muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/15490, Karar No: 2020/2592, Tarih: 24.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/15490 E.  ,  2020/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 21/02/2019 tarihli ve 2018/907 soruşturma, 2019/95 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/05/2019 tarihli ve 2019/6103 soruşturma, 2019/1896 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair mercii İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2019 tarihli ve 2019/1126 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/11/2019 gün ve 94660652-105-16-15214-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/11/2019 gün ve 2019/114695 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 26/11/2018 tarihli ve 2018/7341 esas, 2018/8480 karar sayılı ilâmında "....Dairemizin 15.10.2018 tarih ve 2018/5833-6672 sayılı ilamı ile istikrar kazanmış daha birçok kararında da belirtildiği üzere, menfaat konusu paranın çekildiği yerde dolandırıcılık suçu tamamlanacağından yetkili yerin de bu doğrultuda belirlenmesi gerektiği...." şeklinde belirtildiği üzere, suç yerinin paranın çekildiği veya menfaatin temin edildiği yer olacağı,

Somut soruşturma dosyasına konu olayda, müştekinin....com isimli internet sitesinde gördüğü araba için şüpheli ile iletişime geçerek aracın alımı konusunda anlaştıkları, müştekinin "Cebe Havale" işlemi ile şüphelinin belirtmiş olduğu cep telefonu numarasına 300,00 Türk Lirası para gönderdiği, havale edilen paranın ise ... Cad. ... adlı ATM'den çekildiğinin anlaşılması karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli tarafından paranın çekildiği yerin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2019 tarihli ve 2019/1126 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11480, Karar No: 2013/7701, Tarih: 27.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11480 E.  ,  2013/7701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62/1, 50, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak; 18.01.2008 olan suç tarihinin 18.01.2007 şeklinde yazılması, mahallinde düzeltilebilir bir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, ceza uygulamasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; katılanın ceza uygulamasına ve hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinin hakkaniyete aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2.) Adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında infazı kısıtlayacak şekilde aylık taksit miktarlarının belirlenmesi, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususuna hükümde yer verilmemek suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 6. paragrafında yer alan “İlk taksit 1.300 TL diğer taksitler 1200 TL olmak üzere” ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün 7. paragrafının sonuna “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun sanığa ihtarına” ibaresinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10607, Karar No: 2018/8317, Tarih: 22.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10607 E.  ,  2018/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

19.10.2011 tarihinde gerçekleşen iş kazasında % 11,3 oranında sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalıdan yasal faiziyle birlikte rücuan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir.

Buradan hareketle, yargılama sırasında alınan 06/08/2015 günlü raporla, davalı işveren % 50, sigortalı % 50 kusurlu bulunurken; 02.11.2015 günlü 2. raporda davalı işverene % 60, dava dışı sigortalıya % 40 kusur verilmiş, sigortalı tarafından işveren aleyhine ... 3. İş Mahkemesinin 2015/177 Esas sayılı dosyasından açılan maddi manevi tazminat istemli davada aldırılan raporda ise davalı işverene % 80, sigortalıya % 20 oranında kusur izafe edilmiş, Mahkemece sigortalının işveren aleyhine açtığı davada aldırılan kusur raporu hükme esas alınmıştır.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, tazminat davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, tazminat davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Bu tür rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu,dosya içeriğindeki tüm deliller birlikte takdir olunarak ve varsa çelişkiler de giderilerek belirlenmeli; kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, tarafların kusur oran ve aidiyetleri işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden alınacak bilirkişi raporu uyarınca saptanmalıdır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir. Yapılması gereken, davaya konu iş kazasının oluş şekli tereddüte meydan vermeyecek şekilde belirlenmeli, anılan raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişi kurulundan, yöntemince düzenlenmiş yeniden kusur raporu alınmalı ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Öte yandan kabule göre, taleple bağlılık ilkesi göz önünde bulundurularak bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin 30.401,16 TL olduğu ve bu miktarın % 80 davalı kusur karşılığı olan 24.320,92 TL alacağın varlığı kabul edilmiş ise de, davacı kurumun bağladığı ilk peşin değerli gelirin 34.401,16 TL olduğu dava dilekçesinde maddi hata nedeniyle gelirin 30.401,16 TL olarak belirtildiği açık olup bu hususun gözetilmemesi hatalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3540, Karar No: 2021/3261, Tarih: 17.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/3540 E.  ,  2021/3261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; Sigorta Tahkim komisyonu İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, trafik sigortası bulunmayan araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını, iş göremezlik zararının tazmini amacı ile daha önce davalıya müracaat edilerek 14.10.2015 tarihinde 5.512,00 TL ödendiğini, ancak davacının maluliyet oranında artış meydana geldiğini açıklayıp artan maluliyet oranı yönünden 5.000,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 80.323,00 TL olarak artırmıştır.

Davalı vekili, talebin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun kabulü ile 80.323,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş; davalı vekilince karara karşı itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince itirazın kabulü ile başvurunun reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davalı vekili, talebin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun kabulü ile 80.323,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş; davalı vekilince karara karşı itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince itirazın kabulü ile başvurunun reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını ve malul kaldığını, cismani zararın tazmini amacı ile davalı sigorta şirketi aleyhine bu başvurudan önce yine başvuru yapıldığını, yapılan başvuru neticesinde davacıda oluşan maluliyet oranının %9 olarak tespit edilerek bu oran üzerinden davacıya ödeme yapıldığını, taraflar arasında 06.10.2015 tarihinde ibraname imzalandığını, davacı tarafından maluliyete ilişkin alınan ikinci raporda ise bu kez davacının maluliyet oranının %21,2 olarak tespit edildiğini açıklayıp maluliyet oranındaki bu artış sebebi ile aradaki farka ilişkin maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı tarafından ödemeye esas alınan rapor, 03.09.2015 tarihli Ankara Numune Hastanesi Sağlık Kurulu tarafından düzenlenmiştir ve diz hareket kısıtlılığına bağlı olarak %9 maluliyet oranı belirlenmiştir. Davacı tarafça alınan ve dosyaya sunulan 08.02.2019 tarihli Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Adli Tıp ABD Başkanlığı tarafından düzenlenen raporda, meydana gelen kazadan dolayı davacıda sol ön kolda fraktür ve sol patellada fraktür tespit edildiği, diz kapağında meydana gelen yaralanmadan dolayı vida ile kemiğe sabitleme şeklinde opere edildiği, bunun şiddetli ağrılara neden olacağı belirtilerek maluliyet oranı Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Yönetmeliği hükümlerine göre %21,2 olarak belirlenmiştir. İtiraz Hakem Heyetince; davacı tarafça sonradan sunulan raporda maluliyet oranında meydana gelen bir artıştan bahsedilmediği, meydana gelen yaralanmadan dolayı gelişen bir durum olup olmadığı, varsa hangi tarihte sona erdiği, tedavinin ne zaman sona erdiği ve kesin maluliyet oranının hangi tarihte belirlenebileceği anlaşılamamakta olup KTK 111. maddesinde belirlenen iki yıllık hak düşürücü sürenin dolduğu, gerekçesi ile başvurunun reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, %9 oranında maluliyet oranı tespitine ilişkin raporda hangi yönetmelik hükümlerinin uygulandığı, davacının mesleğinin ne olarak alındığı, maluliyet oranının tespitinde hangi organlarında araz meydana geldiği denetlenememekte, davacının davalı kuruma ilk başvurusundan sonra tedavisine devam edilip edilmediği, davacı tarafın bu maluliyet raporuna itirazlarının bulunup bulunmadığı da anlaşılamamaktadır.

Dosya kapsamından, %9 oranında maluliyet oranı tespitine ilişkin raporda hangi yönetmelik hükümlerinin uygulandığı, davacının mesleğinin ne olarak alındığı, maluliyet oranının tespitinde hangi organlarında araz meydana geldiği denetlenememekte, davacının davalı kuruma ilk başvurusundan sonra tedavisine devam edilip edilmediği, davacı tarafın bu maluliyet raporuna itirazlarının bulunup bulunmadığı da anlaşılamamaktadır.

Eksik inceleme ile karar verilemez. Öncelikle, Hakem Heyetince, maluliyet oranındaki artışın nedenlerinin denetime açık şekilde belirlenmesi, ibraya konu edilen Adli raporun ve kaza sonrasında ve daha önceki davalıya başvuru sonrasında davacı tedavi gördü ise buna ilişkin tüm tedavi belgelerinin getirtilmesi, ondan sonra davacıda ki maluliyet oranındaki artışın hareket kısıtlılığı sebebi ile ortaya çıktığı gözetilerek davacının da bu maluliyet oranının artmasında veya maluliyetin artmasının önlenmesinde üzerine düşen yükümlülük olup olmadığının, maluliyet oranının artışında davacıya da izafe edilebilecek bir kusur bulunup bulunmadığının araştırılması gereklidir.(TBK 52 md.)

Buna göre, maluliyet oranının tespiti ve ilk başvurudaki maluliyet oranı ile arasındaki farkın değerlendirilmesi hususlarının konusunda uzmanlık gerektiren hususlardan olduğu gözetilerek, hakem heyetince, maluliyet oranının artmasında davacının kusurunun olup olamadığı, maluliyet oranının artmasında özellikle de bu artışın sebebinin hareket kısıtlılığı olduğu gözetildiğinde davacının da alabileceği önlemler olup olmadığının; zararın artmasına katkısının/kusurunun olup olmadığının, davalının bu maluliyet artışından sorumluluğunun bulunup bulunmadığının, davacıya önerilen tedavilerin/egzersizlerin bulunup bulunmadığının ve davacı tarafça bunların yerine getirilip getirilmediğinin veya bu tedbirler ve tedaviler yerine getirilse idi dahi aynı şekilde maluliyet durumunda artış olup olmayacağının davacının tüm tedavi belgelerinin de dosya kapsamına kazandırılarak, konusunda uzman doktor bilirkişilerden rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 17/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9598, Karar No: 2025/1700, Tarih: 05.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/9598 E.  ,  2025/1700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1171 E., 2023/1138 K.

SUÇLAR : Nitelikli kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 13.04.2023 tarihli ve 2022/390 Esas, 2023/185 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

1. Maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 53 ve 58. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 05.10.2023 tarihli ve 2023/1171 Esas, 2023/1138 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan kurum vekili, sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle, maktul yönünden suç vasfına,

2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, eksik inceleme ile karar verildiğine, suç vasfına, haksız tahrike, takdiri indirim nedenlerine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle, maktul yönünden suç vasfına,

2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, eksik inceleme ile karar verildiğine, suç vasfına, haksız tahrike, takdiri indirim nedenlerine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik inceleme bulunmadığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükümlere esas alınan adli raporların yeterli olduğu, maktul ve katılan ...'dan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, katılan kurum vekili, sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın maktul ile evli oldukları süreçte ikametlerinin koridoruna cep telefonu yerleştirerek evde bulunmadığı zamanlarda ses kaydı aldığı, sonrasında dinlediği kayıtlarda maktulün kendisini aldattığını düşündüğü, sonrasında suç tarihinden yaklaşık dört ay önce maktul ile sanığın boşandıkları, boşandıktan sonra sanığın sildiğini iddia ettiği kayıtlardaki kişinin komşuları katılan ... olduğunu düşündüğü, bu kapsamda sanığın öncelikle kızı ...'dan tehditle maktul ile çocuklarının ortak ikametlerinin adresini öğrendiği, ikamet etrafında gezinerek maktul ve çocuklarını takip ettiği, iki adet ruhsatsız tabanca satın aldığı, olay günü sabah saatlerinde maktulün kızı ...'u okula götürdüğü sırada sanığın maktulü takip ettiği ve yakın mesafeden maktulün başına ve sol bacağına ateş ederek maktulü öldürdüğü, devamında katılan ...'ın ikametine gittiği, katılan ... ve tanık ... uyumaktayken çekiçle ikamet camlarını kırmak suretiyle ikametlerine girdiği, yanında getirdiği ikinci silah ile katılan...'a üç el ateş ederek omuzundan basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, silahın tutukluk yapmasıyla birlikte bu kez çekiç ile vurmaya devam ettiği, tanık ...'nın katılan ...'ı kaldırarak başka odaya götürdüğü, kapıyı kilitlediği ve "polis geliyor" demesiyle birlikte sanığın ikameti terk ettiği olayda;

Sanığın, suç tarihinden önce iki adet tabanca edinmesi ve 04.10.2021 tarihli "...bu silahı isteme sebebim eşimi ve...'ı korkutmak amacıylaydı." şeklindeki beyanında suç tarihinden önce maktul ve katılan ...'a zarar vermeyi düşündüğüne dair ikrarı, yine sanığın katılan ...'dan tehditle ikametlerinin adresini öğrenmesi, katılan ...'in 04.10.2021 tarihli "...yaklaşık 2 hafta kadar önce babamı, benim annem ile kaldığı adresimin önü olan Tatlı sokak üzerinde gördüm." şeklindeki beyanından anlaşılacağı üzere sanığın, maktul ve çocuklarını takip etmesi, tanık ...'un bilgi sahibi sıfatıyla 04.10.2021 tarihli "... eşinden boşandıktan yaklaşık bir ay önce yanıma gelerek eşim benden boşandı, eşim beni aldattı, onu öldüreceğim gibi cümleler kurunca..." şeklindeki beyanı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suç işleme kararını aldıktan sonra eylemlerin icrası kapsamında birtakım hazırlıklar yaptığı ve makul süre içerisinde sebat ve ısrar göstererek kararından dönmeyerek eylemlerini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında maktule ve katılana yönelik eylemleri nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a maddesi uyarınca "tasarlayarak öldürme" suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, suç vasfında yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle katılan kurum vekili, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 05.10.2023 tarihli ve 2023/1171 Esas, 2023/1138 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, sanık hakkında katılan ...'a yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükme karşı aleyhe temyiz istemi bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2025 tarihinde karar verildi.