muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16905, Karar No: 2017/9374, Tarih: 26.12.2017

4-Sanık.. hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında;gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11200, Karar No: 2012/44119, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/11200 E.  ,  2012/44119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Malına Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, daha önce arkadaşları ile kavga etmesi sebebiyle okul müdürünün uyarmasına sinirlenerek anahtar dolabının ve okul kapısının camına tekme ve yumruk vurmak suretiyle kırdığı olayda kamu malına zarar verme suçunun oluştuğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 168.maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabileceği hallerde aynı içeriği kapsayan 5237 sayılı TCK'nın 50/1-b maddesinin uygulanamayacağı, dikkate alınarak sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının yaşı nedeniyle aynı maddenin diğer bentlerinde yazılı seçenek yaptırımlardan herhangi birisine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3209, Karar No: 2009/9449, Tarih: 12.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/3209 E.  ,  2009/9449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur, velayet, yoksulluk nafakası, vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. Davalı ... vekili Av. ...’in mazeret teli gönderdiği vekaletnamesinde tevkil yetkisinin bulunduğu görüldü. Mazereti kabul edilmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.05.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/17882, Karar No: 2014/2392, Tarih: 19.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/17882 E.  ,  2014/2392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar vermek suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II - Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve sanık ... hakkında geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Geceleyin yakınanın işyerine, sanık ... ile birlikte diğer sanık ...' ın el ve işbirliği ile hareket ederek girip hırsızlık yaptığı anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında, birden fazla kişi ile birlikte geceleyin iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 ve 119/1-c maddeleri uyarınca zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Ayrıca geceleyin iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçuyla ilgili olarak yapılan uygulamada sanık ...'un cezasında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi ile arttırma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin ...c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın ...maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “müdafi ücretinin sanıklardan alınmasına ilişkin” bölümün çıkartılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/347, Karar No: 2011/6724, Tarih: 03.11.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/347 E.  ,  2011/6724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 101 ada 18 parsel sayılı 7450.09 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kanunları uyarınca Hazine'ye kalan taşınmazlardan olduğunu öne sürerek dava açmış, yargılama sırasında davacı Hazine ile davalı ... tapu kayıtlarına da dayanmışlardır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 101 ada 18 parsel sayılı taşınmazın davacı Hazine'nin dayandığı Mart 1285 tarih 119 sayılı tapu kaydı kapsamında kalmadığı, davalı ...'nın tutunduğu Hazine'nin temliki ile oluşan 11.9.1978 tarih 1 sayılı tapu kaydının miktarı ile kapsamında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 03.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2395, Karar No: 2020/1092, Tarih: 01.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/2395 E.  ,  2020/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

1632 sayılı Askeri Ceza Kanununa muhalefet suçundan Kara Kuvvetleri Komutanlığı Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı Girne Askeri Mahkemesinin 11/01/2013 tarihli ve 2013/83 esas, 2013/1 sayılı kararı ile 5 ay hapis cezasına hükümlü ...'in, cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Silivri İnfaz Hakimliğinin 14/04/2014 tarihli ve 2014/2010 esas, 2014/1912 sayılı kararını müteakip, infazının iyi halli olarak geçirildiğinden bahisle, 03/05/2014 tarihinden geçerli olmak üzere koşullu salıverilmesine dair Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2014 tarihli ve 2014/327 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/9. maddesindeki “Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz.” ile aynı Kanun’un 105/A maddesinin 4.fıkrasındaki “Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlüler yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanamazlar.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, hükümlü hakkında adli para cezasından çevrilen hapis cezasının infazında şartla tahliye hükümleri uygulanmayacağı gibi denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz usulünden de yararlanamayacağı cihetle, hükümlünün 22/06/2014 tarihinde bihakkın tahliyeye hak kazanmasından önce 03/05/2014 tarihinde şartla tahliyesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/10/2018 gün ve 94660652-105-34-466-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle yapılan inceleme sonunda Dairemizin 10.12.2018 tarihli ve 2018/5115 esas, 2018/5262 karar sayılı ilamı ile kanun yararına bozma isteminin “hükümlü hakkında verilen adli para cezasından çevrilme hapis cezasının infazı sırasında koşullu salıverilme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ve bu nedenle kanun yararına bozma isteminin yerinde olduğu” gerekçesiyle kabulüne karar verildiği, Dairemizin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.05.2019 tarihli ve 2019/43863 sayılı yazı ile hükümlünün, suç tarihi dikkate alındığında adli para cezasından çevrilme hapis cezasının infazı sırasında koşullu salıverilmeden yararlanması gerektiği gerekçesiyle itiraz edildiği anlaşılmakla;

İtiraz gerekçesi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK’nin 308/3. maddesi uyarınca Dairemizin 10.12.2018 tarihli ve 2018/5115 esas, 2018/5262 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

TÜRK MİLLETİ ADINA

İtiraz gerekçesi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK’nin 308/3. maddesi uyarınca Dairemizin 10.12.2018 tarihli ve 2018/5115 esas, 2018/5262 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ...'in, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı Girne Askeri Mahkemesinin 11/01/2013 tarihli ve 2013/83 esas, 2013/1 sayılı kararı ile 22.07.2007- 03.08.2007 tarihleri arasında işlemiş olduğu izin tecavüzü suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 66/1-b, 73 ve TCK'nin 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nin 50/3, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca günlüğü 20.TL den 3000 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, verilen bu kararın temyiz edilmeksizin 22.03.2013 tarihinde kesinleştiği,

Hükümlünün kendisine yapılan tebligata rağmen yasal süresi içerisinde ödemediğinden Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı ilamat ve infaz bürosunca 16.01.2014 tarihinde 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. maddesi uyarınca 150 gün hapis cezasına çevrildiği,

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 29.01.2014 tarihli, 2013/7-20960 sayılı müddetnamede koşullu salıverilme tarihinin 03.05.2014, bihakkın tahliye tarihinin ise 22.06.2014 olarak gösterildiği,

Silivri İnfaz Hakimliğinin 14.04.2014 tarihli, 2014/2010 esas ve 2014/1912 karar sayılı kararıyla 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A ve geçici 4. maddesi uyarınca koşullu salıverilme tarihi olan 03.05.2014 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği,

Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2014 tarihli, ve 2014/327 değişik iş sayılı kararıyla 03.05.2014 tarihinden itibaren koşullu salıverilmesine karar verildiği, anlaşılmıştır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun;

Adli para cezalarının infazı ile ilgili 106. maddesinin 9. fıkrasına göre (Değişik: 26/2/2008-5739/5 md.) adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır.

Bu düzenlemeye göre adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapis cezasına çevrilmesi durumunda koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, hapis cezasına çevrilen adli para cezasının doğrudan verilen adli para cezası ya da hapis cezasından çevrilen adli para cezası olması arasında herhangi bir fark bulunmadığı anlaşılmakta ise de;

Bu düzenlemeye göre adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapis cezasına çevrilmesi durumunda koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, hapis cezasına çevrilen adli para cezasının doğrudan verilen adli para cezası ya da hapis cezasından çevrilen adli para cezası olması arasında herhangi bir fark bulunmadığı anlaşılmakta ise de;

26.02.2008 tarihli ve 5739 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki maddedeki düzenleme “Türk Ceza Kanununun 50. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi saklı kalmak üzere, adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanamaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır.” şeklinde olup, bu düzenlemeye göre 01.06.2005 ile maddededki değişikliğin yürürlüğe girdiği 01.03.2008 tarihleri arasında işlenen suçlar bakımından TCK’nin 50. maddesi uyarınca hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde tekrar hapis cezasına çevrilmesi durumunda koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmasının mümkün olduğu, ancak doğrudan verilen hapis cezalarının ödenmemesi nedeniyle hapse çevrilmesi durumunda ise koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Somut olayda hükümlünün 01.03.2008 tarihinden önce işlemiş olduğu suç nedeniyle verilen hapis cezasından çevrilme adli para cezasını usulüne uygun tebligata rağmen ödememesi nedeniyle adli para cezasının hapis cezasına çevrilerek infaz edilmesi durumu sözkonusu olduğundan, suç tarihinde yürürlükte olan ve yukarıda açıklanan düzenleme esas alınarak infaza konu adli para cezasından çevrilme hapis cezası için koşullu salıverilme hükümlerinden yararlandırılmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, hükümlünün koşullu salıverilmeden yararlanamayacağına ilişkin kanun yararına bozma isteminin yerinde olmadığı ve bu yöne ilişen kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazı ile ilgili 105/A maddesine göre;

(4) (Değişik: 18/6/2014-6545/80 md.) Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlüler yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanamazlar.

28/06/2014 tarih ve 29044 S.R.G. de yayımlanan 18/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun 80. maddesi ile değiştirilen dördüncü fıkra metni:

(4) Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlülerin yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanmalarında, hak ederek tahliye tarihi esas alınır.

(4) (Değişik: 18/6/2014-6545/80 md.) Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlüler yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanamazlar.

28/06/2014 tarih ve 29044 S.R.G. de yayımlanan 18/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun 80. maddesi ile değiştirilen dördüncü fıkra metni:

(4) Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlülerin yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanmalarında, hak ederek tahliye tarihi esas alınır.

5275 sayılı Kanunun 105/A maddesinin 4. fıkrasında 18.06.2014 tarihli, 6545 sayılı Kanunun 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki düzenleme dikkate alındığında Silivri İnfaz Hakimliğinin 14.04.2014 tarihli, 2014/2010 esas ve 2014/1912 karar sayılı kararıyla hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, bu yönü ile kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen gerekçenin karar tarihi itibariyle geçerli ve yerinde olmadığı ancak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması sırasında karar tarihinde yürürlükte bulunan düzenleme gereğince hak ederek tahliye tarihinin esas alınması gerektiği gözetilmeksizin uygulama yeri olmadığı halde koşullu salıverilme tarihinin esas alınmasının yerinde olmadığı anlaşılmakta ise de bu yöne ilişkin yapılmış kanun yararına bozma istemi bulunmadığından bu nedenle kararın bozulması yönünde karar verilmemiş, tespit yapılmakla yetinilmiştir.

Sonuç ve karar;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görülmediğinden Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2014 tarihli ve 2014/327 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan kanun yararına bozma isteminin 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9462, Karar No: 2023/9849, Tarih: 17.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/9462 E.  ,  2023/9849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/1404 E., 2020/1280 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Akhisar 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2015/362 E., 2018/71 K.

Taraflar arasında iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya dairemize gönderilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların murisi ...'nun eşi, küçük ... ile küçük ... babası ...'nun 29.10.2014 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda ağır yaralandığını, akabinde kaldırıldığı hastanede vefat ettiğini, davacıların murisi Halil'in iş kazası sonucu ölümü ile geride bıraktığı eşi ve çocuklarının hem maddi hem de manevi olarak çöküntüye uğradıklarını belirterek davalının iş güvenliği konusunda gerekli özen ve ihtimamı göstermemesi sonucunda iş kazası neticesinde vefat eden ...'nun davacı eşi ... için 10.000,00-TL maddi, 60.000,00-TL manevi, küçük ... için 10.000,00-TL maddi ve 40.000,00-TL manevi, küçük ... için 10.000,00-TL maddi ve 40.000,00-TL manevi olmak üzere toplamda 170.000,00-TL tazminatın kaza tarihi olan 29.10.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş yargılamanın devamında maddi tazminat istemlerini sigortalının eşi ... için 158.544,44 TL'ye, kızı ... için 11.417,58 TL'ye ve kızı ... için 21.881,45 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP