muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6383, Karar No: 2019/650, Tarih: 21.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6383 E.  ,  2019/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin temyiz talebinin sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olduğu kabul edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; .... Cumhuriyet Başsavcılığının 18.05.2011 tarihli, 2011/11685 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı; ..... Cumhuriyet Başsavcılığının 05.04.2011 tarihli 2011/8120 esas sayılı iddianamesi ile de “2008 takvim yılında muhteviyatı itibariyle sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açılmış ve her iki dava birleştirilmiş ise de, 2008 yılında muhteviyatı itibarıyla sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre düzenlenen iddianameler kapsamındaki suçlar yönünden hüküm kurulması yerine, “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, düzenlenen iddianamelerin dışına çıkılarak sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8988, Karar No: 2012/14973, Tarih: 03.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8988 E.  ,  2012/14973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/04/2011 tarih ve 2010/279-2011/156 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde sigortalı bulunan akaryakıt istasyonundaki cihazların 22/01/2010 tarihinde elektrik hatlarında meydana gelen yüksek voltaj nedeniyle hasar gördüğünü, müvekkili şirket tarafından sigortalısına 18/02/2010 tarihinde 11.063,00 TL ödeme yapıldığını, hasarın meydana gelmesinde davalı idarenin tamamen kusurlu olduğunu ileri sürerek, 11.063,00 TL'nın ödeme tarihi olan 18/02/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sigortalısı olan işyerinin yüksek voltaj tüketmesi sebebiyle yüksek gerilimden faydalanması gerektiğini, talep halinde müvekkili şirkete bağlı büyük müşterilere, işletme şefliğince yüksek gerilim hattından istedikleri düzeyde enerji verilebildiğini, ancak davacının sigortalısının ya müvekkili kuruma başvuru yapmadığını ya da yapsa bile trafo yapma, panoyu uygun hale getirme yükümlülüğünü yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı tarafından sigortalanan akaryakıt istasyonunun bağlı bulunduğu elektrik hattında yıldırım düşmesi veya yüksek gerilim sonucu ani dalgalanmalar meydana geldiği, koruyucu devrelerin geç açılması sonucu sigortalı iş yerinde bulunan malzemelerin hasar gördüğü, meydana gelen hasarın poliçe teminatı kapsamında kaldığı, hasarın oluşumunda davalının tam kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 9.255,31 TL'nın ödeme tarihi olan 18/02/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 411,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13696, Karar No: 2013/11516, Tarih: 03.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13696 E.  ,  2013/11516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 5. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.02.2012 gün ve ... sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

4603 sayılı Kanun'da ... Bankası A.Ş.,... Bankası A.Ş.,... Halinde ... Bankası A.Ş. aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanun'un 4684 sayılı Kanun'la değişik geçici 4.maddesinin 2.fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacıyla yeniden yapılandırma süreci içinde açılmış ve açılacak dava ve takiplerle ilgili olup, ... Bankası'nın sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağından temyiz harcının yatırılması gerektiği dikkate alınarak mahkemece temyiz başvuru ve temyiz harcının yatırılması konusunda, HUMK'nın 434/3.maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13213, Karar No: 2014/23883, Tarih: 26.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/13213 E.  ,  2014/23883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı koca, süresinde verdiği cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış, iki tanık ismi bildirmiştir. Mahkemece, dosyada yer alan bilgi, belge, davacı tanıklarının ve davalının beyanı yeterli görülerek davalının tanıklarının dinlenilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir. Davalı, tanıkları ... ve ....'nın dinlenilmesinden açıkça vazgeçmemiştir. Davalının dinletme talebinden vazgeçmediği tanıkları dinlenilmeksizin hüküm kurulması, savunma hakkını da içeren "hukuki dinlenilme hakkına (...md.27) açıkça aykırılık teşkil eder. Açıklanan sebeplerle, davalı tanıklarının usulüne uygun çağırılarak dinlenilmesi ve toplanan diğer delillerle birlikte beyanları değerlendirilip, gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.11.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/10998, Karar No: 2021/11794, Tarih: 09.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10998 E.  ,  2021/11794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Tüm dosya içeriğine göre; 24/02/2013 günü müştekiye ait araç içinden flash bellek ile sürücü belgesinin çalındığı ve çalınan sürücü belgesinin 31/03/2013 günü sanığa ait olan ikamette yapılan arama sırasında ele geçmesi sebebiyle sanığın atılı suçu işlediğinin iddia ve kabul edildiği somut olayda; sanığın aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, suça konu ehliyetin ele geçirildiği aramanın, ismini vermek istemeyen bir şahsın kolluk görevlilerince de tanınan Yusuf Sime adlı kişinin söz konusu ikamette çalıntı eşya bulundurduğuna dair ihbarı üzerine yapılmış olması, arama sırasında ikamette sanık haricinde üç kişiye daha rastlanması, yargılamaya konu hırsızlık suçu ile suç eşyasının ele geçirilmesi arasında geçen süre ve çalınan ehliyetin birden fazla kişinin gelip gittiği dosya kapsamından anlaşılan evde halının altında ele geçirilmiş olması hususları birlikte dikkate alındığında; sanığın savunmasının aksini gösterir mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden ve atılı suçu işlediğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde açıklanmadan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Bozma sonrası yapılan yargılama sonrası sanığın adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilamlardan Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2006 tarihli ve 2006/140 E., 2006/274 K. sayılı ilamına konu 15 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış ise de, bozma öncesi yapılan uygulamalarda sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamdaki ceza süresinin “10 ay 26 gün” olarak belirtilmesi sebebiyle, koşullu salıverme süresine eklenecek miktar bakımından sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18280, Karar No: 2018/12822, Tarih: 13.09.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/18280 E.  ,  2018/12822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

...1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/479 Esas- 2012/509 Karar sayılı dosyasında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararda, TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel cezanın ''1 yıl'' olarak belirlenmesine karşın, hükmü açıklayan mahkemece temel cezanın yazım hatası yapılarak ''1 yıl 8 ay'' olarak belirlenmesi, sonuç ceza doğru olduğundan mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görüldüğünden; katılan hakkında düzenlenen 09.03.2012 tarihli ...Adli Tıp Şube Müdürlüğü rapor içeriğinde, katılanın sağ koluna sopa ile vurulduğu hikayesinin yer aldığının belirtilmesine rağmen bu hususun kovuşturma aşamasında katılandan açıkça sorularak 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi aleyhe temyiz olmadığından; yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12666, Karar No: 2015/6866, Tarih: 19.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/12666 E.  ,  2015/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/179321

MAHKEMESİ : Kilis Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/121 (E) ve 2013/62 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan M.. K..'ın Bakırcıoğlu biriket isimli işyerinin sahibi olduğu, tanık İ. A.'ın ise bu işyerinde siğortasız olarak çalıştığı, tanığın işyerinde çalışırken elini makinaya kaptırıp yaralanması üzerine sanık M.. K.. tarafından ......... Devlet Hastanesi Acil Polikliniğine götürüldüğü ve hastanede sanıklardan Ö.. K..'ın kimlik bilgisiyle tedavi edildiği ve bu şekilde sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda;

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37. maddesi; “yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkânları çerçevesinde tahsil ederler.”,

2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin;

Birinci maddesi; “acil sağlık hizmeti vermekle yükümlü bulunan sağlık kuruluşları, acil vakaları hastanın sağlık güvencesi olup olmadığına veya ödeme gücü bulunup bulunmadığına bakmaksızın kabul edecek ve gerekli tıbbi müdahaleyi kayıtsız-şartsız ve gecikmeksizin yapacaktır. Hiçbir sağlık kuruluşu acil olarak gelen hastalara yeterli personeli veya donanımı olmadığı, ilgili birimi veya boş yatağı bulunmadığı, hastanın sağlık güvencesi olmadığı ve benzeri sebepler ile gerekli acil tıbbi müdahaleyi yapmaktan kaçınmayacaktır.” ,

Dokuzuncu maddesi; “herhangi bir sağlık güvencesi olmayan vatandaşlardan ödeme gücü bulunmayanların acil sağlık hizmeti bedelleri kendilerinden talep edilmeyecektir. Bunlardan kamuya ait sağlık kuruluşlarından ve ayakta teşhis ve tedavi yapan özel sağlık kuruluşlarından acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma

ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümleri çerçevesinde sağlık kuruluşunun bulunduğu yer sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfından talep edilecektir. Bu konuda gerekli tedbirler ilgili vakıf başkanlıklarınca alınacaktır. Özel hastanelerden acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri ise talep edilmesi halinde 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu'nun 32'nci, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 38'inci ve 60'ıncı, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 18'inci maddeleri gereğince sağlık kuruluşunun bulunduğu yerin belediyesince ödenecektir. Bu amaçla belediyelerce bütçelerine yeterli ödenek konulacaktır.” şeklinde hükümler içermektedir.

Bu mevzuat çerçevesinde değerlendirildiğinde, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu mevzuat çerçevesinde değerlendirildiğinde, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15559, Karar No: 2017/2518, Tarih: 02.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15559 E.  ,  2017/2518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davadan dolayı ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/11/2014 gün ve 2014/286-2014/302 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Ancak, dosyanın incelemesinde, karar davacı vekilince tevkil edilen vekile 20/03/2015 tarihinde kalemde elden tebliğ edilmiştir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 36. maddesi uyarınca ''Celse esnasında veya kalemde, soruşturmaya, davaya ya da takibe ait evrakın, taraflara, ilgili üçüncü kişilere, katılana veya vekillerine tutanağa geçirilmek suretiyle veya imza karşılığında, tebliğ konusu belirtilerek tevdii, tebliğ hükmündedir. Bu durumda ayrıca tebliğ mazbatası düzenlenmesi gerekmez ve masraf da alınmaz.'' hükmü uyarınca kalemde yapılan tebligat yasaya uygun bulunmaktadır. Kaldı ki, davacı vekilinin kanun yararına bozma talebini içeren 01/06/2015 tarihli dilekçesinde mahkemece verilen kararın 20/03/2015 tarihinde tebellüğ edildiğinin bizzat davacı vekili tarafından beyan edildiği nazara alındığında temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, mahkemenin 19/11/2015 tarihli usul ve yasaya uygun olmayan kararı uyarınca gerekçeli kararın yeniden tebliğe çıkarılmak sureti ile yeni bir temyiz hakkı verilmesi de mümkün bulunmamaktadır.

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Mahkemece verilen karar davacı tarafa yukarıda da açıklandığı üzere 20/03/2015 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekili tarafından HUMK 432/1 madde ve fıkrasında belirtilen 15 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra kararın temyiz edildiği anlaşılmıştır.

HUMK 432/4. madde ve fıkrasına göre, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden davacı vekilinin HUMK 432/4. maddesi uyarınca temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan HUMK 432/4'üncü maddesi uyarınca süre yönünden REDDİNE, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/34966, Karar No: 2021/2229, Tarih: 01.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/34966 E.  ,  2021/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

5549 sayılı Suç Gelirlerinin Aklanmasının Önlenmesi Hakkındaki Kanun'a aykırılıktan kabahatli Çağatay Döviz ve Altın Ticaret A.Ş hakkında ... Mali Suçları Araştırma Kurulu Başkanlığının 10/08/2017 tarihli ve 52055169-663- E.1903 sayı, 980 karar sayılı idari para cezası kararı ile uygulanan 6.992.570,00 Türk lirası idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Gaziantep 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/5331 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/05/2018 tarihli ve 2018/3273 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 28/11/2019 gün ve 15010 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/12/2019 gün ve KYB-2019-120713 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, itiraza konu olayın Çağatay Döviz ve Altın Ticaret A.Ş hakkında düzenlenen 13/02/2017 tarih ve 2017-YDR-HK-53/1/YIR-İ/1 sayılı inceleme raporuna istinaden 5549 sayılı Kanun uyarınca iş ve işlemlerden 347 adedinde kimlik bildirimine uyulmaması ve 14 adet işlemde ise şüpheli işlem bildirme yükümlülüğüne uymama gerekçesi ile itiraz eden şirket adına kesilen idari para cezasının olduğu, ilgili kurum tarafından düzenlenen idari para cezası tutanağının ve kesilen idari para cezasının usul ve yasaya uygun olduğundan bahisle itirazın reddine karar verilmiş ise de;

5549 sayılı Suç Gelirlerinin Aklanmasının Önlenmesi Hakkındaki Kanun'un 13/1. maddesinde, "Bu Kanunun 3 ve 6 ncı maddeleri ile 4 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan yükümlülüklerden herhangi birini ihlâl eden yükümlülere Başkanlıkça beşbin Yeni Türk Lirası idarî para cezası verilir. Yükümlünün banka, finansman şirketi, faktoring şirketi, ikrazatçı, finansal kiralama şirketi, sigorta ve reasürans şirketi, emeklilik şirketi, sermaye piyasası kurumu veya yetkili müessese olması halinde, idarî para cezası iki kat olarak uygulanır." şeklinde, anılan Kanun'un 13/3. maddesinde ise "Bu Kanunun 5 inci maddesinde yer alan yükümlülüklere uymayan yükümlülere, eksikliklerin giderilmesi ve gerekli tedbirlerin alınması için 30 günden az olmamak üzere süre verilir. Verilen süre içinde eksiklikleri gidermeyen ve gerekli tedbirleri almayan yükümlülere birinci fıkra hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlemelere yer verildiği, somut olayda yükümlüye usulüne uygun bildirim yapılarak kanunda belirtilen eksikliklerin giderilmesi ve gerekli tedbirlerin alınması için en az 30 günlük sürenin tanınmadığı, süre tanınmadan ceza tayin edildiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

... Mali Suçları Araştırma Kurulu Başkanlığının 10/08/2017 tarihli ve 52055169-663.05.[01-2017-16] - E.19031 sayı, 980 karar numaralı idari para cezası karar tutanağında kabahati oluşturan fiilin 5549 sayılı Kanunun 3 ve 4. maddelerine muhalefet etmek olarak gösterildiği, yine kararın gerekçesinde kabahat fiili olarak kimlik tespiti yükümlülüğü ile şüpheli işlem bildirim yükümlülüğüne uyulmadığının belirtildiği, idari para cezasına konu her iki kabahat eyleminin oluşması için de yükümlüye bildirim yapılması ile eksikliklerin giderilmesi ve gerekli tedbirlerin alınması için en az 30 günlük süre verilmesi yönünde bir düzenlemenin bulunmadığı, ihbarnamede belirtilen sürenin anılan Kanunun 5. maddesinde yer alan hükümlere uymayan yükümlüler bakımından uygulanacak idari para cezalarına ilişkin getirilen süre olduğu gibi somut olayda; anılan Kanunun 5. maddesine muhalefet edildiği gerekçesi ile uygulanan idari para cezası kararı bulunmadığı anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 01/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29826, Karar No: 2014/20785, Tarih: 03.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29826 E.  ,  2014/20785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/282571

MAHKEMESİ : Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2010

NUMARASI : 2009/449 (E) ve 2010/631 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından açılan kamu davası hakkında mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1-Adana Vergi Dairesi Başkanlığının 17.03.2009 tarihli mütalaasında 18.02.2009 tarihli vergi suç raporuna atıfta bulunulduğu, sanık hakkında düzenlenen vergi suç raporunda ise 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin belirtildiği, 21.04.2009 tarihli iddianamede 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinden dava açıldığı, mahkemenin 12.05.2010 tarihli kararında 2007 takvim yılında düzenlenen ve kullanılan faturaların sahteliği kabul edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verildiği görülmekle; sahte belge düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin ayrı suçları oluşturduğu ve sahte fatura kullanmak eylemi yönünden verilmiş bir mütalaa bulunmadığı gözetilmeden, 2007 yılındaki eylemlerin zincirleme şekilde işlenmiş tek suç olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarını işlediği kabul edilen sanığın, düzenlediği ve kullandığı fatura tarihleri açıkça tespit edilip, birbirinden bağımsız suçları oluşturan sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemleri yönünden suç tarihlerinin karar başlığında ayrı ayrı gösterilmesinden sonra, temel cezanın belirlenmesi sırasında 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve 5728 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin esas alınıp alınmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.