muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10989, Karar No: 2012/11383, Tarih: 14.06.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve

özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere öncelikle, ölüm aylığının ne zaman ve hangi tarih itibarıyla iptal edilip (kesilip), davalı Kurumca hangi dönem yönünden borç tahakkuk işlemi tesis edildiği belirlenerek dava konusu dönem saptanmalı, sonrasında, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, inceleme konusu davaya ilişkin olarak ise boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölgelerle birlikte Akyazı ilçesinde yer alan ... ve ... Mahalleleri yönünden yeniden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6468, Karar No: 2012/14574, Tarih: 10.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6468 E.  ,  2012/14574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ruh sağlığı hastalıkları hastanesi ile numune eğitim ve araştırma hastanesinde hemşire, röntgen teknisyeni, ayniyat saymanı, tahakkuk memuru, idari nöbetçi memur gibi kamu görevlisi olan sanıkların Sabancı eczanesinden almış oldukları ıtriyat malzemelerinin bedellerini, kendilerinin veya yakın akrabalarının sağlık karneleri ile sevk kağıtlarına fazladan ilaç yazdırmak suretiyle ödedikleri, reçeteleri yazan doktorlar ... ve Bahadır Kabadayı hakkında aynı eylemler nedeniyle görevi kötüye kullanmak suçundan açılan kamu davalarının beraat ve 4616 sayılı Yasa gereği davanın kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi ile sonuçlandığının anlaşılması karşısında, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 204/1(765 sayılı TCK'nun 342/1) maddesi kapsamında kaldığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; değişen suç vasfına göre sanıklara yüklenen “memur olmayan kimsenin resmi evrakta sahteciliği” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, suç tarihlerinden sanıkların Cumhuriyet savcısı huzurunda ifadelerinin alındığı tarihlere kadar gerçekleştiği ve kamu davalarının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıklar ve bir kısım sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16721, Karar No: 2014/13204, Tarih: 09.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/16721 E.  ,  2014/13204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2012/58-2013/20

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı şirket yönünden davanın reddine, davalı M.. A.. yönünden ise davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün taraf vekillerince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.Ö. R. K. ile davalılar vek.Av.O. A.'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, akaryakıt bayilik sözleşmesi ile bağlantılı olarak tesis edilen intifa hakkının Rekabet Kurulu kararları uyarınca bayilik sözleşmesinde öngörülen süreden önce sona ermesi nedeniyle davalı M.. A..’ya peşin ödenen intifa bedelinin geçersiz kılınan süreye tekabül edilen kısmının ve akaryakıt istasyonuna yapılan kalıcı yatırımlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalılar vekili, dava konusu taleplerin zamanaşımına uğradığını, tapu kayıtlarına göre davacı şirketin dava tarihi itibarıyla halen intifa hakkı sahibi olduğunu intifa terkin edilmeden bedelinin talep edilemeyeceğini, Rekabet Kurulu kararının tek başına sözleşmeyi geçersiz kılmayacağını, davacının 18.09.2010 tarihinde petrol istasyonundaki giydirmeleri söktüğünü, otomasyon sistemlerini geri aldığını ve akaryakıt tedarikini durdurduğunu, hukuka ve ahlaka aykırı bir sonucun gerçekleşmesi amacıyla verilen şeylerin geri istenemeyeceğini, talep edilen miktarın fahiş olduğunu, davacının elde ettiği kira, kâr gibi menfaatlerin de takas ya da mahsup edilmesi gerektiğini, petrol istasyonuna kalıcı yatırım yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının kalıcı yatırım olarak talep ettiği kalemlerin süreye bağlı olmaksızın davacının çıkarlarının korunması amaçlı olduğu, davalı şirketin söz konusu kalemlerden dolayı bir yararının bulunmadığı, davacının intifanın terkinini 07.02.2012 tarihinde talep ettiği, dolayısıyla sürenin 07.02.2012 tarihi esas alınarak hesaplanabileceği, günlük intifa bedelinin 307.37 TL.ve işlememiş sürenin 1294 gün olması nedeniyle 397.736 TL.davacının alacaklı olduğu, kuru mülkiyet sahibi davacının iyiniyetli olması nedeniyle faiz ödemekle yükümlü olmadığı, davalının dava ile temerrüde düştüğü, terkin başvurusunun yapıldığının davadan önce davalı M.. A..’ya bildirilmediği gerekçeleriyle davalı şirket hakkında açılan davanın reddine, davalı M.. A.. hakkında açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Somut olayda tazminat davası, 2.3.2012 tarihinde açılmış olup, taşınmaz üzerindeki intifa davacı tarafından yargılamanın devamı sırasında 5.12.2012’de terkin edilmiştir. Bu durumda intifa hakkı terkin edilmeden dava açılamayacağı gözetilerek erken açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenle davalı M.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin harçların istek halinde iadesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9062, Karar No: 2012/13829, Tarih: 11.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9062 E.  ,  2012/13829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : 2004 yılı için; 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi, TCK.nun 43, 51. maddeleri gereğince verilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmesine.

2005 yılı için; 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi, TCK.nun 43, 51. maddeleri gereğince verilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmesine

Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 23/09/2008 tarih 2008/20119-8198-4191 no.lu iddianamesi ile Vergi Dairesi mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporundaki anlatımlara uygun olarak sanık hakkında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan hüküm kuran mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 4369 sayılı Kanunla değişik Vergi Usul Kanununun 359/a-2. madde ve fıkrasında -6- aydan -3- yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik Vergi Usul Kanununun 359/a-2. madde ve fıkrasında ise -1- yıldan -3- yıla kadar hapis cezası şeklinde aleyhe değişiklik yapıldığı ve 2004 yılına ilişkin suçta eylemin teselsül etmesi nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesine göre lehe olduğu gözetilmeden, kararın gerekçe bölümünde; 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar ile sonradan yürürlüğe giren Yasaların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan gerekçeden yoksun olarak denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9620, Karar No: 2019/3296, Tarih: 06.03.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/9620 E.  ,  2019/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...'nin, karar duruşmasında... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olduğu, suça sürüklenen çocuğun farklı yargı çevresinde cezaevinde bulunduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 193/1 ve 196/5. maddelerine aykırı olarak, vareste tutulma talebi olmadan ve bu hususta mahkeme tarafından bir karar verilmeden, duruşmada bizzat veya SEGBİS vasıtasıyla hazır edilmeyerek yokluğunda yargılamaya devam edilip hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, her iki suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin açıklanan nedenle gerekçesi tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10783, Karar No: 2011/12469, Tarih: 08.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10783 E.  ,  2011/12469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaş olduğu 35 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yeralan evinde davalının herhangi bir hakkı olmadığı halde 10 yıldır oturduğunu, Konya 4. Noterliğinin 06.01.2009 tarihli ihtarnamesi ile taşınmazı boşaltmasını istediği halde sonuç alamadığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, çekişme konusu yeri kayınbabası olan davalıdan haricen satın aldıklarını, eşi ile aralarında boşanma davası mevcut olduğu için kötüniyetli olarak dava açıldığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın paylı olup, davacının tek başına tasarruf etme hakkının bulunmadığı ve yeri davalıya haricen sattığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Ne varki; dava dilekçesinde sadece ecrimisil isteği yönünden değer bildirildiği, elatmanın önlenmesi isteği yönünden bir değer bildirilmediği, yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden davanın taşınmaz malın aynına ilişkin olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu açıktır. Bu tür bir davada, 492 Sayılı Harçlar Kanununun 16. maddesi uyarınca dava değerinin elatılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisil veya tazminatın toplamından, elatmanın önlenmesi isteğinin yanında yıkım isteği de varsa dava değeri elatılan yerin değeri ile yıkımı istenilen yapı değerinin toplamından (4.3.1953 tarih 10/2 Sayılı İ.B.K.) ibaret olacağı ve belirlenen bu değer üzerinden Harçlar Kanununun 26., 27., 28., 30. ve 32. maddelerinin öngördüğü şekilde işlemlerin yerine getirileceği ve gerekli olan harcın alınacağı tartışmasızdır.

Öte yandan, Harçlar Kanunu harç alınmasını veya tamamlanmasını yanların isteklerine bırakmamış; değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesini hükme bağlamıştır. 492 Sayılı Kanunun 32.maddesinde ise yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı vurgulanmış 30.madde hükmünde de " ... muhakeme sırasında tespit olunan değerin dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılırsa yalnız o celse için muhakemeye devam olunur; takip eden celseye kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz. HUMK.'nun 409.maddesinde (6100 sayılı Yasanın 150. maddesi) gösterilen süre içinde dosyanın muameleye konulması noksan olan harcın ödenmesine bağlıdır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Hal böyle olunca; öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak el atılan yerin keşfen saptanan değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu gereklilik yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması yerinde değildir.

Kabule göre de; elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davaları ayrı ayrı açılarak birleştirilmiş bağımsız davalar olmadığı ve davalı yararına tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, iki ayrı dava gibi değerlendirme yapılarak reddedilen isteklerin her biri bakımından ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmiş olması da isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü, 6100 sayılı HMK.'nın geçici 3.maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17096, Karar No: 2017/8226, Tarih: 29.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17096 E.  ,  2017/8226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı şirketin elektrik abonesi olan davacı şirketten düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; 11.717,52 TL'nin dava tarihinden itibaren her bir ödemeye işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 11.717,52 TL'nin davalıdan istirdatı ile davacıya iadesine, dava tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi uygulanmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ...

tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.