muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17787, Karar No: 2023/1251, Tarih: 20.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/17787 E.  ,  2023/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İade talebinin reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 285 inci maddesinin birinci fıkrası ile 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun (6706 sayılı Kanun) 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2017/228 Değişik iş sayılı kararı ile 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun (6706 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince, Kazakistan adli makamının, ... hakkındaki iade talebinin reddine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 24.11.2017 tarihli ve 2017/3310 Esas, 2017/3675 Karar sayılı kararı ile Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 09.02.2018 tarihli ve 2017/2683 Esas ve 2018/279 Karar sayılı kararı ile dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Kazakistan uyruklu ...'un anılan ülkede işlediği iddia edilen "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçunun vasıf ve mahiyeti, adı geçenin iade talebinde bulunan ülke vatandaşı olması nedeniyle 6706 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi gereğince Kazakistan'a iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle iade talebinin reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Kolluk tarafından yapılan araştırmada; iadesi talep edilen ...'un 2007 yılından beri Bursa ili İnegöl ilçesinde ikamet ettiği, evli olduğu, bir oğlu ve iki kızının bulunduğu, oğlu ile birlikte oturduğu, kızlarının evli ve her iki kızının üçer tane çocuğu olduğu, adı geçenin Türkiye'de yerleşik olduğu ve sabit ikametgah edindiği, uzun süredir eşi, çocukları ve torunları ile birlikte yaşadığı anlaşıldığından; ilgili

hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin olarak Kazakistan adli makamının iade talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemelerinin Kabulü

A. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 24.11.2017 tarihli ve 2017/3310 Esas, 2017/3675 Karar sayılı kararı ile 5235 sayılı Kanun'un 35. maddesindeki yetkiye ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulunun 03.05.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararına göre istinaf başvurusunun incelenmesi 5. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemelerinin Kabulü

A. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 24.11.2017 tarihli ve 2017/3310 Esas, 2017/3675 Karar sayılı kararı ile 5235 sayılı Kanun'un 35. maddesindeki yetkiye ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulunun 03.05.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararına göre istinaf başvurusunun incelenmesi 5. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 09.02.2018 tarihli ve 2017/2683 Esas ve 2018/279 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 18 inci maddesini yürürlükten kaldıran ve 05.05.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6706 sayılı Kanun'un "İade Yargılaması" üst başlığını taşıyan 18 inci maddesinin 4 üncü fıkrasındaki "mahkemenin kararına karşı temyiz yoluna başvurulabileceği"ne dair açık hüküm karşısında, İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay'ın ilgili ceza dairesince incelenmesi gerektiğinden, merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Temyiz incelemesi neticesinde;

İadesi talep edilenin, 6706 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında olduğu değerlendirilen şahsî ve ailevî durumu ile "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti arasında Cezaî Konularda Adlî Yardımlaşma ve Suçluluların İadesi Anlaşması"nın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrası hükmü dikkate alınarak, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1988 tarihli Uyuşturucu ve Psikotrop Maddelerin Kaçakçılığına Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesinin 4 üncü maddesi ile 6 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrasında düzenlenen ve uluslararası ceza hukukunda kabul edilen "ya iade et ya yargıla" (aut dedere aut judicare) ilkesi gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile ikinci fıkrası uyarınca, hakkındaki iade talebinin kabul edilebilir olmadığına karar verilen ... hakkında zamanaşımı süresi içinde Türkiye'de soruşturma yapılması mümkün görülmüştür.

Kazakistan vatandaşı olan ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan soruşturma başlatıldığı ve Kazakistan adli makamlarınca düzenlenen 08.11.2006 tarihli yakalama kararına istinaden Kazakistan ülkesine iadesi amacıyla aranan adı geçenin 03.03.2017 tarihinde Bursa ili İnegöl ilçesinde yakalandığı ve 04.03.2017 tarihinde tutuklandığı; Kazakistan adli makamları tarafından Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı aracılığıyla, "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti Arasında Cezaî Konularda Adli Yardımlaşma ve Suçluların İadesi Anlaşması" uyarınca iadesinin talep edildiği, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının iadeye ilişkin talebi üzerine yapılan yargılama sonucunda Türk vatandaşı olmayan, ancak Türkiye'de ikamet izni bulunan ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Adı geçen hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, Kazakistan'a iadesine yönelik talebin reddine dair kurulan hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1. Hüküm fıkrasında 6706 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ile ilgili Kazakistan adli makamının iade talebinin reddine karar verildiği halde, hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un mülga 18 inci maddesinin yedinci fıkrasına atıf yapılması,

2. Hüküm fıkrasında "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti arasında Cezaî Konularda Adlî Yardımlaşma ve Suçluluların İadesi Anlaşması"na atıf yapılması gerekirken, Kazakistan'ın taraf olmadığı "Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi"ne atıf yapılması,

3. Hüküm kısmında 6706 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince "iade talebinin kabul edilebilir olmadığına" karar verilmesi gerekirken "iade talebinin reddine" karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüş; bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2017/228 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı

Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, BOZULMASINA; bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

1. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "5237 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin yedinci fıkrası" ibaresinin çıkartılması ve yerine "6706 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin birinci fıkrası" ibaresinin yazılması,

2. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi" ibaresinin çıkartılması ve yerine "10.04.1997 tarih ve 22960 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti Arasında Cezai Konularda Adli Yardımlaşma ve Suçluların İadesi Anlaşması" ibaresinin yazılması,

3. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "iade talebinin reddine" ibaresinin çıkartılması ve yerine "iade talebinin kabul edilebilir olmadığına" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıkların DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9460, Karar No: 2017/9565, Tarih: 14.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/9460 E.  ,  2017/9565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Mahkeme tarafından, 10/07/2014 tarihli duruşma için şikayetçi vekilinin mazeret dilekçesi verdiği ve mazeretin kabulüne karar verilmesine karşın, şikayetçinin yokluğunda karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13139, Karar No: 2024/2040, Tarih: 26.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/13139 E.  ,  2024/2040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1723 E., 2022/281 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün düzeltilerek onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; suç vasfına yönelik aleyhe temyiz nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli ve 2018/9 Esas, 2019/446 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında eziyet suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci,

ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.02.2022 tarihli ve 2021/1723 Esas, 2022/281 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Kurum vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 14 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin temyiz istemi, sanığın eyleminin eziyet suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, cezanın yetersiz tayin edildiğine, takdirî indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, vekâlet ücretine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin temyiz istemi, sanığın eyleminin eziyet suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, cezanın yetersiz tayin edildiğine, takdirî indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, vekâlet ücretine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Suç tarihinde mağdur ve arkadaşlarının birlikte öğrenim gördükleri okulun bahçesinde ısınmak amacıyla ateş yaktıkları, olay yerine gelen sanığın, mağdura ve yanındakilere niye ateş yaktınız diyerek kızdığı ve küfrederek mağdura tokat atması üzerine mağdurun da sanığa küfrederek yanındakilerle birlikte okulun bahçesinden kaçtıkları, sanığın çocukları motosikletle kovaladığı, ardından 07 K .. plakalı araç ile peşlerinden gittiği, mağduru ... Market önünde yakalayan sanığın tokat attıktan sonra ensesinden tutarak arabasına bindirdiği ve tekrar okul bahçesine getirerek yumruk ve kemerle bir müddet vurduğu, tekme attığı, bu esnada yanlarına gelen bir çocuğun darp olayına müdahale ederek mağduru okulun bahçesinden dışarıya çıkardığı anlaşılan olayda, kaçmasına rağmen sanığın ısrarla takip ettiği mağduru yakaladıktan sonra eylemini yakaladığı yerde bitirmek yerine mağduru arabası ile alıp okul bahçesine getirmek ve okul bahçesindeyken kemerle, tekmeyle ve yumrukla vurmak suretiyle eziyet suçunu işlediği, sanığın eyleminin sistematik olduğu ve süreklilik arz ettiği, dosya içeriğindeki fotoğraflarından da görüleceği üzere mağdurun bedeni üzerinde insan onuruyla bağdaşmayan ve acı çekmesine neden olacak şekilde vücudunun çeşitli yerlerine belirli bir zaman süresince vurmak suretiyle eziyet suçunu işlediği kabul edilerek buna göre uygulama yapıldığı tespit edilmiştir.

2. Sanık savunması, katılan beyanı, görüntü izleme tutanakları, Sincan Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından tanzim olunan 22.11.2018 tarihli adli muayene raporu, kollukça tutulan tutanaklar, sanığın adli sicil ve nüfus kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği ancak suç vasfı yönünden yapılan değerlendirmede eylemin süreklilik göstermeyecek ve sistematik olmayacak derecede kısa sayılacak bir zaman diliminde olup bitmesi itibariyle eziyet suçunun oluşmayacağı, sübuta eren eylemin beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan katılanı kemer ile kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Katılan Kurum vekilinin suç vasfına yönelik aleyhe temyiz isteminde bulunması nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2019 tarih ve 2019/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararı uyarınca hükmün temyiz edilebilir olduğu, suç vasfı ile sınırlı olarak yapılan incelemede suç vasfının suçta kullanılan vasıtanın elverişsizliği, mağdurdaki yaralanmanın niteliği kasten öldürmeye teşebbüs kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla anılan temyiz sebebinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.02.2022 tarihli ve 2021/1723 Esas, 2022/281 Karar sayılı kararında katılan Kurum vekilince öne sürülen temyiz istemi ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı kanunun 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20949, Karar No: 2014/5737, Tarih: 04.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/20949 E.  ,  2014/5737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karataş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2012/145-2013/77

Taraflar arasındaki 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca açılan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece bozma kararına uyulmuşsa da gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğinde olup, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihi olan dava tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak rapor alınması ve değerlendirme tarihi olan 2008 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, taşınmaza, genel deyimlerle ve piyasa rayicinden söz ederek değer biçen geçersiz bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14054, Karar No: 2018/13456, Tarih: 23.10.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/14054 E.  ,  2018/13456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.