muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10600, Karar No: 2016/15180, Tarih: 19.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10600 E.  ,  2016/15180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 2.000.00.- TL bedelin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş;01/03/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 10.682.05 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir .

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/335, Karar No: 2024/16896, Tarih: 18.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/335 E.  ,  2024/16896 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlâli, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin 01.02.2022 tarihli karar duruşması için mesleki mazereti nedeniyle katılamayacağına ve duruşmanın başka bir güne ertelenmesine dair mazeret dilekçesi sunduğu, sanığın savunmasının alınması için yazılan talimat sonucunda, Manisa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/9 sayılı talimat dosyasından sanığın savunmasının 16.02.2022 tarihinde alındığı anlaşılmakla, müdafiinin mazeret dilekçesi hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden ve sanık hakkında yazılan talimat sonucu beklenmeden sanık ve müdafiinin yokluğunda hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince, Tebliğname'ye uygun olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14669, Karar No: 2017/7267, Tarih: 25.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/14669 E.  ,  2017/7267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Usulsüz servis taşımacılığı yapmaktan kabahatli .... Tic. Ltd. Şti. hakkında, 5728 sayılı Kanun’un 66. maddesiyle değişik 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun’un 1. maddesi delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca 208,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Muğla Büyükşehir Belediye Encümeninin 05/03/2015 tarihli ve 94 sayılı kararına yönelik başvurunun kabulü ile idarî para cezasının kaldırılmasına ilişkin Muğla 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 17/04/2015 tarihli ve 2015/442 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 08/11/2016 gün ve 11280 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/11/2016 gün ve KYB-2016-388944 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun “Büyükşehir Belediyelerinin Görev ve Sorumlulukları” başlıklı 7. maddesinde “(f) Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.”, “Ulaşım Hizmetleri” başlıklı 9. maddesinin son fıkrasında “Büyükşehir belediyelerine bu Kanun ile verilen görev ve yetkilerin uygulanmasında, 13.10.1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun bu Kanuna aykırı hükümleri uygulanmaz.” hükümleri ile, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun “Yetki ve İmtiyazlar” başlıklı 15. maddesinde “(b) Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek.”, 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında Kanun’un 1. maddesinde “Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanunu'nun 32.'nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir.” hükümleri nazara alındığında kabahatli hakkındaki idarî yaptırımın 1608 sayılı Kanun hükmü uyarınca verildiği gözetilerek, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27548, Karar No: 2022/5298, Tarih: 02.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/27548 E.  ,  2022/5298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.12.2016 gün ve 2016/64 Esas, 2016/289 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 08.07.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Gaziantap Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 12.02.2019 gün ve 2017/2648 Esas, 2019/104 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 02.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6620, Karar No: 2012/9702, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/6620 E.  ,  2012/9702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı T.C.... Bankası A.Ş.vek.Av. ... aralarındaki ipoteğin kaldırılması davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 31.01.2012 gün ve 490-11 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

4603 Sayılı Kanunda ... Bankası A.Ş., ... Bankası A.Ş., Tasfiye Hâlinde ... Bankası A.Ş. aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanunun 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4. Maddesinin 2. Fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, ... Bankasının sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağından temyiz harcının yatırılması gerektiği dikkate alınarak mahkemece temyiz başvuru ve temyiz harcının yatırılması konusunda HUMK 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15059, Karar No: 2011/8039, Tarih: 13.07.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/15059 E.  ,  2011/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-2002 yılı için: Beraat

2-2003 yılı için: 213 sy.nın 359/b-1,765 s. TCK.nun 80,59 ve 647 SY.nın 6 mad göre 17 ay 15 gün hpc

Karar başlığına yanlış yazılan suç tarihlerinin 2002 takvim yılı için 26.01.2003, 2003 takvim yılı için de sahte faturanın yalnızca Kasım 2003 tarihli KDV beyannamesine konu edilmesi nedeniyle 26.12.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 26.01.2003 ve 26.12.2003 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin sanık hakkında 2002 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen beraat, sanık müdafiinin 2003 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMUK. nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.07.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11292, Karar No: 2014/6464, Tarih: 17.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/11292 E.  ,  2014/6464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ünye Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2013

NUMARASI : 2011/530-2013/349

Davacı F.. U.. tarafından, davalı D.. K.. aleyhine 25/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikâyet nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait olan araziden bir adet gürgen ağacı kestiğini, bunun üzerine davalının ağacın kendisine ait olduğunu iddia ederek hırsızlık suçundan hakkında şikayetçi olduğunu, yapılan soruşturma kapsamında ağacın kendisine ait arazi üzerinde yer aldığının belirlendiğini ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini belirterek manevi zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, mahallinde keşif yaparak kesilen ağacın davacıya ait arazi içinde olduğunun tespit edilmesi üzerine şikâyetin haksız olduğu gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Şikâyet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. TMK'nun 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK’nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikâyet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikâyeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikâyet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikâyetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Dosya kapsamından; tarafların sınır komşusu olduğu, davacının iki taşınmazın sınırında bulunan gürgen ağacını kestiği, davalının ise gürgen ağacının kendi taşınmazının sınırlarında kaldığını, davacının kendisinin rızasını almaksızın ağacı kestiğini, davacının eşine bunu söylediğinde, ağacı bizim diye kestik şeklinde cevap verdiğini, davacının amcasına da durumu söyleyip ağacını istediğini, ayrıca sınırı da fen memuru getirip tespit ettirmeyi teklif ettiğini, ancak ağacın geri getirilmediğini belirterek davacı hakkında hırsızlık amacı ile tapulu araziden ağaç kesmekten şikâyetçi olduğu, Savcılık tarafından fen bilirkişilerine yerinde ölçüm yaptırıldığı ve kesilen ağacın davacının taşınmazında kaldığının tespit edildiği, bu nedenle davacı hakkında hırsızlık suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği ve Orman Kanunu uyarınca da idare tarafından tapulu taşınmazdan orman ağacı kesmek nedeniyle davacı hakkında idari para cezası verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen durumlar karşısında, mahkemece, davalının, davacı hakkında şikâyetçi olmasında bir takım kuşkulardan doğan emare bulunduğu anlaşılmakla, şikâyetin olağan kuşku üzerine somut emarelere dayandırılarak yapıldığı gerekçesi ile istemin tümden reddi gerekirken, şikâyetin haksız olduğundan bahisle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2950, Karar No: 2006/4500, Tarih: 18.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/2950 E.  ,  2006/4500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 9.6.2005 gününde verilen dilekçe ile işletme hakkının tesbiti, müdahalenin önlenmesi ve eski hale iade istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davalı... Otobüsleri A.Ş. hakkındaki davanın husumet, davalı ... hakkındaki davanın idari yargıda açılması gerektiği nedeniyle görev yönlerinden reddine dair verilen 15.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ile davalılardan.... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. arasında 12.7.2002 ve 26.12.2002 tarihli iki ayrı kira sözleşmesi bulunmaktadır. Bu sözleşmelerle davalı ...... Otobüsleri İstanbul- Beşiktaş iskelesinin kapalı ve açık alanlardaki büfe-kafeyi davacıya kiralamıştır. Davalı.... Otobüsleri A.Ş. ise bu yerlerin işletme hakkını İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Hazineden sağlamıştır.

Davada kiracı olan davacı, davalı.... Otobüsleri A.Ş. ile akdedilen sözleşmelere dayanılarak kiralanan yerdeki işletme hakkının varlığının tespitini, bu hakka vaki elatmanın önlenmesini, yıkılarak yok edilen kiralananın eski hale iadesini istemiştir.

Mahkemece İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yapılan işlemler idari olduğundan, belediye hakkındaki davanın görev noktasından, diğer davalı .... Otobüsleri A.Ş. hakkındaki davanın ise, husumet yönünden reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Davalı ... vekilinin 19.7.2005 tarihli cevap dilekçesinden kiralananın Büyükşehire bağlı zabıta ekiplerince yıktırıldığı

sabittir. 13.7.2005 tarihinde resmi gazetede yayımlanan 5393 sayılı belediye kanununda; belediyenin organları belediye meclisi (madde 17), belediye encümeni (madde 33) ve Belediye Başkanı (madde 37) olarak gösterilmiştir. Belediyenin organları tarafından bir yaptırım uygulanmış ise, kuşkusuz yetkili organlar tarafından alınan kararlar idari olacağından, bu kararlara karşı açılacak davalarda idari yargı yeri görevlidir. Belediyenin elemanı olan zabıta memurlarının yaptırım gücü olmadığından, şayet zabıtalarca yetkili organlar tarafından alınan bir kararın infazı yaptırılmışsa bundan doğan davaların da idari yargı yerinde görülmesi gerekir. Böyle bir karar yoksa belediyenin elemanlarınca meydana getirilen zarardan ( haksız fiilden) kaynaklanan davaların görülme yeri adli yargı yeridir. Mahkemece bu konuda deliller toplanmadan, yıkım için yetkili organlarca alınan bir karar olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan belediye hakkında açılan davanın görev noktasından reddi yanlıştır.