muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14322, Karar No: 2024/6639, Tarih: 16.09.2024

D. Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 28.03.2017 tarihli ve 2016/456 Esas, 2017/250 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 31.05.2017 tarihinde usûlüne şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

E. Somut olayda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05.02.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik kararının tebliği için, 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi gereğince şüphelinin tespit edilen son adresinden bilâtebliğ iade edilmesi üzerine, bu defa aynı adrese çıkartılan tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca tebliğ edilmiş sayılarak anılan kararın kesinleştirildiği, Bursa Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünce de 16.02.2016 tarihli ve 24.03.2016 tarihli çağrı yazılarının aynı usulle tebliğ edildikten sonra şüphelinin Müdürlüğe başvurmaması sebebiyle yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir. 7201 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinde yer alan, "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. (Değişik fıkra: 11/01/2011-6099 S.K./9.mad.) Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. (Değişik fıkra: 19/03/2003 - 4829 S.K./11. md.) Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır..." şeklindeki hükümler dikkate alındığında, dosya kapsamında sanığın bilinen son adresine daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığı ve bu durumda tebligatın usulsüz olduğu, kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, bu nedenle infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların da aynı sebeple kanuna aykırı olarak yapıldığı anlaşıldığından; kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın usulüne uygun şekilde tebliği ile infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2017 tarihli ve 2016/456 Esas, 2017/250 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13112, Karar No: 2018/24424, Tarih: 14.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/13112 E.  ,  2018/24424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalının cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin, herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Sözleşmenin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da, iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Yıllık izin hakkı anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşçinin iş sözleşmesinin devamı süresinde kullanmadığı yıllık izinlere ait ücreti istemesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında izin hakkının bulunduğunun tespitini istemesinde hukuki menfaati vardır.

Yıllık izin hakkı anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşçinin iş sözleşmesinin devamı süresinde kullanmadığı yıllık izinlere ait ücreti istemesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında izin hakkının bulunduğunun tespitini istemesinde hukuki menfaati vardır.

Somut uyuşmazlıkta; bilirkişi tarafından, davacının işe giriş ve çıkış tarihlerine göre hak kazandığı yıllık ücretli izin süresini 90 gün olarak tespit edilmiş ve dosyaya sunulan rapor ve ek raporda, yıllık izin alacağı alternatifli olarak hesaplanmıştır. 1. alternatifte özlük dosyasında bulunan yıllık ücretli izin formuna göre kullanılmamış yıllık izin süresinin 70 gün olduğu yönünde hesaplama yapılırken, 2. alternatifte ise ... Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün yazısı ekinde alınan inceleme evrakları arasında bulunan yıllık izin defteri fotokopisine göre kullanılmamış yıllık izin süresinin 28 gün olduğu yönünde hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, davalı tarafından ibraz edilen ve davacının özlük dosyasında bulunan yıllık ücretli izin formuna göre işlem yapılması gerektiğinden davacının hak kazanıp da kullanmamış olduğu yıllık izin süresinin 70 gün olduğu sonucuna varıldığı belirtilmiştir. Ancak, dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının yıllık izin süresi netleştirilmeden yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosyada, davacının imzasını taşıyan ve izinden dönüş tarihlerini de içerir yıllık ücretli izin formunda (işe giriş tarihi 18.8.2006 olarak belirtilmiş) davacının 06.10.2008 - 07.10.2008 tarihleri arasında 2 gün, 18.11.2008 - 01.12.2008 tarihleri arasında 12 gün izin kullandığı görülmektedir. Yine, dosyadaki davacının imzasını taşıyan ve izinden dönüş tarihlerini de içerir (İŞKUR yazısı ekindeki) yıllık ücretli izin defterinde (işe giriş tarihi 25.8.2006 olarak belirtilmiş) yazılı olan sigorta sicil numarasının SGK’dan gelen hizmet döküm cetvelinde belirtilen sigorta sicil numarası ile uyumlu olduğu, bu sigorta sicil numarasına sahip ...’ın hizmet döküm cetvelindeki T.C. kimlik numarasının da davacının dava dilekçesindeki T.C. kimlik numarası ile uyumlu olduğu görülmektedir. Söz konusu yıllık ücretli izin defterinde, davacının 03.11.2008-18.11.2008, 2009 yılı için izne hak ettiği tarih 25.8.2009 olarak belirtilmiş karşısında yazılı (2008 mi 2009 mu olduğu tam anlaşılamamakla birlikte) 07.12.2008(ya da 07.12.2009)-22.12.2008(ya da 22.12.2009), 06.12.2010-16.12.2010, 13.7.2011-25.07.2011, 12.12.2011-19.12.2011, 27.12.2011-31.12.2011, 09.01.2012-13.01.2012 arası toplam 62 gün izin kaydı yapıldığı anlaşılmaktadır. Dosyadaki diğer yıllık ücretli izin defterinde ise 06.10.2008-07.10.2008 tarihleri arası için 2 gün, 18.11.2008-01.12.2008 tarihleri arası için 12 gün imzalı izin kaydı olduğu da görülmektedir. Bu tarihlere ilişkin her iki yıllık izin formu ile her iki yıllık ücretli izin defterindeki imzalar birbirine benzerlik arz etmektedir. Dosyaki ücret bordrolarından ise davalı işyerinde iki ... olduğu, birisinin davacı olduğu ve ... T.C. kimlik numaralı olduğu, diğerinin T.C. kimlik numarasının ise ... olduğu anlaşılmaktadır.

Bilirkişi raporlarında, dikkate alınan yıllık izin formlarındaki 2 gün ve 12 gün olmak üzere toplam imzalı 14 gün izin söz konusu iken toplam 20 gün olarak davalı lehine mahsup yapıldığı görülmektedir. Mahkeme, 90-20=70 gün üzerinden yapılan bu hesaplamaya göre hüküm kurmuştur. Ayrıca, davacının hesabına yıllık izin bedeli açıklamasıyla yapılan ödeme dikkate alınarak brüt 330,21 TL’lık da hesaplamadan mahsup edildiği görülmektedir. Ancak yıllık izin süresinden dosyadaki imzalı ve onaylı izin formuna göre (13.7.2011-24.07.2011) tarihleri arasındaki izin ise mahsup edilmemiştir. Bu izin toplam 62 günlük yıllık izni içeren yıllık ücretli izin defterinde yeralmaktadır. İŞKUR yazısı ekindeki yıllık ücretli izin defterindeki toplam 62 gün izin ile yukarıda belirtilen imzalı yıllık izin formlarına göre 2 gün+12 gün=14 günlük izin birlikte dikkate alındığında davacının toplam 76 gün izin kullanma durumu ile karşı karşıya kalınmaktadır. Davalı taraf ise temyiz dilekçesinde, davacının 28 gün yıllık izin hakkı kaldığını belirtmektedir.

Dosyada kapsamından iki ... ve iki yıllık izin defteri olduğu görüldüğünden davacıyla ilgili olan yıllık izin defteri ve yıllık izin formları tarafların beyanları da alınarak değerlendirilip davacının yıllık izin süreleri netleştirildikten sonra sonucuna ve yukarıda belirtilen hususlar ile tüm dosya kapsamına göre yıllık izin ücreti konusunda değerlendirme yapılarak bir karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8751, Karar No: 2020/3303, Tarih: 04.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/8751 E.  ,  2020/3303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılana Ankara’da TOKİ’nin yaptığı konutlardan tahsis işlerini hızlandıracağını, çekiliş yapılmadan ev tahsis ettireceğini, Adana TOKİ konutlarından ev ayarlayabileceğini söyleyerek katılandan toplam 7.800,00 TL para aldığı ve ortadan kaybolduğu, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda; dosya kapsamından sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının paraya çevrilmesinde hesap hatası yapılarak “10 gün” adli para cezasının günlüğü 20 TL üzerinden paraya çevrilmesi neticesinde “500 TL” adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesine istinaden halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, anılan maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından, sanık hakkında uygulanan adli para cezasına ilişkin “500,00 TL" adli para cezası ibaresinin çıkarılarak yerine “200,00 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7565, Karar No: 2017/2629, Tarih: 15.05.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/7565 E.  ,  2017/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanığın, mağdureyle buluşmasını müteakip elini tutup öpmek istediği, ancak mağdurenin izin vermemesi nedeniyle eylemine son verdiği olayda, çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlemek isteyen sanığın eylemini tamamlamasına kendisinden yaşça çok küçük olan mağdurenin izin vermemesi dışında ciddi bir engel olmayıp hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkânı bulunduğu halde kendiliğinden eylemine son verdiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmü gözetildiğinde hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçuna teşebbüsten ceza verilemeyeceği ancak sanığın, mağdureye yönelik sevdiğini söylemek, elini tutmaya ve öpmeye çalışmak şeklinde gerçekleşen eylemlerinin tamamlanan kısımlarının aynı Kanunun 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması,

Mağdure beyanları, savunma, mağdure ile sanığın bildirdikleri telefon hatları arasındaki iletişimi gösteren HTS kayıtlarında 20.10.2009-07.11.2009 tarihleri arasında sabah saatlerinden gece geç saatlere kadar karşılıklı mesajlaşma şeklinde yoğun iletişimlerinin bulunması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, mağdureyi okul kıyafetleri ile çektiği ve bu resimleri internette yayacağı, ailesine zarar vereceği, yanına gitmezse kaçıracağı yönünde tehditte bulunduğuna ilişkin mağdurenin soyut iddiası dışında 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesine göre cezalandırılmasına yeter delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın olay tarihinde onbeş yaşını tamamlamamış mağdureyle değişik tarihlerde birden çok kez buluşup elinden tutmak ve öpmeye çalışmak şeklinde gerçekleşen eylemlerinden dolayı, TCK'nın 109/1, 109/3-f, 109/5, 43. maddeleri gereğince mahkûmiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6043, Karar No: 2013/24957, Tarih: 04.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6043 E.  ,  2013/24957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 11. Aile Mahkemesi

TARİHİ :27.12.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Aile konutu olarak özgülenen taşınmaz malın maliki olmayan eş, tapu kütüğüne konutla ilgili gerekli şerhin verilmesini isteyebilir (TMK.m.194/3). Şerh isteğinin kabul edilebilmesi için, konutun aile konutu olarak özgülendiğinin belirlenmiş olması gerekir. Davacının yerleşim yerinin, konutun bulunduğu yerden farklı bir yer olması tek başına isteğin reddi sebebi değildir. Çünkü, şu veya bu sebeple eşler farklı yerlerde oturuyor olabilir veya her biri ayrı yerleşim yeri edinmiş olabilir. Böyle bir durumda, eşlerden birinin yerleşim yeri evlilik birliğinde ortak yaşam merkezi olarak seçilmiş olabileceği gibi, her ikisinin yerleşim yeri dışında bir başka yer de eşlerin örtülü veya açık iradesiyle ailenin yaşam merkezi olarak belirlenmiş olabilir. Bu bakımdan davacının gösterdiği deliller toplanmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek, dava konusu konutun "aile konutu" olarak özgülenip özgülenmediği saptanmalı, sonucuna göre karar verilmelidir. Bu husus nazara alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.11.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/3298, Karar No: 2019/9588, Tarih: 07.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/3298 E.  ,  2019/9588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet, yasak hakların geri verilmesi talebinin reddi, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen 15.02.2019 tarihli Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen 15.02.2019 günlü Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, hükümlü müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle anılan Ek kararın ONANMASINA, 07.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/3082, Karar No: 2021/2121, Tarih: 03.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3082 E.  ,  2021/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası, vergi suçu raporu ve eklerinin "2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 22.11.2010 tarihli ve 2010/80627 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davaları açıldığı, ancak bu suçlarla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak; iddianameye konu olan 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden her bir takvim yılına ait eylemlerin birbirinden ayrı suçları oluşturması karşısında, hangi yıla ilişkin olduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7942, Karar No: 2019/1133, Tarih: 06.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7942 E.  ,  2019/1133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... tarafından faturaları kullanılan, mükellef ...'in sanık olarak yargılandığı 2011 takvim yılıında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin dairemizin 2018/5287 Esas sayılı dosyası ile birlikte yapılan incelemede,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 22/11/2013 tarih, 2013/24441 E. sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2011 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanığın 2011 takvim yılında sahte fatura kullandığı ve bu şekilde vergi usul kanununa muhalefet suçunu işlediğinin kabul edildiği belirtilmesine karşın, hüküm bölümünde, "sahte fatura düzenlemek" denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasından “2011 yılı vergi döneminde sahte fatura düzenlemek suretiyle” ibarelerinin çıkartılarak yerine “2011 yılı vergi döneminde sahte fatura kullanmak suretiyle” cümlesinin eklenmesi suretiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22015, Karar No: 2013/5051, Tarih: 27.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/22015 E.  ,  2013/5051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

Gerekçeli karar başlığında eksik gösterilen suç tarihinin 19.11.2002 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık ...'ın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen 23.03.2013 tarihli nüfus kayıt örneğine göre, hükümden önce 21.09.2004 tarihinde öldüğü ve TCK'nun 64. maddesi uyarınca ölüm nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde "zamanaşımı" nedeniyle ortadan kaldırma kararı verilmesi,

2- Hastanede teknisyen olarak görev yapan sanık ...'in hastalar ... ve ... adına sağlık kurulu raporu almak istediklerine dair 2 adet dilekçeyi sahte olarak tanzim edip diğer doktor sanık ...'ye yakını olduklarından bahisle götürdüğü, sanık ...'nün de iki hastayı görmeden ve muayene etmeden adı geçen hastalar adına hasta muayene evrakını (kurul sevk kağıdı) imzalayarak sağlık kuruluna gönderdiği ve şeklen gerçek içerik itibariyle sahte sağlık kurulu raporlarının oluşmasını sağladıklarının iddia ve kabul olunması karşısında, adlarına sahte sağlık kurulu raporu düzenlenen ... ve ...'nin suça konu raporların düzenlendiği tarihte rapor düzenlenmesine konu olan hastalığa düçar olup olmadıkları hususunda bilirkişi raporu aldırılıp böyle bir hastalıklarının olmadığının anlaşılması halinde eylemlerinin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 339/1 ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 204/2. maddesinde öngörülen "memurun resmi evrakta sahteciliği ve bu suça iştirak" suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek görevi ihmal suçundan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.