muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/615, Karar No: 2021/1700, Tarih: 16.12.2021

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dosyadaki Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürlüğü görüş yazıları, tüm bilgi ve belgeler dikkate alındığında davacının dava konusu yaptığı çalışma dönemi itibariyle çalıştığı işyerinin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılıp sayılmayacağı, buradan varılacak sonuca göre fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağının kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

14. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında öncelikle direnme adı altında verilen kararın yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; buradan varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

15. Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir.

16. Başka bir deyişle mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

17. İstikrar kazanmış Yargıtay içtihatlarına göre mahkemece direnme kararı verilse dahi bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak, bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme veya toplanan yeni delillere dayanmak, önceki kararda yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak suretiyle verilen karar direnme kararı olmayıp yeni hüküm olarak kabul edilir.

17. İstikrar kazanmış Yargıtay içtihatlarına göre mahkemece direnme kararı verilse dahi bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak, bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme veya toplanan yeni delillere dayanmak, önceki kararda yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak suretiyle verilen karar direnme kararı olmayıp yeni hüküm olarak kabul edilir.

18. Somut olayda; mahkemece ilk kararda davacının boya işinde çalıştığı hangar tipi atölyenin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında kalıp kalmadığı kapsamında keşif sonrası alınan bilirkişi raporu değerlendirilerek Yönetmelikte iç mekândan hemen sonra “ve” ekinin bulunması sebebiyle çalışılan işyerinin salt iç mekân olmasının yeterli olmadığı, sağlığa uygun olarak havalandırılmama koşulunun da gerçekleşmesinin gerekli olduğu, davacının çalıştığı hangar tipi atölye de ise yeterli havalandırma bulunduğundan Yönetmelikte tanımlandığı şekli ile iç mekân olarak kabul edilemeyeceği, Yönetmelikte belirtilen iç mekânların küçük metrekarelerden oluşan ve havalandırması sağlığa uygun olmayan kapalı işyerleri olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olup karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi ve akabinde davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece davacının çalıştığı işyerinin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması ve fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacağının kabulü gerektiği belirtilerek bozulması sonrasında mahkemece dava konusu uyuşmazlığın dayanağının 16.07.2013 tarih ve 28709 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik ve anılan Yönetmeliğin 4. maddesi olduğu, bu maddeye göre içinde kurşun ve arsenik bulunmayan maddelerle yapılan boyacılık işlerinin Yönetmelik kapsamında olabilmesi için de; dar, iç mekân veya sağlığa uygun havalandırılmayan mekânlarda yapılması gerektiği tek tek sayılarak belirtildiğinden; "dar, iç mekân nitelemelerinin aynı anlama geldiğini kabul etmek" mümkün olmadığı gibi, "sağlığa uygun havalandırılmayan mekânlarda ibaresini göz ardı etmek de" mümkün olmadığı belirtilerek dosya içerisine ilk karardan sonra davalı vekilince temyize cevap dilekçesi ekinde sunulan 13.02.2014, 13.03.2017, 31.01.2017 ve davalı vekilinin direnme kararı verilmesi yönündeki beyan dilekçesi ekinde sunulan 12.12.2018 tarihli İSGÜM görüş yazılarını da değerlendirerek önceki hükümde direnilmiştir.

19. Görüldüğü üzere ilk derece mahkemesince ilk kararda Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik’in 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin 6. alt bendinde belirtilen “…dar, iç mekan ve sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık…” yönünden değerlendirme yapıldığı belirtilmiş iken, direnme adı altında verilen kararda ise ilk kararda dosyada bulunmayan İSGÜM görüş yazıları da gerekçeye dayanak yapılmak suretiyle Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik’in 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin 6. alt bendinde belirtilen “dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık” yönünden değerlendirmeler yapıldığı belirtilerek Özel Daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçe ile karar verilmiştir.

20. Bu durumda ortada Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenmesi gereken direnme kararı değil, yeni ve değişik gerekçe ile verilen yeni hüküm bulunmaktadır.

21. Hâl böyle olunca yeni hükme yönelik temyiz itirazları Özel Dairece incelenmelidir.

22. Bu nedenle dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3290, Karar No: 2016/7929, Tarih: 29.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/3290 E.  ,  2016/7929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında 2002, 2003, 2004 takvim yıllarına ilişkin eylemleri hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeni ile düşürülmesine,

2-Sanık ...'in 2005 takvim yılına ilişkin eyleminin beraatine

1-2002 takvim yılına ilişkin olarak kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde ;

5271 sayılı CMK'nın 225 maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 11/06/2007 günlü iddianameyle sanıklar hakkında, 2003, 2004, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla “sahte fatura düzenleme” suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı 2002 takvim yılına ilişkin olarak açılmış bir dava bulunmadığı, bu nedenle dava konusu yapılmayan suçtan dolayı verilen düşme kararının da yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarına ilişkin kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen 2003 ve 2004 yıllarında “sahte fatura düzenleme”suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; sanık ... hakkında 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hüküm yönünden ise, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4116, Karar No: 2021/77, Tarih: 18.01.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4116 E.  ,  2021/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 201/12 E. - 2018/251 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığından davanın yargı yolu bakımından usulden reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/12 E.- 251 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi,... ada ... parsel sayılı taşınmazaın ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 20/09/2000 gün ve 1027 sayılı kararıyla 1 derece Arkeolojik Sit Alanı ilan edildiğini,taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı belirtilmiştir.

Bu itibarla; 20.09.2016 tarihinde açılan davada yerel mahkemece fiili el atmanın varlığı kabul edilmeyerek;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi,... ada ... parsel sayılı taşınmazaın ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 20/09/2000 gün ve 1027 sayılı kararıyla 1 derece Arkeolojik Sit Alanı ilan edildiğini,taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı belirtilmiştir.

Bu itibarla; 20.09.2016 tarihinde açılan davada yerel mahkemece fiili el atmanın varlığı kabul edilmeyerek;

20/8/2016 tarihli 6745/34 md.si ile mülga olan Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinin 10.fıkrasının 3. cümlesi ile öngörülen; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü, gerekse iptal olan geçici 6. maddenin 10. fıkrasının 3. cümlesi yerine 6745 sayılı Yasanın 33. maddesi ile eklenen Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin birinci fıkrasının ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkanları dahilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır. Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, davanın usulden reddine karar verilmiş ise de;

Anayasa Mahkemesinin 05/04/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanan 20/12/2018 gün 2016/181 Esas, 2018/111 Karar sayılı kararı ile ''Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin '' Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir. '' kısmı iptal edilmiştir.

Bu durumda; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 gün ve 1/6 sayılı kararı ile HGK.nun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetildiğinde, uzun yıllar programa alınmayan imar planının hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı İdarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle İdarenin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bu eylemi ile kamulaştırmasız el koyma olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, İdarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacının, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebileceği açıktır.

Bu itibarla kamulaştırmasız el atma olgusu gerçekleşmiş olup, taşınmazın aynına ilişkin bu davaya bakmak Adli Yargının görevi dahilinde olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, adli yargı görevli olduğundan işin esasına girilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden,

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/12 E.- 2018/251 K. sayılı hükmünün HMK’nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14768, Karar No: 2013/13886, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/14768 E.  ,  2013/13886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olarak açılan davada Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi ile Bursa 4. Aile Mahkemesi'nce ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin gerçekte kızı olan ...'ın, müvekkilinin eşi ...'ın eski eşi olan davalının kızı olarak nüfusa tescil edildiğini iddia ederek nüfus kaydının düzeltilmesini talep etmiştir.

Davacının gerçek babasının kütüğüne tescil edildiği hususunda herhangi bir ihtilaf bulunmamasına göre, dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın, genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2956, Karar No: 2018/8742, Tarih: 01.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/2956 E.  ,  2018/8742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olup, davalı kurum tarafından gönderilen 26/08/2014 tarihli 12.018.465 sayılı yazıda 2012 tarihli protokolün 5.3.15. maddesi gereği 6.500,00 TL cezai şart uygulandığını, yine 4.3.6. maddeye göre 166.12 TL reçete bedelinin faizi ile tahsilinin talep edildiğini, 02/07/2014 tarihli ve 2.769.791 sayılı İl Müdürlüğü oluru ile cezanın uygun görüldüğünü, alınan kararın hatalı olduğunu, protokolün 5.3.15.maddesinde muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla reçete bilgisinin girilip silinmesi işleminde sadece hastaların ilaç alımını engellemek amacıyla ve hastanın ricası dışında adına devam reçetesi girilip silinmesi amacıyla veya ilaç verilişi sürelerinin ihlal amacıyla yapılırsa cezai şartın uygulanacağının belirtildiğini, oysa ki ilaç verilen hastaların tümünün reçetede belirtilen ilaçları sürekli kullanmak zorunda olan raporlu hastalar olduğunu, eczanesine geldikleri zaman ellerindeki reçetede yazılan ilaçları devamlı kullanmak zorunda olmalarına rağmen o an için tahsil edilmesi gereken muayene katılım ücretini ödeyemeyeceklerini beyan ettiklerinden, onların bilgisi ve ricasıyla daha sonraki ilaç alımında tahsil etmek amacıyla satış yapıldığını, tamamen hastaların bilgisi dahilinde ve onların isteği ile, ilaç alamamaları halinde mağdur olmamaları için satış işleminin gerçekleştiğini, ayrıca adı geçen hastaların ilacı sürekli kullanmak zorunda olduklarından bir sonraki ilaç alımında bu paranın kendilerinden kesildiğini, kurumun bu işlem nedeniyle herhangi bir zararının bulunmadığını, bu nedenle protokolün 5.3.15. maddesinin ihlali koşullarının mevcut olmadığını beyanla, cezai şartın icrasının yargılama sonuna kadar tedbiren durdurularak , cezai şartın ve diğer işlemlerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,Davacının Davasının Kabulüne, Davalı ... İl Müdürlüğünün davacı eczacı hakkında uygulamış olduğu 02/07/2014 tarihli ve 2.769.791 sayılı cezai şart kararının iptaline, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,Davacının Davasının Kabulüne, Davalı ... İl Müdürlüğünün davacı eczacı hakkında uygulamış olduğu 02/07/2014 tarihli ve 2.769.791 sayılı cezai şart kararının iptaline, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli karar uyum içinde olmalıdır. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar ve hüküm arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm veya gerekçe başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 6100 sayılı HMK 294 ve 297 maddelerinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 6100 sayılı HMK 297/son maddesi gereğince; hükümde, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerinin yer alacağı belirtildikten sonra, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli olduğu belirtilmiş yine anılan kanunun 298/2. maddesi gereğince de; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Temyize konu davada mahkemece, kararın gerekçesinde ''Toplanan deliller ve denetime elverişli olan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere; davacı eczanenin reçetelere ilişkin muayene ücretlerinin sistemde görüldüğü, hastaların ilk reçetelerinden muayene ücretlerinin tahsil edilebileceği, bu nedenle davalı idarenin herhangi bir zararının oluşmadığı, davacının fiilinin protokolde belirtilen kasıtlı fiillerden olmadığı sübuta erdiğinden, yerinde olmayan toplam 6.766,17 TL ceza işleminin iptaline karar verilmiştir.'' denilmiştir. Oysa ki hüküm fıkrasının 2.bendinde ''Davalı ... İl Müdürlüğünün davacı eczacı hakkında uygulamış olduğu 02/07/2014 tarihli ve 2.769.791 sayılı cezai şart kararının iptaline,'' karar verilmiş ve gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmıştır.Bu husus açıklanan yasal düzenlemeye göre HMK 297. maddesine aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenlerine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.