muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/126, Karar No: 2007/143, Tarih: 12.06.2007

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının d bendinde öngörülen bozma nedenine göre, müteakip işlemlerin yerel mahkemede yapılmasına olanak bulunmadığını belirterek itiraz etmiş, Özel Daire kararından "müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına" ibaresinin çıkartılarak, kabahatlinin Kabahatler Yasasının 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca kuru sıkı tabanca ile mermileri ve kovanın da kabahatliye iadesine karar verilmesini istemiştir.

Çözümü gereken sorun, erteli hapis cezasına ilişkin bir hüküm, eylemin idari para cezasını gerektiren bir kabahat oluşturduğu gerekçesiyle yasa yararına bozulduğunda, idari para cezasına yerel mahkemenin mi yoksa Yargıtay Özel Dairesinin mi hükmedeceği noktasında toplanmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın 170. maddesinde; "(1) Kişilerin hayatı, sağlığı veya malvarlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda;

…..

c) Silâhla ateş eden veya patlayıcı madde kullanan,

Kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." hükmüne yer verilmiş,

Anılan Yasanın tanımlar başlıklı 6/1-f maddesinde ise silah; deyiminden;

"1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler," anlaşılacağı belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi, anılan fıkradaki suçun oluşabilmesi için, eylemin kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda gerçekleşmesi yeterli olmayıp, eylemde kullanılan silahın da 6. maddenin 1/f bendindeki tanıma uygun olarak, ateşli silah olması, başka bir anlatımla fonksiyonu itibariyle ateş etmeye elverişli gerçek bir silah olması gerekmektedir. Kuru sıkı tabir edilen gaz tabancaları nitelikleri itibariyle, bu suç açısından silah sayılamayacağından, bu nitelikteki tabanca ile düğünde ateş edilmesi eylemi, korku, kaygı veya panik yaratabilecek nitelikte olsa dahi, 5237 sayılı TCY'nın 170/1. maddesi kapsamında değil, 5326 sayılı Kabahatler Yasasının başkalarının huzur ve sükûnunu bozucu davranışları yaptırıma bağlayan 36/1. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir. Bu eylem için anılan maddede idarî para cezası öngörüldüğünden, sanığın idarî para cezası ile cezalandırılması, maddede kabahat konusu eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine olanak sağlayan bir hüküm mevcut olmadığı için de, suçta kullanılan kuru sıkı tabancanın kabahatliye iadesine karar verilmelidir.

O nedenle yerel mahkeme uygulaması hatalı olup, Özel Dairenin yasa yararına bozma kararının bu yöne ilişen kısmı isabetlidir.

O nedenle yerel mahkeme uygulaması hatalı olup, Özel Dairenin yasa yararına bozma kararının bu yöne ilişen kısmı isabetlidir.

Ancak, Ceza Yargılaması Yasasının yasa yararına bozma kurumunu düzenleyen 309. maddesinin dördüncü fıkrasında, bozma sonrasında yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türüne ve bozma nedenlerine göre tasnife tabi tutularak ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiştir. Fıkranın (d) bendi gereğince, bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde, cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi halinde ise bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedilecektir. Bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay Ceza Dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın da doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerekmektedir. Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.04.2007 gün ve 3015-2799 sayılı yasa yararına bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteminin kabulü ile Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2006 gün ve 896-224 sayılı kararının 5271 sayılı CYY'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca YASA YARARINA BOZULMASINA,

4- 5271 sayılı CYY'nın 309 ve 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddeleri uyarınca uygulamanın doğrudan Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca yapılması suretiyle kabahatli Bayram O.....'ın, 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1. maddesi uyarınca 50 YTL. idarî para cezasıyla cezalandırılmasına, kabahate konu Konya Adlî Emanet Memurluğunun 2005/2527 sayısında kayıtlı 1 adet Safran Mağnum marka 0479 seri nolu kuru sıkı tabanca ve eklerinin kabahatliye iadesine,

5- Dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 12.06.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10074, Karar No: 2011/3670, Tarih: 19.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/10074 E.  ,  2011/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişiler vekili, Beyoğlu 4.İcra Müdürlüğünün 2005/15513 Esas, Çatalca İcra Müdürlüğü’nün 2006/109 Talimat sayılı dosyasından, 09.03.2006 tarihinde haczedilen mahcuzların müvekkillerine, kasadan haczedilen 1.490,00 TL ile 110 Doların davacı ... Uluslararası Hava Taşımacılığı A.Ş.'ne ait olduğunu belirterek istihkak iddiasının kabulü ile %40 tazminatın davalı alacaklıdan tahsilini dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davacılar ile borçlu arasında organik bağ bulunduğunu, tarafların aynı vekille temsil edildiğini, mahcuzların borçlu tarafından muvazaalı olarak davacılara satıldığını, Beyoğlu mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın tahsilini savunmuştur.

Davalı borçlu vekili, dava konusu mahcuzların davacılara ait olduğunu, davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamında özetle talimat icra dairesince haczedilen malın bulunduğu yerdeki yetkili Çatalca İcra Mahkemesinde açılan davanın esasının incelenmesi gerekirken yetkisizlik kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gereğine değinilmiştir.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre, tapu kaydı, kira sözleşmesi gereğince haciz adresinin davacı şirketlere ait olduğu, borçlu şirketin adresinin Büyükçekmece olması nedeniyle haciz adresiyle ilgisinin olmadığı, davacı şirketlere ait kayıt ve faturalar üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesinden dava konusu iki fotokopi makinası hariç diğer mahcuzların davacılara ait oduğunun belirlendiği, haciz adresinin davacılara ait olması nedeniyle tüm mahcuzların davacılara ait olduğunun kabülü gerektiği belirtilerek davanın kabülüne dava konusu mahcuzlar üzerindeki haczin kaldırılmasına, haciz sırasında davacı MM TK Uluslararası hava Taşımacılığı A.Ş'nin kasasından alınan 1.490,00TL ve 110 Doların davacıya iadesine, davalı alacaklının kötüniyetli olduğu ispatlanamadığından tazminat takdirine yerolmadığına karar verilmiş hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince açılmış 3.kişinin istihkak davasına ilişkindir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince açılmış 3.kişinin istihkak davasına ilişkindir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporu ve dosya kapsamından davalı borçlu şirketin ortak olduğu ...Holding A.Ş.'nin,... Uluslararası Nakliyat Depolama İhr.ve Tic A.Ş. ile 6.11.2003 tarihinde birleştiği, ... ve bazı ortakların tüm şirketlerde ortak olduğu, davalı borçlunun takip konusu alacağın doğumundan sonra haciz adresinden ayrıldığının belirtilmesine rağmen haciz sırasında davalı borçlu şirkete ait evrakların bulunduğu(1.3.2004 tarihli teminat mektubu ve dilekçe 25.02.2004 tarihli teminet mektubu, 2003 yılına ait gelir tablosu, 1.4.2003 tarihli teminat mektubu,sigorta poliçeleri, 7.3.2006 tarihli gümrük belgesi), borçlu şirketin 9.5.2005 tarihinden itibaren faaliyet adresi olarak kullandığı Batıköy Sinanoba 5.Etap 138 Blok C Daire: 12 Büyükçekmece adresinde 9.3.2006 tarihinde haciz için gidildiğinde borçlunun bu adresten Çatalca adresine taşındığının tesbit edildiği, borcun doğumundan sonra borçlu tarafından davacı MM Orkun Ltd. Şti.ne 27.12.2001tarihinde beş aracın satıldığı, davacı MM Orkun Uluslararası Nakliyat Depolama İhr. ve Tic Aş ile Orkun Uluslararası Nak.Tic Ltd Şirketi tarafından sunulan faturaların tümünün borçtan sonra düzenlendiği, ve davacı şirketlerin ticari defterlerinde kısmen kayıtlı olmasına rağmen kapanış tastikleri yapılmadığından lehe delil olarak değerlendirilemiyeceği, haciz tutanağının 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 25, 26, 27, 29, 31, 41, 43 sırasında kayıtlı mahcuzlar yönünden ise tam bir belirleme yapılamadığı, takip konusu alacağa ilişkin tenfiz dosyası ile takip dosyasında borçlular vekili olarak bulunan Av....'ün 9.3.2006 ve 4.4.2006 tarihli hacizlerde davacı vekilleri olarak istihkak iddiasında bulunduğu ve muhafazayı engellemek amacıyla toplam 83.820,00TL ve 10.000 dolar ile 40.500 TL'lik çek verdiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamı ve mevcut delillerden davacılar ile borçlu şirket arasında organik bağ bulunduğu, alacağın doğumundan sonra düzenlenen faturaların mülkiyet iddiasının ispatı için güçlü ve inandırıcı delil olarak kabul edilemiyeceği, davacılar ile borçlu arasındaki satışların malkaçırma amacıyla yapıldığının anlaşıldığı, ticari defterlerin davacılar lehine delil olarak değerlendirilemiyeceği, İİK 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup aksinin güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamı ve mevcut delil durumuna uygun düşmeyen gerekçeyle davanın kabülü doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 19.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12305, Karar No: 2014/5550, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12305 E.  ,  2014/5550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/205-2013/734

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni ESAS elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24850, Karar No: 2014/22377, Tarih: 16.12.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/24850 E.  ,  2014/22377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/324751

MAHKEMESİ : Malatya Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2010

NUMARASI : 2010/92 (E) ve 2010/295 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; mağdur A.. A..’ın, 11.01.2010 günlü dilekçesi ve ifadesinde özetle, “08.01.2010 tarihinde eski Belediye arkasında bulunan çay ocağında gazete okurken, cep telefonunun çalındığını ve şikayetçi olduğunu” beyan ettiği; suça konu cep telefonuna ait HTS kayıtlarının incelenmesinde telefonun, suç tarihinde saat 13:25 ile 13:44 saatleri arasında sanığın babası Ş. A. adına kayıtlı hat ile kullanıldığının tespit edildiği; 08.04.2010 günlü oturumda alınan savunmasında sanığın, “Mağdurun oğlu Muhammed ile aynı sınıfta okuduklarını, olay günü Muhammed’den suça konu telefonu ödünç alıp yarım saat süreyle kullandığını, işi bitince iade ettiğini” söylediği; tanık M.. A..’ın ifadesinde, “Sanık ile aynı sınıfta okuduğunu, suç tarihinde cep telefonunu okula götürdüğünü, Turgut’un şarjı bittiği için cep telefonunu 13:00-14:00 sıralarında ona ödünç verdiğini, saat 14:30’da okula gelen babasının telefonu kendisinden aldığını” belirttiği; 01.06.2010 günlü oturumda ifadesine başvurulan mağdurun, “Cep telefonunu saat 14:00-14:30 sıralarında oğlundan geri aldığını” söylediği; sanığın suç tarihinde 07:45’te başlayıp 15:45’te sona eren derslerine devam ettiğinin, Ş. K.Ö. Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi Müdürlüğü’nün cevabi yazılarından anlaşılması karşısında; sanığın yüklenen suçu işlediğine dair ve mahkumiyetine yeterli, kesin kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık T.. A.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13272, Karar No: 2015/11095, Tarih: 30.09.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/13272 E.  ,  2015/11095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/05/2015

NUMARASI : 2013/8-2015/229

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kadastrodan önceki nedenlere dayalı tapu iptal-tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 29.01.2014 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 16. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7252, Karar No: 2016/7380, Tarih: 03.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7252 E.  ,  2016/7380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... ... hakkında sahte belge düzenlemek suçundan: Mahkumiyet Sanık ... hakkında sahte belge düzenlemek suçundan: Beraat

Sanıklar ...(...) ... ile ... hakkında 2005 takvim yılında "sahte fatura kullanmak" ve sanıklar Hakkı ... ve ... hakkında 2002-2003-2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak' suçlarından mahallinde her zaman bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I- Sanıklar ...(...) ... ve ... hakkında 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen “2002, 2003, 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 Sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

“2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçuna ilişkin suç tarihi en son faturanın düzenlendiği iddia olunan “02.01.2005” olarak kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 02.01.2005 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Yasa'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.