muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4417, Karar No: 2012/13414, Tarih: 04.07.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere öncelikle, aynı mahkemede Kurum tarafından açılıp yargılamasının sürdüğü bildirilen 2011/414 Esas numaralı, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların geri alınmasına ilişkin davanın sonucu araştırılarak eldeki dava ile aralarındaki bağlantı durumu açıklıkla ortaya konulmalı, sonrasında özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden yeniden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler muhtar ve azaların tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11762, Karar No: 2017/509, Tarih: 25.01.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/11762 E.  ,  2017/509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 07/08/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, öğrenim sırasındaki staj eğitimi nedeniyle ödenmesi gereken ücretin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .... İlköğretim Okulunda çocuk gelişimi ve eğitimi alanında staj yaptığını, ancak davalı kurumun 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca ödenmesi gereken staj ücretini ödemediğini belirterek alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; taraflar arasındaki uyuşmazlığın idari işlemden kaynaklandığını, 2577 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca bu tür ihtilafların çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının öncelikle davalı idareden talepte bulunması, talebinin reddi hâlinde idari yargıya başvurması gerektiğini, zamanaşımı def'inde bulunduğunu, davacının staj yaptığı dönemde kurumun işletme olmadığından anılan yasa uyarınca ücret almaya hak kazanamayacağını, kaldı ki staj süresince ücret ödenmesine dair bir yasal düzenlemenin de bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, gerçek üretim ve hizmet ortamı sağlayan bir işletmede değil, davalı kuruma bağlı bir ana okulunda staj yaptığı, 3308 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca, işletmelerde staj yapan öğrencilere yönelik bir düzenleme bulunduğu, bunun kurumda stajını tamamlayan öğrencileri kapsamadığı, başkaca bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu ve ilgili mevzuatta; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanısıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. Mesleki Eğitim Kanunu'nda yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Yönetmeliğinde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Bu durumda mahkemece; davacının, 3308 sayılı Yasanın 25. maddesi kapsamında mesleki eğitim ya da staj yapıp yapmadığının araştırılması, anılan Kanun'un 25. maddesi ve ... Ortaöğretim Kurumları Yönetmeliği'nin 126. maddesi uyarınca sözleşme düzenlenip düzenlenmediği belirlenerek, yapılan staj ya da mesleki beceri eğitiminin 3308 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13826, Karar No: 2012/23736, Tarih: 12.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/13826 E.  ,  2012/23736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1- Sanık ...: Temyiz isteminin reddi,

2- Sanık ...: 2863 sayılı kanunun 70,5237 sayılı TCK'nın 62, 53. maddeleri gereğincemahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından, sanık ...'in temyiz isteminin reddine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkındaki hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın birlikte oturduğu eşine 11.02.2009 da tebliğ edildiği, 1412 sayılı CMUK' un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 25.05.2009 tarihinde hükmü temyiz ettiği ve temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki hükme ilişkin temyiz istemine gelince;

Sanıkların içinde bulunduğu otomobille İstanbul'a tarihi eser götürdükleri yönünde yapılan ihbar üzerine; bahse konu araçta ve sanıkların üzerilerinde yapılan arama sonucunda ele geçirilen pişmiş topraktan iki küçük heykel başı, beş adet sikke, bir adet yılan başlı örgü zincir, bir adet figürlü parça, bir adet cd, iki adet tarihi eser fotoğrafı, 27 adet küçük cam parçalarından ibaret eşyalar üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak 2863 sayılı Kanun kapsamına girip girmediklerinin tespit edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, ele geçen eserlerden 19-20. Yüzyıla ait olduğu belirtilen 2 adet sikke, yılan başlı zincir ve avrupa çağına ait olduğu belirtilen bir adet sarı sikkenin 2863 sayılı kanun kapsamına girip girmediği yönünde tespit içermeyen yetersiz bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5728 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanunda getirilen değişiklikler tartışılıp lehe kanun değerlendirmesi yapılmaksızın, adli para cezasının asgari haddi yönünden aleyhe olan 5728 sayılı kanun ile değişmeden önceki 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesi uygulanmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4938, Karar No: 2019/228, Tarih: 15.01.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/4938 E.  ,  2019/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan ilamlı takipte, borçlu belediye vekilinin, icra mahkemesine başvurusunda; 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen ve 6487 sayı Kanun’un 21.maddesi ile değiştirilen Geçici 6. maddesine göre haciz yasağı olduğu ve Belediye Kanunun 15/son mad. gereğince 10 gün içinde borca yetecek mal beyan edilmesinin istenmesi gerektiği, davet edilmeden haciz işleminin uygulandığı, belediyeye ait haciz konulan banka hesaplarının kamu yararına tahsisli olması nedeniyle haczedilemeyeceği iddiası ile 05.08.2015 tarihli ... Bankası ... Şubesi’ndeki hesabındaki ve icra dosyasından belediye aleyhine uygulanan tüm hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği, mahkeme kararının borçlu vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Buna göre borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Niteliği gereği fiilen kamu hizmetine tahsisli taşınmazların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı, haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından, mahkemece yapılacak iş haczedilen taşınmazın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespiti için keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Niteliği gereği fiilen kamu hizmetine tahsisli taşınmazların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı, haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından, mahkemece yapılacak iş haczedilen taşınmazın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespiti için keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Somut olayda, banka hesapları yönünden meclis kararı başlığı altında kamuya tahsis edilen hesap numaralarını gösterir belge ile yetinilerek dosyanın bilirkişiye tevdii doğru olmayıp her hesaba ilişkin ayrıntılı hesap dökümü getirtilmek suretiyle hesaptaki paraların niteliği hususunda denetime ve hüküm kurmaya elverişli rapor alınmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir. Yine dosya arasında bulunan raporda her ne kadar ekstrelerin bilirkişi tarafından istendiği yazılı ise de bunun yargılamanın usulüne uygun olmayıp mahkemece getirtilmesi gerektiği gibi, ekstrelerin rapor ekinde yer almadığı görülmüştür.

Öte yandan haczedilen taşınmaz hakkında değerlendirme yapılmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi de isabetsizdir.

O halde, yukarıda açıklanan ilke ve kurallar gözetilerek, mahkemece şikayete konu banka hesapları üzerinde Yargıtay denetimine imkan tanıyacak şekilde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak, haczedilen paraların niteliklerinin belirlenmesi, hesapların havuz hesabı olduğunun saptanması halinde banka hesapları yönünden haczedilmezlik şikayetinin reddi, hesaplardaki paraların, vergi, resim, harç veya bu hükümde olmaları halinde ise haczedilemeyeceğinin gözetilmesi; şikayete konu haczedilen taşınmaz yönünden de keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2485, Karar No: 2025/3115, Tarih: 27.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/2485 E.  ,  2025/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1459 E., 2024/3523 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 37. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/214 E., 2023/79 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin 06.10.1988-22.02.1990 dönemi çalışmalarının hizmet akdi temelli olması sebebiyle uzun vadeli sigorta kolları kapsamında geçtiğinin tespitini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; yetki, süre, husumet itirazında bulunduklarını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı MKE vekili cevap dilekçesinde özetle; Ankara 8 İş Mahkemesinde 2016/548 Esas sayılı dosyada davacının hizmet tespiti davası açtığını, 2008/253 Karar ile 23.02.1990-17.05.1993 dönemi MKE de uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının tespitine karar verilip Yargıtayca onandığını, kesin hüküm bulunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini, davacının velisi ile imzalanan çıraklık sözleşmesi ile eğitime alındığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu, çıraklık okulunun 1986'da 3308 sayılı Kanun çıktığından kapandığını, davacı ile çıraklık sözleşmesinin MEB tarafından onaylandığını, torna tesfiye bölümü için 3 yıllık, elektrik bölümü için 4 yıllık çıraklık eğitiminden sonra çıraklık diplomasını aldığını, sigorta primlerini Milli Eğitim ve Gençlik Spor Bakanlığının ödediğini, 506 sayılı Kanun'un 3.maddesi gereği çırakların uzun vadeli sigorta kollarına tabi olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/969, Karar No: 2018/1645, Tarih: 19.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/969 E.  ,  2018/1645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Usulsüz servis taşımacılığı yapmaktan kabahatli ... Tur. Nakliyat Taahhüt İnş. Turz. Tic. Ltd. Şti. hakkında, 5728 sayılı Kanun’un 66. maddesiyle değişik 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun’un 1. maddesi delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca 208,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Muğla Büyükşehir Belediye Encümeninin 05/03/2015 tarihli ve 96 sayılı kararına yönelik başvurunun kabulü ile idarî para cezasının kaldırılmasına ilişkin Muğla 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 17/04/2015 tarihli ve 2015/448 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/12/2016 gün ve 11274 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/01/2017 gün ve KYB-2016/402196 sayılı ihbarnamesi ile Daireye gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun “Büyükşehir Belediyelerinin Görev ve Sorumlulukları” başlıklı 7. maddesinde “(f) Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.”, “Ulaşım Hizmetleri” başlıklı 9. maddesinin son fıkrasında “Büyükşehir belediyelerine bu Kanun ile verilen görev ve yetkilerin uygulanmasında, 13.10.1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun bu Kanuna aykırı hükümleri uygulanmaz.” hükümleri ile, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun “Yetki ve İmtiyazlar” başlıklı 15. maddesinde “(b) Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek.”, 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında Kanun’un 1. maddesinde “Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanunu'nun 32.'nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir.” şeklinde yer alan hükümler karşısında, kabahatli hakkındaki idarî yaptırımın 1608 sayılı Kanun hükmü uyarınca verildiği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;