muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11173, Karar No: 2013/14466, Tarih: 14.06.2013

1475 sayılı Kanunun 50. maddesinde 4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, bu kural nispi emredici nitelikte olup, işçi lehine bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir. Bu durumda sözleşmedeki izinle ilgili hükümler uygulanacaktır. Diğer taraftan, bir işyerinde mevsimlik olarak çalıştırılan işçi, mevsim bitiminde, mevsimlik iş dışında askı süresi içinde işverenin diğer işyerlerinde çalıştırılıyorsa, devamlı bir çalışma olgusu söz konusu olduğundan, bu durumda işçinin yıllık ücretli izin hükümlerinden yararlandırılması gerekir. Aynı işverene ait yazlık ve kışlık tesislerde, sezonluk işlerde fakat tam yıl çalışan işçiler de, 4857 sayılı Yasanın 53/3 maddesi ve Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 12’nci maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanacaklardır.

Somut olayda davacı 1979-2009 yılları arasında davalı işyerinde teknisyen olarak çalışmıştır. 02.02.2001 tarihinde kadroya geçirilen davacının bilirkişi tarafından 1999 yılı ve sonrasında yıllık izne hak kazandığı belirtilerek toplu iş sözleşme hükümlerine göre izin alacağı hesaplanmış ve mahkemece kabul edilmiştir. Davacı işçinin kadroya geçtiği 02.02.2001 tarih öncesi 2000 yılında geçici işçi olarak çalışıp kadroya geçmeden önce yaptığı çalışmanın süresi 299 gündür. Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre mevsimlik işçinin yıllık izne hak kazanabilmesi için bir yıl içerisindeki çalışmasının en az 330 gün olması gerekmektedir. Hal böyle olunca davacının 2000 yılı çalışmasının 299 gün olması nedeniyle bu yıl için yıllık izin alacağına hak kazanamayacağının kabul edilmesi gerekir.

Öte yandan davacının yıllık izin alacağı hesaplamasında sendikaya üye olup olmadığı üye ise üye kayıt fişi dosya kapsamına alınarak Toplu İş sözleşme hükümlerinin davacının sendikaya üye olarak kaydedildiği tarih dikkate alınarak hesaplanması gerekirken; belirtilen yönler gözetilmeden mahkemece verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2388, Karar No: 2019/7660, Tarih: 02.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/2388 E.  ,  2019/7660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayetçi vekili tarafından UYAP sisteminde 07.03.2016 tarihinden gönderilen mazeret dilekçesi UYAP sisteminde sorun olması nedeniyle dava dosyasına alınmadan ve mahkeme tarafından mesleki mazeretle ilgili olarak değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4760, Karar No: 2021/23830, Tarih: 07.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/4760 E.  ,  2021/23830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık hakkında mahkumiyete konu olan kasten yaralama eyleminin uzlaşma kapsamında olmadığı belirlenerek tebliğnamede bu hususta bozma isteyen görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur ...'nın annesi olan ...'nın beyanlarında olay günü oğlunun eve geldiğini ve sanığın kendisini bıçakla kovaladığını söylediğini beyan etmesi, diğer mağdur ...'nın annesi olan ...'nın da sanığın elinde bıçakla tehdit sözleri söylediğini beyan etmesi, tanıklar ... ve ...'nın soruşturma aşamasında net olarak sanığın elindeki bıçakla mağdura yönelik tehdit sözleri söylediğini beyan etmeleri, tanık ...'nın kovuşturma aşamasında ise sanığın elinde bıçak gibi birşey olduğunu beyan etmesi karşısında mahkemece sanığın tehdit eylemini ne suretle silahtan sayılan bıçakla işlemediği yeterince açıklanıp tartışılmadan ve tanıklar ... ile ...'nın aşamalardaki beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeden sanık hakkında yazılı şekilde hüküm verilmesi,

2- Kabule göre de;

a)Tehdit eylemi açısından mağdurun farklı olması göz önüne alınarak 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b)17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6063, Karar No: 2015/9961, Tarih: 05.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/6063 E.  ,  2015/9961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmaları nedeniyle 506 Sayılı Yasanın Ek. 5. maddesinde sayılan işlerin devamı ve uzantısı işinde çalıştığının ve itibari hizmetten yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalıların temyizine gelince,

Dava, davacının davalı işyeri nezdinde 01.08.1983 tarihinden itibaren .... Atölyesi Bölümü'nde işçi olarak geçen hizmetlerinin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/II bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile “davacı ...'in çalıştığı işyeri ve yaptığı işler itibariyle 27.03.2007-01.10.2008 tarihleri arasında 506 sayılı yasanın Ek 5. Maddesi kapsamında olduğu, 2 - davacının belirtilen tarihler arasında çalıştığı toplam 545 gün ödenmiş prim gün sayısı bulunduğuna” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıya ait hizmet cetvelinde 1984/1-2013/9 dönemi arasında davacı adına davalı işyeri tarafından ...'ya toplam 10.505 gün gün hizmet bildiriminde bulunulduğu, Mahkemece tepitine dair hüküm kurulan 27.03.2007- 01.10.2008 tarihleri arasında ; 2007 yılında 275 gün; 2008 yılında 270 gün olmak üzere toplam 545 gün itibari hizmet sürelerinin Kurum kayıtlarına işlenmiş olduğu, davalı işyerinde uzman bilirkişili kurulu eşliğinde keşif yapıldığı, keşif neticesi alınan bilirkişi heyet raporunun dosyaya sunulduğu anlaşılmıştır.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle söz konusu düzenlemede yer alan “azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarih 26475 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 40. maddesinin II. fıkrasının 5. bendi ise “kok fabrikalarıyla;

1)Ateşçilik, ocak temizliği, jeneratör, doldurma, termik santraller boşaltma ve temizleme işlerinde çalışanlar,

2) Kimyasal arıtma işlerinde çalışanlar,

3) Gazın geçtiği cihaz ve boruların onarılması ve temizlenmesi işlerinde çalışanlar,

4) Kok fabrikalarında kömür ve ocak işlerinde çalışanlar

5) Elektrik enerji üretim santrallerinin kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde çalışanlar,

6) Termik santrallerle her çeşit buhar kazanlarının kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde ve işyerlerinde 4. maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamında çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu işyerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için karşılarında gösterilen gün sayıları, fiilî hizmet süresi zammı olarak eklenir” hükmünü amirdir.

6100 sayılı yeni HMK'nın 114/1-h maddesi uyarınca davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması gerekir.Öte yandan, her talep için hukuki yarar şarttır. Davacının talep ettiği dönem itibariyle bildirilmeyen hizmetlerinin tespitine ilişkin dava açmakta hukuki yararı bulunmakta ise de Kurum'a bildirilen hizmetlerinin tespitinde hukuki yararı bulunmamaktadır.

Somut olayda, Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli iptal kararı öncesi ve de 5510 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihi olan 01/10/2008 tarihinden sonra koşulları oluşmadığından davacının itibari hizmet tespiti isteminin kabulü mümkün değildir. Bu tarihler arasında ( 27/03/2007-01/10/2008) davacının itibari hizmetten yararlandırılması mümkün iken Kurum kayıtlarından da davacının itibari hizmetten yararlandırıdığı anlaşılmakla, Mahkemece davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı gözetilmeksizin kurulan hüküm hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan .....ne iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine 05/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2125, Karar No: 2017/4201, Tarih: 29.11.2017

**15. Hukuk Dairesi         2017/2125 E.  ,  2017/4201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş

olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğinin tesbiti ile eksik ve ayıplı iş bedeli, cezai şart ve belediyeye ödenen cezanın davalı yükleniciden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece ayıplı imalâtların giderim bedeli olarak 3.950,00 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne, sair taleplerin reddine dair verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, ve özellikle davacı vekili dava dilekçesinde sözleşmenin haklı nedenle feshine karar verilmesini istemiş ise de, nakit karşılığı eser sözleşmelerinde fesih iradesi tek taraflı olup, dava dilekçesi ile karşı tarafa ulaşmakla sonuç doğuracağından, dava dilekçesindeki bu talebin kararda değerlendirilmemesi olumlu, olumsuz bir karar verilmemesi, sonuca etkili olmadığından davacı vekilinin tüm temyiz itirazları reddolunmalıdır.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasındaki inşaat yapım sözleşmesinin, sözleşmeye uygun şekilde ifa edilmediğini, sözleşmeden dönüldüğünü, yapı ruhsatı alınmadan inşaata başlandığından belediyeye 6.501,00 TL ceza ödendiğini, eksik ayıplı işlerin bedelinin 7.725,00 TL olduğunu, geç teslim nedeniyle de her ay için 3.000,00 TL kira bedeli hesabıyla toplam 32.826,00 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı inşaatın teslime hazır hale getirildiğini, işi teslim almayan iş sahibinin eksik ve ayıplı imalât yapıldığı iddiasının çelişkili olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece ayıplı imalâtların giderim bedeli olarak 3.950,00 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

Ruhsat alma yükümlülüğü eser sözleşmelerinde aksine hüküm olmadıkça iş sahibine ait olduğundan belediyeye ödenen cezadan davalının sorumlu tutulması mümkün olmadığı gibi, davacının talepleri arasında yer alan fesih talebi dışında kalan cezai şart ve ayıp giderim

bedeli müspet zarar kapsamında olup sözleşmeyi fesheden, akdî ilişki ayaktaymış gibi ona bağlı taleplerde bulunamaz. Davacı tarafından sözleşme dava dilekçesi ile feshedilmiş bulunduğundan, davacının istemlerinden eksik ve ayıp giderim bedelinin de tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle bu kalem istemin de reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

bedeli müspet zarar kapsamında olup sözleşmeyi fesheden, akdî ilişki ayaktaymış gibi ona bağlı taleplerde bulunamaz. Davacı tarafından sözleşme dava dilekçesi ile feshedilmiş bulunduğundan, davacının istemlerinden eksik ve ayıp giderim bedelinin de tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle bu kalem istemin de reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10833, Karar No: 2013/12294, Tarih: 05.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/10833 E.  ,  2013/12294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırılık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı;

1- Sanıklar ... ve ... hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura ve belge kullanmak suçundan zamanaşımı nedeniyle düşme,

2- Sanık ... hakkında 2004 takvim yılı içerisinde gerçeğe aykırı defter tutmak suretiyle Vergi Usul Kanununa muhalefet etmek suçundan beraat,

I- Sanıklar hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davalarının zamanaşımının gerçekleştiğinin kabulüyle düşürülmesi ve sanık ... hakkında 2004 takvim yılında olduğundan fazla finansman gideri gösterme suçundan beraat kararı verilmesi nedeniyle bu kararların temyiz edilmesinde sanıkların hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin anılan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Katılan vekilinin sanıklar hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2003 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III- Sanık müdafii ile katılan vekilinin sanık ... hakkında 2004 takvim yılında işlediği belirtilen vergi suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

III- Sanık müdafii ile katılan vekilinin sanık ... hakkında 2004 takvim yılında işlediği belirtilen vergi suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 16.04.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15296, Karar No: 2020/4960, Tarih: 02.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15296 E.  ,  2020/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2014/61E., 2015/284 K. sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 15.01.2020 tarihli ve 2019/10019 E., 2020/735 K. sayılı ilamı ile dosyanın eksiklik nedeni ile iade olunduğunun anlaşılması karşısında, sehven Dairemize gönderilen dosyanın Yüksek 17. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.