muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/17082, Karar No: 2018/1094, Tarih: 14.02.2018

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17.madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, Tüketici Hakem Heyeti’ne başvuru tarihinin 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlükte olduğu dönemde olması nedeniyle verilecek kararların ard etkisi olduğu kabul edildiğinden 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6536, Karar No: 2018/528, Tarih: 25.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/6536 E.  ,  2018/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 33. İş Mahkemesi

K A R A R

A) Davacı İstemi:

Davacı, asıl davada; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptalini, yetim aylığının kesilme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine ve aylığının tekrar bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı:

Davalı SGK vekili özetle; kurum işleminin yerinde olduğunu ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

İlk derece Mahkemesince; “Tüm tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde tanıkların samimi beyanları karşısında davacının boşandığı eşi ile tekrar evlendiği, bu durumu kuruma bildirdiği, daha öncesinde birlikte yaşadığına dair samimi ve inandırıcı kanıt olmadığı anlaşıldığından ve evlendiğini kuruma bildiren ölüm aylığı alan kadınların aylıklarının kesilmesi işlemi ile birlikte ölüm aylığı alırken boşandığı eşi ile birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için kurumca resen araştırma yapılması ve bu durumun tekrar evlenen tüm kadınlar için rutin hale gelmiş olması karşısında davanın kabulüne ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. ” gerekçesiyle DAVANIN KABULÜNE, Davacının ölüm aylığının kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptali ile aylıkların kesildiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

2-Davacının kuruma borçlu olmadığının tespitine, , karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu ;

Davalı SGK vekili ; Mahkemece dinlenen tanık beyanları arasında açık çelişki bulunduğunu, denetmen raporunun aksini ispat eder nitelikte hiçbir delil olmadığını, eksik incelemeye dayalı olarak verilen kararın ileri sürülen ve resen gözetilen sebeplerle kaldırılmasını talep etmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

“Toplanan delilere göre; davacı ile eski eşin mernis adreslerinin farklı olduğu, mahkemece yaptırılan çevresel soruşturmada eski eşi ile birlikte yaşamadıklarının tespit edildiği, Kurumun işlemine dayanak ve aleyhe delil niteliğinde bulunan kamu tanıklarının mahkemeye verdikleri ifadelerinde ise (kamu tanıkları ... ve ...'in) davacının kardeşini, boşandığı eşi zannettikleri bu nedenle birlikte kaldıkları yönünde ifadede bulunduklarını açıklamaları karşısında mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davalı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE karar verilmiştir.

E) Temyiz:

E) Temyiz:

Davalı SGK vekili; “Dosyada dinlenen tanıkların ifadeleri arasında açık çelişki bulunmaktadır. Mahkemece resen belirlenecek hiç bir kamu tanığı dinlenmemesi hatalıdır. Tutanağı düzenleyen kamu görevlilerinin dinlenmemesi hatalıdır. Dosyada hiç bir araştırma yapılmadan hüküm tesisi hatalıdır. SGK denetmen raporunun aksini ispatlayacak nitelikte hiç bir delil bulunmamaktadır. Buna rağmen davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır. ” gerekçeleriyle Bölge Adliye ve yerel Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile, yetim aylığının kesilme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine ve aylığının tekrar bağlanmasına karar verilmesi istemine ilişkindir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda hak sahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda hak sahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; davacının 13/10/2008 tarihinde eşi ... Yıldız’dan boşandığı, 24/01/2003 tarihinde vefat eden babası ...'dan dolayı yetim aylığı aldığı, boşandığı eşi ile 17/08/2015 tarihinde yeniden evlendikleri, Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından düzenlenen 31/08/2015 tarih, 2010/561 sayılı rapora göre davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, bu rapora dayanılarak davacının aylığının kesilerek, Kurumca 24/08/2014-23/09/2015 tarihleri arasında ödenen 11.711,81 TL tutarındaki aylıklar ve işleyen faizinin borç çıkarıldığı anlaşılmıştır.

Ayrıca; 31/08/2015 tarih, 2010/561 sayılı denetmen raporunda; 14.08.2015 tarihinde davacının ... adresinde 2 numaralı daire sakini ...’ın ifadesinde ;" 2009'dan beri bu adreste oturuyorum. 4 numaralı daire buraya yaklaşık 1 sene önce taşındı. 4 numaralı dairede ... hanım, ... Bey ve kızları ... birlikte kalıyorlar. ... Bey'in çalışıp çalışmadığını bilmiyorum. Ama bu dairede 3'ünün birlikte yaşadığını biliyorum. “ dediği, yine aynı apartmanın 10 numaralı daire sakini ...’in ifadesinde ; " Yaklaşık 4 senedir bu adreste oturuyorum. 4 numaralı dairede oturanlar yaklaşık 1 sene önce buraya taşındılar. ... Bey, ... Hanım ve 1 kızları 4 numaralı dairede beraber oturuyorlar. Oğulları askerde diye biliyorum. Kendileri ev sahibi diye biliyorum. “ dediği, anılan tanıkların Mahkemede beyan değiştirdikleri, ...’ın mahkemedeki beyanlarıyla benzer beyanlarda bulunduğu, davacının eşinin davacının evine gelip gittiğini ancak aile hayatlarının iç yüzünü bilmediğini beyan ettiği, görülmüştür.

Sonuç olarak; Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından tanzim edilen raporun içeriği, tanıkların denetmene verdiği ifadelerini, Mahkemede gerekçesiz değiştirmeleri, davacı ve eşinin tekrar evlenmelerinin birlikte yaşamanın kuvvetli delili olması, davacı ve boşandığı eşinin adres hareketlerinin 11/04/2013 tarihine kadar aynı olması, 2010 yılı halk oylaması, 2011 milletvekili seçimlerinde, 2014 yılı yerel seçimler ve Cumhurbaşkanlığı seçiminde aynı sandıkta oy kullanmaları hususları birlikte değerlendirildiğinde davacı ve eşinin boşandıktan sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

O halde, davalı SGK vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASI gerekmiştir.

G)SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25/01/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19773, Karar No: 2017/8119, Tarih: 27.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19773 E.  ,  2017/8119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ...'nun .... Ltd. Şirketi'nin sahibi olduğu, sanık ...'in ise bu şirkette büro yöneticisi olarak çalıştığı olay tarihinde sanık ...'in iş yeri komşusu olan tanık ...’ın isteği üzerine şehir dışında olması nedeniyle sanık ...’a telefonda talimat vererek ...’e 2 adet hatır çeki vermesini söylediği, sanık ...’ın suça konu 18.12.2008 keşide tarihli, 22.000 TL bedelli çek ile 24.12.2008 keşide tarihli, 22.000 TL bedelli çeki sanık ...'in yerine doldurup imzalayarak verdiği, ancak daha sonra suça konu çeklerden 18.12.2008 keşide tarihli, 22.000 TL bedelli çeki tanık ... tarafından cirolandığı ve akabinde çek’in katılan bankaya teminat olarak verildiği daha sonra söz konusu çek hakkında sanık ...’in bankaya çekin elinden rızası dışında çıktığını ve ödenmemesi talimatı verdiği bunun üzerine çekin bankaya ibrazında çekin ödemeden men talimatı nedeniyle işlem yapılmadığı bu nedenle banka tarafından sanık ... hakkında karşılıksız çek keşide etme suçundan savcılığa suç duyurunda bulunulduğu daha sonra sanık ...’in imza inkarında bulunduğu bu şekilde sanıkların üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan olayda; mahkemece tüm dosya kapsamında sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçu açısından yasal unsurlarının oluşmaması gerekçesi ile resmi belgede sahtecilik suçu açısından sanıkların suç işleme kastlarının bulunmaması gerekçesine dayanan beraat hükümlerinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin atılı suçun sübut bulduğuna yönelik, temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/428, Karar No: 2024/21161, Tarih: 24.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/428 E.  ,  2024/21161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR TARİHİ : 06.11.2003

EK KARAR TARİHİ : 16.06.2005

SAYISI : 2003/633 E., 2003/1099 K.

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2003 tarihli ve 2003/633 Esas, 2003/1099 Karar sayılı kararı ile 16.06.2005 tarihli ek kararın hükümlü tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında 16.06.2005 tarihli ve 2003/633 Esas 2003/1099 Karar sayılı kararı ile hakkında kesinleşen ceza ile ilgili uyarlama kararı verildiği ve hükümlünün karara yönelik temyiz ve eski hale getirme talebinde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

16.06.2005 tarihli ek kararın Yargıtay’da temyiz yasa yolu açık olmak üzere verilmesi gerekirken itiraz yasa yolu açık olmak üzere verildiği...'' şeklindeki açıklamanın Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde gösterilmediği, yasa yoluna başvuru hususunda yetersiz açıklama nedeniyle yanıltılmış olduğu belirtilmiş ise de; hükümlü hakkında 16.06.2005 tarihinde ek karar verildiği, mahkemeye bildirdiği adreste tebliğin sağlanamaması üzerine ek kararın 11.12.2005 tarihinde ilanen tebliğ edildiği, 06.02.2006 müddetname düzenlendiği,16.06.2006 yerine getirme cezasının yerine getirilmesi de dikkate alındığında ve atılı suçtan hükümlünün 12.10.2014 tarihinde şartla tahliyesine karar verildiği ve sanığın infaz gören bu ek karardan haberdar olduğu anlaşılması karşısında; anılan tarih itibariyle karardan haberdar olduğunun kabulü ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 30.10.2023 havale tarihinde temyiz eden hükümlünün yerinde görülmeyen eski hale getirme talebi ile süresinde olmayan temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1592, Karar No: 2022/6776, Tarih: 29.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/1592 E.  ,  2022/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan beraatine dair Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25/09/2018 tarih ve 2018/74 Esas 2018/403 Karar sayılı hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 23.08.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin ve katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.12.2018 gün ve 2018/35 Esas, 2018/174 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine yönelik hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 29.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24640, Karar No: 2017/103, Tarih: 09.01.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24640 E.  ,  2017/103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, okul bahçesinde arkadaşına verdiği telefonun çalınması şeklindeki olayda; eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı Kanun'un 141/1 ile hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, her ne kadar hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alınmış ise de atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 Esas, 2008/43 sayılı Kararı ışığında, suça sürüklenen çocuğun yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün eleştiri dışında tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 09.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7899, Karar No: 2015/11170, Tarih: 08.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/7899 E.  ,  2015/11170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan Murat Kuşcu avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 10.07.2009 tarihli trafik-iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının sürücü ve sigorta şirketinden rücuan tazminini talep etmiştir.

5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.Anılan fıkrada geçen “çalıştıranlara” ibaresi, zararlandırıcı sigorta olayına neden olan üçüncü kişinin işverenlerini ifade etmekte olup; söz konusu işverenlerin sorumluluğu için, iş kazası veya meslek hastalığının oluşmasında kusurunun bulunduğunun saptanması gerekir.

5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin beşinci fıkrası rücu edilemeyecek kişileri düzenlemekte olup; fıkra hükmüne göre, kamu görevlileri, er ve erbaşlar ile kamu idareleri tarafından görevlendirilen diğer kişilerin vazifelerinin gereği olarak yaptıkları fiiller sonucu, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın oluşması halinde; bu kişilerin Kurumun rücu alacağından sorumluluğu için haklarında ceza davasında

./..

verilmiş kesinleşmiş mahkûmiyet kararının bulunması gerekir. Verilen hapis, adli para cezası, hapis cezasının paraya çevrilmesi veya tecil edilmesi sorumluluğu gerektirecek olup; düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar ise, kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemez. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.02.2012 gün 2011/19-639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2009/4-13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 gün ve 2010/2-76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararları).