muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/804, Karar No: 2021/165, Tarih: 19.01.2021

Asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin akaryakıt otomasyon ve kalibrasyon sistemleri üzerine faaliyet gösteren ve akaryakıt istasyonlarına bu konularda hizmet veren ticari bir firma olduğunu, müvekkilinin, İtalyan menşeli olan Start Italiana S.R.L. firmasından ithal ettiği "Yer altı Yakıt Tankı Kalibrasyon Sistemi" ile müşterilerine akaryakıt tankında yer alan akaryakıt miktarının ölçülmesi hususunda servis sağlamakta olduğunu, davacının aynı alanda müşterilerine servis sağlamak amacıyla dava konusu 2012/07543 nolu patent başvurusu ile "Yeraltı yakıt tankları için kalibrasyon tablosu oluşturma metodu ve aparatı" buluşuna benzer bir aparat ile müşterilerine servis vermekte olduğunu, söz konusu patent belgesine dayalı olarak Bakırköy Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2013/80 D.iş sayılı dosyası ile müvekkili şirket aleyhine delil tespiti talebinde bulunulduğunu, dosya kapsamında, müvekkili şirket ürününün davacının patentine herhangi bir tecavüzü olmadığının tespit edildiğini, dava konusu patentin 551 sayılı KHK'nın 5 ile 10. maddelerde belirtilen patent verilebilirlik şartlarına sahip olmadığını ve buluş konusunun teknik alanda bir uzmanın onu uygulamaya koyabilmesini mümkün kılacak yeterlikte, açık ve tam olarak tanımlanmadığını, davacı patentinin, patlayıcı madde, hava ve enerji unsurlarının en yoğun şekilde bir araya gelebileceği bir ortamda çalışmakta olduğunu, davacı patenti içindeki rulman, bilye, ışını 270 derece döndüren aparat ve tank içerisindeki tüm aparatların tip patlama riski ürettiğini, davacı patentinde yer alan ultrasonik ses dalgaları, radyo dalgaları ve mikro dalgalarının da patlama riski yaratan faktörler olduğunu, dava konusu patentin elektrik kıvılcımı, elektrik arkları, elektromanyetik radyasyon, kimyasal tepkimeler, mekanik etkiler, mekanik sürtünmeler, sıkışma nedeniyle ateş alma hususlarında yüksek riskli olduğunu ileri sürerek 2012/07543 nolu patentin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş, asıl davada ise davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; asıl dava yönünden, daha önce Bakırköy Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2013/80 D. İş sayılı dosyasında alınan raporda ve mahkemece alınan tüm raporlarda, asıl davada davalı-birleşen davada davacı ürünü üzerinde eğim ölçerin bulunmadığının tespit edildiği, ... tescil nolu "Yeraltı yakıt tankları için kalibrasyon tablosu oluşturma metodu ve aparatı" buluş başlıklı patentin 1 ve 7 nolu bağımsız istemlerinde belirleyici unsur olarak eğim ölçerin gösterildiği, bu nedenle asıl davada davalı-birleşen davada davacı firması tarafından üretilen "KALİBRENET KLB 3 D" lazer taramalı tank kalibrasyon ölçüm cihazının ... tescil nolu "Yeraltı yakıt tankları için kalibrasyon tablosu oluşturma metodu ve aparatı" buluş başlıklı patentin koruma kapsamında olmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine; birleşen dava yönünden ise, asıl davada davacı-birleşen davada davalı olan şirkete ait patentin ATEX yönetmeliğine uygun olmadığı ve patlama riski bulunduğu iddiasıyla hükümsüzlüğüne karar verilmesi talep edilmişse de, bu durumun 551 sayılı KHK'de sayılan hükümsüzlük hallerinden olmadığı, yapılan bilirkişi incelemeleri ile, asıl davada davacı- birleşen davada davalı şirkete ait olan ... tescil nolu "Yeraltı yakıt tankları için kalibrasyon tablosu oluşturma metodu ve aparatı" buluş başlıklı patentin patent verilerek korunacak buluşlar maddesinde tanımlanan sanayiye uygulanabilir olması kriterini taşıdığı gerekçesiyle birleşen davanın da reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davada davacı- birleşen davada davalı vekilinin istinaf incelemesi yönünden; somut olayda asıl davada davalı-birleşen davada davacı ürününde "eğim ölçer" bulunmadığından aynen tecavüz gerçekleşmediği, asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilinin, davalı ürününde de eğimin ölçüldüğünü , bunun "en dip sıfır noktasına kadar aygıtın inmesi ve 90 derecelik açı ile 5 mm'de bir yansıtılan ışınlar ve ışınların geri dönüşü ile bilgisayar yazılımı vasıtasıyla" yapıldığını ileri sürdüğü anlaşılmışsa da; 551 sayılı KHK 83/6 maddesi gereğince, davalı ürünündeki eğimin ölçülmesi için kullanılan yöntemin davacı patenti ile aynı yöntemi kullanmadığı, ölçümü aynı şekilde gerçekleştirmediği, eşdeğer kabul edilemeyeceği göz önüne alınarak eşdeğerlik yoluyla da tecavüz bulunmadığı, 30 Nisan 2013 tarihli Enerji Petrol Gaz dergisinde yer alan reklamda yer alan ifadelerin haksız rekabet oluşturduğu ileri sürülmüş ise de kataloğun ibraz edilmediği, haksız rekabete yönelik beyanların ispatlanamadığı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin istinaf incelemesi yönünden ise; davaya konu patentin ilk olarak Avrupa Patent Ofisi (EPO)'nde patentlenebilir bulunması sonucunda Avrupa'daki pek çok ülke ile birlikte Türkiye'de de tescil edildiği, ABD ve Japonya'da da tescilli olduğu, ATEX sertifika koşullarının patent verilebilirlik kriterleri yönünden sonuca etkisinin bulunmadığı, ilk derece mahkemesi tarafından alınan 20/08/2015 tarihli bilirkişi raporunda, patentin sanayiye uygulanabilirliğini muhafaza ettiğinin ve uygun tasarım ve malzeme kullanımı ile ATEX uyumlu olan bir ürünün hayata geçirilebileceğinin beyan edildiği, ilk derece mahkemesi tarafından alınan 23/09/2016 tarihli diğer bilirkişi raporunda; davacı patente konu cihazın Muhtemel Patlayıcı Ortamda Kullanılan Teçhizat ve Koruyucu Sistemler İle İlgili Yönetmelik (l994/9/(AT) (ATEX)'e uygun olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin yerinde görülmeyen istinaf istemlerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 19.01.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2321, Karar No: 2019/9162, Tarih: 16.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/2321 E.  ,  2019/9162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza

Dairesi

SUÇ :Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM :Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair

İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen

12.09.2017 gün ve 2017/67 Esas, 2017/155

Karar sayılı hükme yönelik istinaf

başvurusunun esastan reddi

Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 15.09.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 12.06.2018 gün ve 2017/3181 Esas, 2018/1080 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 16.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27385, Karar No: 2013/32938, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/27385 E.  ,  2013/32938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 08.07.2013 tarih, 2013/17959-25625 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlular aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip başlatıldığı, lehdar ciranta olan muteriz borçlunun, borcun keşideci borçlu tarafından takipten önce ödenmiş olması nedeniyle takibin iptalini talep ettiği, mahkemece, sübut bulmayan davanın reddine karar verildiği, kararın muteriz borçlu tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce, sair temyiz itirazlarının reddiyle birlikte hamilin lehtara müracaat edebilmesi için, yasal süresi içerisinde, senet keşidecisinin protesto edilmesi gerektiği, böyle bir belgenin dosyada bulunmaması nedeniyle İİK'nun 170/a-2.maddesi gereğince mahkemece takibin resen iptal edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulduğu anlaşılmaktadır.

İİK'nun 170/a-son maddesi gereğince, borcun kısmen veya tamamen kabul edilmesi halinde, dayanak belgenin kambiyo senedi vasfında olmadığına ilişkin şikayet dinlenemez.

Somut olayda, muteriz borçlunun İnegöl 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/4934 sayılı takip dosyasında 03.02.2012 tarihinde icra müdürlüğüne alacaklı vekili ile birlikte gelerek  "dosya borcu 14.000 TL asıl alacak, 2.828,50 TL işlemiş fazi, 1.936,00 TL vekalet ücreti, 318,85 TL icra masrafı, 216,65 TL işleyecek faiz olmak üzere toplam 19.300 TL'dir. Borcu aynen kabul ediyorum, herhangi bir itirazım yoktur. Dosya borcunu taksitler halinde ödeme konusunda taahhütte bulunmak istiyorum." şeklinde borcu kabul ettiği görülmektedir.

O halde mahkemece, borçlunun, temel ilişkiye dayalı borcun ödendiğine ilişkin beyanı karşısında İİK'nun 170/a-son maddesi gereğince bononun kambiyo senedi vasfı değerlendirilemeyeceğinden mahkeme kararının onanması gerekirken Dairemizce bozulduğu anlaşıldığından alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekir.

SONUÇ  : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 08.07.2013 tarih ve 2013/17959-25625 sayılı bozma kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13134, Karar No: 2016/11380, Tarih: 25.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13134 E.  ,  2016/11380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi başta olmak üzere çeşitli amaçlarla 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak 08.06.2010 tarihinde Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilmiştir. Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesi;

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanı sıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

IV - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın, ...Demir Çelik A.Ş. adlı şirkette çevre mühendisi olarak görev yaptığı, üretimden arta kalan cürufları herhangi bir depolama izni olmadan araziye yaydığı ve üstünü toprak karışımı ile örttüğü ve bu suretle çevrenin kasten kirletilmesi suçunun işlendiği iddiasıyla dava açılmıştır

Mahallinde yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre; işletmeye ait inert atıkların depolandığı , Tehlikesiz ve İnert Atıkların Geri Kazanılması Tebliği’ne göre, aynı tebliğde tanımı yapılan inert atıkların, yukarıda da açıklanan mevzuat ve düzenleyici işlemler kapsamında alıcı ortam olan toprağı kirletmediği, kirletme ihtimali de taşımadığı, dolayısıyla çevre kirliliği suçunun oluşmadığı anlaşılmıştır.

V – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ...Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.