muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3408, Karar No: 2013/3102, Tarih: 10.04.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/3408 E.  ,  2013/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/108267

MAHKEMESİ : Ünye Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 20/10/2009, 2009/114 (E) ve 2009/187 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ayten'in mağdur Özgür'e karşı eyleminin sübutu kabul, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin TCK.nun 25, 27 ve 28. maddelerinin uygulanması gerektiğine, tahrik oranına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak; oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın gönül ilişkisi yaşadığı mağduru, aralarında çıkan tartışma sonucunda, bıçakla batın bölgesinden üç isabetle yaraladığı, mağdurun omentum kesisine neden olan yaralanması nedeniyle yaşamsal tehlike geçirdiği, diğer yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğu anlaşılmakla, taraflar arasında öldürmeyi gerektiren bir neden bulunmaması, engel olmadığı halde eylemin sürdürülmemesi hususları dikkate alındığında öldürme kastıyla hareket edildiğini gösterir, kesin ve yeterli her türlü kuşkudan uzak kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde, nitelikli kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 10/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12742, Karar No: 2012/44556, Tarih: 19.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/12742 E.  ,  2012/44556 K.**

**"İçtihat Metni"**

3. Ceza Dairesi

Kasten yaralama ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet etme suçlarından sanık ...'ın, 6136 sayılı Kanun'un 15/son, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 31/3, 62, 52/2. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezası ve 660,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2008 tarihli ve 2008/77-129 sayılı kararının infazı sırasında, 22/06/2011 tarihinden itibaren koşullu salıverilmesine, kötü alışkanlıklar edinebileceği çevrelerden uzak katması ve sorumluluk bilinci ile iyi bir hayat sürmesini temin hususunda öğütte bulunmak, yanında çalıştığı kişilerle görüşerek istişarelerde bulunup hükümlünün davranıştan, sosyal uyumu ve sorumluluk bilinci hakkında üçer aylık sürelerle rapor hazırlaması için rehberlik edecek bir uzman kişinin görevlendirilmesine ilişkin, Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 16/06/2011 tarihli ve 2011/457 değişik iş sayılı karanın müteakip, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümlünün adresine çıkarılan tebligata icabet etmediğinden bahisle dosyanın bila infaz iadesi üzerine, denetimli serbestlik tedbirinin yükümlülük olarak değerlendirilmesinin mümkün olamayacağından bahisle salıverilme kararının geri alınmasına yer olmadığına, infazın kaldığı yerden devamı için dosyanın Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Bürosuna gönderilmesine ilişkin, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/10/2011 tarihli ve 2011/873 değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.12.2012 tarih ve 2012/93655 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

5402 Sayılı Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Konuna Kurulları Kanunu'nun 5. maddesine 5560 Sayılı Kanun ile eklenen 2. fıkra uyarınca, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü tarafından yapılan çağrılara veya hazırlanan denetim planına, uyarıya rağmen uyulmamasının denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülük ihlâli sayılacağı, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun "koşullu salıverme" başlıklı 107. maddesinin 12. fıkrasına göre de, koşullu salıverilen hükümlünün denetim süresinde kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverme kararının geri alınacağı gözetilmeden, bu tedbirin uygulanmasına yönelik olarak Samsun Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü'nce yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde başvuruda bulunmayan hükümlünün uyarılması şeklinde karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İddianamede anlatılan olayın niteliğine, sevk maddelerine,kurulan hükme,talebin kapsamına ve Yargıtay Kanununun 4.maddesine göre, kanun yararına bozma talebini inceleme görevi Yargıtay 1.Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın Yargıtay 1.Ceza Dairesi Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9403, Karar No: 2016/14175, Tarih: 15.11.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/9403 E.  ,  2016/14175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ... sigortalılık başlangıç tarihinin 01.02.1995 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının vergi kaydı bulunan 01.02.1995 tarihi itibariyle 1479 sayılı kanun sigortalılığının tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile kararda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; 18.12.2000 kaşe tarihli bildirge ile 06.11.1995 tarihli vergi kaydına göre 04.10.2000 tarihinden itibaren 1479 sayılı kanun sigortalılığının başlatıldığı, 30.04.2001 tarihinden itibaren prim ödemeye başladığı, 06.11.1995- 31.08.2006 tarihleri arasında tuhafiyecilik mesleğinden vergi kaydı bulunduğu, 06.11.1995 tarihinde başlayıp 04.10.2000 tarihi dahil devam eden oda ve sicil kaydı bulunduğu anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen geçici 18. maddesinde “Bu Kanun'a göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanun'a göre zorunlu, sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kurum'a yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982 – 04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği ” bildirilmiştir. Aynı şekilde 08.05.2008 tarihli 5754 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5510 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesinde, “Bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğünün bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren başlayacağı; ancak, bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanun'un yürürlük tarihi ile 04.10.2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunmak ve kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği” bildirilmiştir.

Somut olayda; davacının 06.11.1995 tarinden önce vergi, oda ve sicil kaydı bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın, eksik araştırma ve inceleme ile 01.02.1995 tarihinin bağkur sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; davacının 06.11.1995 tarihi öncesine ilişkin vergi, oda ve sicil kaydının bulunmaması durumunda 1479 sayılı kanun sigortalılığının bu tarihten itibaren başlayacağının kabulüne karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29617, Karar No: 2016/8992, Tarih: 15.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/29617 E.  ,  2016/8992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

06/05/2010 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 18/05/2010 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 25/03/2013 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak 20/03/2014 tarihinde mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının 20/03/2014 tarihinde kesinleştiği; dava zamanaşımı süresinin 18/05/2010-25/03/2013 tarihleri arasında durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçu nedeniyle verilen hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ve temyiz dışı arkadaşının suçun işlendiği kamu kurumu niteliğindeki okula birlikte girip muşta ve bozuk para hırsızladıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından; aynı yasanın 142/1-a madde ve fıkrası yerine, 142/1-b madde ve fıkrasıyla uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu nedeniyle verilen hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde ise;

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği tüm fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, sadece hırsızlığa teşebbüs suçu yönünden düzenlenen rapor ile yetinilerek eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suçun birden fazla kişi tarafından birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c madde ve fıkrasının uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8695, Karar No: 2006/12238, Tarih: 25.09.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/8695 E.  ,  2006/12238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ... su bedelinin tahsili davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı adına 59.463.297.420 TL ... su bedeli tahakkuk ettirildiğini, ancak davalı tarafından borcun ödenmediğini ileri sürerek, anılan miktarın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davada idare mahkemesinin görevli olduğunu, ... su bedelini ödemekle yükümlü olmadıklarını savunarak, davanın usul ve esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 59.463,00 YTL’nin 18.10.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece davaya 3533 sayılı yasa gereği hakem sıfatı ile bakılmıştır. Kural olarak 3533 sayılı yasa hükümlerine göre verilen hakem kararları itirazı kabil olup, itiraz üzerine verilen kararlar da kesindir. Ancak hakemin yetki ve görevi dışında ... olduğu kararlar kamu düzenini ihlal edecek mahiyette ise bu hususlar temyiz edilebileceği gibi Yargıtay’ca da resen gözetilmelidir. Somut uyuşmazlıkta böyle bir yetki aşımı olup olmadığının irdelenmesi gerekir. 3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanununun 1. maddesi gereğince umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle, sermayesinin tamamı devlete veya belediyeye veya husus idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar 3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanununda yazılı tahkim usulüne göre halledilir. Bir uyuşmazlığa 3533 sayılı yasa hükümlerine göre bakılabilmesi için davanın her iki tarafının da yasanın birinci maddesinde sayılan kamu kurumundan olması gerekir. Taraflardan birisi yasada belirtilen kamu kuruluşu

değilse davaya mecburi hakem sıfatı ile bakılamaz. Davalı Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğünün 3533 sayılı yasada belirtilen kamu kurumu olduğu konusunda duraksama yoktur. Davacı Diski Genel Müdürlüğü ise 2560 sayılı yasa kapsamında kurulan, müstakil bütçeli ve ... hukuk hükümlerine tabi bir idare olup, 3533 sayılı yasa kapsamında değildir. O halde davacı Diski Genel Müdürlüğü 3533 sayılı yasada gösterilen daire ve kuruluşlardan olmadığından uyuşmazlığın çözümünde de hakem sıfatı ile mahallin yüksek dereceli hukuk hakimi görevli değildir. Davaya bakmak genel mahkemelerin görevi içinde kalır. Mahkemece davaya mecburi hakem sıfatıyla yetki aşımı yapılarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup öncelikle bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre bu aşamada davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre bu aşamada davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentde gösterilen nedenle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte gösterilen nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına29.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13997, Karar No: 2017/11503, Tarih: 06.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/13997 E.  ,  2017/11503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketler tarafından faturalarda haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, PSH, iletim, okuma ve dağıtım bedeli tahakkuk ettirildiğini iddia ederek, Kayıp kaçak bedeli, dağıtım bedeli, iletişim bedeli, sayaç okuma bedeli ve perakende satış hizmet bedeli adı altında tahsil edilen toplam 1.503,47 TL'nin 26/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı özetle; davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 1.503,47 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, PSH, iletim, okuma ve dağıtım gibi bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, PSH, iletim, okuma ve dağıtım bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.