muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24016, Karar No: 2016/635, Tarih: 21.01.2016

..//..

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; "... Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı Kranta - Türkiye davası ve 18 Ekim 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri-Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

O halde borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasızdır. Ancak bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Bir aracın, makam aracı olarak kullanılması, onun fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı anlamına gelmeyeceği gibi, kamu hizmetinin yürütülebilmesi için Belediye başkanının makam aracının bulunması da gerekmez. Zira belediyelerin görevleri 5393 sayılı Yasa'nın 14.maddesinde açıklanmış olup, bu görevlerin yerine getirilebilmesi için Belediye başkanının makam aracının bulunması zorunlu değildir. Kaldı ki belde sakinlerinin müşterek nitelikteki ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulan, idari ve mali özerkliğe sahip kamu tüzel kişisi olan belediyenin borcu var iken Belediye başkanının makam aracı kullanması yukarıda belirtildiği üzere başta Anayasa'ya ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne aykırılık oluşturabileceği gibi kamu vicdanını da rahatsız edecektir.

Öte yandan 237 sayılı Taşıt Kanunu'nun 4.maddesinde kimlere makam aracı verileceği düzenlenmiş olup, Belediye başkanı anılan yasa uyarınca kendisine makam aracı tahsis edilecekler arasında yer almamaktadır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, Belediye başkanının makam aracının haczedilmesinde yasaya aykırılık bulunmadığından haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13683, Karar No: 2018/3709, Tarih: 29.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13683 E.  ,  2018/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "22/12/2014" yerine "31/12/2014" olarak yazılması

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafi ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9373, Karar No: 2024/5, Tarih: 08.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9373 E.  ,  2024/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/148 Esas, 2023/148 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Yalova Aile Mahkemesinin 24.04.2023 Tarihli ve 2023/506 Değişik İş, 2023/567 Karar Sayılı Kararı

Bakım Tedbir kararı verilmesi istenen çocuğun adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin İhsaniye Mahallesi 4928. Sokak No:1A .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 25.05.2023 Tarihli ve 2023/148 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Korunmaya ihtiyacı olan çocuğun halen Gölcük Türk Alman Vakfı Saraylı Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğü bünyesinde koruma ve bakım altında bulunduğu, Akdeniz/Mersin adresinde bulunmadığı ve yaşamadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının d alt bendi uyarınca hakkında sağlık tedbiri uygulanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

3. 4721 sayılı Tük Medenî Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun)“Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

C. Değerlendirme

”

3. 4721 sayılı Tük Medenî Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun)“Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından hakkında sağlık tedbiri uygulanması istenilen küçüğün Gölcük Türk Alman Vakfı Saraylı Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğünde bulunduğunun anlaşıldığı, her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; küçüğün bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Yalova Aile Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Yalova Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14118, Karar No: 2013/12664, Tarih: 27.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/14118 E.  ,  2013/12664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın, müşteki İslam'a yönelik eyleminin bıçakla gerçekleştirdiğine yönelik, ...'nın bir beyanı olmadığı gibi alınan doktor raporunda da müşteki İslam'ın kesici aletle yaralandığına ilişkin bir bulgu belirtilmemesine rağmen sanığın eylemini bıçakla gerçekleştirdiğinin kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1451, Karar No: 2022/5414, Tarih: 02.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1451 E.  ,  2022/5414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile karar kaldırılarak davanın kısmen kabulüne yönelik karara süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı tarafından meslek edindirme kursları için açılan bir kısım ihaleler sonucu davalı kurum ile bir takım sözleşmeler imzaladıklarını, sözleşmedeki edimlerini yerine getirmelerine rağmen davalının ihale bedellerinin her birinin %21'lik kısmını iş bitirme garantisi olarak bloke ettiğini, bloke edilen 570.000,00TL'nin iş bitiminde ödenmediğini, ödenmeyen alacakların tahsili için başlattıkları icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, müfettiş raporu doğrultusunda işlem yaptıklarını, icra takibine itirazın haklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 29.09.2016 tarihli ilk kararında ,yasaklama kararının yürütmesinin durdurulmasına veya iptaline ilişkin bir karar alınmadığını,tedbirin davalı idare tarafından geri alınmadığı müddetçe yürürlükte olduğu buna ilişkin olarak uygulanacak diğer tedbirlerinde hukuken geçerli olduğu davalı idare tarafından tespit edilen hususlar karşısında verilen yasaklama kararı çerçevesinde davacı şirketin hakedişlerinin %20 oranındaki kısmının bloke edilmesinin hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair karar davacı tarafça istinaf edilmiş Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi 12/04/2017 tarih 2017/230 -2017/431 sayılı ilamı ile ‘‘Uyuşmazlığın davacının yasaklama işlemi hakkında idari yargıda dava açmadan sözleşme kapsamında alacak isteğinde bulunup bulunamayacağı noktasında olduğu,davacının yasaklama işlemi hakkında dava açmaması sözleşme kapsamındaki alacaklarını istemesine engel olmadığını davacı, sözleşme kapsamında alacağını istediğine göre mahkemece bu kapsamda taraf delilleri toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği ’’gerekçesiyle karar kaldırılmıştır.

Davalı kurum 06/09/2013 tarih ve 9977/67 sayılı müfettiş raporuna dayalı olarak bloke edilen 383.448,58TL'nin ödenmediğini bildirmektedir. (Listede 12 adet kurs yer almaktadır) Dava konusu bloke tutarlarının yükleniciye ödenmemesine ilişkin müfettiş ... ... tarafından Teftiş Kurulu Başkanlığına gönderilen 06/09/2013 9988/67 sayılı yazıda ise (02/05/2012-19/10/2012 tarihlerindeki Yönetici Sekreter ve 20/04/2012-05/10/2012 tarihlerindeki Bilgisayarlı Destekli Grafik Tasarımı olarak iki kurstaki eksik istihdam iddiası bulunmaktadır. Müfettişin 06/09/2013-9977/67 sayılı yazısı ile kurumun dosyaya ibraz ettiği 383.448,58TL'lik bloke tutarlı listesi birbiriyle alakası bulunmadığını, Kurumca düzenlenen 12 kursa ait toplam 383.448,58TL'lik bloke tutarının sözleşmeye aykırılık/eksik istihdam" iddiasını gösterir müfettiş raporu ise kurum tarafından dosyaya ibraz edilmediği belirtilerek alacaklı firmanın icra dosyasında kurs numaralarını belirtmeden bloke edildiği belirtilen 570.000,00TL'yi istediği, Davacı firmanın dava dilekçesinde bloke edilen miktarları belirtmeden sözleşme bedelinin %21'i olarak belirttiği, (Kurs numarası ve buna bağlı bloke edilen miktarın gösterilmediği, %21 üzerinden 631.086,62 TL, üzerinden 581.520,00TL olarak hesaplandığı, her iki rakamın da icra takip dosyasındaki 570.000,00TL ile uyumlu olmadığı) Buna karşın davalı kurumun gönderdiği listeye göre bloke edilip de yükleniciye ödenmeyen miktarın 383.448,58TL olduğu, listede 89166/197199, 99830/75010, 103098/111235, 122896/329806 nolu kurslara ait bloke edilen miktarların 0,00TL olarak gösterildiği, oysa 89166/197199 nolu kurs sözleşmesinin 97.574,40TL+99830/75010 kurs sözleşmesinin 294.00000TL+103098/111235 nolu kurs sözleşmesinin 294.000,00TL+ 122896/329806 nolu kurs sözleşmesinin 235,840,00TL olduğu, davalı kurumun buradaki 164.768,00TL'lik bloke miktarını 0,00TL olarak gösterdiği, davalı kurumun listesine göre bloke edilen toplam miktarın (54.520,65+19.991,32+58.800,00+23.845,23+40.273,46+43.675,07+58.800,00+47.168,00+50.671,46 +66.406,59+84.065,80) = 548.217,58TL olarak hesaplandığı, davalı kurumun 99830/75010 nolu 103098/111236 nolu 122896/329806 nolu kurslara ait dosyaların kendi arşivlerinde olmadığı gerekçesiyle bunlara ait bloke edilen miktarları 0,00TL olarak göstermesinin yerinde olmadığı, 548.217,58TL'lik bloke miktarı içersinde 19/12/2012-328918 sayılı yazıda belirtilen 19.833,65TL'lik grafiker kursuyla ilgili geri ödemenin yer almadığı, davalı kurumun da bunu ödenmeyen bloke edilen miktarının içersinde göstermediği, 99793/74974 nolu kursla ilgili olarak müfettişler tarafından düzenlenen 31/01/2014 tarih ve 9977-9767/SR/01-01 sayılı rapordaki tespitler dikkate alındığında davalı kurumun bu kursla ilgili olarak 54.520,65 TL'yi geri ödememekte haklı olduğu, 548.217,58-54.520,65-493.696,93 TL ödenmeyen bloke miktarı hesabı yapıldığı, 99830/75010 nolu kursla ilgili 58
Yargıtay — Esas No: 2009/13993, Karar No: 2011/7961, Tarih: 30.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13993 E.  ,  2011/7961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Hopa Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.04.2009 tarih ve 2008/36 - 2009/64 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait iş yerinin davalı nezdinde ticari paket sigorta poliçesi ile sigorta örtüsü altına alındığını, 31.05.2007 tarihinde meydana gelen yangında işyerinin hasar gördüğünü, Hopa C.Başsavcılığı’nca yürütülen soruşturma çerçevesinde alınan raporda müvekkilinin kusurunun bulunmadığının bildirildiğini, sigorta şirketine yapılan başvurunun sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, 78 kalem şeklinde bildirilen zarar için fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 40.000,00 TL’nın yangın tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işyerinde iki ayrı bölgede birbirine benzemeyen yangın çıktığını, yangının çıkış nedeni şüpheli olup teminat dışı olduğunu, çıkış nedeninin davacı tarafça ispatı gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, yangın olayının poliçe teminatı kapsamında kaldığı, aksini ispatın davalı tarafa ait olduğu, poliçenin ticari paket özel şartlar bölümünde kiracı mali sorumluluk teminatının yangın ve infilak teminatlarını kapsadığı, bina hasarının da teminat kapsamı içerisinde kaldığı, bina hasarının 4.367,53 TL olduğu, davalı ... şirketinin tanzim ettirdiği 24.01.2008 tarihli ekspertiz raporu ile ödemesi gerekli hasar miktarına muttali olduğu, ekspertiz raporu ile belirlenen borcu davacıya ödemediği gibi, BK’nun 91. maddesi uyarınca mahkemece tayin edilecek tevdi mahalline de yatırmadığı, davalı ... şirketinin ekspertiz raporunun tanzim tarihinden bir ay sonra temerrüde düştüğü, bir aylık sürenin sonu tatil gününe denk geldiğinden temerrüt tarihinin 26.01.2008 olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, demirbaş hasarı 20.023,33 TL, dekorasyon hasarı 2.763,00 TL, üçüncü şahıs mali mesuliyet (komşuluk sigortası) hasarı 11.010,00 TL ve bina hasar bedeli 4.367,53 TL olmak üzere toplam 38.163,86 TL’nın 26.01.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, komşuluk mali sorumluluk sigortası kapsamında 11.010,00 TL'ye hükmedilmiştir. Davacı sigortalının işyerinde çıkan yangın nedeniyle işyerinin alt katında bulunan dava dışı ...'un işlettiği işyeri de zarar görmüştür. Davacı bu kapsamda herhangi bir ödeme yaptığını iddia etmediği gibi dava dilekçesinde taleplerini 78 kalem halinde bildirmiş olup, bunların arasında komşuluk mali mesuliyet sigorta poliçesi kapsamında bir zarar kalemi de bulunmamaktadır. HUMK'nun 74. maddesine aykırı olarak talep aşılarak komşuluk mali mesuliyet sigortası kapsamında 11.010,00 TL'na hükmedilmesi doğru olmadığı gibi kabule göre de mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunda üçüncü şahıs mali mesuliyet hasarı hesaplanırken 24 kalem halinde sayılan zarar kalemlerinin toplamı 10.010,00 TL olmasına rağmen toplama hatası yapılarak 11.010,00 TL hesaplanıp mahkemenin de bu rakama hükmetmesi de doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29447, Karar No: 2020/12654, Tarih: 21.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/29447 E.  ,  2020/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sühhan Eczanesi sahibi ve işletmesi sahibi olan sanığın, Gençlik ve Spor Kırıkkale İl Müdürlüğüne fatura edilen reçeteler üzerinde, reçetelerin eczaneye verilmesinden sonra eczanede kalan beyaz renkli sayfalarında tahrifat ve ekleme yaptığı, 11.695.45 TL zarara neden olduğu iddia olunan olayda; sanık savunması, katılan, tanık beyanı ve alınan bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/372, Karar No: 2018/5013, Tarih: 03.07.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/372 E.  ,  2018/5013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.03.2010 gününde verilen dilekçe ile ... iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.05.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 27.03.2010 tarihli dilekçesi ile Davalı ... Başkanlığının belediye meclisinin 17.06.1999 tarih ve 4 numaralı kararına istinaden, 09.06.2000 tarih, 74 karar numaralı encümen kararı ile 367 ada 9 parselde 517,33 m2 arsa cinsli taşınmazı 413.864.000 TL bedel ile müvekkiline sattığını, satış kararına istinaden müvekkilinin makbuz karşılığı satış bedellerini davalı belediyeye KDV si ile birlikte 484.500.000 TL olarak ödendiğini, davalı belediyece müvekkiline dava konusu parselde ev yapılması halinde tapusunun verilebileceğini söylediğini, müvekkilinin 2001 yılında ev yaparak tapunun verilmesi için belediyeye müracaat ettiğini, belediye tarafından tapunun verileceğinin belirtilerek yıllarca oyalandığını, beyanla 367 ada 9 parsel numaralı taşınmazın tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline, mümkün olmadığı takdirde taşınmazın güncel değeri ile üzerindeki yapının değerinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı ... vekili öncelikle açılan davanın esasına girmeden süre ve görev yönünden reddi değil ise davacının arsa için para isteyebilecek ise de yapı ruhsatı olmayan, hiç bir resmi izin belgesi olmayan, fen, inşaat ve sanat kurallarına aykırı bir şekilde yapmış olduğu kaçak yapı nedeni ile 3194 sayılı İmar Kanunun 32. Maddesi gereğince arsa üzerine yapılan kaçak yapıdan ötürü davacının tazminat talebinin reddi ile tüm taleplerinin reddini savunmuştur.