muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23218, Karar No: 2013/7003, Tarih: 09.04.2013

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; sadece davacının adres ve abonelik bilgilerinin araştırıldığı, boşandığı eşi ile ilgili araştırma yapılmadığı, eşinin nerede, kiminle kaldığının araştırılmadığı, kolluk araştırması yaptırılmadığı, Kuruma ihbar mektubunu gönderen kişinin araştırılıp ifadesinin alınmadığı, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş; davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7305, Karar No: 2019/7528, Tarih: 24.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/7305 E.  ,  2019/7528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkem : İNEGÖL 2. ASLİYE Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi – Numarası : 15/09/2015 – 2015/277 esas ve 2015/392 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığa 15/09/2015 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmün, 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 28/09/2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin REDDİNE, 24/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12824, Karar No: 2024/5801, Tarih: 03.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12824 E.  ,  2024/5801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1302 E., 2018/680 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında verilen kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.11.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.11.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 22.05.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık tarafından yapılan istinaf başvurusunun, hükmün düzeltilmesi suretiyle esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usule aykırı şekilde kaldırıldığının kabulü halinde, mahkemece durma kararı verilmesinin gerektiğine, aksi halde sanık hakkında 15.10.2014 tarihli eylemle ilgili mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay; sanık ...'ın babası tanık A.'in ihbarı üzerine yürütülen soruşturmada, sanığın uyuşturucu madde kullandığının tespit edildiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede, sanığın yüklenen fiili işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine ve istinaf başvurusunun hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede, sanığın yüklenen fiili işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine ve istinaf başvurusunun hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delilerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince dosya üzerinden beraat kararı verilmesinde usul ve kanuna aykırılık olmadığından Tebliğnamede yer alan bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

2. Sanığın babası tanık A.D.'nin 15.10.2014 tarihinde yapmış olduğu ihbar üzerine, sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan 2014/49788 soruşturma numarası ile yürütülen soruşturma neticesinde, sanık hakkında 26.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, ilgili kararın sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ mazbatasına dosya içerisinde rastlanmadığı, tanık A.D.'nin 26.01.2015 tarihinde yine oğlunu uyuşturucu madde kullanırken gördüğünü belirterek ikinci kez ihbarda bulunması üzerine, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında verilen 26.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılıp, 26.01.2015 tarihli ikinci

eyleme ilişkin olarak açılan 2015/3971 soruşturma numaralı dosya ile birleştirildiği, soruşturmanın eski kayıt olan 2014/49788 soruşturma numaralı evrak üzerinden devam olunmasına karar verildiği, ardından sanık hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 21.05.2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının verildiği, bu kararın sanığa usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın belirlenen 1 yılık tedavi ve denetimli serbestlik tedbirini infaz ettiği, ancak sanığın beş yıllık erteleme süresi zarfında 10.10.2016 ve 27.10.2016 tarihlerinde uyuşturucu madde kullanmak suretiyle ihlalde bulunması üzerine, Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 11.11.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan dava açıldığı, yapılan yargılama neticesinde Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.11.2017 tarihli ve 2017/574 Esas sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine hükmolunduğu, söz konusu karara yönelik sanık tarafından istinaf başvurusunda bulunulması ile Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde her ne kadar sanık hakkında 15.10.2014 ve 26.01.2015 tarihli eylemler bakımından yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraat kararı verilerek , 10.10.2016 ve 27.10.2016 tarihli ihlal niteliğindeki eylemler bakımından ise suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmış ise de,

Sanığın babası tanık A.D.'nin, oğlunun uyuşturucu satın almak için aile bireylerinin ceplerinden para çaldığını ve oğlunun uyuşturucu kullanması nedeniyle tedavi ettirilmesini talep ettiğine ilişkin başvurusu üzerine, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma kapsamında savunması alınan sanığın, bir yıldır uyuşturucu kullandığını, şu anda günlük 0,5 gr eroin tükettiğini, uyuşturucu müptelası olması nedeniyle pişman olduğunu, tedavi olmak istediğini beyan ettiği, Konya Eğitim Araştırma Hastanesi tarafından sanığın idrarında yapılan incelemede, opiat pozitif çıktığının bildirildiği, yine aynı birim tarafından düzenlenen 29.10.2014 tarihli raporda, sanıkta opioid bağımlılığın düşünülerek, sanığın hastaneye yatışının yapıldığı, tanık A.D.'nin 26.01.2015 tarihli ifadesinde, oğlunun tedaviden sonuç alamadığını, iki üç gün önce yine eroin kullandığını gördüğünü, uyuşturucu madde temin edebilmek için evdeki eşyaları sattığını beyan ettiği, ... Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi tarafından düzenlenen 13.10.2016 ve 31.10.2016 tarihli raporlarda, sanığın idrarında metaboliti morfin olan opiyat kimyasal maddesinin pozitif çıktığının bildirildiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarına göre, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşene kadar sanık tarafından gerçekleştirilen 15.10.2014 ve 26.01.2015 tarihli birinci ve ikinci eylemlerin tek suç kabul edilmesi, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden sonra işlenen 10.10.2016 tarihli üçüncü eylemin ihlal sayılan ... olması ve ihlal niteliğindeki bu eylemin soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı, ihlal sayılan eylemden sonra fakat iddianame düzenlenmeden önce işlenen 27.10.2016 tarihli dördüncü eylemin ise 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme suç hükmünde olması karşısında, ilk derece mahkemesince kurulan hükmün bu nedenle hukuka uygun olduğu ve sanık hakkında ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya kapsamına uymayan yazılı gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 22.05.2018 tarihli ve 2017/1302 Esas, 2018/680 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7769, Karar No: 2016/11118, Tarih: 21.09.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7769 E.  ,  2016/11118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; Büyükçekmece 3.Aile Mahkemesinin 2011/648 Esas- 2011/63 Karar sayılı ilamı ile müşterek çocuk 2010 doğumlu Tankut için 300 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, ancak aradan geçen zaman içerisinde müşterek çocuğun ihtiyaçlarının arttığını ve nafakanın yetersiz kaldığını bu nedenle iştirak nafakasının 650 TL'ye çıkartılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafakanın fahiş olduğunu , ödeme gücünün olmadığını, bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile müşterek çocuk için aylık 300.00 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren 500 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Somut olayda; mahkemece yaptırılan sosyal ekonomik durum araştırmasına göre, velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Tankut'un 2010 doğumlu olduğu , davacının ev hanımı olup, gelirinin bulunmadığı, aylık 600 TL kira ödediği; davalının ise emekli olup, aylık 1.050 TL geliri olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, çocuğun ihtiyaçlarına ve günün ekonomik koşullarına göre, mahkemece takdir edilen 500 TL iştirak nafakası yüksektir.

O halde, davalı babayı ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde, çocuğun ihtiyaçları da gözetilerek, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2360, Karar No: 2011/3280, Tarih: 07.03.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/2360 E.  ,  2011/3280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 6.800 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalı Bornova Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü Derneği adına müsabakalara katılarak şampiyon olmalarına rağmen sözleşme ile belirlenen 7.8.9.10.11.12/ 2009 ve 1/2010 aylarına ait aylık 800,00 TL.den toplam 5600,00 TL transfer ücreti ile play off 1. ve 2. tur galibiyet ücretleri toplamı 400,00 TL ve 1. lige çıkma başarı primi olan 800,00 TL'nin ödenmediği ileri sürülerek tahsili istenilmiştir.

Davalı savunmasında, tek imza ile yapılmış olan sözleşmenin yetkisiz temsilci tarafından yapıldığı ve geçersiz olduğu ileri sürülerek davanın reddine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, tek imza ile davalı spor kulübü derneğinin borç altına girmesi mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bornova Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü Derneği Tüzüğü hükümlerine göre Derneğin harcama yapması ve borçlanmasının ancak yönetim kurulu kararı ile olabileceği belirtilmiştir.

Her ne kadar, davalı tarafından kabul edilmese de davacının dayandığı sözleşme dernek başkanı tarafından imzalanmıştır. Yine, sözleşme ile belirlenen ücretler 2009 yılı 7. ayına kadar ödenmiştir. Ancak, 07.07.2009 tarihli yönetim kurulu kararı ile güreş sporunun maliyetinin fazla olması nedeniyle liglerden çekilme kararı alınmış ve bu tarihten sonra davacıya hiçbir ödeme yapılmamıştır. Bu durumda, yönetim kurulunun liglerden çekilme kararı bir iç mesele olup iyiniyetli üçüncü kişileri bağlamaz.

Somut olayda, davacının sözleşme hükümlerine göre müsabakalara katıldığı ve atasporu olan güreşte başarılı bir performans göstererek şampiyon olduğunun anlaşılmasına rağmen mahkemece davacının alacaklı olduğu miktar saptanarak esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi ... görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3775, Karar No: 2019/14527, Tarih: 01.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3775 E.  ,  2019/14527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, suçun gece vakti işlenmiş olması nedeniyle arttırım yapılırken, suç tarihinden önce yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile değişik TCK'nın 143. maddesi uyarınca, yarı oranında arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, 1/3 oranında artırım yapılmak suretiyle eksik ceza tayini ve müştekinin ikametinden çalınan altın ziynet eşyalarının polislerce, olay yerinden kaçmakta iken kovalamaca sonucu yakalanan sanığın üzerinde ele geçirilerek müştekiye iade edildiği, müştekinin ikametinden çalınan 350,00 TL paranın ise kovuşturma aşamasında sanığın ailesi tarafından müştekiye ödendiğinin anlaşılması karşısında, müştekiden kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorulmadan eksik incelemeyle sanık hakkında TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından; sanığın hırsızlık suçunu işlemek amacıyla rızası hilafına müştekinin ikametine geceleyin girmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesinde müstakil bir suç olarak tanımlanan konut dokunulmazlığını ihlal suçunu oluşturduğu nazara alınarak sanık hakkındaki temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesiyle temel ceza belirlenip daha sonra aynı Kanun maddesinin (4.) fıkrasıyla artırım yapılması, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 01.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.