muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6320, Karar No: 2015/13943, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6320 E.  ,  2015/13943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2011/919-2013/830

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/603, Karar No: 2013/42040, Tarih: 25.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/603 E.  ,  2013/42040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ...' ın hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin yapılan incelemesinde ;

Gerekçeli kararın temyiz isteminde bulunan sanık...'a 14/07/2012 tarihinde tebliğ edildiği, tebligatın en yakın komşusu ...'ın muhatabın işte olduğunu beyan etmesi üzerine, tebligat kanunun 21. maddesine göre muhtara yapıldığı ve muhatabın kapısına çağrı kağıdının yapıştırılmak sureti ile en yakın komşusu ...'a haber verildiği bu nedenle gerekçeli kararın hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, tebliğden itibaren temyiz için gerekli olan 7 günlük yasal sürenin dolmuş olduğu anlaşıldığından, temyiz itirazlarının REDDİ ile usul ve yasaya uygun olana temyizin Reddi kararının ONANMASINA,

2) Sanık ...' nin hakkında verilen hükümlere yönelen temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde ;

5237 sayılı TCK'nin 50/2. maddesi uyarınca, suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceğinin açıkça belirtilmesi karşısında tebliğnamedeki 2 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın   diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Şişli 9. Asliye Ceza 06.10.2003 tarih 2002/1370- 2003/580 karar sayılı ilamının 3167 sayılı Çekle ödemelerin düzenlenmesi ve çek Hamillerinin korunması hakkında kanuna ilişkin hüküm olduğu, 3167 sayılı kanunun ise 5941 Çek Kanunu ile yürürlükten kaldırıldığı ve sanığın eyleminin suç olmaktan çıkarıldığı bu kapsamda 3167 sayılı yasaya muhalefet eylemi tekerrüre esas alınamayacağı halde sanık hakkında  tekerrüre hükmetmek suretiyle 5237 sayılı TCK' nın 58. maddesine aykırı hüküm  verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,  sanığın temyiz itirazları  bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan  hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25229, Karar No: 2015/7846, Tarih: 13.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25229 E.  ,  2015/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/08/2014

NUMARASI : 2013/760-2014/474

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalı A.. K.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı A.. K.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle değer biçilmesi yöntem itibari ile doğrudur. Ancak;

1-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan somut emsal kabul edilen taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğü'nden getirtilmeden,

2-Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden,

3-Somut emsal alınan taşınmazın satış tarihi itibariyle, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak, sonucuna göre dava konusu taşınmazın m² birim bedelinden % 40 oranında Düzenleme Ortaklık Payı düşülüp düşülmeyeceği hususu araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunun sonuç kısmında zemin,yapı ve ağaç bedelleri olarak belirlenen miktarın toplamda hesap hatası bulunmakla birlikte, mahkemece hükmün gerekçe kısmında kamulaştırılan taşınmazın bedeli 303.103,05 TL olarak belirlenmesine rağmen, hüküm fıkrasında kamulaştırma bedeli olarak 249.450,60 TL belirlenmesi,

5-Dava konusu taşınmazın mülkiyeti ihtilaflı olmadığı halde, tespit edilen bedelin üçer aylık vadeli hesaba bloke edilmesi,

4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunun sonuç kısmında zemin,yapı ve ağaç bedelleri olarak belirlenen miktarın toplamda hesap hatası bulunmakla birlikte, mahkemece hükmün gerekçe kısmında kamulaştırılan taşınmazın bedeli 303.103,05 TL olarak belirlenmesine rağmen, hüküm fıkrasında kamulaştırma bedeli olarak 249.450,60 TL belirlenmesi,

5-Dava konusu taşınmazın mülkiyeti ihtilaflı olmadığı halde, tespit edilen bedelin üçer aylık vadeli hesaba bloke edilmesi,

6-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, acele el koyma dosyasından hükmolunan miktarın dışında kalan bedel için kamulaştırma bedeline dört aylık sürenin bitim tarihinden yasal faiz işletilmesine karar verilmişse de, faizin bitim tarihinin kararda gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalı A.. K.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı A.. K..'dan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/948, Karar No: 2014/24214, Tarih: 01.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/948 E.  ,  2014/24214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/115773

Mahkemesi : Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 25/01/2013

Numarası : 2012/248 - 2013/45

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Konya 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/24 değişik sayılı önleme araması kararına dayanılarak, Konya İl Emniyet Müdürlüğü görevlilerince Konya ili, Antalya Çevre Yolunda yapılan önleyici arama faaliyeti sırasında, sanık E.. Y..'nın aracının durdurulduğu, sanık E.. Y.. ile araç içerisinde bulunan ve yargılama neticesinde mahkumiyetlerine karar verilip, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulanan ve kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar Ş. A.., F.. A.., H.. D..'ın üzerinde yapılan aramada, sadece sanık Ş.A..'in üzerinde, kemere sıkıştırılmış halde, kase, at figürü ve kuş figürü olan 6 adet eserin bulunduğu ve geçici el koyma işlemlerinin yapıldığı, Konya 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.01.2012 tarih ve 2012/121 değişik iş sayılı kararıyla el koyma işlemleri onaylanan eserlerin aldırılan 16.01.2011 tarihli Müze Müdürlüğü raporunda ve 18.05.2012 tarihli arkeolog bilirkişi raporunda, eserlerin Roma döneminden kalma, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli kültür varlıkları olduklarının tespit edildiği, her ne kadar eserlerin üzerinden çıktığı sanık Ş. A..'in yanında, kararları temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıklar ile kararı temyiz incelemesine gelen sanık E.. Y.. hakkında da 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanığın verdiği ifadelerinde, piknik yapmak amacıyla kendisine ait araçla yola çıktıklarını, yoldan sanık Şükrü'yü de aldıklarını, daha sonra yol çevirmesi olduğunu ve sanık Şükrü'nün üzerinden davaya konu eserlerin çıktığını, sanık Şükrü'den ele geçirilen bu eserlerden yakalandığı ana kadar haberinin olmadığını beyan ettiği, kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıkların da beyanlarının bu yönde olduğu, yine kararı temyiz incelemesine gelmeyen sanık Ş. A..'in de verdiği ifadelerinde, davaya konu eserleri dükkanında hurdaların arasında bulduğunu, olay gününün hafta sonu olması ve bu nedenle Müzenin kapalı olacağını düşünmesi nedeni ile eserleri üzerinde taşıdığını, pikniğe giderlerken polislerce durdurulduklarını ve yapılan aramada üzerinden çıktığını beyan ettiği, bu nedenlerle sanık E.. Y..'nın, sanık Şükrü'nün üzerinde korunması gerekli kültür varlıkları olduğunu bildiğine, buna rağmen ilgili makamlara bildirim yükümlülüğünü kasten yerine getirmediğine veya sanığın eserleri kültür varlığı ticareti amaçlı aracında bulundurduğuna dair delillerin bulunmadığı, bu nedenlerle sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9241, Karar No: 2018/14470, Tarih: 19.12.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/9241 E.  ,  2018/14470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : 17/02/2017 tarihli karar ile hükümlülük, müsadere, 22/05/2017 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanığın temyiz talebinin reddine dair ek karara yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 22.05.2017 tarihli ve 2016/203 Esas, 2017/56 Karar sayılı ek kararı usul ve Yasaya uygun bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

II) Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30442, Karar No: 2021/15082, Tarih: 27.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30442 E.  ,  2021/15082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-Müşteki beyanı, olay yeri inceleme tutanağı içeriği ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın hırsızlık yaptığı ikametin suç tarihi itibariyle içinin boş olup, müştekinin oturmadığı ve konut olarak kullanılmadığının anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığından, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanığın müştekiye ait olan ikametin giriş kapısını kırmak, ikametin arka tarafında bulunan odanın kapı pencerelerini yakmak ve camlarını kırmak sureti ile ikamete girip hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 152/2-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 151/1 maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası mala zarar verme suçu bakımından kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin göztilmesine, 27/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27282, Karar No: 2013/29101, Tarih: 13.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/27282 E.  ,  2013/29101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin otobüs şoförü olduğunu ve ... işçisi olarak işe başladığını, daha sonra kadrosunun ... Büyükşehir Belediyesi bünyesinde yer alan ... Ulaşım A.Ş.’de gösterildiğini, davacının kesintisiz çalışıp aynı işi yaparken kadrosunun yine ... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan ...’a geçtiğini, kağıt üzerinde ... işçisi olarak gözükmesine rağmen ... işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu iş sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren ... işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren ...’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren ... hak kayıplarına karşılık ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım farkı TİS farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, ... parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı ve yemek ücreti farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının ... işçisi olduğunu, davacının muvazaa iddiasının doğru olduğu bir an için kabul edilse bile davalılar arasında yapılan sözleşmenin 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun muvazaaya dair hükümleri gereğince batıl olup hükümsüz sayılması gerekeceğinden davacının istihdamına dayanak olan hizmet ilişkisinin de kendiliğinden ortadan kalkacağını, davacının .... ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğinin yasal olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden zaten yararlandığını, ... bir kamu kurumu olması sebebiyle gerek işçi gerekse memur personelinin genel kadro ve bütçe kanunu ile sınırlandırıldığını, bu sınırların aşılamayacağını, bu sınırlama sebebiyle de davacının

... kadrosunda çalıştırılmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin personel açığını kapatmak üzere merkezi yönetimden daimi işçi kadroları için açıktan atama izni talep ettiğini, merkezi yönetimden izin çıkmaması üzerine zorunlu olarak toplu taşıma hizmetinin aksamadan yürütülmesi için ihale ile hizmet alımına gidildiğini, ihalenin istihdam değil hizmet alımı için yapıldığını, yapılan işin bir zorunluluktan kaynaklandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar uyarınca davacının taleplerinin yerinde olmadığını, işçilerin özlük haklarının işverenleri olan ... tarafından yürütüldüğünü, işçilerin seçiminde, işin yürütümünde ...’nin rol oynamasının muvazaayı göstermeyeceğini, davacı tarafın muvazaa, ücret ve diğer hakları hakkında şimdiye kadar herhangi bir itirazının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; davalıların iki ayrı kurum olduğunu, davacının ...’ın personeli olduğunu bu durumun mahkeme kararları ile sabit olduğunu, ...’ın ... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olduğunu, davalılar arasında yapılan sözleşmenin hukuka uygun olduğunu, aksinin kabulünün kurulu bir sistemi geçmişe dönük olarak ortadan kaldıracağını, davacı ile ... arasında imzalanan iş sözleşmesinin geçerli olduğunu, ... ’ın davacıya karşı bütün yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini, tespit davası ile alacak davasını aynı yargılamada talep edilemeyeceğini, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, geçmişe yönelik hak ve alacak talebinin hukuken mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, muvazaada üç işlem olduğu, birincisinin muvazaa anlaşması olduğu, ikincisinin gerçekçe yapmak istedikleri işlem olduğu, üçüncüsünün ise görünürdeki işlem olduğu, gizli işlemin ne olduğunun davacı tarafından ispat edilemediği, davalıların görünürdeki işleme uyduklarının anlaşıldığı, davalıların kamu kurumu olup muvazaalı işlem yapmalarının da mümkün olmadığı, işe alınmada, işten çıkarmada, ... ve talimat vermede davalı ...’nin söz sahibi olmasının muvazaanın kanıtı olamayacağı, davalı ...’nin personel ihtiyacını hizmet alım yoluyla sağlamasına kanuni bir engel olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı ... işçisi sayılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı ... işçisi sayılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinde, “…Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işverenalt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez…” denilerek alt işverenlik ilişkisinde muvazaaya bağlanan hukuki sonuç açıklanmıştır.

Aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasında ise, “Bu Kanunun 2’nci maddesinin altıncı fıkrasına göre iş alan alt işveren; kendi işyerinin tescili için asıl işverenden aldığı yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte, birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür. Bölge müdürlüğünce tescili yapılan bu işyerine ait belgeler

gerektiğinde iş müfettişlerince incelenir. İnceleme sonucunda muvazaalı işlemin tespiti halinde, bu tespite ilişkin gerekçeli müfettiş raporu işverenlere tebliğ edilir. Bu rapora karşı tebliğ tarihinden itibaren altı işgünü içinde işverenlerce yetkili iş mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. Rapora altı iş günü içinde itiraz edilmemiş veya mahkeme muvazaalı işlemin tespitini onamış ise tescil işlemi iptal edilir ve alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.” düzenlemesi yer almıştır.

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, mülkiyeti veya tasarrufundaki hafriyat sahalarını, toplu ulaşım hizmetlerini, sosyal tesisler, büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir; ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 08.09.1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir.” hükmüne yer verilmiştir.