muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16033, Karar No: 2017/3360, Tarih: 17.04.2017

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “... kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki ... yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet ... kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi ... hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20. maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı,talep konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise; mahkemece, ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2013/133 Esas, 2014/721 Karar sayılı dosyasında aynı kurum işleminin iptali için davacı tarafından dava açıldığı, yargılama sonunda davanın reddine karar verildiği ve bu kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 23.03.2015 tarih, 2015/1927 Esas, 2015/5341 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, kurum işleminin iptaline ilişkin kesinleşmiş bir karar olduğu ve bu yöndeki talebin kesin hüküm nedeniyle reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece kesin hüküm nedeniyle verilen ret kararının ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2013/133 Esas, 2014/721 Karar sayılı dosyasının dava açılma tarihi olan 25.02.2013 tarihine kadar olan dönem yönünden yerinde olduğu anlaşılmaktadır. Ancak, 25.02.2013 ile 19.08.2014 tarihleri arasındaki dönem yönünden davacı ile eski eşinin eylemli olarak birlikte yaşama olgusu yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yöntemince araştırılmalı, bu bağlamda tarafların nüfus kayıtlarında yer alan adres bilgileri, seçmen bilgi kayıtları, emniyet araştırması sonucu düzenlenen tutanak içerikleri, elektrik ve su abonelik kayıtlarındaki adres bilgileri, ... Kontrol Memurluğu’nca yapılan soruşturma sonucu düzenlenen rapor ile yargılama aşamasında dinlenilen tanık beyanlarının hep birlikte değerlendirilmesi neticesinde; davacı ile eski eşinin 25.02.2013 ile 19.08.2014 tarihleri arasında eylemli olarak birlikte yaşayıp yaşamadığının tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken tüm dönemleri kapsar şekilde yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13635, Karar No: 2024/1670, Tarih: 21.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13635 E.  ,  2024/1670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2971 E., 2023/3033 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/100 E., 2023/241 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin davalının işlettiği yapı kimyasalları işletmesinde satış pazarlama departmanında 01.09.2018-12.04.2019 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını ancak müvekkilin 01.09.2018-06.11.2018 tarihleri arasındaki çalışmasını SGK’ya bildirilmediğini, müvekkilinin davalı yanında 01.09.2018-06.11.2018 tarihleri arasında çalıştığının tespitine, SGK kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesine karar verilmesini" talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; "davacı taraf davalıya ait iş yerinde 01.09.2018-06.11.2018 tarihleri arası çalıştığını ve tespitini talep ettiğini ancak davacının 01.09.2018 tarihi itibariyle işe giriş bildirgesinin bulunmadığını, davacının hizmet döküm cetveli incelendiğinde görüleceği üzere davacının iş bu davanın açılmasında hukuki yararı bulunmadığını belirtmek suretiyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı taraf dava dilekçesinde belirttiği gibi davacı ile aralarından başka uyuşmazlıklar olduğunu davacı taraf bu husumete dayanarak iş bu davayı ikame ettiğini, davacının müvekkilce bildirimi yapılan tarihlerde çalıştığını, daha fazla çalışması bulunmadığını, bu nedenlerle haksız açılan davanın reddi ile yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı taraf dava dilekçesinde belirttiği gibi davacı ile aralarından başka uyuşmazlıklar olduğunu davacı taraf bu husumete dayanarak iş bu davayı ikame ettiğini, davacının müvekkilce bildirimi yapılan tarihlerde çalıştığını, daha fazla çalışması bulunmadığını, bu nedenlerle haksız açılan davanın reddi ile yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı iş yerinden 06.11.2018-12.04.2019 tarihleri arasında bildirimlerinin mevcut olduğu, 01.09.2018-06.11.2018 döneminin bildirilmediğinin iddia edildiği, davalı iş yerinin uyuşmazlık konusu dönemde faal ve yasa kapsamında olduğu, davacının uyuşmazlık konusu dönemde 18 yaşından büyük olduğu, tespite engel teşkil edecek başka sigortalılık bildiriminin bulunmadığı, davalı tarafından alacak davasındaki cevap dilekçesi ile davacının 01.09.2018 tarihinde çalışmaya başladığı hususunun kabul edildiği, dosyada mevcut konaklamaya ilişkin faturalara göre davacın gerek bildirim yapılan dönemde gerekse bildirim yapılmayan dönemde ilgili otelde konaklamış olduğu, faturaların ... adına düzenlendiği, davacının pazarlamacı olarak çalışması ve sabit iş yerinin bulunmaması nedeniyle tüm bordrolu çalışanlar ve komşu iş yeri tanıkları tarafından tanınmasının mümkün olmadığı, beyanları alınan davacı tanık beyanlarının davacının iddiasını desteklediği, faturaların ise güçlü delil niteliğinde olduğu göz önüne alınarak davanın kabulüne karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafından sunulan ve İlk Derece Mahkemesi tarafından karara gerekçe olarak gösterilen konaklama faturalarının sürekli çalışmaya delalet edecek yeterlikte olmadığını, dinlenen bordro tanıkları ile komşu işyeri tanıklarının davacının belirtilen dönemde çalıştığına yönelik herhangi bir beyanları olmadığını, Mahkeme tarafından hangi neden ve gerekçeyle tanık beyanlarının karara gerekçe teşkil etmediğinin açıklanmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i Müdahil Kurum vekili; fiili çalışma olgusunun hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde somut olarak tespit edilemediğini, bir kısım tanık beyanlarıyla yetinilerek eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Fer'i Müdahil Kurum vekili; fiili çalışma olgusunun hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde somut olarak tespit edilemediğini, bir kısım tanık beyanlarıyla yetinilerek eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında "Somut uyuşmazlıkta, davacının çalışması Kuruma kısmen bildirilmiş olduğundan, eksik bildirimlere yönelik olarak açılan davada hak düşürücü sürenin işlemeyeceği, bu yönden tespite engel bir durum bulunmadığı; SGK'nın cevabi yazısına göre, işyeri talep konusu dönemde 5510 sayılı Kanun kapsamında olup, bu yönden de tespite engel bir durum bulunmadığı; davacının talep konusu dönemde 18 yaşından büyük olduğu görülmekle, bu yönden de tespite engel bir durum olmadığı; davacının yaptığı iş, davacı tarafından sunulan davalı adına düzenlenmiş konaklama faturaları ve davalı tarafın davacının açtığı işçilik alacağına ilişkin davaya ilişkin cevabında davacının işe başlama tarihini talep gibi 01.09.2018 olarak bildirmiş olması birlikte değerlendirildiğinde, davacının 01.09.2018-06.11.2018 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde aralıksız olarak çalıştığı, bu çalışmasının gerçek ve fiili olduğu anlaşıldığından, kararda belirtilen süreler üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi isabetli bulunmuştur" gerekçesiyle feri müdahil ve davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum vekili, istinaf dilekçesinde öne sürdüğü gerekçelerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci; 5510 sayılı Kanun'un 86/9 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla fer'i müdahil Kurum vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25172, Karar No: 2022/682, Tarih: 04.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25172 E.  ,  2022/682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçu uzlaştırma kapsama alınmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak sair hususlar incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12484, Karar No: 2014/23270, Tarih: 19.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/12484 E.  ,  2014/23270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda tanıkların ne zaman gösterileceği belirtilmemiştir. Ön inceleme duruşmasında taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu belirlendikten sonra taraflara delillerini bildirmeleri için süre verilir. Davacı kadın dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış ve iki tanık ismi bildirmiştir. Ön inceleme duruşmasından önce de yasal süresi içinde sunduğu 14.05.2012 tarihli cevaba cevap dilekçesi ile de, diğer tanıkları ..., ....'ın isimlerini bildirdiğinden bu liste ikinci tanık listesi olarak kabul edilemez. Davacı kadın açıkça bu tanıklarının dinlenmesinden de vazgeçmemiştir. Mahkemece, davacının, cevaba cevap dilekçesinde bildirdiği bu dört tanığının da 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 243 ve devamı maddeleri gereğince usulen celp edilip dinlenmesi ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.11.2014(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/8680, Karar No: 2013/13016, Tarih: 16.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/8680 E.  ,  2013/13016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak ve düzenlemek

HÜKÜM : 2004 takvim yılına ait suçtan mahkumiyet, 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarına ait suçlardan beraat

“2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davası hakkında mahallinde bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür

1-)Katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşamayan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2-)Sanık müdafiinin “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 , 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-)Katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;