muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9392, Karar No: 2023/9008, Tarih: 28.12.2023

3. Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin bozma üzerine verilen 03.11.2020 tarihli ve 2020/284 Esas, 2020/305 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.01.2021 tarihli ve 2021/65 Esas, 2021/264 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili ile mağdure vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Suçun sübuta erdiğine, katılan mağdure beyanlarına dosyada bulunan raporlar doğrultusunda itibar edilmesi gerektiğine, katılan mağdure beyanlarının tanık beyanları ile de örtüştüğüne, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan mağdurenin baskıdan uzak ilk beyanlarına itibar edilerek sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılan mağdure ...'nın okulda arkadaşlarına karşı şiddetli tavır sergilemesi sebebiyle, sınıf öğretmeni olan tanık ...' nin velisi ile görüşmek üzere şikâyetçi ...'u okula davet ettiği, şikâyetçinin, imam nikahlı eşi olan sanığın katılan mağdure kızına karşı cinsel istismarda bulunduğunu dudaklarından öptüğünü söylemesi üzerine 15.05.2019 tarihinde rehberlik öğretmeni olan tanık ... tercüman eşliğinde şikâyetçi ve mağdure çocuk ile görüşme yaparak tutanak düzenlediği, bu görüşmede katılan mağdure çocuğun üvey babası olan sanığın dudağından veya başka bir yerinden öptüğü veya dokunduğunu söylemediği, olay sorulduğunda böyle bir olayın yaşanmadığını söylediği ve tutanak altına alındığı, ertesi gün olan 16.05.2019 tarihinde tekrar tanık ... ile görüşme yaptıkları ve tutanak düzenlendiği bu tutanakta, sanığın pantolonu çıkarmadan cinsel organını okşadığı, daha sonrasında çocuğun göğsünü ve dudaklarını ısırdığını, bu olayın kış mevsiminde annesi mutfaktayken olduğunu bir sefer yaşandığını ve tekrarlanmadığını beyan ettiği, bunun üzerine tanık öğretmenin ihbar da bulunması üzerine soruşturmaya başlandığı olayda; sanığın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği, şikâyetçi ile aralarında husumet olduğunu beyan ettiği, bu hususun şikâyetçi tarafça da kabul edildiği, katılan mağdurenin ve annesinin de aşamalarda alınan beyanlarının birbiri ile uyumlu olmadığı, sanığın suçu inkara yönelik savunmalarının aksini gösterir, katılan mağdurenin ve şikâyetçinin aşamalarda değişen soyut beyanlar dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil de bulunmadığı anlaşıldığından, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince Bölge Adliye Mahkemesinin bozması sonrası kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.01.2021 tarihli ve 2021/65 Esas, 2021/264 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7846, Karar No: 2016/2329, Tarih: 03.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7846 E.  ,  2016/2329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2, 58/6, 53/1-3 maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 30 gün karşılığı 600 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kendisine ait bir iş yeri olmadığı ve duşa kabin ve mutfak dolabı işi yapmadığı halde bastırmış olduğu ya da temin ettiği kartvizit ve broşürlerle duşakabin işi yaptığını söyleyerek katılandan evine takılacak duşakabin için 380 TL'yi alıp kaçma şeklindeki eylemiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın, söz ve davranışlarıyla katılanda güven tesis ettikten sonra hileli ve aldatıcı hareketlerle haksız yarar sağladığından eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen ve Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''30 gün'' ve ''600 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla ''5 gün'' ve ''100 TL'' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19955, Karar No: 2014/4246, Tarih: 20.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/19955 E.  ,  2014/4246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 11/06/2013

Numarası : 2012/74-2013/327

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işyerinde boya atölyesinde teknisyen olarak çalıştığını, sözleşmenin haksız olarak işveren tarafından sonlandırıldığını belirterek kıdem, ihbar tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında feshin haklı olup olmadığı noktasında ihtilaf bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı işverence davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/2-d maddesi uyarınca son verilmiştir. Mahkemece de, davacının işverenin başka işçilere sataşarak tehdit ettiği ve üzerine yürüdüğü, telefonda işverenin başka işçisine küfür etmesi nedeniyle haklı olarak fesih yaptığı belirtilerek kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmiştir.

Olayda çözülmesi gereken sorun, davacının müdürü Hakan ile arasında geçenler ve daha sonra hasar danışmanı Y.. K.. ile arasında geçen konuşmaların mahiyetidir.

Bu nedenle mahkemece yapılması gereken yapılan yargılamaya ilave olarak, olayın olduğu gün olayla ilgili olarak bir tutanak tutulup tutulmadığının ve işçinin savunmasının alınıp alınmadığının araştırılması, akşam davacının Y.. K..'yı telefonda arayıp aramadığının tespiti ve mağdur olduğu iddia edilen Y.. K..’nın eşinin tanık olarak dinlenmesi suretiyle feshin haklı olup olmadığı konusunda tekrar bir değerlendirme yapmaktır.

Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 20/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6116, Karar No: 2014/10637, Tarih: 30.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/6116 E.  ,  2014/10637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/326-2013/970

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının 1999 yılında yapması gereken ücret zammını yapmadığını, aynı yılın Temmuz ayında ise Temmuz ayına göre daha az ücret aldığını, ücrette yapılan eksiltme nedeniyle tüm ücret, ikramiye ve devlet ikramiyelerinde eksiklik meydana geldiğini, yine toplu iş sözleşmesi gereği verilmesi gereken sabun ve havludan oluşan temizlik yardımı ile gömlek, pantolon, takım elbise, ayakkabı ve deri ceketten oluşan giyim yardımı sosyal haklarınında 2000 yılından itibaren kullandırılmamaya başlandığını belirterek bu alacakların davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, ücrette düşüşün söz konusu olmadığını, aksine davacının 5 kat ücret aldığını, belediye tarafından TİS görüşmeleri devam ederken asgari ücret düzeyinde ücret alanlara TİS görüşmeleri sonucu beklenmeden %99 zam yapıldığını, sonrasında TİS'deki %20 zamdan faydalandırılmadığını, ancak sistemde %20 zamdan da faydalandıklarını, bunun farkedildiğini, bu nedenle geri çekildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda verilen kararda davalı işverenin diğer çalışanlardan farklı olarak hiçbir neden yokken davacının maaşından tekrar indirim yapması gerek maaşlarından indirim yapılmayan diğer çalışanlara göre eşitsizlik oluşturacağından gerek maaştan indirim yapılmasını gerektirecek bir neden bulunmaması ve gerekse 4857 sayılı İş Kanunu'nun 62. maddesi ve emir hükmü dikkate alınarak davacının ücret farkı alacağı talebinin yerinde olduğu ve devlet ikramiyesi ve sendikal ikramiye alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından süresi içerisinde temyiz edilmesi sonucunda yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizin bozma ilamında, davacı işçiye Ocak 2000 tarihinden itibaren verilen %99 oranındaki zammın tüm işçilere verilip verilmediğinin araştırılması, zamma dayanak belediye encümen veya meclis kararının olup olmadığının araştırılması, bu zammın toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılacak zamma mahsuben yapıldığının belirlenmesi halinde davacının her iki zamdan yararlanamıyacağı ve davalı işverenin %79 oranında zam yapılması gerektiği yönündeki savunması gözönüne alınarak yeniden bilirkişi incelemesi aracılıyla hesaplama yapılması gerektiği ve kabule görede %20 zammın 31.12.2009 tarihindeki ücrete uygulanması gerekirken %99 zammın uygulanmasından sonraki ücrete uygulanmış olmasının doğru olmadığı belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece, usul ve kanuna uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Bozma kararına uyulmasından sonra yapılan yargılama sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece, usul ve kanuna uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Bozma kararına uyulmasından sonra yapılan yargılama sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücret alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2-Bozma kararı sonrasında mahkemece bozma içeriğine göre gerekli araştırmalar yapılmıştır. Buna göre davacıya yapılan zammın emsal işçilere de yapıldığı, yapılan %99 zamma ilişkin belediye encümen veya meclis kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücreti, davacının 31.12.1999 tarihindeki ücretine %20 oranındaki zam uygulanıp,zam sonucu belirlenen ücret üzerinden işverence verilen %99 oranındaki zam uygulanarak belirlenmiştir. Bilirkişi tarafından yapılan bu tespit yerinde değildir. Dairemizin bozma ilamından belirtildiği üzere davacının 31.12.1999 tarihli temel ücretine toplu iş sözleşmesinde öngörülen %20 zam uygulanarak zam miktarı belirlenmeli,bunun yanında yine davacının temel ücretine işverence verilen %99 zam uygulanarak zam miktarı belirlenmeli, yapılan bu zamlar sonucu çıkan miktarlar davacının temel ücretine eklenerek davacının ücretinin belirlenmesi gereklidir. Mahkemece hatalı hesaplamaya dayalı bilirkişi raporu dikkate alınarak karar verilmesi doğru olmamıştır. Belirtilen bu hesaplama yöntemine göre belirlenecek ücret üzerinden dava konusu işçilik alacaklarının hesaplanması gereklidir. Ayrıca alınacak raporda davalı vekilinin bilirkişi ek raporuna karşı itirazlarınında değerlendirilmesi gereklidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4290, Karar No: 2021/5939, Tarih: 22.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/4290 E.  ,  2021/5939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı ..., kadastro çalışmaları sonucunda kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit ve tescil edilen ... ada ... parsel sayılı taşınmazın, bir bölümünü müşterek muristen taksimen kendisine intikal ettiğini ileri sürerek 2000 metrekare yüzölçümündeki kısmın tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalılar, müşterek muristen intikal eden taşınmazların mirasçılar arasında taksim edildiğini, davacının payına düşen taşınmazları aldığını, kaldı ki çekişmeli taşınmazın müşterek muris tarafından sağlığında yakın miras bırakanları ...’a bağışlandığını ve zilyetliğin kendilerinde olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece taşınmazın tarafların müşterek murisleri ...’tan intikal ettiği ve ölümünden sonra mirasçıları arasında terekesinin taksim edilerek davalıların yakın miras bırakanları ... payına isabet ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine; ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22/10/2021 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... ve ... Vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 3.050.00. TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 23,40 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24787, Karar No: 2022/7259, Tarih: 17.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/24787 E.  ,  2022/7259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Hükümlü hakkında katılan ... Müdürlüğü’ne yönelik nitelikli hırsızlık suçuna ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükümlü hakkında Babaeski Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü’ne yönelik nitelikli hırsızlık suçu bakımından 23.02.2001 tarihli kararlar ile hükümlünün Babaeski Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü’ne yönelik nitelikli hırsızlık suçu bakımından 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522,59 maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve ayrıca mağdur ...’na yönelik nitelikli hırsızlık suçundan da 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522,523, 59, uyarınca mahkumiyet hükümleri kurulduğu ve her iki mahkumiyet kararlarının sanık tarafından, mağdur ...’na yönelik nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet kararının ise ayrıca Cumhuriyet savcısı tarafından sanık aleyhine temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 04.07.2002 tarihli ilamı ile sanığın temyiz isteminin süresi geçmekle yapıldığından reddine, Cumhuriyet savcısının mağdur ...’na yönelik nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemi bakımından ise mahkumiyet kararının bozulmasına dair karar verildiği böylelikle hükümlünün Babaeski Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü’ne yönelik nitelikli hırsızlık suçu bakımından kurulan 23.02.2001 tarihli mahkumiyet hükmünün süresinde temyiz edilmemiş olmakla Dairemizin anılan 04.02.2022 tarihli temyiz isteminin reddine dair ilamı sonucu kesinleşmiş olduğunun anlaşılması karşısında belirtilen kesinleşmiş karar sonrasındaki işlem ve kararların yok hükmünde olduğu anlaşılmakla dosyanın bu suç yönünden incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II-Sanık hakkında ...’na yönelik nitelikli hırsızlık suçuna ilişkin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 4931, 61, 522, 102/3, 104/2. maddelerinin ve hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 66/1-d, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun’un 7/2, 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı TCK'nın daha lehe olduğu ve bu suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/3. ve 104/2. maddelerinde öngörülen 15 yılllık genel dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30.03.2010 tarihi itibariyle durduğu ve sanığın denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim

süresi içerisindeki suçun işlendiği 14.03.2014 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında 15 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 11/02/2000 gününden hüküm tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

süresi içerisindeki suçun işlendiği 14.03.2014 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında 15 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 11/02/2000 gününden hüküm tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7796, Karar No: 2010/11311, Tarih: 21.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/7796 E.  ,  2010/11311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleteni ve sürücüsü olduğu aracın müvekkili şirkete kasko sigortalı araca çarparak hasar verdiğini, araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek, 6.874 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı duruşmalara katılmamış, savunma yapmamıştır.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile; 6.874 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, TTK. 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Böyle bir davada sigorta şirketi sigortalısına ödediği miktarı değil araçta meydana gelen gerçek zararı zarar verenden isteyebilir.

HUMK.nun 275 ve devamı maddelerine göre çözümü özel bilgiyi gerektiren konularda ihtisas sahibi kimselerin dinlenmesi ve rapor alınması gerekir. Dava konusu olayda araç-

2010/7796

2010/11311

ta meydana gelen hasar bedelinin belirlenmesi özel ve teknik bilgiyi gerektiren konulardandır.

Bu durumda mahkemece, davalının davaya cevap vermemesi inkar niteliğinde kabul edilerek özel ve teknik bilgiyi gerektiren araç hasarı konusunda uzman bilirkişiden araçta meydana gelen gerçek zararın tespitine ilişkin rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.