muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/741, Karar No: 2014/14917, Tarih: 17.09.2014

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması, güvenlik tedbirleri ceza mahkumiyetinin kanuni sonucu olup infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülerek bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanun'un 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27907, Karar No: 2020/10747, Tarih: 27.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/27907 E.  ,  2020/10747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f-son, 62/1, 52, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşüldü;

Hükmolunan ceza miktarlarına nazaran sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın, yetkilisi olduğu Yağmur Gıda Ltd. Şti.'nin FortisBank Bayrampaşa şubesindeki hesaplarından çift imza ile diğer yetkili ...'le birlikte düzenledikleri çeklerden 1299265 nolu çeki kendi lehine 30.000,00 TL bedelli olarak düzenleyip ... yerine imza attığı, ciro ederek katılana verdiği, çekin karşılıksız çıkması üzerine yapılan şikayet sonrası karşılıksız çek düzenlemek suçundan sanık ve diğer yetkili ... hakkında kamu davası açıldığı, ... adına atılan keşideci imzasının kendisine ait olmadığının anlaşıldığı, sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin ettiği iddia edilen somut olayda; sanığın karar tarihinden sonra zararı gidermesi, dolandırıcılık kastının bulunmadığı ve ortaklardan birinin bulunmadığı zamanlarda diğer ortağın yerine imza atarak çek düzenlediği yönündeki ısrarlı savunma beyanları karşısında; suç işleme kastının ve suçun unsurlarının tespiti açısından savunmalarda bahsi geçen önceki tarihlerde bu şekilde düzenlendiği halde ödenen başkaca çeklerin bulunup bulunmadığı taraflardan ve muhatap bankadan araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17521, Karar No: 2016/3205, Tarih: 03.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/17521 E.  ,  2016/3205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'nin kolluk tarafından alınan ifadesinde ve yer gösterme tutanaklarında müşteki ...'un müdürlüğünü yaptığı okula 18.01.2005 günü saat 19.00 sıralarında; müştekiler ... ve ...'ya ait işyerine 13.02.2005 günü saat 20.00 sıralarında, müşteki .... sahibi olduğu okula 07.12.2004 günü saat 23.00 sıralarında, müşteki ...'un sahibi olduğu okula ise 18.12.2004 günü saat 00.30 sıralarında girdiğini beyan ettiği, 18.01.2005 güneşin batış saatinin 16.55 olduğu, TCK nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 17.55'den sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, 13.02.2005 günü güneşin batış saatinin 17.26 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 18.26'dan sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, 07.12.2004 günü güneşin batış saatinin 16.28 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 17.28'den sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, böylelikle tüm suçların gece vakti işlendiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Y.C.G.K.'nın Dairemizce de benimsenen 11.12.2012 günlü, 2012/1247 Esas ve 2012/1842 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinde düzenlenen “suçun gece vakti işlenmesi”nin suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâli olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alınacağı öngörüldüğünden suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında zamanaşımından düşme kararı isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

1-Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik eylemi nedeniyle hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müştekiler ..., ..... ... ve ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında müşteki ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükümde, sanığın çalacak bir şey bulamayınca kantinden bir şeyler yiyerek karnını doyurduğunu beyan etmesi karşısında, hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde teşebbüs hükümlerinin uygulanması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında müşteki ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükümde, sanığın çalacak bir şey bulamayınca kantinden bir şeyler yiyerek karnını doyurduğunu beyan etmesi karşısında, hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde teşebbüs hükümlerinin uygulanması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında müşteki ...'a karşı işledikleri hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde, adli sicil kaydına göre suç tarihinden önce hapis cezası mahkumiyeti bulunmayan ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesine göre para cezası veya tedbirlerden birisine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmemiş ise de, suça sürüklenen çocukların çalacak bir şey bulamayınca kantinden bir şeyler yiyerek karınlarını doyurduklarını beyan etmeleri karşısında, hırsızlık suçu tamamlanmış olmasına rağmen teşebbüs hükümleri uygulanarak yazılı şekilde karar verilmiş olduğundan, oluşa uygun uygulama yapılmış olsa idi suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddeleri uyarınca 2 yıl; suça sürüklenen çocuk ... hakkında 142/1-b, 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği, bu durumda netice cezaların kısa süreli olmaması nedeniyle aynı yasanın 50. maddesi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilemeyeceği ve atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 Esas, 2008/43 sayılı Kararı ışığında, suça sürüklenen çocukların yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'ya karşı işledikleri hırsızlık suçundan kurulan hükümde, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.10.2007 gün ve 2007/6-195 Esas, 2007/197 Karar sayılı kararı ışığında, sanık ve suça sürüklenen çocukların, müştekilerin işyerinden bir kısım eşyalar ile işyerinin önünde park halindeki otosuna ait kontak anahtarını çaldıkları, daha sonra haksız biçimde ele geçirdikleri bahse konu anahtarla suça konu otoyu çalıştırıp götürdükleri olayda, araya zaman aralığı girmediği ve eylemin kesintiye uğramadan devam ettirildiği gözetildiğinde, sanık ve suça sürüklenen çocukların eylemlerinin bütün halinde 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesinde tanımlı tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, yanılgıya düşülerek aynı Yasa'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması; sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılmayarak eksik cezaya hükmedilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Lehe yasa değerlendirilmesi yapılırken, sanık ...'nin müşteki .....ye yönelik eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyan hırsızlık suçunun yanında aynı Yasa'nın 116/4 ve 152/1-a. maddelerine uyan geceleyin işyeri dokunulmazlığının ihlali ve kamu malına zarar verme suçlarını da oluşturduğu, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması gerekir ise de, sanık hakkında yalnızca hırsızlık suçu nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması, sonuç ceza bakımından sanığın lehine olduğundan ve aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ...'nin müşteki ...'a yönelik eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesine uyan hırsızlık suçunun yanında aynı Yasa'nın 116/2-4, 119/1-c maddelerine uyan geceleyin birden

fazla kişiyle birlikte işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu; suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'ya yönelik eylemlerinin ise 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyan hırsızlık suçunun yanında aynı yasanın 116/1-4, 119/1-c maddelerine geceleyin birden fazla kişiyle birlikte işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturur ise de, sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında yalnızca hırsızlık suçu nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 142/2-d maddeleri ile değerlendirme yapılması, 5237 sayılı TCK hükümleri uygulanmak suretiyle belirlenen hapis cezasının aleyhe temyiz bulunmaması ve sonuç olarak sanık ve suça sürüklenen çocuklar lehine olması karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçların sanık ve suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a, b, d ve e bentlerindeki hak yoksunluğun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ..., suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafileri ile sanık ...'nin temyiz nedenleri bu bakımdan gerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/l. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerden 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması, sanık ... hakkında kurulan hükümlerde T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümlerden çıkartılması ile yerlerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda suçlamaları kabul etmediği, olay anını gören veya duyan kimsenin bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk aleyhine olabilecek parmak izi, DNA analiz raporu, kamera görüntüsü gibi herhangi bir delil elde edilmediği, çalınan kredi kartı ile alışveriş yapılan işyeri sahibi .....tarafından suça sürüklenen çocuğun teşhis edilemediği, olay yerinde yakalanmadığı ve üzerinden herhangi bir suç eşyasının ele eçirilemediğini anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun arkadaşı olan diğer suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte suçun işlenmesinden çok uzun zaman sonra yakalanması dışında yüklenen suçu işlediğine ilişkin, mahkumiyetine yeterli, kesin, inandırıcı ve hukuka uygun kanıt bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'nun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olacak BOZULMASINA, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11094, Karar No: 2014/5816, Tarih: 25.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11094 E.  ,  2014/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/07/2013

NUMARASI : 2010/467-2013/498

DAVA :Davacı, ücret farkı, sosyal yardım farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı, yemek ücreti farkı ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin otobüs şoförü olduğunu ve İ.E.T.T. işçisi olarak işe başladığını, daha sonra kadrosunun İstanbul Büyükşehir Belediyesi bünyesinde yer alan İstanbul Ulaşım A.Ş.'de gösterildiğini, davacının kesintisiz çalışıp aynı işi yaparken kadrosunun yine İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan K..’a geçtiğini, kağıt üzerinde K.. işçisi olarak gözükmesine rağmen İ.E.T.T. işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu iş sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren İ.E.T.T. işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren İ.E.T.T.’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı ve yemek ücreti farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İ.E.T.T. vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının K.. işçisi olduğunu, davacının muvazaa iddiasının doğru olduğu bir an için kabul edilse bile davalılar arasında yapılan sözleşmenin Borçlar Kanunu’nun muvazaaya dair hükümleri gereğince batıl olup hükümsüz sayılması gerekeceğinden davacının istihdamına dayanak olan hizmet ilişkisinin de kendiliğinden ortadan kalkacağını, davacının İ.E.T.T. ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğinin kanuni olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden zaten yararlandığını, İ.E.T.T.'nin bir kamu kurumu olması sebebiyle gerek işçi, gerekse memur personelinin genel kadro ve bütçe kanunu ile sınırlandırıldığını, bu sınırların aşılamayacağını, bu sınırlama sebebiyle de davacının İ.E.T.T. kadrosunda çalıştırılmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin personel açığını kapatmak üzere merkezi yönetimden daimi işçi kadroları için açıktan atama izni talep ettiğini, merkezi yönetimden izin çıkmaması üzerine zorunlu olarak toplu taşıma hizmetinin aksamadan yürütülmesi için ihale ile hizmet alımına gidildiğini, ihalenin istihdam değil, hizmet alımı için yapıldığını, yapılan işin bir zorunluluktan kaynaklandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar uyarınca davacının taleplerinin yerinde olmadığını, işçilerin özlük haklarının işverenleri olan K.. tarafından yürütüldüğünü, işçilerin seçiminde, işin yürütümünde İ.E.T.T.’nin rol oynamasının muvazaayı göstermeyeceğini, davacı tarafın muvazaa, ücret ve diğer hakları hakkında şimdiye kadar herhangi bir itirazının sözkonusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı K.. vekili, davalıların iki ayrı kurum olduğunu, davacının K..’ın personeli olduğunu bu durumun mahkeme kararları ile sabit olduğunu, K..’ın İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olduğunu, davalılar arasında yapılan sözleşmenin hukuka uygun olduğunu, aksinin kabulünün kurulu bir sistemi geçmişe dönük olarak ortadan kaldıracağını, davacı ile K.. arasında imzalanan iş sözleşmesinin geçerli olduğunu, K..’ın davacıya karşı bütün yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini, tespit davası ile alacak davasının aynı yargılamada talep edilemeyeceğini, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, geçmişe yönelik hak ve alacak talebinin hukuken mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, muvazaanın ispat edilemediği, bilirkişi raporunun bağlayıcı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı İ.E.T.T. işçisi sayılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.