muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9323, Karar No: 2013/20435, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/9323 E.  ,  2013/20435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılana ait Vestel yetkili servisinde yaklaşık 9 yıl teknisyen olarak çalışan sanığın, çalıştığı dönem içerisinde servise çıktığı zamanlarda garanti kapsamındaki ürünlerin tamiratında kullandığı malzemeyi fazla gösterdiği, işçilik ücreti almaması gerekirken aldığı ve kullandığından arta kalan malzemeleri de sattığı ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, garanti kapsamındaki ürünlerin tamiratında kullanılan söz konusu mazlemelere ilişkin Vestel firmasına gönderilen servis fişleri, Vestel firmasından katılana ait servise gönderilen malzeme listeriyle, katılanın dosyaya ibraz ettiği listeye göre her iki firmadaki kayıtlar temin edilip, mümkünse sanığın servise çıkarken kullanılmak üzere kendisine verilen malzemelerle, işyerine teslim ettiği servis fişi ve fazlaya ilişkin malzemeler tespit edilip bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11526, Karar No: 2006/4920, Tarih: 03.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11526 E.  ,  2006/4920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 20.5.1999 tanzim 24.5.1993 vadeli senede dayalı olarak yapılan ... İcra Müdürlüğünün 1999/1632 Esas sayılı takip dosyasına vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı savunmasında talep konusu belgedeki imzanın kendisine ait olmadığını iddia etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporuna göre takibe konu senetteki imzanın borçlu davalıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Takip dayanağı belgedeki imzanın borçlu davalıya ait olup olmadığının tespiti için mahkemece 9.7.2002 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığından rapor alınmış ise de, bu raporda “basit ve polimer imzalar”olması nedeniyle imzaların davalıya ait olup olmadığı yönünde bir saptamaya gidilemediği bildirilmiştir.

Bunun üzerine mahkemece, 7.11.2003 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Fizik ve Grafoloji İhtisas Dairesince düzenlenen ikinci rapor alınmış, bu raporda çoğunluğu oluşturan uzman bilirkişiler imzanın borçluya ait olup olmadığı yönünde bir saptama yapılamadığı görüşünü, azınlık bilirkişiler ise davalının eli mahsulü olduğunu bildirmişlerdir.

Bilahare mahkemece, 28.9.2005 havale tarihli bilirkişi kurulu raporu alınmış bilirkişiler imzanın davalı borçluya ait olduğu kanaatini raporun sonuç kısmında bildirmişler ise de, raporun inceleme ve tetkik kısmının 3.paragrafında “imzaların bir kere de optik aparatlarla incelenmesi için konunun ... Polis laboratuvarında görülmesini öneririz” dedikleri anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, ikinci Adli Tıp Kurumu raporunun kendi içinde muhalefetli olması ve hükme esas alınan son bilirkişi raporunda ise daha geniş inceleme için yeni bir mercide araştırma yapılması tavsiye olunduğuna göre anılan rapor hükme esas alınamaz. O halde yapılacak iş dosyanın ileri inceleme teknikleri kullanan kurum veya kuruluştan imzanın borçluya ait olup olmadığının tespiti açısından rapor alınıp hasıl olacak sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Diğer yandan takip öncesi dönemde asıl alacağa işletilmiş bulunan temerrüt faizine takipten sonra da faiz işletilmesine olanak sağlayacak şekilde karar verilmesi BK.nun 104/son maddesine aykırı olup kabul şekli itibariyle doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 3.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13334, Karar No: 2014/1134, Tarih: 20.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/13334 E.  ,  2014/1134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteğinin reddi, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-O Yer Cumhuriyet Savcısının suç niteliğine yönelik temyizi nedeniyle yapılan incelemede;

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Belediye başkan adayı olan sanığın, diğer bir siyasi partiye üye olup belediye meclis üyeliğine aday olan ve kendi konuşmasını izlemeye gelmiş bulunan katılana yönelik söylediği “borazan ..., sen, fonun çay, şeker ve kömürüyle kahveni çalıştırıyorsun” şeklindeki ifadeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın katılana yönelttiği sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi eleştiri niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9052, Karar No: 2019/18278, Tarih: 10.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/9052 E.  ,  2019/18278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdur ...'ın sanığa tekme ile vurduğu, bunun üzerine sanığın da mağdur ...'ı elindeki bıçakla kovaladığı, mağdurun kaçması üzerine diğer mağdur ...'a yönelerek bıçağı salladığı ancak bıçağın mağdura isabet etmediği kabul olunan olayda, kavga ortamında sanığın her iki mağdura yönelik kastının yaralama suçu olduğu ancak eylemlerin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla, mağdur ...'a yönelik eylemin ne şekilde gerçekleştiğinin kararda anlatılarak buna ilişkin kanıtların değerlendirildiği, yeterli gerekçe ile hüküm kurulduğu anlaşıldığından tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olan 18.08.2014 yerine 19.08.2014 yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olduğundan ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18257, Karar No: 2010/31174, Tarih: 23.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/18257 E.  ,  2010/31174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Gecikmiş itiraz başlığını taşıyan İİK’nun 65. Maddesinde “Borçlu kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle müddeti içinde itiraz edememiş ise paraya çevirme muamelesi  bitinceye kadar itiraz edebilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Anılan yasa hükmü  gereğince gecikmiş itirazdan söz edilebilmesi için tebligatın usule uygun yapılması,  ancak muhatabın bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması ve gecikmiş itirazda bulunacak kişinin mazeretini gösteren delillerle birlikte esasla ilgili itirazlarını ve dayanaklarını, engelin kalktığı günden itibaren üç gün içinde icra mahkemesine bildirmesi zorunludur.

Söz konusu yasal düzenlemeye  göre borçlunun gecikmiş itirazda bulunabilmesi için bir engelinin bulunması ve bu engelin kendi kusurundan kaynaklanmaması gerekmektedir. Örneğin, borçlunun itiraz etmek için icra dairesine gelemeyecek veya kendisine bir vekil tayin edemeyecek kadar ağır hastalığı, deprem, yangın,sel gibi doğal afetler, savaş veya tebligatın yapıldığı sırada seyahatte bulunması gibi nedenler gecikmiş itiraz nedeni olarak kabul edilebilir.

Somut olayda, borçlu adına çıkarılan örnek (7) ödeme emrinin borçlunun bizzat kendisine, usülüne uygun olarak tebliğ edildiği, ancak ileri sürülen gecikmiş itiraza dayanak mazeret ve nedenlerin borçlunun zatına değil, vekiline ilişkin bulunduğu, yasa maddesinde açıklanan ve borçlu için tanınan gecikmiş itiraz hakkının, ödeme emri tebligatına muhatap olmayan borçlu vekilinin mazeretlerini de kapsayacak biçimde genişletilerek  uygulanması da olanaklı bulunmadığından İİK'nun 65.madde şartlarına uygun olmayan istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3681, Karar No: 2018/9521, Tarih: 05.12.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/3681 E.  ,  2018/9521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma (iki kez)

HÜKÜM : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet (bir kez)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Karadirek Belediye başkanı olan sanığın, Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/82 Karar sayılı ilamıyla 657 sayılı Kanuna aykırı şekilde belediyede işe alındığı tespit edilen şahısları işten çıkarmayarak belediye bütçesinden maaşlarını ödemeye devam edip üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul edilen somut olayda; personeli işten çıkarma yükümlülüğünün kamu görevlilerinin işe usulsüz olarak alındıklarının yetkili bir merci tarafından belirlenip bunun belediyeye bildirimi sonucu başlayacağı nazara alındığında, bu hususa ilişkin yetkili merci tarafından yapılan bir tespit olup olmadığının ve belediyeye bildirimde bulunulup bulunulmadığının ilgili kurumlara müzekkere yazılarak tespit edilmesinden sonra kamunun zararı veya kişilerin mağduriyetine neden olma ya da kişilere haksız menfaat sağlama biçimindeki objektif cezalandırma koşullarından birinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin karar yerinde tartışılarak, suç tarihinin bildirimin yapıldığı gün ile iddianame tarihi göz önünde tutulup tespit edilmek suretiyle hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın mevzuata aykırı olarak işe alınan kişileri işten çıkarmama şeklinde kabul edilen eyleminin TCK'nın 257/2. maddesindeki ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 257/1. maddesindeki icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 50/1-a maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Adli emanetin 2010/40 sırasında kayıtlı belgeler hakkında bir karar verilmemesi,

Hüküm fıkrasının (B) bendinde sanık ... yönünden hüküm kurulduğu belirtilmesine karşın (B-1) bendinde davada taraf olmayan ...'un ismine yer verilerek karışıklığa neden olunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10269, Karar No: 2015/12604, Tarih: 04.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/10269 E.  ,  2015/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMALPAŞA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2012/201-2014/57

Taraflar arasında görülen elatmanı önlenmesi, yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ....'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece, 3573 sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerin Aşılanması hakkındaki Yasanın 20.maddesi gözetilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, 2116 parsel sayılı taşınmazı satın alma yoluyla edindiğini, yaptırdığı ölçüm neticesinde taşınmazın bir kısmını davalının kullandığının tespit edildiğini ve bu kısım üzerinde davalıya ait kiraz ve zeytin ağaçları bulunduğunu, kiraz ağaçlarını söküp davalının taşınmazına bıraktığını, zeytin ağaçlarını sökmesini davalıdan istediği halde bu ağaçları sökmediğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve zeytin ağaçlarının kal'i isteği ile eldeki davayı açmıştır.

Davalı, 1975'de yapılan tapulama çalışması sırasında kendi mülkü olan 2117 sayılı parsel içinde kaldığı düşüncesi ile kiraz ve zeytin fidanı dikip aşılayarak davacının satın almasına kadar uzun süre tasarruf ettiğini, satın aldıktan sonra davacının kiraz ağaçlarını söktüğünü, zeytin ağaçlarının kesilmesi ve köklenmesi izne bağlı bulunduğundan kesme işlemini durdurduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu 2116 parsel sayılı bağ vasıflı taşınmazı davacının 01.04.2010 tarihinde satın alma yoluyla edindiği, yargılama sırasında yapılan uygulamalarda alınan bilirkişi raporuna göre davalıya ait 7 adet sağlıklı, 1 adet kurumuş zeytin ağacının ve muhtelif sayıda kiraz fidanlarının davacıya ait taşınmazın 392 m2'lik bölümünde dağınık vaziyette bulunduğu, taşınmazın vasfının zeytinlik vasfında olmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, Medeni Kanunun 683.maddesi, bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmünü öngörmüştür. Zeytin ağaçlarının sökülüp kaldırılması 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa gereğince bazı usul ve esaslara bağlanmıştır. Ne varki, çekişme konusu taşınmaz zeytinlik vasfında olmayıp anılan yasanın burada uygulanmasına yasal olanak yoktur. Davalının eşi A.. T..'ın beyanlarından zeytinleri toplamak suretiyle taşınmaza elattığı sabit olup davacının mülkiyet hakkına değer verilerek elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçelerle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.11.2015 arihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22771, Karar No: 2014/16011, Tarih: 27.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22771 E.  ,  2014/16011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6, 63 maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, sanık hakkında paraya çevirme ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında yasal dayanak olan yasa hükümlerinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün adli para cezasına çevirmeye ilişkin 3 ve 4. bendinin hükümden çıkarılması ile yerine

"Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler göz önüne alınarak TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 910 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a-4 ve 52/2 maddeleri gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevirilerek 18200,00 TL ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE, TCK'nın 52/4 maddesi gereğince adli para cezasının her ay olmak üzere 14 eşit taksitle sanıktan tahsiline, taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamınının tahsiline ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" bendinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7066, Karar No: 2021/3421, Tarih: 01.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7066 E.  ,  2021/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

17/02/2015 tarihli hükümden sonra; 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında sanık ile müşteki arasında CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yapılması için dosyanın yeniden değerlendirilmesi ve sanığın hukuki durumunun buna göre yeniden belirlenmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24885, Karar No: 2013/25787, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/24885 E.  ,  2013/25787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret ve sosyal yardım alacağı, jübile ücreti, banka promosyonları alacağı, kumanya ücreti, fazla mesai ücreti, yemek ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin otobüs şoförü olduğunu ve ... işçisi olarak işe başladığını, daha sonra kadrosunun ... Büyükşehir Belediyesi bünyesinde yer alan ... Ulaşım A.Ş.’de gösterildiğini, davacının kesintisiz çalışıp aynı işi yaparken kadrosunun yine ... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan ...’a geçtiğini, kağıt üzerinde ... işçisi olarak gözükmesine rağmen ... işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu ... sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren ... işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren ...’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım farkı ... farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı ve yemek ücreti farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının ... işçisi olduğunu, davacının muvazaa iddiasının doğru olduğu bir an için kabul edilse bile davalılar arasında yapılan sözleşmenin 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun muvazaaya dair hükümleri gereğince batıl olup hükümsüz sayılması gerekeceğinden davacının istihdamına dayanak olan hizmet ilişkisinin de kendiliğinden ortadan kalkacağını, davacının .... ile sendika arasındaki toplu ... sözleşmesinden yararlanma isteğinin kanuni olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu ... sözleşmesinden zaten yararlandığını, ... bir kamu