muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11310, Karar No: 2023/4184, Tarih: 19.10.2023

"Müştekiler ile sanığın Çeşme ilçesi, Dalyan Üniversite mahallesi 4399 sokakta bulunan ve tapunun 7067 ada 3 ve 5 parsellerinden olan Erbil Sitesinde yaşadıkları, sanığın sitede yapılan 14.09.2014 tarihli genel kurul toplantısında yönetici olarak seçildiği, aynı genel kurul toplantısında sitenin ortak kullanım alanı üzerinde bulunan bahçedeki 25 adet çam ağacının kesilmesi yönünde oylama yapıldığı ve 14 oya 12 oy çokluğu ile ağaçların kesilmesine karar verildiği, ertesi gün yani 15.09.2014 tarihinde sanık tarafından haklarında hazırlık aşamasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen Hamdi Çetin ve Nurullah Tepe'ye ağaçların kestirildiği, bu nedenle site sakinleri olan müştekilerin sanık hakkında şikayetçi olduğu, hazırlık aşamasında alınan tapu kaydına göre taşınmazın 3. derece doğal sit alanı kapsamında olduğunun belirlenmesi nedeniyle sanık hakkında 2863 sayılı yasaya muhalefet suçundan dava açıldığı, sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek taşınmazın sit alanında kaldığını bilmediğini, yönetici olarak genel kurulca alınan kararı uyguladığını savunduğu, yargılama aşamasında ağaçların kesildiği yerde keşif yapıldığı, alınan raporda 25 adet ağacın kökten kesim işlemi yapıldığının belirlendiği, Çevre Şehircilik İl Müdürlüğünden alınan yazıda, Dalyan mahallesi 7067 ada 3 ve 5 parsellerde bulunan taşınmazın 23.01.2013 tarihinde 3. derece doğal sit alanı şerhinin konulduğunu, ancak tescilin İzmir I No'lu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun kararı ile 3. derece doğal sit alanı olarak 23.07.1992 tarihinde yapıldığının belirtildiği, dava konusu parsel üzerinde bulunan Erbil sitesinin 1990'lı yıllarda inşa edildiği, bu ağaçların ekim tarihlerinin de muhtemelen sitenin inşaat tarihine yakın olduğu, ağaçların zamanında site malikleri tarafından dikildiği, genel kurul kararında kesin yönünde oy çokluğu ile karar alınması nedeni ile sanık tarafından Orman İşletme Şefliğine ağaçların kesilmesinde herhangi bir sakınca olup olmadığı yönünde yazılı bildirimde bulunulduğu, Orman İşletme Şefliğinden verilen ve dosyada bulunan yazıya göre orman idaresi bakımından ağaçların kesilmesinde herhangi bir sakınca bulunmadığının belirtildiği, taşınmazın 3. derece doğal sit alanında olmasına rağmen üzerindeki ağaçlarla ilgili herhangi bir koruma kararı bulunmadığı, ağaçların 2863 sayılı yasa kapsamında değerlendirilebilmesi için niteliklerinin belirlenmesinin ve tescillenmelerinin gerektiği, sanığın ağaç kesme eyleminin taşınmazın doğal sit kararına aykırılık niteliğinde olmadığı, çünkü ağaçların taşınmazda doğal olarak yetişmiş ve taşınmaza özgü nitelikte bulunmadığı, sonradan malikler tarafından dikildiği, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararlarında da 3. derece doğal sit alanının konut kullanımına açılabilecek alanlardan olduğunun, gerekli izinlerinin yapılaşma yapılabileceğinin hatta gerekli koşullar bulunması halinde kum, çakıl, taş, maden vb. malzemenin de alınabileceğinin belirtildiği, dolayısıyla 3

. derece doğal sit alanının konut kullanımına açılabilecek alanlardan olduğunun, gerekli izinlerinin yapılaşma yapılabileceğinin hatta gerekli koşullar bulunması halinde kum, çakıl, taş, maden vb. malzemenin de alınabileceğinin belirtildiği, dolayısıyla 3. derece doğal sit alanı olan bölgede her müdahalenin 2863 sayılı yasa kapsamında yasak olmadığı, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde sanığın özellikle koruma ve tescil kararı bulunmayan, site maliklerince dikilmiş ağaçların kesimi yönünde genel kurulca alınmış kararı uygulayarak ağaç kesim işlemi yaptırmasının atılı suça vücut vermeyeceği, kaldı ki kastının da bu suça yönelik olmadığı, sanığın eyleminin mala zarar verme olarak değerlendirilebileceği, ancak genel kurul oylaması üzerine işlem yapıldığından hazırlık aşamasında bu suç yönünden de KYOK kararı verildiği, genel kurul kararının kesinleşmesi beklenmeksizin yapılan icrai işlemin site malikleri arasında hukuki uyuşmazlık olarak değerlendirilebileceği kabul olunmakla, atılı suçun unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmiştir."

2. Mülga İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 09.08.2011 tarih ve 6216 sayılı kararı ile tescilli 3. derece doğal sit alanında kalan taşınmazda site yöneticisi olan sanık ... tarafından izin alınmadan 21 adet fıstık ağacının kestirildiği iddiasıyla dava açılmıştır.

3. Sanık aşamalardaki savunmalarında taşınmazın içinde bulunduğu Erbil sitesinin yöneticisi olduğunu, 14.09.2014 tarihinde yapılan oloğanüstü genel kurul toplantısında başkan seçildiğini, oylama sonunda ağaçların kesimi konusunda oyçokluğu ile karar alındığını, 15.09.2014 günü de ağaçların kendi talimatı ile işçilere kestirildiğini, taşınmazın sit alanına kaldığını bilmediğini beyan etmiştir.

4. Dosya kapsamında mevcut dava konusu taşınmaza ait tapu kaydının beyan hanesinde taşınmazın korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğuna dair 29.05.2009 tarihli, 3. derece doğal sit alanında kaldığına dair 23.01.2013 tarihli şerhlerin bulunduğu, Mülga İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 09.08.2011 tarih ve 6216 sayılı kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edildiğine dair tutanakların dosya arasına alındığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan “suçtan zarar görme” kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; “suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulu'nun 11.04.2000 gün ve 65–69, 22.10.2002 gün ve 234–366, 04.07.2006 gün ve 127–180, 03.05.2011 gün ve 155–80, 21.02.2012 gün ve 279–55, 15.04.2014 gün ve 599-190, 28.03.2017 gün ve 214-206 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulu'nun 25.03.2003 gün ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında; şikayetçiler ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın, 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan yapılan yargılamaya katılma ve tesis edilen hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmıştır.

2. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

2. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Sanığın başkanı olduğu Erbil sitesinin olağanüstü genel kurul toplantısında ağaçların kesimi konusunda oyçokluğu ile karar alınmasının ve sanık tarafından toplantıda alınan kararın yerine getirilmesinin suça konu eylemi yasal hale getirmeyeceği, orman muhafaza memurlarınca, sitenin o tarihteki başkanı olduğu anlaşılan ...'nın ismi belirtilerek düzenlenen 25.02.2014 tarihli tutanakta, taşınmazın orman sınırları dışında kalması nedeniyle ağaçların kesimi konusunda orman idaresi yönünden herhangi bir sakınca olmadığının belirtildiği, bu itibarla ağaçların kesimi konusunda idarece verilmiş bir izin bulunduğunun kabul edilemeyeceği, taşınmaza ait tapu kaydı ve tescile ilişkin Kurul kararının mahallinde ilan edildiğine dair tutanaklar hep birlikte değerlendirildiğinde sanığın, 3. derece doğal sit alanında kalan taşınmazda yer alan fıstık ağaçlarını kestirmek suretiyle izinsiz fiziki müdahalede bulunduğunun tüm dosya kapsımından sabit olması karşısında, atılı suçtan mahkûmiyeti yerine beraatine dair hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan nedenle Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/407 Esas, 2016/338 Karar sayılı kararına yönelik şikayetçiler vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/407 Esas, 2016/338 Karar sayılı kararına sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/172, Karar No: 2015/6759, Tarih: 02.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/172 E.  ,  2015/6759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Başka suçtan hükümlü olan sanığın, 30.05.2012 günü tebliğ edilen hükmü kanuni bir haftalık süreyi geçirdikten sonra 25.06.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmış ise de; Anayasanın 40/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, incelemeye konu hükümde ise kanun yolu, mercii ve süresi belirtilmekle birlikte, 5271 sayılı CMK'nın 263/1. maddesi uyarınca, başka suçtan hükümlü sanığın bulunduğu ceza infaz kurumu müdürüne beyanda bulunmak veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle hükmü temyiz edebileceği hususunun da açıkça belirtilmediği, bu eksikliğin 5271 sayılı CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni olduğu anlaşıldığından, sanığın 25.06.2012 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure ve annesi ...’nın 12.04.2012 tarihli duruşmada, olay nedeniyle mağdure ruh sağlığının bozulduğu yönündeki beyanları ile... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün aynı tarihli ve 2012/275 sayılı raporunda mağdurenin konuşurken gergin olduğu, akıcı konuşamadığı, özgüveninin yeterli olmadığı, soruşturma konusu evrak hakkında konuşurken duygu durumunun stabil olduğu, görülür fizyolojisinde değişiklik olmadığı olay tarihindeki yaşantısı sorgulandığında o tarihlerde hiç evde durmak istemediğini, hep dışarıya çıkmak istediğini ancak tanıdık biriyle karşılaşmaktan çekindiğini, bu nedenle liseye başladığında sürekli olarak okuldan kaçtığını, sonunda okulu bırakmak zorunda kaldığını ifade ettiği bu nedenle ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti için psikiyatri uzmanından görüş alınması gerektiğinin belirtilmesi karşısında, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde, bir çocuk psikiyatristinin zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre oluşturulmuş bir heyetten, mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanığın gözaltında ve tutuklu kaldığı sürelerin karar başlığında gösterilmemesi ve şahsi hürriyeti sınırlama sonucu doğuran sürelerin 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezadan mahsubuna karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34661, Karar No: 2014/37995, Tarih: 11.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/34661 E.  ,  2014/37995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece verilen 16.06.2014 tarihli davanın açılmamış sayılmasına ilişkin “ Ek Karar” ın davalılar adına tebliğe çıkarıldığı ancak tebligat parçasının dosya içeriğinde bulunmadığı görülmektedir. Davalıların ek kararı temyizinin süresinde olup olmadığının denetimi yönünden ek kararın davalılara tebliğine ilişkin tebligat evrakının eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16828, Karar No: 2008/129, Tarih: 14.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/16828 E.  ,  2008/129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ            : Konya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2007

Davacı, murisinden dolayı ölüm aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının murisinin ölüm tarihini takip eden ay başından itibaren ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıya 01.06.2005 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmiş ise de, ,  bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasanın 41. maddesinde yer alan “üç tam yıl” ibaresini “beş tam yıl” olarak değiştiren 619 sayılı KHK’nın 19. maddesi Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile 8.8.2001 tarihinde yürürlükten kalkmıştır. Anayasa Mahkemesi kararının yürürlüğe girmesi ile meydana gelen yasal boşluk nedeniyle  4956 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 1479 sayılı Yasanın 41. maddesi 2. kez değiştirilmiş ve ölüm aylığı için “beş tam yıl” sigorta primi ödemiş olmak koşulu yeniden getirilmiştir. 4956 sayılı Yasanın 57. maddesine göre ise, yasanın bu hükmü 8.8.2001 tarihinden geçerli olmak üzere 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Davacının murisi olan Ali Arabacı’nın 20.04.1982-01.10.1985 tarihleri arasında 3 yıl 5 ay 11 gün 1479 sayılı yasa kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalı olarak prim ödemesinin bulunduğu ve 24.05.2005 tarihinde öldüğü dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Sigortalının ölüm tarihi olan 24.05.2005 tarihi itibari ile 1479 sayılı yasanın 41 maddesine göre 5 tam  yıl prim ödemiş olma koşulu yerine getirilmediği için davacının ölüm aylığına  hak kazanmadığı ortadadır.  Bu nedenle,  mahkemece aksi yönde hüküm kurulması  isabetli  bulunmamaktadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.01.2008  gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacılar murisinin, 1479 sayılı yasaya tabi olarak 3 yıldan fazla  ancak 5 yıldan az hizmet süresinin bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir.

Yerel Mahkeme, 1479 sayılı yasanın 41. maddesinde ölüm aylığının 3 veya 5 yıllık prim ödeme gün sayısı ile bağlanacağı konusunda yasal boşluk bulunduğu gerekçesi ile davacıların davasının kabulüne karar vermiştir.

Çoğunluk görüşü ile; 1479 sayılı yasanın 41. maddesine göre 5 yıl prim ödeme gün sayısı aradığı ve yasanın bu maddesinin yürürlükte olduğu gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme, 1479 sayılı yasanın 41. maddesinde ölüm aylığının 3 veya 5 yıllık prim ödeme gün sayısı ile bağlanacağı konusunda yasal boşluk bulunduğu gerekçesi ile davacıların davasının kabulüne karar vermiştir.

Çoğunluk görüşü ile; 1479 sayılı yasanın 41. maddesine göre 5 yıl prim ödeme gün sayısı aradığı ve yasanın bu maddesinin yürürlükte olduğu gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın kaynağı,  1479 sayılı Yasanın   41. maddesinde değişiklik yapan  4956 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin, daha önce 3 yıl olan ölüm aylığı bağlama koşulunu 5 yıllık prim ödeme gün sayısına çıkartması  ve 4956 sayılı Yasada yer alan  değişik 41. maddenin yürürlüğü yönünden  yasanın yürürlük tarihinin,   Anayasa Mahkemesinin 24.6.2004 gün ve 2004/18Esas 2004/89 Karar sayılı kararı ile iptali karşısında yasal boşluk doğup doğmadığı ve 1322 sayılı Kanunların Ve Nizamnamelerin Sureti Neşir Ve İlanı Ve Meriyet Tarihi Hakkında Kanun’un 3 üncü maddesi hükmüne göre,  5 yıllık süreyi içeren değişikliğin kendiliğinden yürürlüğe girip girmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Çoğunluk görüşünde; 1322 sayılı Yasanın 3. maddesi hükmüne göre “ Kanun ve nizamnameler,metinlerinde başka suretle sarahat bulunmadığı takdirde,Resmi Gazete ile neşrini takip eden günün başlangıcından hesap edilmek üzere kırk beşinci günün hitamından itibaren Türkiye'nin her tarafında aynı zamanda mer'i olur.” Hükmü gereğince  Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu  yürürlük maddesi ortadan kalkan kanunun kendiliğinden yürürlüğe gireceği kabul edilmektedir.

Çoğunluk görüşünde sözü edilen, 1322 sayılı Yasa “Kanun ve Nizamnamelerin metninde başka bir suretle sarahat bulunmadığı takdirde Resmi Gazetede yayım tarihini izleyen günden itibaren 45. günün sonunda  yürürlüğe gireceğini” öngörmektedir.Yasa koyucunun Yasa metninde  kasten veya hata ile yürürlük maddesinin yer almadığı  durumları düşünerek böyle bir düzenleme getirdiği açıktır.

Oysa, iptal konusu yasada, yürürlük tarihi açıkça düzenlenmiş ve  yürürlük maddesi Anayasa Mahkemesi kararı ile ortadan kalkmıştır.İptal edilen yasa metninde, açıkça yürürlük tarihi belirlendiğinden, öncelikle bu yönü ile 1322 sayılı Yasanın somut olayda uygulama yeri yoktur.

2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usülleri Hakkındaki Kanunun 153. maddesine göre; “ Anayasa Mahkemesi kararları kesindir.Anayasa Mahkemesince Anayasaya aykırı olduğundan iptaline karar verilen kanun, kanun hükmünde kararname veya Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü veya bunların belirli madde veya hükümleri, iptal kararının Resmi Gazetede yayımlandığı tarihte yürürlükten kalkar. Gerekli gördüğü hallerde Anayasa Mahkemesi, iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi ayrıca kararlaştırabilir. Bu tarih, iptal kararının Resmi Gazetede yayımlandığı günden başlayarak bir yılı geçemez.” Anayasa  Mahkemesi , sözü edilen 153. maddeyi uygulamış ve kararın iptal hükmünün Resmi Gazetede yayınlanmasından  6 ay sonra yürürlüğe gireceğini öngörmüştür.

Anayasa Mahkemesi kararı, 23 Kasım 2004 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanmıştır.Yürürlük maddesi iptal edilen 4956 sayılı yasa ise 2.8.2003 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanmış ve bu yasanın yürürlük tarihi de,  söz konusu madde yönünden “ 8.8.2001 tarihinden geçerli olarak yayım tarihinde”  olarak belirtilmiştir.

1322 sayılı Yasanın 3. maddesini somut olayda uygulanması durumunda, söz konusu Yasa 2.8.2003 tarihinde Resmi Gazetede yayınlandığından 45 gün sonra yürürlüğe girmesi gerekecektir ki, bu durumda Anayasa Mahkemesinin iptal ettiği bir hüküm iptal kararından önce yürürlüğe sokulmuş olacaktır. Yukarıda açıklandığı gibi Anayasa Mahkemesi Kararları kesindir.  Yine , 2949 sayılı Yasanın  54. maddesine göre; “Anayasa Mahkemesi kararları Resmi Gazetede hemen yayımlanır ve Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri ve kuruluşları bağlar.” İptal kararı Devletin Yasama , yürütme ve yargı organlarını bağladığına göre Anayasa Mahkemesinin kararını ortadan kaldıracak şekilde iptal edilen hükmün kendiliğinden  yürürlüğe gireceğinin kabulü ve iptal edilen hükmün iptal gerekçesine aykırı şekilde iptal hükmünden önceki bir tarihten yürürlüğe girdiğinin kabulü olanaklı değildir.

Anayasa Mahkemesinin İptal gerekçesinde de bu husus açıkça belirtilmiş “Yasal düzenlemelerin zamanında yapılmaması sonucu yargı kararlarıyla oluşan hukuksal durum gözetilmeksizin kişilerin hukuk güvenliğini zedeleyecek biçimde geçmişten geçerli düzenleme yapılması Anayasa’nın 2, 5 ve 60. maddelerine aykırıdır” sözcüklerine yer verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi,  yasanın yürürlük hükmünü geçmişten geçerli düzenleme ile kişilerin hukuk güvenliğinin zedelendiğini açıkça belirleyerek  iptal ettiğine ve Yasama organına bu düzenlemeyi yapması için altı ay süre  vermiş olmasına karşın, kişilerin hukuk güvenliği gözetilmeden ve bu konuda halâ bir yasal boşluk olduğu ve ölüm aylığı  için kişilerin lehine olan 3 yıllık düzenlemenin geçerli olduğunun gerekmesine göre çoğunluk görüşüne  katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/4692, Karar No: 2021/10904, Tarih: 25.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/4692 E.  ,  2021/10904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2012 tarihli ve 2012/623 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açılmasına rağmen, iddianame dışına çıkılarak “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu anlaşılmakla;

Sanığa iddianamede yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura kullanması suçu" ile mahkemece kabul edilen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 25.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.