muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/379, Karar No: 2015/177, Tarih: 02.06.2015

1– Çukurova grubuna doğrudan ve dolaylı olarak hiçbir şekil ve surette yeni kredi kullandırılmaması,

2– Bankanız aktifinde yer alan gizli rezerv niteliğindeki varlıkların ivedilikle elden çıkartılması, Çukurova grubu risklerinin tasfiyesi ve sermayenin nakit olarak arttırılması suretiyle mali bünyenin iyileştirilmesine yönelik bir uygulama planının hazırlanarak yazımız tarihinden itibaren 15 gün içinde müsteşarlığımıza gönderilmesi gerekli görülmüştür' biçiminde yazılı uyarı yapılmıştır.

Banka Genel Müdürü ve Yönetim Kurulu üyesi olan sanık O.. E..’a tebliğ edilen ve adı geçen sanığın diğer yönetim kurulu üyelerine bildirdiği Hazine Müsteşarlığının söz konusu yazılarının içeriğinden, uyuşmazlık konusu firmaların kredibiliteliliklerinin bulunmadığı, mali durum analiz raporlarının olumsuz olduğu, kullandıkları kredileri ödeyemeyecek ve bankayı bu şekilde zarara uğratacak durumda bulundukları ve banka için risk oluşturdukları hususları, bankanın menfaatine uygun olacak şekilde Çukurova Grubu firmalarına kredi kullandırılmaması, aksine mevcut kullandırılmış kredilerin nakit olarak tahsil edilmesi gerektiği açık ve kesin bir şekilde anlaşılmaktadır.

Buna rağmen sanıkların, zaten sahibi ya da hakim ortağı oldukları grup firmalarının bankadan kullanacakları kredilerle ilgili olarak kredibiliteliklerinin bulunmadığını, kullandırılan bu kredilerin geri ödenmeyeceğini biliyor durumda iken ve defalarca yapılan resmi uyarıları dikkate almadan yazılı uyarılara aykırı olacak şekilde faydalandırma kastı ile hareket ederek kredi kullandırma eylemlerini gerçekleştirdikleri görülmektedir.

Bu eylemler sonucunda Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu tarafından 'Mali bünyesindeki olumsuzlukların giderilmesini teminen 4389 sayılı Bankalar Kanununun 14 üncü maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları kapsamında alınması istenen tedbirleri almayan, yükümlülüklerinin toplam değeri varlıklarının toplam değerini aşan, faaliyetine devamı mevduat sahiplerinin hakları ve mali sistemin güven ve istikrarı bakımından tehlike arz eden, kaynaklarını bankanın emin bir şekilde çalışmasını tehlikeye düşürecek biçimde Bankanın yönetim ve denetimini doğrudan ya da dolaylı olarak, tek başına veya birlikte elinde bulunduran ortaklarının lehlerine kullandıran P.. T..'nin, temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetiminin 4389 sayılı Bankalar Kanununun 14 üncü maddesinin (3) ve (4) numaralı fıkraları uyarınca T.. F..na devredilmesine karar verilmiştir' şeklindeki açıklama ile 18.06.2002 tarihinde Pamukbank’a el konularak bankanın Türkiye Mevduat ve Sigorta Fonuna devredilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan ilk hükmün temyiz edilmesi üzerine verilen Özel Daire kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz kanun yoluna başvurulması sonucu Ceza Genel Kurulunca 01.11.2011 gün ve 210-218 sayılı karar ile tüm dosya içeriği göz önünde tutularak yapılan değerlendirme neticesinde; uyuşmazlık konusu beş firmadan Turkcell Holding A.Ş firmasına 24.05.2000 ve 06.08.2001 tarihlerinde avans verilmesi, S. ve M. Yatırımlar Holding A.Ş., A-T..Pazarlama ve Servis Hizmetleri A.Ş. firmalarına kredi kullandırılması ve P. Finansal Kiralama A.Ş. İle P. Factoring A.Ş. firmalarına gayri nakdi kredi sağlanması fiillerinin basit nitelikte banka zimmeti suçunu oluşturacağı ve sanıkların bu suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Anılan kararın 54-58. sayfalarında geniş açıklamalara yer verilmek suretiyle S. ve M. Yatırımlar Holding A.Ş., T.. Holding A.Ş., A-T.. Pazarlama ve Servis Hizmetleri A.Ş., P. Finansal Kiralama A.Ş. ve P.. Faktoring A.Ş. yararına gerçekleştirilen kredi kullandırma ve avans verme eylemleriyle ilgili olarak talimatlara aykırılık suçundan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin ilk yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararında isabet bulunmadığı ve sanıkların eyleminin basit nitelikte banka zimmeti suçunu oluşturduğu gerekçesiyle yerel mahkemenin ilk hükmünün sanıklar yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

Sözü edilen kararda adı geçen firmalara kullandırılan kredilerle ilgili olarak firmalarının kredibiliteliliklerinin bulunup bulunmadığının tespitine yönelik olarak ön istihbarat çalışmalarının yapılıp yapılmadığı, mali durum analiz raporlarının düzenlenip düzenlenmediği hususları ve buna bağlı olarak eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığı konuları üzerinde durulmamış; dosya kapsamında yer alan Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Banka ve Kambiyo Genel Müdürlüğünün mükerrer uyarı yazıları, Bankanın mali tabloları, Bankalar yeminli başmurakıplarının yaptıkları incelemeler sonucunda düzenledikleri Mali Bünye Raporları, bilirkişi raporları ve sanıkların Ç. Grubu firmalarının sahibi, hakim hissedarı ya da yönetim kurulu üyesi olmaları dikkate alındığında, bu hususlarda bir tereddüt yaşanmamıştır.

Bu itibarla, uyuşmazlık konusu beş firmadan T. Holding A.Ş firmasına 24.05.2000 ve 06.08.2001 tarihlerinde avans verilmesi, S. ve M. Yatırımlar Holding A.Ş., A-T.. Pazarlama ve Servis Hizmetleri A.Ş. firmalarına kredi kullandırılması ve P. Finansal Kiralama A.Ş. ile P. Factoring A.Ş. firmalarına gayri nakdi kredi sağlanması fiillerin basit nitelikte banka zimmeti suçunu oluşturacağı ve sanıkların bu suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği dosya kapsamı ile yeni ve başkaca bir araştırma yapma ihtiyacı söz konusu olmayacak şekilde açık olduğundan, sanıkların banka zimmeti suçundan mahkûmiyetlerine karar verilen olayda mevcut delillere göre hüküm kurulması isabetli olup, eksik araştırma söz konusu olmadığından itirazın kabulü gerektiği" düşüncesiyle;

Yirmiiki Genel Kurul Üyesi de; "Sanıkların banka zimmeti suçundan mahkûmiyetlerine karar verilen olayda mevcut delillere göre hüküm kurulması isabetli olup, eksik araştırma söz konusu olmadığından itirazın kabulü gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Birinci uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesi sonucunda, sanıklar hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulması isabetsizliğinden hükmün bozulmasına ilişkin Özel Daire kararının usul ve kanuna uygun olduğu sonucuna ulaşılmış olması karşısında, A-T.Pazarlama ve Servis Hizmetleri A.Ş. firmasına kullandırılan kredi borcunun ana parasından bankanın T.. F..na devrinden önce Pamukbank’a ödenen miktarının zimmet olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve sanıklar hakkında temel ceza tayininin hakkaniyete uygun olup olmadığına ilişkin ikinci ve üçüncü uyuşmazlık konuları bu aşamada değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2015 tarihinde yapılan müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 02.06.2015 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2949, Karar No: 2010/2136, Tarih: 12.04.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/2949 E.  ,  2010/2136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... ve paydaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 103 ada 112 parsel sayılı 9.315,52 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yolu ile gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... ve paydaşları adına tespit edilmiştir. Davacı ..., dava konusu taşınmazın içinde kalan yolun, haritada gösterilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 103 ada 112 parsel sayılı taşınmazın içindeki uzman bilirkişi ... tarafından düzenlenen 6.1.2009 havale tarihli rapor ve haritada kırmızı kalemle işaretli bölümün yol olarak gösterilmesine, geri kalan bölümün ise tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve paydaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir.

Davalı ... ve paydaşlarının temyizi dava konusu 103 ada 112 parsel sayılı taşınmazın içindeki uzman bilirkişi ....arafından düzenlenen 6.1.2009 havale tarihli rapor ve haritada kırmızı kalemle işaretli bölümün haritada yol olarak gösterilmesine ilişkin hükme yöneliktir.

Mahkemece kadastro tespiti sırasında haritasında 103 ada 112 parsel sayılı taşınmaz sınırında yeşil renkle gösterilen yolun, yapılan yargılama sırasında kırmızı renkle işaretli güzergahtan geçtiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de tespitte saptanan hukuksal olgu ile yargılama sırasında saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde tespit bilirkişilerinin tümü taşınmaz başında dinlenmemiş, hasıl olan çelişki giderilmemiştir. Eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz. O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle tutanak tespit bilirkişilerin tümü, keşif mahallinde dinlenen yerel bilirkişiler, tanıklar ve uzman bilirkişinin hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, dava ve temyize konu uzman bilirkişinin rapor ve haritasında kırmızı kalemle işaretli bölümün özellikle kadim yol olup olmadığı hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan bilgi alınmalı, hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tutanak tespit bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık giderilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de uzman bilirkişinin rapor ve haritasında kırmızı kalemle işaretli yolun güney ve kuzeyde kalan taşınmaz bölümlerinin ayrı ayrı yüzölçümlerinin belirlenerek kuzeyde kalan bölümün köyün aynı ada son parsel numarası verilmek suretiyle davalı adına tesciline karar verilmemiş olması dahi isabetsiz, davalı ... ve paydaşlarının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde temyiz eden davalı ... ve paydaşlarına iadesine, 12.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13866, Karar No: 2024/15101, Tarih: 25.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/13866 E.  ,  2024/15101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/26 E., 2024/110 K.

SUÇ : Tasarlayarak, yangın, su baskını, tahrip, veya bombalama ya da nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanmak suretiyle kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1.Sanık hakkında katılan ...'e yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 82/1-(a), (c), (g), 35, 31/3, 62/1, 63 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararı,

2.Sanık hakkında katılanlar ..., ...'a yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 82/1-(a), (c), (g), 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 35, 62/1, 53/1,2,3, 58/9, 63 maddeleri uyarıca verilen ayrı ayrı iki kez mahkumiyet kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2008 tarih, 9-148/169 sayılı ve Şehrivan Çoban başvurusu üzerine verilen AYM’nin 06.02.2020 tarih, 2017/22672 sayılı kararları ile Dairenin 26.05.2016 tarih, 2016/1697, 2016/3295 sayılı kararında açıklandığı üzere;

Türk Ceza Muhakemesi Hukuku'nun benimsediği sisteme göre, Kanun'un ayrık tuttuğu hâller saklı kalmak üzere hazır bulunmayan sanık hakkında duruşma yapılmaz(5271 sayılı Kanun madde 193/1). Duruşmada hazır bulunmak isteyen sanığın, hazır bulundurulması sadece ödev değil aynı zamanda bir haktır.

Sanığın duruşmada hazır bulunması hem savunma hakkının etkin bir şekilde kullanılmasını sağlamakta hem de silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkelerine işlerlik kazandırmaktadır. Ceza adaletinin hakkaniyete uygun şekilde gerçekleşebilmesi için sanığın mahkemenin huzuruna çıkarılması büyük önem arz etmektedir. Anılan hak, sadece duruşmada hazır bulunmayı değil duruşma sürecini takip etmeyi, iddiaları ve tanık ifadelerini dinlemeyi, iddia/savunmaları destekleyecek argümanları ileri sürmeyi de içerir. Dolayısıyla duruşmada hazır bulunma hakkı, sanığın yargılamaya etkili katılım hakkıyla da doğrudan ilişkilidir. Suç isnadı altındaki bir kimse duruşmada hazır bulunarak yargılamaya etkin olarak katılmakta, hakkında kurulacak hükmün inşasına ortak olmakta ve yargılamaya yön verme imkânına kavuşmaktadır. Hâkimler de bu hak vesilesiyle sanığın tutum ve davranışları ile kişisel özelliklerini gözlemleme imkânı elde etmektedir.

Bununla birlikte video konferans uygulaması, diğer hususların yanında tutuklu veya hükümlülerin ceza infaz kurumundan duruşma salonuna transferleri nedeniyle oluşan gecikmelerin azaltılması ve yargılamaların hızlandırılması amacını taşımaktadır (Marcello Viola/İtalya, B. No: 45106/04, 5/1/2007, § 70). Bu nitelikteki imkânlara başvurmak bizzat duruşmada hazır bulunma hakkının amaçlarıyla çelişmemektedir. Fakat tutuklunun veya hükümlünün yargılama sürecini takip edebilmesi, duruşmada dinlenen insanları görebilmesi ve sarf edilen ifadelerden haberdar olabilmesi, ayrıca kendisinin de mahkeme, tanıklar ve diğer ilgililer tarafından görülmesinin ve dinlenilmesinin teknik engeller bulunmaksızın garanti edilmesi gerekir (Sakhnovskiy/Rusya [BD], B. No: 21272/03, 2/10/2010, § 98; Marcello Viola, §§ 72-74).

Duruşmada hazır bulunma hakkı, özellikle hükme tesir edebilecek nitelikteki değerlendirmelerin veya başka esaslı işlemlerin yapıldığı celselerde sanığın duruşmada hazır bulunmasını kural olarak gerekli kılar. İlk ve son savunmanın yapıldığı, esasa ilişkin delillerin toplandığı oturumlara sanığın SEGBİS yolu ile katılması, açık kabulüne dayalı olmalıdır. Dolayısıyla duruşmada hazır bulunma hakkı ancak olayın koşullarının zorunlu kıldığı durumlarda sınırlanabilecektir. Bu bakımdan duruşmada hazır bulunma hakkını sınırlayan herhangi bir tedbirin öncelikle zorunlu/gerekli olduğunun gösterilmesi gerekir. Bu çerçevede sanığın duruşmada hazır bulunmamasını zorunlu kılan bir olgunun varlığı derece mahkemelerince genel, soyut ve klişe cümlelerle değil somut ve olaya uygun bir gerekçeyle ortaya konulmalıdır.

Duruşmada hazır bulunma hakkını sınırlayan video konferans yöntemi ile duruşmalara katılımın zorunlu/gerekli olduğunun ortaya konulması halinde ise sanığın duruşmada hazır bulunmamasının yargılamanın adilliğine bir bütün hâlinde zarar verip vermediği ölçülülük ilkesinin diğer bir unsuru olan orantılılık açısından gözönüne alınmalıdır. Bu kapsamda duruşmada bizzat hazır bulundurulmayan tarafın diğer tarafça ileri sürülen görüşler ve kanıtlar hakkında bilgi sahibi olup olamadığı veya bunlara yorum yapıp yapamadığı, dezavantajlı duruma düşürülmeksizin davaya etkili katılımının sağlanmasında makul bir fırsata sahip olup olmadığı, yokluğunda gerçekleştirilen işlemin sanığın duruşmada fiziken hazır bulunmasını gerektiren bir işlem olup olmadığına göre bir değerlendirme yapılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Oltu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın 25.01.2024 tarihli yazılı dilekçesinde SEGBİS sisteminde kendisini yeterince ifade edemediği ve ceza muhakemesinde yüz yüzelik ilkesi gereğince bizzat mahkeme salonunda ifade vermek istediğini belirttiği görülmekle, bozma sonrası yargılamanın birinci celsesinde SEGBİS sistemiyle cezaevinden beyanları alınan, kararın verildiği ikinci celsede de duruşmaya katılmayan ve neden katılmadığına ilişkin bir bilgi bulunmayan sanığın, hükümden önce 25.08.2017 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı KHK’nın 147 nci maddesiyle değişik CMK’nın 196/4 üncü maddesinde öngörülen zorunluluk halinin ne olduğuna ilişkin olaya özgü ilgili ve yeterli gerekçeleri somut olgulara dayandırılarak gösterilmeden, SEGBİS yöntemiyle savunması alınmak suretiyle yargılamanın tamamlanıp CMK’nın 289/1-h maddesi kapsamında aynı Kanun'un 196/4 üncü maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı sair yönleri incelenmeksizin, hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı CMK’nın 304/4 maddesi uyarınca Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1865, Karar No: 2015/2280, Tarih: 23.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/1865 E.  ,  2015/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Tanığın, tarafların narenciye alışverişi karşılığı olarak bir miktar peşin, gerisi senet karşılığı ödenmek üzere anlaştıklarını belirtmiş olmasına rağmen suça konu çek verilirken tarafların yanında olmadığına yönelik beyanı, sanığın şikayetçiyi hiç tanımadığı ve çek vermediğine yönelik beyanı, şikayetçinin ise narenciye satışı karşılığı kendisine iki adet çek verildiği, bu çeklerden bir tanesinin suça konu çek, diğerinin 16.300 TL'lik çek olduğu, bu çek karşılıksız çıkınca yerine sanığın senet verdiği ve ödenmeyince Ceyhan'da senedin icraya konulduğu şeklindeki ifadesi ile suça konu çek üzerinde imza ve yazı incelemesinin yapılmamış olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından öncelikle şikayetçinin beyanında geçen icra dosyası şikayetçiden sorulup dosya arasına getirtilerek incelenmesi, daha sonra sanık ve şikayetçinin mahkeme huzurunda samimi imza ve yazı örnekleri alınarak suça konu çek üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılıp durumun tespit edilmesi ve belge aslı dosyaya getirtilmek suretiyle denetime olanak verecek biçimde aslının dosya içerisine konulması ve hukuki durumun buna göre tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6428, Karar No: 2023/9226, Tarih: 18.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6428 E.  ,  2023/9226 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2021/877 E., 2021/2711 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 27.10.2021 tarihli ve 2021/877 Esas, 2021/2711 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, İstanbul Anadolu 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2020 tarihli ve 2019/734 Esas, 2020/432 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi gereğince itiraza tabi kararlardan olması nedeniyle İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce incelenerek 07.12.2020 tarihli ve 2020/1794 D.İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesi üzerine aynı tarihte kesinleştiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince bu suç yönünden verilmiş bir karar bulunmaması nedeniyle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 27.10.2021 tarihli, 2021/877 Esas ve 2021/2711 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 54. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4588, Karar No: 2024/3116, Tarih: 02.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4588 E.  ,  2024/3116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2482 E., 2023/387 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/587 E., 2020/95 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı- davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasında karı koca ilişkisinin kalmadığını, evlilik birliğinin çekilmez hale geldiğini, müvekkilinin 2016 yılı Aralık ayında huzursuzluk olmasın diye evi terk etmek zorunda kaldığını iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin ortak çocuğun ameliyatıyla ilgilenmediğini, şiddet uyguladığını, ihtiyaçlarını karşılamadığını, müvekkiline de şiddet uyguladığını ve şiddet nedeniyle bel kemiğinde çatlak oluştuğunu, üç kez hamile kalan müvekkiliyle hiç ilgilenmediğini, bencil düşünüp, bencil davrandığını, ortak evin satış parasını ablasına gönderdiğini, evin ihtiyaçları ilgilenmediğini, ortak ikametgahlarını İstanbul'a taşıdıktan sonra dini gruplara gittiğini, hayat tarzını değiştirdiğini, yurt içinde ve dışında gezdiğini, deniz botu, bisiklet motorsiklet, aile çadırı, kamp malzemeleri aldığını, her şeyini gizlemeye başladığını, telefon ve bilgisayarına şifre koyduğunu, en sonunda ortak haneyi terk ettiğini iddia ederek;erkeğin davasının reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk için aylık 3.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakanın her yıl kesinleşmeyi takip eden yıl için enflasyon oranında arttırılmasına, kadın yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI