muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12824, Karar No: 2017/215, Tarih: 11.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/12824 E.  ,  2017/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 05/04/2016

Trafik güvenligini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 179/3-2, 62/1, 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarinca 1.000,00 Türk Lirasi ve 280,00 Türk Lırası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/04/2016 tarihli ve 2015/611- 2016/360 kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, trafik güvenligini tehlikeye sokma suçu için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/2. maddesinde "2 yıla kadar hapis cezası" yaptırımının öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte herhangi bir adli para cezasının gösterilmedigi halde anılan Kanun maddesinde belirtilen ve mahkemece takdir edilen 1.000,00 Türk Lirası adli para cezası dışında adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyannca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza işleri Genel Müdürlüğü'nün 15/11/2016 gün ve 94660652-105-34-7891-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2016 gün ve 2016/392411 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve soruşturma evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde yürürlükte bulunan, TCK'nın 179 /3-2 maddesinde ''Kara, deniz, hava veya demiryolu ulaşım araçlarını kişilerin hayat, sağlık veya malvarlığı açısından tehlikeli olabilecek şekilde sevk ve idare eden kişi, iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. '' denilmekle, atılı suçun yaptırımının sadece hapis cezası olarak belirlenmiş olması karşısında, mahkemece sanık hakkında hem hapis hemde adli para cezasına hükmedilmesinde bir isabet görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/04/2016 tarihli ve 2015/611 esas 2016-360 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak, hüküm 1. paragrafındaki '' 2 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin çıkartılarak yerine ''2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmesi, hükmün 2. paragrafındaki '' 14 gün adli para cezası '' ibaresinin ile hükmün 5.paragrafındaki ''280-TL adli para cezası '' ibarelerinin çıkarılıp hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/92, Karar No: 2017/8627, Tarih: 08.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/92 E.  ,  2017/8627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/4-d maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına

Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13/04/2016 tarih, 2015/531 - 2016/171 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, direnme hükmünün incelenmesi için Dairemize gönderilmekle; yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 17.09.2015 tarih, 2014/21853 esas, 2015/13727 sayılı kararın yer alan '' Kınık 1 nolu Acil Sağlık Hizmetleri kadrosunda görevli acil tıp teknisyeni olarak görev yapan ambulans şoförü olan sanığın, idaresindeki ambulansla Dikili istikametinde meydana gelen trafik kazasına müdahale etmek üzere seyir halinde olduğu, bu sırada ışık kontrollü kavşakta geçiş yaparken, katılanın idaresindeki araca çarparak 2 kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, yaralanmalarının basit olduğu gözetilerek, adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına uygun, makul bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi '' şeklindeki bozma gerekçesi sonucu bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan, kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına, CMK'nın 307/3.maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/63, Karar No: 2009/6113, Tarih: 05.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/63 E.  ,  2009/6113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı Üniversitenin Elektrik Elektronik Fakültesinin kantin, büfe çay ocağı, lokalini kiracı olarak işletmekteyken, davalının kendisini eşyalarını mecurdan çıkartarak tahliye ettiğini, Sarıyer Sulh Hukuk Mahkemesinin 1998/324 Değişik ... sayılı dosyası ile tahliye edildiğinin eşyalarının ve hasarlarının tesbit edildiğini, eşyaların halen davalı da ve bu gün için tamamının kullanılmaz halde olduğunu bildirip, fazlası saklı 10.000.000.000 Tl. tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, 20.9.1998 tarihinde Kaymakamlık aracılığı ile tahliye edildiğini, davanın zamanaşımına uğradığını, eşyaların depoda muhafaza edildiğini, zarardan sorumlu olmadıklarını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Sarıyer Sulh Hukuk Mahkemesinin 1998/324 Değişik ... sayılı dosyasındaki bilirkişi raporunda tespit edilen eşyaların,mevcut ise aynen davalıdan alınıp davacıya verilmesine, eşyalar yok ise bedelleri olan 3.694.50 YTL.nın, hasar bedeli olarak 6.305.50 YTL.nın dava tarihinden itibaren faiziyle alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş; davalının temyizi üzerine dairemizce bozulmuş; mahkemece bozmaya uyulduktan sonra bu kez kararda ve hükme esas alınan 15.11.2007 tarihli raporda tek tek gösterilen hasara uğramış 9 kalem eşyanın aynen,olmadığı taktirde taleple bağlı kalınarak bedelleri toplamı olan 10.000 YTL nın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2009/63-6113

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına bozmanın şumulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itiarazlarının reddi gerekir.

2-Bilirkişi ... tarafından hazırlanan 21.1.2007 tarihli ek raporda hüküm altına alınan 9 kalem eşyanın %50 oranında yıpranma payı düşüldükten sonra dava tarihi itibarıyle toplam değerlerinin 6.124.40 YTL olduğu belirtilmiş olup,davacı,5.4.2007 günlü oturumda bu raporu kabul ettiğini beyan etmiştir.Bu durumda mahkemece hüküm altına alınan 9 kalem eşyanın toplam değerinin 6.124.40 YTL olduğu kabul edilmeli,bunlardan her birinin dava tarihi itibarıyle değerinin ne olduğu ayrı ayrı alınacak ek bir raporla belirlenmeli,anılan eşyaların mevcut ise aynen,değilse her bir kalem eşyanın bedelinin ödetilmesine karar verilmesi gerekir.Mahkemenin bu yönü göz ardı ederek yazılı şekilde hüküm tesisi,usül ve yasaya aykırı olup;bozmayı gerektirir

SONUÇ.Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine,ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 5.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16556, Karar No: 2016/652, Tarih: 25.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16556 E.  ,  2016/652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2013 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden müşterek çocuklarının olmadığını, davalı (koca)nın 21.04.2014 tarihinde davacıyı babasının evine bıraktığı, o tarihten bu yana tarafların ayrı yaşadıklarını, davalının davacıyı arayıp sormadığı, davacı için maddi destekte bulunmadığını, davacının ev hanımı olduğunu ve herhangi bir gelirinin bulunmadığını ileri sürerek, davacı için 600,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde davacının kusurlu olduğunu, davacının tuhaf davranışlarının olduğunu,bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu, davacı kadının maddi açıdan katkıya muhtaç olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacı için dava tarihinden itibaren aylık 150,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı MK.nun 195.maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı yasanın 197.maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetime ilişkin önlemleri alır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, dinlenen tanık beyanlarından davacı kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu dolayısıyla davacı kadın lehine tedbir nafakasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak; Türk Medeni Kanunu'nda eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.

Mahkemece, yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırması ve taraf beyanlarından; davacının ev hanımı olup gelirinin bulunmadığı, babasının evinde yaşadığı, davalının ise inşaat işçisi olup aylık 600.00 TL geliri bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırması ve taraf beyanlarından; davacının ev hanımı olup gelirinin bulunmadığı, babasının evinde yaşadığı, davalının ise inşaat işçisi olup aylık 600.00 TL geliri bulunduğu anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, davalının gelir düzeyi ile birlikte yaşarken davalının eşine sağlamış olduğu yaşama standardı nazara alınarak; davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile de orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek daha uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davacı kadının ihtiyaçları ve davalının geliri ile uygun olmayacak şekilde az nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22020, Karar No: 2022/9962, Tarih: 05.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/22020 E.  ,  2022/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 12/09/2019 tarihli, 2018/160 esas ve 2019/314 sayılı kararı

2- Hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 08/06/2020 tarihli, 2020/433 esas ve 2020/690 sayılı kararı (sanıklar Gökhan ve Aydın hakkında)

3- İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 08/06/2020 tarihli, 2020/433 esas ve 2020/690 sayılı kararı (sanık ... hakkında)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu Tekirdağ 1 Nolu Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünden gönderdiği 09/07/2020, 10/08/2020, 18/08/2020, 24/08/2020, 07/09/2020 tarihli dilekçelerinde ve 14/07/2020 tarihinde ceza infaz kurumunda alınan ifadesindeki “...temyiz hakkımdan feragat ediyorum...” şeklindeki beyanı ve sanık müdafiinin 31/08/2020 tarihli dilekçesi ile temyiz isteklerinden vazgeçmeleri nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B) Sanık ... hakkındaki hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine ve sanık ... hakkındaki hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların incelenmesinde:

Tebliğnamenin (A) bölümünde “sanık ... hakkında temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün incelenmesine yer olmadığına” şeklinde görüş belirtilmiş ise de; dosya kapsamına ve UYAP’tan yapılan incelemeye göre, sanık ... ve müdafiinin temyiz talebinden vazgeçmediği, diğer sanık ...’ın temyiz talebinden vazgeçtiği ve tebliğnağmenin (B) bölümünde “sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteğinin esastan reddine” şeklinde ayrıca görüş belirtildiği anlaşılmakla, bu husus maddi yazım hatası olarak kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıkların müdafilerinin ve sanık ...'ın dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükümlerin hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıkların müdafilerinin ve sanık ...'ın dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükümlerin hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

CMK'nın 280/1-a maddesinde, bölge adliye mahkemesinin "İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verebileceği düzenlenmiş olup, bölge adliye mahkemesi tarafından, ilk derece mahkemesince sanık ... hakkında uygulanan TCK’nın 188/5 ve 43/1. maddelerinin hükmünden çıkarılabilmesi için CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak, delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, CMK'nın 280/1-a maddesi kapsamına girmediği halde, 30/12/2016 tarihli olay nedeniyle iddianamede sanıklar hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan dava açıldığı ve ilk derece mahkemesince bu olaya ilişkin sanıkların eylemleri sabit kabul edildiği de dikkate alınarak, duruşma açılmadan sanık ... hakkındaki hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine ve sanık ... hakkkındaki hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların müdafilerinin ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3 Ceza Dairesinin kararları hukuka aykırı bulunduğundan, CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Tutuklama koşullarında değişiklik olmaması ve tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık ... hakkındaki tahliye talebinin reddine,

CMK'nın 304. maddesi uyarınca dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine, kararın bir örneğinin Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine,

05/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12477, Karar No: 2010/13270, Tarih: 02.12.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/12477 E.  ,  2010/13270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 03.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu tahsis belgesinde düzeltme yapılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu tahsis belgesindeki parsel kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Davacı 09.04.1985 günlü ve 197 numaralı tapu tahsis belgesine dayanmıştır. Tapu tahsis belgesinin verilmesi idari bir işleme dayalı olarak yapılır. Bu tür kayıtlardaki düzeltmelerin de idari bir işlemle yapılabileceği kuşkusuzdur. Kısaca davanın görülme yeri idari yargı yeridir. Mahkemece yapılan bu saptamaya göre davanın yargı yolu nedeniyle reddi gerekirken çekişmenin esasının incelenerek hüküm kurulması doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5972, Karar No: 2019/17414, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5972 E.  ,  2019/17414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde toplu iş sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini, toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ödenmesi gerekin hafta tatili, genel tatil ve akti tatil alacaklarının ödenmediğini belirterek anılan alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, toplu iş sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dairemizce davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığının ayrı ayrı belirlenmesi,cumartesi çalışmaları için toplu iş sözleşmesi gereği %75 zamlı ücret hesaplaması yapıldığı, dosyada yer alan bordolarda anılan günler için zamsız tahakkuk ettirilen ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda banka kayıtları getirtilerek ödeme kanıtlanır ise yalnız zam oranının hüküm altına alınması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiştir. Bozma kararı üzerine mahkemece eski kararda direnilmiştir. Direnme kararının taraflarca temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu tarafından, Mahkemece direnme adı altında verilen kararın gerçekte daha önce Özel Dairece incelenip değerlendirilmeyen yeni olgu ve gerekçeye dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu gerekçesiyle kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevinin Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye ait olduğu kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dairemizce tekrar yapılan incelemede aşağıdaki gibi karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Talep Konusu dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi; "İşçilerin yurt içi ve yurt dışı harcırahları konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.

2-Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Talep Konusu dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi; "İşçilerin yurt içi ve yurt dışı harcırahları konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.

Görev unvanları (pozisyonları) Maliye Bakanlığı'na seyyar görevli olarak vize ettirilen işçilere, uygulamanın yapıldığı her yıla ait Bütçe Kanunu hükümleri uyarınca seyyar görev tazminatı ödenir. Harcırah ve Seyyar görev tazminatları mutat ödemelerle birlikte ödenir.

İşyerine geçici görevle gelen işçilere imkânlar ölçüsünde yatacak yer temin edilir. Geçici görev yolluğuna hak kazanan işçiler, yeni işyerlerinde günlük normal çalışma sürelerinin dışında ek çalışma yaptıkları takdirde, normal günlük çalışma süreleri aşan kısımlar için bu toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre ayrıca fazla mesai alırlar" düzenlemesini içermektedir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 6552 sayılı “İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanun”un 89 uncu maddesi ile değiştirilen 6245 Sayılı Harcırah Kanununun 3/g maddesi ise;"Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde ise il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller ve kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerleri ifade eder." hükmünü içermektedir.

6360 sayılı Kanun ile tüm büyükşehir belediyelerinde belediye sınırının il mülki sınırı haline getirilmesi ''memuriyet mahalli'' tanımının uygulanmasında tereddütlere yol açtığından, uygulamada birliğin sağlanması için Maliye Bakanlığı tarafından 27.11.2014 tarihli ve 29188 sayılı Resmi Gazete'de "Harcırah Kanunu Genel Tebliği" yayımlanmıştır. Buna göre;

"Yapılan düzenleme ile büyükşehir belediyeleri dışında kalan belediyelerde eski uygulamanın devamı sağlanmış, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde görev yapan memur ve hizmetliler için yeni bir memuriyet mahalli tanımı yapılmıştır.

Söz konusu düzenleme ile büyükşehir belediyelerinde il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla;

1-Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler,