muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/25473, Karar No: 2017/18798, Tarih: 25.09.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/25473 E.  ,  2017/18798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Akçakale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Kale (Denizli) Cumhuriyet Başsavcılığının 14/12/2016 tarihli ve 2016/1059 soruşturma, 2016/39 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Kale (Denizli) Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Akçakale Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/01/2017 tarihli ve 2016/3492 soruşturma, 2017/6 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Kale (Denizli) Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair mercii Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/02/2017 tarihli ve 2017/134 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13/04/2017 gün ve 94660652-105-20-2390-2017 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/04/2017 gün ve 2017/25046 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 12/10/2015 tarihli ve 2015/14021 esas, 2015/29798 karar sayılı ilamında " .... Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle...." şeklinde belirtildiği üzere, somut soruşturma dosyasına konu olayda, müştekinin kendilerini Başkomiser ... ve Başsavcı ... olarak tanıtan şüpheliler tarafından istenen parayı kendisine söylenen hesaba aktardığı, şüphelilerin belirtmiş olduğu hesaba aktarılan 3.000,00 TL'nin bir kısmının ...'de bulunan ... A.Ş'ye ait ATM'den, bir kısmının ...'de bulunan ...Bankasına ait ATM'den ve kalan 1.470,00 TL'nin ise ... Bankası Şubesinden imza karşılığı banko gişesinden şüpheli ... tarafından çekildiğinin tespit edilmesi karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin... Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 03.02.2017 tarih ve 2017/134 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 25.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2803, Karar No: 2015/5864, Tarih: 15.06.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/2803 E.  ,  2015/5864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Ceza

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinin karar tarihinde yürürlükte olan hükümleri uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

03.04.2007 tarihli mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra uyarlama ile verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 101. maddesinin 3. fıkrası uyarınca itiraz kanun yoluna tabi bulunması nedeniyle, itirazla ilgili olarak gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22915, Karar No: 2012/19524, Tarih: 15.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/22915 E.  ,  2012/19524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa mahalefet

HÜKÜM : Beraat

Bayraktarlar Taşımacılık Hizmetleri Otom. İnş. San. Ltd. Şirketinin temsile yetkili müdürleri olan sanıkların Orvil İnşaat Med. Teks. Nak. Kuy. Bilg. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından herhangi bir mal ve hizmet karşılığı olmaksızın sahte olarak düzenlenen faturaları KDV ziyaına sebebiyet verecek şekilde kayıtlarına intikal ettirerek “sahte fatura kullanmak” suçunu işlediklerinin iddia olunması, sanıkların faturalardaki mal ve hizmetleri aldıklarını, ödemeyi şirket ve müşteri çekleri ile yaptıklarını savunmaları ve buna ilişkin bir kısım belgeler sunmaları, davanın dayanağını oluşturan 16.10.2009 tarih ve VDENR-2009-621/38-40 sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında ise, faturaların alındığı Orvil şirketinin trilyonlarla ifade edilen cirolara karşılık çok cüzi miktarlarda beyan ettiği vergileri ödememesi, faaliyet konusunun inşaat, medikal, tekstil, nakliyat, kuyumculuk, bilgisayar, ithalat, ihracat olmasına karşılık işletmesine kayıtlı teçhizatın bulunmaması, işçi çalıştırmaması, bilinen işyeri adreslerini terk etmiş olması ve yeni adresinin de tespit edilememesi nedeniyle 2004, 2005, 2006 yıllarında sahte fatura ticareti yapmak amacıyla mükellefiyet tesis edilen bir şirket olduğunun belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından öncelikle faturaları düzenleyen şirket için düzenlenen inceleme raporlarının asıllarının veya onaylı suretlerinin vergi dairesinden getirtilmesi, faturaları düzenleyen şirketin yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak açılmış ise bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması, faturaların gerçek olduğuna dair satıcı ile alıcı arasında mal akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgelerinin araştırılması, savunma tarafından sunulan çek ödemelerinin fatura içerikleri, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu olup olmadığının tespit edilmesi, toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilip 213 Sayılı Vergi Usul Yasanının 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 Sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesine göre vergi ziyaının suçun unsuru olmaktan çıkarıldığı da gözetilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24351, Karar No: 2014/2791, Tarih: 18.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24351 E.  ,  2014/2791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1- Sanıklar ..., ..., ... haklarında; beraat,

2- Sanık ... hakkında; mahkumiyet

Katılan vekilinin temyizinin, hakkında tefrik kararı verilen sanık ...'i kapsamadığı kabul edilmiş, sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan dava ile ilgili herhangi bir karar verilmemiş ise de, mahkemece her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Katılan vekilinin, sanık ...'ın “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan beraatine yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

2005 takvim yılı KDV beyannamelerine göre, Aralık 2005 döneminde de fatura düzenlenmeye devam edildiğinin iddia olunması nedeniyle suç tarihinin 31.12.2005 olduğu kabul edilmiş, 5271 sayılı CMK'nun 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip, şirketi temsil yetkisi bulunmayan sanık ...'ın sahte fatura düzenlemek suçunu işlediğine dair somut delil bulunmadığına ilişkin kabul ve takdirde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Elde edilen delillerin sanık ...'ın 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede delil bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun biçimde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

2- Katılan vekilinin sanıklar ... ve ...'in 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik temyizi ile sanık ... müdafiinin mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizine gelince;

Sanık ...'ın şirketteki % 2 hissesini 03.10.2003 gün, 16252 yevmiye numaralı hisse devir sözleşmesi ile ...'e, diğer sanıklar ... ve ...'in ise 04.04.2005 tarih ve 5675 yevmiye sayılı sözleşme ile tüm hisselerini ... ve ...'e devrettikleri, bu tarihten sonra şirket müdürünün, hakkındaki davanın tefrikine karar verilen ... olduğu anlaşılmakla, sanıklar ..., ... ve ... yönünden suçun en son işlendiği tarihin 04.04.2005 olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;

Sanık ...'ın şirketteki % 2 hissesini 03.10.2003 gün, 16252 yevmiye numaralı hisse devir sözleşmesi ile ...'e, diğer sanıklar ... ve ...'in ise 04.04.2005 tarih ve 5675 yevmiye sayılı sözleşme ile tüm hisselerini ... ve ...'e devrettikleri, bu tarihten sonra şirket müdürünün, hakkındaki davanın tefrikine karar verilen ... olduğu anlaşılmakla, sanıklar ..., ... ve ... yönünden suçun en son işlendiği tarihin 04.04.2005 olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ..., ... ve ...'e yüklenen “2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan idare vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar ..., ... ve ... hakkında “2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27659, Karar No: 2018/796, Tarih: 05.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/27659 E.  ,  2018/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine keşideci borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda; takip dayanağı çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığını, bu düzeltmedeki paraf imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek takibin iptalini istediği, mahkemece, yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde, paraf imzanın kuvvetle muhtemel borçlu eli ürünü olmadığı tespit edildiğinden imzaya itirazın kabulü ile takibin İİK 170/a maddesi uyarınca iptaline karar verildiği görülmektedir.

İtiraza konu imza üzerinde yapılan incelemeye ilişkin olarak Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Adli Belge İnceleme Şubesi tarafından düzenlenen 18/04/2016 tarihli raporda; "İnceleme konusu çekin keşide tarihi bölümündeki dar alana sıkıştırılarak atılmış imza ile ...’in mukayese imzaları arasında; tersim biçimi, işleklik derecesi, alışkanlıklar, istif, eğim, doğrultu, seyir, hız ve baskı derecesi bakımından uygunluk ve benzerlikler saptanmadığından söz konusu imzanın mevcut mukayese imzalarına kıyasla kuvvetle muhtemel ...’in eli ürünü olmadığı sonucuna varıldığının" bildirildiği, alacaklı vekilinin, 13/06/2016 tarihli duruşmadaki beyanında Adli Tıp Kurumu raporunu kabul etmediğini ileri sürerek rapora itiraz ettiği görülmektedir.

Adli Tıp Kurumu'ndan alınan raporda, paraf imzanın borçlu ...’in eli ürünü olup olmadığı hususunda net bir görüş bildirilmemiş, alacaklı vekili de raporu kabul etmediklerini beyan etmiştir.

Mahkemece, bahsi geçen rapor hükme esas alınmak suretiyle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, Adli Tıp Kurumundan alınan raporun, bu hali ile kesin kanaat içermediği ve dolayısıyla hüküm kurmaya elverişli olmadığı açık olup, söz konusu raporun anılan kurumdan alınmış ve heyetçe düzenlenmiş olması, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından, kesin kanaat bildirmeyen mevcut rapora göre sonuca gidilemez. Zira, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nin imza incelemesinde son merci olarak kabulü hususunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır (HGK.'nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-282 sayılı kararı). O halde mahkemece, grafoloji dalında uzman bilirkişilerden oluşturulacak kuruldan yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, kesin kanaat içermeyen ve dolayısıyla uyuşmazlığa çözüm getirecek nitelikte bulunmayan rapor hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13406, Karar No: 2015/18900, Tarih: 22.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/13406 E.  ,  2015/18900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2012/129-2013/979

B.. D.. ve D.. K.. aralarındaki Muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.09.2013 gün ve 129/979 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 660 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki iki katlı binanın 2.katının vekil edeni tarafından yaptırıldığının ve davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın davacıyla ortak mirasbırakan tarafından yaptırıldığını açıklayarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 660 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 2 katlı binanın 2. katının davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azı da vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre, dava konusu 660 parsel üzerinde bulunan 2 katlı binanın 2. katının davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre, dava konusu 660 parsel üzerinde bulunan 2 katlı binanın 2. katının davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Tüm bu açıklamalar nedeniyle, 6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca yerel mahkeme hükmünün birinci fıkrasındaki "davacıya ait olduğunun" tümcesi çıkarılarak, yerine "davacı tarafından meydana getirildiğinin" yazılmasına, hüküm fıkrasının bu şekilde düzeltilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 616,00 TL peşin harcın istek halinde davalıya iadesine 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14821, Karar No: 2016/7250, Tarih: 20.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/14821 E.  ,  2016/7250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

K A R A R

Dava dosyası, inceleme için Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların, elektronik ortamda incelenebilmesi için, fiziki dosyadaki tüm evrakların "tarama" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların temyiz ve karar düzeltme incelemelerinin elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge varsa veya temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talep edilmiş ise dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi, fiziki olarak gönderilen dosyaların da ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi gerekir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın elektronik ortamda yapılan incelemesinde; dosya içeriğindeki bazı evrakların okunaklı olmadığı bazılarının ise eksik tarandığı görülmüştür. Bu halde dosyanın Yargıtay'ca elektronik ortamda inceleme imkanı bulunmamaktadır. Yukarıda belirtilen takip dosyasıyla beraber dosyanın bu halde inceleme için fiziki olarak gönderilmesi; fiziki olarak gönderme halinde de, ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi için elektronik ortamda gönderilen dosyanın aynı ortamda Mahalli Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1845, Karar No: 2013/477, Tarih: 10.04.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/21-1845 E.  ,  2013/477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1.İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2012

Taraflar arasındaki “hizmet tespiti ve işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 1.İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 02.04.2010 gün ve 2008/1322 E.-2010/250 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'nin 09.02.2012 gün ve 2010/7390 E.-2012/1377 K. sayılı ilamı ile;

(...Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10.maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı da  bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava Dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.