muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3994, Karar No: 2017/10209, Tarih: 07.12.2017

Somut olayda; davacı ...’in 03/03/2009 tarihinde eşi ...'den boşandığı, 2005 yılında vefat eden babasından dolayı yetim aylığı bağlandığı, 24/09/2013 tarihinde tekrar eski eşiyle evlendiği, Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından düzenlenen 21/01/2015 tarihli ve 04 sayılı rapora göre davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, bu rapora dayanılarak davacının aylığının kesilerek, Kurumca 01/04/2009-17/10/2013 tarihleri arasında ödenen 48.108,56 TL tutarında aylıklar ve işlemiş faizinin borç çıkarıldığı, anlaşılmıştır.

Ayrıca; 21/01/2015 tarihli ve 04 sayılı denetmen raporunda; davacının ve eşinin 2010-2011 süresinde mernis adresleri olan “... ...” adresinde bulunan binanın iki katlı müstakil bir ev olduğu ve giriş katta ...'in oturduğu, civarda bulunan gecekondu ve müstakil evlerin kapısının çalındığı ancak kimsenin kapıya bakmadığı, adreste kapı önünde yapılan gorüşmede ...’in kendisine sorulan sorulara "2009 yılı gibi eşim ... ...'den geçimsizlik nedeniyle ayrıldık. Kendisi ile ayrılık donemi içinde çocuklar için gorüştük. (zaman zaman) ancak aynı evi paylaşmadık. Gelip giderdi ama beraber yaşamazdık. Kendisi Çankaya da bir yerde oturuyordu. Ama tam adresini bilmem. 2013 yılı gibi tekrar evlendik. Çocukların isteği üzerine evlendikten sonra aynı evde yaşamaya başladık." dediği, Mamak İlçe Nüfus Müdürlüğü ile yapılan yazışmalara ilgili Kurum tarafından verilen cevabi yazıdan ... ile ... ...'in ayrı oldukları 03.03.2009-17.01.2011 tarihleri arasında ikamet adresi olarak aynı adresi beyan ettiklerinin tespit edildiği, ... ve eşi ... ...'in hastane sorgulamalarında, ayrı oldukları 03.03.2009-24.09.2013 tarihleri arasında 26.06.2012 tarihinde ... Numune Egitim ve Araştırma Hastanesinin Dermatoloji bölümüne her ikisinin de giriş kaydının olduğu, ayrıca ... Mamak Ağız ve Diş Sağlığı Merkezine 2 ila 3 gun aralıklarla birbirine yakın tarihlerde yine her ikisinin de giriş kayıtlarının olduğunun tespit edildiği, denetmence birlikte yaşadıkları kanaatine varıldığı görülmüştür.

Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından tanzim edilen raporun içeriği, davacı ve eşinin 03.03.2009-17.01.2011 tarihleri arasında ikamet adreslerinin aynı olması, davacının, eşinin Çankaya’da yaşadığını beyan etmesine rağmen Medula hastane kayıtlarında davacının yaşadığı Mamak’ta sağlık hizmeti almaya devam etmiş olması, davacı ve eşinin kısa süre sonra tekrar evlenmelerinin birlikte yaşamanın kuvvetli delili olması ile tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacı ve eşinin boşandıktan sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

O halde, davalı SGK vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASI gerekmiştir.

G)SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1644, Karar No: 2009/11902, Tarih: 16.12.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/1644 E.  ,  2009/11902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :18.11.2008

No :7-698

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin işyerinin elektrik kontağından çıkan yangın sonucu tamamen yandığını, işyerinde yapılan tespitte yangının çıkış nedeninin elektrik panosundaki kısa devreden dolayı, aşırı akımdan meydana geldiğini ileri sürerek 7.000.00 YTL maddi tazminatın yangının meydana geldiği 05.01.2007 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalı kuruma ait elektrik şebekesinde sık sık meydana geldiği iddia edilen elektrik kesintisi ve gerilim dalgalanmaları sebebiyle yangın çıkması için şebekenin tamamında sorun olmasının gerektiğini, yangın tarihinde davacıya ait işyeri dışında başka bir aboneden şikayet gelmediğini davacının 02.09.2003 tarihli kaçak tutanağına göre davacının kurulu gücünün ve bağlantı gücünün üzerinde elektrik kullandığı ve tadilat projesi hazırlayıp müvekkiline başvurmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacının işyerinin bulunduğu yerde olay tarihinde davalının şebekesinde yüksek voltaj bulunduğuna veya başka abonelerin cihazlarında voltaj yüksekliğinden kaynaklanan arızaların tespit edildiğine ilişkin dosyada belge bulunmadığı, 02.09.2003 tarihli kaçak tespit tutanağında abonenin kurulu gücünü 20 kw’den 33.85 Kw’ye yükseltilmiş olduğu, %69’luk artış olduğu,EPMHY’un 9.maddesine göre %20’den fazla artış olması durumunda tadilat projesi hazırlanıp davalıya başvurulmasının gerektiği, davacının bunu yerine getirmediği, davalının şebekesine yetkisiz kişilerce müdahale edilmesi, elektrik tesisatının eski olması ve şehir şebekesindeki fan toprak geriliminin 250 volttan büyük olması nedeniyle de yangın çıkabileceği, davalının olayın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/3118, Karar No: 2016/1913, Tarih: 17.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/3118 E.  ,  2016/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar .. ve diğeri aleyhine 14/11/2011 gününde verilen adli yardım talepli dilekçe ile haksız fiil (taksirle ölüme neden olmak) nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflarca süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hizmet kusuru nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı .. tarafından yapılan ve diğer davalı .. devredilen .. ilçesinde bulunan su kanalına müşterek çocukları .. düşerek hayatını kaybetmesi nedeniyle uğramış oldukları maddi ve manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar ise, husumet ve görev itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

kararıyla kurulan .. yer alan düzenlemelerle yönetilmektedir. Sulama birliklerine ait tesislerin yapımı, bakım ve onarımları .. ekipmanlarınca yapılmakta ve masraflar .. bütçesinden karşılanmaktadır. Birlik personelinin atanması ise, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda belirtilen esaslara göre yapılmaktadır. Bu nedenlerle davalı ... kamu kurumu niteliğindedir.

Davalılardan .. ise, bir kamu tüzel kişiliği olup, kural olarak işlem ve eylemleri kamusal nitelik taşır.

Somut olayda, davalıların Kanun ile kendisine verilmiş bulunan görevleri gereği gibi yerine getirmedikleri ileri sürülmüştür. Görevin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesi hizmet kusuru niteliğindedir.

Kamu kurumları tarafından kamu yasaları uyarınca yapılmış tesislere bakma ve o tesisleri kullanma yükümlülüğü yine kamu yasalarından doğan bir yükümlülüktür. O halde

anılan nitelikteki bir kamu tesisinin gerek yapılmasındaki, gerekse kullanılması veya muhafazasındaki kusurdan doğan zararlar idari karar ve eylemlerden doğan zararlar niteliğinde bulunmaktadır. Bu zararların ödetilmesi istekleri 11/02/1959 günlü ve 17/15 sayılı .. II. bendi hükmünce tam yargı davasının konusunu oluştururlar. Bu davaların ise 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesi hükmünce idari yargı yerinde açılması gerekir. Yargı yolu dava şartı niteliğinde olup taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece resen (kendiliğinden) göz önünde tutulmalıdır.

Şu halde, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu halde, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12435, Karar No: 2015/17609, Tarih: 05.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12435 E.  ,  2015/17609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2015

NUMARASI : 2012/128-2015/87

Davacı, yetim aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, aylığının kesildiği tarihten itibaren tekrar bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının Kurum tarafından muvazaalı boşanma gerekçesi ile kesilmiş bulunan yetim aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının, eski eşinden 12.07.2005 kesinleşme tarihli ilam ile boşandıktan sonra davalı kuruma başvurarak, ölen babasından dolayı ölüm aylığı almaya başladığı, davacının kardeşi tarafından yapılan ihbar üzerine davalı kurumca yapılan soruşturma sonucunda düzenlenen 21.11.2011 tarihli kontrol memuru raporuna ekli tutanakta Muhtar M.. Ç..'ın davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşadığını beyan ettiği, seçmen kayıtlarına göre 2007 ile 2011 arasında yapılan seçimlerde aynı sandıkta oy kullandıkları,kolluk tarafından yapılan araştırma üzerine 16.02.2013 tarihli tutanakta, davacının boşandığı eşinin 2 katlı müstakil binanın alt katında kendi anne ve babasıyla birlikte oturduğu,davacının ise aynı binanın 2. katında çocukları ile oturduğunun belirtildiği,mahkemece tanık olarak beyanına başvurulan muhtar ve azalardan bir kısmının bilgisi olmadığını,bir kısmının ise davacı ile eşinin ayrı yaşadığını beyan ettiği, M.. Ç..'ın kendisinin Beypazarı Belediyesinde günlük yevmiye ile çalıştığını ve davacıyı tanımadığını ve daha önce hiç görmediğini beyan ettiği,ihbarda bulunan F..Ç..dinlenmediği anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihinden itibaren, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon, dogalgaz vb. aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, 05.11.2011 tarihli tutanakta beyanı bulunan Yeşilağaç Mahallesi muhtarı M.. Ç.. tespit edilerek beyanı alınmalı , kuruma ihbarda bulunan Fatma Çakar tanık olarak dinlenilmeli ve böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8018, Karar No: 2014/3955, Tarih: 11.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/8018 E.  ,  2014/3955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I.Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük Müdürlüğünün, hükmü temyize hakkı bulunmadığından, müşteki vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. Maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 317 maddesi uyarınca REDDİNE,

II.Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13307, Karar No: 2020/192, Tarih: 07.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13307 E.  ,  2020/192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin ölümüne ve bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 85/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2017 tarihli ve 2016/93 esas, 2017/66 sayılı kararının Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 01/03/2018 tarihli ve 2017/2191 esas, 2018/410 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan redddine karar verilmek suretiyle kesinleşmesini müteakip, sanık müdafii tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin anılan mahkemenin 04/04/2019 tarihli ve 2016/93 esas, 2017/66 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/05/2019 tarihli ve 2019/511 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 23/3. maddesinde yer alan “Yargılamanın yenilenmesi hâlinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 318/1. maddesinde ki “Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.” biçimindeki düzenleme karşısında, ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümle belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu nedenle adil yargılama hakkının bir uzantısı olarak olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerektiği cihetle, somut olayda mahkumiyet hükmünü veren hakimler Hüseyin Sabuncuoğlu, Zübeyde Gülhan Özgür ve Muhammed Ramazan Tunç'un, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin kararı verdikleri gözetilerek, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçeleriyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 31/10/2019 gün ve 94660652-105-40-9352-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar edilmekle;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 318. maddesinde;

(1)Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.

(2)303. madde gereğince Yargıtayın doğrudan hüküm kurduğu hâllerde de hükmü vermiş olan mahkemeye başvurulur.

(3)Yargılamanın yenilenmesi isteminin kabule değer olup olmadığına dair olan karar, duruşma yapılmaksızın verilir.” hükümlerine yer verilmiş,