muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19031, Karar No: 2018/5958, Tarih: 28.05.2018

miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup,eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19095, Karar No: 2014/2616, Tarih: 14.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/19095 E.  ,  2014/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/56688

MAHKEMESİ : Giresun Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2009

NUMARASI : 2009/68 (E) ve 2009/155 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1- Sanığın düzenlediği suça konu yurtiçi geçici görev yolluğu bildirimi belgeleri ekinde ilgili kuruma ibraz edilen hasta sevk kağıtlarının aynı kurum kayıt çıkış tarihli ve numaralı olmalarına karşın tedavi tarihlerinin farklı olduğu ve Giresun İ.. M.. yetkilileri tarafından bu durumun farkedilerek evrakların işleme konulmadığının anlaşılması karşısında, belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin hakime ait olduğu ve geçici görev yolluğu bildirimi belgeleri ekindeki hasta sevk kağıtlarındaki anılan çelişki de gözetilerek, dosya arasında bulunan 26.11.2008 tarih ve 266 kayıt numaralı hasta sevk kağıtları incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılıp iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılıp karar yerinde tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- Suç tarihinde Eynesil Sağlık Ocağında çevre sağlığı teknisyeni olarak görevli olup aynı zamanda Eynesil Sağlık Grup Başkanlığı sekreterliği görevini de yürüten sanığın, fazladan geçici görev yolluğu almak amacı ile 26.11.2008 gün ve 266 kurum kayıt numaralı sevk kağıdı suretinde oynama yaparak 2 farklı yurtiçi geçici görev yolluğu bildirimi belgesi düzenleyip bu belgeleri birim yetkilisi yerine imzaladığının iddia ve kabul olunması karşısında; sahteliğe konu belgelerin sanığın görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi belgelerden olmadığı cihetle; eyleminin TCK.nun 204/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı maddenin 2. fıkrası uygulanarak fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28577, Karar No: 2013/19591, Tarih: 24.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28577 E.  ,  2013/19591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 24.09.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ...... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işyerinden haksız olarak çıkarıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, genel tatil, fazla mesai ve hafta tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili cevabında; davacının işe giriş tarihinin 07.05.2009 olduğu, davacının, davalı firmanın Mardin Çimentoya devredilmeden önceki şirket sahiplerinin kardeşi olduğunu, davalı şirkette devir öncesinde çalışmadığını, şirketin devredildiği tarihten sonra şirketi devralan yeni şirket sahipleri tarafından 07.05.2009 tarihinde işe alındığını ve 31.07.2009 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, kıdem tazminatını talep etme hakkı olmadığını, ihbar tazminatı ile yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının belirlenen bu süreler göz önünde alınarak hesaplanması gerektiğini, günlük sekiz saat çalışmasının olduğunu, fazla çalışma ücretinin belirlenen süreler içinde mevsim koşullarının dikkate alınarak hesaplanması gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu dikkate alınarak tüm alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında kararlaştırılan ücretin belirlenemediği durumlarda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılması gerekir. Somut olayda hazır beton işyerinde santral operatörü olan davacının ücretinin 2006 yılında bankaya verilmek üzere oluşturulan belgede 1.500,00 TL yazıldığı, bu tür bir belgenin ücreti belirlemede tek başına yeterli olmadığı ve bilirkişi tarafından 2009 yılı için soyut tanık beyanı dikkate alınarak son ücretin 2.500,00 TL olarak belirlenmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda davacının ifa ettiği işe, kıdem ve tecrübesine göre; ilgili sendika, işçi ve işveren meslek kuruluşlarından çalıştığı tarihteki emsal ücretinin belirlenerek işçilik alacaklarının yeniden hesaplanması gerekir.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye

bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

Somut olayda davacının çalışma saatleri, günleri ve genel tatillerdeki çalışmalar konusunda taraf tanıklarının beyanları arasında açık çelişki vardır. Davacının bir tanığı tüm hafta tatillerinde çalışma olduğunu, diğeri iki haftada bir gün olduğunu, davalı tanığı ise hafta tatil tatili kullandıklarım bildirdiği, benzer durumdaki çelişkili ifadenin resmi tatiller içinde ifade edildiği görülmektedir. Fazla mesai konusunda ise tüm tanıklara göre yaz aylarında yoğunlaşma olduğu ifade edildiğine göre fazla mesainin kış ayları içinde geçerli olup olmadığı konularında tanıkların beyanları arasındaki tüm bu çelişkiler giderildikten sonra fazla mesai genel tatil ve hafta tatil alacaklarının yeniden hesaplanması gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10787, Karar No: 2021/6921, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10787 E.  ,  2021/6921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Reyhanlı İlçesi, ... Köyü 53 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava tarihinin 23/07/2012 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 11/10/2017 olarak gösterilmesi,

2-Karar tarihinin 27/02/2019 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 23/07/2012 olarak gösterilmesi,

3-Tespit edilen ilk kamulaştırma bedelinden acele kamulaştırma dosyasındaki bedelin çıkarılmasıyla bulunan bedelin 41.020,96 TL olmasına rağmen 159.750,64 TL olarak gösterilmesi,

4-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak bozma sonrası artan fark bedele dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın karar başlığında dava tarihi olan (11/10/2017) tarihinin çıkartılmasına, yerine (23/07/2012) tarihinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın karar başlığında karar tarihi olan (23/07/2012) tarihinin çıkartılmasına, yerine (27/02/2019) tarihinin yazılmasına,

c)Gerekçeli kararının hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yer alan (159.750,64 TL) ibaresinin çıkartılarak yerine (41.020,96 TL) ibaresinin yazılmasına,

a)Gerekçeli kararın karar başlığında dava tarihi olan (11/10/2017) tarihinin çıkartılmasına, yerine (23/07/2012) tarihinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın karar başlığında karar tarihi olan (23/07/2012) tarihinin çıkartılmasına, yerine (27/02/2019) tarihinin yazılmasına,

c)Gerekçeli kararının hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yer alan (159.750,64 TL) ibaresinin çıkartılarak yerine (41.020,96 TL) ibaresinin yazılmasına,

d)3 numaralı bendinde yazılı (ilk karar tarihi olan 27.03.2013 tarihinden son karar tarihi olan 27.02.2019 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine ve bu hususta ilgili banka şubesine yazı yazılmasına,) cümlesinin hükümden çıkarılmasına, yerine ( dava tarihinden 4 ay sonrası olan 24/11/2012 tarihinden Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine ve hak sahiplerine derhal ödenmesi için bu hususta ilgili banka şubesine müzekkere yazılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4511, Karar No: 2017/9489, Tarih: 24.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2017/4511 E.  ,  2017/9489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilin maliki olduğu un fabrikasının davalı şirket nezdinde Yangın Sigortası Poliçesi ile sigortalı olduğunu, yağan yağmur nedeniyle oluşan taşkın neticesinde fabrika deposundaki buğdayların hasarlandığını, hasar miktarının 5.094.193,44 TL olduğunu belirterek 5.094.193,44 TL hasar bedelinin 23.01.2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili,sigortalanan işyerinde sel hadisesinin meydana gelmediğinin açık olduğunu, gerçekten bir zarar var ise de bunun emtianın nem oranının ve dolayısıyla kızışmanın artması ile gerçekleştiğini, Yangın Sigortası Genel Şartları’nın A.4.4. maddesi uyarınca bu şekilde meydana gelen hasarın teminat kapsamı dışında olduğunu, su basması olayının gerçekten yaşandığı kabul edilse dahi davacı ... ettirenin Yangın Sigortası Poliçe Genel Şartları’nın B.1/1.2 uyarınca gerekli kurtarma ve yardım önlemlerini almadığını ve bu yükümlülüklerini ihlal ettiğini, bunun yanı sıra Yangın Sigortası Poliçe Genel Şartları’nın B.1/1.7 maddesinde yer alan araştırma ve inceleme yapılmasına izin verme yükümlülüğünü ihlal ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 5.094.193,44 TL tazminatın 05.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, davacıya avans olarak ödenen 1.004.348,08 TL'nin infazda nazara alınarak toplam alacak miktarından mahsubuna, karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 260.988,27 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 24/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8501, Karar No: 2022/5479, Tarih: 08.09.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/8501 E.  ,  2022/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın davacı Hazine adına tescili istekli davanın yapılan yargılaması sonucunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, iş bu kadar davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla süresi içerisinde verildiği anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı Hazine vekili, tapuda Hazine adına kayıtlı olup, sağlıkevi yapılmak üzere Sağlık Bakanlığına tahsis edilmiş taşınmazın bir bölümünün 187 ada 7 parsel sayılı taşınmaz içerisinde tespit edildiği ve bir bölümünün de köy boşluğu olarak tespit dışı bırakıldığı iddiasıyla tapu kaydına dayanarak 187 ada 7 parsel yönünden tespitin iptali ve taşınmazın Hazine adına tescili ile köy boşluğu olarak bırakılan bölüm yönünden ise tescil istemiyle Kadastro Mahkemesine dava açmış, Mahkemece yapılan yargılama sonunda, kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaza ilişkin açılan davada görevsizlik kararı verilerek dava dosyası Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesine devredilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar, taşınmazın niteliği gereği tescile tabi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI

Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2014/12 Esas, 2015/296 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın halen köy boşluğu olduğu, çevresinde cami, okul, köy muhtarlığı ve köy yollarının bulunduğu anlaşılmakla Hazine adına tescil edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde, eksik inceleme ve tahkikat sonucunda karar verildiğini, iddianın konusu taşınmazın Hazine adına idari yoldan oluşan tapu kaydının kapsamında kaldığını belirterek, noksan araştırma sonucunda verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın davacı Hazine adına tescili isteğinden ibarettir.

Kadastro sırasında Akyazı ilçesi, Boztepe Mahallesi çalışma alanında bulunan 187 ada 7 parsel sayılı 677.15 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, köy konağı ve bahçesi niteliğinde 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16/A maddesi uyarınca davalı ... adına tespit edilmiştir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesi, " Yukarıdaki maddelerin hükümleri dışında kalan ve tescile tabi bulunan taşınmaz mallar ile tarım alanına dönüştürülmesi veya ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerler Hazine adına tespit olunur " hükmünü düzenlemiştir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesi, " Yukarıdaki maddelerin hükümleri dışında kalan ve tescile tabi bulunan taşınmaz mallar ile tarım alanına dönüştürülmesi veya ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerler Hazine adına tespit olunur " hükmünü düzenlemiştir.

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 33/3. maddesindeki yollama nedeniyle genel hüküm niteliğini alan ve genel hükümlere göre açılan davalarda da uygulanması gereken 20. maddesinde kayıt ve belgelerin kapsamının ne şekilde tayin edileceği düzenlemiştir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20/A maddesine göre tapu kayıtlarının kapsadığı yer tayin edilirken, tapu kayıtları ve belgeler, harita, plan ve krokiye dayanmakta ve bunların yerlerine uygulanması mümkün bulunmakta ise, harita, plan ve krokideki sınırlara itibar olunacağı, 20/B maddesinde ise; harita, plan ve krokiye dayanmayan kayıt ve belgelerde belirtilen sınırlar mahalline uygulanabiliyor ise bu sınırlar içinde kalan yer hak sahibi tarafından kullanılıyor ise sınır yerlerine itibar edilerek kapsamının belirleneceği hüküm altına alınmıştır.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Mahkemece dava konusu taşınmazın köy boşluğu olduğu, çevresinde cami, okul, köy muhtarlığı ve köy yollarının bulunduğu anlaşılmakla Hazine adına tescil edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; Mahkemece yapılan araştırma ve uygulama ile dosyaya sunulan uzman fen bilirkişi raporu karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı Hazinenin davasının dayanağını eski sicilden gelen tapu kaydı oluşturup, tapu kaydı mülkiyet belgesi niteliğinde olduğuna göre, kadastro öncesinde tesis edilip iddianın konusu taşınmaza aidiyeti belirlenen tapu kaydının malikinin taşınmaz üzerinde mülkiyetten kaynaklı hakkının temadisi için zilyetliği sürdürmesi zaruri olmadığı gibi, tapuda kayıtlı bir taşınmazda malikin el çekmesi terk iradesi olmadıkça mülkiyet hakkına halel getirmeyecektir.