muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11167, Karar No: 2023/14728, Tarih: 17.10.2023

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi kararında, dava şartı olan arabuluculuk gideri bakımından hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır. Somut uyuşmazlıkta, tarafların dava şartı olan arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda arabuluculuk ücretinin tamamının davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de ilâmın İlgili Hukuk kısmının (3) ve (4) numaralı paragrafında yer verilen Kanun hükümleri uyarınca Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama gideridir. 6100 sayılı Kanun’un "Yargılama giderlerinden sorumluluk" kenar başlıklı 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır. Yapılan açıklamalar doğrultusunda kısmen kabul kararı verilen eldeki davada, arabuluculuk giderinin tarafların haklılık durumuna göre paylaştırılması yerine tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının arabuluculuk ücretine ilişkin bendin hükümden tamamen çıkartılarak yerine; "Hazine tarafından karşılanan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davanın kabul ret oranına göre hesaplanan 612,00 TL'sinin davalıdan, bakiyesinin davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine," bendinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15314, Karar No: 2015/13175, Tarih: 24.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/15314 E.  ,  2015/13175 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Beyşehir Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/09/2015

NUMARASI : 2015/686-2015/748

VASİ ADAYI : M.. K..

HÜKÜMLÜ : Z.. Ş..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Akşehir Sulh Hukuk ve Beyşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "K.. Mah. Ç.. Sk. No:.. Hüyük/KONYA" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Beyşehir Sulh Hukuk Mahkemesince ise; Akşehir T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazısı ve vasi adayının beyanına göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "G.. Mah. S.. Sk. No:.. Akşehir" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Akşehir T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 27.08.2015 tarihli yazısı ve vasi adayının 29.09.2015 tarihli duruşmadaki beyanından hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "G.. Mah. S.. Sk. No:.. Akşehir" olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24853, Karar No: 2018/11255, Tarih: 17.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/24853 E.  ,  2018/11255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından velayet ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosya içerisine alınan sosyal inceleme raporunda, davacı kadın sigortalı olarak çalıştığını beyan etmiştir. Mahkemece kadının sürekli gelir getiren bir işte çalışıp çalışmadığı, gelir elde ediyorsa bu gelirin kendisini yoksulluktan kurtarıp kurtarmayacağı, işten ayrılmış ise hangi tarihte işten ayrıldığı ve kendi rızası ile işten ayrılıp ayrılmadığı araştırılıp gerçekleşecek sonucu uyarınca yoksulluk nafakası (TMK m. 175) hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

2-Mahkemece, müşterek çocukların velayetinin alınan sosyal inceleme raporu göz önünde bulundurularak davacı anneye bırakılmasına karar verilmiştir.

Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır. Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 3. ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.

Somut olayda, tüm dosya kapsamından, yargılama sırasında 2006 doğumlu Sultan ile 2008 doğumlu ...’ in ... 'de babalarının yanına okula ve yaz tatillerinde ise ...’a annelerinin yanına gittikleri anlaşılmaktadır. Nitekim hazırlanan sosyal inceleme raporuna göre; ortak çocukların tercihinin baba yanında kalmak doğrultusunda olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, çocukların üstün yararları gözetildiğinde velayetin, davalı babaya bırakılması gerekirken, davacı kadına bırakılması doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.10.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/9883, Karar No: 2015/5834, Tarih: 06.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9883 E.  ,  2015/5834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tam kusurla bir kişinin ölümüne, bir kişinin kemik kırığı olacak şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, temel cezanın asgari hadden daha fazla uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ceza miktarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sırasında para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmeden doğrudan para cezası tayin edilerek CMK'nın 232/6. ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

2-Sanığın gözaltında geçirdiği süre ile tutuklu kaldığı sürenin TCK'nın 63. maddesi gereğince cezasından mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin 3. maddenin hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu ile suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” bendi yazılması; sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin 6.maddeden sonra gelmek üzere “TCK'nın 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin cezasından mahsup edilmesine ” şeklindeki bendin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3106, Karar No: 2023/1386, Tarih: 20.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/3106 E.  ,  2023/1386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/381 E., 2021/522 K.

KATILANLAR : ..., ..., ...

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit

edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) 2. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli ve 2015/871 Esas, 2015/886 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste hakaret suçundan 1632 sayılı Askerî Ceza

Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca bir ay yedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, üstü tehdit suçundan 1632 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca iki ay on beş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, mukavemet suçundan 1632 sayılı Kanun'un 90 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, zincirleme hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü, 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 62 nci maddesi uyarınca üç ay on dokuz gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, zincirleme silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 62 nci maddesi uyarınca iki yıl bir ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın 18.06.2015-14.08.2015 tarihleri arasında tutuklulukta kaldığı sürelerin mahkûmiyet müddetinden mahsubuna karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) 2. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli ve 2015/871 Esas, 2015/886 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11.03.2020 tarihli ve 2019/27486 Esas, 2020/2787 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mukavemet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulurken hem fail hem de fiil değerlendirilerek ağırlaştırıcı bir neden görülmediğinin belirtildiği dikkate alındığında; maddenin az vahim hâl fıkrasının uygulanmama gerekçesinin gösterilmemiş olması, ayrıca katılanlardan birinin başçavuş rütbesinde sanığın üstü, mağdurlardan birinin yüzbaşı rütbesinde, ikisinin onbaşı rütbesinde sanığın üstü, yine katılanlardan üçünün sanıkla aynı rütbede er konumunda olması ve de üstü tehdit ile üste hakaret suçunun 5237 sayılı Kanun'da düzenlenen tehdit ve hakaret suçuna göre daha nitelikli ve özel bir suç olması ve öncelikli olarak uygulanması gereği dikkate alınmak suretiyle, sanığın katılan/mağdurların kişilik özellikleri gözetilmeden ve aralarında hiçbir ayrım yapılmadan topluca hepsine yönelik tek bir fiille işlediği hakaret ve tehdit eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme üstü tehdit ve zincirleme üste hakaret suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, üste hakaret ve üstü tehdit suçlarından cezalandırılması gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek cezalandırılmasına karar verilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2021 tarihli ve 2020/381 Esas, 2021/522 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mukavemet suçundan 1632 sayılı Kanun'un 90 ıncı maddesinin birinci fıkrasının az vahim hâl cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca iki ay on beş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, zincirleme üstü tehdit suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bir yıl on beş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, üste hakaret suçundan 5327 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasına binaen 1632 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç ay üç gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; dosyada yer alan müştekilerin yargılama aşamasında şikayetlerinden vazgeçtiği dolayısıyla sanık hakkında zincirleme üste hakaret suçundan hüküm kurulmasının ve sanık

aleyhine verilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; dosyada yer alan müştekilerin yargılama aşamasında şikayetlerinden vazgeçtiği dolayısıyla sanık hakkında zincirleme üste hakaret suçundan hüküm kurulmasının ve sanık

aleyhine verilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ...'nin olay tarihinde, yanında bir grup asker ile taburun önüne geldiği ve çorabının içine gizlediği bıçağı çıkararak o Tarık'ı bana getirin, onun anasını sinkaf edeceğim, onu geberteceğim dediği, devamında tabura girmek istediği fakat taburun önünde bulunan katılan ...'in, sanığı engellediği, bunun üzerine sanığın elinde bıçak ile tabur içtima bölgesine doğru gittiği, olayı gören katılan ...'nin, nöbetçi heyetinde bulunan mağdur Nöb.Sb.P.Yzb.... ile mağdur Nöb.Ast. P.Asb.Bçvş. ...'a haber verdiği, bunun üzerine mağdurlar ... ile Bülent'in olay yerine geldiği ve defaten sanıktan bıçağı istemelerine rağmen sanığın elinde bulunan bıçağı vermediği, sonrasında sanığın elinde bulunan bıçağı havaya doğru kaldırarak olay yerinde bulunan mağdurlar ..., Bülent, Okan, Mehmet ve katılanlar Ali, Sinan ve Servet'e hitaben hepinizi kesip öldüreceğim, hepinizin anasını sinkaf edeceğim dediği, devamında yaşananların kameraya alındığını fark etmesi üzerine olay yerinden uzaklaşmaya başladığı, bir süre sonra sanığın tekrardan olay yerine geldiği, bu sefer mağdur ... ile katılan ...'ın, sanığın elinden bıçağı almaya çalıştıkları sanığın elinde bulunan bıçağı katılan ...'a doğru salladığı fakat kendini geriye doğru çeken katılan ...'a bıçak darbesinin gelmediği, devamında sanığın bir anlık boşluğundan yararlanan mağdur ... ile katılan ...'ın, sanığın elindeki bıçağı aldığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık ... bozma öncesi alınan ifadesinde özetle; tabur önüne gelmekteki tek amacının P.Onb.... ile kavga etmek olduğunu, çorabının içindeki bıçağı çıkararak “Tarık'ı bana getirin, onun anasını sinkaf edeceğim, onu geberteceğim” dediğini, tabura gitmek istediği sırada Servet'in önüne çıkarak kendisini engellediğini, buna rağmen elindeki bıçak ile tabur içtima bölgesine doğru gittiğini, bu sırada Gürsel Yüzbaşı ile Bülent Başçavuşun taburun önüne geldiklerini ve kendisinden defalarca elindeki bıçağı istediklerini, kendisine saldıracaklarını düşündüğü için bıçağı vermek istemediğini, bıçağı havaya kaldırarak ..., Ali, Okan, Mehmet, Sinan ve Servet'e hitaben “hepinizi kesip öldüreceğim, hepinizin anasını sinkaf edeceğim” yönündeki eylemlerinin vukuu bulmadığını, bu suçlamayı kabul etmediğini, sadece Tarık ile yaşamış olduğu hususların doğruluğunu kabul ettiğini, P.Er ...'nın elinde bir kamera ile yaşanan olayları kayda aldığını, kamera kaydı alındığını görünce kantin yönüne doğru gittiğini, tekrar olay yerine geldiğinde Sinan'ın yaklaşarak kendisine kafa attığını, elinde bıçak olduğunu ancak Sinan'a sallamadığını, tam olarak hatırlamadığı birinin bıçağı gelerek elinden aldığını, çabuk sinirlenme gibi bir rahatsızlığının olduğunu, 2 yıl uyuşturucu kullandığını, birliğinde psikiyatrik tedavi gördüğünü, pişman olduğunu, öncelikle beraatine karar verilmesini, mahkeme aksi kanaatte ise hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istediğini, mümkün olmadığı takdirde erteleme ve paraya çevirme seçenek yaptırımlarının uygulanmasına rızasının olduğunu, ancak kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirini kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Bozma kararı sonrası alınan sanık ifadesinde; üst devrelerin çamaşırlarını bile alt devrelere yıkattıklarını, benden yapmamı istedikleri şeyi yapmadığından onlara zorluk çıkarttığını, kendilerini tehdit etmediğini, hakaret etmediğini, aleyhe olan hususları kabul etmediğini beyan etmiştir.

4.Sanığın savunmaları, müştekiler ..., ..., mağdurlar ..., ..., ..., katılanlar ..., ..., ...'in usulüne uygun alınmış beyanlarının da

maddi vakıayı destekler mahiyette olduğu anlaşılmıştır.

5. Sanığa ait güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Savunmalarında iki yıl uyuşturucu kullandığı, psikiyatrik tedavi gördüğü, uyku ilacı ve sakinleştirici kullandığını beyan eden sanığın görülen lüzum üzerine psikiyatri uzmanı bilirkişiye muayene ettirilerek, sanığın müşahadesine gerek olmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarından yararlanamayacağı, suç tarihinde ve halen askerliğe elverişli olduğu yönünde görüş içeren rapor tanzim ettirilerek dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Savunmalarında iki yıl uyuşturucu kullandığı, psikiyatrik tedavi gördüğü, uyku ilacı ve sakinleştirici kullandığını beyan eden sanığın görülen lüzum üzerine psikiyatri uzmanı bilirkişiye muayene ettirilerek, sanığın müşahadesine gerek olmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarından yararlanamayacağı, suç tarihinde ve halen askerliğe elverişli olduğu yönünde görüş içeren rapor tanzim ettirilerek dosyasına eklenmiştir.

2.1632 sayılı Kanun'un 90 ıncı maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan mukavemet suçunun oluşması için, failin amir veya üstünün askeri hizmete ilişkin bir emri yerine getirmesine engel olmak kastıyla şiddet veya tehditle karşı koyması gerekmektedir. Burada önemli olan, şiddet veya tehdidin, askerî bir vazifenin yapılması veya hizmete ilişkin bir emrin yerine getirilmesi sırasında ve hizmet emrinin yerine getirilmesine veya vazifenin yapılmasına engel olmak maksadıyla yapılmasıdır. Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; olay günü sanığın elindeki bıçak ile tabur içtima alanına geldiği, bunun üzerine durumun mağdurlar nöbetçi amir P.Yzb.... ile nöbetçi astsubay P.Bçvş....’a haber verildiği, askerî disiplinin aşırı derecede ihlal edilmesi üzerine bozulan disiplini tesis etmek ve daha müessif olayları önlemekle görevli üst ve amirlerin, yani nöbetçi amir ile nöbetçi astsubayın sanığa, bıçağını vermesi yönündeki emirlerine rağmen sanığın bıçağını vermediği, küfür ve hakaretlerine devam ederek bıçağını havaya doğru savurduğu ve olaya müdahale edenleri öldürmekle tehdit ettiği, böylece sanığın disiplini tesis etmeye çalışan amirlerine zorla ve tehditle karşı koyarak, görevlerini yerine getirmelerine engel olduğu anlaşıldığından sanığın mukavemet suçunu işlediğinin kabulünde,

3.Mağdurlardan birinin yüzbaşı, birinin başçavuş, diğer ikisinin onbaşı rütbesinde sanığın üstü, yine katılanlardan üçünün sanıkla aynı rütbede er konumunda olması karşısında sanığın katılan/mağdurların kişilik özellikleri gözetilmeden ve aralarında hiçbir ayrım yapılmadan topluca hepsine yönelik tek bir fiille üstü konumunda bulunan mağdurlara ve diğer katılanlara hitaben “hepinizin anasını sinkaf edeceğim” demek suretiyle zincirleme üste hakaret ve elindeki bıçağı gösterip havaya kaldırarak “hepinizi kesip öldüreceğim” demek suretiyle zincirleme üstü silahla tehdit suçunu işlediği kabul edilerek ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesinde,