muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16464, Karar No: 2023/5889, Tarih: 04.10.2023

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince hükmedilen 16 yıl hapis cezasında aynı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ile indirim yapılırken maddenin son cümlesinde yer alan "Verilecek hapis cezası 7 yıldan fazla olamaz" hükmüne aykırı olarak tayin edilen 8 yıl hapis cezası, 7 yıla indirilmeksizin bu miktar üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması suretiyle sonuç cezanın 5 yıl 10 ay yerine 6 yıl 8 ay olarak fazla belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Her İki Mağdura Karşı Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2016/64 Esas, 2016/170 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteklerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle, Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2016/64 Esas, 2016/170 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 1/2 oranında indirilerek 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ibaresinden sonra gelmek üzere “...aynı Kanunun 31/2-son maddesi gereğince 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına...” ibaresinin eklenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına ilişkin bölümdeki "...6 yıl 8 ay..." ibaresinin çıkartılıp yerine "...5 yıl 10 ay..." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak oy birliğiye DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4420, Karar No: 2017/8521, Tarih: 30.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/4420 E.  ,  2017/8521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile muris baba üzerinden ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, 2014/19888 E. - 2015/976 K. sayılı bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen bozma ilamı gereği yerine getirilmeden karar verilmiştir. Dosya kapsamında yer alan davacının murisinin şahsi dosyasında, davacının 19.06.2000 tarihinde eşinden boşandığı, babası olan murisinin 25.10.2003 tarihinde öldüğü, davacının 23.12.2003 tarihli tahsis talebine istinaden 22.11.2003 tarihinden itibaren ölen babası üzerinden 506 sayılı Yasanın 66/A bendine istinaden ölüm aylığı bağlandığı, 04.08.2010 tarihli ... isimli kardeşinin ihbarına istinaden 15.09.2010 tarihli Sosyal Güvenlik Denetmeni raporuna istinaden davacının aylığının 01.11.2010 tarihli karar ile 22.10.2008 tarihinden itibaren kesilerek, davacı adına 22.10.2008 – 22.10.2010 tarihleri arasında yersiz aylık ödemesi çıkartıldığı, yine davacının boşandığı eşinin 13.09.2013 yılında vefat ettiği, davacı ve boşandığı ölen eşinin 2007 yılından itibaren nüfus kayıtlarına göre farklı adreslerde ikamet ettikleri anlaşılmıştır. Bozma ilamından sonra ise davacının ölen eşinin nüfusa kayıtlı adresinde araştırmaya gidilmiş, ancak davacının nüfusa kayıtlı adresinde gerek kolluk vasıtası ile yapılacak araştırma ve gerekse birlikte yaşama olgusunu bilebilecek komşu, komşu işyeri tanıkları resen tespit edilerek dinlemek suretiyle birlikte yaşama olgusunun varlığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmamıştır.

Bozma ilamından sonra davacının talebi bozma gereği belirlenmiş, davacı, kurumun maaş iptali işleminin iptali, yeniden aylık bağlanması ve ödenmeyen aylıkların faiziyle ödenmesi taleplerinin olduğunu belirterek talebini açıklamıştır. Davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşama olgusu kabul görse dahi davacının

boşandığı eşinin 13.09.2013 yılında vefat etmesi, davanın ise 27.12.2013 tarihinde açılmasına göre davacının boşandığı eşinin ölüm tarihinden itibaren yeniden aylık bağlanma hakkı kazandığı gözetilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/240, Karar No: 2017/1820, Tarih: 21.03.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/240 E.  ,  2017/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/12/2010 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/10/2015 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 14/03/2017 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı asil ve vekiligeldi. Karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, 5434 sayılı yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların tahsili için başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının emekli aylığı almakta iken 24/01/2001 tarihinde yeniden göreve başladığını, emekli aylıklarının kesilmesi gerekirken ödenmeye devam edildiğini, 15/02/2001-30/04/2007 tarihleri arasında kendisine yersiz ödenen miktarın tahsili için icra takibi yapıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek, itirazın iptalini ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, göreve başladıktan sonra emekli maaşı alamayacağı ile ilgili kendisinden taahhütname alınmadığını, sebepsiz zenginleşmenin gerçekleşmediğini, 01/02/2005 tarihinden sonra ise kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davalının yeniden işe başladığında emekli maaşının kesileceğini bildiği ya da bilmesi gerektiği, kurumun, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru on yıllık sürede yapılan ödemeleri isteyebileceği, davacı vekili tarafından ibraz edilen Vakıfbank'a ait hesap ekstresinin incelenmesinde 01/02/2001-01/02/2007 tarihine kadar olan dönemde üçer aylık devreler halinde hesaba para yatırıldığı, 01/02/2004 tarihinden itibaren yatan paranın Şubesi'nden maaş ve ek ödeme olarak yatırıldığı ve bu ödemelerin davalı tarafından tahsil edildiği, dolayısıyla davalının belirtilen dönem içinde kendisine ödeme yapılmadığı yönündeki savunmasının yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; hükme esas alınan hesap ektresinin, bankanın imza ve kaşesini taşımayan fotokopi belge olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece her ne kadar bu ekstrede yer alan bilgilere göre hüküm kurulmuş ise de; bankadan bu belgenin

Dosyanın incelenmesinden; hükme esas alınan hesap ektresinin, bankanın imza ve kaşesini taşımayan fotokopi belge olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece her ne kadar bu ekstrede yer alan bilgilere göre hüküm kurulmuş ise de; bankadan bu belgenin

aslı yahut onaylı örneği getirtilmemiştir. Davalı sunulan fotokopi belgeye itiraz ederek, kendisine 01/02/2005 tarihinden sonra ödeme yapılmadığını savunduğuna, diğer bir deyişle belge içeriği hakkında taraflar arasında uyuşmazlık bulunduğuna göre; mahkemece yapılacak iş, belge aslını yahut onaylı örneğini ilgili bankadan istemek ve incelemeyi asıl ya da onaylı belgeler üzerinden yaparak sonucuna göre karar vermektir. Eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalı yararına takdir olunan 1.480,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/509, Karar No: 2022/2714, Tarih: 24.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/509 E.  ,  2022/2714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Gençlik Ve Spor Genel Müdürlüğü Mülkiyeti ve Kullanımında Bulunan Spor Tesislerinde Yapılan Spor Faaliyetleri ile Genel Müdürlüğü Gözetim ve Denetiminde Düzenlenecek Olan Spor Organizasyonlarına Katılan Klüp ve Kişilerin Her Türlü Spor Malzemeleri ile Araç ve Gereçlerine Reklam Konulmasına Dair Yönetmeliğin 9. maddesi gereği davalının, sporcuları ile reklam veren müşteriler arasında yapılan sözleşmelere göre ödenecek reklam bedelinin %5’ini reklam sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden üç iş günü içerisinde il müdürlüğüne ödemesi gerektiğini, davalının 2012-2013 Voleybol Sezonunda Acıbadem Kadınlar Voleybol liginde oynanan müsabakalara ilişkin forma reklam sözleşmeleri kapsamında ilgili ödemeyi yapmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini 15.000 Tl’ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 15.000,00 TL’nin davalı taraftan tahsiline, alacağın 1.000 TL’sine dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, karar Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 30.11.2015 tarih, 2015/29355 Esas, 2015/34804 Karar sayılı ilamı ile onanmış, davalının karar düzeltme istemi aynı dairenin 20.10.2016 tarih, 2016/6372 Esas, 2016/18848 Karar sayılı ilamı ile reddedilmiş, bu kez davalı hak ihlali yapıldığı gerekçesiyle Anayasa Mahkemesine başvurmuştur.

Anayasa Mahkemesi 13.02.2020 tarih, 2017/4483 başvuru sayılı kararı ile; başvurucunun Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiğine, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapılmak üzere mahkemesine gönderilmesine karar vermiş, mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda; Mahkemenin 09.12.2014 karar, 20.10.2016 kesinleşme tarihli, 2013/248 Esas, 2014/395 Karar sayılı kararının Anayasa Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli 2017/4483 sayılı kararı ile ortadan kalktığının tespitine, davanın reddine karar verilmiş; karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı ... Genel Müdürlüğünün 02.07.2018 tarihli ve 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 12/a ve b. maddesi kapsamında tüzel kişiliği sona ermiş olup, ilgili kurum Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlanmıştır. 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca Gençlik ve Spor Bakanlığının harçtan muaf tutulması gerekirken harçtan sorumlu tutularak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7. maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 3. bendindeki “Alınması gerekli 54,40 TL harçtan, başlangıçta yatırılan 24,30 TL peşin harç, 240,00 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 264,30 TL harçtan mahsubu ile fazladan yatırılan 209,90 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine,” ibarelerinin çıkartılarak yerine, “Davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının yatırdığı harcın karar kesinleştiğinde ve talebi halinde davacıya iadesine,” ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1734, Karar No: 2019/2644, Tarih: 27.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/1734 E.  ,  2019/2644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı dağıtım şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp/kaçak bedelinin tahsil edildiğini belirterek, bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş olup, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak vs. bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup,eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8027, Karar No: 2013/5644, Tarih: 23.05.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/8027 E.  ,  2013/5644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İkna suretiyle irtikap

HÜKÜM : Görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 gün ve 2012/420 E. 2012/1771 K. sayılı kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşıldığından anılan Kanunun irtikap suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın ... 1. nolu sağlık ocağında çevre sağlık teknisyeni olarak görevli olduğu, suç tarihinde mağdura portör kağıdı düzenlediği, bu işin bedelini soran mağdurdan işlem bedeli olarak 30 TL aldığı, böylece kendinin aktif bir söz ve davranışı olmadan para ödemek isteyen mağdurun hatasından faydalanarak parayı alması şeklinde geliştiği anlaşılan eylemin TCK'nın 250/3. maddesinde yer alan hatadan yararlanarak irtikap suçuna uyduğu ve hükümden sonra TCK'nuna eklenen 250/4. maddesi de nazara alınarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kayden sabıkasız olup, savunması talimatla alınan ve mahkemece görülmeyen sanık hakkında somut gerekçeler gösterilmeden kanundaki soyut ifadeler tekrar edilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayini ile TCK'nın 51 ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ile O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4445, Karar No: 2015/17786, Tarih: 20.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4445 E.  ,  2015/17786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2011/497-2014/90

Taraflar arasındaki Kamulaştırma Kanununun 26. maddesine dayalı trampa yoluyla kamulaştırma sonucu davacıya verilen taşınmazın belediye adına olan tapu kaydının iptali ve davacılar adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, Kamulaştırma Kanununun 26. maddesine dayalı trampa yoluyla kamulaştırma sonucu davacıya verilen taşınmazın belediye adına olan tapu kaydının iptali ve davacılar adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Kocaeli İli, .... İlçesi, .... Köyü, .... Mevkiinde, davacıların murisi A. B. adına kayıtlı 2221, 2222 ve 2223 parsel sayılı taşınmazlar uygulama imar planı gereğince .... Belediye Meclisinin 22.07.1997 gün ve 97/384 sayılı kararıyla kamulaştırılmıştır.

Belediye Encümeninin 01.02.1999 gün ve 999/205 sayılı kararı ile kamulaştırma bedeli yerine Belediye adına kayıtlı bulunan 969 ada, 5 parsel sayılı taşınmazın davacıların murisine tahsis edilerek, tapuda devir ve tescil işlemlerinin yapılması hususu karara bağlanmıştır.

Ancak, trampaya konu taşınmazların tapuda devir tescil işlemlerinin yapılmadığı gibi 22.07.1997, 29.4.1998, 30.12.1998, 01.02.1999 günlü Encümen Kararlarında yasalardaki koşullar gözetildiği halde, Belediye Encümeninin 8.6.2004 gün ve 2004/369 sayılı kararıyla sadece Belediye mülkiyetine ait arsanın şahıslara istimlak bedeli karşılığında verilmesinin uygun olmayacağı ve ilgililerine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun gerekleri doğrultusunda kendi arsalarının parasal değerinin ödenmesine karar verilmek suretiyle hukuki gerekçe gösterilmeksizin önceki Encümen Kararından vazgeçildiği anlaşılmıştır.