muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8573, Karar No: 2010/10171, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8573 E.  ,  2010/10171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARASU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ortak miras bırakanları İ.çekişmeli taşınmazları mirastan mal kaçırmak amacıyla bedelsiz olarak davalı oğluna temlik ettiğini ileri sürerek, tapuların miras payı oranında iptal ve tescilini, olmadığı takdirde tenkisini istemiştir.

Davalı, 06.05.2002 tarihli feragatname ile davacının dava konusu taşınmazlara yönelik dava hakkından feragat ettiğini, temlikin muvazaalı olmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 06.05.2002 tarih 1653 yevmiye nolu feragatnameye değer verilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; dava konusu 304 ada 122, 123, 127 ve 263 parsel sayılı taşınmazların 06.05.2002 tarihli akitle miras bırakan İ.arafından davalıya satış suretiyle temlik edildiği, davacının yapılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasıyla eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, miras bırakanın ölümünden önce, çekişmeli taşınmazların davalıya temlik tarihinde davacı ve dava dışı mirasçı tarafından 06.05.2002 tarih 1653 yevmiye nolu Karasu noterliğinde düzenlenen "feragatname" ile anılan taşınmazlara yönelik dava haklarından feragat ettikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de; doğmamış haktan vazgeçme olamayacağı bu yöndeki beyana hukuki sonuç bağlanamayacağı ilkesi gözardı edilerek muris muvazaası iddiası yönünden  hükme yeterli bir araştırma yapılmadan neticeye gidilmiş olması doğru değildir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeleri kapsar biçimde, taraf delillerinin toplanarak, hükme yeterli bir araştırma yapılıp, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9036, Karar No: 2013/19406, Tarih: 01.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/9036 E.  ,  2013/19406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın sürüp ekmek suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan ve teknik bilirkişinin raporunda tescil harici taşlık olduğu belirtilen yerin TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, mahallinde yeniden yapılacak keşif sırasında tarafsız yerel bilirkişi ile ve tanıklardan da sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Uygulamaya göre de;

a) 5237 sayılı TCK.nda cezaların toplanmasının düzenlenmediği gözetilmeden hürriyeti bağlayıcı ceza ile adli para cezasına esas günün toplanarak adli para cezası tayini,

b) Hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulamasının mümkün olmadığı gözetilmeden, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

c) Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının hükmün kesinleşmesinden itibaren tahsiline karar verilmesi,

d) Adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında gösterilmesi gereken dayanak kanun maddesi gösterilmeyerek CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 01.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3762, Karar No: 2016/7343, Tarih: 09.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3762 E.  ,  2016/7343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile gayrı resmi birliktelik yaşadığını , 2012 doğumlu ...isminde müşterek çocukları olduğunu,davalıya ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/293 esas, 2013/441 karar sayılı ilamı ile babalık davası açıldığını,müşterek çocuk ...ile davalı arasında soy bağı kurulduğunu, söz konusu karar ile müşterek çocuk ...için 400 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan geçen zamanda nafakanın günün ekonomik koşullarına göre ihtiyaçları karşılamada yetersiz kaldığını, bu nedenle iştirak nafakasının 800 TL'ye çıkartılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece;davanın kabulü ile müşterek çocuk 2012 doğumlu ... için aylık 400 TL iştirak nafakasının, dava tarihinden itibaren 400 TL artırılarak 800' TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılmasına ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Somut olayda; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk ..'in 2012 doğumlu olduğu, davacının mevsimlik işçi olup , aylık 850 TL geliri olduğu; davalının ise inşaat işçisi olup, aylık 1.000 TL geliri olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, çocuğun ihtiyaçlarına ve günün ekonomik koşullarına göre, mahkemece takdir edilen 800 TL iştirak nafakası yüksektir.

O halde, davacı annenin de katkısı dikkate alınarak,davalı babayı ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde, çocuğun ihtiyaçları da gözetilerek, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bununla birlikte,nafaka alacağı hükümle miktar olarak belirlenen ve muacceliyet kazanan bir alacaktır. Bu husus gözetilmeden takdir olunan iştirak nafakasına kararın kesinleşme tarihinden itibaren faiz hükmetmek gerekirken,dava tarihinden itibaren faiz hükmedilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Bununla birlikte,nafaka alacağı hükümle miktar olarak belirlenen ve muacceliyet kazanan bir alacaktır. Bu husus gözetilmeden takdir olunan iştirak nafakasına kararın kesinleşme tarihinden itibaren faiz hükmetmek gerekirken,dava tarihinden itibaren faiz hükmedilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6009, Karar No: 2016/8592, Tarih: 18.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/6009 E.  ,  2016/8592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2015

NUMARASI : 2015/337-2015/390

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre; orman vasfı ile hazine adına kayıtlı olan ve dava konusu ağaçların üzerinde bulunduğu 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın Altınkumru Barajı ve Hes projesi kapsamında davalı idarece kamulaştırılmasına karar verildiği, bu kamulaştırma işleminin yapılması için dava dışı Orman Genel Müdürlüğünce davalı idareye izin verildiği ve yüklenici firma olan Limak Hidroelektrik Santral Yatırımları A.Ş tarafından imzalanan Ankara 56. Noterliğinin 03.06.2009 tarihli 9878 yevmiye sayılı kesin izin taahhüt senedinin 6. maddesinde izin sahasındaki ağaçların kesilmesi gerektiğinde bu ağaçların mahalli orman idaresince usulüne uygun damgalandıktan sonra kesileceğinin düzenlendiği anlaşılmıştır.

Keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler taşınmazın el atılan bölümünde bulunan ve bedeline hükmedilen ağaçların 2001-2002 yıllarında Siirt Valiliği destekleme projesi kapsamında davacı tarafından dikildiğini beyan etmiş iseler de; bu ağaçlara kim tarafından el atıldığına dair bir beyanları olmadığı gibi, davalı idare vekili taşınmaz idarece teslim alındığında üzerinde meyve ağacı ve sair muhtesat olmadığını, bu durumun hava fotoğrafları ile sabit olduğunu ileri sürmüştür.

Bu itibarla; 102 ada 1 parsel sayılı taşınmaza dikilen ağaçlara ilişkin olarak 2001-2002 yıllarında yapılan destekleme projesine ait tüm bilgi ve belgeler Siirt Valiliği ile Orman Genel Müdürlüğünden getirtilerek, dava konusu ağaçlara kim tarafından ve hangi tarihte el atıldığı, taşınmazın davacının kullanımında olan kısmı ile bu kısım içerisinde kalıp davalı idarece el atıldığı belirtilen bölümlerinin tereddüte mahal vermeyecek şekilde taraflardan delilleri sorulmak suretiyle tespit edilip sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Dava konusu ağaçların üzerinde bulunduğu taşınmazın zeminine kuru tarım arazisi olarak değer biçilirken İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 2015 yılı resmi verilerine göre buğdayın dekara ortalama verimi 300 kg, buğday samanının 350 kg, mercimeğin dekara ortalama verimi 145 kg, mercimek samanın ise 175 kg. alınarak hesap yapılması gerekirken verimler düşük alınmak suretiyle zemine az değer biçilmesi,

3)Taşınmaza kapama fıstık bahçesi olarak değer biçilirken İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 2015 yılı resmi verileri dikkate alınarak fıstık ağacının dekara ortalama verimi 60 kg, kilogram satış birim fiyatı ise 23,00-TL alınarak hesaplanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hesap yapan bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle fazlaya hükmedilmesi,

4)Üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'i oranında alınması gerektiği gözetilmeden, daha az alınması suretiyle fazla bedel tespiti,

5)Orman Genel Müdürlüğü ile dava konusu muhtesatların bulunduğu taşınmazın tapu maliki olan Hazinenin davaya dahil edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14746, Karar No: 2024/8541, Tarih: 27.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14746 E.  ,  2024/8541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, ek kararın onaması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.04.2022 tarihli ve 2020/2539 Esas, 2022/134 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazın...Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek 22.07.2020 tarihli ve 2020/568 D.İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği ve bahse konu kararın itiraz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleşmesine rağmen, suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, hırsızlık suçu ile birlikte konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden de inceleme yapılarak istinaf başvursunun esastan reddine ve devamında da ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, ancak konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin istinaf talebinin esastan reddi ve temyiz talebinin reddi kararlarının hukuken yok hükmünde olduğu anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin hırsızlık suçuyla sınırlı olduğu ve hırsızlık suçundan verilen ek karara yönelik temyiz itirazının yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 18.04.2022 tarihli ve 2020/2539 Esas, 2022/134 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 4. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7943, Karar No: 2019/4184, Tarih: 13.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/7943 E.  ,  2019/4184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali, görevi yaptırmamak için direnme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mala zarar verme suçundan beraat, diğer atılı suçlardan mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ

DÜŞÜNCE : Onama

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar başlığındaki suç isimleri bölümünde nitelikli cinsel saldırı suçu yerine basit cinsel saldırı suçunun gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet hükmü kurulurken uygulama maddesi olan TCK'nın 116/4 maddesinin kararda gösterilmemesi ise ikmal edilebilir yazım eksikliği kabul edilmiş ve hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiriler dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/205, Karar No: 2016/12900, Tarih: 13.12.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/205 E.  ,  2016/12900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Köyü 204 ada 2 parsel (ifr.204 ada 10 parsel) sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 13.12.2016 gününde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre; Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin 1.fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlar da dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle kamulaştırma bedelinin tespiti gerekmektedir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı

özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar gösterilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir.

Emsal kayıtlar, değerlendirmeye esas alınan satışa ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneği tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2014 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Hükme esas bilirkişi kurulu raporunda, somut emsal alınan 517 parsel sayılı taşınmazın 29.06.2012 tarihli satışına ilişkin akit tablosundan, emsal taşınmazın.... Petrol Ürünleri İnşaat Taahhüt Turizm Nakliye İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne 9/20 hisse oranında satıldığı, satışın pay satışı ve ticari amaçlı olup gerçeği yansıtmayacağı anlaşılmaktadır. Bilirkişi kurulunun emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir. Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığının düşünülemeyeceği ve değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunun yukarıda açıklanan esaslara uygun düşmediği gözetilmeden, gerekli araştırma ve yeterli incelemeyi içermeyen rapora itibarla hüküm kurulması,