muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16535, Karar No: 2018/5339, Tarih: 05.06.2018

d) Faturaları düzenleyen şirketlerin yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanık ...'in bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

e) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

ea) Faturayı düzenleyen şirketlere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

eb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirketler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

f) UYAP üzerinden yapılan araştırmada sanıklar hakkında benzer eylem nedeniyle İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinde 2010/581 Esas numaralı dava bulunduğunun tespit edilmesi nedeniyle, mümkünse mevcut dava ile birleştirilmesi, aksi halde dosya getirtilerek özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren onaylı örneklerinin intikal ettirilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının tartışılması, kesinleşmiş hükmün zincirleme suç kapsamında kaldığının anlaşılması halinde, tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre;

Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 05.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ... ve ... haklarında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanıklar ... ve ... haklarında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki Kaçakçılık suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. Yukarıda ayrıntılı açıkladığımız üzere 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman resmi kurumlardan alınmış 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nda sayılan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla suç gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. Yukarıda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın da taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, yukarıda ayrıntılı açıkladığımız birden çok usullerle içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir.213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması önemli değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden,ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 05.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2020/31025, Karar No: 2021/4901, Tarih: 09.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/31025 E.  ,  2021/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1, 119/1-c, 31/3, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 25/10/2018 tarihli ve 2018/220 esas, 2018/539 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/10/2020 gün ve 96-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/10/2020 gün ve 2020/91503 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Konut dokunulmazlığını ihlâl suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1, 119/1-c, 31/3, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 25/10/2018 tarihli ve 2018/220 Esas, 2018/539 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1- Suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan ve 25/10/2018 tarihli celse itibari ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesini talep eden suça sürüklenen çocuklar hakkında öncelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi gerektiği, aksi takdirde kayden 17/07/1999 doğumlu olan suça sürüklenen çocuk ... ve kayden 25/03/2000 doğumlu olan suça sürüklenen çocuk ...'in, suçun işlendiği 13/01/2015 tarihinde 18 yaşından küçük oldukları anlaşıldığından haklarında tayin olunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesinde yer alan, “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” şeklindeki hüküm gereğince, suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Nüfus kayıtlarına göre, suça sürüklenen çocuklardan ...’in 17/07/1999, diğer suça sürüklenen çocuk ...’in ise 25/03/2000 doğumlu olduğu ve böylece suça sürüklenen çocukların 18 yaşını tamamlamış oldukları gözetilmeden hükmün verildiği 25/10/2018 tarihli oturumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlal edilmesinde,

2-Nüfus kayıtlarına göre, suça sürüklenen çocuklardan ...’in 17/07/1999, diğer suça sürüklenen çocuk ...’in ise 25/03/2000 doğumlu olduğu ve böylece suça sürüklenen çocukların 18 yaşını tamamlamış oldukları gözetilmeden hükmün verildiği 25/10/2018 tarihli oturumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlal edilmesinde,

3- Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk ...’in işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

4- Suça sürüklenen çocuklar hakkında 3 ayrı müştekiye karşı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan üçer kez cezalandırılması istemiyle iddianame düzenlendiği halde, hangi müştekiye karşı olduğu belirtilmeden birer kez mahkumiyet hükümleri kurulmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Mahkemenin 25/10/2018 tarihli kararında, suça sürüklenen çocukların geçmiş sabıkalarının olması, aynı suçtan bir çok eylemlerinin olması, bu eylemlerini alışkanlık haline getirmiş olmaları nedeniyle ileride suç işlemeyeceklerine dair mahkememizce olumlu kanaat oluşmamasını gerekçe göstererek CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerini uygulamadığını belirtmesi nedeniyle, (KÜÇÜKÇEKMECE) 2. Çocuk Mahkemesinden verilip kesinleşen 25/10/2018 tarihli ve 2018/220 Esas – 2018/539 Karar sayılı karara yönelik suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının uygulanmasına dair kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2-Suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin olunan kısa süreli 6 ay 20 gün ve 5 ay hapis cezalarının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olması,

3-Nüfus kayıtlarına göre, suça sürüklenen çocuklardan ...’in 17/07/1999, diğer suça sürüklenen çocuk ...’in ise 25/03/2000 doğumlu olduğu ve böylece suça sürüklenen çocukların 18 yaşını tamamlamış oldukları gözetilmeden hükmün verildiği 25/10/2018 tarihli oturumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlal edilmesi,

4-Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk ...’in işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

5- Suça sürüklenen çocuklar hakkında 3 ayrı müştekiye karşı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan üçer kez cezalandırılması istemiyle iddianame düzenlendiği halde, hangi müştekiye karşı olduğu belirtilmeden birer kez mahkumiyet hükümleri kurulması nedenleriyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (KÜÇÜKÇEKMECE) 2. Çocuk Mahkemesinden verilip kesinleşen 25.10.2018 tarihli ve 2018/220 Esas ve 2018/539 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 09/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15917, Karar No: 2014/35598, Tarih: 11.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/15917 E.  ,  2014/35598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/224162

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2013

NUMARASI : 2013/7 (E) ve 2013/189 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğü'nün 30.05.2012 tarihli ekspertiz raporunda "müştekiye ait evdeki samsung ibareli turuncu kutu üzerinden elde edilen parmak izinin, otomatik parmak izi teşhis sistemi (AFİS) veri tabanında N.. K..'na ait sağ el orta parmak izi ile aynı olduğu'' yönündeki tespit esas alınmak suretiyle mahkemece sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmişse de; aynı ekspertiz raporunda 8 no.lu puma ibareli kutu üzerinden elde edilen 1 adet parmak izinin Afis veri tabanında yapılan sorgulamasında benzerine rastlanılamadığı ve sorgusunun devam ettiğinin yazılı olduğu, sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği, Kocaeli İline hiç gitmediği, müştekiye fotoğraf makinesi sattığını, temyiz dilekçesinde de parmak izinin aralarındaki ticari ilişki sebebiyle çıkmış olabileceğine ilişkin beyanları, müştekinin 01.02.2013 tarihli dilekçesinde şubat 2009 da İstanbul D...'taki Piksel Fotoğrafçılıktan Nikon P90 marka bir fotoğraf makinesi satın aldığı, sanığın bu makineyi aldığı firmanın sahibi olduğuna ilişkin beyanları karşısında; sanığın suç tarihinde kullandığı cep telefonu hatlarının tespit edilerek olay günü hangi baz istasyonlarından sinyal aldığı araştırılarak yine ekspertiz raporunu düzenleyen kurumdan herhangi bir obje üzerindeki parmak izinin ne kadar süre ile kalabileceği hususu ile sanık ve müştekiden satılan fotoğraf makinesinin sanığın parmak izinin çıktığı kutu içinde satılmış olup olmadığı sorularak sonuca göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule Göre de;

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverme tarihine kadar” diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” süreceğinin belirtilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması

3- 6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, sanığa yüklenen yargılama giderlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık N.. K.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/319, Karar No: 2013/20691, Tarih: 18.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/319 E.  ,  2013/20691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 51/1-3-6, 53/6. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekmekte olup; tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu katılanlar ..., .'nun basit tıbbi müdahele ile iyileşebilecek, şikayetçi ... ve katılan ...'nün vücutlarında kırık oluşacak, katılan ...'ın ise vücudunda % 40'lık kalıcı özür meydana gelip iş göremez hale gelecek şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında TCK 61/1. maddesi uyarınca temel cezanın asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2916, Karar No: 2015/6248, Tarih: 09.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2916 E.  ,  2015/6248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62, 50/4, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporuna, katılan vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK' nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12963, Karar No: 2022/4788, Tarih: 14.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2019/12963 E.  ,  2022/4788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Uşak ili, Merkez, Köme Mahallesi, 198 ada, 24 parselde kayıtlı, İzmir II nolu Kültür Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 17.10.2001 tarih ve 10172 sayılı kararı ile kentsel sit alanı içerisinde yer alan, aynı zamanda Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunun 20.06.1984 tarih 295 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli, İzmir II nolu Kültür Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 05.04.2007 tarih ve 2902 sayılı kararı ile koruma grubu II . Grup olarak belirlenen taşınmazı kurul onaylı projesine aykırı olarak izinsiz yıkılmasına sebebiyet verdiği iddiası ile açılan kamu davası ile ilgili olarak; suça konu taşınmazın tapuda sanık adına kayıtlı olup, Kütahya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 15.12.2012 tarih 822 sayılı kararı ile taşınmaza yönelik hazırlanan rölövenin uygun olduğuna, restitüsyon önerisinin tashih edildiği şekliyle uygun olduğuna karar verildiği, bu proje incelendiğinde yıkılarak yapma ya da rekonstrüksiyona ilişkin herhangi bir ibare yer almadığı, çatı ve diğer tüm mimari öğelerin onarımı kararı alındığı, buna rağmen 21.08.2014 tarihli tutanakta; binanın yıkılarak ahşap malzemelerin alındığı, geriye toprak ve kerpiç kırıklarının kaldığı, yıkılan binanın etrafı şerit çekilerek çalışmanın durdurulduğunun tespit edildiği, Uşak Belediyesi İmar ve Şehircilik Müdürlüğünün 21.08.2014 tarihli yazısında; taşınmazın yıkıldığı, ayrıca taşınmaza ait restorasyon inşaat ruhsatı alınmadığı, ruhsatsız işlem yapıldığının belirtildiği, kurul uzmaları tarafından yerinde yapılan incelemede onaylı restorasyon projesine aykırı uygulama yapıldığından tescilli taşınmazın yıkılmasına sebebiyet verildiği ve özgün mimari elemanlarından herhangi bir iz kalmadığının belirtildiği, sanığın aşamalardaki savunmasında kurul kararı ile projenin onaylandığını, Mesan isimli şirket ile evi kültür sanat evine dönüştürmek için anlaştığını, ancak ağustos ayında yağmurun çok yağması ve evin kerpiçten olması nedeniyle doğal nedenlerden dolayı şirket elemanları çalışırken evin yıkıldığını, daha sonra tekrar kurula başvurduğunu, kendisine tekrar izin verildiğini belirttiği, Kütahya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 23.10

.10.2014 tarih 2002 sayılı kararı ile sanık tarafından sunulan rekonstrüksiyon için izin isteminin uygun olduğuna, onaylı rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri doğrultusunda hazırlanacak rekonstrüksiyon projesinin değerlendirilmek üzere kurula iletilmesine karar verildiği, mahallinde inşaat mühendisi ve mimar bilirkişiler eşliğinde icre edilen keşif neticesinde düzenlenen rapor ve ek raporlarda; yağmurun restorasyon çalışmaları sırasında yapının yıkılmasına kısmen etki edebileceği ancak onaylanan restorasyon projelerinin olmasına rağmen işlem esnasında Uşak Belediyesinin denetimi sağlanmadan ve ruhsat alınmadan restorasyon uygulamasına başlandığı, taşınmaz üzerinde taşıyıcı sistem ile ilgili herhangi bir kalıntı ve görüntü olmaması nedeniyle yapı üzerinde işlem yapıldığı, kurulun rekonstrüksiyon için izin isteminin uygun olduğuna, onaylı rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri doğrultusunda hazırlanacak rekonstrüksiyon projesinin değerlendirilmek üzere kurula iletilmesine karar verilmesinden dolayı rekonstrüksiyon projesinin kurulca onaylanması durumuna göre karar verilmesi gerektiğinin belirtildiği anlaşılmakla;