muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/486, Karar No: 2024/2950, Tarih: 02.04.2024

Sanık müdafiinin temyiz isteği;

Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, telefon konuşmalarının hatalı çevrildiğine, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine, sanığın suça iştirak etmediğine, gecikmesinde sakınca bulunan hal olmaması nedeniyle arama kararının hukuka aykırı olduğuna ve elde edilen delilerin hükme esas alınamayacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın temyiz dışı sanıklar ......,.......,.......,....., ve ........,. ile birlikte uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. 13.12.2018 tarihli ev arama ve elkoyma tutanağına göre; Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan çalışmalar neticesinde sanığın ikametinde yüklü miktarda uyuşturucu madde bulundurduğu yönünde istihbari bilgi elde edildiği, usulüne uygun arama emrine istinaden sanığın ikametine gidildiği, ikamette kimsenin olmadığı ancak televizyonun açık olduğu, kilitli olan salon kapısının açıldığı ve kapının arkasında 3 poşet metamfetamin ele geçirildiği belirlenmiştir.

3. Sanığın aşamalardaki savunmalarında özetle; suça konu uyuşturucu maddelerin bulunduğu poşetleri damadı temyiz dışı sanık.........,'nin getirdiğini, poşetlerde şeker ve limon tuzu olduğunu düşündüğünü ve poşetleri bulunduğu yere kendisinin bıraktığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

4. Van Jandarma Kriminal Laboratuvarı Amirliğinin 17.01.2019 tarihli raporu ile 1.466 gram kristalize maddenin %75,33 oranında metamfetamin içerdiği belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı belirtilerek beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ikametinde uyuşturucu madde bulundurduğuna ilişkin istihbari bilgi olduğu, sanığın aşamalardaki savunmalarında suça konu uyuşturucu maddelerin bulunduğu poşetleri damadı temyiz dışı sanık Ö.B.'nin getirdiğini, poşetlerde şeker ve limon tuzu olduğunu düşündüğünü beyan ettiği, şeker ve

limon tuzu olduğu düşünülen maddelerin yer aldığı poşetlerin ikametin salonuna konulup kapısının kilitlenmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, tape kayıtlarından sanığın ikametinde uyuşturucu madde depoladığının net bir şekilde anlaşıldığı belirtilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 119 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile arama yapılabileceği, dava konusu olayda sanığın ikametinde yüklü miktarda uyuşturucu madde bulundurduğuna ilişkin istihbari bilgi elde edilmesi üzerine Cumhuriyet savcısının yazılı emrine dayanılarak arama işleminin yapıldığının anlaşılması karşısında, maddelerin ele geçiriliş şeklinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından delillerin hükme esas alınamayacağına ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Ele geçen uyuşturucu madde miktarı göz önüne alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

3. Sanığın aşamalardaki savunmaları, arama ve elkoyma tutanağı, kriminal rapor ve dava dosyasındaki diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2021/174 Esas, 2022/1270 karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7925, Karar No: 2012/11254, Tarih: 15.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7925 E.  ,  2012/11254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKHİSAR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı, pay oranında tapu kaydının iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan delillerden ve tüm dosya içeriğinden miras bırakan N.'nin 20.05.2009 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak davanın tarafları ile dava dışı eşi ve çocuklarının kaldıkları, miras bırakanın 10 parsel sayılı taşınmazdaki 3/6 payını 13.02.2002 tarihli satış sözleşmesi ile davalıya devrettiği, miras bırakanın İzmir'de bulunan 26457 Ada 1 ve 2 (11 ve 12) parsel sayılı taşınmazları da davalı ve davalının oğlu A.a satış suretiyle temlik ettiği, davacıların miras bırakanın ilk eşinden olma kızları, davalının ise ikinci eşinden olma tek erkek evladı oldukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince miras bırakanın yurt dışından emekli olduğu, mal satmaya, paraya ihtiyacının olmadığı, ilk eşinden olma davacı kızları ile ilgilenmediği, davacıları anneannelerinin büyüttüğü, miras bırakanın İzmir'de davalı oğlu ile birlikte yaşadığı, tüm mal varlığını davalı ve davalıdan olma torununa aktardığı, somut olgular yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde temlikin kız çocuklarından mal kaçırma amacıyla yapıldığı, bir başka ifadeyle muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16785, Karar No: 2010/3757, Tarih: 02.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/16785 E.  ,  2010/3757 K.**

**"İçtihat Metni"**

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçundan sanık ...'in anılan Kanun'un 359/1-b, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 59.(ikişer kez) maddeleri gereğince iki kez 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231.maddesi uyarınca ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın herhangi bir yükümlülük yüklenmeksizin 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına dair Bursa 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2009 tarihli ve 2008/281 esas, 2009/78 sayılı kararına karşı katılan vekili tarafından yapılan itirazın Hazinenin zararının karşılanmadığından bahisle kabulü ile "Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin kısmın karardan çıkarılmasına dair Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2009 tarihli ve 2009/474 değişik iş sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre;

İnegöl Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 20.02.2009 tarihli ve 4857 sayılı yazısında, sanığın temsilcisi olduğu şirket hakkında tahakkuk ettirilen vergi cezasının 01.10.2004 tarihinde ödendiğinin bildirilmiş bulunması karşısında, olayda 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesindeki şartların gerçekleştiği gözetilmeden, katılan vekilinin itirazının reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 30.07.2009 gün ve 2009/8750-42262 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 27.08.2006 gün ve KYB.2009/190564 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İnegöl Vergi Dairesi Müdürlüğünün 20.02.2009 gün ve 4657 sayılı yazısı içeriğine göre; sanık hakkında tahakkuk ettirilen vergi cezasının 01.10.2004 tarihinde ödendiğinin bildirildiği dikkate alınarak, anılan karara vaki itirazın bu nedenle reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi yasaya aykırı ve kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görüldüğünden Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2009 gün ve 2008/281 esas, 2009/78 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ilişkin Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2009 gün ve 2009/474 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 02.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/2416, Karar No: 2019/3727, Tarih: 24.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/2416 E.  ,  2019/3727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tüketici hakem heyeti kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, abonesi olan davalıya tahakkuk ettirdiği faturalarda kayıp kaçak vb. ad altında yansıttığı bedellerin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı ... şirketi tarafından, bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedelin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür.Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve

hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak, Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, Tüketici Hakem Heyeti’ne başvuru tarihinin 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlükte olduğu dönemde olması nedeniyle verilecek kararların ard etkisi olduğu kabul edildiğinden 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9657, Karar No: 2024/1512, Tarih: 28.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/9657 E.  ,  2024/1512 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Temyiz Edenler : Sanık müdafi, katılan

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi ve katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 15200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; kusura, fazla ceza verildiğine, lehe hüküm uygulanmadığına ilişkindir.

Katılanın temyiz istemi; eksik incelemeye, kusur oranına, az ceza verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanık idaresindeki 31 M 7144 plakalı minibüs ile gündüz saat 7.00 sıralarında yerleşim yerinde, iki yönlü okul geçidi levhası bulunan yolda seyir halindeyken yolcu almak için duraklama yapan bir minübüsün önünden sanığın seyir yönüne göre yolun sağ tarafından sol tarafına Mehmet Akif İlköğretim Okulu istikametine yaya olarak koşar adımlarla geçiş yapmak isteyen iki yaya çocuğa, sanığın sağ ön çamurluk kısmı ile çarpması sonucu yaya ...’nun öldüğü ve Ayşe Nur Göçer'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; yaralı Ayşe Nur'un velilerinin kovuşturmada şikayetten vazgeçtiği, sanığın yol üzerindeki okul geçidi levhasını ve duran minübüsü gördüğünde bu minibüsün önünden her an bir yayanın aniden önüne çıkabileceğini dikkate alarak müteyakkız bir şekilde geçiş yapması ve erken tedbir alması gerekirken almadığı,dikkatsiz, duyarsız ve tedbirsiz seyir etmesi nedeniyle tali kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/1 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafi ve katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin ve katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11219, Karar No: 2024/14948, Tarih: 20.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11219 E.  ,  2024/14948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 2. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıdan ihale alan alt işverenler nezdinde kırma eleme işçisi olarak çalıştığını, çalışılan işin Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, alt işverenlerin asıl işi idari ve teknik açıdan yürütebilecek organizasyona ve yeterliliğe sahip olmadığını, aksine alt işveren işçilerinin Kurum yetkililerinden emir ve talimat alarak çalıştıklarını, davalı ile alt işverenler arasındaki ilişkinin işçi temininden ibaret olduğu dikkate alındığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığını, daha önce davalıya karşı açtığı davada da davalı ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunun tespit edildiğini, bu davadan sonra aynı yerde, aynı malzemelerle, aynı kişilerden emir ve talimat alarak ve iş yerinde hiçbir değişiklik olmadan çalışmaya devam ettiğini ileri sürerek ilave tediye alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP