muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/345, Karar No: 2022/1186, Tarih: 29.09.2022

28. Dava açan mirasçılar, miras bırakan ile davalı arasındaki sözleşmenin dışında olduklarından üçüncü kişi konumundadırlar. Bu nedenle iddialarını tanık dâhil olmak üzere her türlü delille kanıtlamaları mümkündür. Kanunen kendilerine intikal etmesi gereken miras haklarına, miras bırakan tarafından muvazaalı olarak yapılan sözleşme ile engel olunduğundan bu sözleşmenin muvazaalı olduğunu ileri sürerek iptalini istemekte hukukî yararlarının bulunduğu açıktır.

29. Ancak bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır.

30. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması ise genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

31. Tüm bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, muris muvazaasına ilişkin davaların niteliği gereğince taraflarca sunulan delillerin, her somut olayın özelliğine göre az yukarıda açıklanan objektif olgulardan da yararlanılarak bir bütün olarak değerlendirilmesi ve sonuca ulaşılması gerekmektedir.

32. Yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; 1912 doğumlu mirasbırakan 1973 yılında ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızları ...’i, ...’yı, davalı oğlu ...’ı, dava dışı kızları ...’ı, ...’ı, ...’ı ve kendisinden sonra ölen kızları ... ile ...’dan olma dava dışı torunlarını bırakmıştır.

33. Dosya kapsamından mirasbırakan ...’ın maliki olduğu 312 ada 12 parsel sayılı taşınmazını ( 551 m2’lik Bahçeli Kargir Ev ) 27.12.1972 tarihinde davalı oğlu ...’a satış suretiyle devrettiği, 12 sayılı parselin 07.05.2013 tarihinde ifraz edilerek 236,65 m2’lik bahçeli kargir ev niteliğinde 312 ada 41 sayılı parsel ile 300,45 m2’lik arsa niteliğinde 312 ada 42 sayılı parselin oluştuğu, 312 ada 42 sayılı parsel üzerinde 21.01.2014 tarihinde kat irtifakı tesis edilerek 3 ve 4 no’lu bağımsız bölümlerin payına karşılık davalı adına tescil edildiği tespit edilmiştir.

34. Yine dosya kapsamı, taraflarca sunulan deliller ve dinlenen tanık beyanlarına göre, miras bırakana temlik tarihinden hemen önce akciğer kanseri teşhisi konulduğu, hastalığın tedavi edilemeyecek aşamada olduğunun öğrenilmesi üzerine murisin evine gönderildiği, murisin evine döndükten sonra eşinin baskısıyla taşınmazını tek erkek evladı olan davalıya devrettiği, devre ilişkin resmî işlemlerin murisin hastalığı nedeniyle evinde gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. Davalı tarafça her ne kadar taşınmazın bedeli ödenmek suretiyle satın alındığı savunulmuş ise de; davalının devir tarihi itibariyle henüz on dokuz yaşında olup askerlik görevini dahi tamamlamadığı, gelir getiren herhangi bir işte çalışmadığı, torna işi ile iştigal ettiği tanık beyanlarından anlaşılan davalının çalıştığı süre de dikkate alındığında işbu temlike esas satım bedelini muris babasına ödeyebilecek maddi imkâna sahip olmayacağı, savunmada bahsi geçen taksim sözleşmesinin uygulanmadığı, davalının satım bedelinin ödendiği hususunda da yeterli delil sunamadığı kanaatine varılmıştır.

35. 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararını uygulayabilmek için davacı tarafın miras bırakanın yaptığı temlik ile mirasçılarından mal kaçırma amacıyla hareket ettiğini ispatlaması gerekmektedir.

36. Yukarıda anılan tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde, eldeki davada ispat yükü kendisinde olan davacı tarafın miras bırakanın çekişmeli temlik ile mirastan mal kaçırma amacıyla hareket ettiğini ve işlemin muvazaalı olduğunu kanıtladığından bahisle davanın kabulüne dair verilen direnme kararı yerinde bulunmuştur.

37. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; miras bırakanın dava konusu taşınmazları dışında mirasçılara bıraktığı başka taşınmazlarının da bulunduğu, hatta tüm mirasçıların katılımı ile anılan taşınmazların ... Noterliği’nin 11.03.1976 tarihli miras taksim sözleşmesine konu edildiği, miras bırakanın geriye bıraktığı taşınmazların azımsanmayacak miktarda olduğu, dosya kapsamına göre miras bırakanın bir çocuğunu diğer çocuğuna tercih etmesi için bir nedeninin bulunmadığı gibi davacı tarafın muvazaa iddiasını da kanıtlayamadığı, miras bırakan tarafından yapılan temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu söyleyebilme olanağının bulunmadığına işaret eden Özel Daire kararı yerinde olduğundan, tenkis yönünden değerlendirme yapılmak üzere kararın bozulmasının gerektiği ancak; tenkis talebi mahkemece incelenmediği hâlde Özel Dairenin bu açıdan da bozma karar vermesi hatalı olduğundan direnme kararının açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmasının gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de; bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

38. O hâlde, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen direnme kararı yasal düzenleme ve ilkelere uygun olup, yerindedir.

39. Hâl böyle olunca, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanmasına karar verilmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

38. O hâlde, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen direnme kararı yasal düzenleme ve ilkelere uygun olup, yerindedir.

39. Hâl böyle olunca, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanmasına karar verilmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı olan ( 6.952,65TL) harcın temyiz edenden alınmasına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.09.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı dava dilekçesinde iddiasının dayanağı olan vakıaları (HMK 119/1-e), davalı da cevap dilekçesinde savunmasının dayanağı olan vakıaları (HMK129/1-e) gösterir.

Hâkim, Türk hukukunu resen uygular (HMK 33/1). Bu hükmün sonucu olarak tarafların getirdiği vakıalara göre uyuşmazlığı belirleyip bu uyuşmazlığa doğru hukukî sebebi bulmak ve uygulamak hâkimin görevidir.

Uyuşmazlığın vakıalara göre belirlenip çözümlenmesi usulün temel ilkesidir. HMK’nun bu ilkeye verdiği önem, vakıalarla ilgili olarak yirmiyedi ayrı maddede hüküm bulunması ve bu maddelerde otuzaltı kez vakıalar ibaresine yer verilmiş olmasından da anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıktaki önemi nedeniyle yargılamaya hâkim olan ilkelerden şu üçüne özellikle değinmek gerekir.

Tasarruf ilkesine göre; hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz (HMK 24/1). Kanunda açıkça belirtilmedikçe, hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya veya hakkını talep etmeye zorlanamaz (HMK 24/2).

Taraflarca getirilme ilkesinde ise; Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz (HMK 25/1). Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz (HMK 25/2).

Taleple bağlılık ilkesi bu iki ilkeyle bağlantılı olmakla birlikte daha somutlaştırılmış bir şekilde; hâkimin, tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği ancak duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebileceği (HMK 26/1) hükmünü içermektedir.

Bu hükümlerden de anlaşılacağı üzere dava vakıalar üzerinden yürür. Vakıaları bildirmek taraflara aittir. Getirilen vakıalara göre uyuşmazlığı belirlemek ve bu uyuşmazlığa uyan hukukî sebebi belirleyip uygulamak ise hâkimin görevidir. Hâkim uyuşmazlığı ve hukukî sebebi belirlerken sadece davacı tarafın getirdiği vakıaları değil, davalı tarafın getirdiği vakıaları da esas alır ve buna göre doğru hukukî ilişkiyi belirleyerek uyuşmazlığı çözer. Ancak getirilmemiş vakıaları hükmüne esas alamaz.

Bu hükümlerden de anlaşılacağı üzere dava vakıalar üzerinden yürür. Vakıaları bildirmek taraflara aittir. Getirilen vakıalara göre uyuşmazlığı belirlemek ve bu uyuşmazlığa uyan hukukî sebebi belirleyip uygulamak ise hâkimin görevidir. Hâkim uyuşmazlığı ve hukukî sebebi belirlerken sadece davacı tarafın getirdiği vakıaları değil, davalı tarafın getirdiği vakıaları da esas alır ve buna göre doğru hukukî ilişkiyi belirleyerek uyuşmazlığı çözer. Ancak getirilmemiş vakıaları hükmüne esas alamaz.

Vakıalarla bağlılık taraflarca getirilme ve tasarruf ilkesinin de bir gereğidir. Davacının davaya konu etmediği, mahkeme önüne bir uyuşmazlık olarak getirmediği bir hususu mahkeme inceleyip bu konuda karar veremez. Hâkim uyuşmazlığın sınırlarını vakıalarla çizecek olup bu vakıalar dışına çıkarak ve yeni vakıaları kendiliğinden inceleyerek bir sonuca varıp karar veremez.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; direnme kararında diğer gerekçeler yanında, murisin 1973 yılında aynı köyde bulunan 359, 408 ve 443 parseli davalı ile diğer mirasçı ...’e devrettiğinden söz edilerek murisin bu temlikleri yapmakta makul görülebilir bir sebebinin olmadığı, diğer mirasçılarına mirasından daha az mal bırakma amacıyla hareket ettiğinin kabul edilmesi gerektiği belirtilmek suretiyle davaya konu olmayan temlikler hakkında da değerlendirme yapılmak suretiyle davaya konu temlik hakkında gerekçe oluşturulmuştur.

Yukarıda da açıklandığı üzere davacılar bu temlikler hakkında bir dava açmış olmadığı ve bu temlikleri muvazaa iddialarına dayanak bir vakıa ve olarak getirmedikleri hâlde bu temlikler ile ilgili değerlendirme yapılmak suretiyle muvazaalı olduğundan söz edilmesi ve dava konusu temlikin de muvazaalı olduğu şeklinde varılan sonuca dayanak vakıa ve delil olarak kabul edilmesi yukarıda yer verilen usulün temel ilke ve kurallarına aykırıdır. Zira hâkim gerek hüküm sonucu gerekse hükmün gerekçesi bakımından davaya konu edilen vakıalarla sınırlı bir inceleme yapmalı bunların sınırlarını taşmamalı hatta taraflara başka vakıaları hatırlatacak davranışlarda dahi bulunmamalıdır.

Aksine davranış kişileri yeni davalar açmaya da yöneltebilecek ve yeni uyuşmazlıkların ortaya çıkmasına neden olabilecektir. Kaldı ki bir tasarruf muvazaalı iken başka bir tasarruf muvazaalı olmayabilir. Tarafların aksine bir iddiası yok iken hâkimin kendiliğinden uyuşmazlık dışı temlikler hakkında gerekçede dahi olsa bir yargı veya görüş oluşturması üstelik davada taraf olmayan ... hakkında dahi bunu oluşturması, uyuşmazlık kapsamıyla asla bağdaşan bir gerekçe olmadığından diğer temliklerin de muvazaaya delil sayılarak sonuca varılması doğru olmamıştır.

Dava konusu taşınmazların geldi parseli olan 12 parselle ilgili olarak davaya konu temlikin muvazaalı olup olmadığının tespitinden önce murisin ölüm tarihi üzerinden 40 yılı aşkın süre geçtikten sonra bu şekilde dava açılmış olmasının hakkın kötüye kullanılması yasağına aykırı olup olmadığı üzerinde durulmalıdır. Bu konuda murisin davaya konu temliki yanında, tarafların murisin ölüm tarihi sonrasında terekeye konu mallarla ilgili yaptıkları işlemler de önem taşımaktadır. Davalı davaya cevabında mirasçılar arasında yapılan taksim sözleşmelerinin varlığına da dayandığından bunların içerik ve kapsamları üzerinde de durulması gerekmektedir.

Taraflar miras bırakan ...’ın mirasçılarıdır. Dava konusu taşınmazlar ... İli, ... İlçesi ... Mahallesinde bulanan ve davalı adına tapuda kayıtlı olan; 312 ada 41 parsel ile 312 ada 42 parsel sayılı taşınmazda yer alan 3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerdir. Dava, bu taşınmazların geldi parseli olan 12 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak tapuda satış gösterilmek suretiyle 27.12.1972 tarihinde davalıya yapılan temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla yapıldığı ve muvazaalı olduğu iddiasıyla açılmıştır. Devir tarihinde 12 parsel bahçeli kerpiç ev vasfında olup 551 m² yüzölçümlüdür.

Muris bu işlemi yaptıktan kısa bir süre sonra 1973 yılı içinde vefat etmiştir. Mirasçılar 11.03.1976 tarihinde muristen kalan diğer taşınmazlarla ilgili olarak ... Noterliğinde düzenleme şeklinde miras taksim mukavelesi yapmışlardır.

Miras taksimine ilişkin resmî sözleşmede; ... ili ... ilçesi ... köyünde bulunan ve tarla niteliğinde olan 9400 m² yüzölçümlü 428 parsel, 19.000 m² yüzölçümlü 384 parsel, 38.150 m² yüzölçümlü 371 parsel, 10.550 m² yüzölçümlü 356 parsel, 9.350 m² yüzölçümlü 354 parsel taksime konu edilmiş ve mirasçılar ... ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’a verilmiştir. Aynı sözleşmede ... ile ... ... diğer kişiler adına kendi haklarından feragat etmişlerdir.

Sözleşmede yine aynı köyde bulunan zeytinli tarla vasıflı 5450 m² yüzölçümlü 440 parsel ile zeytinlik vasıflı 1332 m² yüzölçümlü 442 parsel taksime konu edilmiş ve mirasçılar ... ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’a verilmiştir. ... diğer kişiler adına kendi hakkından feragat etmiştir.

Taksime konu edilen taşınmazların toplam yüzölçümü 93.232 m² dir. Bu miras taksim sözleşmesi ile davalı ... taşınmazlar üzerindeki hakkından diğer mirasçılar yararına vazgeçmiş olup bu sözleşme ile murisin sağlığında yaptığı dava konusu taşınmaz devri de gözetilerek tarafların dengeleme yaptıkları, davalı bu yerlerden pay almayarak lehine yapılan kazandırmadan doğan sonucu diğer mirasçılar yararına gidermeye çalıştığı anlaşılmaktadır.

Taksime konu edilen taşınmazların toplam yüzölçümü 93.232 m² dir. Bu miras taksim sözleşmesi ile davalı ... taşınmazlar üzerindeki hakkından diğer mirasçılar yararına vazgeçmiş olup bu sözleşme ile murisin sağlığında yaptığı dava konusu taşınmaz devri de gözetilerek tarafların dengeleme yaptıkları, davalı bu yerlerden pay almayarak lehine yapılan kazandırmadan doğan sonucu diğer mirasçılar yararına gidermeye çalıştığı anlaşılmaktadır.

Bu şekilde miras taksimi yapılmış olmasına rağmen sonrasında 06.03.1980 tarihinde tapu sicil müdürlüğünde ayrıca taksim sözleşmesi yapılmış olup bu taksimde ...’a tarlalardan pay verilmemiş ancak 1332 m² yüzölçümlü 442 parsel sayılı zeytinliğin tamamı kendisine bırakılmıştır. Bu sözleşmede o tarihte sağ olan murisin eşi ...’a ise herhangi bir pay verilmemiştir.

İlk yapılan miras taksim sözleşmesinde davalı ... 1332 m² yüzölçümlü zeytinlikteki haklarından diğer mirasçılar yararına vazgeçmiş iken sonraki taksim sözleşmesinde bu zeytinlik davalıya verilmiştir.

Murisin eşi ilk taksimde pay sahibi iken sonraki taksimde pay sahibi olmadığı için mirasçıların aralarında anlaşarak mirasçı annenin çocuklara verilmesini kabul ettiği payları da kapsar şekilde yeni bir anlaşma yaptıkları ve buna göre ilk taksim sözleşmesinin zeytinlik yönünden değiştiği anlaşılmaktadır. Bu değişim önceki miras taksim sözleşmesindeki iradeden tümüyle vazgeçilmesi anlamında olmayıp annenin de sağlığında, taşınmazlardaki haklarını çocuklarına devretmek iradesini göstermesiyle gerçekleşmiştir. Bu kez zeytinliğin davalıya verilmesi davalıya annesinden gelecek payların karşılığı bir dengeleme amacı taşıdığı anlaşılmaktadır.

Bu aşamalar birlikte değerlendirildiğinde miras taksim sözleşmesinde davalının toplamı 93.232 m² eden taşınmazların hiç birinden pay almaması ile, murisin sağlığında dava konusu taşınmazlarla ilgili yaptığı temlikten dolayı mirasçı davacılar aleyhine doğan sonuçları gidermeye yönelik dengeleme gerçekleşmiştir. Davalıya daha sonra zeytinliğin verilmesi ise annenin sağlığında muristen kendisine kalan payları çocuklarına devretme amacına yönelik bir işlem olup bu durum davalının miras taksim sözleşmesindeki feragatının sonuçlarını ortadan kaldıran davranış içine girdiği şeklinde yorumlanamaz. Uyuşmazlığın çözümünde bu işlemlerin varlığı da gözetilmek suretiyle bir sonuca varılmalıdır.

Murisin sağlığında dava konusu taşınmazı davalıya devretmesi için geçerli bir nedeni olmadığından diğer mirasçılardan mal kaçırma amacıyla tapuda satış göstermek suretiyle muvazaalı temlikte bulunduğu düşünülebilir ise de murisin ölümünden sonra mirasçılar bir araya gelip anlaşarak bir dengeleme de yapmak suretiyle taksim sözleşmeleri yapmışlardır. Buna rağmen devir tarihi ve murisin ölüm tarihi üzerinden 40 yılı aşkın süre geçtikten sonra bu şekilde dava açılması hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Hukuk düzeni hakkın kötüye kullanılmasını korumayacağından açılan davanın bu nedenle reddi gerektiği hâlde yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır

Yukarıda açıklanan nedenlere dayalı olarak hükmün değişik gerekçeyle bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan hükmün onanması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/2673, Karar No: 2014/6472, Tarih: 24.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2673 E.  ,  2014/6472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tanıma-Tenfiz

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/13069, Karar No: 2016/2634, Tarih: 23.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/13069 E.  ,  2016/2634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık tarafından mobilya alışverişinde kullanmak amacıyla ...'a verilen çekin bankaya ibrazında sahte olduğunun tespit edildiği, sanığın savunmasında söz konusu çeki... isimli şahıs sattığı 40 ton portakal karşılığında ondan aldığını ve karşılığında fatura düzenlediğini beyan ettiği, dosya arasında fotokopisi bulunan faturada sanığın işyeri adresi olarak yazılı olan yerle ilgili kolluk tarafından yapılan 05.06.2008 tarihli araştırma tutanağında adresin boş olduğu ve çevredekiler tarafından tanınmadığının tespit edildiği, yine ...'ya ilişkin yapılan araştırmada adreste böyle bir şahsın tanınmadığı, telefon numarasının ise ... adına kayıtlı olduğunun belirlenmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; Ticaret Sicil Memurluğu'ndan sanığın işyeri adresi sorularak böyle bir şirket olup olmadığı ve varsa yetkililerinin kim olduğunun belirlenmesi, telefon numarası adına kayıtlı olan ... ile sanığın imza yazı örnekleri alınarak çek üzerindeki imza ve yazıların kime ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre ise;

2- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8652, Karar No: 2018/6725, Tarih: 13.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/8652 E.  ,  2018/6725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 13.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1937, Karar No: 2021/4557, Tarih: 31.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1937 E.  ,  2021/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacılar yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusu sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... ada ... parsel sayılı taşınmaza değer biçilmesine ve bedelin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf sonucunda davacılar lehine hükmedilen vekalet ücretine ve muris ... mirasçıları yönünden hükmedilmesi gereken bedele ilişkin düzeltme yapılmak üzere 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.