muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3226, Karar No: 2018/2938, Tarih: 03.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3226 E.  ,  2018/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında "2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan açılan kamu davasında; sanığın inşaat malzemesi sattığını, her alış verişinde yasalara uygun fatura kestiğini, kendi adına fatura bastırılarak piyasaya sürüldüğünü, sahte fatura düzenlemediğini savunması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; suça konu fatura asıl yada onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi; sahte faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti konusundan bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Vergi Tekniği Raporu ve Vergi Suçu Raporuna uygun olarak hazırlanan Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.11.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında "2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açıldığı halde, "2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11566, Karar No: 2015/10763, Tarih: 09.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/11566 E.  ,  2015/10763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı..vek.Av.. ile davalı .. Şube Müdürlüğü vek.Av... aralarındaki menfi tespit davası hakkında .. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05/03/2014 gün ve 2013/685-2014/181 E.K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

4603 Sayılı Kanunda ..., ..., Tasfiye Hâlinde ... aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanunun 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4. Maddesinin 2. Fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, somut olayda davalı durumundaki .. Bankasının sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağından temyiz harcının yatırılması gerektiği dikkate alınarak mahkemece temyiz başvuru ve temyiz harcının yatırılması konusunda HUMK 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4119, Karar No: 2012/5313, Tarih: 11.07.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/4119 E.  ,  2012/5313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı-k.davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat ...ile davalı-k.davacı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup ödenmeyen iş bedeli ve fiyat farkı alacaklarının tahsili, karşı dava ise aynı ilişki sebebiyle fazladan yapılan ödeme ile gecikme cezası alacaklarının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında imzalanan 29.08.2002 tarihli sözleşme ile davalı yüklenici, yapmakta olduğu ... Genel Onarım İnşaatı işinde tüm boya, mineral sıva, alçı perdah ve alçı sıva yağlı boya işlerinin yapımını davacı taşerona devretmiştir. Sözleşmenin, sözleşme konusu işler başlıklı 3. maddesinde taşeronun yapacağı işlere birim fiyatlarda mineral sıva %70, diğer imalâtlara %65 tenzilat üzerinden ödeme yapılacağı belirtilmiş, aynı sözleşmenin 6. maddesinde taahhüdün tamamen ifasına kadar vergilere zam yapılması yeni vergi ve resimler konulması, malzeme fiyatları, taşınma ve işçi ücretlerinin artması gibi sebeplere dayanarak fazla para verilmesi veya süre uzatımı isteğinde bulunmayacağı, hiçbir şekilde ihzarat bedeli, yükleme, boşaltma ve istif bedeli ile malzeme fiyat farkı bedeli verilmeyeceği kararlaştırılmıştır. Ayrıca 5. maddede işin 25.12.2002 tarihinde teslim edileceği gecikmesi halinde hergün için 500 TL (eski 500.000.000 TL) taşeron alacağından düşüleceği kabul edilmiştir. Sözleşmede yapılacak işlerin birim fiyatları yazılı olmadığı gibi ekinde birim fiyat listesi de bulunmamaktadır. Davalı yüklenici, davacıya verdiği işler dahil ÖSYM genel onarım inşaatını dava dışı iş sahibi ile yaptığı sözleşme ile üstlendiği, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişiler hesaplamayı, davalı yüklenici ile dava dışı iş sahibi arasındaki

sözleşmede kararlaştırılan birim fiyatlarına göre yaptıkları ve taraflarca bu birim fiyatlarının esas alınmasına itiraz edilmediğinden, sözleşmenin 2. maddesinde sözü edilen birim fiyatların, yüklenici ile iş sahibi arasında imzalanan sözleşme ya da ekinde kararlaştırılan birim fiyatları olduğunun kabulü gerekir. Sözleşmenin 6. maddesinde sayılan kalemlerle ilgili fiyat farkı istenmesi mümkün değil ise de bunların dışında kalan alacak kalemleri ile ilgili yüklenicinin iş sahibi ile yaptığı sözleşmeye bağlı olarak ve imalâtların 2003 yılına sarkması halinde fiyat farkı istenebilir.

Bu durumda mahkemece davalı yüklenici ile dava dışı iş sahibi arasında imzalanan ÖSYM Genel Onarım İnşaatına ilişkin sözleşme ve ekleri ve bu sözleşmeye göre davalı yükleniciye yapılan ödemelerle ilgili ara ve kesin hakediş tutanakları ve ekleri ve düzenlenmiş ise fiyat farkı ödemesine ilişkin hakediş tutanakları getirtilerek konusunda uzman 2 teknik ve 1 mali müşavirden yeniden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi kurulundan sözleşme ve ekleri az yukarıda yapılan açıklamalar, davalı yüklenicinin davalı iş sahibinden aldığı bedellerinin dayanağı hakediş tutanakları ve ekleri ile yanlar arasındaki sözleşmenin 6. maddesinde belirtilen ve fazla imalât dışındaki alacak kalemleri için fiyat farkı istenebileceği de dikkate alınarak ve davalı karşı davacı 60.640,00 TL + %18 KDV için düzenlenmiş faturanın 115.327,51 TL olarak hesaplanan sözleşme kapsamındaki iş bedeli içinde kaldığı ve bu işin yapılması için faturada belirtilen miktarda malzeme kullandığı bu sebeple sözkonusu fatura bedelinin mükerrer olarak alacağa dahil edildiği savunması üzerinde davacı-k.davalının 05.01.2004 tarihli cevaba cevap dilekçesindeki sözkonusu faturanın kesildiğine dair beyanı da dikkate alınarak durulup değerlendirilmek suretiyle asıl ve karşı davada varsa tarafların alacak, fazla ödeme ve gecikme cezası alacak miktarlarının hesaplattırılıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmü temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, 900,00’er TL duruşma vekâlet ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 11.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13312, Karar No: 2015/9340, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13312 E.  ,  2015/9340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/08/2015

NUMARASI : 2015/836-2015/827

Vesayet hukukuna ilişkin davada Milas Sulh Hukuk ve istanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanması istemine ilişkindir.

Milas Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “Emniyettepe Mah. Mehtap Cad. No:20 İç Kapı No:6 Eyüp/İSTANBUL” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Istanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Muğla E.. K..nun 29/05/2015 tarihli yazısı ile hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "A. Sitesi 53. Blok K:2 D:316 Milas/MUĞLA" olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, her ne kadar Milas Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün nüfus kayıtlarına göre ikamet adresinin "E. Mah. Mehtap Cad. No:20 İç Kapı No:6 Eyüp/İSTANBUL" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de; Muğla E.. K.. Müdürlüğünün 29/05/2015 tarihli yazısı ve hükümlünün beyanından hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "A. Sitesi 53. Blok K:2 D:316 Milas/MUĞLA" olduğu anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Milas Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Milas Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9054, Karar No: 2021/5752, Tarih: 22.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9054 E.  ,  2021/5752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12/04/2011 tarihli 2011/21987 esas sayılı iddianamesi ile VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı'nın 21/03/2011 tarihli mütalaasına aykırı olarak sanık hakkında "2008, 2009, 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından kamu davası açıldığı; “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak sanığın "sahte fatura düzenleme" suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her takvim yılı için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yılları için tek hüküm kurulması,

b) Sanığın 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında birden fazla fatura düzenlemesi nedeniyle, her takvim yılı için zincirleme suçla ilgili TCK'nin 43. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayini,

c) Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihi her bir yıl için düzenlenen son fatura tarihi olduğu gözetilmeden, suç tarihinin 01/01/2008 olarak kabul edilerek 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun’un 276. maddesiyle değişik 213 sayılı VUK’nin 359/b maddesinde öngörülen cezanın alt sınırı 3 yıl hapis cezası olduğu halde, temel hapis cezasının 18 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

d) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 22/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6033, Karar No: 2015/13899, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6033 E.  ,  2015/13899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarayköy Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2011/412-2013/436

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5004, Karar No: 2016/7354, Tarih: 14.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/5004 E.  ,  2016/7354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu, 16.07.2013 tarihinde icra mahkemesine başvurusunda, ihalenin feshi nedeni olarak ileri sürdüğü sair iddiaların yanı sıra, satış ilanının kendisine usulüne uygun tebliğ edilmediğini de ileri sürerek 21.05.2013 tarihinde yapılan ihalenin feshini talep etmiş, mahkemece, ihalenin feshi isteminin reddine ve davacının ihale bedelinin % 10' u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

İİK’nun 134. maddesinin 2. fıkrası uyarınca; “…Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Ancak işin esasına girilmemesi nedeniyle talebin reddi halinde para cezasına hükmolunamaz.”

Somut olayda, satış ilânı, şikayetçi borçluya usulüne uygun tebliğ edildiğine ve bu husus mahkemenin de kabulünde olduğuna göre, 21.05.2013 tarihli ihaleye yönelik olarak 16.07.2013 tarihinde yapılan ihalenin feshi isteminin, yasal yedi günlük süreden sonra olması nedeni ile davanın süre aşımından reddine ve işin esasına girilmemesi nedeniyle de borçluya para cezası verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, borçlunun ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına mahkum edilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekir ise de, mahkemenin ihalenin feshi isteminin reddi kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan ve para cezasına ilişkin yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile...İcra Hukuk Mahkemesi’nin 25.04.2014 tarih ve 2013/161E., 2014/74K. sayılı kararının hüküm bölümünün para cezasına ilişkin ikinci bendinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK.nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8262, Karar No: 2022/1869, Tarih: 15.02.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/8262 E.  ,  2022/1869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk DereceMahkemesi : ... 1. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine dair hüküm verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

A)İSTEM:

Davacı vekili, davacının müteveffa eşi ...'nın davalı işveren şirkette 01/11/1984-07/05/1990 tarihleri arasında geçen ve Kuruma noksan bildirilen çalışma sürelerinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

B)CEVAP:

Davalı vekili, davanın hak düşürücü süre geçirildikten sonra açıldığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Feri müdahil SGKB vekili, 5 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğunu, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) İLK DERECE MAHKEMESİNİN KARARI :

Davanın kabulü ile, davacı murisi ...'nın, davalı şirkete ait 24584 sicil nolu iş yerinde 01/11/1984-07/05/1990 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sigorta primine esas kazancın alt sınırından kesintisiz çalıştığının tespitine, kuruma bildirilen günlerin infazda nazara alınmasına, karar verilmiştir.

D) BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİNİN KARARI :

Davalı ve feri müdahil vekillerinin ... 1. İş Mahkemesinin 05/10/2018 tarih, 2017/175 Esas ve 2018/303 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurularının, HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine, karar verilmiştir.

E) TEMYİZ TALEPLERİ :

Davalı vekili, hak düşürücü ve zamanaşımı süresinin gerçekleştiğini, murisin esasen yaptığı işin bağımsız olarak herhangi bir işyerinde yükleme-boşaltma işi çıktığında çağrılan ve bu işin devam ettiği gün sayısı kadar sigotalı gösterilen ara eleman olduğunu, üretilen makarnaların satımının gerçekleştiği tarihlerde ancak hamallara ihtiyaç duyulduğunu, murisin hizmetlerinin Kuruma bildirildiğini, murisin başka işyerlerinden de kısmi çalışmalarının bulunduğunu, murisin herhangi bir işyerine bağlı kalmaksızın çalışan birisi olduğunu, devamlı çalışan olmadığını, davacı tanıkları bordrolu olsa da aynı işi yapanlar olmadığından beyanlarının kısmi olduğunu, şirketin hamal ihtiyacı olduğunda piyasadan temin edilen sorumlunun ... olduğunu, beyanına itibar edilmesi gerektiğini, kararın bozulmasını talep etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili, İddialar resmi belge niteliğindeki delillerle ispatlanmaksızın karar verildiği, tüm bu hususlar göz önünde bulundurulmaksızın hukuki ve yasal dayanaktan yoksun olarak eksik inceleme neticesinde verilen Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir

F) DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE :

Davacı, murisi ...’nın davalı şirkete ait işyerinde 01.11.1984-07.05.1990 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz çalıştığının tespitini talep etmiştir.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, ilk derece Mahkemesince yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16/09/1999 gün 1999/21-510-527, 30/06/1999 gün 1999/21-549-555- 03/11/2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.