muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1150, Karar No: 2012/1012, Tarih: 21.02.2012

Diyarbakır Kadastro Müdürlüğünün 19.10.2006 gün ve 1239 sayılı karşılık yazılarında kadastro çalışmaları sırasında belirtilen parsellerin doğusunda kalan dava konusu yerin Dicle nehir yatağı olarak işlem gördüğünü, taşınmazın sınırları içerisinde bulunduğu Müslümeğik köyünün kadastro çalışmasının 1956 yılında yapıldığını bildirdiğine, dosyadaki bilgi ve belgelere göre de, dava konusu tescili istenen yerin “dere yatağı” olarak adlandırıldığına göre, kural olarak; dava konusu taşınmazın imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesi uyarınca imar ve ihya koşullarının davacılar yararına gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılıp belirlenmesi zorunludur. Yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar bu yönde herhangi bir açıklamada bulunmamışlardır.

Hazinenin savunmasında denildiği gibi Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Dairesi Başkanlığı İmar ve Şehircilik Şube Müdürlüğünün 19.10.2006 tarih 926-3524 sayılı Milli Emlak Müdürlüğüne yazılan yazıda uyuşmazlık konusu taşınmazın 6.9.1991 tarih ve 34 sayılı Belediye Meclisi kararıyla (1/5000 ölçekli revizyon nazım imar planı) onaylanan imar planı kapsamında kaldığının açıklandığı, aynı yer Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Şube Müdürlüğünün 20.1.2012 gün ve 02.310.05/64 sayılı karşılık yazılarında ise, dava konusu yerin 13.5.2008 tarih ve 75 sayılı Belediye Meclisi kararıyla 1/5000 ölçekli imar planı dahiline alındığı bildirildiği anlaşılmıştır. Anlaşıldığı üzere, her iki yazı arasında çelişki bulunmaktadır. Bu nedenle teknik bilirkişinin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle dava konusu yerin hangi tarihte onaylanan ve hangi tür imar planı kapsamında kaldığının hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde bilgi verilmesi ve ilgili imar planının bu bölüme ait onaylı örneğinin gönderilmesi için Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığının ilgili birimiyle taşınmazın sınırları içinde bulunduğu Yenişehir Belediye Başkanlığına aynı biçimde yazılar yazılması, alınacak cevapların dosya arasına konulması gerekmektedir.

Bundan ayrı, davanın 28.6.2006 tarihinde açıldığı gözetilerek bu tarihten geriye doğru en az 20 yıl öncesine ait iki ayrı zamanda çekilmiş (1975 – 1986 arası) hava fotoğraflarının, dava konusu yer ile çevresindeki parselleri gösterir birleşik paftanın Kadastro Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, teknik bilirkişinin rapor ve krokisinin yazılacak müzekkereye eklenmesi, dava konusu yere komşu 20, 175, 217, 218, 219, 220, 221 ve 433 sayılı parsellere ait kadastro tutanakları ve ekleriyle kadastro sırasında bu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtları, Kadastro Müdürlüğünden gelecek birleşik pafta üzerinde belirlenecek başka komşu parseller varsa bunlara ait belgelerin de aynı şekilde Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, hava fotoğrafları ile komşu parsellere ait kayıt ve belgelerin jeodezi ve fotoğrametri uzmanı mühendis ile bir teknik bilirkişi, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla zemine uygulanması, hava fotoğraflarının çekildiği tarihe göre dava konusu taşınmazın kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı, imar ve ihyasının tamamlanıp tamamlanmadığı veya ne nitelikte bulunduğu konularında uzman bilirkişiden gerekçeli denetime açık rapor alınması, hava fotoğraflarının uzman bilirkişilerce stereoskopik aletle üç boyutlu olarak incelemeye tabi tutulması, taşınmazın gerçek niteliğinin belirlenmesi, kültür arazisi niteliğinde olup olmadığının saptanması, komşu parsellere ait tapu ve vergi kayıtlarının taşınmaz yönünü ne gösterdiği üzerinde durulması, teknik bilirkişiye krokisi üzerinde işaretlettirilmesinin sağlanması, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK. nun 243, 244, 259 ve 290/2. maddeleri gereğince davetiyeyle keşif yerine çağırılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenilmeleri, beyanlar arasında çelişki bulunduğu taktirde yüzleştirilmek suretiyle HMK. nun 261. maddesi gereğince çelişkinin giderilmesi, yerel bilirkişi ve tanıkların birbirinden bağımsız olarak ayrı ayrı dinlenmesi, davacılar ile mirasçılarının hangi tarihte taşınmazın imar ve ihyasına başladıkları, imar ve ihyayı ne şekilde sürdürdükleri, nasıl emek ve para sarf ettikleri, imar ve ihyanın hangi tarihte tamamlandığı konularında tanıklar ile yerel bilirkişilerin bilgilerine başvurulması, imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten dava tarihine kadar 20 yıllık kazanma süresinin dolup dolmadığının araştırılması, daha önce götürülmeyen Ziraat Fakültesinin Toprak Kürsüsünde uzman üç akademisyen aracılığıyla dava konusu taşınmaz ve çevresinin toprak yapısı bir bütün olarak incelenmek suretiyle taşınmazın hangi tarihten itibaren kültür arazisi olarak kullanıldığı, imar ve ihyanın ne zaman tamamlandığı konusunda gerekçeli karşılaştırmalı ve denetime açık rapor istenmesi gerekir.

Bundan başka, dava TMK. nun 713/1. fıkrası gereğince açılan tescil davası olup, aynı maddenin 4 ve 5. fıkraları gereğince gerekli yerel ve gazete ilanlarının yöntemine uygun bir biçimde yapılması zorunludur. Yapılan gazete ilanında taşınmazın sadece iki yönü gösterilmiş olup, diğer iki yön belirtilmemiştir. Yöntemine uygun bir biçimde yapılan ilan olduğundan söz edilemez. Yerel ilanlar için yazılan yazının cevabı gelmediği halde hükmün kurulması da doğru değildir, bu nedenle TMK. nun 713/4 ve 5. fıkralarının kapsamına uygun bir biçimde yerel ve gazete ilanlarının yeniden yapılması, teknik bilirkişinin rapor ve krokisinde yer alan bilgilerin mümkün olduğunca anlaşılır biçimde ilanda yer almasının sağlanması, teknik bilirkişilerden TMK. nun 713/7. fıkrasına uygun biçimde infaza elverişli krokinin alınması, ölen İbrahim Taşkıran’ın mirasçılarından Ebru’nun 1.1.1990 doğumlu olduğu ve karar tarihi itibariyle 18 yaşını çoktan doldurduğu halde onun adına davanın velayeten yürütülmesi doğru değildir. Bu nedenle ...’ya Yargıtay ilamının tebliğ edilmesi ve davada yer almasının sağlanması zorunludur.

Öte yandan, miras bırakan İbrahim Taşkıran’ın 7.6.1993, Şahin Taşkıran’ın ise 21.7.2004 tarihinde öldüğü, bunlar ile mirasçıları ..., ... ve ... açısından 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesinde öngörülen miktar sınırlamaları yönünden gerekli araştırmanın yapılmadığı belirlenmiştir. Bu nedenle adı geçenlerin belgesizden taşınmaz edinip edinmediklerinin Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüğü ile zilyetliğe dayalı tescil davası açıp açmadıklarının o yer Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulması, belgesizden edinilen taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden, zilyetliğe dayalı tescil davalarına ilişkin dosyaların ise, ait oldukları mahkemelerden getirtilerek miktar sınırlamaları yönünden gözönünde tutulması, uyuşmazlık konusu taşınmazın Devlet veya doğal imkanlarla sulama olanağına sahip olup olmadığının DSİ., İlçe Tarım Müdürlüğü ve diğer ilgili birimlerden sorularak saptanması, bu konuda dinlenecek uzman bilirkişi ziraat mühendislerinden de görüş alınması, ondan sonra toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili ile Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığına iadesine 21.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3278, Karar No: 2015/40224, Tarih: 04.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3278 E.  ,  2015/40224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/119617

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2010

NUMARASI : 2010/297 (E) ve 2010/525 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması,

2-) T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. Ö.. savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 53. maddenin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine, “53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” cümlesi yazılmak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin bölümün çıkartılarak yerine, “Sanığın yapılmasına sebebiyet verdiği davetiye gideri olan 25,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” kelimeleri eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3964, Karar No: 2019/2523, Tarih: 27.05.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/3964 E.  ,  2019/2523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... Konut Yapı Kooperatifi 2-... İnş. - ... arasındaki davadan dolayı ...1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 10.03.2015 gün ve 2014/147-2015/129 sayılı hükmü onayan 23. Hukuk Dairesi'nin 04.04.2018 gün ve 2015/5518-2018/2608 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davanın ... yönünden kabulüne, diğer davalı kooperatif yönünden reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine; Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 04.04.2018 gün ve 2015/5518 Esas, 2018/2608 Karar sayılı onama ilamınına karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.Davacı vekili müvekkilinin maliki bulunduğu ... ili ... 3846 ada,1 parsel sayılı taşınmazı üzerinde arsa payı karşılığı bina inşaası için davalı Kooperatif şirket ile ... 4. Noterliği'nin 30.06.1998 tarih ve 16258 yevmiye nolu sözleşmenin imzalandığını, kooperatifin sözleşmeyi ifada acze düşmesi üzerine, diğer davalılarla 20.03.2007 tarihinde yapılan protokol ile davalılar ... İnşaat ve ...’ın; davalı kooperatif ile arsa sahibi arasında evvelce imzalanmış sözleşme de geçerli kalmak kaydı ile kooperatifin edimini üstlendiklerini, protokole göre imza tarihinden 36 ay içinde eserin teslim edilmemesi halinde arsa sahibine her ay 500,00 TL kira ödeneceğinin kararlaştırılmasına rağmen süre geçtiği halde teslimin sağlanamadığını, bu sebeple dava tarihine kadar biriken 19.500,00 TL gecikme tazminatının davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı kooperatif vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalılar cevap vermemişlerdir.

Davalı kooperatif vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalılar cevap vermemişlerdir.

Mahkemece sözleşme ve protokole göre teslimin gerektiği tarih olan 31.03.2010 tarihinden dava tarihi 30.06.2010 tarihine kadar binanın iskanı alınmış olarak teslim edilememiş olması nedeniyle aylık 500,00 TL den toplam ödenmesi gereken 19.500,00 TL gecikme tazminatının davalı ... İnşaat ...’tan tahsiline karar verilmiştir.Davalı kooperatif yönünden reddedilen hüküm sadece davacı tarafından temyiz edilerek onanmış ise de, yüklenici ile arsa sahibi arasında imzalanan 30.06.1998 tarihli sözleşme ayakta olup, bu sözleşmenin feshedildiğine dair herhangi bir bilgi, belge bulunmamaktadır. Ayrıca 20.03.2007 tarihli adi yazılı şekilde yapılan protokolün, genel şartlar 1. maddesinde davalı kooperatif ile davacı arasında yapılan sözleşmenin de geçerli olduğu belirtilmiş olup protokolde her üç tarafın da imzası bulunmaktadır. Ayrıca sözleşmede kooperatifin sorumluluklarını kaldıran bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu durumda kira bedelinden kooperatifin de sorumlu tutulması gerekirken, aksine görüşle yazılı şekilde red kararı verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece davanın esası incelenip ilk sözleşmede rayiç kira verileceği yazılı olduğundan HMK 6100 sayılı HMK 281/2 maddesine göre ek rapor alınarak rayiç kiranın dönemler halinde belirlenip talebi aşmamak kaydıyla davalı kooperatiften de tahsiline karar verilmelidir.Kararın bu gerekçeyle bozulması gerekirken zuhulen onandığı, davacının karar düzeltme talebi üzerine bu kez yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığndan, Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin onama ilâmının kaldırılarak kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne, Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 04.04.2018 gün ve 2015/5518 Esas, 2018/2608 Karar sayılı onama ilâmının kaldırılmasına, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 136,00 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin ve karar düzeltme harçlarının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya iadesine, 27.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2116, Karar No: 2017/22480, Tarih: 07.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2116 E.  ,  2017/22480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan zamanaşımı süresince işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanığın katılan ... Ltd. Şti. yetkilisi ...'dan parke taşı ve kum aldığı, bunlara karşılık suça konu 7.360 TL bedelli çeki verdiği, çekin bankaya ibrazında karşılıksız çıktığı ve çalıntı olduğunun anlaşıldığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8 maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 14720 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine '' hapis cezasının yanısıra 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son maddesi gereğince 736 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 736 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20 TL'den olmak üzere sonuç olarak 14720 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/106, Karar No: 2014/1985, Tarih: 27.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/106 E.  ,  2014/1985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2012/88568

MAHKEMESİ : Sincan 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 29/12/2011, 2011/129 (E) ve 2011/283 (K)

SUÇ : Kardeşini öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık K.. K..'nın kardeşi mağdur Doğan'ı kasten öldürmeye teşebbüsünden kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; sanık Kenan ile mağdur Doğan'ın kardeş oldukları, Erol ve Kenan'ın çektiği kredi için kefil olan Doğan ile aralarında borcun ödenmemesi sebebiyle husumet oluştuğu, olay günü bu mesele yüzünden telefonda tartıştıkları ve mağdur Doğan'ın yanına balta ve bıçak alarak kardeşi Uğur ile birlikte sanığın ikametinin önüne geldiği, sanığın da yanında kardeşi Erol, amcası tanık Şahin ve Yunus ile birlikte aracı ile kendi ikametinin önüne geldiği, Kenan'ın arabadan indiğini gören mağdurun bıçakla Kenan'a saldırarak onu uyluk, kalça ve baş bölgelerinden üç isabetle basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaraladığı, Erol'un elinde sopa ile araçtan inerek mağdurun başına sopa ile vurduğu, bunun üzerine Doğan’ın Erol'u bıçaklamaya başladığı, Erol'un da göğüs ve lomber bölgelerine aldığı isabetler nedeniyle basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralandığı, mağdur Doğan'ın devam eden bıçaklı saldırıları üzerine Kenan'ın aracından aldığı bıçak ile Erol'a saldırmakta olan Doğan'ın göğüs bölgesine iki kez vurarak onu yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda;

Sanığın eylemini, mağdurun bıçaklı saldırısını önce kendisine sonra da kardeşleri Erol'a yönelik olarak sürdürmesi karşısında aracından aldığı bıçakla devam etmekte olan saldırıyı defetmek amacıyla ve saldırı ile orantılı bir şekilde, meşru savunma sınırları içinde gerçekleştirdiği anlaşılmakla, TCK’nun 25/1 ve CMK'nun 223/2-d uyarınca beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde TCK’nun 82/1-d, 35, 29, 62. maddeleri cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321 maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29863, Karar No: 2011/10030, Tarih: 23.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/29863 E.  ,  2011/10030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının, takip borçlusu K.... Spor Kulübü Derneği İktisadi İşletmesi aleyhine çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yaptığı görülmüştür.

Şikayetçi 3. kişi Kartal Spor Kulübü Derneği vekilinin şikayetinde, takip borçlusu ile şikayetçi 3. kişinin farklı tüzel kişiler olduğunu belirterek, 3. kişinin Türkiye Futbol Federasyonu ile Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'ndaki hak ve alacaklarına konulan haczin kaldırılması isteminde bulunduğu, alacaklı vekilinin de kabul beyanı doğrultusunda mahkemece, 3. kişi vekilinin şikayetinin kabulü ile 3. kişinin Türkiye Futbol Federasyonu'ndaki hak ve alacaklarına konulan haczin kaldırılmasına karar verildiği halde, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'ndaki hak ve alacaklarına konulan haczin kaldırılması konusundaki istemi ile ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Üçüncü kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1493, Karar No: 2024/8069, Tarih: 12.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/1493 E.  ,  2024/8069 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2019/775 E., 2021/630 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma, Nitelikli dolandırıcılık, Resmi

belgede sahtecilik

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı, Katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Onama

İlk Derece Mahkemesince Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma ile Kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlerin Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, Resmi belgede sahtecilik ile Kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçlarına yönelik kurulan hükümlerin ise katılan vekili tarafından temyiz edilmesiyle yapılan ön inceleme neticesinde;

a) İlk Derece Mahkemesince resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf istemi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verilen esastan ret kararının, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.rının, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

b) İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma ve Kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçlarından verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 2. Ağır Mahkemesinin, 22.01.2019 tarihli ve 2018/670 Esas, 2019/46 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından beraat kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 02.04.2021 tarihli ve 2019/775 Esas, 2021/630 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 29.12.2021 ve 11.12.2023 tarihli ret ve onama görüşünü içerir Tebliğnameler ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ