde, kaybolma olasılığı bulunan mevcut delillerin muhafazasını sağlamak için değil, önceden hazırlıklı ve planlı şekilde, mağdurun aleyhine yeni bir delil elde etmek amacıyla hareket ettikleri dikkate alınmadan ve şikayete konu ses kaydının çözümü de yaptırılmadan, eksik incelemeye ve dosyada mevcut delil durumuna uygun düşmeyen yetersiz gerekçelere dayalı olarak sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.03.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...’in, mağdurun özel yaşam alanı kapsamındaki konuşmalarını kaydetmeksizin diğer sanığa ifşa etmekten ibaret eylemini, TCK’nın 134. maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesindeki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğunun kabulüne yönelik çoğunluk görüşüne aşağıdaki gerekçe ile katılmıyoruz.

Şöyle ki;

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun maddi unsurunu oluşturan hareket, özel yaşamın “gizliliğinin ihlali” olarak belirtilmiştir. Bu itibarla özel yaşamın gizliliğine müdahale oluşturan her türlü davranış bu suçu oluşturur.

Gizlilik ihlali, “görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle” gerçekleşmiş ise, TCK’nın 134 maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca fail daha ağır bir şekilde cezalandırılmaktadır.

Şöyle ki;

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun maddi unsurunu oluşturan hareket, özel yaşamın “gizliliğinin ihlali” olarak belirtilmiştir. Bu itibarla özel yaşamın gizliliğine müdahale oluşturan her türlü davranış bu suçu oluşturur.

Gizlilik ihlali, “görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle” gerçekleşmiş ise, TCK’nın 134 maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca fail daha ağır bir şekilde cezalandırılmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38 ve TCK’nın 2’nci maddesi gereğince, suçta ve cezada kanunilik ilkesi gözetildiğinde, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle işlenmesi ağırlaştırılmış hâl olarak olarak kabul edilmiştir. Yasa koyucu burada, özel hayata ilişkin görüntü veya sesin, arşivleme ve depolama yapılarak kayda alınması suretiyle yaratılan tehlikenin ağırlığını gözetmiştir.

Nitekim TCK’nın madde gerekçesi;

“MADDE 134.– Maddenin birinci fıkrası metninde, özel hayatın gizliliğinin ihlâli suç olarak tanımlanmaktadır. Böylece, gizli yaşam alanına girerek veya başka suretle başkaları tarafından görülmesi mümkün olmayan bir özel yaşam olayının saptanması ve kaydedilmesi cezalandırılmaktadır.

İkinci fıkrada, böylece elde edilen saptama ve kayıtlardan herhangi bir suretle yarar sağlanması veya bunların başkalarına verilmesi veya diğer kimselerin bilgi edinmelerinin temini veya basın ve yayın yoluyla açıklanması suçun ağırlaşmış şeklini oluşturmaktadır.

Maddenin ikinci fıkrasında, kişinin özel hayatına ilişkin görüntü veya seslerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi, ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu görüntü veya sesler örneğin soruşturma kapsamında hukuka uygun bir şekilde kayda alınmış olabileceği gibi, birinci fıkrada tanımlanan suçun işlenmesi suretiyle elde edilmiş olabilir. İkinci fıkrada tanımlanan suç, elde edilmiş olan bu ses veya görüntü kayıtlarının ifşasıyla, yayılmasıyla, yani yetkisiz kişilerce öğrenilmesinin sağlanmasıyla oluşur. Bu ifşanın hukuka aykırı olması gerekir. Bu bakımdan özel hayata ilişkin kayıtların, savcılık veya mahkemeye verilmesi, duruşmada gösterilmesi ve dinlenmesi hâlinde, söz konusu suç oluşmayacaktır. İfşanın, basın ve yayın yoluyla yapılması, söz konusu suçun nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir.”

Olarak belirtilmiştir.

Madde gerekçesinden de açıkça anlaşılacağı üzere; TCK’nın 134. maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesindeki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, kayda alınmış depolanmış ses ve görüntünün ifşa edilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; sanık ...’in, mağdurun özel yaşam alanı kapsamındaki konuşmalarını kaydetmeksizin diğer sanığa ifşa etmekten ibaret eylemi, TCK’nın 134. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesindeki suçu oluşturduğunun kabulü gerektiği gerekçesiyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/7689, Karar No: 2022/4557, Tarih: 07.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7689 E.  ,  2022/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 17. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 09.02.2018 tarih ve 2014/893 E- 2018/133 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı Yaycılı Kardeşler Paz. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine-kabulüne dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.03.2020 tarih ve 2018/870 E- 2020/256 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 07.06.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı Yaycılı Kardeşler Ltd. Şti. vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin Alman hükümeti tarafından Afganistan'da bulunan Alman Silahlı Kuvvetleri'nin atık ve temiz su inşaatlarının yapımı için açılan ihaleye girerek kazandığını, malzeme tedariki için davalı şirketlerden Karmer Ltd. ile anlaştığını, Karmer Şirketi'nin 20 gün içerisinde şirket yükünü Mazar- e Sharif Camp Marmal'a teslim edeceğini taahhüt ettiğini, sözleşmenin 6. maddesi uyarınca aktarma yapılmayacağının, 8. maddesi uyarınca mallar sözleşmede belirlenen sürede varış yerine ulaşmadığı taktirde günlük 150,00 USD cezai şart ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, yükün 08/11/2011 tarihinde yüklendiğini, dava tarihi itibari ile halen boşaltma yerine ulaşmadığını, bu konuda 28/12/2011 tarihinde ihtar gönderildiğini, sözleşmede yükün aktarmasız taşınacağı belirtilmesine rağmen davalı Karmer şirketinin aktarma yaparak yükü diğer davalı Yaycılı şirketine taşıttığını, CMR 34. maddesi gereğince, taşımanın yapılmasından her iki taşımacının sorumlu olduğunu, zarardan birlikte müteselsil sorumlu olduklarını, müvekkil şirketin navlun ücretlerinin tamamını davalı Karmer şirketine ödediğini ancak teslim yapılmadığından bu konuda açılan İzmir 7. Asliye Ticaret Mahkemesi 2012/46 sayılı menfi tespit dosyasının derdest olduğunu, davalı şirketlerin sözleşmenin 9. maddesi uyarınca yükün teslim edilmediği süre olan dava tarihine kadar cezai şarttan borçlu olduklarını, ayrıca CMR Kon. 20. maddesi uyarınca yükün kaybolmuş sayılacağını ve mal bedelinin ödenmesi gerektiğini ve ihalenin feshi nedeniyle uğradıkları zararın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Karmer Ltd. Şti. vekili, davacının navlun bedellerini ödemediğini, navlun bedeli karşılığı verilen çeklerin icra takibine konu edildiğini, kısmi tahsilat yapılabildiğini, davacının Almanyadan itibaren üstlendiği taşımacılık işi için öngörülen navlun bedelinin davacının isteminden fazla olduğunu, taşıyıcı müvekkilin bu ödemeler yapılmadıkça mal tesliminden kaçma hakkına sahip olduğunu, kanuni rehin hakkı dahi bulunduğunu, malların kayıp olmadığını, taşıma bedeli ödenmediği için teslim edilmediğini, sözleşmede aktarma yapılamayacağına ilişkin madde bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Yaycılı Ltd. Şti. vekili, davacı SGL ile davalı Karmer arasında imzalananan yük anlaşmasında müvekkilin taraf olmadığını ve cezai şart istenemeyeceğini, yükün Afganistan'da bulunan alıcısına teslim edilmediği iddiasının doğru olmadığını, CMR taşıma senetleri ve Afganistan Gümrük Müdürlüğü'ne verilen teslim şerhlerini içerir beyannameleri ile teslimin gerçekleştiğini, yine kabul anlamına gelmemek üzere CMR 23/1 maddesine göre tazminat talep edilebileceğini, talep edilen miktarın fahiş olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/805 (2012/46) sayılı dosyası ile davacı SGL şirketinin navlun bedeli için verilen kambiyo senetleri ile ilgili olarak yükün varış yerine teslim edilmediği kabul edilerek davacının kambiyo senetlerinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine ve ödenen bedelin istirdatına dair verilen ve kesinleşen kararın kesin delil olduğu, davalı Karmer'in navlun bedeli ödenmediği için hapis hakkını kullandığı yönündeki savunma ve kabulü de nazara alınarak yükün varma yerine teslim edilmediği, Yaycılı Şirketi yükün teslim edildiğini savunmuş ise de, söz konusu belgelerle teslimin kime yapıldığının anlaşılamadığı, teslim gümrük idaresine yapılmış ise usulüne uygun bir teslimden söz edilemeyeceği, gecikme cezai şartının sözleşmenin tarafı olmaması nedeniyle Yaycılı şirketinden talep edilemeyeceği, taşıma işini üstlenen Karmer Şirketi ve taşımayı fiilen üstlenen alt taşıyıcı Yaycılı şirketinin yük bedelinden sorumlu olduğu, davacının dava dilekçesinde ihalenin feshi nedeniyle uğranılan zarara ilişkin harç yatırılmadığından bu talebin dava kapsamında değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davacı ve davalı Yaycılı Ltd. Şti. vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.