muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1092, Karar No: 2019/2725, Tarih: 25.03.2019

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı ...'ın 3'ncü kişi veya işveren vekili olması durumunda temyiz eden davalıların sorumlu olduğu Kurum zararında değişiklik olma durumu sözkonusu olacağından bu kişinin 3. kişi mi yoksa işveren vekili mi olduğu belirlenip 3. kişi olması durumunda 5510 sayılı Kanunun 21/1-4 kapsamında davalıların sorumlulukları irdelenmelidir.

Davalı ...'in işveren vekilliği belirlenmeden 5510 sayılı Kanunun 21/1 kapsamında sorumlu tutulması ve teselsülün bu anlamda gözetilmesi de isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları sair hususlar incelenmeksizin kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 25.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11471, Karar No: 2015/24064, Tarih: 21.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/11471 E.  ,  2015/24064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

... A.Ş’nde işçi olarak çalışan sanığın, 23.00-07.00 vardiyasındayken fabrikanın iplik deposunda yangın çıkartarak bir kısım ipliklerin yanmasına (adli emanete alınan ve 24/10/2011 tarihli ekspertiz raporuna göre sanığın el yazısını ihtiva eden “Kara yılan” imzalı belgeden hareketle) neden olması eyleminin “nitelikli mala zarar verme ” suçunu oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

18/10/2012 tarihinde mahallinde yapılan keşif ve neticesinde alınan bilirkişi raporları ile tanık anlatımları ve 18/09/2011 tarihli “Olay Yeri Araştırma ve İnceleme Raporu”, 19/09/2011 tarihli İtfaye Müdürlüğü’nün “Yangın Raporu” birlikte değerlendirildiğinde yangını çıkartanın sanık olmadığını bu nedenle beraatine karar verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1131, Karar No: 2024/5088, Tarih: 19.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/1131 E.  ,  2024/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının dahili davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm tesisine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı dahili davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında, Kale ilçesi ... Köyü çalışma alanında ve tapuda dahili davalı ... ve müştereği adına kayıtlı bulunan eski 653 parsel sayılı 25.420 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 134 ada 48 parsel numarasıyla 24.822 metrekare yüzölçümlü olarak; tapuda davacı ... adına kayıtlı bulunan eski 652 parsel sayılı 12.760 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 134 ada 49 parsel numarasıyla 11.092,15 metrekare yüzölçümlü olarak ve tapuda davalı ... adına kayıtlı bulunan eski 652 parsel sayılı 12.760 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 134 ada 49 parsel numarasıyla 11.092,15 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında müvekkili olan davacıya ait Kale ilçesi ... Köyü eski 652 yeni 134 ada 49 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ve bu eksikliğin davalılara ait komşu taşınmazlardan kaynaklandığını ileri sürerek Kadastro Müdürlüğü'nü de hasım göstermek suretiyle dava açmıştır.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında müvekkili olan davacıya ait Kale ilçesi ... Köyü eski 652 yeni 134 ada 49 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ve bu eksikliğin davalılara ait komşu taşınmazlardan kaynaklandığını ileri sürerek Kadastro Müdürlüğü'nü de hasım göstermek suretiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen önceki tarihli hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 20.06.2022 tarih ve 2021/1097 Esas, 2022/824 Karar sayılı kararıyla; " ... mahkemece harita mühendisi ve jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişi sıfatına sahip bilirkişilerin de dahil olduğu, üç kişilik uzman bilirkişi kurulu eliyle yukarıda belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak denetime elverişli, paftalarda teknik bir hata bulunup bulunmadığını açıklar rapor alınması, davacının dava açarken 134 ada 50 parsel maliki ile beraber kadastro müdürlüğünü de hasım gösterdiği gözönüne alınarak davacıya ait taşınmazın tüm sınırları uygulama kadastrosu yönünden değerlendirilmek suretiyle meydana gelen azalmanın neden kaynaklandığının tespit edilmesi, davacı ait taşınmazda meydana gelen azalmanın davalıya ait 134 ada 50 parsel sayılı taşınmaz dışında başka parsellerden kaynaklandığının tespiti halinde davacıya bu taşınmazların kayıt maliklerini davaya dahil etmek üzere süre ve imkan tanınması ve bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi, mülkiyet uyuşmazlıklarının uygulama kadastrosunun konusu olmadığının göz önüne alınması gereklerine ve ve kabule göre de davanın reddine karar verildiği halde davaya konu 134 ada 50 parsel hakkında bir tescil hükmü kurulmamasının ve bu parsel üzerindeki davalı şerhinin kaldırılarak tutanak aslının tapu müdürlüğüne iadesine karar verilme ..." değinilerek6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)

353/1-a-6 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dosyanın iilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

353/1-a-6 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dosyanın iilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Bölge Adliye Mahkemesinin iade kararı sonrası yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, davalı Tapu ve Kadastro Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı ...'na ait olan 134 ada 50 parsel sayılı taşınmaz aleyhine açılan davanın esastan reddine, dahili davalı ... ve davalı ...'a ait olan 134 ada 48 parsel aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile, dava konusu Denizli ili Kale ilçesi ... Mahallesi, 134 ada 48 ve 49 parsel sayılı taşınmazlar hakkında, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan uygulama kadastro tespitlerinin iptaline, 21.12.2022 havale tarihli bilirkişi heyet raporunda (A) harfiyle gösterilen 1296,93 m²'lik kısmın 134 ada 48 parsel sayılı taşınmazdan alınarak 134 ada 49 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, 134 ada 48 parsel sayılı taşınmazın 23525,07 m2 yüzölçümüyle, 134 ada 49 parsel sayılı taşınmazın 12389,08 m2 yüzölçümüyle tapuya tesciline karar verilmiş, hükmün dahili davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince; " ilk derece mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak kadastro hakimi infazı mümkün hüküm kurmakla yükümlü olup 134 ada 50 parsel hakkında davanın reddine karar verildiği halde hakkında tescil hükmü kurulmaması isabetsiz ise de, sicil oluşuşturulması kamu düzenine ilişkin olmakla anılan yanlışlığın düzeltilmesinin yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği " gerekçesiyle davalıların istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının HMK' nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, davalı Tapu ve Kadastro Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı ...'a ait olan 134 ada 50 parsel sayılı taşınmaz hakkında açılan davanın esastan reddine, dava konusu 134 ada 50 parsel sayılı taşınmazın uygulama tutanağındaki tespit gibi tapuya tesciline, dahili davalı ... ve davalı ...'a ait olan 134 ada 48 parsel hakkında açılan davanın kısmen kabulü ile dava konusu Denizli ili Kale ilçesi ... Mahallesi, 134 ada 48 ve 49 parsel sayılı taşınmazlar hakkında 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan uygulama kadastro tespitlerinin iptaline, 21.12.2022 havale tarihli bilirkişi heyet raporunda (A) harfiyle gösterilen 1296,93 m²'lik kısmın 134 ada 48 parsel sayılı taşınmazdan alınarak 134 ada 49 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, 134 ada 48 parsel sayılı taşınmazın 23525,07 m2 yüzölçümüyle, 134 ada 49 parsel sayılı taşınmazın 12389,08 m2 yüzölçümüyle tapuya tesciline karar verilmiş ve iş bu karar, dahili davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz eden dahili davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12860, Karar No: 2017/11966, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/12860 E.  ,  2017/11966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10877, Karar No: 2014/5944, Tarih: 08.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10877 E.  ,  2014/5944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çarşamba 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2013

NUMARASI : 2013/33-2013/162

Davacı O.. Ş.. temsilcisi A.Ç. tarafından, davalı Y.. D.. aleyhine 18/01/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eyleme dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare, davalının ormandan ağaç kesmesi nedeniyle idarenin zararına sebep olduğunu belirterek idarenin uğradığı maddi zararın tazminini istemiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava konusu eylem nedeniyle görülen kamu davası neticesinde davalının mahkumiyetine karar verildiği gerekçesi ile ceza dosyasında alınan bilirkişi raporuna göre hesaplanan tazminata hükmedilmiştir.

Dosya kapsamından, davalı hakkında devlet ormanından toplam 20 adet orman ağacını kestiğinden bahisle suç tutanağı tanzim edildiği ve davalının 6831 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, yargılama sonucunda davalının suç tutanağına konu 17 adet ağacı kestiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği ve tutanakta belirtilen 3 adet yapacak nitelikte kayın ağacını dikiliden motorlu testere ile kesme suçunu işlediği sabit görülerek cezalandırıldığı ve kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Ceza yargılaması sırasında alınan 04/04/2007 tarihli bilirkişi raporunda, davalının 20 adet kayın ağacını kestiği belirlenerek toplam tazminat ve ağaçlandırma bedelinin 5.818,81 TL olduğu bildirilmiştir.

Kural olarak, ceza mahkemesinin kararları hukuk mahkemesini bağlayıcı nitelikte değildir. (818 s. BK m.53, 6098 s.TBK m. 74). Ancak, ceza yargılamasında belirlenen maddi olgu hukuk hakimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu anlamda olmak üzere, ceza yargılaması neticesinde davalının 3 adet yapacak nitelikte kayın ağacını dikiliden motorlu testere ile kestiği maddi olgu olarak kabul edilmiş olup; hukuk yargılamasında, aksinin kabulü mümkün değildir. Şu durumda, davalının 3 adet yapacak nitelikte kayın ağacını dikiliden motorlu testere ile kesmesinden kaynaklanan zarar hesaplattırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, 20 adet ağaç kesilmiş gibi zarara hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23798, Karar No: 2014/14094, Tarih: 08.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23798 E.  ,  2014/14094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/74280

MAHKEMESİ : Konya 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2011

NUMARASI : 2011/213 (E) ve 2011/750 (K)

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocukların, Mustafa Karacihan İlköğretim okulunun bahçesinde bulunan bankları yakmak sureti ile zarar vermeleri şeklindeki eylemlerinin, kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde artırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “Verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresinin çıkartılarak yerine “bir katına” ibaresinin eklenmiş olması karşısında ve mahkûmiyet kararındaki artırım oranı da dikkate alınarak, söz konusu kanun değişikliğine göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6529, Karar No: 2013/21564, Tarih: 09.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6529 E.  ,  2013/21564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin ... kıdem, ... ihbar, ... sendikal(işe başlatmama) tazminat ile ... ücret ve ... boşta geçen süre ücret alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.