muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5930, Karar No: 2022/6967, Tarih: 02.06.2022

2. İlgili Hukuk

1.16.07.2013 tarih ve 28709 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedibuçuk Saat Veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin (Yönetmelik) 4 üncü ve 7 nci maddesi hükmü.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi hükmü.

3. 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun (6325 sayılı Kanun) 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14 üncü fıkraları.

4. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) "Yargılama giderlerinden sorumluluk" başlıklı 326 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükmü.

5. 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun "Dava şartı olarak arabuluculuk" başlıklı 3 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası hükmü.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut olayda davalı Bakanlığa bağlı ... Tersane Komutanlığı işyerinde (B) grubu idareci olarak görev yapan davacı işçinin sendika üyesi olduğu ve işyerinde yürürlükte olan ... işyerleri için Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İsverenleri Sendikası ile Türk Harb İş Sendikası arasında imzalanan 01.03.2015 - 28.02.2017 yürürlük tarihli 25. Dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesi ile 01.03.2017 - 28.02.2019 yürürlük tarihli 26. Dönem Grup Toplu İş Sözleşmesinin ilgili hükümlerinden yararlandığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

3. İşyerinde yapılan keşif neticesi hazırlanan teknik bilirkişi raporundaki belirlemelere göre; davacının, idarecisi olduğu atölyenin işçileriyle devamlı surette aynı ortamda çalışmadığı ancak yetki ve sorumlulukları kapsamında denetim ve gözetim görevini yerine getirdiği esnada çalışma ortamındaki zararlı kimyasalların olumsuz etki ve risklerine emri altında çalışan personel gibi maruz kaldığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının da atölyenin diğer işçileri gibi Yönetmelik kapsamında olduğu değerlendirilerek talep edilen alacaklara hak kazandığına karar verilmesi yerindedir. Aynı şekilde alacaklara uygulanacak faiz türü ve başlangıç tarihlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan taraflar arasında kısa çalışma priminin hesaplanma yöntemi uyuşmazlık konusudur. Toplu iş sözleşmesinin 52 nci maddesinde belirtildiği gibi Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine saat ücretlerinin %14'ü oranında kısa çalışma primi ödenir. Ancak aynı maddenin (ğ) bendinin (4) üncü alt bendi hükmüne göre söz konusu prim, fazla çalışma yapılan süreler için ödenmez. Bu açıklamalara göre Yönetmelik kapsamında günde azami 7,5 saat çalışma yapılabileceğinden kısa çalışma priminin bu süre ile sınırlı biçimde hesap edilebileceği (Aylık kısa çalışma primi=Saat ücretinin %14'ü x 7,5 saat x çalışılan gün sayısı) kabul edilmelidir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplama hatalı olup hatalı bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4.Dava açılmadan önce arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 28.12.2018 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek 11.01.2019 tarihinde dava açılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporunda, dava konusu alacaklara ilişkin hesaplamalar dava tarihi olan 11.01.2019 tarihine kadar yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise tarafların anlaşamadığına ilişkin son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir. Arabuluculuk son tutanak tarihi olan 28.12.2018 tarihi ile dava tarihi 11.01.2019 tarihleri arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında; bu dönem yönünden davanın dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde değildir.

5.Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının tamamının davalıdan alınarak hazineye irat kaydedilmesine karar verilmiş ise de 6325 sayılı Kanun'un 18/A maddesinin on üçüncü fıkrası uyarınca arabuluculuk gideri bir yargılama gideridir. 6100 sayılı Kanun’un yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326 ncı maddesinin 2 nci fıkrasına göre iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa mahkemenin yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırması gerekir. Somut olayda davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde arabuluculuk masrafının tamamının yazılı şekilde davalıdan alınmasına karar verilmesi hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9691, Karar No: 2015/12250, Tarih: 11.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9691 E.  ,  2015/12250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/175317

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2010/272 (E) ve 2013/34 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18315, Karar No: 2012/28632, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/18315 E.  ,  2012/28632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, tarafların yakın akraba olup, davalının içinde bulunduğu ekonomik sıkıntılar nedeniyle davacıdan Düden Vergi Dairesine borcu bulunduğundan bahisle ricada bulunduğunu, davacının da davalıya ait 33.775,08 TL vergi borcunu ödediğini, bunları talep etmesine rağmen kendisine geri ödeme yapılmadığını, alacağın tahsili için 8.İcra Müdürlüğünün 2009/654 E. Sayılı takip dosyasında takip yapıldığını, borçlunun takibe kötüniyetli olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Daha sonra 11/03/2012 tarihinde verdiği dilekçe ile 33.775,08 TL talep etmiş ise de makbuzların sehven mükerrer toplandığını, alacaklarının 30.478,35 TL olduğunu aradaki farkı mürâcâta bırakılmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dava, borç olarak verildiği iddia edilen paranın iadesine yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı, haksız açılan davayı kabul etmediklerini, davalının Düden Vergi Dairesine mükellefiyeti nedeniyle 18 Ekim 2007 tarihli yazıdan da anlaşılacağı üzere 32.522,33 TL borcu olduğunu, bu borcu nedeniyle taşınmazların haczedildiğini, bunun 3000 TL sini kendisinin yatırdığını, akrabası olan davacının bu borçtan dolayı davacının dayısının mallarının başkasına gitmemesi için taşınmazları alma karşılığı davalının vergi borcunu kapatmayı teklif ettiğini, bunu kabul ettiğini, birlikte vergi dairesine gittiklerini, davalının vergi borçlarını ödeyeceğine ilişkin davacının taahhütte bulunduğunu ve tüm vergi borçlarını kabul ettiğini, bunun karşılığı olarak 2012/18315-28632

da Korkuteli Değiş köyünde bulunan 2676, 4545,4879, 4569, 6112, 6800, 5477, 7113, 6714, 6235, 6167, 6128, 4955, 4957, 4965, 7078, 3965, 2409, 1975, 1948, 4100, 3959 ve 3859 parsel sayılı taşınmazların davacıya devredildiğini, bu taşınmazların karşılığında davacının davalının vergi borcunu ödediğini, savunmuştur. Bu savunma karşısında davacı, bahsi geçen taşınmazların başka bir para borcuna karşılık ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/253esas sayılı dosyasında istenen alacağa ilişkin olarak verildiğini, kararda da bunun açıkça belirlendiğini, bu davanın konusu ile ilgili olmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece, 2009/253 esas sayılı bu dosya da dikkate alınarak bilirkişi incelemesi yapılmış ve bilirkişinin davalının davacı tarafından ödenen vergi borcuna karşılık olarak devrettiğini savunduğu taşınmazların çoğunun asliye ticaret mahkemesindeki davada verilenlerden ibaret olduğu, bir kısmının da taraflarla alakasının bulunmadığı mütalaası üzerine davanın reddine karar verilmiş ise de; davalının savunmasında ileri sürmüş olduğu bir kısım taşınmazların ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/253esas sayılı dosyasında karar altına alınan taşınmazlardan olmadığı gibi, bilirkişi tarafından da bunlar yönünden teker teker inceleme yapılmadığı anlaşılmıştır. Bu halde, davaya cevap ile dile getirilen tüm taşınmaz kayıtları temin edilip, Asliye Ticaret Mahkemesinde karara bağlanan taşınmazlar da dikkate alınarak gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak taraf, mahkeme ve yargıtay denetimene elverişli rapor alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle sair temyiz itirazlarının inclenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3581, Karar No: 2014/6235, Tarih: 13.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/3581 E.  ,  2014/6235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2010/318-2012/1143

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.03.2010 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar M.. G.. ve M.. V.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalılar M.. V.. ve M.. G.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nda 6099 Sayılı Yasa ile 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, Tebligat Kanununun 10. maddesinde; "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir. (Ek fıkra:11.01.2011 - 6099 S.K./3.mad.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereğince; (Ek fıkra:11.01.2011 - 6099 S.K./5.mad) "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır."

Tebligat Kanununun 35/1. maddesi gereğince; “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.”

Tebligat Kanununun 35/2. maddesi gereğince; "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır."

Tebligat Kanununun 35/4. maddesi gereğince ise; “Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmi kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır.”

Olayımıza gelince; açıklanan yasa hükümlerine göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılması yerinde değildir.

Tebligat Kanununun 35/4. maddesi gereğince ise; “Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmi kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır.”

Olayımıza gelince; açıklanan yasa hükümlerine göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılması yerinde değildir.

Dava dilekçesi, davalı Özgür Musacalı'ya Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olup, yukarıda açıklanan nedenlerle 6099 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra bu şekilde tebligat yapılması usulsüz olduğundan Özgür Musacalı'nın MERNİS adresine Tebligat Kanununun 10 ve 21. maddelerine uygun olarak dava dilekçesinin tebliği sağlanıp bu şekilde taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası incelenmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarını şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

B
Yargıtay — Esas No: 2015/26739, Karar No: 2015/16930, Tarih: 28.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/26739 E.  ,  2015/16930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ... ...'nın yemek işini üstlenen hazır yemek şirketleri nezdinde çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek yıllık izin, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı ..., zamanaşımı savunması ve husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., cevap dilekçesi sunmamıştır.

Taraflar arasında davacının fazla mesai ücretinin hesabı noktasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacının, aynı gün Dairemizce temyiz incelemesi yapılan Mahkemenin 2014/496 Esas nolu dosyasının davacısı ile aynı nitelikte iş yaptığı, garson, bulaşıkçı, levazımcı, kamyonla mal geldiğinde boşaltma işlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin bu dosya ile birlikte aynı gün birlikte incelemesi yapılan 2012/496 Esas sayılı dosyasında, tanık beyanları dikkate alınarak 2012 yılına kadar iki vardiya çalışıldığı, çalışma saatlerinin 11.00-21.00, 05.00-15.00 saatleri arası olduğu, 2012 yılından sonra ise 05.00-14.00, 11.00-19.00 veya 19.30 saatleri arasında çalışıldığı, 2012 yılına kadar 11.00-21.00, 05.00-15.00 saatleri arası günlük 10 saat-1 saat yemek ve dinlenme molası=9 saat, 9x6=54-45=9 saat; 2012 yılından sonra ise 05.00-14.00, 11.00-19.00 veya 19.30 saatleri arasında ortalama 9 saat-1 saat yemek molası=8 saat, 8x6=48-45=3 saat üzerinden fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmıştır.

Bu dosyada ise, bilirkişi tarafından tanık beyanları değerlendirilerek, davacının iki vardiya çalıştığı, çalışma saatlerinin 05.00-15.00, 11.00-21.00 arası olduğunun kabulüyle, günlük 10 saat-1 saat yemek ve dinlenme molası düşüldüğünde 9 saatx6=54 saat-45 saat=9 saat üzerinden tüm çalışma süresince fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmıştır.

Bu dosyada dinlenilen tanıklar Mahkemenin 2014/496 Esas sayılı dosyasında dinlenilen tanıklar olup, çalışma saatleri konusunda aynı yönde beyanda bulunmuşlardır. Dolayısıyla bu dosyada, fazla mesai ücreti hususunda aynı gün incelemesi yapılan 2014/496 Esas sayılı dosyadan gerekçesi açıklanmaksızın farklı bir hesaplama yapılması ve mahkemece bu rapora itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Bakanlık vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 28/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5900, Karar No: 2012/417, Tarih: 23.01.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/5900 E.  ,  2012/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araca, davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın çarparak hasara uğramasına sebebiyet verdiğini, müvekkili tarafından sigortalısına 2.024 TL hasar bedeli ödediğini, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün kusurlu olduğunu iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.518 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın meydana gelmesinde müvekkile ait aracı kullanan ...'ın bir kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., olayda kusurunun olmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün kusurunun olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranlarının hükme

esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 23.1.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1073, Karar No: 2016/386, Tarih: 14.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/1073 E.  ,  2016/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının, sanık müdafinin ise tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay gününden önce sürücü belgesine alkollü araç kullanmaktan dolayı el konulması nedeni ile sürücü belgesi bulunmayan sanığın, idaresindeki araç ile yanında arkadaşları ölen ..., yaralanan ..., tanık ... da olduğu halde, gündüz vakti, 6.5 metre genişliğindeki iki yönlü ve virajlı yolda, seyir halinde iken, direksiyon hakimiyetini kaybederek yoldan çıktığı ve takla attığı, bir kişinin ölümü ile bir kişinin de vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda; sanığın bilincinin kapalı olması nedeni ile her ne kadar alkol raporu alınamamış ise de; mağdur ... ve tanık ...'in tüm aşamalardaki ifadelerinde, tekel bayiinden önce 4 kutu bira aldıkları, bu biraları her birine bir tane düşecek şekilde yolda içtikleri, daha sonra 8 veya 10 kutu daha bira aldıkları ve arkadaşlarının bağ evine giderek, her birinin toplamda 3 kutu bira içtikleri şeklindeki beyanları karşısında, mağdur ve tanık ifadeleri ile sanığın kaza tarihinde alkollü şekilde direksiyon başına geçerek ...'nun ölümüne, ...'ün de kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına bilinçli taksirle neden olduğu anlaşılmakla, TCK'nın 89. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, 1. fıkra kapsamına giren yaralama hariç suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde kovuşturmanın şikayete bağlı olmayacağı gözetildiğinde sanığın eyleminin bir bütün halinde TCK'nın 85/2. maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu, bu nedenle sanığın, bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne bir kişinin yaralanmasına sebebiyet vermekten TCK'nın 85/2, 22/3. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-)Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar değerlendirilmek sureti ile TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiği, dosya içeriğine göre sanığın olaydan önceki tarihlerde alkollü araç kullanırken yakalanıp sürücü belgesine 2 kez el konulduğunun ve 2010 yılında da bilinçli taksirle öldürme suçundan hakkında kesinleşmiş mahkumiyet hükmünün bulunduğu hususları dikkate alındığında “sanığın yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak” şeklindeki dosya kapsamıyla örtüşmeyen gerekçelerle TCK’ nın 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanması

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.