muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19151, Karar No: 2014/34686, Tarih: 01.12.2014

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi başta olmak üzere çeşitli amaçlarla 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak 08.06.2010 tarihinde Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilmiştir. Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesi;

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

Sanığın, Güzelhisar Köyü Elbirdi mevkiine kamyonla moloz inşaat atığı dökmesi eyleminde, sanığın savunması, temyize gelmeyen diğer sanık ...'ın beyanları ve tüm dosya kapsamı itibariyle suç işleme kastının bulunmaması nedeniyle hakkında verilen beraat kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan İzmir ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1234, Karar No: 2013/21466, Tarih: 04.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/1234 E.  ,  2013/21466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, mağdurun yol kenarına kilitli vaziyette park etmiş olduğu aracının kapısını açıp direksiyon muhafaza kutusunu kırdıktan sonra düz kontak yapmak suretiyle aracı çalıştırıp hırsızladığı, mala zarar verme fiilinin hırsızlık suçunun unsuru olmadığı, aracın çalınması için direksiyon altındaki kutunun kırılıp kabloların düz kontak yapılmasının zorunlu bulunmadığı, bu bağlamda eylemin hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçu yönünden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün kısmen istem gibi ONANMASINA,4.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4691, Karar No: 2011/1120, Tarih: 01.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/4691 E.  ,  2011/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/154535

...'ı kasten öldürmeye teşebbüsten, ... ile ...'yü kasten yaralamaktan sanık ...; ... ile ...'u yaralamaktan sanık ..., ...'yü yaralamaktan sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine, ...'ın ...'i yaralamaktan, ...'nün ...'ı yaralamaktan, ...'in ...'u yaralamaktan beraatlerine ilişkin (ERZURUM) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18/03/2010 gün ve 391/52 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş,sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanığın duruşmaya müdafii göndermemesi nedeniyle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Temyiz edenlerin sıfatları ve dilekçelerinin içeriklerine göre; sanık ... hakkında Hatem'i yaralama, sanık ... hakkında Murat'ı yaralama ve sanık ... hakkında ...'i yaralama suçlarından kurulan beraat hükümleri inceleme dışı bırakılmıştır.

2)Mahkeme tarafından son celsede hazır bulunmayan sanıklar ... ve Volkan müdafiilerinin Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı esas hakkındaki son savunmalarını yaptıkları ve mahkeme tarafından da sanıklar müdafiilerinin savunmalardan sonra başkaca bir işlem yapılmaması karşısında, tebliğnamenin ayrıca son söz hakkı verilmemesine ilişen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

3)Sanık ... hakkında kasten ...'ı bıçakla yaralama suçundan kurulan hükümde, temel ceza 5237 sayılı TCK.nun 86/1 maddesine göre 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlendikten sonra suçta bıçak kullanılması nedeniyle, aynı yasanın 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 arttırılarak 1 yıl 15 ay hapis cezası verilmesi gerekirken 2 yıl 3 ay hapis cezası verilmesi, mağdurun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olması nedeniyle TCK.nun 87/1-a maddesi uyarınca cezasının bir kat attırılarak 2 yıl 30 ay hapis cezası belirlendikten sonra aynı Yasanın 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıldan az olamayacağından 5 yıl hapis cezası verilmesi gerekirken, doğrudan TCK.nun 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası verilmesi sonuç ceza doğru belirlenmiş olduğundan ve sonuca etkili olmayacağından, bozma nedeni yapılmamıştır.

4)Sanık ... hakkında kasten Murat'ı öldürmeye teşebbüs ve kasten Volkan'ı bıçakla yaralama, sanık ... hakkında kasten Volkan ve Hatem'i bıçakla yaralama, sanık ... hakkında kasten ...'ı bıçakla yaralama suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelenmesinde;

4)Sanık ... hakkında kasten Murat'ı öldürmeye teşebbüs ve kasten Volkan'ı bıçakla yaralama, sanık ... hakkında kasten Volkan ve Hatem'i bıçakla yaralama, sanık ... hakkında kasten ...'ı bıçakla yaralama suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ve sanık ...'a yönelik tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ... müdafiinin sanık ...'in öldürme kastının bulunmadığına, suç vasfına, tahrikin varlığına, sanık ... için verilen cezanın ağırlığına vesaireye yönelen, sanık ... müdafiinin yasal savunmaya, eksik incelemeye vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), sanık ...'in suçunun niteliği, verilen ceza miktarları ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alındığında tahliye talebinin REDDİNE, 01/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9057, Karar No: 2015/14123, Tarih: 14.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9057 E.  ,  2015/14123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/05/2012(EK KARAR: 14.01.2014)

NUMARASI : 2012/102-2012/256

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda davanın reddine yönelik verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin, abonesi olan davalıdan almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin, abonesi olan davalıdan almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Mahkemece; faturada belirtilen kayıp/kaçak bedelinin, kaçak elektrik kullanmayan tüketiciye yansıtılmasının ve enerji nakil sırasında meydana gelen kaybın tüketiciden tahsil edilmesinin haksız şart sayılacağı, öte yandan tarife belirlenirken dikkate alınan bedelin ayrıca belirlenen tarife üzerinden alınmasının açıkça hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı dağıtım şirketi (satıcı) ile davalı (abone) arasında, 73890 nolu abonelik için ticarethane abonelik sözleşmesinin, 147780, 146780 ve 146790 nolu abonelikler için ise mesken abonelikleri sözleşmesinin bulunduğu, davalının tüm bu abonelikleri için yaptığı başvuru üzerine davaya konu hakem heyeti kararının tesis edildiği anlaşılmaktadır.

1-Davacı tarafın 147780, 146780 ve 146790 nolu mesken aboneliklerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Davacı tarafın 73890 nolu ticarethane aboneliğine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1.maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra, “Kapsam” başlıklı 2.maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3.maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Buna göre, işyeri aboneliği üzerinden verilen hizmetten yararlanan davacının, yukarıda açıklandığı üzere tüketici olmadığı, dolayısıyla olayda 4077 sayılı kanun hükümleri yerine genel hükümlerin uygulanacağı ortadadır. Buna bağlı olarak, ihtilafa tüketici hakem heyetinin bakma yetkisi ve görevi bulunmamaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5 maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yerindedir.

Bu durumda, mahkemece; 73890 nolu aboneliğe ilişkin olarak yetkili ve görevli bulunmayan tüketici hakem heyeti tarafından verilen kararın iptaline karar verilmesi gerekirken, bu abonelik yönünden de davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16859, Karar No: 2011/9660, Tarih: 17.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/16859 E.  ,  2011/9660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, basketbolcu olup, davalı Kulüp ile 4.7.2008 tarihinde özel sözleşme imzalandığını, sözleşme uyarınca ödenmesi gereken 2009 yılı Mayıs ve Haziran ayları maaşı ile Türkiye Kupası ilk 8’e giriş prim hakkını alamadığını, başlattığı takibe de itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini dilemiştir.

Davalı cevap vermediği gibi duruşmaya da katılmamıştır.

Mahkemece, davanın adli yargının görev alanında bulunmadığı, uyuşmazlığın Basketbol Federasyonu Yönetim Kurulu tarafından karar bağlanması ve kurulun vereceği karara karşı da Tahkim Kurulu’na itiraz edilebileceğinden bahisle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile imzalanan özel sözleşme uyarınca hak kazandığı aylık ücreti ile prim hakkının ödenmediğinden bahisle takibe geçmiş ve takibe itiraz sonucu eldeki dava açılmıştır. Davalı cevap vermemiş, mahkemece uyuşmazlığın federasyonun bünyesinde çözümlenmesi gerektiğinden bahisle görev yönünden dava dilekçesinin reddine karar verilmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, yanlar arasında düzenlenen 4.7.2008 tarihli sözleşme özel nitelikte bir sözleşme olup, Federasyonca tasdik edilmediği ve tek tip sözleşme dışında düzenlendiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı taraf davaya cevap vermemiş ve bu durumda davayı inkar etmişse de, Sözleşmenin niteliği itibariyle özel tip sözleşme olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın adli yargıda mı, yoksa federasyon bünyesinde mi çözümleneceği tartışılmalıdır. Tarafların sözleşme serbestisi ilkesi uyarınca, yürürlükteki mevzuata ve adaba aykırı olmamak koşuluyla serbestçe ve özellikle tek tip dışında da özel sözleşme düzenleyebilecekleri tartışmasızdır. Uyuşmazlık bu tür sözleşmelerden kaynaklanan ihtilafın çözüm yerinin adli yargıda mı yoksa Federasyon bünyesinde mi çözümleneceği konusunda toplanmaktadır. Tek tip sözleşmelerden kaynaklanan ihtilafların federasyon bünyesinde çözümleneceği, verilen karara karşı Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü bünyesinde yer alan Tahkim Kurulu’na itiraz edilebileceği bilinmektedir. Özel tip sözleşmelerinden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözüm mercii konusunda ise yasalarımızda bir açıklık bulunmamaktadır. Bazı Yasalarda değişiklik yapan 6215 Sayılı Yasanın 10., 11 ve 12. maddeleri ile 3289 sayılı Gençlik ve Spor Genel müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda bazı değişiklikler yapılmıştır. Özellikle ek 9.maddede yapılan değişiklikle Spor federasyonlarının yapısında değişiklikler yapılmış olup, 17.fıkrada federasyonlarını kuruluşu düzenlenmiş, 18. fıkrada ise, Spor Federasyonlarının oluşumu ve federasyon bünyesinde oluşturulacak kurullarla ilgili düzenlemeler yer verilmiştir. Bu fıkrada belirtilen kurulların oluşumu, görev ve yetki sorumlulukları ile çalışma usul ve esaslarının ana statüyle, diğer kurulların oluşumu çalışma usul ve esasları ise talimatlarla belirlenir düzenlemesi bulunmaktadır. Yine anılan Maddenin 27. fıkrasında, Federasyonların ana statüsünün Resmi Gazetede, ana statüye dayanılarak hazırlanan yönetmelik dışındaki talimat ile diğer alt düzenleyici işlemlerin ise, Genel Müdürlüğün internet sitesinde yayımlanacağı hükmü düzenlenmiştir. 6215 Sayılı Yasanın 12. maddesiyle eklenen Geçici 11. madde ile, “Bu kanun ile çıkarılması öngörülen düzenlemeler yürürlüğe girinceye kadar mevcut düzenlemelerin bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” Düzenlemesi getirilmiştir. Ne varki, Basketbol Federasyonunun ana statüsünün yeniden düzenlendiğine dair herhangi yeni bir düzenleme mevcut değildir. Bu durumda mevcut ana statünün uygulanmasına devam olunmalıdır. Mevcut ana statü ise, 21

. 6215 Sayılı Yasanın 12. maddesiyle eklenen Geçici 11. madde ile, “Bu kanun ile çıkarılması öngörülen düzenlemeler yürürlüğe girinceye kadar mevcut düzenlemelerin bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” Düzenlemesi getirilmiştir. Ne varki, Basketbol Federasyonunun ana statüsünün yeniden düzenlendiğine dair herhangi yeni bir düzenleme mevcut değildir. Bu durumda mevcut ana statünün uygulanmasına devam olunmalıdır. Mevcut ana statü ise, 21. madde ile Yönetim kurulu’nun görevlerini sıralamış olup, bu maddede özel sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıklarda da federasyonun görevli olacağına dair herhangi düzenleme mevcut değildir. Keza Tahkim kurulu ile ilişkiler başlığı altında düzenlenen değişik 25. maddede de; bu yönde bir açıklama mevcut değildir. Dolayısıyla, Basketbol Federasyonu ana statüsünde Yönetim Kurulu’nun görevleri arasında özel tip sözleşmeden 2010/16859-2011/9660