muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7214, Karar No: 2012/10163, Tarih: 31.05.2012

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, öncelikle ilgili tahsis dosyası ve boşanma dosyası celbedilmeli, ayrıca aylığın kesilmesine dayanak kılınan Kurum işlemlerinin dayanağı olan belgeler davalı Kurumdan getirilip dosyaya eklenmeli, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2003 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14150, Karar No: 2014/6036, Tarih: 31.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/14150 E.  ,  2014/6036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya arasında mevcut olmamasına rağmen 25.12.2012 günlü duruşma tutanağı içeriğine göre, duruşma gününün tebliği üzerine 25.12.2012 tarihinde başka bir mahkemedeki duruşması nedeniyle yapılacak duruşmanın saat 11:00'e alınması talebine ilişkin olarak mazeret dilekçesini sunarak davayı takip iradesini ortaya koyan ve mazeret talebi mahkemece reddedilen suçtan zarar gören şikayetçi şirket vekilinin, 5271 sayılı CMK'nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenip, mahkemenin 14.02.2013 gün ve 2012/553 Esas, 2012/748 Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararı kaldırılarak, yapılan incelemede;

29.05.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 27.04.2012 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin mühürleme tarihinden önce 30.10.2009 tarihinde özelleştirildiği, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından konulan mührün kaldırılması eyleminde, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen “mühür bozma” suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün ONANMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6510, Karar No: 2016/1485, Tarih: 08.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/6510 E.  ,  2016/1485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki ... İli .... İlçesi ... Mahallesi 4961 ada 1 parsel sayılı taşınmaza kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili davasına dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.04.2014 günlü ve 2013/496-2014/176 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 02.02.2015 günlü ve 2014/12685-2015/1074 sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya ve eklerinin yeniden incelenmesi sonucunda; mahkeme kararının aşağıda yazılı nedenlerle bozulması gerekirken onandığı bu kez yapılan incelemeden anlaşıldığından, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne; Dairemizin 02.02.2015 gün ve 2014/12685 Esas-2015/1074 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verilip dosya içindeki tüm kağıtların yeniden incelenmesi sonucunda;

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırmasız el koyma davalarında da uygulanan Kamulaştırma Yasası'nın 11. maddenin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde, kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değerleri esas alınarak kamulaştırma bedeli tespit edilmelidir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın olması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle imar uygulaması görmüş ve %35 oranında düzenleme ortaklık payı kesilmiş imar parseli, emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 6400 ada 176 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro parseli niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza benzer nitelikte taşınmaz satışlarının bulunması

mümkün olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer nitelikleri taşımayan 6400 ada 176 parselin satışının somut emsal alınması ve böylece dava konusu taşınmazın belirlenen m² değerine %35 düzenleme ortaklık payı ilave edilmesi doğru görülmemiştir.

mümkün olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer nitelikleri taşımayan 6400 ada 176 parselin satışının somut emsal alınması ve böylece dava konusu taşınmazın belirlenen m² değerine %35 düzenleme ortaklık payı ilave edilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bundan ayrı 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el konulan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el koyma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerekmekte ise de, karar düzeltmeye gelen davalının sıfatı dikkate alınarak mahkemece nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden de mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4220, Karar No: 2019/8627, Tarih: 19.12.2019

**10. Ceza Dairesi         2015/4220 E.  ,  2019/8627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MANİSA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19/12/2019 tarihinde Başkan vekili ...'ün tekerrür uygulaması ile ilgili olarak hükmün bozulması gerektiğine ilişkin karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine göre; suçun hukukî niteliği değiştiğinde ya da cezanın artırılması veya cezaya ek olarak güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde, durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma hakkı tanınmadan, sanık hakkında iddianamede gösterilen dışında bir kanun hükmü uygulanamaz.

Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek durumunun, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkmadığı, dava açıldığında da mevcut olduğu ileri sürülerek, bu konuda ek savunma hakkına gerek bulunmadığına ilişkin görüş kabul edilemez. CMK'nın 226. maddenin 2. fıkrasında yer alan "cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır" ifadesi, "iddianamede gösterilmeyen bir kanun hükmü gereğince, sanığın cezasının artırılması veya sanık hakkında güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde de birinci fıkrada olduğu gibi durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma hakkı tanınması gerekir" anlamındadır.

Adli sicil kayıtlarında birden fazla hüküm bulunduğunda, bu hükümlerden hangisinin tekerrüre esas olduğu konusunda mahkemelerin bile zaman zaman yanıldığı, tekerrüre esas olmayan hükmün tekerrüre esas alındığı dikkate alındığında, hakim ve Cumhuriyet savcılarının bile uygulamada yanıldıkları bir konuda sanıklardan adli sicil kayıtlarındaki hükümlerden hangisinin tekerrüre esas olduğunu bilmesini beklemenin doğru olmayacağı kanaatindeyim.

Adlî sicil kaydı, CMK’nın 209. maddesi gereğince duruşmada okunması zorunlu belgelerdendir. Tekerrür oluşturan mahkûmiyet hükmünün yer aldığı adlî sicil kaydının duruşmada okunması üzerine sanığın okunan kaydın kendisine ait olduğunu veya bu belgeye karşı bir diyeceğinin bulunmadığını söylemesinin ek savunma yerine geçmesi mümkün değildir.

Emredici nitelikte olan CMK’nın 226. maddesi gözardı edilerek, sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nın 58. maddesinin uygulanması yasaya aykırıdır.

Adlî sicil kaydı, CMK’nın 209. maddesi gereğince duruşmada okunması zorunlu belgelerdendir. Tekerrür oluşturan mahkûmiyet hükmünün yer aldığı adlî sicil kaydının duruşmada okunması üzerine sanığın okunan kaydın kendisine ait olduğunu veya bu belgeye karşı bir diyeceğinin bulunmadığını söylemesinin ek savunma yerine geçmesi mümkün değildir.

Emredici nitelikte olan CMK’nın 226. maddesi gözardı edilerek, sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nın 58. maddesinin uygulanması yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, sanık hakkındaki hükmün bozulması gerektiği kanısını taşıdığımdan çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum. 19.12.2019
Yargıtay — Esas No: 2020/130, Karar No: 2020/2596, Tarih: 28.09.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/130 E.  ,  2020/2596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Amb. Kutu Bıçakları San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı... Amb. San. ve Tic. A.Ş. arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 05.03.2019 gün ve 2018/627 E.-2019/194 K. sayılı hükmü bozan Dairemizin 06.11.2019 gün ve 2019/2053 E.-2019/4399 K. sayılı ilamı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 28.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18627, Karar No: 2017/6021, Tarih: 21.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/18627 E.  ,  2017/6021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde belirtilen hallerde düşeceğinin kararda belirtilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ile sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10386, Karar No: 2014/16002, Tarih: 17.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/10386 E.  ,  2014/16002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/271448

MAHKEMESİ : Ünye 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2012

NUMARASI : 2011/746 (E) ve 2012/721 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Davanın dayanağını oluşturan, sanığın imzasını taşıyıp 6831 sayılı Kanunun 82. maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında, sanığın çakıl alıp yollara serdiğini, ağaçların çakıl alırken düştüğünü beyan ettiğinin yazılı bulunmasına karşılık bozmadan sonra ,mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, dava konusu yerin kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığının, sahadan 12 adet ağacın yarı kuru halde iken motorlu testere ile kesildiğinin , ağaçların tamamının rüzgar ve kar devriği olduğunun; bozma öncesi düzenlenen raporda ise ağaçların kökü dibinden söküldüklerinin bildirilmesine göre keşfe iştirak eden bilirkişiden yemini verdirilerek suça konu ağaçların düşük veya devrik mi olduğu; yoksa çakıl alınması esnasında köklerinden zedelenerek mi devrildikleri hususunda ek rapor alınarak sonucuna göre sanığın suç tutanağındaki beyanı da gözetilerek bir hüküm tesisi gerektiğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9835, Karar No: 2015/2165, Tarih: 12.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9835 E.  ,  2015/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVAS 3. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2013/152-2013/370

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dilekçesinde; davalı tüketicinin şikayeti üzerine, Tüketici Sorunları İl Hakem Heyeti Başkanlığı tarafından, "Elektrik enerjisi tüketim bedeli faturalarının ekstresinde yer alan kayıp-kaçak bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmetleri bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemi kullanım bedeli olmak üzere toplam 662,50 TL nin yasal faiziyle birlikte tüketiciye ödenmesine, tüketicinin elektrik enerjisini kullandığı süre içerisinde de söz konusu bedellerin tüketiciye yansıtılmamasına” şeklinde karar verildiğini, anılan kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; Tüketici Sorunları İl Hakem Heyeti Başkanlığı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dosya kapsamına göre, dağıtım sistemine giren elektriğin dağıtımı sırasında yapılan haksız kullanımlardan doğan zararını, abonelik sözleşmesi ile elektrik kullanan dürüst tüketicilerden tahsil etmenin M.K.nun 2. yeni Borçlar Kanunun 20., 4077 sayılı Yasanın 4. ve 6. maddelerine açıkca aykırı olduğundan, hakem heyeti kararının usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine (kesin olarak) karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili süresinde temyiz etmiştir.

Mahkemece, 20.11.2013 tarih 2013/152 E., 370 K.sayılı ek kararı ile, hükmün kesin olarak verildiği gerekçesiyle, davacı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekili süresi içerisinde bu ek kararı da temyiz etmiştir.

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmetleri bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemi kullanım bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp-kaçak bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmetleri bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemi kullanım bedeli miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesinde ve HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak ve diğer bedellerin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli ve diğer bedellerin uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla,kayıp-kaçak bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmetleri bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemi kullanım bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K.sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle, kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair, mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi nedeniyle, dava dosyasının incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK.nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı ve Dairemizin yerleşik uygulamasına ilişkin 25.11.2014 tarih 2014/11556 E, 2014/15435 K sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.02.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.