muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7823, Karar No: 2020/16462, Tarih: 23.11.2020

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalışmakta iken 696 sayılı KHK ile 375 Sayılı KHK'ye eklenen geçici 23. madde gereğince 02/04/2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davacının sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi sırasında belirsiz süreli iş sözleşmesi imzaladığını, iş sözleşmesinde ücret olarak asgari ücretin % 34 fazlası olarak belirlendiğini,sürekli işçi kadrosuna geçirilirken bu haklarının da korunarak geçişinin yapıldığını, 2018 yılında bu alacak kalemlerinin ödendiğini, Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından 696 sayılı KHK kapsamında taşerondan kadroya geçen işçilerin ücret, mali ve sosyal haklarını düzenleyen toplu iş sözleşmesinin yayınlandığını, bu sözleşmeye göre 01/01/2018 tarihinden başlayarak 31/12/2020 tarihine kadar ücret zamları ve mali ve sosyal hakların türü ve miktarının belinlendiğini, davalı kurum tarafından 2018 yılı içinde belirlenen ücret zammı, mali ve sosyal hakların davacıya ödendiğini, ödenen alacak kalemlerinin yol ücreti, yemek ücreti, aylık ücret (asgari ücretin % 34 fazlası), resmi tatil çalışması ücreti, fazla mesai çalışması ücreti, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı 2018 yılına ait ücret zammı, mali ve sosyal haklardan oluştuğunu, ancak 01/01/2019 tarihinden itibaren davacının maaşlarının eksik ödendiğini, bu durumun İş Kanunun 22. maddesi kapsamında iş sözleşmesinin içeriğinin işçi aleyhine değiştirilmesi anlamına geldiğini, işçinin yazılı onayı olmadan ve açıkça onay vermediği esaslı değişikliğin işçiyi bağlamayacağını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 2019 yılı ocak ayından itibaren eksik ödenen fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinde işçilere yapılacak olan ücret zamlarının asgari ücret üzerinden değil, günlük çıplak ücret üzerinden belirlendiğini, 2018 yılında davacıya asgari ücretin %34 fazlası ve diğer ek zam ve ödemelerin yapıldığını, 2019 yılında toplu iş sözleşmesinin ücret zammı maddesinde 01/01/2019 tarihindeki ücretlerine %4 oranında zam yapılacağı bildirildiğinden, davacıya bu şekilde ücretlerin hesaplanarak ödeme yapıldığını, davacının 2019 yılının başından itibaren asgari ücretin üzerinde ücret aldığını ve bir hak kaybının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesince hüküm altına alınan toplam miktarın istinaf kesinlik sınırı olan 5390,00 TL'nin altında kalması sebebi ile davalının istinaf başvurusunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

6100 sayılı Kanun'un 362. maddesinin 2. fıkrası gereğince alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, temyiz kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir.

Dosya içeriğine göre; dava tarihi itibari ile davacının çalışmasının devam ediyor olması ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret zamları uygulanarak ücretinin tespit edilip belirlenen ücrete göre alacakların hesaplanması; belirlenen ücretin dava tarihinden sonraki dönem için de işçinin alacaklarının hesabını etkileyecek olması karşısında; ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemez. Belirtilen sebeple, ilk derece mahkemesince verilen karar kesin olmadığından; Bölge Adliye Mahkemesince davalı Gençlik Spor Bakanlığı’nın istinaf başvurusu yönünden işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, başvurunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, yukarıda esas ve karar numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile ek kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21660, Karar No: 2011/29077, Tarih: 16.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/21660 E.  ,  2011/29077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Buna göre icra müdürlüğünce, KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olup, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde mahkemece yargı yolu nedeniyle şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ  :Şikayetçinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11565, Karar No: 2012/17849, Tarih: 12.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11565 E.  ,  2012/17849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/03/2011 tarih ve 2009/677-2011/93 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı bulunan dava dışı Milli Savunma Bakanlığı'na ait 2 adet kar rotatifi aracının gemiye yüklenmesi, boşaltılması ve İtalya'dan Türkiye'ye taşınmasının davalı tarafından yerine getirildiğini, ancak getirilen emtiada hasar oluştuğunu, hasar tutarının sigortalıya ödendiğini, hasarın emtianın gemi ambarına yüklenmesi sırasında darbe ve çarpmalardan kaynaklandığını, hasardan davalının sorumlu bulunduğunu, hakkında yapılan icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazının iptaline ve %40 inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın dava dışı Tunç Makine Hırdavat İthalat İhracat ve Pazarlama Ltd.Şti.'ye yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin emtiayı konteynerlerin üzerinde teslim aldığını, dolayısıyla konteynere yüklenmesi, yerleştirilmesi gibi işlemlerin gönderen tarafından gerçekleştirildiğini, konteynerden tahliyesinin ise müvekkilinin uhdesinde bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, konişmentoda taşıyanın Alyans Tunç Makine İş Ortaklığı olduğu, davalının ortak girişim adına hareket etmeye yetkili bulunduğunu, emtiayı ortak girişim adına deniz yolu ile taşıması sonrasında kara nakil araçları ile tahliye edeceği limana sevk etmeyi üstlendiği, 12.11.2008 tarihli tutanakta emtiada meydana gelen hasarların belirtildiği, tutanağın sigortalı ve davalı tarafından imzalandığı, davalıya gönderilerek ödemenin yapılmasının istendiği, bu sebeple hasar ihbarının yapılmış sayılacağı, davalı ile Tunç Makine Hırdavat İthalat İhracat ve Pazarlama Ltd. Şti.'ni kurdukları ortak girişimin BK.'nun 520 ve devamı maddelerinde düzenlenen adi ortaklık niteliği taşıdığı, dosyada bulunan 02.10.2007 tarihli sözleşmenin tarafının davalı olduğu, bu şekilde davalıya husumetin yöneltilebileceği, konişmentoda bulunan kayıtlarda emtianın hasarsız olarak taşıyana teslim edildiği, konteynerin flat rack niteliğinde olup üstü ve kenarlarının açık bulunduğu, boşaltılması, istifi sırasında darbelere maruz kalabileceği, sözleşme uyarınca emtianın istiflenmesi, boşaltma, teslim etme yükümlülüğünü iş ortaklığının üstlendiği, dolayısıyla davalının hasardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davalının 2.184.96 TL üzerinden itirazının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 97,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11949, Karar No: 2013/16587, Tarih: 25.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11949 E.  ,  2013/16587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı biçimde yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, tarafların murisi ...'in 02.10.2007 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacılar ve davalılarla dava dışı ... ve ... isimli çocuklarının kaldığı, miras bırakan ...'in kayden maliki olduğu davaya konu 11 parsel sayılı taşınmazdaki 96/1152 payını 1998 yılında satış suretiyle davalı ...'ye temlik ettiği, davacıların yapılan temlikin muvazaalı ve mirastan mal kaçırma amacı ile yapıldığı iddiası ile eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları, miras bırakanın temliki mal kaçırma amacıyla yaptığına dair hükme yeterli bir açıklamada bulunamamışlardır. Bilindiği ve 6100 sayılı HMK. 190.Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddelerinde düzenlendiği üzere taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispat etmek zorundadır. Dosyadaki deliller, yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde iddianın kanıtlandığı söylenemez.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davanın temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5322, Karar No: 2024/4330, Tarih: 18.04.2024

**5. Ceza Dairesi         2022/5322 E.  ,  2024/4330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/940 Esas, 2022/877 Karar

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan verilen 21.09.2018 tarihli beraat kararının, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince bozularak ilk derece mahkemesine gönderilmesinden sonra anılan karara direnme yetkisi olmayıp, kanunen uyma zorunluluğu bulunan mahkemece bozma kararı doğrultusunda sanığın icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin 17.11.2021 tarihli ve 2020/292 Esas, 2021/718 sayılı Kararın verildiği, somut olayda hükmün gerekçe içermemesi ve hüküm için önemli olan hususlarda mahkeme kararı ile savunma hakkının sınırlandırılmış olması hallerinden birinin bulunmamasına ve Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-(e-f) maddelerinde düzenlenen durumların söz konusu olmamasına rağmen kararın hukuka aykırı olarak bozulup ilk derece mahkemesine gönderildiği, bu kararın 5271 sayılı Kanun'un 280/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesince verilmesi gereken karar olarak kabulünde zorunluluk bulunduğu, bu şekilde verilen hükmün ilk derece mahkemesi kararı niteliğinde bulunduğunun kabulü halinde tarafların var olan temyiz haklarının ellerinden alınmış olacağı, bu itibarla mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda kurulan yeni hükmün 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyizen incelenmesinin Anayasa'nın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde düzenlenen hak arama özgürlüğünün doğal bir sonucu olduğu tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.09.2018 tarihli ve 2015/399 Esas, 2018/321 sayılı Kararı ile sanığın yüklenen icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan beraatine karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/1318 Esas, 2020/696 sayılı Kararı ile bahse konu hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2021 tarihli ve 2020/292 Esas, 2021/718 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 257/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 20.05.2022 tarihli ve 2022/940 Esas, 2022/877 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2021 tarihli ve 2020/292 Esas, 2021/718 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 257/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 20.05.2022 tarihli ve 2022/940 Esas, 2022/877 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; suç tarihi 2011 yılı olmakla dava zamanaşımı süresinin dolduğuna, bu nedenle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, atılı suçun manevi unsurunun suçu oluşturan hareketin veya ihmalin mutlaka bilinçli ve iradi yapılması gerektiğine, müvekkilinin 2011 yılından itibaren unutkanlık hastalığı nedeniyle çeşitli ilaçlar kullandığının sabit olup bu hususun Uludağ Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Hastanesi Sağlık Kurulunun 07.02.2018 tarihli raporuyla da teyit edildiğine, katılanın Bursa SGK İl Müdürlüğüne vermiş olduğu dilekçedeki "...iş yerinde çalıştırmadığını beyan ettiğim kişilerde gerçekte firmamda çalışmıştır..." şeklindeki beyanı ile de sanığın suç teşkil edecek eylemde bulunmadığını ikrar ettiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 257/2. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Dosya kapsamına göre 2011 olan suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-a maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereğince gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12122, Karar No: 2016/9328, Tarih: 24.11.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/12122 E.  ,  2016/9328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, karar düzeltme nedeni olarak İdare Mahkemesinin kıyı-kenar çizgisinin iptaline ilişkin kararına dayanmış olup, idarece oluşturulan kıyı-kenar çizgisinin oluşturulmasında hukuka uyarlık bulunmadığı belirtilerek verilen iptal kararının gerekçesinin bağlayıcı olmayıp, açıklayıcı olmasına ve daha sonra idarece oluşturulan kıyı-kenar çizgisi de taraflarına usulünce tebliğ edilmediğinden yine tarafları bağlayıcılığından söz edilemeyeceğine ve Mahkemece dava konusu taşınmaz yönünden yeniden Kıyı Kanunu ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan rapor usulüne uygun olup, bu rapor esas alınarak verilen kararda isabetsizlik bulunmamasına göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 264.60 TL para cezasının düzeltme isteminde bulunandan alınmasına, karar düzeltme harcı peşin yatırıldığından red harcı alınmasına yer olmadığına, 24.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.