muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10870, Karar No: 2013/17716, Tarih: 18.11.2013

Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır. Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa, basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.

Sanığın katılan ... Sigorta T.A.Ş.’ye bağlı olarak acentelik hizmeti yapan Ş ve A sigorta aracılık firmasının yetkilisi olduğu, sanığın yapılan acentelik sözleşmesi gereğince katılan şirkete teminat mektubu vermesi gerektiği, sanığın ... ... Şubesi'nden ve ... Kavaklıdere Şubesi'nden teminat mektupları aldığı, bu teminat mektuplarının sahte şekilde renkli fotokopisini firmaya verdiği, firmanın bu teminat mektuplarını bankadan kontrol ettiği ve bankadan teyit aldığı, sanığın bu kontrolden sonra ilgili teminat mektuplarını bankalara götürüp iade ettiği, daha sonrasında yine sahte olarak ...’ndan alınan teminat mektubuna yönelik sahte uzatma yazıları hazırlayarak ilgili şirkete verdiği ve böylece üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün

sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanığın 163.772 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, f- son maddesi gereğince haksız menfaatin iki katı olan 127.019 TL karşılığı 6350 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 43. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılarak 7937

gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den hesap edilerek sonuç olarak 158.740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17671, Karar No: 2012/2554, Tarih: 20.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/17671 E.  ,  2012/2554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların satış fiyatları dava tarihine endeksledikten sonra, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlardan 12 kat değersiz olduğu belirtildiği ve bu oran uygulandığında dava konusu taşınmazın metrekare bedeli 103,00-TL. bulunduğu halde, bu bedelin gerekçesi gösterilmeden Düzenleme Ortalık Payı kesintisi öncesi 75,00-TL. belirlendiği için bu rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde davalıya iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2294, Karar No: 2013/14425, Tarih: 27.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/2294 E.  ,  2013/14425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.10.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/1263, Karar No: 2014/7978, Tarih: 24.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1263 E.  ,  2014/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma, açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşabilmesi için;sanığın elinde borçlusunca bedelinin tamamı yada kısmen ödenmiş bir senet olmalı ve bunu kısmen veya tamamen ödenmemiş gibi tahsile sokması veya bir başkasına devretmesi gerekmektedir. Borcun bir bölümü ödenmiş ve geri kalan miktar için elinde tuttuğu senedi, tümü veya kalandan fazla miktarı için kullanan sanığın fiili de bedelsiz senedi kullanma suçunu oluşturacaktır.

Sanığın, 1997 yılında katılana ait aracın amcası olan ...'a 53.000,00 Alman Markı karşılığında satışı için aracı olduğu, otomobilin ruhsattaki malikinin üçüncü bir kişi olması nedeni ile devrinin zaman alabileceği gerekçesi ile katılandan imzalı boş bir senedi teminat olarak aldığı, aralarındaki anlaşma gereğince aracın devri esnasında senedi teslim etmeyip, yırttığını söylemesine rağmen söz konusu senedi düzenleme tarihini 15.04.2007, bedelini ise 25.000,00 TL olarak doldurup 24.04.2009 tarihinde icra takibine koyduğunun iddia edildiği somut olayda; sanığın senedi katılana verdiği borç karşılığında aldığını savunması, soruşturma aşamasında ifadesi alınan ...'ın araç satışı nedeni ile herhangi bir senet alınmadığını söylemesi, 24.03.1989 gün ve 1988/1-1989/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca da aradaki anlaşmaya aykırı olarak senedin kullanıldığı ya da sahibinin zararına olarak hukuki hüküm ifade eden bir muamele yazıldığı ve yazdırıldığı iddiasının “HUMK’nın ayrık tuttuğu durumlar dışında yazılı delille ispatının gerektiğinin belirtilmesi karşısında sanığın üzerine atılı suç işlediğine dair mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği anlaşılması karşısında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2707, Karar No: 2018/13872, Tarih: 26.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2707 E.  ,  2018/13872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı işçinin davalı işveren yanında öğretmen olarak çalıştığını, tüm çalışma süresi boyunca asgari ücretle çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve bildirimsiz feshedildiğini, ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığı gibi karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmesi üzerine Dairemizin 27.04.2015 tarihli ilamı ile İlk Derece Mahkemesi kararı davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği anlaşıldığından kıdem tazminatı isteminin hüküm altına alınması gerekirken talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece takip edilmeyen dosyanın HMK'nun 150. maddesi gereğince 25/02/2016 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılmasına, 22/09/2016 tarihinde yapılan duruşmada taraf vekillerinin mazeretlerinin kabulüne, duruşma gününün uyaptan öğrenilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece dava dosyasının 25/02/2016 tarihli celsede HMK'nun 150. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği, yenilendikten sonra tekrar takipsiz bırakıldığı anlaşılmakla, HMK'nun 320/4 maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına 15/12/2016 tarihinde karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı asil 23/02/2016 tarihinde yapılacak olan duruşmaya katılamayacağına dair mazeret dilekçesi sunmuş, mahkemece davacının mazereti kabul edilmiş ve duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine ilişkin ara kararı tesis edilmiştir.

Mahkemece, davacının mazereti kabul edildiği halde yeni duruşma gününün, davanın başında yatırılan gider avansı kullanılarak, davacıya tebliğ edilmesi gerekirken 6100 sayılı HMK'da yeri olmayan "Yeni duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine" dair kararına dayanılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5640, Karar No: 2019/4872, Tarih: 28.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/5640 E.  ,  2019/4872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, ek karara ilişkin temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilmektedir. Kararı temyiz eden davalı vekili temyiz dilekçesini yasal süresi içinde vermemiştir. “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır....”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinin yasal temyiz süresi içerisinde verilmediği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davalı vekiline 05.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin 28.09.2016 tarihli olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece davalı vekilinin temyiz isteminin reddine dair 05.10.2016 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/son maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 05.10.2016 tarihli “davalı vekilinin süresinde yapılmayan temyiz isteminin reddine” ilişkin ek kararın onanması gerekmektedir.

SONUÇ : Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 28.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17612, Karar No: 2007/20402, Tarih: 06.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/17612 E.  ,  2007/20402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 71. maddesi gereğince borçlu takibin kesinleşmesinden sonraki devrede borcun ve ferilerinin itfa edildiğini veyahut alacaklının kendisine bir mühlet verdiğini noterden tasdikli veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile ispat ederse takibin iptal veya talikini herzaman icra mahkemesinden isteyebilir. Anılan madde hükmünün uygulanabilmesi için itiraz konusu yapılan belgenin takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde düzenlenmiş olması zorunludur. Bu tarihten önceye ait belgelerin yasal itiraz süresi içinde sunulması gereklidir.

Somut olayda takip .......... tarafından 2001 yılında başlatıldığı, bilahare takibin kesinleşmesinden sonra alacaklı ....... devredildiği, bu devir sonrasında TMSF tarafından borcun ödenmesi için borçluya yazı gönderildiği anlaşılmaktadır. Borçlu TMSF tarafından gönderilen yazı üzerine kredi borcunu ödediğini ileri sürdüğüne göre bu ödeme iddiasını herzaman ileri sürebilir. Mahkemece yukarıda belirtilen kurallar doğrultusunda ödeme iddiası ibraz edilen belgeler değerlendirilerek bir karar vermek gerekirken süresinde takibe itiraz edilmediğinden bahisle talebin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 06.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4121, Karar No: 2014/6095, Tarih: 10.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4121 E.  ,  2014/6095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29/1. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 86/1. maddesiyle temel ceza 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlendikten sonra, suçun silahla işlenmesi nedeniyle aynı kanunun 86/3-e maddesiyle yarı oranda artırım yapıldığında 1 yıl 15 ay hapis cezası yerine 2 yıl 3 ay hapis cezasına, buna bağlı olarak da 87/1-d maddesi uyarınca mağdurun hayati tehlike geçirmesi nedeniyle yapılan bir kat artırım sonucu 2 yıl 30 ay hapis cezası yerine de 4 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması, 87/1-son maddesi uyarınca cezanın 5 yıla çıkarılması nedeniyle, sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, mağdur ...'u kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin sübuta, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için Baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yagılama giderine mahsus bölümünde yer alan ve sanıktan tahsiline karar verilen “1.216,00 TL” müdafii ücretinden ibaret yargılama giderlerinin hükümden çıkartılarak, toplam "1.300,95 TL" olarak tesbit olunan miktarın "84,35 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 10/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2510, Karar No: 2023/5931, Tarih: 05.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2510 E.  ,  2023/5931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3757 E., 2022/3766 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 21.12.2022 tarihli ve 2022/3757 Esas, 2022/3766 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 27.10.2022 tarihli ve 2022/6220 Esas, 2022/8368 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.01.2019 tarihli ve 2018/193 Esas, 2019/25 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.11.2019 tarihli ve 2019/1860 Esas, 2019/3656 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.