muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/38647, Karar No: 2017/9978, Tarih: 02.10.2017

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III – Yargılamaya Konu Olay

Sahil Güvenlik helikopteri tarafından 27.03.2011 tarihinde saat 07:15 de yapılan görev esnasında, Aliağa Gemi Söküm bölgesinde bulunan “TİO” isimli geminin bulunduğu tesiste denize yağ ve yakıt kirliliği yayıldığı video görüntüleri ile tespit edildiği, “TIO” isimli geminin Ege Gemi Söküm San. Ve Tic. A.Ş.'ne ait olduğunun tespit edildiği, Ege Gemi Söküm firması yetkilisi sanık ...'nun alınan ifadesinde suçlamaların kabul edilmediği, Ege Gemi Söküm firması tarafından “TIO” isimli geminin denize yağ ve yakıt kirliliği yaydığından dolayı İzmir Valiliği İl Çevre Ve Orman Müdürlüğü'nün 03.08.2011 gün ve 006526 sayılı yazısıyla bildirilen 68.378,00 TL idari para cezasının iptali istemiyle İzmir Valiliği'ne karşı İzmir 2. İdare Mahkemesinin 2011/1831 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığı, davanın 15.05.2012 gün ve 2012/871 sayılı ret kararıyla sonuçlandığı, dosyada mevcut CD görüntüleri, Olay Yeri Tespit Tutanağı ve dosya içeriğindeki diğer belgelerle Ege Gemi Söküm firmasına ait gemi söküm tesislerinde “TIO” isimli geminin denize yağ ve yakıt akıntısı olduğu, sanığın bu suretle çevreyi kasten kirlettiği iddia edilmiştir.

Sanık savunmasında; “"Öncelikle üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. 26/03/2011 Cumartesi günü Aliağa ilçesinde büyük bir yağmur felaketi yaşandı. Ertesi gün sabah saat 05.03'de sahil güvenlik helikopletri gemi söküm tesisleri üzerinde video çekimi yapmış ve denizde görülen parlaklıkların gemide yağ akıtılması olarak değerlendirilmiş ve hakkımızda hem idari para cezası kesilmiş hem de bu suçlamada bulunulmuştur. Tarafımızdan idare mahkemesine kesilen idare para cezasına ilşikin dava açılmıştır. Gemi söküm tesislerinde cumartesi öğleden sonra ve pazar günü tam gün çalışma olmamaktadır. Saat 05:03 sıralarında yağ akıtılması mümkün değildir. Ayrıca böyle bir şey olması halinde idarenin parmak izi numunesini alması yani denizin temiz kısmından kirletildiği iddia edilen kısmından ve gemiden numuneler alıp deniz kirliliği tanımına uygun liste değerlerine göre laboratuvar incelemesi yaptırması gerekirdi. Sadece denizdeki parlaklıkla yetinilmiştir. Video görüntülerinde bu parlaklığın gemi olsun olmasın tüm sahil kesiminde yer yer oluştuğu görülmektedir. Bunun da sebebi yağan yağmur sebebiyle eğimli olan araziden toprağın denize akmasından oluştuğunu sanmaktayız. Benim bu konu ile ilgili söyleyeceklerim bundan ibarettir.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Çevre mühendisi tarafından dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde ibraz edilen 19/11/2013 tarihli bilirkişi raporunda; Dava konusu olay nedeni ile 2872 sayılı Çevre Kanunu'na ve yönetmeliklere aykırılık oluşturacak suç unsurlarınn oluştuğu, ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek şekide atık veya artıkları toprağa, suya veya havaya kasten veren kişi tanımının ortaya çıktığı kanaatine varıldığı bildirmiştir.

Dosya kapsamında, olay tarihinde yapılan tespitlere ilişkin fotoğraflar temin edilmiştir.

Dosyada bulunan bilirkişi raporundaki, bahse konu atığın, hiçbir mevzuatla ilişkilendirilmeden, nitelikleri ve kirletici özellikleri açıklanmadan, genel bir kabul ve gözlem dayanarak çevre kirliliği oluşturduğuna dair Yargıtay denetimine imkan tanımayan görüşler karar vermeye yeterli görülmemiştir.

Bu suretle, dosya, üniversitelerin gemi söküm alanında uzman gemi mühendisiliği, kimya mühendisliği ve çevre mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdi edilerek, dosyada temin edilen görüntü kayıtları da incelenmek suretiyle, yukarıda (II) nolu kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurularak Yargıtay denetimine imkân sağlayacak nitelikte mevzuat ve düzenleyici işlemlere dayanılarak oluşturulmuş rapor alınarak sonucuna göre, sanığın, yüklenen eylemden kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olduğu tartışılarak hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ve eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle katılan İzmir Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02.10.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/553, Karar No: 2013/751, Tarih: 22.05.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/6-553 E.  ,  2013/751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2012

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Trabzon Asliye 3. Hukuk Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 25.05.2010 gün ve 2009/360 E., 2010/156 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin 22.11.2011 gün ve 2011/7893/12918 sayılı ilamı ile;

(...Dava, kira alacağı ve tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından alacağın faiz başlangıç tarihine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerekçeye göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin 52.343 TL kira alacağının faiz başlangıç tarihine yönelik temyiz itirazına gelince;

Davacı vekili dava dilekçesinde davalının davacıya ait taşınmazda, 22.02.2006 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli sözleşme ile kiracı olduğunu, yıllık kira bedelinin 3'er aylık dönemler halinde dört eşit taksitte ödenmesi kararlaştırılmasına rağmen, davalının ödemediği 21.08.2008, 21.11.2008, 22.02.2009 ve 23.09.2009 kira bedeli taksitleri ile kira sözleşmesinin haklı nedenle feshi sebebiyle, sözleşmenin 11.maddesi gereğince bir yıllık kira bedeli karşılığı olan 54.330 TL olmak üzere toplam 106.973,73 TL'nin dönemsel olarak vade tarihleri itibariyle ayrı ayrı hesaplanacak olan 6183 Sayılı Kanun ile belirlenmiş gecikme zamlarıyla birlikte tahsilini istemiştir. Davalı vekili, kiralananın işletme ruhsatı bulunmadığından mühürlendiğini, faaliyetlerine devam edemediklerini, taksitler halinde ödeyeceklerini, sözleşmenin feshi nedeniyle talep edilen tazminatı kabul etmediklerini bildirmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 22.02.2006 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede yıllık kira bedellerinin üçer aylık dönemler halinde dört eşit taksitte ödeneceği kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup, tarafları bağlar.

Borçlar Kanunu'nun 101/2 maddesi hükmü gereği borcun ifa olunacağı gün sözleşme ile belli edilmiş ise ihtar şartı aranmadan bu günün bitmesi ile borçlu mütemerrit olur. Bu durumda mahkemece kira alacağına sözleşme ile kararlaştırılan ödeme tarihlerinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde fesih tarihinden itibaren hükmedilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kira sözleşmesine dayalı alacak ve tazminat istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kira sözleşmesine dayalı alacak ve tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davacı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; temerrüt tarihinin belirlenmesine ilişkin olup, taraflar arasında imzalan kira sözleşmesinde kira alacağının dönemsel olarak ödeme tarihlerinin belirlenip belirlenmediği, burada varılacak sonuca göre de, temerrüt tarihi olarak kabul edilmesi gereken tarihin, dönemsel kira ödeme tarihleri mi, yoksa kira akdinin ihtarnameyle fesih edildiği tarih mi olduğu noktasında toplanmaktadır

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle temerrüt faizi hakkında açıklama yapılmasında yarar bulunmaktadır.

Temerrüt (gecikme) faizi; borçlunun, para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine kanun gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı müddetince varlığını sürdüren, alacaklının zararın varlığını, miktarını ve borçlunun kusurunu ispat zorunda kalmaksızın borçlunun ödemesi gereken, miktarı yasalarla belirlenmiş asgari bir tazminat türü olarak tanımlanabilir (Nami Barlas, Para Borçlarının İfasında Borçlunun Temerrüdü ve Temerrüt Açısından Düzenlenen Genel Sonuçlar, İst.1992, s.127 vd.).

Borçlunun temerrüdünden söz edebilmek için, öncelikle borcun muaccel hale gelmiş olması gerekir. Muacceliyet; en yalın anlatımıyla, ödeme zamanının gelmiş olmasıdır. Borcun ifası için bir vade öngörülmüşse, kural olarak bu vadenin gelmesiyle muacceliyet oluşur.

Hemen belirtilmelidir ki, temerrüdün oluşması için borcun muaccel olması kural olarak tek başına  yeterli değildir. Alacaklı, muaccel borcun ifası konusunda borçluya bildirimde (ihtarda) da bulunmalıdır. Ancak, borçlunun temerrüdü için ihtar koşulu mutlak bir koşul olarak düzenlenmiş değildir.

İhtarın gerekli olmadığı hal, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 101. maddesinde; “Muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtariyle, mütemerrit olur.  Borcun ifa edileceği gün müttefikan tayin edilmiş veya muhafaza edilen bir hakka istinaden iki taraftan birisi bunu usulen bir ihbarda bulunmak suretiyle tesbit etmiş ise, mücerret bugünün hitamı ile borçlu mütemerrit olur” şeklinde düzenlenmiştir. Benzer bir hüküm de 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 117. maddesinde bulunmaktadır.

Temerrüt faizi, muhtemel zararların giderilmesi amacıyla doğrudan doğruya yasa koyucu tarafından öngörülmüş bir karşılık olup, talep edilebilmesi için gerçekten bir zarar görülmüş olması gerekli değildir. Bu konuda borçluya bir ispat hakkı da tanınmış olmadığı gibi, borçlunun temerrüde düşmekte kusurlu olması da şart değildir. Tanımlanan bu özellikleri ile öğretide de hâkim olan görüş, temerrüt faizinin, alacaklının aksi iddia olunmayan farazi zararının asgari oranda giderilmesine yönelik maktu ve götürü bir tazminat niteliği taşıdığı yönündedir (Nami Barlas, a.g.e. s.127 vd.).

Bu aşamada, dava konusu alacak; kira alacağından kaynaklandığı için, mülga 818 sayılı BK’nun 257. maddenin ikinci fıkrasındaki (6098 sayılı TBK m.314) düzenlemenin açıklanmasında yarar bulunmaktadır. Anılan yasa hükmünde, tarafların kira bedelini ödeme zamanını sözleşmede belirlememeleri halinde kiranın ödenmesi gereken zamana işaret edilmektedir. O halde, sözleşmede düzenleme var ise, kira bedelinin kararlaştırılan tarihte ödenmesinin gerektiği konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Somut olaydaki sözleşmede yer alan; “yıllık kira bedeli üçer aylık dönemler halinde, peşin olarak tahsil edilecektir” şeklindeki açık hüküm uyarınca, kira bedelinin ödenme zamanının sözleşmeyle belirlendiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu belirlemenin de, yukarıda açıklanan BK 101. maddesinde düzenleme uyarınca, ihtara gerek kalmaksızın temerrüdün oluşmasını sağlayan bir sözleşme hükmü olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, davalı tarafından ödenmeyen kira alacağına, sözleşme ile kararlaştırılan ödeme tarihlerinden itibaren dönemsel olarak faize hükmedilmesi gereklidir.

Hal böyle olunca, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun'un 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5374, Karar No: 2018/5029, Tarih: 07.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/5374 E.  ,  2018/5029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeni ile tazminat

Dava tarihi : 11/12/2012

Hüküm : Manevi tazminat talebinin reddi, maddi tazminat talebine ilişkin davanın kısmen kabulü ile 6.156,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında "koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" yerine "kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi" ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Hükmedilen tazminat miktarı için 09/07/2009 tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi yerine 11/07/2009 tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmedilen tazminat miktarı için 09/07/2009 tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi yerine 11/07/2009 tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5721 sayılı CMK'nın 141. maddesinin 1. fıkrasının ( j ) bendinde koşulları oluşmadığı halde malvarlığı değerlerine el konulan kimselerin tazminat isteyebilecekleri düzenlenmiş olup, davacı vekili bu kapsamda davacıya ait 1180 kutu ruj, 110 kutu fondöten ile 540 adet kot pantolona 09/07/2009 tarihinde el konulduğu gerekçesiyle 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur. İncelenen dosya kapsamına göre; Yüksekova Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2009/1117 hazırlık sayılı soruşturma dosyası kapsamında 09/07/2009 tarihinde hudut bölgesinde termal kamera ile bir gurup atlı ve yaya olarak yürüyen şahısların tespit edilmesi üzere yapılan operasyonda yakalanan şahısların yanında diğer el konulan eşyalarla birlikte 1180 kutu ruj, 110 kutu fondöten ile 540 adet kot pantolon bulunması ve yakalanan şüphelilerin birbirini doğrulayan ifadelerinde "kaçak eşyaları İran'dan Türkiye'ye getirdiklerini, karşılarına kim çıkarsa ona sattıklarını" beyan etmeleri üzere, eşyaların yakalanan şahısların rızası ile muhafaza altına alındığı, rıza ile eşyaların kolluk personeline teslim edilmesi, işlemi CMK’nın 127. ve devamı maddelerinde yer alan el koyma mahiyetinde olmaktan çıkartmayacağı, her ne kadar davacı tarafça, muhafaza altına alınan eşyaların kendisine ait olduğu iddia edilerek, fatura ve sevk irsaliyesi sunulmuş olunsa da el koymayı öngören 5271 sayılı CMK'nın 128/2-a/8 maddesi ile aynı maddenin 1/(a-b-c-d-e-f-g-h), son fıkrasında da; taşınmaz, hak, alacak ve diğer malvarlığı değerlerinin, şüpheli veya sanıktan başka bir kişinin zilyetliğinde bulunması halinde dahi, elkoyma işlemi yapılabileceğinin belirtildiği ve tazminat istemine konu edilen eşyaları yanında yakalatan yabancı uyruklu şüphelilerin üzerlerine atılı kaçakçılık suçundan yargılandıkları Yüksekova 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/2 esas, 2010/373 karar sayılı ceza dava dosyasından haklarında mahkumiyet hükmü verildiğinin anlaşılması karşısında, açılan tazminat davasının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141. maddesinde belirtilen tazminat isteme koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kabule göre;

Davacı tarafça 5.000,00 TL maddi tazminat talep edilmiş olması karşısında, HMK‘nın 26. maddesinde düzenlenen "taleple bağlılık" kuralı uyarınca talep edilen miktarı geçmeyecek şekilde maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, talepten fazla olarak 6.156,00 TL maddi tazminata hükmolunması,

Kabule göre;

Davacı tarafça 5.000,00 TL maddi tazminat talep edilmiş olması karşısında, HMK‘nın 26. maddesinde düzenlenen "taleple bağlılık" kuralı uyarınca talep edilen miktarı geçmeyecek şekilde maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, talepten fazla olarak 6.156,00 TL maddi tazminata hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak, BOZULMASINA, 07/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18530, Karar No: 2023/13554, Tarih: 19.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/18530 E.  ,  2023/13554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/870 E., 2023/1334 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağmaya teşebbüs, kasten basit yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 inci maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 inci maddesi gereği temyiz edenlerin hükükmedi temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1 inci maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1 inci maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 inci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından katılan ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/2 nci maddesi kapsamında nitelikli yaralanmasının mevcut olmadığı anlaşılmakla, sanığın katılan ...'i basit tıbbi müdahale ile giderilir nitelikte yaralaması eyleminin, sanığın her iki katılana karşı işlediği bir bütün halinde yağmaya teşebbüs suçu kapsamında değerlendirilerek kasten basit yaralama suçundan ayrıca hüküm kurulamayacağı dikkate alındığında, kasten basit yaralama suçundan kurulan hükmün de temyiz edilebilir olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.11.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında her bir katılana yönelik bir kez olmak üzere 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a, 35, 53/1, 54/1, 58, 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/13 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 149/1-a, 35/2, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay, kasten basit yaralama suçundan ise aynı Kanun'un 86/2, 86/3-a, e, 53 ve 58 inci maddeleri gereğince 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrir olduğuna ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 15.06.2023 tarihli ve 2023/870 Esas, 2023/1334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1- (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.09.2023 tarih ve 2023/95510 sayılı "Bozma" görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Mahkûmiyeti gerektirir delil bulunmadığına,

Suçun unsurlarının oluşmadığına,

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine,

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150/1 ve 30 uncu maddelerinin uygulanması gerektiğine,

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.09.2023 tarih ve 2023/95510 sayılı "Bozma" görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Mahkûmiyeti gerektirir delil bulunmadığına,

Suçun unsurlarının oluşmadığına,

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine,

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150/1 ve 30 uncu maddelerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü