muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17562, Karar No: 2014/20750, Tarih: 21.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/17562 E.  ,  2014/20750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2011/224-2013/289

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının davalı işyerinde 09.04.2003 – 01.03.2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; tüm bordro tanıklarının davacının çalışmalarının kesintili olduğunu beyan ettikleri ve davacının bir süre Kıbrıs'ta yaşadığının zabıta marifeti ile tespit edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına davalı işyerince düzenlenen 16.03.2005 ve 01.03.2007 tarihli işe giriş bildirgeleri bulunduğu, davacının 09.04.2003 – 05.01.2004, 16.03.2005 – 02.01.2006 ve 01.03.2007 – 23.03.2011 tarihleri arasında davalı Kurum'a bildirilen çalışmalarının bulunduğu, bu tarihler arasındaki çalışmaların aralıksız olduğu, bordro tanıklarından ikisinin davacının çalışmalarının kesintili olup olmadığını bilmediklerini, birinin ise davacının sürekli çalıştığını beyan ettikleri, yine davacı tanıklarının davacının çalışmalarının sürekli olduğunu beyan ettikleri, davalı işyerinde çalışmaları bulunan davalı tanıklarının benzer beyanlarda bulunarak; davacının 2004 ve 2006 yıllarında ara verdiğini, ilk ara verdiğinde Kıbrıs'a gittiğini, ikincisinde ise İstanbul'da hastanede yattığını beyan ettikleri, davacının 20.05.2006 – 11.07.2006 tarihleri arasında Kıbrıs'ta bulunduğu, davacı vekili tarafından davacının Kıbrıs'a yıllık izin için gittiğinin beyan edildiği, nüfus kayıtlarına göre davacının bekar olduğu ve anne-babasının vefat ettiği, tanık V.. I..'ın davacının işyerinde yatıp kalktığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527,30.6.1999 gün 1999/21-549-555,5.2.2003 gün 2003/21-35-64,15.10.2003 gün 2003/21-634-572,3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; her ne kadar mahkemece tanık beyanları esas alınarak davacının çalışmalarının kesintili olduğu kabul edilmiş ve davanın reddi cihetine gidilmişse de; iki bordro tanığı, davacının çalışmalarının kesintili olup olmadığını bilmediklerini, bir diğeri ise davacının çalışmasının sürekli olduğunu beyan etmişlerdir. Davacının çalışmalarının kesintili olduğunu beyan eden tanıklar ise halihazırda davalı işyerinde çalışmakta olan davalı tanıklarıdır. Bu durumda tanık beyanları arasında çelişki bulunmaktadır ve bu çelişki giderilmemiştir. Ayrıca davacının 20.05.2006 – 11.07.2006 tarihleri arasında Kıbrıs'ta bulunduğu süre yaklaşık iki ay olmasına rağmen, bu tarihlere denk gelen ve davacının bildirilen çalışmaları arasında kesinti bulunan 02.01.2006 – 01.03.2007 tarihleri arasında kalan dönem bir yıldan fazladır ve tanık V.. I.. davacının davalı işyerinde yatıp kalktığını beyan etmiştir. Bu durumda; davacının davalı işyerinde kalıp kalmadığı, işyerinde kalıyor ise davalı işyerinden bildirilen çalışmalarının kesintiye uğradığı dönemlerde ve Kıbrıs'tan döndükten sonra nerede kaldığı ve hayatını ne şekilde idame ettirdiği araştırılmamıştır. Yine, tanıklar davacının bir dönem hastanede kaldığını beyan etmişler ve mahkemece bu hususun da araştırılmaması isabetsiz olmuştur.

O halde mahkemece yapılacak iş; zabıta marifeti ile veya davalı Kurum'dan sorularak, davacının talep ettiği dönemde davalı işyerine komşu işyeri sahipleri ile bu işyerlerindeki çalışmaları kayıtlara geçmiş komşu işyeri tanıklarını tespit ederek dinlemek, davacının nerede yaşadığını, özellikle davalı işyerinden bildirilen hizmetlerinin kesintiye uğradığı tarihlerde geçimini ne şekilde sağladığını zabıta marifeti ile tespit ettirmek, davacının hastane kayıtlarını getirterek varsa hastanede yatmış olduğu süreyi belirlemek ve toplanan deliller ışığında varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17725, Karar No: 2016/3258, Tarih: 23.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/17725 E.  ,  2016/3258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İslahiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2015

NUMARASI : 2013/589-2015/235

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı A.. A.. vd. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 23/02/2016 günü temyiz eden davacı idare ve davalılardan A.. A.. vd. vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalı H.. Y.. vd. vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı idare ve davalılardanvekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Dava konusu taşınmaz 6070,73 m², somut emsal olarak alınan taşınmaz ise 423,56 m² olup aralarındaki büyüklük farkı dikkate alındığında değerlendirmede yanıltıcı sonuçlara ulaşılacağı gibi somut emsalin farklı bir mahallede bulunduğu da göz önünde bulundurulduğunda, rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir.

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Dava konusu taşınmaz 6070,73 m², somut emsal olarak alınan taşınmaz ise 423,56 m² olup aralarındaki büyüklük farkı dikkate alındığında değerlendirmede yanıltıcı sonuçlara ulaşılacağı gibi somut emsalin farklı bir mahallede bulunduğu da göz önünde bulundurulduğunda, rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzçölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ve dava konusu taşınmazın kadastro parseli olması durumunda dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde kesilecek düzenleme ortaklık payı oranı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davalılardan . ile tapu kayıt maliki Fatma Süngü arasında hukuki irtibatı sağlayacak şekilde, muris Fatma Süngü'ye ait veraset ilamı taraflardan temin edilip, adı geçen davalının taraf sıfatı ve hisse durumu da denetlenmek suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.350,00-TL vekalet ücreti verilmesine, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5436, Karar No: 2021/2931, Tarih: 10.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/5436 E.  ,  2021/2931 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 18/07/2014 tarihinde verilen dilekçeyle vasiyetnamenin iptali ile tenkis talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20/03/2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 10/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7723, Karar No: 2011/5753, Tarih: 20.04.2011

**6. Ceza Dairesi         2008/7723 E.  ,  2011/5753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mağdur ...'in kolluktaki anlatımında, sanığın eve beş yaşındaki küçük kardeşini kandırarak girdiği , annesini tanıdığını yardım için para almaya geldiğini belirttikten sonra düğmesi açılır bıçağı gösterip seslerini çıkarmamalarını ve telefonda açmamalarını söyleyip korkuttuğu , mutfaktan aldığı bıçakla yatak odasında bulunan kumbarayı açarak içindeki paralar ile komidin üzerinde bulunan yüzüğü alarak evden ayrıldığını, duruşmada ise sanığın mutfaktan aldığı bıçağı kendisine ve kardeşine yönlerdirdiğini söylemesi karşısında, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve değerlendirme yetkisinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı yerine yargılamaya devam olunarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına 20.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4471, Karar No: 2023/9501, Tarih: 31.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/4471 E.  ,  2023/9501 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/320 E., 2021/461 K.

MALEN SORUMLU : Yakup Sever

SUÇ : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, eşya ve nakil araçlarının müsaderesi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, sanık ..., katılan ... Piyasası Düzenleme Kurumu vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Zamanaşımı nedeniyle düşme

Yüksekova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2021 tarihli ve 2020/320 Esas, 2021/461 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii, sanık ..., şikâyetçi ... vekili tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Hükmü temyiz etmeyen sanık ...'a gıyabında verilen kararın, son bildirdiği adresten muhatabın taşındığı gerekçesi ile iade edildiği, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde yapılan sorguda MERNİS adresini sildiren sanığa 6099 sayılı Kanun ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35 inci maddesine göre tebligat yapılması gerektiği cihetle; gerekçeli kararın hükmü temyiz etmemiş bulunan sanığa tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle 31.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/622, Karar No: 2018/10092, Tarih: 10.05.2018

**1. Hukuk Dairesi         2017/622 E.  ,  2018/10092 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 2632 parsel sayılı taşınmazın malik hanesinde adının “... ....” olarak yanlış yazıldığını ileri sürerek nüfus kayıtlarına uygun şekilde “....” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı vekili aşamalardaki beyanında, iddianın kanıtlanması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, 24/02/2016 tarihli ek karar ile davalının temyizinin süresinde olmadığı gerekçesiyle temyiz isteğinin reddine karar verilmiştir.

Karar ve süresi içerisinde ek karar davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin nüfus kaydına uygun şekilde düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş; ancak, temyiz isteğinin süresinde olmadığı gerekçesiyle 24.02.2016 tarihli ek karar ile; "davalı idare vekilinin temyiz isteğinin reddine" karar verilmiş olup anılan ek karar da davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davalı ... Müdürlüğünün hazine vekili tarafından temsil edildiği halde mahkemece, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekille takip edilen işlerde tebligatın münhasıran vekile yapılacağı kuralı göz ardı edilerek, kararın davalı asile tebliğ edilip, temyiz edilmediği gerekçesiyle usulsüz şekilde kesinleştirildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, süresinde yapılmadığı gerekçesiyle davalının temyiz isteğinin reddine ilişkin ek kararın dayanağı olan gerekçeli karar tebliğinin Tebligat Kanunu 11. maddesine uygun şekilde davalı vekiline yapılmadığı, davalının temyiz itirazının süresinde olduğu anlaşıldığından 24.02.2016 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA.

İşin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/304, Karar No: 2024/1669, Tarih: 22.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/304 E.  ,  2024/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2559 E., 2023/2633 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Söke Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2023 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Söke 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 18.12.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf talebinin kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) ek 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası ve 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği;

Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinli sayılan hükümlüler hakkında uygulanan izinlerin 19 kez uzatılması nedeniyle teslim tarihinin artık belirsiz hale geldiği, bu nedenle teslim tarihine ilişkin ilk tebliğin de hükümsüz hale geldiği, sanığa hangi tarihten itibaren iki gün içerisinde infaz kurumuna teslim olması gerektiği konusunda açık ve net bir tebligatın kendisine yapılmadığı, dolayısıyla Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılıp mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, Söke Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın Covid-19 salgın hastalık izni bittiği halde kuruma dönmediği iddiasına ilişkindir.

2. Söke Açık Ceza İnfaz Kurumunca tanzim edilen 18.08.2023 tarihli tutanak ile sanığın Covid-19 salgın hastalık izninden 15.08.2023 tarihinde dönmesi gerekirken dönmediği, 48 saatlik yasal süre içerisinde de yine kuruma teslim olmadığı belirlenmiştir.

3. Sanığın Söke Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne yazdığı 28.07.2023 tarihli dilekçesinde, Covid-19 nedeniyle 31.07.2023 tarihine kadar verilen izin hakkını kullanmak istediğini belirttiği, kurum tarafından düzenlenen izin belgesinde sanığın izne ayrıldığı tarih ve saatin "28.07.2023 - 17:00", izinden döneceği tarih ve saatin "15.08.2023 - 17:00" olarak yazıldığı belirlenmiştir.

4. Sanığın savunmasında, izninin bittiğine ilişkin herhangi bir tebligat veya mesaj gelmediğini, firar etme kastının bulunmadığını, işyerinde çalışırken jandarmaların gelip kendisini aldığını ifade ettiği belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın belirlenen tarihte cezaevine teslim olması aksi halde firar suçundan suç duyurusunda bulunulacağına dair sanığa yapılmış herhangi bir tebliğ - ihtarat bulunmadığı, izin belgesinde izinden zamanında dönmeyen hükümlüler hakkında 5275 sayılı Kanun´un 97 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanacağının belirtildiği, söz konusu hükümde izin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılacağının düzenlendiği, bu itibarla sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığı belirtilerek beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlülerin izin süresinin bitimi ve dönüş tarihinin Kanunla düzenlenerek Resmi Gazetede yayımlandığı, yayım tarihinin tebliğ tarihi olduğu, somut olayda sanığın kuruma dönüş tarihinin 15.08.2023, suç tarihinin ise 18.08.2023 olduğu, ancak sanığın bu tarihe kadar kuruma dönmediği belirtilerek suçun yasal unsurlarının oluştuğundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Kanun Hükümleri

1. 5275 sayılı Kanun’un “İzinler” başlıklı 93 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrası;

“(1) Yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunanlar dışındaki hükümlülere mazeret izni, özel izin veya iş arama izni verilebilir. İzinde geçen süreler hükümlülükte geçmiş sayılır.”

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5275 sayılı Kanun'un "İzinden dönmeme, geç dönme" başlıklı 97 nci maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci ve ikinci fıkraları;

"(1) İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanununun 292 nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır. (Ek cümle:14/4/2020-7242/40 md.) Salgın hastalık, doğal afet, savaş veya seferberlik durumunda bu sebeplerden dolayı izinden dönemeyen veya geç dönen hükümlülere ceza verilmez.