muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5488, Karar No: 2021/402, Tarih: 01.02.2021

Mahkemece, kazanın münhasıran alkolden meydana geldiği ve davacının davalıya rücu hakkının bulunduğu kabul edilerek, davanın kabulüne dair verilen hüküm, kazanın münhasıran alkolden meydana gelip gelmediği konusunda yapılan araştırma ve alınan raporun yetersiz olduğu gerekçesiyle, Dairemizce bozulmuştur. Önceki bozma ilamımızda, münhasırlık incelemesinin nasıl yapılması gerektiği ve bu incelemeye ilişkin kriterler detayları ile vurgulanmıştır.

Bozmaya uyularak yürütülen yargılamada, bozma ilamında belirtilen şekilde oluşturulan 3 kişilik bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 21.03.2019 havale tarihli rapor incelendiğinde; araç sürücüsünün, tünele girerken hızını azaltmaması ve orta refüjü aşıp karşı yönde başka bir araca çarpmasından sonra otobüs durağına girmesi şeklinde gerçekleşen kazada tam kusurlu olduğunun; sürücünün alkol ölçümü yapılmadığı için, kazanın münhasıran alkolden meydana gelip gelmediği konusunda görüş bildirilemeyeceğinin bildirildiği görülmektedir. Mahkemece, kazanın münhasıran alkolden meydana gelmediğinin bu raporla saptandığı, davacı sigortacının aksini ispat edemediği ve davalı sigortalısına rücu edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalıya ait aracın sürücüsü olduğu kabul edilen (temyiz sonucu kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile de bu husus sabit) ..., olay yerini terk ettiği için alkol ölçümü yapılamamış olsa da, olay tanığı ... ile araçta yolcu konumunda olan sürücünün arkadaşı tarafından, sürücünün alkol kullanımının beyan edildiği; olay yeri inceleme raporunda, araç içinde alkol şişesinin tespit edildiği gözetildiğinde, araç sürücüsünün alkollü olduğunun kabulü gerekir. Aksi de kanıtlanamamıştır.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında, sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından ve somut olayda alkol oranı (ölçüm yapılmayış

nedeniyle) da belli olmadığından; kazanın meydana geliş biçimi, hava ve yol ile trafik özellikleri (kazanın yolun tünel çıkışında olması- karşı yönde başka araçla çarpışmadan sonra otobüs durağındaki mütevaeffaya çarpma) gibi başkaca unsurların kazada etkili olup olmadığı; belirtilen bu dış unsurların kazadaki etkisinin derecesi ile sürücünün alkollü olmaması halinde de kazanın gerçekleşip gerçekleşmeyeceği (kazanın münhasıran alkolden meydana gelip gelmediği) üzerinde duran, bu konularda net tespitler içeren rapor alınarak karar verilmesi gereklidir. Bu itibarla; hükme esas alınan rapor, önceki bozma ilamımızda işaret edilen incelemeleri içermediğinden yeterli olmayıp, verilen karar eksik incelemeye dayalıdır.

Açıklanan vakıalar karşısında mahkemece; araç sürücüsünün gerekli ehliyetnameye sahip olduğu ve bu nedenle sigortacının rücu hakkının bulunmadığı; olay tarihinde geçerli ZMSS Genel Şartları'nda, olay yerini terkin sigortacıya rücu hakkı verdiği şeklinde bir düzenleme bulunmadığından, sadece alkollü araç sevkinin münhasıran kazada etkili olup olmadığının denetlenmesi gerektiği gözetilerek, oluşturulacak farklı bilirkişi heyetinden, yukarıdaki açıklamalar ışığında, münhasırlık incelemesini yapan, denetime elverişli, gerekçeli bir rapor alınıp karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı biçimde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 01/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10643, Karar No: 2008/5569, Tarih: 10.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/10643 E.  ,  2008/5569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davacı (Alacaklı) ile davalı (3.Kişi)  vekilleri tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlık, İcra ve İflas Kanunu’nun 99. maddesine dayalı olarak alacaklı tarafça açılan istihkak iddiasının reddi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Haczedilen eşyaları, borçlu ile davalı üçüncü kişi birlikte ellerinde bulundurduklarından, İcra ve İflas Kanunu'nun 97/a-2. maddesi hükmünde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla davacı alacaklı yararınadır. Mülkiyet karinesinin aksinin, inandırıcı ve güçlü nitelikte bulunan her türlü delille ispat edilmesi olanaklıdır. Davalı üçüncü kişi, kanıt olarak, faturaya, ticari defterlerine ve Eyüp 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1997/69 Esas sayılı kesinleşen bedel artırımı davası dosyasındaki bilirkişi tespit raporuna dayanmıştır. Ne var ki, anılan belgelerdeki eşyaların, dava konusu hacizli eşyalara uygunluğu saptanmamıştır. 22.09.2004 tarihli haciz tutanağında dava konusu forklift ve doğrultma tezgahının seri ve kod numaraları, modelleri, üretim tarihleri gibi ayırt edici özellikleri yazılı olmayıp, sadece markaları yazılmıştır. Hal böyle olunca, karinenin aksinin kanıtlandığından söz edilemez. Mahkemece, dava konusu hacizli eşyaların davalı üçüncü kişi tarafından kanıt olarak sunulan belgelerdeki eşyalarla uyumlu olup olmadığının uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak tespit edilmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup,bozma nedenidir.

Öte yandan, kabule göre de, 04.12.2005 tarihli ve 26013 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 6. maddesinde, anlaşmazlık, kabul nedeniyle delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden önce giderilirse, tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, karar gereğinin yerine getirilmesinden sonra giderilirse tamamına hüküm olunacağı öngörülmüştür. Ayrıca, istihkak davalarında alacak miktarı ile haczedilen malların değerinden  hangisi az ise onun üzerinden hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre nispi avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda, 22.09.2004 tarihli haciz sırasında 60 kalem eşya haczedilmiş, bunlardan 30 kalem eşya hakkında davalı üçüncü kişi istihkak iddiasında bulunmuş, yargılama sırasında davacı alacaklı vekili 14.06.2005 havale tarihli dilekçesi ile iki kalem eşya hariç, diğer eşyalar yönünden davalı üçüncü kişinin istihkak iddiasını kabul etmiştir. Bu durumda, mahkemece, 04.12.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 6. maddesi de gözönünde tutularak, avukatlık ücretinin istihkak davasına konu olan 30 kalem eşyanın değeri üzerinden hesaplanması gerekirken, yalnızca istihkak iddiası kabul edilmeyen iki kalem eşyanın değeri üzerinden hesaplanması da isabetsizdir.

O halde davacı alacaklı ile davalı üçüncü kişinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, temyiz harcının istek  halinde temyiz edenlere iadesine, 10.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9094, Karar No: 2014/10013, Tarih: 16.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9094 E.  ,  2014/10013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 164 ada 25 parsel sayılı 6.436,45 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... , taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden ... ye kalan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında tapu ve vergi kayıtlarına da dayanmıştır. Mahkemece kesin süre içinde keşif giderinin karşılanmadığı gerekçesiyle verilen kararın doğru olmadığına yönelik usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 16.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4535, Karar No: 2022/5970, Tarih: 27.09.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4535 E.  ,  2022/5970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve ceza miktarına, katılanlar vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması ile TCK'nın 50 ve 62. maddelerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın idaresindeki otomobille, gündüz vakti, meskun mahalde, iki yönlü, virajlı, eğimli, asfalt kaplama il yolunda seyrederken, olay mahalline geldiğinde, sağa tehlikeli viraja girdiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek, aracının ön kısmıyla, öncelikle gidiş yönüne göre solda banket dışında park halinde bulunan otomobile, ardından şeridine girerek geçiş istikametini kapattığı düz seyreden sürücü Hilmi idaresindeki motosiklete çarpmasıyla, sanığın hızını, yol durumuna göre ayarlamayarak, asli kusuruyla bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının para cezasına çevrilmesine karar verilirken, uygulanan Kanun maddesinin TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a yerine 50/4 maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmekle, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak,sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 1215 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 24300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9926, Karar No: 2021/2069, Tarih: 01.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/9926 E.  ,  2021/2069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... ile meçhul şüpheli haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2020 tarihli ve 2017/5853 soruşturma, 2020/12 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/02/2020 tarihli ve 2020/1200 soruşturma, 2020/165 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ve 2020/251 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/09/2020 gün ve 94660652-105-16-11292-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/10/2020 gün ve 2020/81049 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 26/11/2018 tarihli ve 2018/7341 esas, 2018/8480 karar sayılı ilâmında "....Dairemizin 15.10.2018 tarih ve 2018/5833-6672 sayılı ilamı ile istikrar kazanmış daha birçok kararında da belirtildiği üzere, menfaat konusu paranın çekildiği yerde dolandırıcılık suçu tamamlanacağından yetkili yerin de bu doğrultuda belirlenmesi gerektiği...." şeklinde belirtildiği üzere, suç yerinin paranın çekildiği veya menfaatin temin edildiği yer olacağı, somut olayda, müştekinin internet sitesinde gördüğü cep telefonunu satın almak için ilanda yer alan cep telefonunu aradığı, yapılan görüşme neticesinde müştekinin Akbank internet bankacılığı üzerinden 0506 ... numaralı cep telefonuna 1.000,00 Türk lirası gönderilen paranın Akbank Bostancı Yalı Mahallesi Şubesinden çekildiğinin anlaşılması karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheliler tarafından haksız menfaatin temin edildiği yerin Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ve 2020/251 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 01/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22143, Karar No: 2011/3329, Tarih: 28.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22143 E.  ,  2011/3329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... husumetten reddine, diğer davalı ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ile davalı ... vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede;

Davacılar vekilince, Çerkezköy ... Mahallesi 134 ada, 2 parsel nolu taşınmazın yol yapım çalışmaları nedeniyle kullanılamaz hale geldiği belirtilerek bedelinin tahsili için ... aleyhine dava açılmış, daha sonra aynı gerekçe ile mahkemenin 2008/69 ve 2008/127 esas dosyaları ile ... aleyhine açılan davalar bu dosya ile birleştirilerek yargılaması birlikte yapılmıştır.

Davalılardan ... 11.09.2007 tarihli cevap dilekçesinde; dava konusu yerde, Belediye Başkanlığı tarafından yapılan bir çalışma bulunmadığını, el atan idarenin ... olması nedeniyle bu idarenin sorumlu tutulmasını, husumetin kendi idarelerine düşmeyeceğini savunmuştur.

Davalılardan ... ise 27.03.2008 tarihli cevap dilekçesi ile Tekirdağ Valiliği İl Özel İdaresi bünyesinde ... ile ... arasında 19.07.2006 tarihinde protokol düzenlendiğini, protokol uyarınca husumetin ... Belediye Başkanlığına yöneltilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Yapılan yargılama sonunda mahkemece, dava konusu taşınmaza el atan idarenin ... olduğu, ... Belediye Başkanlığınca taşınmaza yapılmış el atma bulunmadığı gibi, davalı kurumlar arasında imzalanan protokolün taraflar arasında şahsi hak doğuracağı, davacılara karşı ileri sürülemeyeceği gerekçesi ile ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... bakımından ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Dosyadaki delil ve belgelere göre davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı ... vekilinin temyizine gelince;

1-Davalı ... ile diğer davalı ... arasında düzenlenen 19.07.2006 günlü protokolün 6. maddesinin 4. ve 6. bentlerinde “…özel ve tüzel kişilere ait taşınmazlara el konulması nedeni ile gerek yol inşaatının yapılması sırasında, gerekse yolun tamamlanıp idareye tesliminden sonra mahkemeler nezdinde açılacak her türlü dava, tazminat ve ecrimisilden Karayolları Genel Müdürlüğünün sorumlu olmayacağı, taşınmazlara el konulması nedeniyle her türlü teknik, hukuki ve mali sorumluluğun belediyeye ait olacağı"

Aynı protokolün 11/2. maddesi uyarınca da, “özel ve tüzel kişilere ait taşınmaz mallara el konulması nedeniyle ... hiçbir zaman taraf olmayacak, taşınmaz malikleri tarafından açılmış ve açılacak olan davalarda taraf ilgili belediye başkanlıkları olacaktır.” hükümleri uyarınca, protokol kapsamında bulunan yolun yapımı sırasında dava konusu taşınmaza el atılmış olduğu anlaşılmıştır.

Ayrıca aynı yer ve aynı davalılarla ilgili olarak Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/708 esas, 2008/373 karar sayılı dosyasında verilen hükmün, Dairemizce bozulması üzerine mahkemece direnme kararı verilmiş, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2010 gün ve 2010/5-225 esas; 2010/262 sayılı kararı ile yerel mahkeme hükmü bozulmuştur.

Açıklanan nedenlerle;

Kamulaştırmasız el atılan dava konusu taşınmazın bedelinin davalı ... Başkanlığından tahsiline, ... hakkındaki davanın ise husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, bedelin Karayolları Genel Müdürlüğünden tahsiline, Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın husumetten reddine karar verilmesi,

2- Tapu maliklerinden ... mirasçıları ... ve ... ’ın davacılar arasında yer almadığı gözetilerek davacıların payları oranında karar verilmesi gerekirken tam pay üzerinden hüküm kurulması,

3- 2008/127 esas sayılı birleşen dosyada yer alan davacılar ... mirasçıları ..., ... , ... ve ... ’ın gerekçeli karar başlığında davacılar arasında gösterilmemesi,

4- Fen bilirkişisi raporunda 2/A olarak gösterilen bölümünün dere yatağı kapsamında kaldığı anlaşıldığından bu kısmın tapudan terkinine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde idare adına tesciline karar verilmesi,

5-Davalı ... harçtan muaf olduğu halde aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5968, Karar No: 2019/17410, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5968 E.  ,  2019/17410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde toplu iş sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini, toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ödenmesi gerekin hafta tatili, genel tatil ve akti tatil alacaklarının ödenmediğini belirterek anılan alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, toplu iş sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dairemizce davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığının ayrı ayrı belirlenmesi,cumartesi çalışmaları için toplu iş sözleşmesi gereği %75 zamlı ücret hesaplaması yapıldığı, dosyada yer alan bordolarda anılan günler için zamsız tahakkuk ettirilen ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda banka kayıtları getirtilerek ödeme kanıtlanır ise yalnız zam oranının hüküm altına alınması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiştir. Bozma kararı üzerine mahkemece eski kararda direnilmiştir. Direnme kararının taraflarca temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu tarafından, Mahkemece direnme adı altında verilen kararın gerçekte daha önce Özel Dairece incelenip değerlendirilmeyen yeni olgu ve gerekçeye dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu gerekçesiyle kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevinin Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye ait olduğu kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dairemizce tekrar yapılan incelemede aşağıdaki gibi karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Talep Konusu dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi; "İşçilerin yurt içi ve yurt dışı harcırahları konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.