muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3970, Karar No: 2007/7541, Tarih: 26.11.2007

Davacı icra takibinde 51.686,00 USD tutarında işlemiş faiz talep etmiş, mahkemece bu istek de reddedilmiştir. Davacı tarafından edilen 05.03.2004 tarihli ihtarnamede Mayıs 1999-Mart 2004 tarihleri arasındaki 59 aylık cezai şart alacağı olarak hesaplanan 59.000 USD’nin 15 gün içinde ödenmesi istenmiştir. Bu ihtarnamenin tebliğ tarihi araştırılarak tebliğ tarihine tanınan 15 günlük sürenin eklenmesi suretiyle temerrüt tarihi saptanmalı, hüküm altına alınan alacağın ihtarname kapsamında kalan bölümü için temerrüt tarihi ile icra takip tarihi arası için işlemiş faiz alacağı hesaplanıp bu miktar alacak bakımından da itirazın iptaline karar verilmelidir.

3-Davada, asıl sözleşmenin üçüncü sayfa altıncı paragrafındaki hükme dayanılarak yapım süresi içinde kiralanan konuta ödenen 6 aylık kira bedeli istenmiş, mahkemece dava kabul edilerek bu kalem alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Anılan bu kalem alacak icra takibinde yer almamaktadır. Davacı vekili 14.04.2005 tarihli dilekçesiyle davayı tamamen ıslah ederek itirazın iptali davasına dönüştürmüş, 18.05.2005 tarihli dilekçesinde ise yapım süresi içinde kiralanan konuta ödenen kira bedellerini ayrı bir takibe konu yapacağını belirterek bu alacağa ilişkin haklarını mahfuz tutmuştur. Davacı vekilinin beyanları talebin atiye terki niteliğinde olduğundan bu kalem alacakla ilgili olarak hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken talebin kabulü yönünde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca kabulüyle temyiz olunan hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle davacı ..., 3.bentte yazılı nedenlerle davalı şirket yararına BOZULMASINA, 500,00’er YTL duruşma vekillik ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak karşı tarafa verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 26.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4129, Karar No: 2013/8337, Tarih: 30.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/4129 E.  ,  2013/8337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş, davalı ... vekilince de temyize cevap dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla duruşma için belirlenen 11.12.2012 günü aleyhine temyiz olunan davalı ... vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden temyiz eden davacı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan davalı ...vd. vekilinin yokluklarında duruşmaya başlanarak davalı ... vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Arsa niteliğindeki taşınmaza değer biçilirken Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan, dava konusu taşınmaza yakın yerlerden, yakın tarihli ve benzer yüzölçümlü satışlar emsal alınıp, üstünlük oranlaması da yapılarak hesaplanması zorunlu olduğu halde, raporu hükme esas bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazdan farklı mahallelerde bulunan satışlar emsal alınmak suretiyle değer biçildiği gibi, ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünce emsal alınan sekiz adet taşınmaz satışından sadece ikisinin tespit edildiği diğerlerinin ise bulunmadığı bildirilmiştir.

Bununla birlikte, dava konusu taşınmaz ile satışına ait bilgilerin tespit edildiği emsal taşınmazların, değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, taşınmaz ve emsallerin aynı değerde oldukları anlaşılmasına rağmen, dava konusu taşınmazın daha değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değer biçildiğinden alınan rapor inandırıcı ve geçerli değildir.

Bu nedenlerle, taraflara taşınmazın bulunduğu bölgede, yakın tarihli ve benzer nitelikteki emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve mahallinde yeniden keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bu nedenlerle, taraflara taşınmazın bulunduğu bölgede, yakın tarihli ve benzer nitelikteki emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve mahallinde yeniden keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava 4 aylık süre içerisinde sonuçlandırılamadığından tespit edilen kamulaştırma bedeline yasada belirlenen süre esas alınarak faiz yürütülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14866, Karar No: 2018/20846, Tarih: 02.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14866 E.  ,  2018/20846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde şoför olarak çalıştığını, ayrıca yükleme boşaltma işleri de yaptığını, ... sözleşmesinin işverence haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil ücretinin belirlenmesi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, işyerinde haftanın altı günü 07.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüş, Mahkemece davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda davacının haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Ancak, Dairemiz incelemesinden geçen davacı tanığı ...’a ait emsal 2017/8351 esas sayılı dosyada, haftalık fazla çalışma süresi 12,5 saat olarak belirlenmiş olup, bu dosya yönünden de fazla çalışma süresinin 12,5 saat olarak kabulü dosya kapsamına uygun düşecektir.

Ayrıca eldeki dosyada davacının ramazan bayramlarında yarım gün, kurban bayramlarında 1,5 gün ve diğer bayramların tamamında çalıştığı kabul edilerek sonuca gidilmiş ise de, emsal dosyada davacının resmi bayramlarda çalıştığı, dini bayramlarda arefe günü dahil sadece kurban bayramında bir gün çalıştığı kabul edilmiştir. Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları belirlenirken, emsal dosyadaki kabul şekli esas alınmalı ve buna göre ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının belirlenmelidir.

Yukarıda belirtilen sebeplerle temyiz edilen kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5280, Karar No: 2023/7573, Tarih: 21.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5280 E.  ,  2023/7573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/300 E., 2015/75 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2015 tarihli ve 2014/300 Esas, 2015/75 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ...'ın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bendi, beşinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca da cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ile hakkında yaş küçüklüğü nedeniyle Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Ek Karar verilen ...'in ... Ortaokulunda öğrenci oldukları, suç tarihi olan 07.11.2013 günü saat 09:00 sıralarında suça sürüklenen çocuk ... ile ...'in aynı okulda öğrenci olan mağdurun kollarından tutarak cebir ile tuvalete götürdükleri ve orada mağdurun kollarını tutarak ...'in arkadan, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise ön taraftan cinsel organlarını mağdura sürterek "ıhh ıhh" sesleri çıkarttıkları, okuldaki diğer öğrencilerin müdahale ettiği kabulüyle suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde; suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 6545 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi haliyle 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ile ikinci fıkrası gereği 7 yıl 6 ay olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 11.03.2015 mahkumiyet tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 7 yıl 6 ay olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Yukarıda açıklanan nedenlere göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Olay günü suça sürüklenen çocuğun yanında hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen arkadaşı ... ile beraber mağduru aynı mekan içerisinde farklı bir bölüme götürüp eylem süresiyle sınırlı olarak mağdurun iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı ve kişinin vücudunun suçun konusu olması nedeniyle mağdurun hareket edebilme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun olay günü çocuğun cinsel istismarı suçuna konu olan eylemlerini gerçekleştirmesi dışında onun hürriyetini kısıtlayan başkaca bir harekette bulunmaması nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2015 tarihli ve 2014/300 Esas, 2015/75 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2015 tarihli ve 2014/300 Esas, 2015/75 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15773, Karar No: 2010/6701, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/15773 E.  ,  2010/6701 K.**

**"İçtihat Metni"**

...Genel Müdürlüğü vekili avukat ... ile ... Otom Teks. Gıda Day. Tük. Malları San. Tic. Ltd. Şti. Aralarındaki dava hakkında Eyüp 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.7.2009 gün ve 232-20 sayılı hükmün davaı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacının, davalının yükümlülüğünde bulunan karar ve ilam harcının yatırılmadığından bahisle ilamın tarafına verilmediğini , bu işlemin haksız olduğundan ilamın tarafına verilmesine ilişkin talebinin Mahkemece, Harçlar Kanunun'unun 28/a maddesi gereğince karar ve ilam harcı ödenmedikçe Ilgiliye mahkeme ilamı verilemeyeceğinden bahisle reddine ilişkin 29.7.2009 tarihli ek kararın temyizine ilişkin isteğin incelenmesinde;

Harçlar Kanunu'nun 28. maddesinde , karar ve ilam harcı ödenmedikçe ilgiliye ilamın verilmeyeceği düzenlemesi getirilmiştir. Yine Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri'nin Yazı İşleri Yönetmeliği'nin 54. maddesi de ilam suretinin ancak harç ödendikten veya bunun maliyece tahsil edildiği tevsik edildikten sonra verilebileceğini emretmiştir. Mahkemece hüküm verilmekle o davadan elini çekmiş sayılacağından ve artık dava ve duruşma ili ilgili bir işlem sözkonusu olamayacağından davacı talebinin mahkeme yazı işleri müdürlüğüne ilişkin kalem muamelesi olması nedeni ile ek kararın HUMK'nun 427. maddesi gereğince temyizine ilişkin dilekçenin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 13.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10623, Karar No: 2012/15747, Tarih: 24.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10623 E.  ,  2012/15747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/05/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .....raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis, olmazsa tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 2909,2910 ve 2924 parsel sayılı taşınmazların miras bırakan F. S.vekili davalı M. tarafından 02.01.2006 tarihinde diğer davalı Nilüfer'e satış suretiyle devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, çekişme konusu taşınmazların davalı vekil M.tarafından diğer davalı N.e satışının vekalet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiğini, murisin kız çocuklarından mal kaçırmak ve onları mirasından mahrum bırakmak gayesinin hiçbir zaman bulunmadığını ileri sürerek, vekalet görevinin kötüye kullanılması sebebiyle her iki davalının el ve işbirliği içerisinde bulunduğundan, sözleşmenin feshi ile tapunun iptali ile payları oranında adlarına tesciline, bu mümkün olmazsa, yapılan işlemin kendilerini miras haklarından mahrum etmek ve mal kaçırmak amacıyla yapıldığından tenkise, olmazsa mahrum kaldıkları miras payları oranında zararlarının karşılığı olan tazminatın davalı vekil M.tan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Dava dilekçesinin özetlenen içeriği ve iddianın ileri sürülüş biçiminden davada, öncelikle muris tarafından davalı M..verilen vekaletname gereğince, vekalet görevinin kötüye kullanılmak suretiyle temlikin sağlandığı iddiasıyla tapu iptal ve tescil bu mümkün olmazsa tenkis talebinde bulunulduğu anlaşılmaktadır. Davacıların iddiası ve dava dilekçelerinde murisin diğer mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla temlikin yapıldığı ifade edilmediği gibi, tam tersine murisin temliklerinde muris muvazaası olmadığı açıklanmıştır.

O halde, davanın vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal olgusu çerçevesinde değerlendirilmesi zorunludur.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

O halde, davanın vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal olgusu çerçevesinde değerlendirilmesi zorunludur.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 390/2 maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekaletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi,ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne varki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Medeni Kanunun 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıdaki ilkeler çerçevesinde bir değerlendirme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, taraf delillerinin yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde değerlendirilmesi, vekalet görevinin kötüye kullanılmadığı kanaatine varıldığı takdirde tenkis isteği konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıdaki ilkeler çerçevesinde bir değerlendirme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, taraf delillerinin yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde değerlendirilmesi, vekalet görevinin kötüye kullanılmadığı kanaatine varıldığı takdirde tenkis isteği konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.