muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10683, Karar No: 2024/1871, Tarih: 27.02.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalının iş kazası neticesinde vefatı nedeniyle hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 359 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, "Hükmün kapsamı" açısından aynı kanunun 297 nci maddesi ile 359 uncu maddeleri, " Mirasın Reddi Yönünden" 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 612 nci maddesidir.

3. Değerlendirme

a) Hükmün Kapsamı yönünden;

1. 6100 sayılı HMK 'nun İlk Derece Mahkemelerince verilecek kararlarda uygulanan 297/2.maddesinde gerekse de Bölge Adliye Mahkemelerince verilecek kararlarda uygulanan 359/2.maddesinde benzer şekilde "Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" düzenlemesi yer almaktadır.

2. Öte yandan Dairemizin 28.06.2022 tarih ve 2021/10718 E- 2022/9934 K sayılı ilamında da açıkça belirtildiği üzere; Yargılama sırasında vefat eden tarafların mirasçılarının mirası reddetmeleri halinde mirasçıların murisin borçlarından sorumlulukları son bulmaktadır.

3. 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un 612 nci maddesinde en yakın yasal mirasçıların, mirasın tamamını reddetmesi halinde reddedilen mirasın iflas hükümlerine göre tasfiye edileceği hükme bağlanmıştır. Buna göre davacının terekeye karşı davaya devam etme hakkı bulunmakta olup, davacının bu yönde talebi bulunması halinde terekeye atanacak temsilci ile davaya devam olunması gerektiği açıktır.

4.Somut olayda Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın gerekçesinde davalı ... mirasçıları yönünden hüküm kurulması gerektiği kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırıldığı gerekçesine işaret edilmekle beraber; kararın hüküm kısmında anılan davalının mirasçıları hakkında bir hüküm kurulmaması usul ve yasaya aykırı olmuştur. Öte yanda davalı ...'ın yargılamanın devamı sırasında 25.12.2019 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları tarafından Dörtyol Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan dava neticesinde verilen 05.02.2021 tarih ve 2020/1101 E- 2021/132 K sayılı ilam ile de mirasçıların mirası reddettiklerinin tespitine karar verildiği ve kararın 06.12.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

5.O halde, davacı tarafa talep etmesi halinde ... terekesine temsilci tayin ettirmesi için önel vermek, terekeye temsilci tayin edilmesi halinde bu temsilci huzuruyla taraf teşkili sağlanarak, yargılama yapılarak, ...'ın sorumluluğunun varlığı halinde terekenin tazminat alacağı ile sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

6. O halde, kanunun emredici hükümleri ile beraber, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesinin esas hakkında verdiği karar bozulmalıdır .

6. O halde, kanunun emredici hükümleri ile beraber, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesinin esas hakkında verdiği karar bozulmalıdır .

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

2.Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

3.Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3483, Karar No: 2019/5076, Tarih: 09.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3483 E.  ,  2019/5076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15/09/2017 tarih ve 2017/1143 E.- 2017/915 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi’nce verilen 10/05/2018 tarih ve 2018/473-2018/366 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 391/3 maddesi gereğince ihtiyati tedbir talebinin reddi halinde kanun yoluna başvurulabilir ve bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. HMK'daki bu düzenleme karşısında Bölge Adliye Mahkemesi'nin tedbir talebinin reddine yönelik İlk Derece Mahkemesi kararı hakkında verdiği istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kesin olduğundan davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 09/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2417, Karar No: 2014/13475, Tarih: 07.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/2417 E.  ,  2014/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

I-Katılan vekilinin sanıklar ... ve ...'ün 08.05.2009 tarihli iddianameye konu 06.04.2009 tarihli mühür bozma eyleminden beraatlerine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanıkların sahibi oldukları şirkete ait 20.10.2008 tarih ve 2008/85 ruhsat nolu inşaatın, Erdemli Belediyesi Yazı İşleri Müdürü tarafından imzalanan 02.04.2009 tarih ve 24/521 sayılı Bayındırlık ve İskan İl Müdürlüğünün 16.03.2009 tarih 1583 sayılı yazıları uyarınca Erdemli Belediye Başkanlığının 3621 sayılı Kıyı Kanunu ve bağlı yönetmelikleri uyarınca alınmış meclis kararının bulunmadığı bu nedenle kısmi yapılaşmaya ilişkin meclis kararı alınıncaya kadar durdurulmasına dair yazının tebliğine rağmen inşaatı durdurmamaları nedeniyle 06.04.2009 tarihinde inşaatın mühürlendiği, ancak aynı gün yapılan kontrolde mührün bozularak inşaata devam ettiklerinin tespit edildiği iddia olunmuş ise de; suça konu 06.04.2009 tarih ve “Yapı tatil Zaptı”nda inşaatın usulüne uygun şekilde mühürlendiğine dair bir ibarenin bulunmadığı, inşaatın sadece durdurulduğunun yazılı olduğu, tutanak mümziler... ve ...'un fiilen mühürleme yapılıp yapılmadığını hatırlamadıklarını beyan ettikleri ,bu nedenle de eylem öncesinde var olması gereken mühür ön koşulunun gerçekleşmediği ve suçun yasal unsuru itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yüklenen suçun, yasal unsurları itibariyle oluşmadığı cihetle; katılan vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık ...'ün 24.03.2010 tarihli iddianameye konu 10.11.2009 tarihli mühür bozma eyleminden beraatine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise :

Yüklenen suçun, yasal unsurları itibariyle oluşmadığı cihetle; katılan vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık ...'ün 24.03.2010 tarihli iddianameye konu 10.11.2009 tarihli mühür bozma eyleminden beraatine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise :

Erdemli Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2010 tarih ve 2010/390 esas sayılı iddianamesi ile sanığın sahibi ve müteahhiti olduğu ... Mah. ... Bul. No: 78 ... adresinde bulunan taşınmazla ilgili 20/10/2008 tarih ve 2008/85 nolu inşaat ruhsatının iptal edildiği, 09/10/2009 tarihinde inşaat mahallinde inceleme yapılarak bütün blokların mühürlendiği, bu hususta 09/10/2009 tarihli yapı tatil zaptının düzenlendiği ancak 10/11/2009 tarihinde belediye görevlilerince yapılan incelemede inşaata devam edildiğinin tespit edildiğinin iddia edilmesi, suça konu 09.10.2009 tarihli “Yapı Tatil Zaptı”nın dayanağı olan belediye başkanı imzalı Erdemli Belediye Başkanlığının 05.09.2009 tarih ve 106 sayılı yazısında, inşaatta 3194 sayılı Yasanın 8. maddesine aykırılıklar bulunduğu belirtilmiş ve 20/10/2008 tarih ve 2008/85 nolu inşaat ruhsatının hükümsüz olduğunun belirtilmesine rağmen inşaat ruhsatının iptal edildiğine dair yetkili organlarca alınmış karar ile 05.10.2009 tarih ve 106 sayılı yazıda belirtilen eksikliklerin önceden tespitine dair belgelerin dosya arasında bulunmaması, Mersin 2. İdare Mahkemesinin 2009/471 Esas ve 2010/323 Karar saylı iptal kararının 06.04.2009 tarihli yapı tatil tutanağı ve 02.04.2009 tarihli belediye yazısına ilişkin olması, 10.11.2009 tarihli tutanağı düzenleyen tanık ...'nın inşaatta işçiler olduğunu ancak çalışıp çalışmadıklarını hatırladığını, diğer tanık ...'ın ise tespit anında üst kata beton döküldüğünü ve ikinci katta çalışma yapıldığını beyan etmesi, dosya arasında bulunan resimlerden inşaat içeresinde işçilerin olduğunun açıkça görülmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti ve suçun yasal unsurlarının tayini bakımından, katılan belediyeden 20/10/2008 tarih ve 2008/85 nolu inşaat ruhsatının iptal edildiğine dair yetkili organlarca alınmış kararı ile 05.10.2009 tarih ve 106 sayılı yazıda belirtilen eksikliklerin önceden tespitine dair belgelerin istenilmesi, sanık tarafından ruhsat iptali ve 09.10.2009 tarihli işlemlere yönelik İdare Mahkemesinde açılmış bir iptal davası veya alınmış bir yürütmenin durdurulması kararı olup olmadığı araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun taktir ve tayini yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4713, Karar No: 2014/34050, Tarih: 24.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/4713 E.  ,  2014/34050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/39629

MAHKEMESİ : Kuşadası(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2009

NUMARASI : 2009/226 (E) ve 2009/143 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre; fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık “Her türlü

üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendine göre “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” da yasaktır.

Alıcı ortam olan denizlerin korunması ile ilgili düzenlemelere gelince;

Anılan Yönetmeliğin “Denizlerle İlgili Kirletme Yasakları” kenar başlıklı 23. maddesinde özetle; 6. maddede bahsedilen kirletici etkileri doğuran her türlü deniz ve kıyı suyu kullanımı ile boşaltımlar tamamen yasaklanmış veya izne bağlanmıştır. Hiç kimse gerekli izni almadıkça denizlere yasaklanmış veya izne tabi kılınmış maddeleri atamaz ve boşaltamaz. Gemilerden çöp, petrol ve petrol türevleri ile bunlarla bulaşık sintine suları, kirli balast suları, slaç, slop, yağ ve benzeri katı ve sıvı atıklar ile her türlü kargo artık ve atıklarının boşaltılması yasaktır. Öte yandan gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı, tüm gemiler için Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşmenin (Marpol 73/78) Ek-IV hükümlerine tabidir. Hassas alan niteliğindeki koy ve körfezlerde, gemide arıtma cihazı olsa dahi gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı yapılamaz. Yüzme ve rekreasyon amacıyla kullanılan kıyı sularının kirlenmesinin önlenmesi için sahillerin kum bandı üzerinde veya burayı etkileyecek yakınlıkta inşa edilen fosseptiklerin sızdırmasız olması ve oluşan atıksuyun arıtma tesisi ya da kanalizasyon sistemine verilmesi gereklidir. Hafriyat artıkları, moloz, arıtma ve proses artığı çamurlar ve benzeri atıkların bertaraf amacıyla deniz ve kıyı sularına boşaltımı yasaktır.

Yukarıda belirtildiği üzere denizlere deşarj izni bazı durumlarda atıksuyun arıtılmış olması koşuluna bağlanmıştır. Öte yandan atıksuyun arıtılmış su olduğunun kabul edilebilmesi için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesinde belirtilen 16 sektör bakımından Yönetmeliğin ekindeki tabloda gruplar halinde öngörülen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, dolayısıyla deşarj edilme koşulunun gerçekleştiğinden bahsedilemez.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III – Davaya katılma

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III – Davaya katılma

2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Denetim, bilgi verme ve bildirim yükümlülüğü” kenar başlıklı 12. maddesine göre kanun hükümlerine uyulup uyulmadığını denetleme yetkisi Çevre ve Orman Bakanlığı ile yetkisini devrettiği diğer kurumlara aittir. Bu durumda aynı Kanunun 30. ve CMK’nın 237/1 maddelerine göre Çevre ve Orman Bakanlığı ile denetleme yetkisinin devredildiği kurumlar veya çevreyi koruma ve çevre ile ilgili düzenleme yapma yetki ve görevi bulunan mahalli idareler davaya katılabileceği gibi, çevre kirliliği eyleminden zarar görmeleri koşulu ile gerçek ya da diğer tüzel kişilerin davaya katılması da mümkündür.

IV - Yargılamaya Konu Olay

Şüphelinin işletmeciliğini yaptığı otelin faaliyetleri sonucu ortaya çıkan atık suyun, borular vasıtasıyla Güzelçamlı belediyesine ait foseptik çukuruna gönderildiği, ancak borunun kırık olması nedeniyle atık suların fosseptik çukuruna ulaşamadan DSİ’ye ait kanala döküldüğü, kanal vasıtasıyla da denize karışarak çevre kirliliğine yol açtığı iddia edilmiştir. Kanıtlanması halinde eylem, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 20/ı bendinin beşinci paragrafına, Su Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin

4/j, 23 ve 26. maddelerine göre alıcı ortam olan denizin kasten kirletilmesi suçunu oluşturacaktır.

Sanık, savunmasında; suç tarihinde otele sorumlu müdür atadığını ileri sürmüş, kendisini ceza kovuşturmasına uğratabilecek sorular sorulan tanık E. A., CMK’nın 48. maddesi gereğince sorulara cevap vermekten çekinme hakkı hatırlatılmadan dinlenmiş, tutanak tarihinde kendisinin mesul müdür olduğunu ifade etmiş, sanık hakkında cezaların şahsiliği ilkesine dayanılarak beraat kararı verilirken tanık E. A. hakkında suç duyurusunda bulunulmuştur.

a) Ticaret Sicil Müdürlüğünden, İlçe Emniyet Müdürlüğünden ve Belediyeden, suç tarihinde otelin işletmecisi ve mesul müdürünün kim olduğu sorulmadan,

b) 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 12, 30, CMK’nın 233/1 ve 234. maddeleri gereğince il çevre ve orman müdürlüğüne dava duyurulmadan,

c) Tanık E. A. hakkında yapılan suç duyurusu üzerine kanıtların birlikte değerlendirilmesi, sanıkların hukuki durumları ile çevre kirliliğine dair kast ve taksir şeklindeki kusurlarının belirlenmesi açısından davalar birleştirilmeden,

d) 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 12. maddesi gereğince Çevre ve Orman Bakanlığının, İzmir Büyükşehir Belediyesine denetleme yetkisi devri yapıp yapmadığı araştırılıp, yetki devrinin varlığı durumunda aynı belediyede çevre koruma ve kontrol dairesi başkanlığında çalışan bilirkişi A. E.’nun tarafsız olamayacağı ve raporuna dayanılarak hüküm kurulamayacağı gözetilmeden,

e) Sanığın, sorumlu müdür atamasının, işletmeciliğini yaptığı otelin faaliyetleri sonucu ortaya çıkan çevre kirliliğini önleme yükümlülüğünü ortadan kaldırmayacağı değerlendirilmeden,