muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10764, Karar No: 2011/12105, Tarih: 01.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10764 E.  ,  2011/12105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/02/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı belediye, 7 parsel sayılı taşanmazın 442 sayılı Yasa hükümleri uyarınca Şekerpınar Köy Tüzel Kişiliğince 1999 yılında davalıya satıldığını, davalının hak sahibi olma koşullarını taşımadığını ve beş yıl içinde bina yapma şartını yerine getirmediğini ileri sürerek tapu iptal ve tescile kara verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine savunmuştur.

Mahkemece, 442 sayılı Yasa uyarınca hak sahibi olma koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, 442 sayılı Yasaya bazı düzenlemeler ilave eden 3367 sayılı Yasa ve buna ilişkin yönetmelik hükümleri uyarınca davalıya belirli koşullarla temlik edilen taşınmazın davalı tarafın yasanın öngördüğü koşulları gerçekleştirmemesi ve taşımaması sebebiyle davanın kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Oysa, 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Yasanın 187. maddesi ile 442 sayılı köy kanununa eklenen geçici madde “…31/12/2009 tarihinden önce belediye haline dönüşmek veya başka bir belediyenin sınırlarına dâhil olmak suretiyle tüzel kişiliğini kaybeden köylerde, kendilerine bu Kanunun ek 13 üncü maddesine göre taşınmaz satışı yapılan hak sahipleri hakkında satış bedelinin ödenmesi kaydıyla ek 13 üncü maddede öngörülen diğer şartlar uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla henüz kesinleşmemiş davalarda da bu madde hükümleri uygulanır…”hükmünü öngörmektedir. O halde anılan hüküm gözetilerek bir karar verilmek üzere kararın bozulması  gerekeceği açıktır.

Ancak, 5393 sayılı Yasanın 18. maddesi hükmü gereğince Belediye Meclisi tarafından alınan kararla davadan feragat öngörülmüş ve ibraz edilen 26.04.2011 havale tarihli dilekçe ile de feragat edilmiştir.

Bilindiği üzere, feragat kati hükmün hukuki neticelerini doğurur ve karar kesinleşinceye kadar davanın her aşamasında gözetilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, feragat nedeniyle bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır. Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   1.12.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8224, Karar No: 2016/816, Tarih: 21.01.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/8224 E.  ,  2016/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizinin mümkün olmadığı, ancak suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan adli para cezasının ise doğrudan değil TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince hapisten çevrilen adli para cezası olduğu ve bu nedenle kesin hüküm niteliğinde olmadığı anlaşıldığından, konut dokunulmazlığını bozma suçu açısından tebliğnamedeki temyiz isteğinin reddine dair düşünceye iştirak edilmemiş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5275 sayılı Yasanın 106/4. maddesi gereğince "çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez" hükmü gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,

2-Çocuk Koruma Kanununun 34/3. maddesi uyarınca sosyal çalışma görevlisi görevlendirmelerinde, incelemeyi yapanlara mahkeme veya çocuk hakimi tarafından bilirkişilik esasları çerçevesinde tayin edilecek ücretin Cumhuriyet Başsavcılığının suçüstü ödeneğinden ödenmesi gerekirken, yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına (ihtarat yapılamadı)" ve yargılama giderlerine ilişkin bölümden "30 TL bilirkişi ücreti" ibarelerinin çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19001, Karar No: 2014/12668, Tarih: 16.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19001 E.  ,  2014/12668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Torbalı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/76-2013/111

H.. D.. ile T.. D.. ve müşterekleri aralarındaki muhtesat aidiyetinin tespiti davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine dair Torbalı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.02.2013 gün ve 76/111 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde özetle; 5 ada parsel ve parsel sayılı taşınmazların muris N.. D..'dan intikal ettiğini, davalı kardeşleri ile taşınmazlarda birlikte malik olduklarını, davalıların Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007/664 Esasında kayıtlı ortaklığın giderilmesine ilişkin dava açtıklarını, taşınmazları mirasbırakanın kendisine teslim ettiğini, her iki taşınmaza öncelikle kendi masrafları ile zeytin ağaçları dikerek ağaçlandırdığını, depo, sera, kuyu yaptığını, davalıların hiçbir katkısı bulunmadığını açıklayarak, taşınmazlar üzerinde bulunan beton direk ve tel örgüler, sulama amaçlı sanayi elektriği elektrik direkleri ve tesisatı, 2 adet artezyen ve kuyu, sulama boruları ve motorları, sulama sistemi, 190 adet zeytin ağacı(parselde), 110 m2 alana sahip iki katlı ev, 16.000 m2 kapalı alanlı sera, 70 adet zeytin ağacı (parselde) ve ayrıca keşif ve bilirkişi incelemesi ile belirlenecek sair muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili vermiş olduğu dilekçe ve duruşma oturumlarındaki sözlü beyanlarıyla iş bu davayı kabul etmediklerini, mülkiyetin aidiyeti istenilen yerlerin tamamı vekil edenlerinin muris ve eşi tarafından masrafları karşılanarak yaptırıldığını, davacının belirtilen muhdesatların masrafını karşılayacak gelirinin bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Davalılar vekili vermiş olduğu dilekçe ve duruşma oturumlarındaki sözlü beyanlarıyla iş bu davayı kabul etmediklerini, mülkiyetin aidiyeti istenilen yerlerin tamamı vekil edenlerinin muris ve eşi tarafından masrafları karşılanarak yaptırıldığını, davacının belirtilen muhdesatların masrafını karşılayacak gelirinin bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; muhdesatların mülkiyetinin tespitine ilişkin talebin reddine, bir kısım muhdesatlar yönünden davanın kabulü ile, İzmir İli, Torbalı İlçesi, Karabulak Mevkii nolu parsel içerisinde bulunan ve ziraat Mühendisi bilirkişi S.. K..ile İnşaat Mühendisi M.Z.. K.. tarafından düzenlenen 17/10/2008 tarihli raporda Kırmızı boya ile gösterilen 1 numaralı yapının (sundurma), 2 numaralı yapının (depo), 3 numaralı yapının (sundurma), 4 numaralı yapının (sundurma), 5 numaralı yapının (bekçi lojmanı), 6 numaralı yapının (lojman ve idari bina), 7 numaralı yapının (havuz), 8 numaralı yapının (sundurma), numaralı yapının (sundurma), 10 numaralı yapının (kümes), 11 numaralı yapının (sundurma), 12 numaralı yapının (kümes), 13 numaralı yapının (tel çit) ve 14 numaralı yapının (sera) ile aynı yerde bulunan 2 adet artezyen kuyusunun, parsel nolu taşınmazdaki 70 adet 15-20 yaş aralığındaki zeytin ağaçları ile 30 adet 10-15 yaş aralığındaki zeytin ağaçlarının, parsel nolu taşınmazdaki 40 adet 5-10 yaş aralığındaki zeytin ağaçları, 150 adet 8-10 yaşları aralığında selvi ağacı, 25 adet 10-15 yaş aralığındaki asma, 5 adet 8-10 yaş aralığındaki nar ağaçlarının davacı H.. D.. tarafından meydana getirildiğinin tespitine, parsel nolu taşınmazda bulunan 146 adet 35-40 yaş aralığındaki zeytin ağaçları ile, 190 adet 30-40 yaş aralığındaki selvi ağaçları yönünden davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın, tüm muhdesatlar yönünden kabulüne dair önceki hüküm davalılar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 02.11.2010 tarih, 989 Esas, 7730 Karar sayılı ilamıyla özet olarak “ Bir kısım ağaçların yaşı dikkate alındığında kabulüne karar verilen ağaç niteliğindeki muhdesatların kadastro tespit gününden önce meydana getirilip getirilmediği araştırılmaksızın, dolayısıyla da kadastro tespitinin kesinleşmesi ile dava tarihi arasında az yukarıda açıklanan hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunun belirlenmesi halinde bazı istem kalemlerine yönelik davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verileceği düşünülmeksizin eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm verilmesi, kabulüne karar verilen bir kısım muhdesatların iyileştirme gideri ya da teferruat niteliğinde olup olmadığı belirlenmeksizin, tüm istem kalemleri yönünden davanın kabulüne karar verilmesi, kabulüne karar verilen “muhtelif” ağaç niteliğindeki muhdesatların, sayısı, cinsi ve yaşı gibi ayırıcı özelliklerine hüküm yerinde yer verilmeksizin bilirkişi raporuna atıfta bulunmakla yetinilmesi, isabetsiz olduğu gibi kabule göre de; muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyeti olamayacağı gözetildiğinde, davacı tarafın muhdesatların mülkiyetinin tespitine ilişkin isteminin reddine karar verilmesi" gereğine işaret edilmek suretiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak, yukarıda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; ortaklığın giderilmesine konu olan nolu parsel içerisinde bulunan ve ziraat Mühendisi bilirkişi S.. K.. ile İnşaat Mühendisi M.Z.. K.. tarafından düzenlenen 17/10/2008 tarihli raporda gösterilen 5 numaralı yapının (bekçi lojmanı), 6 numaralı yapının (lojman ve idari bina), 14 numaralı yapının (sera) ile aynı yerde bulunan 2 adet artezyen kuyusunun, parsel nolu taşınmazdaki 70 adet 15-20 yaş aralığındaki zeytin ağaçları ile 30 adet 10-15 yaş aralığındaki zeytin ağaçlarının, 33 parsel nolu taşınmazdaki 40 adet 5-10 yaş aralığındaki zeytin ağaçları, 150 adet 8-10 yaşları aralığında selvi ağacı, 25 adet 10-15 yaş aralığındaki asma, 5 adet 8-10 yaş aralığındaki nar ağaçlarının davacı H.. D.. tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin olan hükmün esasına ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan yerel mahkeme kararının bu kısma yönelik bölümünün ONANMASINA,

Ancak, parsel sayılı taşınmaz üzerinde aynı bilirkişi raporunda belirtilen yukarıda bahsedilen muhdesatlar dışında kalan 1 numaralı yapı (sundurma), 2 numaralı yapı (depo), 3 numaralı yapı (sundurma), 4 numaralı yapı (sundurma), 7 numaralı yapı (havuz), 8 numaralı yapı (sundurma), 9 numaralı yapı (sundurma), 10 numaralı yapı (kümes), 11 numaralı yapı (sundurma), 12 numaralı yapı (kümes), 13 numaralı yapı (tel çit) haklarında tespit kararı verilmesi doğru olmamıştır. Her ne kadar hükme esas alınan 17/10/2008 tarihli bilirkişi raporunda bu yapıların iyileştirme ya da teferruat niteliğinde olmadığı belirtilmiş ise de, dosya içerisinde mevcut fotoğraflar ile birlikte yapılan değerlendirmede taşınmazların sabit nitelikte olmadığı, sökülüp alınması mümkün olduğu anlaşıldığından, bu muhdesatlar yönünden de davanın reddedilmesi gereklidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle,parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 5, 6 ve 14 numaralı yapılar ve ağaçlar dışında kalan, 2. bentte sayılan yapılar yönünden davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin karar usul ve yasaya uygun olmadığı anlaşılmakla bu yöne ilişkin temyiz itirazları dikkate alınarak yerel mahkeme kararının bu bölümünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 4.750,35 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 14.251,02 TL'nin temyiz eden davalılardan alınmasına, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15789, Karar No: 2012/20860, Tarih: 04.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/15789 E.  ,  2012/20860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi

Hüküm : 500.000.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekili ile davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükmolunan tazminatın ve vekalet ücretinin belirlenmesinde, 5083 sayılı Kanun’un 2. maddesi gereğince 1000000 TL karşılığının 1 TL olarak değişim oranının dikkate alınmasında zorunluluk bulunması,

2-Vekille temsil edilen davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek dilekçe yazım ücreti tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu cihetin yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'un 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki manevi tazminat miktarının “500 TL” olarak belirlenmesi ve dilekçe yazım ücretine ilişkin bendin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “ 150 TL” vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4220, Karar No: 2018/11640, Tarih: 25.09.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/4220 E.  ,  2018/11640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre; “Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre; “Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Çevre Kanununa Göre Verilecek İdari Para Cezalarında İhlalin Tespiti Ve Ceza Verilmesi İle Tahsili Hakkında Yönetmeliğin 10.maddesinin 5.fıkrasında: “Çevre mevzuatı ihlalinin belirlenmesi için fotoğraf, kamera ve diğer teknik cihazlardan yararlanılması veya numune alınması işlemi; ilgililerin olay mahallinden ayrılması, olayın kendine özgü mahiyeti gibi fiili imkansızlıklar nedeniyle yapılamadığı durumlarda Çevre Denetim Tutanağının vey Tespit Tutanağının düzenlenmesi ihlalin tespiti için yeterlidir.” hükmüne yer verilmiştir.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.