muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5105, Karar No: 2023/2893, Tarih: 13.09.2023

Hastanın hastaneden ayrılışında kendi rızası olup olmadığı denetlenmeden Dr. ... tarafından muayene raporunun bu yönde doldurulduğu ve hastanın taburcu işlemlerinin yapıldığı,

...'in arkadaşları tarafından kaldığı otele yatırıldığı, şahsın burada uykuya geçtikten sonra vefat ettiği, sabah arkadaşları ve otel görevlilerinin odaya geldiğinde durumu fark ederek güvenlik kuvvetlerine haber verildiği, yapılan soruşturma sonucu Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Morg İhtisas Dairesinin otopsi raporuna göre şahsın ölümünün kafa travmasına bağlı kafatası kırıkları travmatik beyin kanaması sonucu meydana geldiği,

Anlaşılmıştır.

Bu suretle sağlık görevlileri olan Dr. ..., Ebe ... ve Sağlık Memuru ...'ın kendilerine ambulans ile getirilen ve kafa travmasına maruz kaldığı bildirilen hastayı gerekli dikkat ve özeni göstermeden tomografi ve MR çekimlerini yapmadan muayene ve tedavi edip taburcu ettiklerinin, bu suretle taksirle ölüme neden olma suçunu işledikleri belirtilerek TCK'nın 85/1, 53/6. maddeleri uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

Olayın baştan itibaren incelenmesinde; İzmir 112 İl Ambulans Servisinin kayıt formunda ''ön tanı alkol intoksikasyonu, kafa travması frontalde hafif kızarıklık'' yazdığı, hastane kaydında da kafa travması şüphesiyle tetkik istendiği görülmektedir.

Sağlık personeli olan sanıkların acil servis tarafından getirilen bir hastada hangi şüphenin olduğunu kesinlikle bilecekleri böylece ölen kişinin kafa travması ihtimali ile geldiğini bildikleri sabittir. Böyle bir şüphe ile getirilen kişinin yakınlarına herhangi bir yerden düştü mü kafasını vurdu mu gibi sorular sorulsa da alınan cevaplara itibar edilmeden işlem yapılması gerektiği açıktır, nitekim hastanın dosyasında kafa travmasıyla ilgili tetkiklerin istendiği adli tıp raporunda yazılmıştır.

Belki bir günde onlarca benzer vaka ile karşılaşan personelin bu durumdaki bir hasta nasıl davranırsa davransın bilinçli olarak tedaviyi ve doktoru reddetmemesi halinde tedavi ve tetkike devam etme zorunluluğu sonrasında olabilecek ve ortaya çıkabilecek kötü sonuçları bilerek ona göre davranması gerekir, bu konuda tecrübeli olan sağlık personelinin ölene gittiğini göre göre bir müdahale de bulunmamıştır.

Olayı baştan itibaren izlediğimiz de; kafa travması tanısıyla hastaneye getirilen ölen hakkında hekim derhal bir bir tomografi ya da MR çektirerek kafatasındaki kırığın tespiti yoluna gitmemiştir. Hekim kafa travması şüphesiyle gelen hastaya gereken tedaviyi önermemiştir. Bu tür şüpheli durumlarda uygulanması gereken tedaviyi uygulasa idi hastanın direnciyle karşılaşmaması da mümkün iken hastaya serum bağlanması talimatı vermekle yetinmiştir.

Olayı baştan itibaren izlediğimiz de; kafa travması tanısıyla hastaneye getirilen ölen hakkında hekim derhal bir bir tomografi ya da MR çektirerek kafatasındaki kırığın tespiti yoluna gitmemiştir. Hekim kafa travması şüphesiyle gelen hastaya gereken tedaviyi önermemiştir. Bu tür şüpheli durumlarda uygulanması gereken tedaviyi uygulasa idi hastanın direnciyle karşılaşmaması da mümkün iken hastaya serum bağlanması talimatı vermekle yetinmiştir.

Basit bir kafatası ve beyin filmiyle ölenin kafatasındaki ve beynindeki hasarı kolayca saptanması tıbben mümkün görünmektedir. Hastanın kafatası ve beyin filmi çekilse idi hasar tespit edilecek ve sarhoşluk sebebiyle taşkınlık yapsa bile gerekli önlemler alınarak ölenin tedavisi yapılarak hayatta kalması sağlanabilecekken sarhoşluğun etkisiyle hastane dışına çıkan ölene hekim talimatı gereği verilmesi gereken serum bile bağlanmamıştır.

Sarhoş olan ölenin tedavisinin devamı için ebe hemşire ve sağlık memuru bir çaba göstermemiş, orada bulunan güvenlik birimlerinden ya da özel güvenlikten yardım talep etmemişlerdir. Sağlık personeli de acil servis kaydına göre gelen hastanın kafa travması şüphesini bildikleri ve tetkik için karar almalarına rağmen ve hatta sanıklardan birinin dışarıda ayakta dahi duramayacak şekilde yere düşen sanığın yanına gidip başını suyla yıkama, kusturulması gibi tıbbi olmayan tavsiyelerde bulunmuşlardır.

Hastanın hastane dışına çıktığını ancak hastaneden ayrılmadığını öğrenen hekim de güvenlik birimlerinden yardım isteyip tedavi yapılması için çaba göstermek yerine sağlık memuru ve ebe hemşirenin beyanları ile ölenin taburcu işlemlerini yapma yoluna gitmiştir.

Başta doktor sanık olmak üzere ebe hemşire ve sağlık görevlisi olan sanıkların kafa travması şüphesi bulunan vakıalarda ölümün gerçekleşebileceğini öngörmemesi mümkün değildir. Yukarıda izah edilen hususlarda dikkate alındığında sağlık çalışanlarının davranışı ile ölüm olayı arasında illiyet bağı olduğu da kanaati hasıl olmuştur.

Taksirle ölüme neden olma suçunda korunan hukuki menfaat kişinin yaşama hakkıdır. Yaşam hakkı ise, diğer bütün haklardan yararlanmak için ön şart olduğundan bu hakka yönelen bir saldırı bütün haklara yönelmiş sayılacaktır. Ölen kişi üzerindeki bağlı bulunan serum hortumlarını kopararak tedaviyi reddediyor gibi görünse de, ön tanılarda alkolün fazla miktarda alındığı ve bu nedenle cevap dahi veremediği görüldüğünden kişinin kendisine tedaviyi veya doktoru reddetme hakkının anlatılamayacağı veya bunu kavrayacak bir durumda olmadığı anlaşıldığından öncelikle yaşam hakkının korunması gerekecektir ki; sanıkların savunmalarında hastanın bu nedenle bağlanması kararı dahi alınmış ve uygulanmamıştır. Nitekim, bu şekilde hasta zorla bağlanmış olsa tetkiklerin de yapılacağı ve daha sonra ölümüne neden olduğu anlaşılan kanamanın da görüleceği ve müdahalenin yapılarak belki de ölümün önleneceği açıktır.

Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi ve Genel Kuruluna gönderilen dosyada teknik açıdan sağlık personelinin yapabileceği ve Hakimlikçe bilinmeyecek hususlar sorulmasına rağmen her iki raporda da tüm dosya içeriği özetlendikten sonra kişinin ölümünün künt travmaya bağlı kafatası kırıklarıyla birlikte beyin kanamasından gerçekleştiği anlatılarak yakınları tarafından hastaneden götürüldüğü ve sağlık personelinin onayı olmadığı yazılarak kusursuz oldukları yönünde görüş bildirildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda değerlendirilmesi yapıldığı üzere Hasta Hakları Yönetmeliği madde 25: "Kanunen zorunlu olan haller dışında ve doğabilecek olumsuz sonuçların sorumluluğu hastaya ait olmak üzere; hasta kendisine uygulanması planlanan veya uygulanmakta olan tedaviyi reddetmek veya durdurulmasını istemek hakkına sahiptir. Bu halde, tedavinin uygulanmamasından doğacak sonuçların hastaya veya kanuni temsilcilerine veyahut yakınlarına anlatılması ve bunu gösteren yazılı belge alınması gerekir. Bu hakkın kullanılması, hastanın sağlık kuruluşuna tekrar müracaatında hasta aleyhine kullanılamaz.’’ hükmünü içermektedir.

Olayımızda ise yakınlarının hastaneden hastayı götürme isteği olsa bile yakınlarının da aşırı alkollü olduğu için buna izin verilmemesi gerekirken bu tür bir yaralanmada doğabilecek sonuçlar hasta ya da yakınlarına anlatılmamış bu yönde belge de imzalatılmamış hastanın kolayca hastaneden ayrılmasına izin verilmiştir. Bu itibarla, sağlık personelinin yasal prosedüre uygun olmayan davranışta bulunarak ölüme sebebiyet verdikleri için kusurlu oldukları kanaatine varılmış, bu sebeplerle de Adli Tıp Kurumunun sanıkların kusursuz oldukları yönündeki görüşünün yerinde olmadığı değerlendirilmiştir.

Bütün bu hususlar birlikte ele alındığında; ilk derece mahkemesinin sanıkların beraati biçimindeki kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/11578, Karar No: 2015/422, Tarih: 12.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11578 E.  ,  2015/422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAKOÇAN ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/12/2012

NUMARASI : 2012/1133-2012/766

Taraflar arasında görülen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davalı elektrik faturaları yoluyla dağıtım şirketi tarafından kendisinden tahsil edilen, kayıp-kaçak bedelinin iadesi için TSH Heyetine başvurmuş, hakem heyetide tüketicinin talebini kabul ederek 150,00 TL'nin iadesine karar vermiş, davacıda bu kararın iptali için Tüketici Mahkemesine başvurmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz inceleme isteğinin reddine karar verilmiş, davacıda süresinde ek kararı temyiz etmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; kayıp-kaçak ve diğer bedellerin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik ve art etkisinin uygulaması bulunduğu, bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, uyuşmazlığı tek abone yargı yoluna taşımış olmasına rağmen ortada bütün aboneleri ilgilendiren bir uyuşmazlığın bulunduğu, Dairecede benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hâl böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

./..

-2-

ESAS NO : 2014/11578

KARAR NO : 2015/422

Temyiz isteminin esastan incelenmesi sonunda;

Özellikle Hukuk Genel Kurulunun, kayıp-kaçak bedelinin abonelerden alınamayacağı yönündeki kararına ve Dairenin kayıp-kaçak bedeli ve dava konusu edilen diğer bedellerinde abonelerden alınamayacağı yönünde istikrar kazanmış uygulamasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11017, Karar No: 2014/12048, Tarih: 06.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/11017 E.  ,  2014/12048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın kamu kurumu olan... İlk Öğretim okulu kantininden gerçekleştirdiği hırsızlık suçunun TCK.nun 142/1-a maddesindeki “kamu kurum ve kuruluşlarında bulunan eşya hakkındaki” hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, hırsızlık suçundan TCK.nun 142/1-a maddesi yerine, 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi, her iki bentteki cezanın alt ve üst sınırlarının aynı olup, sonuca etkili olmadığından, sanığın mala zarar vermek suçunu okul kantininin camını kırmak ve yakmak suretiyle gerçekleştirdiğinin anlaşılması ve kabul edilmesi karşısında, sanığın mala zarar vermek eyleminin TCK.nun 152/1-a maddesindeki “kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşya hakkında” gerçekleştirilen suça uyduğu gözetilmeden, sanığın mala zarar vermek suçundan TCK.nun 152/1-a maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi gerekirken aynı Yasa'nın 151/1 maddesi uyarınca temel cezanın belirlenerek eksik cezaya hükmolunması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, oluşa ve dosya içeriğine göre sanığın mala zarar vermek eyleminin TCK.nun 152/1-a, 152/2-a maddelerine uyduğunun anlaşılması karşısında aynı Yasa'nın 66/1-d, 66/2, 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin tamamlanmadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15220, Karar No: 2016/5321, Tarih: 11.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15220 E.  ,  2016/5321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ....... ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/11/2007

NUMARASI : 2004/557-2007/695

Taraflar arasında görülen davada ........ Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/11/2007 tarih ve 2004/557-2007/695 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı olan V..... E...... San. ve Tic. A.Ş'ye ait 21/08/2003 tarih ve 14256 sayılı fatura muhteviyatı TV tüpü emtialarının, davalılar tarafından L.......'dan Türkiye'ye taşındığını, M....... Gümrük Müdürlüğü'nde tutulan 03/09/2003 tarihli tutanak ile bir kısısm emtianın nakliye esnasında hasarlandığının tespit edildiğini, eksper raporu ile 7.650 Euro karşılığı 11.640 TL olarak tespit edilen hasarın sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, TTK 1301 maddesi gereğince ödenen hasar bedelinin davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.... A.Ş. vekili, hamule senedinde hasar şerhi bulunmadığını, hasara ilişkin tutanaktaki imzanın müvekkilinin yetki verdiği kişilere ait olmadığını ve tutanakta araç şoförünün imzasının bulunmadığını, dolayısıyla süresinde hasar ihbarı yapılmadığını, davacının aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, CMR Konvansiyonu’nun 17 nci maddesi hükmü uyarınca müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, hasarın istiften veya emtianın özelliğinden kaynaklandığını, davaya konu taşımaya ait hamule senedinin 18 nolu bölümünde, yanlış ve hatalı yüklemeden nakliyeci firmanın sorumlu olmadığına ilişkin kaydın yer aldığını, müvekkili şirketin hasardan sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Sigorta şirketi vekili; taşıma senedi üzerinde malların hasarlı alındığına ilşkin bir kayıt bulunmadığını, hasarın ambalaj hatası, yükleme veya boşaltmadan kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Sigorta şirketi vekili; taşıma senedi üzerinde malların hasarlı alındığına ilşkin bir kayıt bulunmadığını, hasarın ambalaj hatası, yükleme veya boşaltmadan kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, somut olayda hasara ilişkin olarak düzenlenen tutanaktaki imzanın davalı taşıyıcı yetkililerine ait olmadığı tespit edilmiş ise de; söz konusu tutanak resmen gümrük memurlarınca düzenlendiği için aksi somut delillerle ispatlanıncaya kadar geçerli olup CMR 30. maddesine uygun bir ihbar ve tespit olduğunun kabul edildiği, bu anlamda CMR 17. maddeye istinaden yükleme ve istiflemenin gönderen tarafından yapıldığının ve hasarın da bu nedenle oluştuğunun kanıtlanması halinde taşıyıcının sorumluluktan kurtulabileceği; ancak davalının bu yöndeki savunmasını ispatlayamadığı, dolayısıyla hasarın taşıma esnasında meydana geldiğinin kabul edilmesi gerektiği, davalı taşıyanın ihtirazı kayıt ileri sürmeksizin sağlam ve tam olarak teslim aldığı yükü hasarsız olarak teslim etmesi gerektiği, diğer davalı sigortacının da poliçe limiti dahilinde hasardan sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, karayoluyla uluslararası nakli davalı tarafından üstlenilen emtianın hasarlanması nedeniyle sigortalısına hasar bedelini ödeyen sigortacının, sigortalısının haklarına halef olarak açtığı tazminat istemine ilişkin bulunmaktadır.

2-Dava, karayoluyla uluslararası nakli davalı tarafından üstlenilen emtianın hasarlanması nedeniyle sigortalısına hasar bedelini ödeyen sigortacının, sigortalısının haklarına halef olarak açtığı tazminat istemine ilişkin bulunmaktadır.

Uyuşmazlığa uygulanması gereken Karayolu ve Milletlerarası Mal Nakliyatı Mukavelesi İle İlgili Anlaşma (CMR)’nin 17/1 nci maddesi uyarınca kural olarak taşıyıcı malları teslim aldığı andan teslim edilinceye kadar, bunların tamamen veya kısmen kaybından ve vuku bulacak hasardan mesul ise de, aynı Konvansiyonu’nun 17/4-b maddesinde, malın ambalajlanmaması veya hatalı ambalajlanmadan kaynaklanan hasardan taşıyıcının sorumlu tutulmayacağı, yine aynı Konvansiyon’un 17/4-c maddesinde de, malların gönderici, alıcı veya bunlar adına hareket eden şahıslar tarafından kamyona taşınması, yüklenmesi, istif edilmesi veya boşaltılması nedeniyle oluşan hasarlardan dolayı taşıyıcının sorumlu tutulmayacağı düzenleme konusu yapılmıştır. Bununla birlikte taşıma ilişkisinde ambalajlama, yükleme, boşaltma ve istifleme yükümlülüğünün taşıyıcıya verilmesine de engel bulunmamaktadır. Davaya konu uyuşmazlıkta, mahkemece yüklemenin gönderene mi yoksa, taşıyıcıya mı ait olduğu araştırılmamıştır. Yüklemenin taşıyıcıya ait olması halinde, hasarın tamamından davalının sorumlu olacağı tartışmasızdır. Yüklemenin gönderene ait olması halinde ve hasarın da yükleme hatasından kaynaklanması durumunda ise, anılan hükümler uyarınca, taşıyıcının tazminatla sorumlu tutulması düşünülemezse de, yükleme ve istif hatasının, ayrıca bir araştırmaya gerek duyulmaksızın kolaylıkla fark edilebileceği hallerde, taşıyıcının göndereni uyarması M.K’nun 2 nci maddesinde yer alan dürüstlük ilkesinin bir gereğidir. Dolayısıyla uyarı yapılması gereken hallerde, zararın gönderen ile taşıyıcı arasında B.K.nun 44 ncü maddesi uyarınca kusur oranında paylaştırılması gerekir.

Bu durumda mahkemece, zararın öncellikle istif hatasından mı, yoksa taşıma kusurundan mı kaynaklandığı tartışmasız bir şekilde ortaya konulduktan sonra, eğer zararlı sonuç istif hatasından kaynaklanmışsa, bu takdirde yüklemenin davalıya ait olup olmadığı belirlenmelidir. Yükleme ve istifin gönderene ait olması halinde ise davalı taşıyıcının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı belirlenerek, oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Kabule göre de, sınırlı sorumluluk miktarının belirlenmesinde karar tarihindeki SDR kuru esas alınarak hesap yapılmaması da doğru olmamış, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 11/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16695, Karar No: 2015/2084, Tarih: 12.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/16695 E.  ,  2015/2084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/107-2014/157

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu taşınmazlardan 774 ve 773 parseller üzerindeki ağaç bedellerine hükmedilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak; bu parsellerin zemin bedelleri açısından alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Dosyadaki kanıt ve belgelere göre, dava konusu 773 ve 774 parsel numaralı taşınmaz arsa niteliğinde olduğu halde, mahkemece taşınmazlara tarım arazisi olarak değer belirleyen rapora göre hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gönünden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,