muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8126, Karar No: 2009/13752, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/8126 E.  ,  2009/13752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının velisi olduğu ...'nin 6.sınıfı okullarında okuduğunu, 2003-2004 yılı eğitim ücreti bakiyesinin ödenmediğini ileri sürerek, 1.201 YTL.nin 6.6.2003 tarihinden, 1.201 YTL.nin de 16.7.2003 tarihinden faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile yapılan görüşmeler sonucu indirimli olarak ücretin belirlendiğini, ve belirlenen ücretin okulun anlaşmalı olduğu banka şubesi nezdinde kredi açılarak ödendiğini, hiç bir borcunun bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davacı defter ve kayıtlarına göre, belirlenen borç tutarı 2.411 YTL.nin 13.11.2005 tarihinden faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının imzası bulunmayan ödeme planına göre, 2003-2004 öğrenim yılı ücretinin 2003 haziran ile 2004 mart tarihleri arasında aylık 1.210 YTL. taksitle 10 ay olarak ödenmesinin kararlaştırıldığını, 2-6 haziran 2003 tarihinde ve 16.7.2003 tarihinde ödenmesi gereken 1. ve 2. taksitlerin ödenmediğinden bahisle eldeki davayı açmıştır. Davalı ise, davacı ile yapılan anlaşma ile indirimli olarak ücretin belirlendiğini ve tüm ödemelerin bankaya yapıldığını, çocuğunu bu okuldan aldıktan sonra eldeki davanın açıldığını, hiç bir borcunun bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, hükme 2009/8126-13752

esas alınan 19.6.2006 tarihli bilirkişi raporunda; davacının ticari defter ve kayıtlarında ödeme planına göre belirlenen 1. ve 2. taksit tutarlarının ödenmediği açıklanmıştır. Davalı tacir olmadığından davacının ticari defter ve belgeleri lehine delil olamayacağı gibi, davacı ile davalı arasında eğitim ücretinin ne miktar olduğuna ilişkin yapılan bir yazılı sözleşmenin de bulunmadığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Kaldı ki, Tüketici Kanunu'nun 6/A maddesine göre taksitle satım sözleşmesinin yazılı yapılması zorunlu olduğu gibi, anılan eğitim dönemi için ne kadar eğitim ücretini talep edebileceğini davacının isbatlaması gerekir. Davacı, eğitim ücretinin talep ettiği kadar olduğunu yasal delillerle isbatlamaladır. Mahkemece, davacıya tüm yasal delilleri sorularak, bu hususta gerektiğinde yemin teklifine hakkı olduğu da hatırlatılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA,14.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7230, Karar No: 2012/13975, Tarih: 19.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/7230 E.  ,  2012/13975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2011

Davacı vekili davacının iş sözleşmesinin haksız ve yersiz olarak feshedildiğini belirterek işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında çalışma süresi  ile ilgili uyuşmazlık bulunmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş  Kanunu'nun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde Kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde işletmenin ve işin gereği  ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

Somut olayda alt işveren işçisi olan davacının davalılar arasındaki  yükleme-boşaltma-istif hizmeti alım sözleşmesi kapsamında asıl işverenin işyerinde çalıştığı, ödenmeyen ücret alacağının talep edilmesi üzerine iş akdinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davacının davalı asıl  işverene ait işyerinde çalıştığını iddia ettiği dönem içinde farklı alt işverenlerde çalıştığı ancak bazı ara dönemler prim ödemelerinin yapılmadığı görülmekte olup bu ara dönemlerde asıl işveren alt işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, davacının bu dönemde asıl işverenin işyerinde çalışıp çalışmadığı anlaşılamamaktadır. Bu bakımdan davacının çalıştığını iddia ettiği dönem itibariyle kesintisiz olarak sigorta kayıtlarında yer alan alt işverenler ile asıl işveren arasında hizmet alım ilişkisinin bulunup bulunmadığı, hizmet alımı sözleşmelerinin başlangıç ve bittiği tarihler, davacının aynı işyerinde ara vermeden çalışmasına devam edip etmediği araştırılmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Bu konuda eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2016/13245, Karar No: 2019/7771, Tarih: 26.11.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/13245 E.  ,  2019/7771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

A- 1- Çekişmeli taşınmazların 1993 yılında 1. Derece Arkeolojik Sit Alanı olarak kadastro tespitlerinin yapılmasına esas alınan Kültür ve Turizm Bakanlığı Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulu'nun 03.07.1987 tarih 3492 sayılı kararının dayanağı olan kayıt ve belgelerin onaylı örneklerinin,

2- Yukarıda belirtilen kararın kaldırılmasına ilişkin Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 19.08.2003 tarih 2599 sayılı kararının dayanağı kayıt ve belgelerin onaylı örneklerinin,

3- Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 19.08.2003 tarihli kaldırma kararından sonra çekişmeli taşınmazları da kapsamı içine alacak şekilde yeni bir sit alanı (doğal ya da arkeolojik) ilanının yapılıp yapılmadığı sorularak, yapılmış ise bu işlemin dayanağı kayıt ve belgelerin onaylı örneklerinin ilgili Müdürlüklerden getirtilerek dosya arasına konulması, gelen yazı cevabının ilgili hakim tarafından denetlenmesi, eksik veya soyut içerikli yazı cevabı tespit edilmesi halinde, gerekli yazışmaların yapılarak eksikliklerin tamamlanması,

B- Çekişmeli taşınmazlara ait güncel tapu kayıtlarının Tapu Müdürlüğünden istenilmesi, dosyanın safahati dikkate alınarak eksikliklerin gecikmeye ve yeniden geri çevirmeye sebebiyet verilmeden tamamlanması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15811, Karar No: 2016/4128, Tarih: 29.03.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15811 E.  ,  2016/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ... Belediye Başkanlığının 31.10.2014 tarihli cevabi yazısında, suça konu 52 no'lu parselin 12.06.2002 tarihli meclis kararı ile ... Mahallesi sınırı içerisine alındığının belirtilmesi, 02.02.2015 tarihli cevabi yazısında ise suça konu yerin suç tarihinde ... köyü tüzel kişiliği sınırları içerisinde bulunduğunun belirtilmesi karşısında; suç tarihi itibariyle taşınmazın belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde kesin olarak saptanıp sonucuna göre, TCK.nun 154/1. maddesinde 5841 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik de gözetilerek, sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan Hazine vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30747, Karar No: 2015/34875, Tarih: 17.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/30747 E.  ,  2015/34875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Saray(Van) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2015

NUMARASI : 2013/78-2015/34

DAVA : Davacı, ücret alacağı, ilave tediye, akdi ikramiye, yıllık izin ücreti, yemek yardımı, aile ve çocuk yardımı, giyecek yardımı, yakacak yardımı ile öğrenci yardımı alacaklarını ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyede sigortalı ve vizeli işçi olarak çalıştığını, 5620 sayılı Kanun kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilme talebinin davalı belediye tarafından reddedildiğini, 04.05.2009 tarihinde işten çıkarılmasına ilişkin belediye meclis kararına karşı idare mahkemesinde dava açtığını, 26.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiğini ve davacının 23.08.2010 tarihinde işe tekrar başladığını, davacının ondört ay işten ayrı kaldığını, keyfi uygulama sebebi ile alamadağı ondört ay ücret alacağı ile izin, ilave tediye, akdi ikramiye, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı aile ve çoçuk yardımı, yemek, giyecek, yakacak ve öğrenci yardım alacağı gibi sosyal alacaklarının ödenmesini istedi.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davada talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, sendikal haklara ilişkin talebinin daha önce Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/57 esas sayılı davasında konu edildiğini dolayısıyla talepler noktasında kesinleşmiş bir mahkeme hükmü bulunduğunu, iş hukuku açısından çalışılmamış dönemlere ait maaş ve sendikal hakların talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının davasının kadro tahsis edilmemesi hususuna dayalı olması halinde iş bu durumun adli yargı ve iş hukuku alanında giremeyeceğini, idari işlemin iptali ile ikame edilecek tam yargı davasına konusu olacağını ve ihtilafın Van İdare Mahkemelerinde görülmesi sebebine bağlı olarak görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini savunarak savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının belediye meclisinin haksız kararıyla işine son verildiği, söz konusu meclis kararının yürütmesi durdurularak davacının tekrar işe başlatıldığı, on dört ay ödenmeyen ücret alacağı ve bilirkişi raporunda hesaplanan alacaklara hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık davacının işten çıkarıldığı 10.06.2009 tarih ile idare mahkemesince verilen yürütmenin durdurulması kararı üzerine tekrar işe alındığı 23.08.2010 tarihleri arası yoksun kaldığı ücret ve toplu iş sözleşmesi gereği sosyal haklara hak kazanıp kazanmadığı konusuna ilişkindir.

Somut olayda; davalı Belediye Başkanlığınca 20.07.2007 tarihli ve 764 sayılı yazı ile İçişleri Bakanlığına müracaat edilerek Belediye nezdinde çalışan geçici işçilerin 5620 sayılı Kanun kapsamında daimi işçi statüsüne geçirilmesine dair başvuruda bulunduğu, İçişleri Bakanlığı Mahalli İdareler Genel Müdürlüğünce 29.02.2008 tarihli cevabı yazıda, 5620 sayılı Kanun kapsamında, davalı belediye nezdinde 2006 yılında usulüne uygun olmak üzere vizesi yapılmış geçici işçi pozisyonlarında altı ay veya daha fazla süreyle çalışmış olan; 2005 ve 2006 yıllarında aynı şartlarda çalışıp da askerlik, doğum veya sağlık kurulu raporuyla belgelendirilen sağlık sorunları sebebiyle iş sözleşmeleri askıda bulunanlar kapsamında her hangi bir işçinin bulunmadığı bildirilmiştir. Davalı Belediye Meclisince 04.05.2009 tarih ve 05 sayılı karar ile davacının 5620 sayılı Kanun kapsamında daimi işçi statüsüne girilmesine imkan bulunmadığı ancak davacı ile diğer işçilerin ifa ettikleri "Karla Mücadele" görevleri sona ermesine rağmen mağdur edilmemeleri için 03.01.2009 ile 10.06.2009 tarihleri arasında çalıştırılmaları ve yine ihtiyaca binaen 2010 yılında meclisçe belirlenecek sayıda işçinin çalıştırılmasına karar verilmiş olup, anılan 04.05.2009 tarihli ve 05 sayılı meclis kararı gereğince 10.06.2009 tarihinde davacının sigorta çıkışı verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının işe başlatılma başvurusunun, davalı Belediye Meclisince 10.07.2009 tarihli kararı ile reddine ve iş bu red bildiriminin davacıya bildirilmesine dair 13.08.2009 tarihli idari işlemlerin Van 1. İdare Mahkemesinde dava konusu edilmesi üzerine 23.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiği ve davacının 23.08.2010 tarihinde tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre davacının işe başlatılma başvurusunun, davalı Belediye Meclisince 10.07.2009 tarihli kararı ile reddine ve iş bu red bildiriminin davacıya bildirilmesine dair 13.08.2009 tarihli idari işlemlerin Van 1. İdare Mahkemesinde dava konusu edilmesi üzerine 23.01.2010 tarihinde yürütmenin durdurulması kararı verildiği ve davacının 23.08.2010 tarihinde tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının ücret, ikramiye, ilave tediye ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklı sosyal hak alacaklarının kabulüne karar verilmesi isabetli ise de; davacının işten çıkarıldığı 10.06.2009 tarihi ile tekrar işe başlatıldığı 23.08.2010 tarihleri arasındaki on dört aylık süre üzerinden hesaplama yapılması isabetli olmamıştır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesine göre kesinleşen işe iade kararı üzerine başvuran işçinin işe başlatılmaması halinde feshin geçersizliği davasında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile çalıştırılmadığı en çok dört aylık süre ücret ve diğer hakları öngörüldüğünden davacının dört ayla sınırlı olarak ücret ve diğer sosyal hak alacaklarına hak kazandığının kabulü gerekir. Belirtilen sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21146, Karar No: 2015/17616, Tarih: 10.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21146 E.  ,  2015/17616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZURUM 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/09/2013

NUMARASI : 2012/322-2013/720

Taraflar arasındaki maddi tazminat (asıl davada), maddi-manevi tazminat (birleşen davada) davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; anne babasının velayeti altında bulunan 1996 doğumlu B.. A..'nin ikamet ettikleri köyün yakınındaki köyde çobanlık yapan abisi 1995 doğumlu Kamuran'ın yanına gittiğini, oyun oynarken orada bulunan elektrik tellerine konan kuşları yakalamak için elektrik direğine çıkması neticesinde elektrik akımına kapıldığını, 01.11.2005 tarihinde meydana gelen olay neticesinde sağ kolunu omzundan itibaren kaybettiğini, sol ayak ve vücudunda yanıklar meydana geldiğini,olay nedeniyle Birtan'ın çalışma gücünü kaybettiğini, davalının tehlike sorumluluğu ilkesine göre sorumlu olduğunu, direğe çıkılmasını önleyen tedbirlerin davalı tarafça alınması gerektiğini, davalının bu önlemleri almaması nedeniyle sorumlu olduğunu, olay tarihinde Birtan'ın 9 yaşında olup kusurlu olmasından bahsedilemeyeceğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 60.000 TL maddi tazminatın müteselsil sorumlu davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; meydana gelen olayın elektrik direğine çıkarken meydana geldiği hususunda şüpheleri bulunduğunu, zira olayın olduğu iddia edilen yerde bulunan elektrik direklerine tırmanılmasının mümkün olmadığını, meydana gelen yaralanma olayının iddia edildiği şekilde gerçekleştiğini ispat yükünün davacı tarafta olduğunu, yine olayın olduğu belirtilen 01.11.2005 tarihi ile dava tarihi olan 15.01.2007 tarihi arasında geçen süre nazara alındığında davanın zamanaşımına uğradığını,davacı küçüğün olay tarihindeki yaşı da dikkate alındığında hayli yüksek olan elektrik direğine çıkmasının fiziken de imkansız olduğunu, olayın iddia edildiği gibi meydana geldiği kabul edilse dahi, davalı kurumun meydana gelen olayda herhangi bir kusur ve sorumluluğu bulunmadığını, sorumluluğun davacının anne ve babasına ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davacılar vekili birleşen dava dilekçesinde; aynı olaya ilişkin olarak davacılardan Birtan için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL daha maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müteselsil sorumlu davalıdan tahsiline, davacı Birtan'ın kaza sonucu % 60 oranında çalışma gücünü kaybetmiş olması, vücudunda yanıklar oluşması, yaşadığı elem ve ızdırap nedeni ile 100.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müteselsil sorumlu davalıdan tahsiline, ilk davada faiz talebini unuttuklarından ve bu davada faiz istemini de harçlandırdıklarından fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 50.093,88 TL'nin işlemiş faiz toplamı olan 33.000 TL'nin müteselsil sorumlu davalıdan tahsiline ve 50.093,88 TL'ye bu dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, anne ve babanın da olay nedeniyle yaşadıkları elem ve ızdırap için anne Meliha için 50.000 TL baba Fesih için 50.000 TL manevi tazminatın her biri yönünden olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müteselsil sorumlu davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili birleşen davada cevap dilekçesinde; birleşen davanın açıldığı tarih itibariyle olayın üzerinden 7 yılı aşkın süre geçmekle talep edilen maddi -manevi tazminat ve faiz alacağının zamanaşımına uğradığını, yine meydana gelen olayda ceza zamanaşımı süresinin de dolduğunu, Birtan için talep edilen maddi tazminat istemi yönünden bu dosyanın birleştirildiği dava dosyasında talep edildiğinden derdestlik itirazları bulunduğunu, temyiz ettikleri Erzurum 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/24 Esas 2010/186 Karar sayılı dosyasında davacı tarafın fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulması yönündeki talebi yönünden karar verilmemiş ve bu kararın davacı tarafça bu yönden temyiz edilmemiş olduğu dikkate alındığında davalı kurum yönünden usulü kazanılmış hak bulunduğunu, bu kararın temyiz incelemesi neticesinde bozulduğunu, ek dava ile yöneltilen taleplerin ilk kararda hükmedilen miktarın üzerine çıkamayacağını, talep edilen maddi-manevi tazminat taleplerinin fahiş olduğunu, olay nedeniyle davalı kurumu %20 kusur izafesini kabul etmediklerini, olayda davacı Birtan'ın anne ve babasının kusur ve sorumluluğu bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile yaşı küçük B.. A.. için 50.093,88 TL maddi tazminatın talep tarihi olan 08.02.2013 tarihinden itibaren, yine yaşı küçük B.. A.. için duyulan ızdırabın derecesi, meydana gelen sonucun ağırlığı, kusur durumları da değerlendirilerek 10.000 TL manevi tazminatın talep tarihi olan 08.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı B.. A..'ye verilmesine, davacılar Meliha ve F.. A..'nin manevi tazminat taleplerinin kendi kusur durumları da dikkate alınarak reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nun 166.maddesine göre, ayrı ayrı açılmış davaların aralarında bağlantı bulunmaları koşulu ile birleştirilerek bakılabilmeleri mümkündür.

Ancak, birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların tahkikat safhalarının müşterek cereyan etmesi sonucunu doğurmaktadır. Diğer bir anlatımla, asıl ve birleşen davalar birbirinden bağımsız, müstakil davalardır. Bu nedenle, asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı karara bağlanması, yargılama giderleri ile vekalet ücretlerinin ayrı ayrı tayin edilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; asıl ve birleştirilen davalar için ayrı ayrı hüküm kurulmamış, yargılama giderleri ve vekalet ücretleri ayrı ayrı tayin edilmemiştir (HMK. Md 297).

Hal böyle olunca, mahkemece; birleştirilen davalar için ayrı ayrı hüküm kurularak yargılama gideri ve vekalet ücretlerinin ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken, bu ilke gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.