muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2836, Karar No: 2015/3784, Tarih: 12.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/2836 E.  ,  2015/3784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/37362

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

NUMARASI : 2011/146 (E) ve 2011/513 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5516, Karar No: 2013/19110, Tarih: 26.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/5516 E.  ,  2013/19110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçirilen 3 adet merminin patlatılarak sağlam olup olmadıkları saptandıktan sonra sonu- cuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre;

Sanığın ikametinde 3 adet mermi bulundurmaktan ibaret eyleminin daire- mizin süregelen uygulamalarına göre; ele geçen mermilerin 50 ve daha az sayıda olması nedeniyle 6136 sayılı Yasanın 13/4. madde ve fıkrasına uyan suçu oluşturacağı gözetil- meden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 26.06.2013 gü- nünde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6606, Karar No: 2023/1462, Tarih: 09.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6606 E.  ,  2023/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1741 Esas, 2021/975 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/215 E., 2019/277 K.

Taraflar arasındaki maddi -manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirkete ait ''TUĞBA'' markasının yaratıcı içeriği kuvvetli, orijinal bir marka olduğunu, müvekkili şirketin ''TUĞBA'' markalarıyla faaliyet gösterdiği sektörlerde tanınır ve bilinir bir durumda olduğunu, davalı tarafından kullanılan ''TUBACİTY ''-''TUBA'' ibarelerinin aynı zamanda müvekkili şirketin ticari unvanını da oluşturan '' TUĞBA'' markasıyla görsel, işitsel açıdan iltibas oluşturacak derecede benzer olduğunu, Diyarbakır'da bulunan Ceylan AVM'de müvekkilinin bayisi bulunduğunu, davalının da aynı yerde iş yeri açtığını ve ''TUBACİTY'' ismi ile faaliyette bulunmaya başladığını, iş yerleri arasında karışıklık doğduğunu, davalını sosyal medya hesaplarında, tabelalarında, mağazalarında ''TUBA'' ibaresini müvekkil markasıyla neredeyse aynı şekilde algılamasını sağlayacak şekilde haksız ve hukuka aykırı olarak, haksız rekabet oluşturacak şekilde kullandığını, davalı kullanımlarının müvekkili markasına tecavüz oluşturduğunu, davacının kullanmak istediği ''TUBACİTY'' kelimesi ile müvekkili markanın imajı, itibarı ve müşteri çevresinin kullanılarak iltibas meydana getirilmeye çalışıldığını, müvekkilinin haksız tecavüz nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı yanın dava dilekçesinde "TUĞBA" ibaresi ile "TUBACİTY" ifadesinin işitsel olarak çağrışım yaptığından yana savunmada bulundukalrını, oysaki TUĞBA ve TUBA isimleri de Türk Dil Kurumu'nda (TDK) olan 2 ayrı ibare olduğunu, müvekkil şirket TDK'da olmayan bir kelimeye çağrışım yapması amacıyla oluşturmadığını, kaldı ki sonunda da CITY ibaresi geçtiğini ve birbirinden tamamen farklı anlamda olduklarını, müvekkilinin markası ile davacı tarafın markasının hiçbir şekilde benzemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafın 175323 ve 2010/16398 sayılı "TUĞBA" ibareli tescilli marka hakkının davalı tarafça "TUBA", "TUBACİTY" şeklinde markasal kullanımları dolayısıyla iltibas oluşturduğu, davacı tarafın ticaret unvanına bağlı olarak davalı eyleminin haksız rekabet oluşturduğu ileri sürülmüş ise de; dosya içerinde aldırılan ve benimsenen bilirkişi heyet raporunda ifade edildiği gibi "Davalı kullanımında yer alan LOGO ve CITY ibarelerinin davacı markalarında olmadığı, davacının 175323 sayılı markasının ticaret unvanı şeklinde olmasına karşın 2010 16389 sayılı markanın münhasıran TUĞBA ibaresinden oluştuğu dolayısıyla markalar arasında görsel benzerliğin olmadığı veya çok düşük derecede olduğu, davalı kullanımları ile davacı markaları arasında bağlantı kurulması ihtimali karıştırılma ihtimaline yol açabilecek derecede benzerlik olmadığı, davalının “TUBACİTY LOGO” kullanımının davacı adına 175323 sayılı “TUĞBA DERİ KONFEKSİYON ÜRÜNLERİ İMALAT PAZARLAMA SANAYİ VE TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ” ve 2010 16389 sayılı “TUĞBA” markalarından doğan haklara tecavüz teşkil etmediği gibi davalı kullanımlarının davacı markaları ile haksız rekabet de yaratmadığı, davalının kullandığı “TUBACİTY LOGO” ibaresinin, davacının “TUĞBA DERİ KONFEKSİYON ÜRÜNLERİ İMALAT PAZ. SAN. VE TİC. A.Ş.” şeklindeki ticaret unvanı ile haksız rekabet yapmadığı," şeklindeki özetlenebilen görüşe aynı gerekçelerle iştirak edildiğini, davacının iddiasının sabit olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; delillerin toplanmadan bilirkişi incelemesi yapıldığını ve eksik inceleme ile karar verildiğini, tanıklarının dinlenmediğini, keşif yapılmadığını ve sosyal medyada bulunan kanıtların tespitinin henüz yapılmadığını, müvekkil firmanın talebalası ile aynı renkte, aynı yazı karakterlerine haiz bir tabelada kullanmak suretiyle- benzer ürünlerin satıldığı bir işyeri açtığını, davalının “TUBA CİTY” markasıyla açtığı ve müvekkil firma bayisi karşısında faaliyette bulunmaya başladığı satış mağazası ve müvekkil markasına haiz bayii mağazası ile karıştırıldığını, sadece "TUBA" ibaresini müvekkil markası ile neredeyse aynı şekilde algılanmasını sağlayacak şekilde markayı haksız ve hukuka aykırı olarak, aynı zamanda haksız rekabet oluşturacak şekilde kullandığını, raporun denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkile ait marka ile davalı tarafından kullanılan ibareler arasında ayniyete benzerlik ve tüketicinin yanılma tahlikesinin mevcut olduğunu, müvekkilinin “TUĞBA” markalarıyla faaliyet gösterdiği sektörlerde tanınır ve bilinir durumda olduğunu, davalının, kullanmak istediği "TUBACİTY" kelimesi ile müvekkil markanın imajı, itibarı ve müşteri çevresinin kullanılarak iltibas meydana getirilmeye çalışıldığını açıkça ortaya koyduğunu, davalı lehine fazla vekalet ücretine ve yargılama giderine hükmedildiğini ileri sürerek ve resen göz önüne alınacak nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafça davalının "TUBA" ve "TUBA CITY" ibareli kullanımlarının, tescilli "TUĞBA" ibareli markalarıyla ve ticaret ünvanı ile iltibas yarattığı, bu durumun marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiği iddia edilmişse de davacı tarafça dosyaya sunulan delillerden anlaşılacağı üzere davalının tek başına "TUBA" ibareli kullanımının bulunmadığı, "TUBA CITY" ibareli kullanımlarının ise davacının tescilli "TUĞBA" ibareli markları ile iltibas oluşturmadığı, nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2020/1009-2020/5606 E/K sayılı ilamında da davalının "TUBACITY" ibareli marka başvurusu ile davacının "TUĞBA" ibareli markaları arasında 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında kavramsal, görsel ve işitsel benzerlik bulunmadığının kabul edildiği, yine davalının "TUBA CİTY" ibareli kullanımlarının davacının ticaret ünvanı ile de iltibas yaratmadığı, diğer taraftan davacı tarafça davalının dava konusu edilen kullanımlarına ilişkin olarak sosyal medya hesaplarına, davalının iş yerine ve tabelasına ilişkin çok sayıda görselin dosyaya sunulduğu ve tüm bu görsellerde davalı kullanımlarının "TUBA CITY" şeklinde olduğu, bu itibarla mahkemece davalının iş yerinde keşif yapılmamasında bir isabetsizlik görülmediği gibi davacı tarafça sunula anılan görseller ve sair deliller nazara alınarak inceleme yapan ve mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun da hüküm kurmaya ve denetime elverişli bulunduğu anlaşılmakla davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği, mahkemece reddedilen manevi tazminat istemi bakımından 09.09.2019 karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (...Ü.T.) 10 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesini tekrar ederek deliller toplanmadan, dosyanın bilirkişiye gönderildiğini, davalının sosyal medya hesaplarında, tabelalarında, mağazasında coğrafi yer adına da yer vermediği sadece ''tuba'' ibaresini müvekkil markası ile neredeyse aynı şekilde algılanmasını sağlayacak şekilde markayı haksız ve hukuka aykırı olarak, aynı zamanda haksız rekabet oluşturacak şekilde kullandığını, tüm deliller toplanmadan, keşif yapılmak ve tanıklarının dinlenmek suretiyle eksikler tamamlandıktan sonra yeni bir heyetten rapor alınmasını talep ettiklerini, denetime ve hükme elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkiline ait marka ile davalı tarafından kullanılan ibareler arasında ayniyete yakın benzerlik ve tüketicinin yanılma tehlikesinin mevcut olduğunu, “TUBACİTY” markasının müvekkil firmanın önceden tescilli “TUĞBA” markası ile aynı markalar zincirine dahil olduğu izlenimi verecek veya aynı seri içine girmekten doğan çağrışım yolu ile tüketiciler nezdinde iltibas yaratacağını, “TUĞBA” markası ile aynı sınıflarda marka başvurusu yapılan “TUBACİTY" ismi arasındaki benzerlik derecesi ile markaların kapsadığı mal ve hizmetler arasındaki benzerlik derecesi (ayniyet) bir arada değerlendirildiğinde, başvurunun bütün olarak bıraktığı izlenim çerçevesinde müvekkil markasıyla arasında ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali ve iltibas bulunduğunun açık olduğunu, davalının, müvekkil şirket ile aynı sektörde faaliyet gösterdiğini, dolayısı ile tanınmışlık değerlendirmesinin buna göre yapılması gerektiğini ileri sürerek ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, markaya tecavüz ve haksız rekabet iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, markaya tecavüz ve haksız rekabet iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalının "TUBACİTY" ibareli marka başvurusunun reddine dair Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun 2017-M-7817 sayılı kararının mahkemece iptaline ilişkin kararın Dairemizin 13.09.2022 tarihli 2021/4526 E., 2022/5810 K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş bulunmasına göre davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/799, Karar No: 2006/4353, Tarih: 25.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/799 E.  ,  2006/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırmadan artan kısmın işe yaramadığından bahisle tapu kaydının iptali ile bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece bedelin tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı idarece kamulaştırılan 3145 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 6075 m2’lik kısmının iki demiryolu hattı arasında kalması nedeniyle yararlanmaya elverişli olmadığını bu kısmın da kamulaştırılması için yasal süre içinde davalı idareye başvurulduğunu ancak bu konuda herhangi bir yanıt alınamadığını ileri sürerek taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 6075 m2’lik kısmının da kamulaştırılması ile tapusunun iptal edilip idare adına tesciline ve 1.388.686 TL./m2 üzerinden hesaplanacak olan 8.435.000.000 TL. bedelin davacıya ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dava konusu edilen yerin iki demir yolu hattı arasında kalması nedeniyle kullanılmasının mümkün olmadığı, %100 değer kaybı bulunduğu, buna karşın idarenin kamulaştırmayı kabul etmediği, mahkemece de idareyi bağlayıcı nitelikte kamulaştırma kararı verilemeyeceği gerekçesiyle davacı tarafın taşınmazda kamulaştırma dışı kalan kısmın kamulaştırılarak davalı adına tesciline karar verilmesi isteminin reddine, kamulaştırma dışında kalan dava konusu yerin davacı tarafından kullanılamayacağı nedeniyle de 8.435.000.000 TL.’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı idareden alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını 2942 Sayılı Yasanın 12.maddenin üçüncü fıkrası oluşturmaktadır. Bu fıkra hükmüne göre bir kısmı kamulaştırılan taşınmaz maldan artan kısmı yararlanmaya elverişli bir durumda değil ise, kamulaştırma işlemine karşı idari yargıda dava açılmayan hallerde mal sahibinin en geç otuz gün içinde yazılı buşvurusu üzerine, bu kısmın da kamulaştırılması zorunludur. Somut olayda kısmen kamulaştırılan 3145 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kuzeydeki kısmın yararlanmaya elverişli olmadığı taşınmaz mal sahiplerince ileri sürülerek anılan yasa maddesi hükmünde öngörülen otuz günlük süre içerisinde kamulaştırmayı yapan idareye 17.05.2004 günlü dilekçe ile başvurularak buranın da kamulaştırılmasının istenildiği, idarenin bu konuda yanıtı beklenmeden eldeki bu davanın açıldığı, yargılama sırasında davalı idarece dava konusu yerin yararlanmaya elverişli bulunduğu, kamulaştırılmasına yer olmadığı öne sürülerek davanın reddinin istenildiği anlaşılmaktadır.

Yerinde yapılan inceleme sonucu kadastro teknisyeni olan bilirkişi tarafından düzenlenen raporlarda dava konusu edilen kamulaştırmadan arta kalan ve krokide A harfi ile gösterilen 6075.65 m2 yüzölçümlü yerin iki demir yolu hattı arasında kaldığı buraya geçişin olanaklı bulunamadığı, bu nedenle de taşınmaz mal sahiplerince kullanılmaya elverişli olmadığı belirtilmiş; ancak 2942 Sayılı Yasanın 15.maddesi uyarınca oluşturulan bilirkişi kurulunca dava konusu yerin salt değerinin belirlenmesi ile yetinilmiş, buranın yararlanmaya elverişli olup olmadığı konusunda herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadığı gibi bu hususta herhangi bir görüşe de yer verilmemiştir. Mahkemece kadastro teknisyeninin düzenlediği rapora dayanılarak dava konusu yerin kullanılacak durumda olmadığı (yararlanmaya elverişli bulunmadığı) açıkça kabul edilmiş iken kamulaştırılması isteminin reddine ancak %100 oranındaki mülkiyet değeri karşılığının davacılara ödenmesine hükmedilmiş böylece bu yerin mülkiyet bedeline hükmedildiği halde tapusu (mülkiyeti) davacılar üzerinde bırakılmıştır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar ve değinilen yasa maddesi hükmü birlikte gözönünde tutularak öncelikle kamulaştırmadan arta kalan dava konusu yerin yararlanmaya elverişli bir durumda olup olmadığının saptanması açısından kadastro teknisyeni dışında kalan bilirkişi kurulundan da ek rapor alınması, yararlanmaya elverişli bulunmadığının açıkça ve gerekçeleriyle belirlenmiş olması halinde 2942 Sayılı Yasanın 12.maddesinin üçüncü fıkrası hükmü uyarınca bu yerin

kamulaştırılmasına ve davacılar adına olan tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline, kamulaştırma bedelinin davacılara ödenmesine hükmedilmesi gerekirken yetersiz araştırma ve eksik inceleme sonucu dava konusu yerin kullanılmaya elverişli olmadığının kabulüne karşın anılan yasa maddesine de aykırı düşecek biçimde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13037, Karar No: 2023/11300, Tarih: 19.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/13037 E.  ,  2023/11300 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2020 tarihli ve 2020/125 Esas, 2020/227 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 18 yıl 9 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.11.2020 tarihli ve 2020/2388 Esas, 2020/1624 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının, sanık ve müdafii taraflarından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.12.2022 tarihli ve 2021/3241 Esas, 2022/13438 Karar sayılı kararı ile; kriminal raporların ve Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün mütalaasının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, içerdiği maddelerin kimyasal oranları veya miktarlarının ne olduğu, mevcut halleriyle kullanmaya elverişli uyuşturucu madde olup olmadıkları, elverişli ise uyuşturucu veya uyarıcı etki yapıp yapmayacakları konularında rapor alınması ile kabule göre de ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarının belirtilmemesi nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.