muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9304, Karar No: 2014/34647, Tarih: 01.12.2014

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi, kirliliğin giderilmesi, arıtma çamurlarının ve kompostun toprakta kullanımında gerekli tedbirlerin alınması esaslarını sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde ortaya koymak amacıyla önce 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddesine istinaden 31.05.2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği hazırlanarak yürürlüğe konulmuştur. 08.06.2010 tarihinde ise aynı amaçlar için bu kez 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilerek uygulamaya konulmuş ve 2005 tarihli Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

2005 tarihli Yönetmeliğin 7/a, 2010 tarihli Yönetmeliğin ise 6/b maddesiyle, genel ilke olarak her türlü atık ve artığın, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standart ve yöntemlere aykırı olarak ve toprağa zarar verecek şekilde, doğrudan veya dolaylı biçimde toprağa verilmesi, depolanması gibi faaliyetlerde bulunmak yasaklanmıştır.

Her iki Yönetmelik de, “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddelerinde atık tanımı yapmak suretiyle, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların neler olduğunu belirlemiştir. Ancak hemen belirtmek gerekir ki, bu iki Yönetmeliğin, atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılmasına ilişkin düzenlemelerinde farklılıklar bulunmaktadır. Bu bağlamda;

A) 2005 tarihli Yönetmelik, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 3., Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4., Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddelerinde atık olarak tanımlanmış unsurları toprak kirliliğine neden olacak atıklar olarak kabul etmiştir.

B) 2010 tarihli Yönetmelik ise “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddenin;

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) 4/(z/hh) bendindeki düzenleme ile Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiştir.

2005 tarihli Yönetmeliğin 4. maddesinde stabilize arıtma çamurunun; “Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurları” olduğu ifade edilmiş, 10 ilâ 13. maddelerinde bunların toprakta kullanım koşulları belirlenmiştir. Yine 4. maddedeki tanımlamaya göre “ham çamur”; “evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden ve evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atıksuları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları, fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurları ve bunların dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları” olup, bunların toprakta kullanımı da 12. maddedeki düzenleme ile yasaklanmıştır.

Doğrudan toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Süt ve süt ürünleri işleyen mandıra ve zeytinyağı tesisi bulunan sanık hakkında “C.. Ç.. İşletmeleri A. Gıda Ürünleri işletmesine ait proses atık sularının işletmenin arkasında bulunan araziye direkt verildiği çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği” iddiasıyla dava açılmıştır.

30.05.2007 tarihinde işletmede yapılan denetimde; yoğurt, ayran üretimi yapıldığı, denetim sırasında zeytinyağı ve mermer ünitelerinin faaliyette olmadığı, işletmeden kaynaklanan atık suların yine işletmeye ait araziye verildiği, burada küçük bir derenin oluştuğu, prina depolanan yerde zeytin karasuyu akışının mevcut olduğu tespit edilmiştir.

Yüklenen suçun oluştuğu iddiası, 30.05.2007 tarihli denetime dayandırıldığına göre suç tarihin denetim tarihi olması gerektiği gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında 15.08.2007 olarak gösterilmesi, CMK’nın 232/2-c bendine aykırı görülmüştür.

Mahallinde yapılan keşif sonucu bilirkişilerin düzenlediği raporda, atıkların niteliği, içeriği alıcı ortam olan toprağa deşarj sıklığı değerlendirilmeden ve hiçbir mevzuata dayanılmadan genel ifadeler kullanılarak çevre kirliliğinin oluştuğu ifade edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu bilirkişilerin düzenlediği raporda, atıkların niteliği, içeriği alıcı ortam olan toprağa deşarj sıklığı değerlendirilmeden ve hiçbir mevzuata dayanılmadan genel ifadeler kullanılarak çevre kirliliğinin oluştuğu ifade edilmiştir.

Açıklanan gerekçelerle, üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdii edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı yönünden, yukarıda (II) numaralı kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak içerikte rapor alınıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken bilimsel içerikli olmayan ve açıklanan mevzuata göre alıcı ortam olan toprağın ne şekilde kirlendiği, kirlenme ihtimali bulunduğu açıklanmayan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar

O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık C.. Ç.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12782, Karar No: 2014/2880, Tarih: 20.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/12782 E.  ,  2014/2880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

KARAR

İncelenmesi gerekli bulunduğundan;

1-Davacının dayandığı kira sözleşmesinin vergi dairesine bildirilip bildirilmediği, vergilerin kimin tarafından yatırıldığı hususunun ilgili vergi dairesinden sorularak buna ilişkin yazı cevabının;

2-Dava konusu haciz adresindeki taşınmazın haciz tarihinden itibaren tüm maliklerini gösterir tapu kayıt örneğinin,

3-Davacının dayandığı kararın kesinleşme şerhini içeren onaylı bir örneğinin, bu dosyadaki dava ve cevap dilekçeleri ile istihkak iddiasına konu edilen haciz tutanağının onaylı birer örneğinin temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10307, Karar No: 2024/822, Tarih: 06.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2022/10307 E.  ,  2024/822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/752 E., 2022/1662 K.

KARAR : Esastan ret ve kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/36 E., 2021/358 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacıların istinaf başvurularının kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacı çocuklar ... ve...'nin kendileri adına velayeten verilen vekaletnameye istinaden temsil edildikleri, adı geçen davacıların yargılamanın aşamalarında 18 yaşlarını ikmal ederek ergin hale geldikleri, buna karşın davacı asiller ... ve... tarafından asaleten verilen vekaletnamelerin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı, aynı kaza olayına ilişkin olarak Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle açılan İnegöl 2. İş Mahkemesi’nin 2023/29 Esas sırasında kayılı olan rücuan tazminat dava dosyasına ilişkin belgelerin dosya içerisinde yer almadığı, temyiz incelemesine konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı çocuk ...’ın maddi tazminat istemi ile tüm davacıların manevi tazminat istemi hakkında kurulan hükümler yönünden miktar itibariyle kesin, diğer hükümler yönünden temyiz yolu açık olacak şekilde karara bağlandığı, davalı ... vekilinin temyiz yolu açık olarak verilen hükümler yönünden temyiz yoluna başvurduğu, aynı tarihli başka bir dilekçe vererek o dilekçesinde de kesin olarak verilen hükümler yönünden kanun yararına bozma yoluna başvurduklarını belirttiği belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1-Davacı çocuklar ... ve... yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 77'nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak

a) Adı geçen davacılar tarafından asaleten verilmiş vekâletnamenin veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için davacılar vekili olarak görev yapan Av....'a kesin süre verilmesi, vekaletnamenin sunulması halinde dosyaya eklenmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise Bölge Adliye Mahkemesi karar ilamı ile davalı vekili tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin davacı asiller ... ve...'ye usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemlerin tamamlanması,

a) Adı geçen davacılar tarafından asaleten verilmiş vekâletnamenin veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için davacılar vekili olarak görev yapan Av....'a kesin süre verilmesi, vekaletnamenin sunulması halinde dosyaya eklenmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise Bölge Adliye Mahkemesi karar ilamı ile davalı vekili tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin davacı asiller ... ve...'ye usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemlerin tamamlanması,

2-Aynı kaza olayına ilişkin olarak Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle açılan İnegöl 2. İş Mahkemesi’nin 2023/29 Esas sırasında kayılı olan rücuan tazminat dava dosyasının eksiksiz, okunaklı ve onaylı bir fotokopisinin eklenmesi,

3-Davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi'nce miktar itibariyle kesin olarak verilen hükümler yönünden ibraz etmiş olduğu kanun yararına bozma dilekçesinin gereğinin takdir ve ifa edilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/179, Karar No: 2018/1290, Tarih: 02.04.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/179 E.  ,  2018/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ödenen iş bedelinin tahsili talebiyle başlatılan icra takibine itirazın iptâli davasıdır. Davacı yüklenici, davalı ise iş sahibidir.Davacı yüklenici vekili; davacının davalı belediyeye yapmış olduğu inşaat işlerinden dolayı alacaklı olduğunu ve bu işlerin bir kısmının davalı belediyenin hali hazırda da kullanımında olduğunu, ödeme emrine haksız itiraz edildiği ve hatta taraflar arasındaki ticari ilişkinin takip sonrası da devam ettiğini, davacının takibe dayanak işe ilişkin şuanki asıl alacak miktarının 1.121.608,34 TL olduğunu, bu kısma yönelik itirazın iptâli davası açtıklarını, haksız ve kötüniyetli itirazın iptâli ile takibin devamına, davalı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı iş sahibi belediye vekili; söz konusu takibe süresi içeresinde o dönemde belediye vekili Avukat ...'ın itiraz ettiği, söz konusu vekile herhangi bir talimat verilmediği, belediye mali hizmetler müdürlüğünden alınan 09.09.2015 tarih ve 950 sayılı davacı şirketin cari hesap bildirisinde davacı şirketin damga vergisi kesintileri ile beraber 1.121.608,34 TL alacaklı olduğunu,...İcra Müdürlüğü'nün dosyasına asıl alacak miktarına ilişkin itirazlarından vazgeçtiğine yönelik beyan sunulduğu, icra takibinde belirtilen faiz oranın ve işlemiş faizleri itirazlarının devam ettiğini beyan etmiştir.Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.... İcra Müdürlüğü'nün 2013/942 Esas sayılı takip dosyası incelendiğinde; alacaklı davacı tarafından borçlu davalı aleyhine 1.351.374,14 TL asıl alacak,106.397,57 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 1.457.771,71 TL alacağın tahsili amacıyla takip başlatıldığı,

29.07.2013 tarihinde yapılan takipte ödeme emrinin 05.11.2013 tarihinde tebliğ edildiği, davalı borçlunun 04.09.2014 tarihinde yaptığı itiraz üzerine takibin durdurulduğu ve 1 yıllık yasal süresi içerisinde itirazın iptâli davasının açıldığı anlaşılmıştır.Mahkemece davalı tarafın davacı tarafça yapılan icra takibinde talep konusu edilen asıl alacak miktarına bir diyeceklerinin olmadığı ve bu miktarı kabul ettiklerinden bahisle itirazın haksız olduğu sonucuna varılmış ve davanın kabulüne karar verilmiştir.5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 18/h bendinde “...Belediye meclisinin görev ve yetkileri şunlardır:... h) Vergi, resim ve harçlar dışında kalan ve miktarı beşbin YTL'den fazla dava konusu olan belediye uyuşmazlıklarını sulh ile tasfiyeye, kabul ve feragate karar vermek." hükmü bulunmaktadır.Bu hükme göre Belediyelerde 5.000,00 TL'den fazla uyuşmazlıklarda, uyuşmazlıkları sulh, feragat ya da kabul ile sonuçlandırmak görevi belediye meclislerine verilmiş bir görev olup, dava dosyasında bu yönde alınmış bir karar bulunmaksızın bu beyana itibar edilerek davanın esası hakkında karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.O halde mahkemece yapılacak iş; davalı tarafa, davalı belediyenin yetkili organı olan belediye meclisinden 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 18/h maddesi gereğince karar alınması için uygun süre verilip karar alındığı takdirde şimdiki gibi davanın kabulüne karar vermek, böyle bir karar alınmadığı ya da alınamadığı takdirde ise işin esasına girerek delilleri toplayıp sonucuna göre karar vermekten ibret olmalıdır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 02.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.