muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10554, Karar No: 2021/16260, Tarih: 07.12.2021

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları, davalı tarafın arabuluculuk toplantısına mazeretsiz olarak katılmadığı ve sürecin bu nedenle sona erdiği anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama sonunda Hazine tarafından karşılanan arabuluculuk ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.Yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca söz konusu ücretin, arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile “davalıdan alınarak davacıya verilmesine” şeklinde karar verilmesi hatalı olmuştur. Açıklanan husus bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2’nci maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

3-Somut uyuşmazlıkta, 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A maddesinin 11’inci fıkrası hükmü uyarınca geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilerek mazeretsiz olarak arabuluculuk sürecine katılmayan davalı lehine duruşmalı olarak yapılan temyiz incelemesi nedeniyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 2/2’nci maddesinde düzenlenen duruşma vekalet ücretine hükmedilmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebeplerden, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde geçen “arabuluculuk yargılama giderinin arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” sözcüklerinin karar metninden çıkarılarak yerine, “arabuluculuk yargılama giderinin arabuluculuk görüşmesine katılmayan davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.12.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6700, Karar No: 2017/314, Tarih: 17.01.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/6700 E.  ,  2017/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... ’ün 22.01.2014 tarihli duruşma için 20.01.2014 havale tarihli mazeret dilekçesi verdiği halde, sanığın mazeret talebi okunmadan ve bu taleple ilgili olarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden yokluğunda mahkumiyet hükmü kurmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21370, Karar No: 2013/22340, Tarih: 17.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21370 E.  ,  2013/22340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

vekili Av. ......

vekili Av. ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, ücret alacağı ile ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı vekili, delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olup fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacakları konusunda yemin teklif hakkı kullandırılmadan karar verilmesi bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10885, Karar No: 2017/4212, Tarih: 06.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/10885 E.  ,  2017/4212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hüküm kurulurken 5237 sayılı Yasanın 86/2 maddesi gereğince TCK'nin 61. maddesinde ki özelliklerde göz önüne alınarak aynı yasanın 52/1 maddesine göre takdiren 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına yazılmışsa da, TCK'nin 52/1 maddesinin yazımı sonuç cezaya etki etmediği, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiş bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığa ait adli sicil kaydında bulunan İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/10 esas 2013/789 karar sayılı 07/10/2013 tarihli, 07/11/2013 tarihinde kesinleşen kararı tekerrüre esas teşkil ettiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükmünün uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 06.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14012, Karar No: 2014/12238, Tarih: 03.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/14012 E.  ,  2014/12238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARAY (TEKİRDAĞ) KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/02/2014

NUMARASI : 2013/99-2014/2

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında B... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 436 ve 437 parsel sayılı 8.760.39 ve 715.77 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan, 101 ada 436 parsel sayılı taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 2000 yılından beri B... Köyü Tüzel Kişiliğinin fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla, 101 ada 437 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesine ise, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve eylemli orman olduğu şerhi yazılarak kültür arazisi vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı B.. Köyü Tüzel Kişiliği, 101 ada 436 parsel sayılı taşınmaz içerisinde fiilen kullanılan yolun haritasında gösterilmediğini, 101 ada 437 parsel sayılı taşınmazın ise eylemli orman olmayıp, kendi fiili kullanımlarında olduğunu ileri sürerek dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 101 ada 436 parsel sayılı taşınmazın içerisindeki yolların, harita mühendisi E.. A..'ün 12.06.2013 tarihli bilirkişi raporunda şekil 2'de düzenlemiş olduğu biçimde haritasında gösterilmek suretiyle B.. Köyü Tüzel Kişiliğinin kullanımındadır şeklinde Hazine adına tesciline, 101 ada 437 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline, Orman İdaresi bakımından davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve yargılama giderine yönelik olarak davalı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı Hazinenin temyizi çekişmeli 101 ada 436 parsel sayılı taşınmaza ilişkindir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek-4. maddesi uyarınca, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazlar hakkında yapılan kullanım kadastrosu sırasında, kadastro parselleri, taşınmazların fiili kullanım durumları dikkate alınarak belirlenmelidir. Aynı Yasa'nın 16/B-son cümlesi gereğince "yollar, haritasında gösterilmekle" yetinilir. Somut olayda, mahkemece doğru olarak çekişmeli taşınmazın bir bölümünün yol olduğu kabul edilmiş ise de, yol olduğu belirlenen bölümlerin haritasında gösterilmesine dair hüküm kurulması gerekirken, "101 ada 436 parsel sayılı taşınmazın içerisindeki yolların, köyün kullanımında olduğu belirtilerek Hazine adına tesciline" karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, çekişmeli taşınmazın yol dışında kalan bölümleri yönünden tescil hükmü kurulmaması da doğru olmamıştır. Kadastro hakimi taşınmaz malların

sınırlarını arazi ve harita üzerinde belirterek hukuki durumlarını yasaya uygun şekilde tespit etmek suretiyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun öngördüğü tapu sicilini oluşturmak; doğru, uygulanabilir, açık ve infazda tereddüt doğurmayacak nitelikte hüküm kurmakla yükümlüdür. Hal böyle olunca; mahkemece, çekişmeli 101 ada 436 parsel içinde bulunan yollar yönünden kadastro tespitinin iptali ile bu bölümlerin "pafta haritasında yol olarak gösterilmesine" karar verilmeli, çekişmeli taşınmazın geriye kalan bölümlerinin ise tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, tapu kaydının beyanlar hanesine taşınmazın 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın 2000 yılından beri B... Köyü Tüzel Kişiliğinin fiili kullanımında olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmelidir. Orman idaresi vekilinin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece, davalı idare hakkındaki dava husumet yokluğu nedeniyle reddedilmiş, bu karar sadece orman idaresi tarafından temyiz edilmiştir. Davalı idare yargılama sırasında vekil ile temsil edildiği ve Orman İdaresi hakkında açılan dava reddedildiği halde mahkemece, davalı Orman İdaresi lehine 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 31/3. maddesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru olmamıştır. Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekili ve davalı Orman İdaresi vekilinin temyiz itirazları yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10233, Karar No: 2023/3375, Tarih: 27.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/10233 E.  ,  2023/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan doğruya zarar gören Maliye Hazinesi adına vekilinin 11.04.2016 havale tarihli dilekçesiyle katılma talebinde bulunduğu ancak katılma talebiyle ilgili herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca şikâyetçi kurumun katılan, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli ve 2016/253 Esas, 2016/546 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na (213 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın yüklenen suçu işlediğine, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Davaya konu mükellef şirketin müdürü olan sanığın vergi incelemesi amacıyla ibrazı istenilen 2010 takvim yılına ilişkin yevmiye defterini, 2011 takvim yılına ilişkin yevmiye ve envanter defterleri ile defter-i kebiri ibraz etmediği iddiasıyla 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin a fıkrasının (2) numaralı bendinde düzenlenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2. Sanık hakkında yüklenen suça ilişkin vergi suçu raporu ve rapor değerlendirme komisyon mütalaası düzenlendiği, sanığın mükellef şirketin yetkilisi olduğu, ibrazı istenilen 2010 takvim yılına ilişkin yevmiye defteri ile 2011 takvim yılına ilişkin envanter ve yevmiye defterlerinin notere tasdik ettirildiği, hükme esas alınan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/58790 sayılı soruşturması kapsamında düzenlenen 16.02.2012 tarihli bilirkişi raporuna göre mükellef şirketin yalnızca 2010 takvim yılına ilişkin defterleri üzerinde inceleme yapıldığı anlaşılmıştır.

3. Sanık savunmasında özetle; 2010 takvim yılına ilişkin yevmiye defterini, 2011 takvim yılına ilişkin yevmiye ve envanter defterleri ile defter-i kebiri bulamadığı için vergi müfettişine teslim edemediğini, suç işleme kastının bulunmadığını beyan etmiştir.

4. Mahkemece, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/58790 sayılı soruşturması kapsamında bilirkişi incelemesi amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edilen 2010 ve 2011 takvim yıllarına ilişkin defterlerin sanığa teslim edildiğine ilişkin herhangi bir kayıt ve bilgi bulunmadığından bahisle suç işleme kastı bulunmadığı kabul edilen sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında, vergi incelemesi amacıyla ibrazı istenilen defter ve belgeleri saklama ve ibraz etme yükümlülüğünün sanığa ait olduğu, ibrazı istenilen 2010 takvim yılına ilişkin yevmiye defteri ile 2011 takvim yılına ilişkin yevmiye ve envanter defterlerinin varlığının sabit olduğu, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/58790 sayılı soruşturması kapsamında yalnızca 2010 takvim yılı defterleri üzerinde inceleme yapıldığı, 2011 takvim yılı defterlerinin Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edildiğine veya üzerinde inceleme yapıldığına ilişkin herhangi bir kayıt ve bilginin olmadığı, savunmanın kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığı anlaşılmakla, sanığa yüklenen suçun unsurları itibarıyla oluştuğu dikkate alınarak, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve isabetsiz gerekçeyle beraatine hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazede’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5 inci maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin 3, 4, 5 ve 6 ncı fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası da gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli ve 2016/253 Esas, 2016/546 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3249, Karar No: 2016/6545, Tarih: 25.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3249 E.  ,  2016/6545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, aksi Kurum işleminin iptali ve aylığın yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 18.04.2012 tarihinde kesinleşen davacıya, babası üzerinden hak sahibi sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle kesildiği, davalı Kurumca, davacıya 22.06.2012-21.02.2014 tarihleri arasında yersiz ödenen aylıkların yasal faiziyle birlikte geri ödenmesi amacıyla borç tanzim edildiği, davacı tarafından kesilen aylığın yeniden bağlanması amacıyla iş bu davanın açıldığı, Mahkemece davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemenin hükmü, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada; öncelikle, taraflarca bildirilecek tanıklardan, kanaat edinmeye yetecek kadarının uyuşmazlık konusu olan 22.06.2012-21.02.2014 tarihleri arasındaki dönemi kapsar mahiyette, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, kurum raporunda beyanlarına başvurulan tanıklar mahkeme huzurunda da dinlenilmeli, tanıkların beyanları arasında çelişki olursa bu çelişki giderilmeli, davacı ve eski eşin uyuşmazlık dönemini kapsar şekilde ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılarak adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri tarihleriyle birlikte istenilmeli; ilgililerin dava konusu dönemi kapsayan adreslerinde, birlikte yaşama olgusunun var olup olmadığının tespiti amacıyla kolluk araştırılması yaptırılmalı, kurum raporunun aksinin sabit olup olmadığı belirlenmeli, davacı ..........'a ait olduğu anlaşılan D.... E... D... Hastanesince verilmiş 23.10.2012 günlü gebelik durumunu gösterir rapor içeriği de gözetilerek birlikte yaşama olgusu irdelenmeli; davacı ve eski eşin uyuşmazlık dönemini kapsar şekilde ilgili banka kayıtları,elektrik,su ve telefon abonelikleri usulünce araştırılmalı; davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, uyuşmazlık konusu dönem itibariyle seçmen bilgi kayıtlarında davacı ve eski eşin nerede oy kullandıkları ve seçmen bilgi sistemindeki adreslerinin neresi olduğu araştırılmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirilmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.