muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7036, Karar No: 2008/13469, Tarih: 12.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7036 E.  ,  2008/13469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu davalı kurum ile sözleşmesinin, kurumun sigortalılarına ve hak sahiplerine usulsüz ilaç verildiği gerekçesiyle 3 yıl süreyle feshedildiğini,feshin haksız olduğunu ileri sürerek, iptali ile muarazanın menine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, feshin haklı olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,yedi adet reçetedeki usulsüzlüğün davacının kötü niyetini göstermeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ile davalı arasındaki sözleşmenin davalı tarafından haksız olarak fesih edildiği iddiası ile muarazanın giderilmesi talebiyle açılmıştır. Davalı, davacının kuruma fatura ettiği reçetelerden 11 adedinin usulune uygun olmadığını, feshinde sözleşmeye uygun olduğunu savunmuştur. Savunmasını doğrulamak içinde ... Kurumu Başkanlığının (... Teftiş Kurulu Başkanlığının) 15.2.2007 tarihli rapor örneğini ibraz etmiştir. Bahis konusu raporda, reçetelerden birinde protokol numarasının bulunmadığı, reçetelerin arkasında ilaçları aldığı belirtilen kişilerin ... karnesi sahiplerince tanınmadığı, muayene olup böyle bir reçete yazılmadığı ve ilaçların alınmadığı belirtilmiş ve kurumcada sözleşmenin 3 yıl süre ile 12.3.2007 tarihinde fesih edildiği davacıya bildirilmiştir. Mahkemecede davacının fatura ettiği 11 adet reçetenin teftiş raporunda belirtildiği gibi, karne sahiplerince muayene olunmadan yazıldığı ve ilaçlarında alınmadığı, yani sözleşmeye davacının aykırı davrandığı kabul edilmiş ve bu husus 2008/7036-13469

davacı tarafından temyize getirilmeyerek kabul edilmiştir. Öyle olunca davacının sözleşmeye aykırı davrandığı hususu sabit ve tartışmasızdır. Bu nedenle davalı da sözleşmeyi fesih etmekle haklıdır. Öncelikle taraflar arasındaki 2003,2004,2005 yıllarına ait sözleşmelerle, davalı kurum ile ... birliği arasında düzenlenen 2006 yılı ek protokolunun celbedilerek, fesih ile ilgili sözleşme maddeleri ve süreleride denetlenmek suretiyle, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece eksik inceleme ve aksi düşüncelerle, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 12.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2312, Karar No: 2013/3716, Tarih: 01.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/2312 E.  ,  2013/3716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 18.04.2001 tarihinde kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca kesilerek, 20.10.2008 – 19.04.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirilerek kendisinden tahsili amacıyla icra takibi başlatıldığı anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve

maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20. maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt

örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise davalı ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasında; ilgili Nüfus Müdürlüklerinden boşanan eşlerin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilerek kayıtlı yerleşim yerleri saptanmalı, bu yerler yönünden yeniden, geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin olarak Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma ile hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma ile hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8598, Karar No: 2018/15944, Tarih: 17.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8598 E.  ,  2018/15944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... kulübünün asıl işveren olduğu işyerinde 27/11/2010-05/07/2013 tarihleri arasında santral işçisi olarak çalıştığını ve iş akdinin davalı tarafından gerekçesiz olarak feshedildiğini ancak tazminatları ile 5 günlük ücret fazla çalışma ve tatil günlerindeki çalışmalarının karşılığı ücretlerinin davalı işveren tarafından ödenmediğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 438/3 maddesi uyarınca haksız fesih tazminatı ile ücret, fazla çalışma, yıllık izin ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş akdinin feshine dair iddianın gerçeği yansıtmadığını, davacının İş Kanunu kapsamında olmakla haksız fesih tazminatı talep edemeyeceğini, yine davacının haftanın 5 günü 09:00-15:00 saatleri arasında fazla çalışma yapmadan çalıştığını, yıllık izinlerini kullandığı ve tatil günlerinde çalışmadığını, aylık ücretlerinin de süresinde ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işveren tarafın iş akdinin tazminat ödemesini gerektirmeyecek şekilde haklı nedenle feshedildiğini ispatlayamadığı ve davacının 4857 sayılı yasaya tabi olması ve kıdem tazminatına hükmedilmesi sebebiyle haksız fesih tazminatının reddinin gerektiği gerekçesi ile toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, Borçlar Kanunu uyarınca talep edilen tazminatın reddine, diğer taleplerin ise kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı tanığı ...’in açık beyanına göre, iş akdini bir kısım işçilik alacaklarını alamadığı gerekçesiyle davacı feshetmiştir. İş akdini fesheden tarafın haklı nedene dayansa dahi ihbar tazminatı talep edemeyeceği gözetilerek, ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3- Davacının ücret talebinde bulunduğu dönem içinde yer alan 28/03/2018 tarihli 100,00 TL’lik avans makbuzu dosyaya ibraz edilmiş olup bu avans makbuzu üzerindeki içerikten avansın ücrete mahsuben ödendiği anlaşıldığı gibi bu 100,00 TL’nin bankaya yattığının da banka kayıtlarından görülmesi nedeni ile söz konusu 100,00 TL’nin hüküm altına alınan ücret alacağından mahsubu gerektiğinin düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3091, Karar No: 2012/2659, Tarih: 09.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/3091 E.  ,  2012/2659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2010/102775

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 08/12/2009, 2007/7 (E) ve 2009/472 (K)

SUÇ : Öldürmeye kalkışmak, 6136 SKM

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.1 0.2009 gün ve 2009/1­85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; öldürmeye teşebbüs suçlarından yargılanan sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşılmakla; sanıkların ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/1 ve 5271 sayılı CMK'nun 152. maddelerine aykırı davranılması,

2- Sanıklar Remzi ve Kenan hakkında kurulan hükümler yönünden,

A) İddianamenin metin kısmında sanıkların eylemleri; "sanık Remzi'nin mağdur Murat'ın ensesine bıçak sapladığı, mağdurun yere düşmesi üzerine Aziz'in ele geçmeyen bir bıçakla Murat'a iki kez vurduğu, Aziz'in kardeşine yardım etmeye kalkışması üzerine sanık Kenan'ın bu kez Aziz'e bıçakla iki kez vurduğu, akabinde Remzi'nin de iki kez bıçakla Aziz'e vurduğu" şeklinde açıklanmış ise de, dosya içeriğinden, mağdurlar Murat ile Aziz'in kardeş oldukları, mağdur Aziz'in kardeşi diğer mağdur Murat'a herhangi bir eyleminin bulunmadığı, nitekim iddianamede Aziz hakkında herhangi bir sevk maddesi düzenlenmediği, sanıklardan herhangi birinin ismi yerine sehven mağdur Aziz'in isminin yazıldığı aşikar olduğu halde, iddianame bu yönden tavzih ettirilmeden sanıklar hakkında hüküm kurulması,

B) Kabule göre de,

Sanıkların her bir mağdura karşı eylemleri, denetime olanak verecek şekilde belirlenip, belirlenen eylemlerine uyan hükümlerle cezalandırılmaları yerine, her iki sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan birlikte hüküm kurulması suretiyle gerekçeyle hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılmasıyla CMK' nun 230. maddesine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeyen hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 09/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11566, Karar No: 2021/13588, Tarih: 25.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11566 E.  ,  2021/13588 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarihli ve 2018/781 Esas, 2021/83 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 14.06.2021 tarihli ve 2021/9167 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2021 tarihli ve 2021/84255 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanıkların mahkûmiyetlerine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinin uygulanması neticesinde tayin olunan 120 gün adli para cezasının, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 Türk lirası üzerinden paraya çevirme işlemi yapılması sonucunda 2.400,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, 2.240,00 Türk lirası adli para cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar hakkında TCK’nin 86/2. maddesine göre belirlenen 120 gün adli para cezasının günlüğü 20 TL’den çevrilmesi sırasında 2400 TL adli para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 2240 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanıklara eksik ceza belirlenmesinde isabet görülmemiştir

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden sanıklar ... ve ... hakkında kasten basit yaralama suçundan Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarihli ve 2018/781 Esas, 2021/83 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi

gereğince, aleyhe sonuç doğurmamak üzere, KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.