muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4892, Karar No: 2012/9514, Tarih: 24.05.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6727, Karar No: 2018/6416, Tarih: 05.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6727 E.  ,  2018/6416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yapılan yargılama sonunda, atılı suçtan mahkûmiyetine dair İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.10.2010 gün ve 2009/47 Esas, 2010/179 Karar sayılı hükmün suça sürüklenen çocuk müdafiince temyizi üzerine, Dairemizin 25.02.2014 gün ve 2012/5023 Esas, 2014/2304 Karar sayılı ilamı ile onama yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2018 gün ve 2018/53562 sayılı itiraznamesi ile 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle evrak incelendi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizce verilen 25.02.2014 gün ve 2012/5023 Esas, 2014/2304 Karar sayılı onama kararının 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen iki ve üçüncü fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Nüfus kaydına göre kayden 28.10.1992 doğumlu olup suç tarihlerinde on dört yaşını doldurmasına az bir süre kalan mağdurenin incelenen nüfus kaydı ile doğum tutanağına göre beyan üzerine yaklaşık üç ay sonra nüfusa tescil edildiği doğumu hususunda annesinin beyanı alınmadığı gibi mahkemece bir gözlemde de bulunulmadığı, mağdurenin yaşının tespiti için ... Alsancak Devlet Hastanesinden alınan raporda radyoloji uzmanının yer almadığı ve raporun içerik itibarıyla suç tarihlerinde mağdurenin yaşını tespitte yetersiz olduğu gözetilerek suçun niteliğine etkisi bakımından, öncelikle mağdurenin resmi bir kurumda doğup doğmadığının araştırılıp, resmi bir kurumda doğmadığının tespiti halinde, anılan rapora esas teşkil eden kemik grafileri ve dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi suretiyle suç tarihindeki gerçek yaşının bilimsel olarak saptanması, şayet mağdurenin mevcut yaşı ve bilinen Adli Tıp uygulamalarına göre sağlıklı şekilde yaş tespitinin yapılmasının tıbben mümkün bulunmaması durumunda, doğumunu bilen kişilerin bu hususta tanık sıfatıyla dinlenmesi, nüfus aile kayıt tablosundaki diğer kardeşlerin durumu da gözetilerek, aşı, okul kayıtları gibi diğer belgeler ve delillerle gerekli araştırma yapılarak, gerçek yaşının saptanmasından sonra, suçun niteliği ile suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yetersiz rapora dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19913, Karar No: 2014/4151, Tarih: 24.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19913 E.  ,  2014/4151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 17. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2010/437-2012/308

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 351 ada 56 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün miras bırakan Şevket Doğan tarafından 27.05.2003 tarihinde davalı Cemile'ye, Cemile'den 02.12.2009 tarihinde davalı Nafiye'ye satış suretiyle devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın satın alma gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalı Cemile ile miras bırakan Şevket Doğan'ın 09.01.2003 tarihinde evlendikleri, çekişmeli taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün ise, anılan davalıya 27.05.2003 tarihinde temlik edildiği, dinlenen davalı tanıklarının, taşınmazın davalı Cemile'ye evlilik hediyesi olarak verildiğini bildirdikleri, murisin geride çok sayıda taşınmazı olduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Öyle ise, 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının miras bırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırmayı amaçladığı durumlarda uygulanacağı, oysa somut olayda taşınmazın Cemile'ye evlilik hediyesi olarak verildiği görülmektedir.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4420, Karar No: 2020/8862, Tarih: 07.10.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/4420 E.  ,  2020/8862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın 3 nolu hüküm fıkrasında sanık ...'nin mağdur ...'e ait kayısı ağacının dallarını kestiği iddiasıyla'' yerine ''Sanık ...'nin mağdur ...'ye ait zeytin fidanını kestiği iddiasıyla... " yazılması mahalinde giderilebilir maddi hata olarak olarak görülmüştür.

1-Sanık ve mağdur ...'nin sanıklar ... ve ... hakkında kurulan beraat kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ...'ın dosyada sadece sanık sıfatıyla bulunmakla ayrıca usulüne uygun başvuru ve katılma talebi olmadığı için yine mağdur ...'ın 22.06.2015 tarihli 1. Celsede alınan beyanında şikayetçi olmadığı ve katılma isteminde bulunmadığı, mahkemece de katılma kararı verilmemiş olduğu anlaşılmakla, katılan sıfatı bulunmayan sanık ... ve mağdurun temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak REDDİNE,

2-Sanık ...'nin hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık ...'ın zeytin ağaçlarına gölge yaptığı gerekçesi ile ...'e ait kayısı ağacının dallarını kesmesi olayında, alınan bilirkişi raporunda da ağaçta verim kaybına neden olmadığı ve belirlenebilir bir zarar meydan getirmediği anlaşılmakla atılı suçtan beraat yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/857, Karar No: 2014/7276, Tarih: 17.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/857 E.  ,  2014/7276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2013

NUMARASI : 2011/868-2013/76

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla duruşma için belirlenen 01.10.2013 günü temyiz eden davacı idare vekili Av. B..A. ile davalı vekilinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü, değerlendirme tarihine yakın ve özel amacı olmayan satışların emsal olarak alınması gerekir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda kıyasi emsal olarak değerlendirilen .. ada .. parsel sayılı taşınmaz, şirkete yapılan özel amaçlı satış olduğundan bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara taşınmazın bulunduğu bölgede, yakın tarihli, benzer yüzölçümlü ve özel amaçlı olmayan emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve mahallinde yeniden keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmaza göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporunun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Kabule göre de;

a) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmaza göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporunun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b) Bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın satış tarihi itibariyle, dava konusu taşınmazın ise değerlendirme gününde, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi, oldukları Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak, sonucuna göre dava konusu taşınmazın metrekare birim fiyatından İmar Düzenleme Ortaklık Payı düşülüp düşülmeyeceği araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

3) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 24.04.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmemiş olması,

4) Davacı idare 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 56/b ve 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddeleri uyarınca harçtan muaf olduğu halde aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 990,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 990,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21442, Karar No: 2014/11602, Tarih: 30.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/21442 E.  ,  2014/11602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde düzenlenen "malın değerinin azlığı" kavramının; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan eşyanın alınması durumunda suçun işleniş özelliği değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak suretiyle uygulanabileceği, somut olayda özel aracıyla markete gelen, iki adet kutu kolanın ücretini ödeyerek çantasındaki her biri 1 kg ve 9,95 TL tutarındaki üç paket peynirin ücretini ödemeden marketten ayrılmaya çalışan 1958 doğumlu sanık hakkında, TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığının gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26372, Karar No: 2013/4944, Tarih: 12.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/26372 E.  ,  2013/4944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan ekspertiz raporu ve soruşturma evraklarının, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabul ve Uygulamaya göre de;

Sanıkta ele geçen silahın, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü uzmanlık raporuna göre, namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişekleri atabilme imkanına sahip bulunduğu, tabancanın namlu içerisinde ve ortasında boşluk bulunan gaz ayırıcı parçası gibi teknik özelliklerinden sonradan değişiklik yapıldığını gösterir nitelikte herhangi bir bulgu ve emare görülmediği, tabancanın bu şekilde imal edilip edilmediğinin üretici firmadan sorulmasının uygun olacağının belirtilmesi karşısında; davaya konu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki Polis Kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde özel şekil ve nitelikteki fişeklerin geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.