muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/32779, Karar No: 2019/7766, Tarih: 18.04.2019

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlardan daha değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca emsal taşınmazların dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde değer biçilmesi doğru olmadığı gibi; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu Saraycık mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan 8500 metre uzaklıkta bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı ... vd. vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.037,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 18/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1755, Karar No: 2019/5564, Tarih: 13.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/1755 E.  ,  2019/5564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin 17.02.2003-17.01.2012 tarihleri arasında davalı ... Hastanesinde çalıştığını, en son almış olduğu ücretin 2.700 TL net olduğunu, müvekkilinin “Radyoloji Teknikeri" olduğunu, Vehbi Koç Vakfı hastane hizmetlerini daha sonra kurduğu Amerikan Hastanesi Sağlık Hizmetleri Ve Ticaret A.Ş. üzerinden yürütmeye devam ettiğini, davalı işyerinin sorumluluktan kurtulmak için müvekkilini MR kadrosunda gösterdiğini fakat gerçekte MR Tomografi ve diğer Röntgen cihaz çekimlerinin aynı alanda olması sebebiyle müvekkilinin yüksek dozda Radyasyona maruz kaldığım, müvekkilinin mevzuat hükümleri ve Yargıtay kararlarında belirtilen süre olan haftada 27.5 saat çalışması gerekirken müvekkilinin haftada 48 saat çalıştırıldığım ve yine yasal hükümler ve Yargıtay kararlarına bakıldığında müvekkilinin yapmış olduğu iş nedeniyle daimi olarak günde 5 saatten fazla çalışamayacağını, haftada 27.5 saat üzeri mesailerin fazla çalışma olarak hesaplanması gerektiğini, müvekkilinin yapmış olduğu fazla çalışmaların ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilini "ŞUA İZNİ" nin kullandırılmadığını Radyoloji Random ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Tüzüğünün 24. Maddesi gereğince müvekkilinin senede 4 hafta muntazaman devamlı bütün olarak tatil yapmasının mecburi olduğunu ve uygulanmadığını, kullandırılmayan ŞUA izninin ücretinin de ödenmediğini, müvekkili için kanunca zorunlu kılınan Fiili Hizmet Zammının da uygulanmadığını, davalı işverenlikçe, müvekkilinin sigorta bildiriminin 32A veya 32E kodunda bildirilmesi gerekirken İA kodunda yanlış olarak bildirimde bulunulduğunu, bu durumda %12.5 prim ödenmesi gerekirken %11 oranında prim ödendiğini, eksik kısmın en yüksek mevduat faiziyle ödenmesi gerektiğini iddia ederek; bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili,davacının müvekkil hastanede 17.02.2003-10.01.2012 tarihleri arasında MR teknikeri olarak değil MR teknisyeni olarak çalıştığını, (11/01/2012 tarihli hizmet belgesinde beyan etmiş olduğu görülmüştür) bu nedenle 3153 Sayılı Kanun kapsamında olmadığını, davacının 10.01.2012 tarihli dilekçesinde 17.02.2012 tarihinden itibaren MR teknisyeni olarak çalıştığım ve kıdem tazminatını alarak emekliliğe ayrılmak istediğini belirttiğini, bu taleple birlikte tüm yasal haklarının ödendiğini, davacının kullanmış olduğu cihazın İyonlaştırıcı etkisinin bulunmadığını, bu nedenle 3153 Sayılı Yasa hükümlerinin uygulanamayacağını, radyasyon konusunda Türkiye'de tek yetkili kurumun Türkiye atom Enerjisi Kurumu olduğunu ve bu kurumca MR teknisyenlerinin Radyasyon Görevlisi olarak kabul edilmediğini, davacının iddia ettiği gibi MR cihazı ve Tomografi ve diğer röntgen cihazlarının aynı odada bulunmasının mümkün olmadığını, dolayısıyla davacının çalıştığı dönemde hiçbir şekilde radyasyona maruz kalmadığını, davacının 3153 Sayılı yasada belirtilen çalıma saatlerinin kendisine uygulanmasını talep edemeyeceğini, dolayısıyla fazla çalışmasının olmadığını, ayrıca geriye dönük 5 yıl dışındaki işçilik alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının hiçbir alacağının olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde 17/02/2003-04/05/2012 tarihleri arasında çalıştığı, dozimetre taktığı, davacının radyasyona maruz kalarak çalışan ve ilgili mevzuata tabi olan işçi olduğu, özel sektör ve kamu ayrımı yapmaksızın davacı ... Meşe Üstoğlu'nun 17/02/2003 - 30/01/2010 tarihine kadar olan mesaileri haftalık 27,5 saat üzerinden, 30/01/2010 - 11/01/2012 tarihleri arasında mesailerinin haftalık 35 saat olduğu, ayrıca radyasyon ortamında çalıştığı her bir yıl için normal kanuni izinlerine ilaveten 1 ay daha radyasyon izni (şua) kullanması gerektiği ve davacının fazla çalışma yaptığı tüm dosya kapsamındaki tanık beyanlarıyla da sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında şua izni ve fazla mesai ücret alacağı nedeniyle uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında şua izni ve fazla mesai ücret alacağı nedeniyle uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı radyasyona tabi personel olduğu gerekçesiyle 3153 sayılı yasa kapsamında şua izni talebinde bulunmuş, davalı tarafından davacının şua izni kullanma hakkı bulunan personel olmadığı, bu nedenle talebinin reddi gerektiği savunulmuştur. Mahkemece davacının dozimetre takması ve radyasyona tabi personel olduğu gerekçesiyle şua izni talebinin kabulüne karar verilmiştir. Yargılama aşamasında davalı işyerinde keşif yapılmış, davacı keşif sırasında son 5 yıldır MR teknisyeni olarak sadece MR cihazı kullandığını beyan etmiştir. Dosya arasında bulunan Türkiye Atom Enerjisi Kurumu'nun 12/10/2005 tarihli yazısında "MR cihazları iyonlaştırıcı radyasyon üreten cihazlar değildir ve bu cihazları kullanan personel radyasyon görevlisi değildir" şeklinde görüş belirtilmiştir.

Ayrıca yine Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun 12/04/2011 tarihli ve 5010 sayılı Radyoloji Cihazları Lisansları konulu görüş yazısında da "Sağlık alanında kullanılan başlıca iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları radyolojide tek tüplü röntgen, mobil tektüplü röntgen, çift tüplü röntgen, c-kollu skopi, u-kollu skopi, o-kollu skopi,mamografi, anjiyografi, kemik yoğunluk ölçüm, bilgisayarlı tüm vücut tomografi,bilgisayarlı beyin tomografi, mikro tomografi, mikrofilm cihazları, panoramikcihazlar ile panoramik diş, periapikal diş, periapikal mobil diş, volümetrikdiş tomografi cihazları, radyoterapide teleterapi, lineer hızlandırıcı, brakiterapi, x ışını tedavi, cyberknife, gama knife, simulator, CT simulator, kan ışınlama cihazları ve (prostat, göz vb) tedavi uygulamalarının yapıldığı ameliyathanelerde kullanılan kapalı radyoaktif kaynaklar; nükleer tıpta PET, PET/CT, SPECT, SPECT/CTcihazları ile 1-131 tedavi odaları ve RIA laboratuvarlarında kullanılan radyoaktifkaynaklardır. Diğer taraftan MR cihazları iyonlaştırıcı radyasyon üreten cihazlar değildir ve bu cihazları kullanan personel radyasyon görevlisi değildir" denilerek, hangi cihazların radyasyon kaynağı sayıldığı tek tek sayma suretiyle belirtilmiş ve dosya arasında bulunan 2005 tarihli görüşünün halen devam ettiği anlaşılmıştır.

Esasen 05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Sağlık Hizmetlerinde İyonlaştırıcı Radyasyonla Çalışma Esasları Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesinde Radyasyon görevlisi; "Radyasyon kaynağı ile yürütülen faaliyetlerden dolayı görevi gereği, 24/03/2000 tarihli ve 23999 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinde toplum üyesi kişiler için belirtilen doz sınırlarının üzerinde radyasyona maruz kalma olasılığı olan kişi" olarak tarif edilmiştir.

Esasen 05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Sağlık Hizmetlerinde İyonlaştırıcı Radyasyonla Çalışma Esasları Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesinde Radyasyon görevlisi; "Radyasyon kaynağı ile yürütülen faaliyetlerden dolayı görevi gereği, 24/03/2000 tarihli ve 23999 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinde toplum üyesi kişiler için belirtilen doz sınırlarının üzerinde radyasyona maruz kalma olasılığı olan kişi" olarak tarif edilmiştir.

Keza Radyasyon Güvenliği Yönetmeliği'nin 2 nci maddesinde de radyasyon görevlisi "Sürekli olarak denetimli alanlarda veya radyasyon kaynaklarıyla çalışan kişi" olarak tarif edilmiş ve denetimli alanlarda veya radyasyon kaynaklarıyla geçici olarak veya ara sıra çalışan kişilerin radyasyon görevlisi sayılmayacakları açıkça belirtilmiştir.

Dosya arasında bulunan davacıya ait dozimetre sonuçlarına göre davacının ölçüm yapılan tüm dönemlerde radyasyona maruz kalmadığı, keşif sırasında beyan ettiği üzere de bu alanda tek yetkili kurum olan Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun radyasyon cihazı olarak kabul etmediği MR cihazı teknisyenliği yaptığı, davacının şua izni kullanma hakkı bulunmadığı anlaşılmakla şua izni talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş, mahkemece davacının fazla mesai ücreti davacının radyasyon görevlisi olduğu gerekçesiyle 3153 sayılı yasadaki düzenlemelere göre hesaplanan bilirkişi raporuna itibarla hüküm altına alınmıştır. Yukarıda açıklandığı üzere davacı radyasyon görevlisi olmayıp fazla mesai hesabının 3153 sayılı yasadaki düzenlemeler dikkate alınarak hesaplanması hatalıdır. Mahkemece yapılması gereken iş tanık beyanlarını değerlendirmek ve davacının haftalık yasal mesai süresinin 45 saat olduğu kabul edilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/03/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/298, Karar No: 2014/4276, Tarih: 03.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/298 E.  ,  2014/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 03.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/9819, Karar No: 2011/11123, Tarih: 20.09.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/9819 E.  ,  2011/11123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ile imzalanan Fuar Katılım Sözleşmesi’ne göre, davalının fuar katılım bedelini ödemediği için takibe giriştiklerini ileri sürerek takibe yapılan itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacının feragatı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince davalı lehine verilen vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Davacının feragatı nedeniyle red kararında, mahkeme davalı yararına 1.000.-TL.maktu vekalet ücretine hükmetmiştir. Karardan sonra 14.10.2010 havale tarihli dilekçesi ile davalı vekili mahkemeye hitaben; “... dava dosyasında davacı yan tarafından uzlaşma sebebiyle davadan feragat edildiğine ilişkin beyan sunulmuş olup, feragat sebebiyle davanın reddine karar verilmesi halinde vekalet ücreti talebimiz bulunmadığını saygıyla bildiririm” şeklinde yazı yazmıştır. Davacının temyizi de, davalı yararına verilen vekalet ücreti konusundadır.

Mahkemece yapılması gereken, hükümden sonra davalı vekilinin 14.10.2010 tarihinde mahkemeye verdiği dilekçesinin değerlendirilmesi ve uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi şeklindedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2715, Karar No: 2025/3079, Tarih: 20.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/2715 E.  ,  2025/3079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2446 E., 2022/3580 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz taleplerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk derece mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a bendi uyarınca beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın 2863 sayılı Kanun'un 70/1. madde 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2-4, 58 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz nedenleri; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın uyuşturucu tesiri altında vermiş olduğu ilk beyanının hükme esas alınamayacağına, sanığın ilk derece yargılamasında müdafii huzurunda alınan beyanına itibar edilmesi gerektiğine, sanığın izin gününde suça konu eşyaları müzeye teslim edeceğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, vekalet ücretine, tekerrür hükümlerinin şartlarının oluşmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık müdafinin temyiz nedenleri; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın uyuşturucu tesiri altında vermiş olduğu ilk beyanının hükme esas alınamayacağına, sanığın ilk derece yargılamasında müdafii huzurunda alınan beyanına itibar edilmesi gerektiğine, sanığın izin gününde suça konu eşyaları müzeye teslim edeceğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, vekalet ücretine, tekerrür hükümlerinin şartlarının oluşmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesince dosyada mevcut bilgi ve belgeler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, suç tarihinde sanığın da içinde bulunduğu aracın şüphe üzerine durdurulduğu, sanığın yanında bulunan kişinin rızasıyla uyuşturucu teslimi yaptığı, sanığın da suça konu tarihi eserleri polise teslim ettiği, eserlerin ticaret kastıyla bulundurulduğuna dair delil olmadığından sanığa atılı eylemin 2863 sayılı Kanun'un 67/1.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, aynı Yasanın 4.maddesi uyarınca 3 günlük bildirim süresinin bulunduğu, sanığın müdafii olmaksızın verdiği kolluk ifadesinde bilirkişi raporuna göre korunması gerekli taşınır kültür varlığı olan ve bu sebeple bildirim yükümlülüğüne tabi eserleri 4 ay önce bulduğunu beyan etmesine rağmen mahkeme ifadesinde 2 gün önce bulduğunu beyan ettiği, CMK 213. maddesi uyarınca müdafii olmaksızın alınan kolluk ifadesinin ikrara delil olmayacağı, sanığın söz konusu eserleri mahkeme savunmasında bildirdiği süreden daha önce bulduğuna dair başkaca delil olmadığı gibi bilirkişi raporunda tespit edilen eserler üzerindeki aşındırıcı işlemlerin sanık tarafından yapıldığına dair de delil olmadığı, bu haliyle 3 günlük bildirim süresinin dolmadığı kabul edilerek atılı suçun kanuni unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla atılı suçtan beraatine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından mahalli Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde dosyanın incelenmesinde; Tüm dosya kapsamının incelenmesine göre, olay tarihi olan 18.10.2020 tarihinde kolluğun rutin devriyesi sırasında durumundan şüphelenilerek yanında bulunan Hülya Temel isimli şahıs ile birlikte durdurulan sanık ...'nın herhangi bir arama işlemi yapılmadan kolluk tarafından suç unsuru bulunup bulunmadığına yönelik kendisine soru sorulması üzerine, bez ve poşetlere sarılı vaziyette 3 ayrı parça halinde kendisinde bulunan toplam 69 adet sikke ve objeyi teslim ettiği, söz konusu eşya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, 20.10.2020 tarihli müze müdürlüğüne sunulan rapor ve ilk derece yargılaması sırasında dosyaya sunulan 28.06.2021 tarihli uzman bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, söz konusu eserlerden Helenistik, Roma, Bizans ve Osmanlı dönemi gibi değişik zaman ve medeniyetlere ait olduğu tespit edilen 49 adet sikke ve objenin 2863 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında kaldığının, diğer 19 adet sikke ve objenin ise korozyon ve aşırı silinme nedeni ile niteliklerini yitirdiği için 2863 sayılı Yasa kapsamı dışında kaldığının belirtildiği, Sanık ...'nın kolluk savunmasında, söz konusu eşyayı 4 ay önce çöpte bulduğunu beyan etmesine rağmen, yargılama savunmasında beyanlarını değiştirerek kültür varlıklarını olaydan iki gün önce Didim'de liman yolunda çöp bidonlarının yanında bulduğunu ve müzeye teslim için ...'a geldiğini, önce Sultanhisar'da bulunan kayın validesini ziyarete gittiğini, oradan dönüşte ... Müzesine gelirken polislerin kendisini yakaladığını savunarak atılı suçu inkar etmiş ise de; bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere söz konusu eserlerin Helenistik, Roma, Bizans ve Osmanlı dönemi gibi farklı zaman ve medeniyetlere ait olması ve aynı anda bir yerde bulunmasının mümkün olmaması, sikke ve objelerin bir kısmının kimyasal maddelerle temizlenmeye çalışılmış olması, sanığın gerek ikamet ettiği ve çalıştığı Didim ilçesinde, gerek ise olay tarihinde yakalandığı ... şehir merkezinde söz konusu kültür varlıklarını teslim edebileceği birden fazla müze müdürlüklerinin bulunması, yakalanmanın yapıldığı olay tarihinin pazar günü olmasına rağmen ... Müze Müdürlüğü'nün pazar günleri de açık olması ve yakalama saati itibariyle de Müze Müdürlüğü'nün açık olduğu anlaşılması karşısında sanığın savunmalarının hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve suçtan kurtulmaya matuf olduğu değerlendirilmekle, sanığın müze müdürlüğüne teslim iradesinin bulunmadığı, sanığın eyleminin ticari kasıtla hareket ettiğine ilişkin delil de elde edilememiş olmakla 2863 sayılı Yasanın 70. maddesinde açıklanan izinsiz kültür varlığı bulundurmak suçunu oluşturduğu, bu şekilde sanığın 2863 SY'nın 24. maddesine aykırı olarak devlet elinde ve müzelerde bulundurulması ve korunup değerlendirilmesi gereken kültür varlıklarını elinde bulundurması nedeniyle aynı Yasanın 70

. maddesinde açıklanan izinsiz kültür varlığı bulundurmak suçunu oluşturduğu, bu şekilde sanığın 2863 SY'nın 24. maddesine aykırı olarak devlet elinde ve müzelerde bulundurulması ve korunup değerlendirilmesi gereken kültür varlıklarını elinde bulundurması nedeniyle aynı Yasanın 70. maddesine muhalefet ettiği anlaşılmakla sanığın cezalandırılmasına dair karar verilmiştir.