muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17383, Karar No: 2013/1751, Tarih: 11.02.2013

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle

.../....

-4-

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle

.../....

-4-

Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, inceleme konusu davaya ilişkin olarak ayrıca; eşlerin birlikte yaşadığı mahalle yönünden yeniden, geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2007 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle muhtar ve azalarının kanaat edinmeye yeteri kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, özellikle, davalının, boşandıktan sonra aynı evde yaşadığı beyan edilen kayınvalidesi dinlenmeli ve bu durum ile, boşandığı eşiyle tekrar evlenmiş olması olgusu ayrıntılı değerlendirilmeli, kontrol memuru dinlenmeli; böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6305, Karar No: 2019/12926, Tarih: 23.12.2019

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2019/6305 E.  ,  2019/12926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 2018/383 Esas 2019/297 Karar sayılı davanın usulden reddi ile mahkememizin görevsizliğine dair verilen hükme karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin 2019/2329-2019/2170 karar sayılı kararının süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczacı olduğunu, yargılandığı ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/146 Esas sayılı dosyasında beraatine karar verildiğini, bunun üzerine ilaç teminine ilişkin sözleşme imzalanması için davalı kuruma yaptığı başvurunun kamu yararı ve hizmet gereği ile bağdaşmayacağından bahisle reddedildiğini, başvurunun reddine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davalı idarenin 03.08.2018 tarihli red işleminden doğan muarazanın men'ine, sözleşme yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının sözleşme imzalanmasına yönelik davalı idareye yaptığı başvuru üzerine verilen ret kararının idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemin iptalinin idari yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle yargı yolu bakımından görevsizlik ile davanın usulden reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 10,00 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24004, Karar No: 2016/21503, Tarih: 13.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/24004 E.  ,  2016/21503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 10.02.2016 tarih, 2015/26413 E., 2016/3335 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair karar düzeltme nedenleri yerinde değil ise de;

İİK'nun 170/3. maddesi gereğince; icra mahkemesi, aynı Kanun'un 68/a maddesinin 4. fıkrasına göre yapacağı inceleme sonunda inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse itirazın kabulüne karar verir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasında ise; "İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum eder" hükmüne yer verilmiştir.

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlu vekilinin, dayanak çekteki imzanın müvekkili şirket yetkilisine ait olmadığını ve borcu bulunmadığını ileri sürerek icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, grafoloji ve sahtecilik uzmanı bilirkişiler tarafından borçlu şirket yetkilisi ... ve şirketin vekaletname ile yetkili kılınan eski vekili ...'in imzaları incelenmek suretiyle düzenlenen 05.05.2015 tarihli rapora itibar edilerek senetteki mevcut imzanın borçlu şirket yetkilisi eli ürünü olmadığı gerekçesiyle imza itirazının kabulüne karar verildiği kararın temyizi üzerine Dairemizce davanın borca itiraz olduğu gözetilerek hüküm fıkrasındaki "takibin iptaline" ibaresi "takibin durdurulması" şeklinde düzeltilmek suretiyle kararın onandığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, alacaklı vekilinin 13.05.2014 tarihli cevap dilekçesinde, takibe konu çekteki imzanın borçlu şirket adına ... tarafından vekaleten atıldığını beyan ettiği, borçlu şirket temsilcisine ait olmadığını kabul ettiği görülmekle mahkemece imza incelemesi yapılması gereksizdir.

Somut olayda, alacaklı vekilinin 13.05.2014 tarihli cevap dilekçesinde, takibe konu çekteki imzanın borçlu şirket adına ... tarafından vekaleten atıldığını beyan ettiği, borçlu şirket temsilcisine ait olmadığını kabul ettiği görülmekle mahkemece imza incelemesi yapılması gereksizdir.

O halde, mahkemece, bilirkişi incelemesi yapılmadan önce alacaklı vekilinin senetlerdeki imzaların borçlu şirket temsilcisine ait olmadığı yönündeki vakıayı ikrar niteliğindeki beyanı ve çekteki imzanın vekaleten atıldığı iddiasına ilişkin olarak da dosya içindeki azilnamenin vekil ...'e çek keşide tarihinden önce tebliğ edildiği göz önünde bulundurularak imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına imza incelemesi yapılmadan karar verilmesi dolayısıyla imza incelemesi gerekmediğinden alacaklı aleyhine tazminata hükmedilmemesi gerekirken; imza incelemesi yapılarak alacaklının tazminata mahkum edilmesi isabetsiz olup, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmayıp Dairemizce mahkeme kararının bu gerekçe ile düzeltilerek onanması yoluna gidilmesi gerekirken değişik gerekçe ile düzeltilerek onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü cihetine gidilmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 10.02.2016 tarih ve 2015/26413 E. - 2016/3335 K. sayılı ilamının kaldırılmasına, ... 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 10.06.2015 tarih ve 2014/169 E.-2015/225 K. sayılı kararının hüküm bölümünün 1. bendinde yer alan "takibin iptaline" sözcüklerinin karar metninden çıkartılmasına, yerine "takibin durdurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, yine hüküm bölümünün 2. bendininde yer alan tazminata ilişkin “Takibin açılmasında kötü niyeti ve ağır kusuru bulunan davalı alacaklının takip konusu alacağın % 20 oranında tazminata mahkum edilmesine,” cümlesinin tamamının silinerek karar metninden çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4019, Karar No: 2025/2686, Tarih: 09.04.2025

**8. Ceza Dairesi         2023/4019 E.  ,  2025/2686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1228 E. 2023/1462 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24.03.2023 tarihli ve 2022/455 Esas, 2023/165 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 12/1, 12/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 52/2-4 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ve 12.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 23.06.2023 tarihli ve 2023/1228 Esas 2023/1462 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz isteği

Son celse sunulan mazeretin reddine karar verilerek sanığın savunma hakkının kısıtlandığına ve eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ...'ın kullanımda olan 47 ...89 plaka sayılı araç ile ... karayolunda seyir halinde olduğu sırada ...lçe Emniyet Amirliğine yapılan ihbar üzerine aracın takibe alındığı ve sanığın bu durumu fark etmesi üzerine aracı ile hızlanarak kaçmaya başladığı, bir süre sonrada direksiyon hakimiyetini kaybeden sanık yönetimindeki aracın takla attığı, kolluk kuvvetlerince aracın çevresinde 1 adet Glock marka tabanca ve buna ait 10 adet fişek ile 2 adet Vizör marka tabanca ve 2 adet boş şarjörün ele geçirildiği, yine olay yerinin yakınında çuval içerisinde 3 adet seyyar dipçikli kaleşnikof marka tüfekler ile 2 adet Glock marka tabancaların ele geçirildiği, kriminal raporuna göre silahların tamamının 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliğe haiz silahlardan olduğu, yine silahların bir kısmının vahim nitelikte silahlardan olduğunun tespit edildiği iddiasına ilişkin olarak,

Sanığın vekaletnameli avukatı olan Av.... tarafından tevkil edilen bir diğer avukatın karardan bir önceki duruşmaya katılıp Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı savunma yapmak üzere bir sonraki celseye kadar savunma yapmak üzere süre istediği, Av....'ın sonraki duruşma tarihinde mahkeme ismi ve esas numarası belirterek bir başka mahkemenin duruşmasında vekil sıfatıyla bulunması gerektiği yönünde mazeret bildirdiği halde,

Sanığın vekaletnameli avukatı olan Av.... tarafından tevkil edilen bir diğer avukatın karardan bir önceki duruşmaya katılıp Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı savunma yapmak üzere bir sonraki celseye kadar savunma yapmak üzere süre istediği, Av....'ın sonraki duruşma tarihinde mahkeme ismi ve esas numarası belirterek bir başka mahkemenin duruşmasında vekil sıfatıyla bulunması gerektiği yönünde mazeret bildirdiği halde,

Yerel mahkemece dosyanın geldiği aşama gerekçe gösterilerek mazeretin reddine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince de sanık müdafinin mazeret dilekçesinde belirttiği duruşmaya da mazeret sunduğundan bahisle bu talebinin reddine karar verilmesinin isabetli olduğu kabul edilerek yasal ve yerinde olmayan gerekçeler ile sanığın savunma hakkının kısıtlanması, Kanun'a aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin sair yönleri incelenmeyen 23.06.2023 tarihli ve 2023/1228 Esas, 2023/1462 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 maddesi uyarınca Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21693, Karar No: 2014/21646, Tarih: 18.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/21693 E.  ,  2014/21646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılana ait fırını kiralamasına rağmen kira ücretini ödemediği, bu nedenle de katılanın tahliye kararı alıp icra dairesi marifeti ile fırına gittiğinde, sanığın kira sözleşmesinin ekinde yer alıp zilyedliği kendisine devredilen bir adet dört çuvallık hamur makinesi, yirmi adet hamur pasası, bir adet hamur teknesi, bir adet hamur terazisi, bir adet bir çuvallık hamur makinesi, bir adet hamur dinlendirme arabası, bir adet odun arabası, üç adet ekmek küreği, on bir adet ekmek kasası, iki adet un taşıma aracını katılana iade etmeyip yanında götürdüğünün iddia edildiği somut olayda; güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında hükmolunan 7 ay hapis ve 90 gün karşılığı adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılırken hapis cezasının 5 ay 25 gün, adli para cezasının ise 75 gün olarak belirlenmesi gerekirken 5ay hapis ve 25 gün karşılığı adli para cezasına hükmedilmesi, ardın kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlardan para cezasına dönüştürülmesi sırasında bu kez 5 ay 25 günün esas alınması suretiyle hükümde çelişki yaratılması, gün adli para cezasının ise hatalı bir şekilde 25 gün üzerinden para cezanı dönüştürülmesi suretiyle hata yapılması hapis cezası bakımından sonucu değiştirmediğinden, gün adli para cezası bakımından ise aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.