muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13525, Karar No: 2023/22010, Tarih: 04.10.2023

Uyuşmazlığa konu görevi yaptırmamak için direnme suçunda suç çokluğunun söz konusu olmadığı gibi suçun başka bir şekilde parçalara ayrılarak işlenmesi de mümkün değildir. Uygulamada TCK'nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtima, ancak her mağdur ya da müştekiye karşı tek tek ayrı ayrı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda birden fazla mağdura karşı işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan sanık lehine getirilmiş bir müessesedir. Örneğin, topluluk içerisinde bulunan herkese hakaret ya da tehdit içerikli sözler söyleme olanağı bulunan sanığın, topluluğa karşı hakaret ve tehdit içerikli sözleri aynı anda söylemesi, birden fazla kişiyi tek tek bir yere kapatarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlemesi mümkün olan sanığın, birden fazla kişinin bulunduğu odanın kapısını kapatarak dışarıya çıkmalarına engel olması gibi. Örneklerde açıklandığı üzere, TCK’nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimanın, mağdur adedince ayrı ayrı her mağdura karşı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda bütün mağdurlara karşı tek hareketle işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan bir müessese olduğu, gittikçe istikrar kazanan ve yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlardan çok net bir şekilde anlaşılmaktadır. Suçunun konusunun tek olması nedeniyle Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2009 yılının sonlarına kadar TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarından yasada hiçbir değişiklik olmaksızın vazgeçilerek sanık aleyhine olacak şekilde görevli memurların birden fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki değişen kararları, YCGK.'nın 2010/47 Karar sayılı ilamı ile de (Somut olayda, sanığın suçun yasal tanımında yer alan ve hukuksal anlamda tek bir fiili oluşturan davranışları, görevini ifa eden altı kamu görevlisine karşı görevlerine yıptırmamak için gerçekleştirmiş olması nedeniyle aynı nev'iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerekmektedir.) desteklenerek bütün çağdaş Anayasalar'da temel bulan hukuki güvenlik ilkesi kanaatimizce ihlal edildiği gibi ayrıca 2010/47 Karar sayılı ilamda bir taraftan suçun hukuki konusunun tek olduğu kabul edilirken, diğer taraftan sırf mağdur sayısının fazla olduğundan bahisle direnilen görevin tek olması nedeniyle suç çokluğundan söz edilemeyeceği için TCK.'nın 43/2 nci maddesinin uygulama olanağının bulunmadığı gözetilmeyerek anılan maddenin uygulanmasına karar verilerek, benzer olaylardaki içtihatlar bir yana kararın kendi içerisindeki gerekçesi ile sonucu arasında dahi çelişkinin doğmasına sebebiyet verilmiştir. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir

. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde Mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Sonuç itibariyle;

Bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan görevin yaptırılmaması için direnme suçunda, gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmamasına karşın, Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun, hukuki düzenlemelere ve yerleşik uygulamalara aykırı olduğu gibi kendi önceki tarihli içtihatlarına da aykırı olacak şekilde; birden fazla müştekinin zarar gördüğünden bahisle TCK’nın 265/1, 43/2 nci maddeleri ile uygulama yapan Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün, TCK’nın 43/2 nci maddesinin koşullarının oluşmadığından bahisle bozulması gerekirken onanmasına, dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/10938, Karar No: 2021/2642, Tarih: 03.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10938 E.  ,  2021/2642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 107 ada 25 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine bir isabetsizlik görülmemiştir.Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmazın zemin bedeli 306.281,25 Tl olup, davalılar dava konusu taşınmazda ½ pay sahibi olduğundan paylarına düşen 153.140,62-TL ile tamamı davalılara ait olan bina bedeli 87.282,23-TL olmak üzere toplam 240.422,85-TL ye hükmedilmesi gerekirken , yazılı şekilde aza hükmedilmesi,

2- Bozma öncesi ilk karar ile tespit edilen 196.781,74-TL’ye 14.06.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 05.11.2015tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2- Bozma öncesi ilk karar ile tespit edilen 196.781,74-TL’ye 14.06.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 05.11.2015tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve davacı idareden peşin alınan temyiz harcı ile tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4345, Karar No: 2014/7393, Tarih: 28.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4345 E.  ,  2014/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2014 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2011/1904, Karar No: 2011/2166, Tarih: 03.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/1904 E.  ,  2011/2166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK' nın 455/1-son, 59/2, 72; 647 sayılı Kanunun 4-5-6; 2918 sayılı Kanunun 119/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet,erteleme.

Sanığın taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kısa Kararın yer aldığı 03.06.2008 tarihli duruşma tutanağının 1 ve 2. sayfalarının hakim tarafından imzalanmış olması ve gerekçeli kararla kısa karar arasında bir uyumsuzluk bulunmaması, tutanağın içeriğine yönelik de herhangi bir itiraz bulunmaması karşısında, tebliğnamede yer alan 1 nolu bozma düşüncesine iştrak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin sanığa az ceza verildiğine kusurunun daha fazla olduğuna yönelen yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

1- Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK' nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2- 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi hükmü karşısında suç tarihi itibariyle sanık hakkında temel adli para cezasının "450 TL" yerine "489 TL" olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK' un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "sanığın 765 sayılı TCK'nın 455/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis ve 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, olaydaki kusur oranı nazara alınarak hükmedilen cezadan 765 sayılı TCK'nın 455/son maddesi gereğince 6/8 oranında indirim yapılarak 6 ay hapis ve 112 TL adli para cezası cezalandırılmasına, 765 sayılı TCK' nın 59/2 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay hapis 93 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi gereğince hapis cezasının her günü 12 TL'den hesaplanmak suretiyle 1800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi gereğince verilen para cezaları içtima ettirilerek neticeten 1893 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" hükümdeki sair hususların aynen bırakılmak suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17301, Karar No: 2015/1943, Tarih: 16.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17301 E.  ,  2015/1943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/07/2014 tarih ve 2014/140-2014/204 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi arafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 01/07/2011 tarihli taşıma sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşmeye istinaden davacı tarafından davalıya ait malların dağıtım, boşaltma ve istifinin yapıldığını, müvekkilinin edimlerini yerine getirmesiyle dava konusu faturaları tanzim ettiğini, davalının sadece 8.424,53 TL kısmi ödemede bulunduğunu, bakiye alacak için davalı hakkında icra takibi yapıldığını, davalının itirazı üzerine icra takibinin durduğunu ileri sürerek, icra takibine itirazın iptalini, icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dayandığı sözleşmenin davalı adına yetkisiz temsilci tarafından yapıldığını, bu nedenle ortada geçerli bir sözleşmenin bulunmadığını, davaya dayanak faturalardan sadece ikisinin tebliğ edildiğini ve bunların da itirazen iade edildiğini, taşımanın yapıldığının sadece faturalar ile ispatlanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının davalıdan 16.975,47 TL alacaklı bulunduğu, ancak davacının icra takibinde 10.252,68 TL talep ettiği, davacının talebiyle bağlı olduğu gerekçesiyle; davanın kabulüne, davalının icra takibine yaptığı itirazın iptali ile takibin devamına, asıl alacağın %40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı tarafından kabul edilmeyen sözleşmede aylık 2.500,00 TL taşıma ücreti ile KDV'sinin ve %18 motorin ücretinin kararlaştırılmış olmasına, sözleşmedeki hüküm doğrultusunda tanzim edilen faturalardan üç adedinin davalı defterlerinde kayıtlı bulunmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 556,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6301, Karar No: 2023/373, Tarih: 08.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6301 E.  ,  2023/373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.05.2012 tarihli ve 2012/27 Esas, 2012/85 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.05.2012 tarihli ve 2012/27 Esas, 2012/85 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.12.2014 tarihli ve 2014/5993 Esas, 2014/6375 Karar sayılı kararı ile;

"Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ... ile mağdurun arkadaşının eşi olan...’in, birlikte alkol alarak dışarıda vakit geçirdikleri, ......,'in eve geç gelmesi üzerine, yanında mağdur ile birlikte evde kendisini bekleyen eşi ile tartışmaya başladığı, tartışmanın uzaması üzerine sanığı telefonla olay yerine çağırdığı, sanığın da bir süre sonra eve gelerek tartışmaya dahil olduğu, tartışma esnasında mağdurun kendisine "sen karışma, her şey senin başının altından çıkıyor" demesine sinirlenerek üzerinde taşıdığı ruhsatsız tabancayı çıkarttığı ve oturur vaziyette olan mağdurun ensesine doğru bir el ateş ettiği, mermi çekirdeğinin yumuşak doku seyirli olarak ilerlemesi sebebiyle hayati tehlike yaratmadan sağ meme altından vücudu terk ettiği olayda;

Sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve yaralanmanın özelliği, kullanılan aletin elverişliliğine ilişkin hususlar birlikte dikkate alındığında; sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu halde, kasten öldürmeye teşebbüs yerine vasıfta yanılgıya düşülerek kasten yaralamadan hüküm kurulması,"

Nedeniyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

3. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.04.2015 tarihli ve 2015/22 Esas, 2015/78 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.12.2014 tarihli ve 2014/5993 Esas, 2014/6375 Karar sayılı kararına direnilmesine ve sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.04.2015 tarihli ve 2015/22 Esas, 2015/78 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.03.2017 tarihli ve 2017/218 Esas, 2017/952 Karar sayılı kararı ile;

"Dairemizin 18.12.2012 gün ve 5993-6375 sayılı kararı ile "Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ... ile mağdurun arkadaşının eşi olan...’in, birlikte alkol alarak dışarıda vakit geçirdikleri, ...'in eve geç gelmesi üzerine, yanında mağdur ile birlikte evde kendisini bekleyen eşi ile tartışmaya başladığı, tartışmanın uzaması üzerine sanığı telefonla olay yerine çağırdığı, sanığın da bir süre sonra eve gelerek tartışmaya dahil olduğu, tartışma esnasında mağdurun kendisine "sen karışma, her şey senin başının altından çıkıyor" demesine sinirlenerek üzerinde taşıdığı ruhsatsız tabancayı çıkarttığı ve oturur vaziyette olan mağdurun ensesine doğru bir el ateş ettiği, mermi çekirdeğinin yumuşak doku seyirli olarak ilerlemesi sebebiyle hayati tehlike yaratmadan sağ meme altından vücudu terk ettiği olayda, sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve yaralanmanın özelliği, kullanılan aletin elverişliliğine ilişkin hususlar birlikte dikkate alındığında; sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu halde, kasten öldürmeye teşebbüs yerine vasıfta yanılgıya düşülerek kasten yaralamadan hüküm kurulması" gerekçesiyle hükmün bozulduğu, bozma kararı üzerine yerel mahkemece eski hükümde direnilmesine karar verildiği görülmekle, 6763 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı Kanun'un 307. maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca yapılan incelemede Dairemizce verilen bozma kararının usul ve yasaya uygun olduğu görülmekle, dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE," karar verilmiştir.

5. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.04.2015 tarihli ve 2015/22 Esas, 2015/78 Karar sayılı kararının Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.09.2019 tarihli, 2017/1-492 Esas, 2019/555 Karar sayılı ilamıyla;

1. Sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu gözetilmeden kasten yaralama suçundan hüküm kurmak suretiyle suç vasfında yanılgıya düşülmesi,

5. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.04.2015 tarihli ve 2015/22 Esas, 2015/78 Karar sayılı kararının Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.09.2019 tarihli, 2017/1-492 Esas, 2019/555 Karar sayılı ilamıyla;

1. Sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu gözetilmeden kasten yaralama suçundan hüküm kurmak suretiyle suç vasfında yanılgıya düşülmesi,

2. Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile TCK’nin 53. maddesinin iptal edilen hükümleri gözetilerek, sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,"

Nedenleriyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

6. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2019 tarihli ve 2019/424 Esas, 2019/504 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri

1. Sanığın öldürme kastı bulunmadığına, eylemin taksirle işlendiğine

2. Sanığın beraatine karar verilmesine aksi takdirde kasten yaralamadan hüküm kurulması gerektiğine,

3. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde sanık ... ile inceleme dışı sanık...'in, birlikte alkol alarak dışarıda vakit geçirdikleri, ...'in eve geç gelmesi üzerine o sırada evde kendisini bekleyen mağdur ve eşi ile tartışmaya başladığı, tartışmanın üzerine...'in sanığı telefonla olay yerine çağırdığı, sanığın bir süre sonra eve gelerek tartışmaya dahil olduğu, sanığın mağdura “Sen sus karışma, her şey senin başının altından çıkıyor, ortalığı karıştıran sensin, ne hakla konuşuyorsun, bak seni vurur öldürürüm” şeklinde sözler söyleyerek belinden çıkardığı tabancayla mağdurun yanına gittiği, sol eliyle kanepede oturan mağdurun saçından tutup başını öne eğdiği ve sağ elinde bulunan tabancayı mağdurun ensesine dayayarak hemen ardından bir el ateş ettiği, mağdurun ensesinden giren mermi çekirdeğinin iç organlara ve büyük damarlara zarar vermeden sağ meme altından çıktığı, mağdurun hayati tehlike geçirmeyecek ölçüde yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Mağdur hakkında Bilecik Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 26.01.2012 tarihli rapora göre, "boyun sağ arka tarafta giriş deliği ve sağ meme altında çıkış deliği olan kurşun yarası" saptanmıştır.