muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13544, Karar No: 2015/8220, Tarih: 08.12.2015

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde delillerin değerlendirilmesi usulüne ilişkin olarak bir kural bulunmamakta ise de, bu konu doğrudan doğruya Sözleşmenin 6. maddesi ve Anayasamızda (m. 36) düzenlenen adil yargılanma hakkıyla ilgilidir. Çoğunluk kararında değinilen AİHM Kararlarıyla belirlenen ilkeler inceleme konusu dosyaya uygun değildir. Çünkü kanuna açıkça aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen suça konu eşya ve sanık savunması dışında delil mevcut değildir. Sanığın ikrar olarak kabul edilen savunmasına neden itibar edilemeyeceğinin gerekçeleri yukarıda açıklanmıştı. Pozitif hukukumuzda hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme mevcut olmadığı gibi yerel mahkemece bu hususlar gerekçeli kararda hiç tartışılmamıştır. Yargılama makamı olan yerel mahkemenin hiç tartışmadığı, belki de farkında bile olmadığı bu hukuka kesin aykırılık oluşturan gerekçesizlik, temyiz mercii olan Yargıtay tarafından tamamlanamaz, giderilemez.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle yerel mahkeme kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/8271, Karar No: 2017/4957, Tarih: 22.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/8271 E.  ,  2017/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılında işlenen suç hakkında; düşme 2005 takvim yılında işlenen suç hakkında; beraat

Gerekçeli karar başlığında "2004" olarak eksik yazılan suç tarihlerinin, 2004 ve 2005 takvim yılları olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1) Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından verilen düşme kararı yönünden katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararı yönünden katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararı yönünden katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararı yönünden katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerçeğin kuşkuya yer bırakmaksızın tespiti amacıyla; sanığın yetkilisi olduğu İntek İnşaat ....Sanayi Limited Şirketi'nin 2005 yılında kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirket yetkilileri haklarında "2005 yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan dolayı dava açılmış olup olmadığının ilgili Vergi Dairelerinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının celp ile incelenerek özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak gerektiğinde faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın yetkilisi olduğu İntek İnşaat ...Ticaret Sanayi Limited Şirketi'nin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması toplanan deliller bütün halinde değerlendirildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29389, Karar No: 2014/14410, Tarih: 09.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29389 E.  ,  2014/14410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/234465

MAHKEMESİ : Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2009

NUMARASI : 2007/615 (E) ve 2009/1204 (K)

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK'nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı TCK'nun 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde sanığın ertelenen cezasının tamamen infaz kurumunda çektirilmesine" karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12307, Karar No: 2014/5552, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12307 E.  ,  2014/5552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/197-2013/726

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni ESAS elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4396, Karar No: 2018/9268, Tarih: 08.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/4396 E.  ,  2018/9268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 10.867.56 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacının tazminat talebinin dayanağını oluşturan dosyada haksız tutuklu kalığı sürenin, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada herhangi bir cezadan mahsup edilmediği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Davacı tarafça hükmolunacak maddi ve manevi tazminata karar tarihinden itibaren faiz işletilmesi talebinde bulunulduğu halde hükmolunan tazminata faiz işletilmemesi, davacı lehine tayin olunan maddi ve manevi tazminat miktarlarının toplamı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin üçüncü kısmında yer verilen oranlar üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, bu miktarın altında kalacak şekilde maktu vekalet ücretine hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin tazminat miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1211, Karar No: 2020/8792, Tarih: 07.07.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/1211 E.  ,  2020/8792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : 1) Sanıkların yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Kayseri 13. Asliye Ceza Mahkemesi 09/10/2018 gün ve 2017/706 Esas, 2018/747 Karar sayılı kararları

2) İstinaf başvurularının esastan reddine dair; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 02/10/2019 gün ve 2018/3458 Esas, 2019/1935 Karar sayılı kararı

3) Temyiz istemlerinin reddine dair ek karar; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 25/10/2019 günlü ek kararı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 25.10.2019 günlü 2018/3458 Esas, 2019/1935 Karar sayılı ek kararının sanıklar müdafii tarafından CMK'nin 296/2. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz istemi reddine dair ek kararın 25.10.2019 tarihinde elektronik tebligat yoluyla sanıklar müdafiinin e-posta adresine gönderildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7a ve Elektronik Tebligat Yönetmeliğinin 9. maddelerine göre elektronik yolla yapılan tebligatın muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayıldığı gözetildiğinde; ek kararın sanıklar müdafiine 30.10.2019 tarihinde yapılmış sayıldığı, bu tarihten itibaren yasal sürenin başladığının kabulü ile temyiz dilekçesinin 7 günlük yasal süre içerisinde 04.11.2019 tarihinde verildiği anlaşıldığından, tebliğnamenin süreden redde dair görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanıklar hakkında yaralama suçlarından, hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nin 25.10.2019 tarihli temyiz istemlerinin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “dosyanın Kayseri 13. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11089, Karar No: 2014/8643, Tarih: 07.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11089 E.  ,  2014/8643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/02/2013 tarih ve 2012/286-2013/27 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 model gezinti teknesinin 20001 nolu poliçe ve... nolu acente vasıtasıyla davalı ... şirketine sigorta ettirildiğini, kara taşıtlarındaki uygulamadan hareketle poliçenin ... şeklinde poliçe yapılmasını istediklerini, yetkili acentanın tüm riskleri kapsayan bir poliçe kestiğini beyanla müvekkilinin teknesini sigortaladığını, ... md.1265/1.fıkrasında yer alan amir hükmüne aykırı şekilde sigortacı tarafından poliçenin müvekkiline verilmediğini, teknenin 11/09/2011 tarihinde meydana gelen kazada dümen bağlantı mili ve pervanelerinin zarar gördüğünü ve 9.860,00TL hasar meydana geldiğini, eksper tayin edilerek hasarın tespit edildiğini ve eksperden alınan onayla teknenin tamir edildiğini, ancak davalı şirketin hadisenin poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığını bildirdiğini, Sigortacılık Kanunu md.11/3 ve bu kanun kapsamında düzenlenen Bilgilendirme Yönetmeliği'nin ilgili hükümlerine aykırı olarak kendilerine Bilgilendirme Yönetmeliği tebliğ edilmediği ve imzalatılmadığını, bu nedenle 9.860,00TL tazminatın 04/10/2011 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu teknenin 20001 nolu yat sigorta poliçesi ile sigortalandığını, sigorta yaptırılırken davacıya poliçe ekinde Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliğinin düzenlediği Enstitü Kotra Klozları başlığı altında klozların da verildiğini, bu klozun 19.3 maddesi gereğince hasarın poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu teknenin 20001 nolu yat sigorta poliçesi ile sigortalandığını, sigorta yaptırılırken davacıya poliçe ekinde Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliğinin düzenlediği Enstitü Kotra Klozları başlığı altında klozların da verildiğini, bu klozun 19.3 maddesi gereğince hasarın poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma,benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre;dava konusu poliçenin "..." hükümlerine göre düzenlendiği,hasar dosyasının incelenmesinde dava konusu teknenin pervane kanatlarının hasar gördüğü, dosya kapsamıyla davacının teknesinde meydana gelen hasarın tekne bağlantı şaftı ve pervanenin uğrayacağı ziya ve hasar kapsamında kaldığı ayrıca bilgilendirme yönetmeliğine uygun olarak davacı tarafa bilgilendirme yapıldığı hususunun davalı tarafça ispat edilemediği, sigorta ettirene bilgilendirme yükümlülüğüne göre uygun bilgilendirme yapılmış olsaydı meydana gelen rizikonun da sigorta teminatı kapsamına dahil ettireceği sonucuna ulaşıldığı, bu duruma göre gerek sigortacılık kanunu ve gerekse sigorta sözleşmelerinde bilgilendirmeye ilişkin yönetmelik kapsamıyla davacının teknesinde meydana gelen hasarın poliçe teminatı kapsamında kaldığı, bu kapsamda davacı hasarının toplam 10.356,38-TL olduğu,ancak taleple bağlı kalınması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 505,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.