muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25838, Karar No: 2017/3020, Tarih: 20.03.2017

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi, kirliliğin giderilmesi, arıtma çamurlarının ve kompostun toprakta kullanımında gerekli tedbirlerin alınması esaslarını sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde ortaya koymak amacıyla önce 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddesine istinaden 31.05.2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği hazırlanarak yürürlüğe konulmuştur. 08.06.2010 tarihinde ise aynı amaçlar için bu kez 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilerek uygulamaya konulmuş ve 2005 tarihli Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

2005 tarihli Yönetmeliğin 7/a, 2010 tarihli Yönetmeliğin ise 6/b maddesiyle, genel ilke olarak her türlü atık ve artığın, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standart ve yöntemlere aykırı olarak ve toprağa zarar verecek şekilde, doğrudan veya dolaylı biçimde toprağa verilmesi, depolanması gibi faaliyetlerde bulunmak yasaklanmıştır.

Her iki Yönetmelik de, “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddelerinde atık tanımı yapmak suretiyle, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların neler olduğunu belirlemiştir. Ancak hemen belirtmek gerekir ki, bu iki Yönetmeliğin, atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılmasına ilişkin düzenlemelerinde farklılıklar bulunmaktadır. Bu bağlamda;

A) 2005 tarihli Yönetmelik, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4., Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddelerinde atık olarak tanımlanmış unsurları toprak kirliliğine neden olacak atıklar olarak kabul etmiştir.

B) 2010 tarihli Yönetmelik ise “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddenin;

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) 4/(z/hh) bendindeki düzenleme ile Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiştir.

2005 tarihli Yönetmeliğin 4. maddesinde stabilize arıtma çamurunun; “Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurları” olduğu ifade edilmiş, 10 ilâ 13. maddelerinde bunların toprakta kullanım koşulları belirlenmiştir. Yine 4. maddedeki tanımlamaya göre “ham çamur”; “evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden ve evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atıksuları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları, fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurları ve bunların dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları” olup, bunların toprakta kullanımı da 12. maddedeki düzenleme ile yasaklanmıştır.

Doğrudan toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın, ...ilçesi ... Bulvarı No:38 sayılı yerde ... pirine ve zeytinyağı imalat ve ticarethanesinin bulunduğu, burada zeytinyağı üretimi yaptığı, üretim sırasında çıkan atıklar ile atık suyu tesisin uzağındaki araziye boşalttığı, atıkların çevreye yayılmasına ve çevrenin kirlenmesine neden olduğu iddiasıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açılmıştır.

Sanık soruşturma aşamasında alınan ifadesinde; “Benim zeytinyağı imalathanem vardır, meski ile önceden yaptığımız anlaşma gibi naylon serili toprak havuz yapmıştım. Atığını buraya boşaltıyorduk, naylon küçük ve ince gelmiş parçalanmış, bu nedenle yetersiz hale gelmiş o nedenle havuzu beğenmemişlerdi bunun için tutanak düzenlemişler suçlamaları kabul etmem başka bir diyeceğim yoktur” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Sanık soruşturma aşamasında alınan ifadesinde; “Benim zeytinyağı imalathanem vardır, meski ile önceden yaptığımız anlaşma gibi naylon serili toprak havuz yapmıştım. Atığını buraya boşaltıyorduk, naylon küçük ve ince gelmiş parçalanmış, bu nedenle yetersiz hale gelmiş o nedenle havuzu beğenmemişlerdi bunun için tutanak düzenlemişler suçlamaları kabul etmem başka bir diyeceğim yoktur” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Sanık, mahkeme aşamasında alınan ifadesinde özetle; “... Mahallesi ...Bulvarı No:38 sayılı yerde bana ait zeytinyağı ve pirina imalat yerim vardır. Ben bu işyerimde zeytinyağını ezdikten sonra yağ ezme aşamasında çıkan kara suyunu bir müddet depolamak amacıyla Mersin Büyükşehir Belediyesinden izin alarak ... İlçesi ... köyü yolu üzerinde ...köyü ... mevkiinde 109 parsel sayılı yerde izin almıştım. Ancak ben buraya zeytinyağının çıkartılması aşamasında gerçekleşen karasuyu depoladıktan sonra benim izin aldığımdan habersiz olan bir takım kişiler Akdeniz Belediyesine müracat etmiş ve zabıta görevlileri benden izinsiz ve habersiz olarak depolamakta kullandığım naylon sistemini bozarak bu şekilde tutanak tutmuşlar. Ben daha sonra çelebili köyü içme mevkiinde başka bir yer kiraladım ve burada naylon bıranda üzerinde naylon üzerinde kurutmak amacıyla naylon muhafaza üzerine karasuyu boşalttım. Benim hakkımda dava açılan yer Akdeniz Belediyesi Zabıtası tarafından dağıtılan yerle ilgilidir. Ben depolama işlemlerini izinli yaptığım için Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum, beraatimi istiyorum.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde, yerel Mahkemece herhangi bir keşif işlemi icra edilmediği, bilirkişi raporu temin edilmediği görülmektedir.

Dosya kapsamında temin edilen fotoğraflar da değerlendirilerek, olay tutanağını düzenleyen görevlilerinin de ifadesine başvurulması, dosyanın, üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdii edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı, sanığın mevzuata uygun arıtma sistemi kurup kurmadığı yönünden, yukarıda (II/2) numaralı kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak içerikte rapor alınıp, sanığın, yüklenen eylemden kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olduğu tartışılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ve eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.03.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13171, Karar No: 2012/15685, Tarih: 30.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/13171 E.  ,  2012/15685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Dericilik Tur. Tic. İnş. Hayvancılık San. Ltd. Şti. aleyhine 13/08/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıya ait deri deposunu su basması üzerine taşan tuzlu suların kendisine ait taşınmaz üzerindeki meyve veren portakal ağaçlarının kuruyarak zarar görmesine neden olduğu ileri sürülmüştür.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Yargılama sırasında düzenlenen bilirkişi raporunda, davacıya ait taşınmaz üzerinde bulunan 39 adet ağacın zarar gördüğü ve zararın 6.084,00TL olduğu tespit edilmiş olup sonrasında alınan ek bilirkişi raporunda da kuruyan ağaçların yerine yenisinin yetiştirilip ürün verebilmesi için 5 yıllık süreye ihtiyaç olduğu bildirilmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporları doğrultusunda hesap yapılarak toplam zarar 13.949,30 TL olarak hesaplanmış olup taleple bağlı kalınarak davanın 8.000,00 TL olarak kabulüne karar verilmiştir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporları iddia ve savunmaları karşılayacak nitelikte görülmemiştir. Bu bağlamda olmak üzere; olay mahallinde keşif yapılarak kusur raporu alınmalı ve davacıya ait taşınmazın sınırları tam olarak belirlenerek davacının kaç adet ağacının zarar gördüğü denetime olanak sağlayacak şekilde belirlenmelidir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporları iddia ve savunmaları karşılayacak nitelikte görülmemiştir. Bu bağlamda olmak üzere; olay mahallinde keşif yapılarak kusur raporu alınmalı ve davacıya ait taşınmazın sınırları tam olarak belirlenerek davacının kaç adet ağacının zarar gördüğü denetime olanak sağlayacak şekilde belirlenmelidir.

Borçlar Kanununun 41. maddesinde deyimini bulan zarar, mal varlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 8.12.965 günlü ve Esas 4/219 ve Karar 448 sayılı ilamında da belirtildiği gibi meyveli ağaçların kesilmesinden veya bunların hayatiyetine son verilmesinden doğan zararın ne şekilde hesap edileceği konusunda Borçlar Kanununda bir hüküm bulunmamaktadır. Bu durumda hayatın olağan akışı içerisinde oluşan hukuk kurallarının Olaya uygulanması suretiyle adalete uygun bir sonuca ulaşmak gerekir. Meyveli ağaçların yaşamına son verilmesinden doğan zararın, bunların kaim değerinin tespiti suretiyle takdiri gerektiği kökleşen Yargıtay içtihatlarıyla belli olmuştur. Bir ağacın kaim değerini bulmak için uygulanması gereken yöntem ise ağaçların bulunduğu yerin ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın tespiti ile bu farkın o yerde bulunan ağaç sayısına bölünmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın belirlenmesidir.

O halde mahkemece yapılacak iş hem uzman, hem de yerin sürüm değerini bilen kişilerden seçilecek bilirkişiler eliyle yukarıda belirtilen esaslar uyarınca zararın gerçek miktarı tespit ettirilmeli ve olayın selden kaynaklandığı dikkate alınarak BK 43. maddesi uyarınca indirim yapılıp yapılmayacağı tartışılmalıdır. Bu esaslara aykırı olarak (ağaçların getirebileceği ürün esasına göre) düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılıp karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 30/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5747, Karar No: 2014/6584, Tarih: 12.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/5747 E.  ,  2014/6584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/5747

Karar No : 2014/6584

Tebliğname No : KYB - 2014/146325

Görevi kötüye kullanma suçundan şüpheli A.. Y.. hakkında son soruşturmanın açılması talebini kapsayan Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/01/2013 tarihli ve 2013/10936 Soruşturma, 2013/4096 Esas, 2013/214 sayılı İddianame üzerine, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/04/2013 tarihli ve 2013/97 Esas, 2013/192 sayılı Kararına karşı vaki itirazın kabulüne ilişkin Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2013 tarihli ve 2013/1552 değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre; 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 60/2. maddesi uyarınca "......Bu itiraz, suçun işlendiği yer ağır ceza mahkemesi hariç olmak üzere, itiraz edilen kararı veren mahkemeye en yakın ağır ceza mahkemesinde incelenir." hükmü gereği son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin karara ilişkin itirazları en yakın yer ağır ceza mahkemesince incelenebileceği cihetle itiraz konusunda karar verilmek üzere dosyanın yetkili merciye gönderilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 15/04/2014 gün ve 94660652-105-34-3303-2014-7374/26077 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23/07/2013 gün ve 2012/3 Esas, 2003/1552 sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/977, Karar No: 2019/321, Tarih: 16.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/977 E.  ,  2019/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 211-200

Davacı ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan açılan kamu davasında beraatine hükmolunması ve bu hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesince yapılan inceleme sonucu; davacının eyleminin, 765 sayılı TCK'nın 169. maddesinde düzenlenen silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğu ancak bu suç için anılan maddede öngörülen cezanın süresi itibarıyla aynı Kanun'un 102/4. maddesi uyarınca suç tarihi ile iddianamenin düzenlendiği tarih arasında zamanaşımının gerçekleştiği belirtilerek kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesinden sonra davacı vekilinin, davacının bu suçtan dolayı gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği süre nedeniyle 7.650 TL maddi ve 30.000 TL manevi tazminatın davalı ... Hazinesinden tahsili talebiyle açtığı davada, talebin kısmen kabulü ile 6.312,83 TL maddi, 15.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.11.2013 tarihli ve 177-386 sayılı hükmünün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 13.04.2015 tarih ve 18788-6422 sayı ile;

"Tazminat davasına dayanak teşkil eden İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.06.2009 tarihli ve 2008/157 Esas–2009/206 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; kamu davasının temyiz incelemesi sırasında zamanaşımı nedeniyle 09.01.2013 tarihinde düşmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, davacının tazminat hakkı doğmadığından, davanın CMK’nın 144/1-c maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi ise 09.07.2015 tarih ve 211-200 sayı ile;

"CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde koruma tedbirlerinden kaynaklanan tazminat hakkının düzenlendiği, aynı Kanun'un 144/1(c) maddesinde kamu davasının düşmesi hâlinde tazminat istenemeyeceğinin açıklandığı, ancak davacının durumunun farklı olduğu, 11.02.2003 olan suç tarihine ve kesinleşen Yargıtay ilamına göre; 11.02.2008 tarihinde zamanaşımı süresinin gerçekleştiği, davacının gözaltına alınması ve tutuklanmasının bu tarihten sonra olduğu, davacının gözaltına alındığı tarihten önce ilgili suça ilişkin zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu, bu nedenle gözaltı ve tutukluluğun haksız olduğu," gerekçesiyle bozmaya direnmiş ve önceki hüküm gibi karar vermiştir.