muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13168, Karar No: 2016/18498, Tarih: 05.12.2016

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yer üstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atık suların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre; fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atık suların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atık su ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atık suların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendine göre “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” da yasaktır.

Alıcı ortam olan denizlerin korunması ile ilgili düzenlemelere gelince;

Anılan Yönetmeliğin “Denizlerle İlgili Kirletme Yasakları” kenar başlıklı 23. maddesinde özetle; 6. maddede bahsedilen kirletici etkileri doğuran her türlü deniz ve kıyı suyu kullanımı ile boşaltımlar tamamen yasaklanmış veya izne bağlanmıştır. Hiç kimse gerekli izni almadıkça denizlere yasaklanmış veya izne tabi kılınmış maddeleri atamaz ve boşaltamaz. Gemilerden çöp, petrol ve petrol türevleri ile bunlarla bulaşık sintine suları, kirli balast suları, slaç, slop, yağ ve benzeri katı ve sıvı atıklar ile her türlü kargo artık ve atıklarının boşaltılması yasaktır. Öte yandan gemilerden evsel nitelikli atık su boşaltımı, tüm gemiler için Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşmenin (Marpol 73/78) Ek-IV hükümlerine tabidir. Hassas alan niteliğindeki koy ve körfezlerde, gemide arıtma cihazı olsa dahi gemilerden evsel nitelikli atık su boşaltımı yapılamaz. Yüzme ve rekreasyon amacıyla kullanılan kıyı sularının kirlenmesinin önlenmesi için sahillerin kum bandı üzerinde veya burayı etkileyecek yakınlıkta inşa edilen fosseptiklerin sızdırmasız olması ve oluşan atık suyun arıtma tesisi ya da kanalizasyon sistemine verilmesi gereklidir. Hafriyat artıkları, moloz, arıtma ve proses artığı çamurlar ve benzeri atıkların bertaraf amacıyla deniz ve kıyı sularına boşaltımı yasaktır.

Yukarıda belirtildiği üzere denizlere deşarj izni bazı durumlarda atık suyun arıtılmış olması koşuluna bağlanmıştır. Öte yandan atık suyun arıtılmış su olduğunun kabul edilebilmesi için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesinde belirtilen 16 sektör bakımından Yönetmeliğin ekindeki tabloda gruplar halinde öngörülen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atık suyun tam olarak arıtıldığından, dolayısıyla deşarj edilme koşulunun gerçekleştiğinden bahsedilemez.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay,

Olay tarihinde sanığın, marmara denizi moda açıklarında pakistanlı 3 isimli tekne ile kaçak su ürünleri avcılığı yaptığının sahil güvenlik komutanlığına bağlı SAGET 2 teknesi tarafından tespiti üzerine delilleri karartmak maksadı ile trol takımlarını kesip denize attığı iddiasıyla dava açıldığı görülmektedir.

III - Yargılamaya Konu Olay,

Olay tarihinde sanığın, marmara denizi moda açıklarında pakistanlı 3 isimli tekne ile kaçak su ürünleri avcılığı yaptığının sahil güvenlik komutanlığına bağlı SAGET 2 teknesi tarafından tespiti üzerine delilleri karartmak maksadı ile trol takımlarını kesip denize attığı iddiasıyla dava açıldığı görülmektedir.

Yasak avlanma yapan balıkçıların, el konulmasını engellemek için trol ağlarını keserek denize geçici olarak bıraktıkları, mali açıdan değeri yüksek olan ağları daha sonra denizden çıkartarak kullandıkları bilinen bir gerçektir. Nitekim sanık, mahkeme aşamasındaki savunmasında, denize attığı ağı geri alacağını beyan etmiştir. Denize atılan trol takımının, kısa bir süre sonra geri alınması ve deniz dibinde kalıcı olmaması karşısında, alıcı ortam olan denize zarar verildiğinden bahsedilemeyeceği gibi zarar ihtimali de bulunmamaktadır. Açıklanan gerekçelerle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Kabule göre de; TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması gözetilmeden, sanık hakkında uygulanması bozmayı gerektirmiştir.

IV – Sonuç ve Karar,

Sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.12.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4690, Karar No: 2013/7216, Tarih: 09.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4690 E.  ,  2013/7216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafından lise olarak kullanıldığını, yıkıma kadar davalının müdahalesinin devam ettiği ileri sürerek, ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; bir kısım davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına

09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16934, Karar No: 2017/1658, Tarih: 20.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/16934 E.  ,  2017/1658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın reddine ilişkin verilen hüküm, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı site yönetiminin sorumluluğunda bulunan site içi altyapının ve yoğun yağan yağmurun tahliyesi için gerekli mazgalların yetersizliği nedeniyle, yağmur sularının sigortalı işyerinin tavanından akarak hasara neden olduğunu, eksper tarafından saptanan 68.777,57 TL'yi sigortalılarına ödeyip haklarına halef olduklarını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, ödenen bedelin 13.12.2012 tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, site içi altyapı işlerinin yapımcı firma tarafından gerçekleştirildiğini, bu nedenle yapımdaki eksiklikten site yönetiminin sorumluluğu olamayacağını, davacı sigortalısının mal sahibi tarafından T-29 nolu bağımsız bölümde projeye aykırı imalatlar yapıldığını ve hasarın bu nedenle meydana geldiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; sigortalı işyerinin eğimli arazide yer aldığı, binanın mevcut durumuyla şiddetli yağış halinde yüzey sularını tahliye edecek biçimde yapılmadığı, site yönetim planının 5. maddesi ile, her bağımsız bölüm malikinin kendi taşınmazının çevre duvarları ve bahçe düzenleme işlerini kendilerinin yapmasının benimsendiği, sorumluluğun bağımsız bölüm maliklerinde olduğu ve davalıdan zararın istenemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, işyeri sigorta poliçesi gereği sigortalısına ödeme yapan davacının ödediği bedelin, zarara sebep olduğu iddia olunan davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davalı tarafça, davacıya sigortalı işyerinin de içinde bulunduğu ... Sitesi'nin, Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine tabi olduğu savunulmuş, bu hususa ilişkin olarak da siteye ait yönetim planı dosyaya sunulmuş; mahkeme tarafından bu hususta herhangi bir irdeleme yapılmadan, işin esası incelenerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamında bulunan, kat mülkiyetine geçiş nedeniyle tadil edilen ... Yönetim Planı'nın 1. maddesinde "ana taşınmazın, bundan böyle 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun emredici hükümleri saklı kalmak kaydıyla, bu yönetim planına göre idare edileceği" düzenlemesine; 2. maddesinde "isim değişikliğinin kat malikleri kurulunun oybirliğiyle yapılabileceği" düzenlemesine; 4. maddesinde "site içi su şebekesi, kanalizasyon ve arıtma tesisleri, rögar ve kanalların ortak yerler olarak kabul ve tespit edildiği; ortak yerlerdeki tamirat ve yenilikler için yönetimin kat malikleri kurulundan özel yetki almasına gerek olmadığı" düzenlemesine yer verilmiştir.

Davacı tarafça, davalı site yönetiminin sorumluluğundaki, ortak yerlerden olan mazgalların yetersizliği nedeniyle sigortalı işyerinde hasar oluştuğunun iddia edilmiş olması; yukarıda bir kısmından bahsedilen site yönetim planı hükümleri; kat mülkiyeti kurulmuş olan ana taşınmaz ile bağımsız bölümlere ilişkin zararlarda sorumluluğun esaslarını da belirleyen, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19. maddesi ve Ek 1. maddesi gereği, kat mülkiyetinden kaynaklanan her türlü uyuşmazlığın, değerine bakılmaksızın Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümleneceğine ilişkin yasal düzenlemeler irdelenerek, davada Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görevli olup olmadığının belirlenmesi, oluşacak sonuca göre işin esasının karara bağlanması gerekirken; uyuşmazlıkta, yönetim planı hükümlerine göre Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görevli olup olmadığı irdelenmeksizin, işin esasına girilip yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2986, Karar No: 2018/3541, Tarih: 16.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2986 E.  ,  2018/3541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanıklar hakkında 2010 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura ile 2010 ve 2012 takvim yıllarında sahte müstahsil makbuzu düzenleme suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıkların savunmalarında suçlamaları kabul etmeyerek fatura ve müstahsil makbuzlarının gerçek alışverişlere dayandıklarını beyan etmeleri, dosya içerisinde yalnızca 08.01.2013 tarihli fatura fotokopisi olup, belirtilen takvim yıllarında düzenlenen başkaca herhangi bir fatura ve müstahsil makbuzu aslı ya da onaylı suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanıklar tarafından belirtilen takvim yıllarında düzenlenen suça konu fatura ve müstahsil makbuzu aslı ya da onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra, suça konu müstahsil makbuzlarına göre sanıklara mal satmış görünen ve vergi incelemesi sırasında beyanlarına başvurulan çiftçilerin mahkemece de tanık sıfatıyla beyanları alınarak, sanıklara mal satıp satmadıkları, satmışlarsa satılan malın cinsi ve miktarı, bu malın üretimine ve satışına ilişkin ellerinde belge bulunup bulunmadığı sorulup varsa buna ilişkin belgelerinin dosya arasına alınması; sanıkların dava konusu malların alındığını gösteren miktar kadar mal girişi olup olmadığı, buna dair sevk ve taşıma irsaliyelerinin bulunup bulunmadığı, belirtilen yıllar içinde alındığı ve satıldığı belirtilen tüm malları saklama kapasitesinin olup olmadığı, mal bedelinin satıcılara ödendiğine ilişkin ticari teamüle ve belgeleme zorunluluğuna uygun şekilde kasa mevcudu ve/veya banka hesaplarına uyumlu çıkış belgeleri bulunup bulunmadığı, makbuzların gerçek ve geçerli olup olmadıkları hususlarının araştırılması, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a)Sahte belge düzenleme suçlarında, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen belgelerin, bir bütün halinde zincirleme şekilde sahte belge düzenleme suçlarını oluşturacağı, somut olayda sanıklar hakkında mütalaaya uygun olarak “2010 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura ile 2010 ve 2012 takvim yıllarında sahte müstahsil makbuzu düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı halde, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturduğu gözetilmeden, hangi yıla ait olduğu açıklanmaksızın, zincirleme suç hükümleri de uygulanmadan, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8783, Karar No: 2023/17316, Tarih: 24.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/8783 E.  ,  2023/17316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hakaret suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, kesin, şüpheden uzak somut delil bulunmadığına, hakaret suçundan verilen cezanın paraya çevrilmesine ve her iki suç yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesinin Kanun'a aykırı olduğuna ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, aracındaki yasak eşyaların gümrük muhafaza memurları tarafından alınmasına sinirlenerek; “Nasıl yasak evime getirdim bunları size vereceğime kırarım, sizin de işinizin de devletin de a… koyarım.” dediği ve görevlerini yapmalarını engellemek için şikâyetçilere yumruk salladığı iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hükmün Temyizinde

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hükmün Temyizinde

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hükmün Temyizinde

1. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri yönünden; tüm dosya kapsamı ile suçun sübuta erdiğinin kabulüyle mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

2. Sair yönlerden;

a. Sanığa ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanması,

b. Kabule göre de; görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine rağmen, adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında, seçimlik ceza öngören hakaret suçunda 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, hapis cezasına hükmolunduktan sonra aynı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrası gözetildiğinde, bu cezanın adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlara çevrilebileceği gözetilmeden, hapis cezası verilmesi suretiyle çelişki yaratılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Olay tarihinde aracında bulunan yasak eşyaları almak isteyen gümrük memurlarına maddi ve manevi cebir kullanmak suretiyle direnen sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan dolayı TCK’nın 265/1 nci maddesi ile mahkûmiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, sanığın aynı olayda birden fazla görevliye direndiğinden bahisle TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanması hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.