muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5762, Karar No: 2008/7261, Tarih: 05.06.2008

İntifa ...; bir süreyle sınırlı kurulmuşsa sürenin dolması veya bu süreden önce intifa ... sahibinin hakkından vazgeçmesi, intifa ... sahibinin ölümü ya da tüzel kişi ise tüzelkişiliğin sona ermesi, konusu olan şeyin bütünüyle harap olması sebebiyle artık ondan yararlanma olanağının kalmaması durumlarında sona erer. Ayrıca, intifa hakkının danışıklı tesis edildiği iddiası veya ehliyetsizlik nedeniyle ya da iradeyi sakatlayan diğer nedenlerle de hükmen terkini istenebilir.

Somut olayda; davacı Belediye dava konusu taşınmaz için önce intifa eksiltme usulü ile ihale açılmasına karar vermiş ve 04.08.1997 tarihinde de yapılan ihale sonucu davalıya intifa eksiltme usulü ile 49 yıllığına intifa ... tanınmasına karar verilmiştir. Daha sonra yine Belediye Encümeni 08.08.2002 tarihinde Belediye Meclisinin 05.11.2001 tarih 202 sayılı kararından da söz edilerek dava konusu taşınmazlar kaydına 10.09.1998 tarihinden geçerli olmak üzere 2.8.2002 tarihinde işlenen intifa hakkının tanınmasına karar verilmiştir. Ancak, yine Belediye Encümeni 16.02.2005 tarihinde intifa ... tesisine dair Encümen Kararlarının iptaline karar vermiş, bu karar davalı yana tebliğ edilmesine rağmen idari yargıda iptali yoluna gidilmemiştir. Davacı, Belediye Encümeninin işlemlerin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 1580 sayılı Belediye Kanunu 70/10 ve 2886 sayılı İhale Kanunu hükümlerine aykırı olduğu, bu nedenle de geçersiz idari işlemler ile tesis edilen intifa hakkının yolsuz tescil niteliğinde bulunduğunu iddia etmektedir.

Gerçekten de, işlemlerin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 1580 sayılı Belediye Kanunun 70/10 maddesinde “3 seneden fazla müddetle veya 10.000.liradan fazla bedeli senevi ile akdedilecek icar ve isticar mukaveleleri yapmak” Belediye Meclisinin yapacağı işler arasında sayılmıştır. 2886 sayılı İhale Kanunun 64. maddesinde de Belediye Encümenince ayni hak tesisi ve kiraya verme süresi 10 yılla sınırlandırılmıştır. Görülüyor ki, açıklanan yasal düzenlemeler kapsamında Belediye Encümeninin Belediyeye ait taşınmaz üzerinde 49 yıllığına intifa ... tesis etmesi mümkün değildir. Kaldı ki, 1580 sayılı Belediye Kanunu yürürlükten kaldıran 13/7/2005 tarih 25874 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5393 Belediye Kanununun 18. maddesi Belediye Meclisinin görev ve yetkilerini açıkça düzenlemiştir. Anılan maddenin 18/e hükmü;

“Taşınmaz mal alımına, satımına, takasına, tahsisine, tahsis şeklinin değiştirilmesine veya tahsisli bir taşınmazın kamu hizmetinde ihtiyaç duyulmaması hâlinde tahsisin kaldırılmasına; üç yıldan fazla kiralanmasına ve

“Taşınmaz mal alımına, satımına, takasına, tahsisine, tahsis şeklinin değiştirilmesine veya tahsisli bir taşınmazın kamu hizmetinde ihtiyaç duyulmaması hâlinde tahsisin kaldırılmasına; üç yıldan fazla kiralanmasına ve

süresi otuz yılı geçmemek kaydıyla bunlar üzerinde sınırlı aynî hak tesisine karar vermek” şeklindedir. Bu düzenleme ile belediyeye ait taşınmazların üç yılı aşan kiralanması ve üzerinde otuz yılı aşan ayni hak tesisi işlemlerinde belediye meclisinin yetkili kılındığı açıkça hüküm altına alınmıştır. Yeniden somut olaya döndüğümüzde, 04.08.1997 tarihinde tesisine karar verilen intifa hakkının tapuya tescili için 08.08.2002 tarihinde alınan Encümen Kararında, Belediye Meclisinin 05.11.2001 tarihli kararı gereğince intifa ... tesis edildiği belirtilmektedir. Ancak, gerek 04.08.1997 tarihli gerekse 08.08.2002 tarihli Encümen Kararları az yukarıda değinilen yasal düzenlemeler gerekçe gösterilerek 16.02.2005 tarihinde iptal edilmiş, bu kararın iptali için idari yargı yoluna başvurulmadığından karar kesinleşmiştir.

Mahkemece, başlangıçta yetkisiz Encümen Kararı ile tesisine karar verilerek tesis edilen intifa hakkının yolsuz tescil niteliğinde bulunduğu, içeriği denetlenemeyen Meclis Kararına atıfla ile intifa hakkının 10.09.1998 tarihinden geçerli olmak üzere tanınmasına dair sonradan tesis edilen Encümen Kararının da yasal düzenlemelere aykırı olduğu ve tüm bu kararların iptal edilmiş olması karşısında intifa hakkının yasal dayanaktan yoksun hale geldiği hususları gözetilerek davanın kabulü gerekirken, reddi doğru olmamıştır. Karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 05.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25941, Karar No: 2016/7641, Tarih: 25.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/25941 E.  ,  2016/7641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Aidiyetinin Tespiti

... ile ... ve ... aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının kabulüne dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... İlçesi Merkez ... Mahallesi'nde kain kuzeyinde ... nolu parsel, güneyinde ... nolu parsel bulunan tapulama harici alan üzerindeki ev ve müştemilatın davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar vermek gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabülüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur. (4721 s.lı TMK 684/1 m.) Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar.Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK 722,724,729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez.Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

.//..

1-Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre dava konusu ağaçlar, bodrumlu kargir ev, avlu, taş duvar ve sundurmalı tandırın davacı tarafından meydana getirildiği ve dikildiğinin sabit olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Mahkemece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni hükmün bu bölümünün HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni hükmün bu bölümünün HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda 2. bentde gösterilen HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca gerekçeli kararın hüküm bölümünün (4) numaralı bendinde yer alan "muhdesat aidiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine” cümlesinin hükümden çıkarılmasına yerine "davacı tarafından meydana getiridiğinin tespitine" yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının yukarda 1. bentde gösterilen sebeple reddine; 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8125, Karar No: 2022/18355, Tarih: 14.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8125 E.  ,  2022/18355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, bir kısım davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Sinanoğlu Mahallesi, 572 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'la Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiği gibi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 4. bendinde geçen (bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar 3’er aylık vadeli hesaba dönüştürülerek nemalandırılmasına ve kesinleşen karara göre nemasıyla birlikte) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (3'er aylık vadeli hesaba yatırılan bedelin nemasıyla birlikte derhal) ibaresinin yazılmasına,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 4. bendinde geçen (bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar 3’er aylık vadeli hesaba dönüştürülerek nemalandırılmasına ve kesinleşen karara göre nemasıyla birlikte) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (3'er aylık vadeli hesaba yatırılan bedelin nemasıyla birlikte derhal) ibaresinin yazılmasına,

b) 5. bendinde geçen (son karar tarihi olan 31.05.2019 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (hak sahibine derhal ödeme yapılmasına ilişkin Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin karar tarihi olan 14.12.2022 tarihine) ibaresinin yazılmasına,

c) Davacı idare lehine hükmolunan vekâlet ücretine ilişkin 10. bendin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10119, Karar No: 2015/8548, Tarih: 15.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/10119 E.  ,  2015/8548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bilecik Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2014

NUMARASI : 2013/545-2014/349

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanım nedeniyle kiralananda meydana gelen zararın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 3340.-TL üzerinden itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davalı kiracının kiralanan taşınmazı boşaltmasından sonra 2013/5D.iş dosyası ile 13.06.2013 tarihinde yaptırılan tespit sonucu belirlenen, tavan ve duvar boyası için 2.320.00.TL, iki adet tekli priz kapağı için 7.80.-TL ve MDF mutfak tezgahı için 400.00.-TL olmak üzere 2.728.00.-TL asıl alacak ile 425.00.-TL tespit gideri ve 245.00.-TL icra vekalet ücreti olmak üzere 3.398.00-TL nin tahsili için icra takibi başlatıldığını, davalının haksız itirazı ile takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davalı cevap dilekçesinde; kiralananı aldığı gibi teslim ettiğini, hor kullanım olmadığını TOKİ tarafından yapılan aynı bloktaki diğer dairelere ait mutfak tezgahının aynı şekilde kabardığını ve daire sahipleri tarafından değiştirildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 3.340.00.-TL yönünden itirazın iptaline, 2.728.00.-TL asıl alacak üzerinden davacı yararına %20 oranında icra inkar tazminatına karar verilmiştir.

01.05.2009 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 1. maddesinde "kiracının kiralananı kendi malı gibi kullanacağı”, 5.maddesinde; “kiralananı aldığı gibi teslim edeceği”, kararlaştırılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre tavan ve duvar boyası için 2.320.00.-TL, iki adet tekli priz kapağı için 7.80.-TL ve MDF mutfak tezgahı için 400.00.-TL olmak üzere toplam 2.728.00-TL zarar belirlenmiştir. 6098 sayılı T.B.K.nun 316. (B.K.nun 256) maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı tam bir özenle kullanmak ve aynı kanunun 334. (B.K.nun 266) maddesi gereğince sözleşme sonunda aldığı hali ile kiralayana teslim etmekle yükümlüdür. Ancak kiracı sözleşmeye uygun olağan kullanma dolayısıyla oluşan eskime ve bozulmalardan sorumlu olmayıp münhasıran kötü kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasardan sorumludur. Davalının kiralananı kullandığı süre ve kullanma amacı gözetildiğinde olağan kullanımdan kaynaklanan yıpranma ve eskimelerin olacağı kuşkusuzdur.

O halde mahkemece alınacak bilirkişi raporu ile hor kullanım ve olağan kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasar ayrımı yapıldıktan sonra kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payının hesap edilip alacaktan düşülmesi gerekir.

Mahkemece gerçek zararın belirtilen şekilde tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi hatalı olmuştur. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9341, Karar No: 2021/17992, Tarih: 22.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/9341 E.  ,  2021/17992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz incelemesinde;

Sanık ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan suç duyurusunda bulunulmasına ilişkin kararın, CMK.nın 223. maddesi kapsamında bir hüküm niteliğinde bulunmadığı ve bu nedenle temyizi kabil olmadığı cihetle; sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteğinin CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Katılan ... vekilinin temyiz incelemesine gelince;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile suça sürüklenen çocuğun arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin buluştukları ve sanık ...'ın evine gittikleri, burada sanığın da bilgisi dahilinde 3 gün kaldıktan sonra hakkında kayıp başvurusunda bulunulduğunu bilen mağdurenin karakola giderek olay hakkında ifade verdiğinin anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas, 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanık ile suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/637, Karar No: 2023/1157, Tarih: 14.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/637 E.  ,  2023/1157 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2925 E., 2022/2326 K.

DAVALILAR : 1- ... adına Av. ...

2- ... Gıda Otelcilik Turz. ve Tic. Ltd. Şti.

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 21.10.2013

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2013/675 E., 2021/257 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davacının davalıya ait iş yerinde 06.05.2004 - 14.03.2009 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını, ilk iki yıl sigortasız çalıştırıldığını, çalıştığı süre içinde haftanın bir günü izin kullandığını, haftanın 4 günü sabah 09:00-17:00 arası, haftanın 2 günü sabah 09:00-01:00 arası çalıştığını, dini ve milli bayramlarda tam gün çalıştığını, en son 600,00 TL net ücret aldığını ve 14.03.2009 tarihinde işten çıkarıldığını, işçilik alacakları için ... 1. İş Mahkemesinin 2009/298 E., sayılı dosyası ile dava açıldığını, Yargıtay'dan ilk 2 yıllık çalışması kanıtlanamadığı, gerekçesi ile bozulduğunu, dosyanın ... 17. İş Mahkemesinin 2013/1022 E., üzerinden devam ettiğini, işçilik alacakları dosyasında sigortasız çalıştırılan dönemle ilgili ... adlı kişinin tanık olarak gösterildiğini bu işçinin o dönemde sigortasız çalıştırıldığının ortaya çıktığını, bu işçinin sigortalılığın tespiti davası açtığını belirterek davacının 06.05.2004 - 14.03.2009 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının başvuru dilekçesine cevap verilmeden dava açıldı ise itiraz ettiklerini, yetki itirazında bulunduklarını davacının Türkiye'de ikametgahı olup olmadığı ve teminat yatırıp yatırmaması hususunda da değerlendirilmesini, davacının Türk ve Alman vatandaşı olduğuna dair belge ve bilgiler ile dosyaya sunmuş olduğu belgelerin getirtilmesi, apostille şerhi ile tasdikli asılları celbinin gerekli olduğu, davacının 5 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılması gerektiğini, çalışma hususunda kurum kayıtlarının esas olduğunu, davacının kurum kayıtlarının dışında başka iş yerlerinde çalışması olup olmadığı araştırılması gerektiğini, hizmet tespitine ilişkin talebin yasal ve hukuksal tüm incelemeler sonucunda değerlendirilmesi, kurum kayıtlarının aksine eşdeğer nitelikte resmi belgelerle kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; hizmet tespiti davalarının kamu düzeni niteliği nedeniyle, çalışmanın resen araştırılması gerektiğini, hizmetin gerçekten mevcut olup olmadığını ve işyerinin gerçek olup olmadığının tespiti gerektiğini, işyerinin 506 sayılı Kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı hususlarının kurumdan sorulması gerektiğini, davanın 506 sayılı Kanun'un 79/8 inci maddesi gereğince 5 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğunu, davacının çalıştığını iddia ettiği diğer davalıya ait işyerinde Kuruma bildirilen bir çalışmasının bulunmadığını, davanın açılmasında hukuki yarar bulunmadığını beyan etmiş ve davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI