muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9779, Karar No: 2018/59, Tarih: 08.01.2018

IV-Sanık ... hakkında “Kamu Görevlisinin Resmi Belgede Sahteciliği suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanıklardan ...‘ın ...'e ticari plaka tahsis belgesi verilmesine ilişkin 02.05.2008 tarih ve 106, 107, 108 sayılı yazıları geçmişe yönelik sahte olarak düzenlemek suretiyle “Kamu Görevlisinin Resmi Belgede Sahteciliği“ suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmemesi, Edremit Belediye Meclisi‘nin 02.10.2007 tarih ve 221 sayılı kararı ile ...’e 21.08.2007 tarihli talep dilekçesine istinaden hat verilmesi hususunun kararlaştırılması, ön inceleme aşamasında beyanı alınan ...’nin ... isimli şahsa akrabası olması nedeniyle hat tahsisine ilişkin işlemlerde yardımcı olduğunu bildirmesi, ... isimli kişinin vefat etmiş olması nedeniyle beyanına başvurulamamış olması, 02.05.2008 tarihli belgenin belediye giden evrak kayıt defterinde 14.07.2008 tarihli olarak kaydedilmiş olması nedeniyle sahte olduğu yönünden tespit yapıldığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; ...’in ölüm tarihinin kesin olarak tespiti, ...’nin mahkemece tanık olarak beyanına başvurularak, ... adına düzenlenen suça konu hat tahsisine ilişkin belgenin hangi tarihte düzenlendiği ve buna ilişkin işlemlerin ne zaman yapıldığı hususlarının ayrıntılı olarak sorulması, ön inceleme raporunun 37. sayfasında da belirtildiği üzere belediyelerce düzenlenen evrakların ilgili birimlere gönderilme süresi ile evrak kayıt defterine belge tarihi ya da gönderim tarihinden hangisinin yazıldığı hususu da araştırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Suça konu belgenin 14.07.2008 tarihinde “02.05.2008” şeklinde geçmiş tarihli olarak düzenlendiği cihetle, sanığın suç tarihi olan 14.07.2008 tarihi itibariyle belediye başkanlığına vekalet edip etmediği araştırılarak, vekalet etmediğinin tespit edilmesi halinde TCK‘nın 204/1 maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken, eksik araştırma sonucu TCK’nın 204/2. maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

b)5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinde, "değişik zamanlarda" denilmiş olması nedeniyle, aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı, sanık tarafından sahte olarak düzenlendiği iddia va kabul olunan belgelerin 05.02.2008 tarihinde düzenlendiklerinin belirtilmesi ile değişik zamanlarda düzenlendiklerine dair dosya kapsamında delil bulunmaması karşısında; zincirleme suça ilişkin koşullarının oluşmadığı, ancak belge sayısı ve çeşitliliğinin TCK‘nın 61. maddesine göre temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınması gerektiği gözetilmeden, TCK.nın 43. maddesi uyarınca cezada artırıma gidilmesi, yasaya aykırı,

c)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

V-Sanıklar ..., ..., ..., ..., Muammer Yalçıntaş, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... haklarında “İmar Kirliliğine Neden Olma”, “Görevi Kötüye Kullanma”, “Suçu Bildirmeme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik olarak, katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1-Sanıklardan ...‘in UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydına göre, hükümden sonra 12.08.2015 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca hakkındaki kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... haklarında “İmar Kirliliğine Neden Olma”, “Görevi Kötüye Kullanma”, “Suçu Bildirmeme” suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; Edremit Belediyesinde İmar-Şehircilik müdürü ve imar işleri inşaat teknikeri olarak görev yapan sanıklar ..., ..., ... ile yapı denetim şirketleri sorumluları olan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’ın, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’in yapı ruhsatı ve ekli projelerine aykırı olarak inşaat yapmalarına izin vermeleri şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak; mahkemece mevzuata aykırı olarak yapıldığı belirlenen yapılara dair mahallinde herhangi bir keşif ve tespit yapılmadan bahse konu yapıların ruhsat ve ekli projelerine uygun olmadığını tespit eden, soruşturma ve ön inceleme aşamasında temin edilen bilirkişi raporları ile yetinilmesi karşısında, sanıkların üzerlerine atılı eylemlerin sübutu ve soruşturma aşamasında tespit edilen hukuka aykırılıkların giderilip giderilmediğinin belirlenmesi açısından, mahallinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak, yapıların ruhsat ve ekli projelerine uygun olup olmadıklarının Edremit Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından gerçekleştirilen 13.05.2009 tarihli keşif ve yapılan tespitlere ilişkin düzenlenen bilirkişi raporu ile 18.06.2009 tarihli ön inceleme raporunda belirtilen hususlar doğrultusunda belirlenmesi, yapıların suç tarihi itibarıyla mevzuata aykırı olarak yapıldıklarının belirlenmesi halinde ise, bu inşaatları yapan sanıkların sıfatları net olarak tespit edilerek, yapı müteahhiti sıfatına haiz olmaları halinde, yapı denetim şirketi yetkilileri olan sanıklarla birlikte eylemlerinin; 4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanunun‚ 2/3-c maddesi gereğince yapı denetim kuruluşlarının yapının, ruhsat ve ekleri ile mevzuata uygun olarak yapılmasını denetlemekle görevli olduklarının belirtildiği, yine aynı Kanun‘un 9. maddesinde, bu görevlerini yerine getirmeyen yapı denetim kuruluşu yetkilileri ile yapı müteahhitleri açısından uygulanacak yaptırımların düzenlendiği, proje ve ruhsata aykırı uygulamanın denetim tarihinden sonra düzenlenen tadilat projesi ile imara uygun hale getirilmesinin denetim yükümlülüklerine aykırı fiillerin suç oluşturmasını engellemeyeceği hususu da gözetilerek bu sanıkların hukuki durumlarının 4708 sayılı Yasanın 9. maddesi kapsamında değerlendirilmesi, ayrıca belediye görevlisi olan sanıkların da bu yapılara ilişkin sorumluluklarını yerine getirmemeleri şeklindeki eylemlerinin kül halinde görevi kötüye kullanma suçuna vücut vereceği dikkate alınmadan, mahkemece eksik inceleme ile gerekçesiz olarak sanıklar hakkında yazılı şekilde beraat hükmü kurulması, yasaya aykırı,

Bu nedenlerle, katılan ... vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/24069, Karar No: 2012/8722, Tarih: 05.04.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/24069 E.  ,  2012/8722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma, Hakaret, Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

765 sayılı TCK.nun 266/1 maddesi uyarınca kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçlarında mağdur sayısınca ceza tayin edilmesi gerektiği halde, aynı yasanın 80. maddesi uyarınca müteselsil suç hükmünün uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun uygulanması halinde, adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, sonraki suça ilişkin kanun maddesi olan 125/1 ve 125/1-3-a maddelerinde öngörülen hapis ve adli para cezalarından hapis cezasına hükmedilmesi gerektiğinden 765 sayılı TCK.nun sanık lehine olduğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın eylemine uyan sövme suçlarının düzenlendiği 765 sayılı TCK.nun 482/3 ve 266/1. maddelerinde öngörülen adli para cezasının suç tarihindeki alt ve üst sınırlarının 450 TL.nin altında kalması nedeniyle 5252 Sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 5/2. maddesine göre, sanık hakkında adli para cezasının teşdit uygulanması halinde dahi 450 TL olacağı gözetilmeden hapis cezası ile birlikte adli para cezasında da teşdit nedeniyle arttırım yapılarak fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezalarının toplanması sırasında hesaplama hatası sonucu, sonuç ceza olarak 1 yıl 11 ay hapis yerine, 1 yıl 17 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında hakaret ve kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçlarında hapis cezalarının yanında hükmedilen adli para cezalarının her bir suç için 450 TL.olarak belirlenmesine, 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi uyarınca kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan hükmedilen para cezasının 525 TL'na çıkarılmasına, aynı Yasanın 72. maddesi uyarınca sanığa verilen adli para cezalarının içtiması sonucu sanığın 975 TL adli para cezası ile ve aynı yasanın 71. maddesi uyarınca sanığa verilen hapis cezalarının içtiması sonucu sanığın 1 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4558, Karar No: 2016/3155, Tarih: 29.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/4558 E.  ,  2016/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinin Türkiye'deki ve Rusya'daki işyerlerinde 09/01/2001-2005 tarihleri arasında geçen ve Kurum'a eksik olarak bildirilen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinin Türkiye'deki ve Rusya'daki işyerlerinde kesintisiz ve sürekli olarak geçen fiili çalışmasının eksik olarak bildirilip bildirilmediği noktasında toplanmaktadır.

Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Kural olarak sigortalılar, Türkiye’de yaşadıkları ve hizmet akdine göre çalıştıkları takdirde sosyal sigorta haklarından yararlanırlar. Bu kural, Kanunların mülkiliği ilkesinin doğal sonucudur. Ayrıca, Türkiye’yle yabancı bir ülke arasında sosyal güvenlik sözleşmesi akdedilmişse istisnaen mülkilik ilkesine değer verilmeyebilir. Ayrıca, 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre sigortalı olmayanlar kapsamında olmak üzere, Türkiye ile sosyal güvenlik sözleşmesi olmayan bir ülkede hizmet akdiyle çalışan Türk vatandaşları da anılan Kanunun 86. maddesi gereği işverenleriyle yapılacak “İş kazalarıyla meslek hastalıkları”, “Hastalık”, “Analık”, “Malullük, yaşlılık ve Ölüm” sigortalarından birine, birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulmaları mümkündür. Başka bir anlatımla 506 sayılı Yasa'nın ülke dışında meydana gelen sigorta olaylarında uygulanabilmesi S.. K..na yükümlülükler getiren sosyal güvenlik sözleşmesi veya kısa vadeli sigorta kollarını da kapsayan topluluk sigortaları bulunması halinde mümkün olabilir.x

506 sayılı Yasa'nın 86. Maddesine göre; Kurum, 2 nci ve 3 üncü maddelere göre sigortalı durumunda bulunmayanların Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca onanacak genel şartlarla (İş kazalarıyla meslek hastalıkları), (Hastalık), (Analık), (Malullük, yaşlılık ve Ölüm) sigortalarından birine, birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulmaları için, işverenlerle veya dernek, birlik, sendika ve başka teşekküllerle sözleşmeler yapabilir. (Ek fıkra: 29/07/2003 - 4958 S.K./40. md.) Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası primi, bu Kanunun 78 inci maddesine göre belirlenen prime esas kazanç alt ve üst sınırı arasında olmak şartıyla kendilerinin belirleyeceği miktarın % 30'u dur. Anılan Kanun'un 86. maddesi gereği işverenleriyle yapılacak “İş kazalarıyla meslek hastalıkları”, “Hastalık”, “Analık”, “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm” sigortalarından birine, birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulabilirler. Herhangi bir sosyal güvenlik sözleşmesi ve topluluk sigortası olmaması halinde ise; kişinin 506 sayılı Kanun'un 7. maddesi kapsamında geçici görevle yabancı ülkeye gönderilmesi durumunda zorunlu sigortalı kabul edilmesi mümkündür. Ancak; anılan madde kapsamında sigortalı sayılabilmek için sigortalının malullük-yaşlılık -ölüm, işkazaları ile meslek hastalıkları, hastalık, analık sigorta kolları bakımından sosyal güvenliğinin işin yapıldığı ülke Sosyal Sigorta Merciince karşılanmaması, Türk-işveren tüzel kişi ise, şirket merkezinin Türkiye'de bulunması, gerçek veya tüzel kişi Türk işverenin Türkiye'de iş yapmak şartı aranmaksızın Türkiye'de tescil edilmiş ya da tescil edilebilir nitelikte işyerinin olması, Türk işveren ile Türk işçi arasında yabancı ülkede yerine getirilecek iş görme edimine ilişkin bireysel iş sözleşmesinin Türkiye'de yapılması, Türk işçinin iş bu yazılı ya da sözlü hizmet sözleşmesinin Türk işçiye yüklediği iş görme ediminin yerine getirilmesi gereği olarak yurt dışında yaşamasının sürekli olmayıp geçici nitelik taşıması, geçicilik kavramının nitelendirilmesinde zaman sınırlaması yoksa da, bu görevin yurt dışında sürekli yaşamayı gerekli kılmaması koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

5510 sayılı Kanun'un 5’inci maddesinin g bendinde; “Ülkemiz ile sosyal güvenlik sözleşmesi olmayan ülkelerde iş üstlenen işverenlerce yurt dışındaki işyerlerinde çalıştırılmak üzere götürülen Türk işçilerinin 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılacağı, bunlar hakkında kısa vadeli sigorta kolları ile genel sağlık sigortası hükümlerinin uygulanacağı, bu sigortalıların uzun vadeli sigorta kollarına tabi olmak istemeleri halinde, 50 nci maddenin ikinci fıkrasındaki Türkiye'de yasal olarak ikamet etme şartı ile aynı fıkranın (a) bendinde belirtilen şartlar aranmaksızın haklarında isteğe bağlı sigorta hükümlerinin uygulanacağı, bu kapsamda, isteğe bağlı sigorta hükümlerinden yararlananlardan ayrıca genel sağlık sigortası priminin alınmayacağı, bu bent kapsamında yurt dışındaki işyerlerinde çalışan sigortalıların, bu sürede ödedikleri isteğe bağlı sigorta primlerinin 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalılıktan sayılacağı” belirtilmiştir.

Öte yandan 4904 sayılı Türkiye İş Kurumu Kanunu'un 3'üncü maddesinin d bendine göre "işgücünün yurt içinde ve yurt dışında uygun oldukları işlere yerleştirilmelerine ve çeşitli işler için uygun işgücü bulunmasına ve yurt dışı hizmet akitlerinin yapılmasına aracılık etme" görevi Türkiye İş Kurumu'na verilmiş bulunmaktadır. Buna göre işverenlerin yurt dışında çalıştırmak istedikleri işçilerine ait işlemlerini İş-Kur aracılığı ile yaptırmaları ve işçileri ile aralarında imzaladıkları örneği İş-Kur tarafından hazırlanan iş sözleşmelerini Kurum'a onaylatmaları gerekmektedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacıya ait hizmet cetvelinde 09/10/2001-30/11/2001 tarihleri arasında A.Ş. ünvanlı işyerince, 01/12/2001-31/12/2001 tarihleri arasında davalı E.. A.. ünvanlı işyerince Kurum'a hizmet bildiriminde bulunulduğu, bu şirketlerinin davalı şirket ile birlikte 'na bağlı şirketlerden olduğu, “ilgili makama” hitaben merkezli şirket olan Limited Şirketince düzenlenmiş olan 03/04/2014 tarihli belgede davacının 16/05/2002-04/07/2005 tarihleri arasında çalıştığı, 16/05/2002-31/07/2003 tarihleri arasında Üretim Müdürü olarak çalıştığı, 01/08/2003-04/07/2005 tarihleri arasında üretim müdür yardımcısı olarak çalıştığının belirtildiği, Devleti ticaret sicil kayıtlarının dosyaya sunulduğu, davacıya ait yurt dışına giriş-çıkış tarihlerinin yer aldığı pasaport kayıtlarının dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve davalı tanıklarının dinlenmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; arasında akdedilmiş sosyal güvenlik sözleşmesi olmadığı göz önünde bulundurulduğunda hizmet tespiti istemi yönünden davacının davalı işyerinde geçen sigortalılığının Kurum ile davalı şirket arasında akdolunmuş topluluk sözleşmesinin bulunması ya da 506 sayılı Kanun'un 7.maddesi kapsamında geçici görevle yabancı ülkeye gönderilmiş olması halinde kabulünün mümkün olduğunun nazara alınması gerekir iken Mahkemece bu yönde bir araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi bozma nedenidir. Öte yandan, dinlenen tanıkların yerleşik Yargıtay içtihatlarında belirtilen tanık niteliğinde olmadığının gözönünde bulundurulmaksızın davacının ihtilaf konusu dönemde davalı işyeri nezdinde geçen hizmet ve ücret tespiti istemlerinin her türlü şüpheden uzak bir şekilde ortaya konmadan yazılı şekilde hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; yukarıdaki bilgiler doğrultusunda, Türkiye İş Kurumu Kurum'a davalı şirket ile Kurum arasında akdolunmuş topluluk sözleşmesinin bulunup bulunmadığını sormak, bulunmaması halinde davalı işyerinin Türkiye'de merkezi olup olmadığını araştırmaya yönelik davalı işverenin Türkiye’deki işyeri sicil dosyası ve ticaret sicili kayıtlarını getirtmek, davacının davalı işveren nezdinde yurt dışında geçen hizmetlerinin görevdeki geçiciliğine ilişkin koşullar açısından yöntemince araştırmak, davalı işverenin yurt dışında çalıştırmak istediği işçileri Türkiye İş Kurumu'na bildirim mecburiyeti bulunmasına göre buna ilişkin ihtilaf konusu dönemleri kapsayan belgeleri ilgili Kurum'dan getirtmek, ihtilaf konusu dönem bordrolarını getirtmek suretiyle davacının davalı işyeri nezdinde geçen hizmetlerine ilişkin olarak re'sen belirlenecek davalı işyeri bordrolu çalışanlarının beyanlarına başvurmak ve sonucuna göre tüm delilleri birlikte değerlendirmek suretiyle bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın ve davanın da kamu düzenine ilişkin olduğu gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilerek; bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan

E.. A..'ye 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4046, Karar No: 2015/4918, Tarih: 25.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/4046 E.  ,  2015/4918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı- birleşen davada davalı arsa maliki vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında 07.04.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, şirket sahibi ...'in sözleşmeye kefil olarak imza attığını, müvekkilinin sözleşme gereği arsayı davalı şirkete teslim ettiğini, inşaatın başladığını fakat tamamlanmadığını, davalıların edimlerini gereği gibi yerine getirmediklerini, iskân ruhsatına ilişkin masrafların da müvekkili tarafından yapıldığını ileri sürerek, şimdilik 31.500,00 TL gecikme tazminatının, 3.023,00 TL iskân masrafının tahsilini talep ve dava etmiş; akde aykırılıklar bulunması nedeniyle müvekkil tarafından yüklenici tapularının verilmediğini savunarak, birleşen davanın ise reddini istemiştir.

Asıl davada davalılar- birleşen davada davacı vekili, inşaatın normal seyrinde devam ettiği sırada arsa malikinin sözleşmeyi feshettiğine dair bildirimde bulunduğunu, verdiği vekaletlerden de azlettiğini, bu aşamaya kadar imalatların eksiksiz olarak yapıldığını, sözleşmenin feshedildiğinin bildirilmesi ve dava açılması üzerine zorunlu olarak inşaat yapımına ara verildiğini, iki tarafın da zarara uğramaması için inşaat yapımına devam edildiğini ve 07.11.2007 tarihinde inşaatın eksiksiz olarak bitirildiğini, inşaatın gecikmesine ve iskân ruhsatının geç alınmasına davacının sebebiyet verdiğini savunarak, asıl davanın reddini istemiş; birleşen davada ise, inşaat tamamlanmasına rağmen müvekkilinin hiç tapu almadığını, 02.11.2007 de satış için vekalet verildiğini ileri sürerek, vekalet tarihine kadar olan 49.400,00 TL tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşmede teslim şartı ile ilgili bölümde dairelerin heyetçe tutanakla teslim edileceği şartı bulunduğu, bu şekilde bir teslim yapıldığına dair delil bulunmadığı, tanık olarak dinlenen emlakçının, dairelerin anahtarlarını Aralık ayında veya Ocak başında teslim aldığını ve kiraya vermeye başladığını belirttiği, buna göre binanın Aralık ayında bitirildiği ve teslim edildiğinin kabulü gerektiği, 5 ay üzerinden kira bedeli hesaplanması gerektiği, 3 daire için toplam 11.250,00 TL alacak bulunduğu, taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesine göre veraset ve intikal vergisine ait ilişik kesme masraf ve harçlarının tarafların kendilerine ait olacağı hüküm altına alındığından davacı arsa sahibinin yatırdığı 3.023,00 TL bedeli talep etme hakkı bulunmadığı, yüklenicinin ise sözleşmeye göre 49.400,00 TL cezai şart alacağı bulunduğu, ancak hesaplanan bu cezai şart fahiş olduğundan BK'nın 161/3. maddesi gereğince tenkis yoluna gidildiği ve 35.000,00 TL olarak tahsili gerektiği gerekçesiyle, asıl davanın kısmen, birleşen davanın tam kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalılar- birleşen davada davacı vekilinin tüm, asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.