muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/31231, Karar No: 2015/31702, Tarih: 09.11.2015

Davalıların yapıları ortaya konulduktan sonra davalılar arasındaki şoför ve bakım personeli hizmet alımı sözleşmeleriyle hukuken geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kurulup kurulmadığının, kurulmuş ise söz konusu ilişkinin muvazaalı olup olmadığının tespit edilmesi gereklidir.

Dosya kapsamına göre, davalı ..’nin merkezi yönetimin sınırlı kadro uygulaması sebebiyle şoför ve yardımcı personel ihtiyacını önce .. Belediyesi iştiraki olan .. A.Ş.’den sonra yine Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan ... Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş.’den hizmet alım yoluyla sağladığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.... Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde toplu taşıma işini yapmakta olup şoför ve bakım işçisi ihtiyacını .. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş. ile aralarındaki hizmet alım sözleşmeleri uyarınca bu şirket üzerinden gidermektedir. Öte yandan işçilerin işe alınmalarında, işin yapılmasında ve işin yönetiminde .. söz sahibi olup işveren yetkileri .. tarafından kullanılmaktadır. Ayrıca .. işçileri ile .. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş. işçilerinin aynı organizasyon kapsamında aynı işi, .. tarafından sağlanan malzeme ve araçlarla yaptıkları anlaşılmaktadır.

Alt işveren, bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Somut olayda davalılar arasında işçi temine yönelik bir ilişki söz konusu olup geçerli bir alt işverenlik ilişkisi mevcut değildir. Diğer taraftan Belediye Kanunu’nun 67. maddesi anlamında toplu taşıma işinin alt işverene verilmesi de söz konusu değildir. Çünkü alt işverenin de işveren sıfatını taşıması ve kendi organizasyonunun bulunması gereklidir. Oysa işin yapılması için gerekli bütün donanım ve organizasyon diğer davalı ..’ye aittir. Yine 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar muvazaayı dışlayıp geçersiz bir alt işverenlik ilişkisini geçerli kabul etmeyi sağlayacak içeriğe de sahip değildir. Bu düzenlemelerde hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisinin kamu kurumları açısından bazı sonuçları özel olarak düzenlenmiştir.

Ayrıca davalılar arasında hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisi olmadığına dair iki adet iş müfettişi raporu mevcut olup, bu raporlara karşı yapılan itirazlar mahkemeler tarafından kesin olarak reddedilmiştir (İstanbul 1. İş Mahkemesi, 2010/1115 esas, 2012/695 karar ve İstanbul 9. İş Mahkemesi, 2010/1086 esas, 2011/425 karar sayılı kararlar). Bu şekilde iş müfettişi raporundaki belirlemeler ile söz konusu dava dosyaları kuvvetli delil niteliği taşımaktadır.

Sonuç olarak, davalılar arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisi bulunmaması kayden ve KİPTAŞ işçisi olarak gözüken davacının, başından itibaren ... işçisi olması karşısında muvazaanın olmadığına dair yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Dairemizin 25.02.2014 tarih ve 2012/38150 Esas 2014/5814 Karar sayılı bozma, 09.11.2015 tarih ve 2015/29133 Esas 2015/31688 Karar sayılı onama ilamları ile davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğu hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece davacının başından beri ..'nin işçisi olduğu kabul edilerek, davacının davalı ...’nin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanması için gerekli diğer şartların mevcut olup olmadığı ile talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ayrıca değerlendirildikten sonra sonucuna göre davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8269, Karar No: 2011/14728, Tarih: 19.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8269 E.  ,  2011/14728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 07.05.1990 tarihli sözleşme ile davalının üzerine kayıtlı 49 parseldeki tarlanın 300 m2'sini kendisine sattığını, bedel olarak davalıya 1976 model Murat 124 marka otomobil ile 10.000 TL verdiğini, yaptıkları sözleşmeye göre davalının taşınmaz üzerinde belediyece imar çalışması (parselasyon) yapıldığında oluşacak parsellerden birisini, yani 300 m2'yi kendisine devretmeyi, tapusunu vermeyi taahhüt ettiğini, ancak bu zamana kadar taahhüdünü yerine getirmediğini ileri sürerek, bedel olarak verdiği aracın ve 10.000 TL nakit paranın sözleşme tarihindeki değerlere göre tespiti ile şimdilik 10.000 TL nin yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını, sözleşmede yazılı parayı almadığını, Ödendiği yazılı olan para miktarının 10.000.000 TL(eski) olup, bu günkü para olarak 10 TL olduğunu, Murat 124 marka aracın da tarafına verilmediğini, sözleşmede yazılı taşınmaz malların bulunduğu yerlerde belediyece imar çalışmaları yapılmadığını, sözleşme içeriği kabul edilse de davacının henüz talep hakkının doğmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taşınmazın imar planı dışında kaldığından imar uygulamasının yapılmadığı, BK 149. md gereğince şarta bağlı sözleşmelerde şart gerçekleşene kadar borcun varlığı askıda olduğu, bu aşamada sözleşmeye dayanılarak herhangi bir talepte bulunulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2011/8269-14728

Davalı cevap dilekçesinde sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece, davalının imza itirazı konusunda bir araştırma ve inceleme yapılmamıştır. Şayet sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğu anlaşılırsa taraflar verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri vermekle yükümlü olacaklardır. Açıklanan nedenle davalı açıkça sözleşmedeki imzayı inkar ettiğine göre, imza incelemesi konusunda HUMK.nun 308 ve devamı maddeleri gereğince yöntemine uygun bir araştırmanın yapılması gerekir. Davalının tetkike medar imzaları toplanarak, duruşmada davalı istiktap edilerek örnek imzaları ile eldeki imzaları, sözleşme aslı ile birlikte bilirkişi incelemesi yaptırılmalı ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece yanlış değerlendirme ile, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 19.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3743, Karar No: 2017/258, Tarih: 16.01.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/3743 E.  ,  2017/258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan: Düşme

Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan: Beraat

1-Sanıklar ... ve ... haklarındaki “2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen düşme hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Sanık ... hakkındaki “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 15.03.2016 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3889, Karar No: 2021/5387, Tarih: 13.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/3889 E.  ,  2021/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 13/04/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zeminine değer biçilmesi doğru olduğu gibi, üzerindeki fındık ağaçlarına ise kapama fındık net gelirine göre belirlenen bedelden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. fıkrasında yazılı (idare tarafından takdir edilen bedelden yüksek olması nedeni ile 2942 sayılı Kamulaştırma kanununun 7139 sayılı yasanın 26. maddesi ile değişik 10/8 maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar ve karar kesinleştiğinde hak sahiplerine ödenmek üzere 3'er aylık vadeli hesap açılarak bu hesaba aktarılması ve hesap cüzdanının mahkememize gönderilmesi hususunda) kelimelerinin ve rakamlarınım çıkarılmasına, yerine (derhal ödenmesine, bu hususta) kelimelerinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinin 2. fıkrasında yazılı (karar tarihi olan 10.09.2019) kelime ve rakamının çıkarılmasına, yerine (Dairemiz karar) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulu ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22491, Karar No: 2016/137, Tarih: 12.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/22491 E.  ,  2016/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan şirketten kiraladığı torna ve torna tezgahını kira sözleşmesi feshedildiği halde iade etmediği şeklindeki olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2- 5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1 maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3) Gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak,

yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “60 gün”, ”50 gün” ve “1000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün“, ”4 gün” ve “80 TL“ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi, hüküm fıkrasından ”TCK 53. madde gereğince sanık hakkında güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine” ilişkin kısmın çıkartılması ve hükmün adli para cezasına ilişkin kısmın en başına gelecek şekilde “TCK’nın 52/2. maddesi gereğince” denilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6170, Karar No: 2018/14552, Tarih: 27.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/6170 E.  ,  2018/14552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı taraf, kayden maliki bulunduğu 225 parsel sayılı taşınmaza, davalı tarafın, ağaçları kesmek ve ağaç dikmek suretiyle müdahalede bulunduğunu, bu müdahalenin Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/12 D.İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini açıklayarak, davalının müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf, dava konusu taşınmaza herhangi bir müdahalesinin bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; “Dosya kapsamı belgeler ile, davalının dava konusu taşınmaza müdahalesinin tespit edildiği” gerekçesi ile, “Davanın kabulü ile, davalının 225 parsel sayılı taşınmaza yapmış olduğu müdahalenin men'ine” karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, tapulu taşınmaza el atmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece; her ne kadar, dosya kapsamı belgeler ile, davalının dava konusu taşınmaza müdahalesinin tespit edildiği gerekçesi ile, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Şöyle ki; davacı taraf, kayden maliki bulunduğu 225 parsel sayılı taşınmaza, davalı tarafın iki yerinden, ağaçları kesmek ve ağaç dikmek suretiyle müdahalede bulunduğunu iddia etmiş, dava dilekçesinde diğer deliller ile birlikte, keşif ve tanık deliline dayanmış, tanıklarının isimlerini bildirmiş, davalı taraf da, dava konusu taşınmaza herhangi bir müdahalesinin bulunmadığını beyanla, cevap dilekçesinde, diğer delilleri ile birlikte keşif ve tanık deliline dayanmış, tanıklarının isimlerini bildirmiştir.

Mahkemece; davaya konu taşınmaz başında keşif yapılmamış, tanık dinlenmemiş, davacı tarafın delil olarak dayandığı Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/12 D.İş sayılı dosyasına ibraz edilen bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesis edilmiştir. Mahkemenin, taraf iddialarının değerlendirilmesi açısından taşınmaz başında keşif icrası ile taraf tanıklarının beyanlarını almadan hüküm tesis etmesi doğru olmadığı gibi, dosya arasında bulunan ve hükme esas alınan, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/12 D.İş sayılı dosyasına ibraz edilen bilirkişi raporunun incelenmesinden, rapor içeriğinde, davalının, davacının taşınmazına yönelik, hüküm vermeye yeterli, açık, net ve anlaşılır bir müdahale tespitinin de yer almadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, Mahkemece, çekişmeli taşınmaz başında fen ve ziraat bilirkişileri ve taraf tanıkları huzuruyla keşif yapılması, tarafların göstermiş oldukları tanıkların 6100 sayılı HMK'nun 259. maddesi uyarınca taşınmaz başında dinlenilerek, davalı tarafın müdahalesinin bulunup bulunmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, bilirkişilerden uygulamayı yansıtan, infazı sağlamaya yeterli, krokili rapor alınması ve oluşacak duruma göre hüküm kurulması gerekir iken, eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 27.6.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2285, Karar No: 2015/797, Tarih: 28.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/2285 E.  ,  2015/797 K.**

* MARKANIN HÜKÜMSÜZLÜĞÜ

* TECAVÜZÜN TESPİTİ VE MEN'İ

* MADDİ MANEVİ TAZMİNAT

* MARKALARIN KORUNMASI HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KARARNAME (556) Madde 14

* MARKALARIN KORUNMASI HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KARARNAME (556) Madde 42

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “markanın hükümsüzlüğü, tecavüzün tespiti ve men’i ile maddi ve manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 25.05.2011 gün ve 2007/166 Esas, 2011/129 Karar sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 11.07.2013 gün ve 2011/15651 Esas, 2013/14635 Karar sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili; müvekkilinin kurulduğu 1979 yılından bu yana kimya sektöründe faaliyet gösterdiğini ve bu alanda “SMART”, “ASIMO”, “VİLO” ve “FLAMINGO” markası ile oda parfümü, oda spreyleri, boyalar ve ev ihtiyaçlarına yönelik çeşitli kimyasal ürünleri imal ederek satışa sunduğunu, 2003/15013 ve 2005/14178 sayı ile “Flamingo” markasının 03, 05 ve 21. Sınıflarda müvekkili adına tescilli olduğunu; ancak davalının 06/05/2005 tarihinden geçerli olmak üzere 2. sınıftaki boyalar, vernikler, laklar, pas önleyiciler, ahşap koruyucu maddeler ve boyalar için “EROL TEKNİK FLAMINGO” markasını kendi adına tescil ettirdiğini; markalar arasında iltibas tehlikesine yol açıldığı, ayrıca davalının markasını tescilli hali ile değil de flamingo ibaresini de müvekkilinin markasındaki yazılış şekline benzeterek kullandığını, bunun marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek markaya tecavüzün tespiti ve men’i ile 40.000 Tl maddi, 60.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline ve davalı adına tescilli 2005/17571 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının ayakkabı boyası, cilası ve spreyler konusunda, müvekkilinin ise bina, konut ve işyerlerinde kullanılan iç ve dış cephe boyaları üretimi altında faaliyet gösterdiğini, tarafların tescilli markalarının farklı sınıflarda olduğunu, her iki markanın birbirine benzemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; her ne kadar taraf markalarında 2. sınıf emtialar yönünden ortaklık mevcut ise de, taraf markaları arasında işitsel ve görsel olarak iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik olmadığı, davalı markasının sonradan tescil edilmesine rağmen kullanımının marka doğrultusunda olduğu, markaya tecavüz ve haksız rekabet fiillerinin, tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili; kararı temyiz etmiştir.