muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2675, Karar No: 2009/5191, Tarih: 27.03.2009

Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait bu kayıt içinde Beyceğiz Köyünün yerleşim yerini de kapsayan toplam binlerce m2 yüzölçümlü 1 ila 1460 sayılı parseller bulunduğu gibi 1943 yılında kadastrosu yapılıp 1949 yılında kesinleşerek Nisan 1952 tarih 13 numalarda tapuya tescil edilen 779 Hektar yüzölçümlü Sazlı Dere ve Şubat 1952 tarih 19 numarada 1315 Hektar yüzölçümlü Erikli Pınar, Şekerpınar, Havuzlupınar Devlet Ormanlarının bir kısmı, yine aynı tarihte yapılıp kesinleşen Kösdemir Devlet Ormanının bir kısmı ile bir çok dere ve yolları, köy içindeki boşluk ve meydanları tarıma elverişli olmayan tepeleri dere kenarındaki çatak ve dik yamaçları içine aldığı iddia edilmemiştir. Bu yerlerin bir çoğu Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup hiçbir zaman özel mülkiyete konu olamaz.

Diğer taraftan; gerek Beyceğiz (Yavaşça Doğan) Köyünün Hudutnamesine ait yukarıda (I-11) bende yazılı K.Sani 1291 tarih 172 nolu ve Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait yüzölçümü belli olmayan Şubat 1296 tarih 12 ve Nisan 1301 tarih 13 nolu kayıtlar bir mülkiyet belgesi olarak değerlendirilemeyeceği bir yana, bir an için aksi düşünülse bile Beyceğiz (Yavaşça Doğan) Köyüne ait 1291 (1875) tarihli kayıtlar yüzölçümünden çok fazla olarak Beyceğiz ve Büyük Çavuşlu Köyü kadastro sahasında kalan parsellere kadastro sırasında uygulanmış ve tespitleri kesinleşmiştir. Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait kaydın ilk tesisinden beri yüzölçümü bulunmamaktadır. 1296 tarihli kayıtta cinsi de belli değildir. Ancak, Nisan 1301 tarih 13 nolu kaydın hududunun sonuna bu hudutnamenin orman, koru ve meraya ait olduğu yazılmıştır. Nevar ki; 1272 (1856) tarihinde yürürlüğe giren Arazi Kanunnamesinde, Miri (devlet) ormanlarında ve Cibali Mübahada (Köy ve kasabalara ait ormanlarda) kimseye tapu verilemeyeceğine dair hükümler olduğu gibi, Padişah iradesi ile yürürlüğe girdiği için yasa hükmünde olan 1286 (1870) tarihli Orman Nizamnamesi ile Cibali Mübaha (köy ve kasabalara ait) ormanlarını da Mir-i (devlete ait) ormanlar içine aldığından, sözü edilen düzenlemelerden sonra 1296 (1880) ve 1303 (1887) tarihinde orman alanlarını içine alan kayıtlar doğru temele dayanmadığından geçersiz kayıtlardır. 1940 yılından beri ve son olarak 2004 yılında çıkartılan Orman Nizamnameleri ve orman Kadastro Yönetmeliklerinin tümünde “tesis edildiği tarihte haklı bir sebebe dayanmayan ve tesis edildiği tarihdeki mevzuata uygun bulunmayan tapu kayıtlarına orman hukuku yönünden değer verilemeyeceği” konusunda hükümler bulunmaktadır.

Yine, 1934 tarihli 2644 Sayılı Tapu Yasası, Devlet Ormanı ve açıklıklarının el değiştirme ve özel mülkiyete geçme yollarını kapatıp, bu yerlere tapu verilmesini yasaklamıştır. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince “… gerçek ve tüzel kişilere, vakıflara ve köy, belediye, özel kamu tüzel kişiliklerine ilişkin bütün ormanlar bu yasa gereğince devletleştirilmiştir. Bu ormanlar hiçbir işlem ve bildirime lüzum olmaksızınDevlete geçer”. 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 20/B maddesi gereğince kayıt ve belgelerin belirlenen sınırları içinde kalan yerler, hak sahibi tarafından kullanılmıyorsa kayıt ve belge kapsamında olduğu kabul edilemez.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, cinsi ve yüzölçümü belli olmayan Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait Şubat 1296 tarih 12 ve Nisan 1301 tarih 13 numaralardan gelen kaydın Bu köyde genel kadastrosunun yapıldığı 1985 yılında dahi kullanılmadığı için Orman Yönetimince 17.04.1979 tarhinde 228 sayılı genelge uyarınca düzenlendiği harita ve tutanakları ile daha önce taraflar arasında görülüp kesinleşen dava dosyalarına, Silivri Kadastro Müdürlüğünün 30.03.2001 gün ve 502 sayı ile bildirilmesi üzerine orman olarak kadastro harici bırakıldığı 2001 tarihli kararların gerekçelerinde açıklanarak kesinleştiği, dava konusu taşınmazlara ait olduğu kabul edilemez. Beyceğiz (Yavaşca Doğan) Köyü Hudutnamesine ait K.Sani 1291 (1876) tarih 172 nolu hudutnamenin doğu sınırı, Beyceğiz Mezrasına ait Şubat 1296 (1880) tarih 12 nolu hudutnamenin de doğu sınırının Silivri-Çerkezköy Otobüs Yolu olduğu iddia edilmekteyse de bu iki kayıt birbirini sınır okumamaktadır. Bu durumda dahi kaydın bu yerlere ait olduğu düşünülemez.

1943 tarihli orman kadastro haritası incelendiğinde, Beyceğiz Mezrası (Köyü) nün yerleşim yeri ve arazilerinin doğusu, Erikli Pınar Devlet Ormanı ve Silivri Seymen Köyü İdari sınırları içinde kalan Kösdemir Devlet Ormanı, Batısı; Çerkezköy-Silivri OtobütsYolu, yoldan sonra yukarıda I ve II bentlerde anlatılan Yavaşça Doğan Köyünün Çiftlik Hudutnamesine ait K. Sani 1291 tarih 172 ve aynı çiftliğin tarlalarına ait K.Sani 1291 tarih 173 ila 182 nolu tapu kayıtlarının miktar sınırları göz önünde bulundurulmadan sulh hukuk mahkemesinin 1950/64-148 sayılı ortaklığın giderilmesi davasında birleştirilip ifrazı sonucu oluşturulan Haziran 1951 tarih 1 nolu tapu kaydı uygulanarak tesbitleri yapılan Beyciler Köyü 1461 ila 1530 sayılı parseller, yine aynı şekilde ifraz edilip tescil edilen Nisan 1951 tarih 2 nolu tapu kaydının daha sonra yapılan ifrazı ile oluşan Ağustos 1956 tarih 60 nolu tapu kaydı ile bu kaydın gittileri olan Haziran 1959 tarih 14, Mart 1960 tarih 31 ve 46 ve Mayıs 1960 tarih 13 ve Kasım 1961 tarih 91, Mart 1967 tarih 83 nolu tapu kayıtlarının uygulanması sonucu tesbitleri yapılan Büyük Çavuşlu Köyü 251 ila 286 ve 386 ila 450 ve 252 ila 464 ve 467 ila 500 ve 502 ila 576 ve 583 ila 868 ve 1468 ve 2438 ila 2441 sayılı parseller (bu parsellerin bir çoğu 1943 yılında yapılıp 1949 yılında kesinleşen ve Nisan 1952 tarih 13 noda 779 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Sazlıdere ve yine Şubat 11952 tarih 19 numarada 1315 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Erikli Pınar, Şekerpınar, Havuzlu Pınar Devlet Ormanlarının kadastro sınırları içinde kaldığından Hazine ve Orman Yönetimi tarafından tapu iptali ve tescil davasına konu edilmiş ve tapu kayıtlarının iptaline dair bir çok parsel hakkında verilen karar Dairede temyiz yoluyla incelenip onanmıştır) Kuzeyi; yine 1943 yılında kadastrosu yapılıp kesinleşerek Şubat 1952 tarih 19 numarada tescil edilen 1315 Hektar yüzölçümlü Erikli Devlet Ormanı, Güneyi; Şekerpınar Devlet Ormanı ve bu ormandan sonra gelen Çeltik Köyü sınırları içinde bulunan ve orman kadastrosu yapılıp kesinleşen Kurtulmuş Devlet Ormanı ile çevrili olduğu görülmektedir.

Orman kadastro haritasına göre Beyceğiz Mezrasına ait cinsi orman, koru, mera olan Hudutname kaydının revizyon gördüğü 1 ila 1460 sayılı parseller ile 1461 ile 1530 sayılı parsellerin dört tarafı orman kadastrosu 1943 yılında yapılıp kesinleşen Devlet Ormanları ile çevrili geniş bir orman içi açıklığı konumunda olduğu görülmektedir. Büyükçavuşlu Köyünde 1978 yılında ve Beyciler Köyünde 1985 yılında genel arazi kadastrosuna başlamadan önce 228 sayılı genelge hükümlerine göre çalışma alanında bulunan orman alanlarının belirlenmesi Orman Bölge Müdürlüğünden sorulmuş ve 228 sayılı tebliğ hükümlerine göre düzenlenen17.04.1979 günlü tutanak ve eki haritada dava konusu yerler ile bitişiğindeki yerlerin orman olduğunun bildirilmesi üzerine o tarihte yürürlükte bulunan 766 Sayılı Yasının 2. maddesi gereğince orman olarak tapulama dışı bırakılmıştır. Dava konusu yerlerin 1985 yılında yapılan kadastro sırasında “Orman olmaları nedeniyle tapulama dışı bırakıldığı” daha önce taraflar arasında görülen ve 1999 yılında açılıp 2001 yılında ret edilerek kesin hüküm haline gelen temyize konu dava dosyası içindeki asliye hukuk mahkemesinin dosyasına Kadastro Müdürlüğünün gönderdiği 30.03.2001 gün ve 502 sayılı yazıdan da anlaşılmaktadır. Temyize konu davada, davalı konumunda olan kişinin davacı sıfatıyla 1999 yılında açtığı ve 2001 yılında retle sonuçlanan tescil davasının gerekçeli kararında dava konusu edilen taşınmazın “1985 yılında orman olarak tescil harici bırakıldığı, zilyetlik koşullarının oluşmadığı” açıklanarak dava ret edilmiştir. Bu olgu tarafları bağlayan güçlü delildir.

Yörede 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu 1995 yılında yapılmış ve orman sınırları 1985 yılında düzenlenen arazi kadastro paftası üzerinde gösterilmiştir. Aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı görülünce retle sonuçlanan tescil davası davalı tarafından 1999 yılında açılmıştır.

Yörede 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu 1995 yılında yapılmış ve orman sınırları 1985 yılında düzenlenen arazi kadastro paftası üzerinde gösterilmiştir. Aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı görülünce retle sonuçlanan tescil davası davalı tarafından 1999 yılında açılmıştır.

Aplikasyon, yeni bir kadastro işlemi değildir. Aplikasyonla ilk orman kadastrosunun sınırları değiştirilemez ve daraltılamaz. Mahkemece 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında düzenlenen orman kadastro harita ve tutanakları yöntemince yerine uygulanmamış, sadece 1995 yılında düzenlenen aplikasyon haritasının uygulanmasıyla yetinilmiştir. 1943 yılı orman kadastro haritası ile 1995 yılı aplikasyon haritası arasında çıplak gözle dahi fark edilecek şekilde farklılıklar vardır. Aplikasyonla 1943 yılında belirlenen orman alanları daraltıldığı görülmektedir. Yine aplikasyon sırasında bir kısım orman alanları orman niteliğini kaybettiği gerekçesiyle 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince 81 poligon halinde orman sınırları dışına çıkartılmışsa da Orman Bakanlığının Silivri Kadastro Mahkemesinin 1996/26 ila 1996/106 Esas sayılı dosyalarında açtığı davalar sonucu orman rejimi dışına çıkarma işlemlerinin tümü iptal edilmiş ve bu yerler yeniden orman alanlarına eklenmiştir.

Bir yerde 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 13.07.1945 tarihinden sonra yapılan orman kadastrosunun seri bazda yapılmaması ve 15.04.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin ikinci fıkrasında sayılan ayrıcalıklar olmaması halinde kural olarak bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kesinleşen orman kadastro haritası ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenir. Dava konusu taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında yapılmıştır. Bu nedenle dava konusu taşınmazların orman olup olmadığı kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması ile belirlenemez. Yukarıda anlatıldığı gibi, 1943 yılı orman kadastro haritası ile belirlenen orman sınırları 1995 yılında yapılan aplikasyon sırasında daraltılmıştır. 1943 yılı orman kadastro harita ve tutanakları yöntemince yerine uygulanmamış, sadece 1995 yılı aplikasyon haritasının uygulanmasıyla yetinilmiş, orman bilirkişisi dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun bildirmişse de yörede orman kadastrosunun 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden önce yapılması ve daha önce taraflar arasında 1999 ve 2001 yılları arasında görülüp kesinleşen davada dava konusu taşınmazın orman olması nedeniyle 1985 yılında tapulama harici bırakıldığı gerekçesiyle kişilerin açtığı tescil davalarının ret edilmiş olması ve bölgeye ait 1957 basım tarihli memleket haritasında davaya konu taşınmazların bir kısmının ve kadastrosu kesinleşen orman alanları gibi yeşil renge boyandığı, davaya konu taşınmazların bir kısmı aynı haritadabeyaz renkli olarak gösterilmiş ise de, üzerinde geniş yapraklı meşe ağacı sembollerinin bulunduğu ve bitişikteki 4-5 metre boyunda olduğu memleket haritasında gösterilen meşe cinsi orman alanları ile ayırıcı bir unsur (Dere, yol, yükseklik gibi) bulunmadığı ve adava konusu edilen yerlerin tümümün bitişikteki Devlet Ormanlarının devamı olduğu ve bir bütün halinde değerlendirildiğinde, yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu, yukarıda açıklandığı gibi, davalıların dayandığı kayıtların dava konusu taşınmazları kapsadığı kabul edilemeyeceği, yörede bu güne kadar 4785 Sayılı hükümleri de uygulanarak yapılan bir orman kadastrosunun da bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesi ile H.G.K’nun 21.01.2004 gün 2004/8-15/7 ve 12.05.2004 gün 2004/8-242/292 ve 12.03.2008 gün ve 2008/20-214/241 sayılı kararlarında belirtilen ilkeler gözönünde bulundurularak davacı Hazinenin davasının kabulüne ve dava konusu taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, davalıların elatmalarının önlenmesine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek Hazine davasının reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine ve davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kendilerini Yargıtayda yapılan duruşma sırasında vekille temsil ettiren Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 500.00.-TL’er vekalet ücretinin davalı gerçek kişiden alınarak bu yönetimlere verilmesine, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 27/03/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7627, Karar No: 2011/1725, Tarih: 28.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/7627 E.  ,  2011/1725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın, dava dışı ...'in sevk ve idaresinde iken meydana gelen tek taraflı kaza sonucu hasarlandığını, başvuruya rağmen davalı ... şirketince ödeme yapılmadığını belirterek, ıslâh ile arttırılmış 22.719.49 TL’nın, olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, araç, alkollü davacının kullanımında iken ve alkolün etkisiyle kazanın meydana geldiğini, Kasko Sigortası Genel Şartları A.5.5. maddesi uyarınca hasarın teminat dışında kaldığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, sigortalı aracı kaza sırasında alkollü davacının kullandığı ve kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen

tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,25 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 28.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2476, Karar No: 2014/4899, Tarih: 22.04.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2476 E.  ,  2014/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2009/25 - 2012/135

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve Hazine vekili ile Orman Yönetimi temsilcisi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, tapu kaydına ve vergi kaydına dayanarak yörede 2003 yılında yapılan ve 23/02/2005 - 23/08/2005 tarihleri arasında ilân edilen orman kadastrosu sırasında .. Köyü ... Mevkiindeki 3 parsel sayılı 102100 m² yüzölçümündeki taşınmazın tamamının orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürerek, bu yere ait sınırlamanın iptali istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece; davacıların davasının Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) yönünden husumet yokluğu nedeni ile reddine, diğer davalılar yönünden kabulü ile 3 parsel sayılı taşınmaz hakkında 94 nolu Orman Kadastro Komisyonunca “orman sayılan yerlerden sayılarak orman olarak sınırlandırılmasına” ilişkin işlemin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalılar Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve Hazine vekili ile Orman Yönetimi temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, on yıllık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 23.02.2005 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B ile 1973 yılında yapılıp kesinleşen arazi kadastro çalışması vardır.

Mahkemece yapılan araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; davacı gerçek kişilerin dayanağı tapu ve vergi kayıtları ilk oluşumundan itibaren getirtilerek, yöntemince taşınmaza uyup uymadığı saptanmadığı gibi, uzman ormancı bilirkişi tarafından taşınmazın konumu hava fotograflarında gösterilmediği için denetlenememektedir. Yetersiz araştırma ve incelemeye, denetlenemeyen bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Mahkemece yapılan araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; davacı gerçek kişilerin dayanağı tapu ve vergi kayıtları ilk oluşumundan itibaren getirtilerek, yöntemince taşınmaza uyup uymadığı saptanmadığı gibi, uzman ormancı bilirkişi tarafından taşınmazın konumu hava fotograflarında gösterilmediği için denetlenememektedir. Yetersiz araştırma ve incelemeye, denetlenemeyen bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde; davacıların dayandığı tapu ve vergi kayıtlarının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri, revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları, komşu parsel ve dayanakları, en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile

iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; yukarıda değinilen belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftasının ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; dayanak tapu ve vergi kayıtlarının yaşlı ve yöreyi iyi bilen yerel bilirkişiler marifetiyle zemine uygulanmalı; bilinmeyen sınırlar bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı; bilirkişi ve tanıklardan her sınır hakkında ayrıntılı ve inandırıcı bilgiler alınmalı; tapu ve vergi kayıtlarının dava konusu taşınmaza uyup uymadığı belirlenmeli; uygulama, fen bilirkişisi tarafından düzenlenecek krokide tapu kaydı ve vergi kaydı ayrı ayrı gösterilmeli, aynı sınırlar içinde kalıp kalmadığı belirlenmeli; komşu parseller ile denetlenmeli ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/04/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3139, Karar No: 2016/5792, Tarih: 28.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/3139 E.  ,  2016/5792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .............. aleyhine 22/09/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava haksız eyleme dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait taşınmazlarda fıstık yetiştirdiğini, davalının ise taşınmazlarına yakın bir yerde taş ocağı işlettiğini, buradan çıkan tozların fıstık ağaçlarında verim kaybına yol açtığını, uğramış olduğu zararı mahkeme kanalıyla tespit ettirdiğini belirterek bu zararın tazminini istemiştir.

Davalı, yokluklarında yapılan tespiti kabul etmediklerini, ağaçlardaki verimin yıllara göre değişiklik göstermesinin normal olduğunu ve bu durumun kuraklık gibi nedenlerden de kaynaklanabileceğini, bahçenin tamamında ağaç bulunmadığını ancak tespit dosyasında aksine bir varsayımla hesaplama yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporu benimsenmiş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a) Dosya kapsamından; dava açılmadan önce mahkeme aracılığıyla yapılan tespitte davacının fıstık ağaçlarının zarar gördüğünü ileri sürdüğü ve tespitin fıstık ağaçları yönünden yapıldığı anlaşılmaktadır. Dava dilekçesinde de fıstık ağaçlarının zarar gördüğü belirtilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise fıstık ağaçlarının yanı sıra zeytin ağaçları yönünden de hesaplama yapılmıştır. Davacının talebini fıstık ağaçları yönünden sınırladığı anlaşıldığından diğer ağaçlardaki ürün kaybının da hüküm altına alınması doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.