muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1571, Karar No: 2007/3374, Tarih: 29.03.2007

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle  zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince,davacının miras bırakanın oğlu,davalının ise  kız çocuğundan olma torunu M..'ın  kayınpederi olduğu, taşınmaz 1998  tarihinde  temlik edildiği halde,miras bırakanın  ölüm tarihi  olan 2005  yılına kadar  taşınmazı yine  bir kira ilişkisi  bulunmaksızın miras bırakanın  kullanmış olduğu,miras bırakanın başka mal varlığı bulunmadığı ve ayrıca taşınmazın gerçek değeri ile satış bedeli arasında aşırı fark  bulunduğu  anlaşılmaktadır.

Bu olgular,yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temlikin  muvazaalı olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi  gerekirken  delillerin taktirinde   yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere  hüküm kurulması doğru değildir.Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle  hükmün açıklanan nedenlerden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.3.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2274, Karar No: 2020/420, Tarih: 15.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2274 E.  ,  2020/420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 24/05/2017 tarih ve 2015/7 E.-2016/284 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 18/03/2019 tarih ve 2017/1492 E- 2019/442 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ... ve davalı ...'ın davalı Yağmursen İnşaat Dekorasyon San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin % 50 şer hissesine sahip ortak oldukları, şirketin 2010 yılı içerisinde kurulduğu ve ilk 10 yıl için ... ve ...'in müştereken şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındıkları, davalı şirketin ortaklarından olan diğer davalı ...'ın ortaklıktan çıkarılması ile şirket ortaklık payının ya davacı ...'e devri ile şirketin tek ortaklı olarak devamına veya dava sırasında mahkemede belirtecekleri üçüncü şahsa devri ile iki ortaklı olarak şirketin devamına, taleplerinin kabul edilmemesi halinde mahkemece re'sen duruma uygun düşen ve kabul edilebilir ve tarafların kabul ettiği bir çözüme hükmedilmesine, bu taleplerinin de kabul edilmemesi halinde diğer davalı Yağmursen Dekorasyon San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin hükmen feshine ve tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, şirketten çıkarılma davasının sadece şirket tarafından açılabileceğini, davacı ortağın bu konuda husumet yetkisinin bulunmadığını, esas yönünden ise müvekkilinin haklı sebeple şirketten çıkarılmasını gerektirecek herhangi bir durumun söz konusu olmadığını, iddiaların hiçbirinin doğru olmadığını, şirket ve davacı arasında sözleşmeler bulunduğunu, şirketin üçüncü kişiler ile olan ticari ilişkiler nedeniyle şirketin tasfiyesi kararı alınamadığını ve bunun üzerine davacı ile pay devri üzerinde başlayan görüşmelere ilişkin protokol düzenlendiğini, ceza davasında davacı ile müvekkilinin karşılıklı müşteki sanık olduklarını öncelikle müvekkili ...'ın ortaklıktan çıkarılması talebinin husumetten reddine, davacının tüm taleplerinin esastan reddine aksi durumda davacı ortak ...'in payının gerçek değerinin ödenerek ortaklıktan çıkarılmasına ve şirketin tek ortaklı şirket olarak devamına, talebinin reddi halinde davacı ortağın paylarının davalı ortağa veya yargılama sırasında göstereceği üçüncü kişiye devri ile şirketin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ile davalı ortaklar arasında hukuki ihtilaf düzeyine ulaşmış olan ciddi husumet nedeniyle davalı şirketin % 50’şer ortağı olan tarafların bir araya gelip genel kurul toplantısı yapamadıkları, birlikte çalışma irade ve istekleri kalmadığı gibi müşterek irade gerektiren şirket organlarının işletilmesine de imkan bulunmadığı, davalı şirketin TTK.'nın 636/3 md. hükmüne göre feshi ve tasfiyesi için haklı sebeplerin oluştuğu, davalı şirketin ticari faaliyetinin merkezinde yer alan davacının maliki olduğu arsalar üzerine davalı şirket tarafından yapılan inşaatların sona erdiği ve mevcut durumda şirketin atıl kaldığı, şirketin davalı ya da davacı ortak ile devamının amaca uygun düştüğü sonucuna ulaşmanın da mümkün olmadığı, davacı ya da davalı ortağın payının diğerine devredilmesi suretiyle şirketten çıkarılmasının menfaatler dengesi açısından uygun olmadığı gerekçesiyle, davalı ...'ın ortalıktan çıkarılması davasının aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine, davalı ... hakkında açılan fesih ve tasfiye davasının kabulü ile şirketin fesih ve tasfiyesine, şirkete tasfiye memuru atanmasına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı ve davalı ... vekilleri istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf yoluna başvuran davacı vekili ile davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava davalı şirket ortağının haklı sebeplerle limited şirket ortaklığından çıkarılması, kabul edilmediği takdirde davalı şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... ’ın TTK’nın 640. maddesi çerçevesinde şirket ortaklığından çıkarılmasını ancak şirketin talep edebileceği ve bu nedenle ortaklıktan çıkarılma davasında davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiş, davalı şirket hakkında açılan fesih ve tasfiye davası ise davalı şirket aleyhine kabul edilmiştir. TTK 636/3 maddesine göre; açılan fesih ve tasfiye davasında husumetin şirkete yöneltilmesi gerekli olup bu davada davalı ortağa husumet düşmemektedir. Davalı ... aleyhine açılan ortaklıktan çıkarılma davası da reddedildiğinden; kararı temyiz eden Av. ...’nın Davalılardan ... vekili olduğu ve şirket adına vekaleti de bulunmadığı gözetildiğinde Davalı ...’in işbu kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından davalının temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 15/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5982, Karar No: 2024/2356, Tarih: 03.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5982 E.  ,  2024/2356 K.**

**"İçtihat Metni"**

D U R U Ş M A T A L E P L İ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Olası kastla yaralama

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun reddi

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 22.02.2023 tarihli ve 2022/947 Esas, 2023/266 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2021 tarihli ve 2020/86 Esas, 2021/297 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında olası kastla yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 21 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/947 Esas, 2023/266 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2022/947 Esas, 2023/266 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2022/947 Esas, 2023/266 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2022/947 Esas, 2023/266 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1575, Karar No: 2014/291, Tarih: 15.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/1575 E.  ,  2014/291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/253683

Çocuğun basit cinsel istismarı ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanık U.. İ..'nin yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan ise hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.07.2010 gün ve 2010/415 Esas, 2010/522 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların, 5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesine göre itiraza tâbi olup temyizi mümkün bulunmadığından, CMK.nın 264. maddesi gözetilerek temyiz isteklerinin itiraz mahiyetinde kabulü ile mahallinde merciince değerlendirilip gerekli karar da verilebileceğinden, incelemenin sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin staj yaptığı otelde, garson olarak çalışan sanığın mağdure yönünden eğitici, öğretici durumda olup olmadığı ve mağdure üzerinde hizmet ilişkisinden kaynaklanan nüfuzunun bulunup bulunmadığı hususlarının tespiti için mağdurenin öğrenim gördüğü okuldan sorularak yapılacak araştırma sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik araştırma ile sanık hakkında TCK.nın 103/3. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10986, Karar No: 2006/682, Tarih: 01.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/10986 E.  ,  2006/682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 12.7.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 5.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı; 13.10.2004 günlü celsede davayı taşınmazın zeminde iki parçaya ifrazı yolu ile 1/2 payın davacı adına tescili yapılacak şekilde kabul ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece İmar Kanununun 18/son maddesi hükmü gereğince dava konusu taşınmazın ifrazı mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Kadastro teknisyeni bilirkişi 8.3.2005 tarihli raporunda taşınmazın imar mevzuatı açısından taksiminin mümkün olmadığını, hisse tesciline imkan olup olmadığının ise ilgili idareden sorulması gerektiğini, Belediye Fen İşleri Müdürlüğü ise 23.3.2005 tarihli cevabında 1829 numaralı parselin 1/5000 ölçekli nazım imar planı ile 1/1000 ölçekli uygulama imar planı dışında olup, Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca hazırlanmış olan 1/25000 ölçekli Edremit Körfezi kıyı kesimi Çevre Düzeni İmar Palanı sınırları içinde bulunmakta ve bu plana göre özel mahsul alanı olarak belirlendiğini bildirmişlerdir.

Bu hale göre; 8.3.2005 tarihli kadastro fen elamanı raporunun bir örneği de gönderilerek İl Bayındırlık Müdürlüğünden 6170 Metrekare yüzölçümünde olan dava konusu taşınmazın ifrazının mümkün olup olmadığı sorularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bilirkişi raporu ile Belediye Fen İşleri Müdürlüğünün cevabı ile yetinilerek eksik

./..

2005/10986-2006/682

inceleme sonucunda davanın reddi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 1.2.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1827, Karar No: 2018/4089, Tarih: 20.06.2018

**16. Hukuk Dairesi         2017/1827 E.  ,  2018/4089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu 766 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak, 3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile eklenen Ek-4. madde kapsamında kullanım kadastrosu tutanağı veya güncelleme listesi düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili kurumlardan sorularak, kullanım kadastrosu yapılmış ise kadastro tutanağının, güncelleme listesi düzenlenmişse bu listeler ile güncelleme askı ilan tutanak örneklerinin, tesis kadastro tutanağının, tedavülleriyle birlikte tapu kaydının onaylı suretlerinin getirtilmesi,

2- Dava konusu 766 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine 23.03.2007 tarih, 980 yevmiye numarası ile “iş bu parselin tamamı 2/B içinde kalmaktadır.” şeklinde şerh konulduğu, daha sonra söz konusu şerhin 15.08.2013 tarih 16440 yevmiye numarası ile terkin edildiği anlaşılmakla, bu şerhin neye istinaden konulduğu ve terkin edildiği sorularak alınacak cevabi yazının dosyasına konulması,

3- Yine dava konusu taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine “2/B'ye göre orman sınırı dışına çıkarılmıştır.” şeklinde şerh konulduğu, daha sonra söz konusu şerhin 15.08.2013 tarih 16440 yevmiye numarası ile terkin edildiği anlaşılmakla, bu şerhin neye istinaden konulduğu ve terkin edildiği sorularak alınacak cevabi yazının dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9378, Karar No: 2015/21336, Tarih: 10.09.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/9378 E.  ,  2015/21336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/130994

MAHKEMESİ : Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/300 (E) ve 2013/364 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında teşdiden ceza tayin edildiğinin belirtilmesi, hapis cezası- nın alt sınırdan ayrılarak tayin edilmesi ile uygulama maddesinde adli para cezasının alt sınırının 1000 gün olmasına karşın, temel adli para cezasına esas birim günün alt sınırın altında belirlenmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonu- cunda oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 6 yıl 3 ay hapis ve 12.500,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 6 yıl 3 ay hapis ve 12.500,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 5. bölümünden "sanığın neticeten 6 yıl 3 ay hapis ve 12.500,00 TL adli para cezası ile

cezalandırılmasına” ibaresi çıkarılarak yerine "infazın 6 yıl 3 ay hapis ve 12.500,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 10.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13874, Karar No: 2018/2645, Tarih: 19.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13874 E.  ,  2018/2645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli ile kayıp kaçak bedeli üzerinden ... payı, enerji fonu bedeli ve belediye tüketim vergisi adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000 TL'nin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 26.10.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 110.715,88 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, toplam 110.031,96 TL'nin temerrüt tarihi olan dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm süresinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1)Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel

ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.