muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8962, Karar No: 2023/6678, Tarih: 24.10.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın temyiz dilekçesinde dosyaya özgülenen herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık Müdafiileri ile Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirmesi nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesi de yerinde olduğundan, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vakî temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle, REDDİNE,

B. Sanık Müdafileri ile Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2023/77 Esas, 2023/247 Karar sayılı kararında sanık müdafiileri ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16854, Karar No: 2014/13469, Tarih: 15.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/16854 E.  ,  2014/13469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nevşehir 2.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2010/111-2013/254

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı (G. Varlık Yönetim A.Ş temlik alan) vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı G. Varlık A.Ş Yönetim vek. Av. H. Ö. gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalının kefil sıfatı ile imzaladığı genel kredi taahhütnamesinden kaynaklanan alacağın tahsili için icra girişilen takibine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, asıl borçlu M. K.'e araç kredisi için kefil olduğunu, genel taahhütnamenin meblağ kısmını boş olarak imzaladığını, araç kredi borcunun ödendiğini daha sonra M. K.'in davacı bankadan başka bir kredi daha kullandığını, kendisinin bu krediye kefaletinin bulunmadığını, boş olarak imzaladığı taahhütnameye 500.000 TL meblağının sonradan yazıldığını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde; davalının asıl borçlunun 04.04.2006 tarihinde almış olduğu araç kredisine de kefil olduğu ve borcun kapatıldığı, takip dayanağı genel kredi sözleşmesinin de aynı tarihli olup sözleşmedeki kefilin imzasının başka bir kalemle meblağ ve diğer kısımların ise başka bir kalemle doldurulduğu, bir başka ifade ile davalının açığa imza attığı kefalet limitinin imzalardan sonra doldurulduğu, olay tarihinde yürürlükte bulunan mülga B.K'nun 484 (TBK 583) maddesine göre kefalet sözleşmesi (veya sonradan yapılan ve kefilini sorumluluğunu artıran değişiklikler) yazılı şekilde yapılmadıkça ve kefilin sorumlu olacağı azami miktar ile kefalet tarihi belirtilmedikçe geçerli olmayacağı, her ne kadar açığa imza atılması halinde sözleşmenin anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğunu ispat külfeti bunu ileri sürene ait olup bunun yazılı delillerle ispatı gerekir ise de, açıklanan hüküm uyarınca bu hususun kefalet sözleşmeleri için geçerli olmayacağı, kefalet sözleşmesinin geçerliliğinin yapıldığı anda kefilin sorumlu olduğu miktarı bilmesi ve bunu kabul etmesine bağlı olduğu, açığa imza atılmak suretiyle kefalet sözleşmesi yapılmasının kanuna aykırı olduğu ve mutlak butlan ile batıl bulunduğu gerekçeleri ile davanın reddine, davalı yanın tazminat talebinin yerinde olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalının müteselsil kefil sıfatı ile imzaladığı dava konusu 04.04.2006 tarihli genel kredi taahhütnamesindeki kefalet limiti kısmının davalı banka tarafından sonradan doldurulup doldurulmadığı ve bunun sonucu olarak kefaletin geçerli olup olmadığı yönünde toplanmaktadır. 500.000 TL meblağlı 04.04.2006 tarihli genel kredi taahhütnamesinde kefalet limiti olarak 500.000 TL gösterilmiştir. Her ne kadar 04.03.2013 tarihli Adli Tıp Kurumu Raporunda dava konusu genel kredi taahhütnamesinin 2,3 ve 26. sayfalarındaki E.. B.. yazıları ile bu şahsa atfen atılmış imzaların bir kalemle, diğer yazılar ve imzaların ise farklı evsafta ikinci bir kalemle yazılmış olduğu belirtilmiş ise de raporun devamında yazı yaşı tespiti, miktar, yazı ve rakamların sonradan yazılıp yazılmadığı hususunda bir tespite gidilemediği açıklanmıştır. Kefalet limiti bölümünün farklı bir kalemle yazılmış olması, tek başına bu kısmın sonradan doldurulduğunu kanıtlamaya yeterli görülemez. Davalı kefalet limiti bölümünün sonradan doldurulduğunu kanıtlamaya elverişli ve yeterli delil sunamamıştır. Kefil, kefalet limiti ve kendi temerrüdünün hukuki sonuçlarından sorumludur.

Bu durumda mahkemece açıklanan yönler gözetilerek konusunda uzman bir bilirkişiye banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılıp ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9687, Karar No: 2015/22556, Tarih: 25.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9687 E.  ,  2015/22556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/303561

MAHKEMESİ : Antalya(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2012/674 (E) ve 2013/360 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın suçu silahtan sayılan çatal ile işlemesine rağmen, sanık hakkında TCK.'nin 86/3-e maddesinin uygulanması gerekirken TCK.'nin 86/3-a maddesinin uygulanması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2943, Karar No: 2009/5641, Tarih: 09.04.2009

5. Hukuk Dairesi 2009/2943 E., 2009/5641 K.

**5. Hukuk Dairesi 2009/2943 E., 2009/5641 K.**

**- KAMULAŞTIRMASIZ ELATMA

- ÖZEL PARSELASYON

- PAYLI MÜLKİYET

- RIZAİ TAKSİM**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanan delil ve belgelere göre mevcut yolun özel parselasyon sonucu bırakıldığı kanaatiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, hüküm usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın davacıya satılan bölümünün özel parselasyon planı var ise, bu planda yol olarak terk edilen yerlerden olup olmadığı

araştırılarak; özel parselasyon sırasında önceki maliki tarafından yola terk edilen yerlerden olmayıp davalı belediye tarafından sonradan yol olarak elatıldığı belirlenir ise elatılan bölüm bedelinin,

Özel parselasyon yapılmamış ise paydaşlar arasında rızai taksim bulunup bulunmadığı, araştırılarak böyle bir taksimin mevcut olduğu ve yolun davacıya isabet eden yerden geçirildiği anlaşıldığı takdirde bu yolun bedelinin,

Rızai taksim de yok ise, davacının taşınmazdaki payı esas alınarak yol olarak elatılan bölümdeki davacı payına isabet eden miktarın bedelinin davacı tarafa ödenmesi gerekir.

Bu nedenle; yukarıda açıklanan araştırmalar yapılıp sonucuna göre taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal temini yoluna gidilmesi ve bu emsallerle karşılaştırma yapılarak değer biçilmesi için bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak hüküm kurulması gerekirken, kararda açıklanan düşüncelerle ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), peşin alınan temyize başvurma harcının Hazine'ye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 09.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4269, Karar No: 2013/10750, Tarih: 10.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4269 E.  ,  2013/10750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, iş sözleşmesinin sağlık sebepleri ile davacı işçi tarafından haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının haklı bir sebep olmaksızın iş akdini feshettiğini, davacının işverenden herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda; mahkemece gerekçesinde, davacının şoför olması sebebiyle Karayolları Trafik Kanununa göre 8 saati aşan şekilde araç kullanmasının söz konusu olamayacağı değerlendirmesi ile davacının fazla mesai alacağının bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Söz konusu değerlendirmeye karşın takometre kayıtları üzerine gerekli incelemeler yaptırılarak davacının çalışma gün ve saatleri tam olarak belirlenmemiştir. Ayrıca tanık anlatımları ve dosya kapsamından davacının araç kullanmak dışında kullandığı araç ile taşıması yapılan yakıtın yüklenmesi ve boşaltılması işlemlerine de nezaret ettiği, yine yükleme boşaltma esnasında beklemeler yaşandığı anlaşılmaktadır. Tüm bu aracın yüklenmesi ve boşaltılmasına dair işlemlerin de çalışma zamanına dahil olduğu unutulmamalıdır. Bu nedenle takograf kayıtları getirtilerek bu kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmalı, bu kayıtlar ile araç takip sistemi kayıtları ve rafineri giriş çıkış kayıtları karşılaştırılmalı, yukarıda belirtildiği üzere aracın yüklenmesi ve boşaltılmasına dair işlemlerde geçen süreler dikkate alınmalı, bu hususta tanık ifadeleri dikkate alınmalı ve son olarak davalı işyerinde davacı ile aynı işi yapan işçilerle ilgili fazla çalışma ücreti talebinin kabul edildiğine ilişkin yargı kararları da gözden kaçırılmaksızın (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 21.11.2012 tarih ve 2012/10579-38873 E.-K. vb) yapılacak araştırma sonucu davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunup bulunmadığı belirlenmeli iken eksik araştırma ile bu alacak talebinin reddine karar verilmiş olması isabetsizdir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3184, Karar No: 2008/3632, Tarih: 02.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/3184 E.  ,  2008/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... davalılar 1-Axa Oyak Sigorta A.Ş. Bölge Müdürlüğü 2-Emekliler Sigortacılık Hiz. Ltd. Şti. 3-Med-Ay Anadolu Sigortacılık Hiz. Ltd. Şti. 4-... 5-Tofaş ... (...) 6-Türk Tofaş Otomobil Fabrikası A.Ş. arasındaki davadan dolayı Gölcük Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 27.09.2005 gün ve 2004/118 -2005/637 sayılı hükmü onayan Dairemizin 16.03.2007 gün ve 2006/2900 -2007/1682 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından yeniden karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemenin davanın reddine dair kararı, Dairemizin 16.03.2007 gün ve 2006/209 Esas, 2007/1682 Karar sayılı ilâmı ile onanmış, onama kararına karşı davacının karar düzeltme istemi 21.01.2008 gün ve 2007/5983 Esas, 2008/280 Karar sayılı ilâmı ile reddedilmiştir.

Bu defa davacı, 15.02.2008 tarihli dilekçesi ile yeniden tashihi karar talebinde bulunmuş, mahkemenin 22.02.2008 günlü kararı ile tashihi karar talebinin reddine karar verilmişse de, HUMK’nın 442.maddesi uyarınca aynı ilâm aleyhinde bir defadan fazla karar düzeltme isteminde bulunulamayacağı, HUMK’nın 442/A maddesi uyarınca davacının karar düzeltme isteminin reddine karar verme yetkisinin Yargıtay’a ait bulunduğu bu nedenle mahkemenin 22.02.2008 günlü davacının karar düzeltme talebinin reddine dair kararının kaldırılmasına, 15.02.2008 günlü karar düzeltme dilekçesinin reddine, davacının 27.02.2008 tarihli dilekçesiyle yargılamanın yenilenmesini istediği anlaşılmakla ve yargılamanın yenilenmesi istemi yeni bir dava niteliğinde olduğundan dosyadan tefrikiyle ayrı bir esas numarasına kaydedilmek ve o dosya üzerinden harç ikmâli suretiyle davaya devam olunması gerektiğine karar verilmesi uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının yeniden karar düzeltme istemine ilişkin 15.02.2008 tarihli dilekçesinin reddine, 27.02.2008 tarihli dilekçesi hakkında işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GÖNDERİLMESİNE, 02.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4838, Karar No: 2010/1732, Tarih: 22.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/4838 E.  ,  2010/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...'ne izafeten ... Orman Bölge Müdürlüğü aleyhine 28/12/2005 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalıya ait depoya bırakılan ağaçların kaybolması nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, mirasbırakanından kalan taşınmaz üzerindeki ağaçları davalı idareden izin alarak kestirmiş; ancak, mirasçıların itirazı üzerine davalı idarece tespiti yapılan ağaç, 18/04/1983 gününde davalıya ait depoya çekilmiş ve iddiasını kanıtlayan tarafın ağaçları alınabileceği belirtilmiştir.

Dava konusu taşınmazla ilgili olarak açılan tapu iptal ve tescil davası 17/07/1997 günü karara bağlanmış; 01/06/1998 gününde onanarak kesinleşmiş ve taşınmaz 13/05/1999 günü davacı adına tescil edilmiştir.

Dosya içeriğinden, 25/12/2003 ve 11/01/2004 günlerinde meydana gelen sel ve taşkın nedeniyle ağaçların bir çoğunun kaybolduğu anlaşılmaktadır. Davacı, tapu iptal ve tescil davasının kesinleşmesinden sonra ilk kez 01/06/2005 günü davalı idareye başvurarak ağaçların teslimini veya değerinin ödenmesini istemiştir. Davalı idare ise aradan uzun süre geçmiş olması nedeniyle çürüyen ağaçların sele kapıldığını, teslim edilebilecek ağaç bulunmadığını belirterek davacının bu istemini reddetmiştir.

Yerel mahkemece, davalı idarenin yediemin olarak teslim aldığı ağaçları veya bedelini taşınmaz sahibine geri vermekle yükümlü olduğu gerekçesiyle, ağaçların hesaplanan 2005 yılı değeri üzerinden istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

2009/4838-2010/1732

Mülkiyeti davacıya ait olan taşınmazdan kesilen ağaçların davalının elindeyken kaybolduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık yoktur. Hiç kimse kendi kusuruyla meydana getirmiş olan zarardan başkasının sorumlu tutulmasını isteyemeyeceğinden, oluşan zararlardan tarafların hangi oranda sorumlu olacağının saptanması gerekir.

2009/4838-2010/1732

Mülkiyeti davacıya ait olan taşınmazdan kesilen ağaçların davalının elindeyken kaybolduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık yoktur. Hiç kimse kendi kusuruyla meydana getirmiş olan zarardan başkasının sorumlu tutulmasını isteyemeyeceğinden, oluşan zararlardan tarafların hangi oranda sorumlu olacağının saptanması gerekir.

Somut olayda, davacı tescil davası sonunda veya en geç tapu kaydının adına tescil edildiği günde idareye başvurarak ağaçları alabilecekken bunu yapmamıştır. Tescil davasının kabul edildiği veya taşınmazın davacı adına tescil edildiği günden sonra davalı idarenin ağaçları koruma yükümlülüğü ortadan kalktığından, davacının savsaması nedeniyle zararın çoğalmasına yardım ettiğinin ve olayda davalı idare kadar kusuru bulunduğu kabul edilmelidir.

Yerel mahkemece, dava konusu olayın gelişimi ve tarafların sıfatı gözetilerek, davacının olayda %50 oranda bölüşük kusurlu olduğu ve ancak dava gününden itibaren faiz isteyebileceği benimsenip sonucuna göre bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının maddi tazminat belirlenmesine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…4596,90…” ve “…11/06/2005…” biçimindeki sayılar ile tarihinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…2,294,45…” ve “…28.12.2005…” tarihinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…248,24…” ve “…153,24…” biçimindeki sayıların ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…124,12…“ ve “…29,12…”sayılarının yazılmasına, davalı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…551,62…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…500,00…” sayılarının yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…294,43…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…147,21…” sayılarının yazılmasına; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Bu doküman 5070 Sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.