muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15907, Karar No: 2014/16362, Tarih: 03.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/15907 E.  ,  2014/16362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 03.04.2014 gün ve 23833-7804 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Yapılan incelemede mahkeme kararlarının, temyiz dilekçesinin, Yargıtay ilamının ve karar düzeltme dilekçesinin taraflara tebliğine dair kaydedilmiş bir belge veya tebliğ mazbatasına rastlanmamıştır.

Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün olmadığından, dosyanın fiziki olarak gönderilmesi için mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple dosyanın fiziki olarak gönderilmesi amacıyla mahkemesine, İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.03.09.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/2550, Karar No: 2019/6694, Tarih: 24.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/2550 E.  ,  2019/6694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SÖKE 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıkların, olayda ele geçirilen esrarı, hasat ettikleri kenevirlerden elde ettiklerine ilişkin beyanlarının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri söktüklerini belirttikleri yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında kenevir ekme suçunu işlediklerine ilişkin soyut beyanları dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmayan sanıkların atılı suçtan beraatlerine karar verilerek; sökülüp koparılan kenevirlerin esrar sayılması bu nedenle atılı eylemin kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturabilecek olması ve bu suçun da 6545 sayılı Yasayla değişik TCK'nın 191. maddesine göre farklı bir soruşturma usulüne tabi olması nedeniyle sanıklar hakkında kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan suç duyurusunda bulunulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükümlerin BOZULMASINA, 24.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5370, Karar No: 2013/7169, Tarih: 10.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5370 E.  ,  2013/7169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Bursa 3. İdare Mahkemesinin 2010/942 E. ve Bursa 1. İdare Mahkemesinin 2010/935 E. Sayılı dosyalarının kesinleşip kesinleşmediği merciinden sorularak kesinleşmiş ise kesinleşmiş karar suretinin Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3881, Karar No: 2016/14526, Tarih: 16.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/3881 E.  ,  2016/14526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının feshe konu olay günü işbaşı yapıp 3-4 saat temizlik yaptıktan sonra pergal tabir edilen kimyasal temizlik malzemesinden etkilenmesi sonucunda kendisinden geçtiğini, kendine geldiğinde işe gelmeden birkaç saat önce 3 tane bira içtiğini bu nedenle temizlik malzemesinden etkilenmiş olacağını kabul ettiğini, işyerinde alkol almadığını ve işe sarhoş da gelmediğini, iş aktinin davalı tarafından haksız feshedildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerin zamanaşımına uğradığını, işe alkollü gelmesi sonucunda iş aktinin davalı tarafından haklı feshedildiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 04.01.2014 tarihinde mesai saatleri içerisinde işyerine alkollü olarak geldiği ve çalıştığı, iş kazası geçirdiği buna ilişkin işyeri çalışanları tarafından tutanak düzenlendiği, davacının alınan savunmasında işyerine alkollü olarak geldiğini kabul ettiği anlaşılmış bulunduğundan, işveren tarafından iş akdinin haklı olarak feshedildiği, zira davacının işyerine alkollü gelmesi ve iş güvenliğini ve sağlığını tehlikeye atması göz önüne alındığında, işverenin iş akdini haklı olarak feshettiği kabul edildiğinden, kıdem ve ihbar tazminat istemlerinin reddine karar verildiği, davacının fazla mesai ücret alacağı talebi yönünden; dinlenen tanık anlatımları ile de işyerinde 3 vardiya halinde çalışma olduğunu, bu şekilde çalışma halinde fazla mesainin söz konusu olamayacağı gibi dinlenen tanık anlatımları ile ve dosyaya sunulan ücret bordroları ile fazla mesai yaptığı günler için fazla mesai ücreti ödendiği, davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı talebi yönünden; ücret bordrolarında davacının çalıştığı süre içerisinde ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiğinin anlaşıldığı, davacının yıllık izin ücret alacağı talebi yönünden; yıllık izin belgeleri ve ödenen yıllık izin ücretleri göz önüne alındığında davacının yıllık izin ücret alacağı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflara arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ndeden dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

6331 sayılı.... KANUNU’nun 28. maddesinin 1. fıkrasında “1) İşyerine, sarhoş veya uyuşturucu madde almış olarak gelmek ve iş yerinde alkollü içki veya uyuşturucu madde kullanmak yasaktır.” hükmü yer almaktadır.

Belirtmek gerekir ki, yukarda belirtilen maddede öngörülen yasaklara aykırılık 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/11. maddesi uyarınca işverenin fesin hakkını doğuran haklı bir sebep oluşturur. Bu madde hükümlerine göre işçinin işyerine uyuşturucu madde alarak gelmesi yasak olmasına rağmen alkollü içki almış olarak gelmesi yasak değildir. İşyeri dışında alınan alkol sarhoşluğa yol açmışsa, bu şekilde işyerine, bir başka anlatımla sarhoş gelmek yasaktır. Bu nedenle alkollü içki almış olmakla birlikte sarhoşluk belirtileri göstermeyen işçinin işyerine gelmesi İş K. maddesi 25/II-d kapsamında bir haklı neden olarak kabul edilemez. İşçinin, işyeri dışında aldığı alkollü içki miktarı işçinin irade ve davranışlarını ve işini normal şekilde yürütülmesini etkilemiyorsa, sadece içki almış olması sözleşmenin feshi için yeterli değildir. Buna karşılık işyerinde alkolü içki kullanmak, sarhoşluğa yol açmasa bile fesih için yeterli bir sebeptir.

Dosya içeriğine göre davacı hakkında alkollü olduğunda dair iki ayrı tutanak ve rapor vardır. İşyeri tutanaklarından birinde, davacının ne zaman alkol aldığının bilinmediği belirtilmiş olup 6331 sayılı Kanun’da belirtilen “işyerinde akollü içki içmek” koşulu yerine gelmemiştir.

Diğer “davacının işyeri doktoruna ikince kere gidişinde alkollü olduğunun, yürüyüşünde ve konuşmasında bozukluk olduğunun saptandığına ilişkin Doktor ....imzalı işyeri tutanağı değerlendirildiğinde ise; davacı, işe gelmeden bir süre önce alkollü içki içtiğini belirtmiş olup, davacının iş yerinde kolundan yaralanması nedeni ile işyeri doktoruna ilk gidişinde davacının sarhoş olduğu yönünde düzenlenmiş bir belge olmadığı gibi, davacının “sarhoşluk” derecesine varacak şekilde alkollü olup olmadığına ilişkin teknik bir alkol ölçümü gibi bir değerlendirme, kaç promil alkollü olduğuna ilişkin bir inceleme yapılmamıştır. Alkollü olmak, sarhoş olmak değildir. Bu nedenle 6331 sayılı Kanun’un “işyerine sarhoş gelmek” koşulunun gerçekleştiği ispatlanamamıştır.

Diğer taraftan davacının kolunun yandığı ve iş kazası tutanağı tutulduğu belirtilmiş ise de tutanak içeriğine göre bu durumun, davacının alkollü olduğuna ilişkin bir tespit yapılmayan işyeri doktoruna ilk gidişinde gerçekleştiği gene işyeri tutanağı içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının iş güvenliğini alkol sonucunda tehlikeye düşürdüğü ispatlanamamıştır.

Diğer taraftan davacının kolunun yandığı ve iş kazası tutanağı tutulduğu belirtilmiş ise de tutanak içeriğine göre bu durumun, davacının alkollü olduğuna ilişkin bir tespit yapılmayan işyeri doktoruna ilk gidişinde gerçekleştiği gene işyeri tutanağı içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının iş güvenliğini alkol sonucunda tehlikeye düşürdüğü ispatlanamamıştır.

Açıklanan nedenler ile davacının iş aktinin haklı nedenle feshedildiği davalı tarafından ispatlanamadığı için kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekirken reddi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/2168, Karar No: 2021/3149, Tarih: 24.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2019/2168 E.  ,  2021/3149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, yağmaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Mağdur müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yaşı küçük mağdur ve velisi müştekinin suça sürüklenen çocuk hakkında şikayetçi olmadıkları yönündeki beyanları karşısında; 527l sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 238.maddesi uyarınca kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmayan mağdur müdafiinin 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun 30.05.2014 gününden iki hafta kadar önce okul bahçesinde arkadaşlarıyla oynamakta olan mağdurun yanına giderek 50 kuruş para istediği, mağdurun parası olmadığını söylemesi üzerine “vermezsen döverim" şeklinde tehditte bulunup yakasından tutarak boğazını sıkması üzerine mağdurun cebinden 50 kuruşu çıkarıp verdiği suça sürüklenen çocuğun olay yerinden uzaklaştığı, 30.05.2014 tarihinde de aynı yerde oynamakta olan mağdurun yine yanına giderek yakasından tutup boğazını sıkmak suretiyle 50 kuruş para istediği mağdurun parası olmadığını söylemesi üzerine kendisini bıraktığı bu şekilde meydana geldiği kabul edilen olaylarda;

1-Suça sürüklenen çocuğun mağdurdan aldığı ve almaya teşebbüs ettiği para miktarının 50 kuruş olduğunun anlaşılması karşısında; yağma suçunun konusunu oluşturan para miktarının az olması nedeniyle TCK'nın 150/2. maddesi gereğince verilen cezalardan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Gönüllü olup olmadığı sorulmadan, gönüllü olsa bile 4857 sayılı İş Kanunu’nun 71. maddesi gereğince suç tarihi ve hüküm tarihinde henüz 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında kamuya yararlı işte çalıştırma kararı verilemeyeceğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8658, Karar No: 2024/19920, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8658 E.  ,  2024/19920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 21.03.2024

SAYISI : 2023/2048 E., 2023/3237 K.

KATILANLAR: ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.03.2024 tarihli ve 2023/2048 Esas, 2023/3237 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 21.03.2024 tarihli ve 2023/2048 Esas, 2023/3237 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Söke 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6468, Karar No: 2022/15208, Tarih: 02.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6468 E.  ,  2022/15208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın idari yargı yerinde görülmesi gerektiğinden bahisle, dava şartı yokluğundan usulden reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/239 Esas, 2021/195 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu ...İli, ...İlçesi, ... Mahallesi 2189 parsel sayılı taşınmazın, 19.03.2013 tarihinde onaylanan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında kısmen konut, kısmen park alanlarında, kısmen ... Yapı Yaklaşma Sınırı ve Alanında, kısmen yolda ve 27.03.2014 tarihinde onaylanan uygulama imar planı değişikliğinde Karayolları Yol Kenar Koruma Kuşağında kaldığı anlaşılmıştır.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu ...İli, ...İlçesi, ... Mahallesi 2189 parsel sayılı taşınmazın, 19.03.2013 tarihinde onaylanan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında kısmen konut, kısmen park alanlarında, kısmen ... Yapı Yaklaşma Sınırı ve Alanında, kısmen yolda ve 27.03.2014 tarihinde onaylanan uygulama imar planı değişikliğinde Karayolları Yol Kenar Koruma Kuşağında kaldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmaz için 12.06.2020 tarihinde açılan davada gerek 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile mülga olan Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6. maddesinin 10.fıkrasının 3. cümlesi ile öngörülen; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü, gerekse iptal olan geçici 6. maddenin 10. fıkrasının 3. cümlesi yerine 6745 sayılı yasanın 33. maddesi ile eklenen Kamulaştırma Kanunu’nun ek 1. maddesinin birinci fıkrasının ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkanları dahilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır. Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanun'un geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca dava konusu taşınmazın fiilen el atılmayan ancak 1/1000 ölçekli uygulama imar planındaki kısıtlama nedeniyle davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle, usulden reddine karar verilmiş ise de;

Anayasa Mahkemesinin 05.04.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan 20.12.2018 tarihli 2016/181 – 2018/111 E/K sayılı kararı ile ''Kamulaştırma Kanunu'nun ek 1. maddesinin '' Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanun'un geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir. '' kısmı iptal edilmiştir.

Bu durumda; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 tarihli ve 1/6 sayılı kararı ile HGK.nın 15.12.2010 tarihli ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetildiğinde, uzun yıllar programa alınmayan imar planının hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle İdarenin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bu eylemi ile kamulaştırmasız el koyma olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, İdarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacının, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebileceği açıktır.

Bu itibarla; dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planındaki durumu sorulduktan sonra, kamuya özgülenen bir alan bulunup bulunmadığı tespit edilerek, kamuya özgülü alan var ise; davaya bakmanın Adli Yargının görevi dahilinde olduğu kabul edilerek, işin esasına girilip, sorumlu idare tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden,

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/239 Esas, 2021/195 Karar sayılı hükmünün HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7215, Karar No: 2013/3636, Tarih: 05.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/7215 E.  ,  2013/3636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılması, 53/1-a-b-c-d-e maddesinin uygulanması.

Mahkemenin, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde ileride suç işlemeyeceği bakımından vicdani kanaat oluşmadığı gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın aşamalarda, araç sahibi ...'u tanımadığını, aracın muayene işlemini yapmadığını savunması, ...'un soruşturmadaki ifadesinde bu aracı fiilen 20.09.2006 tarihinden itibaren kullandığını, aracın muayenesinin olmadığını farketmesi üzerine aracı aldığı şahsın tavsiyesi üzerine Atılım sigorta trafik takip bürosuna giderek araç ve ruhsatı bıraktığını, daha sonra işi nedeniyle aracı alması için bir arkadaşını gönderdiğini beyan etmesi, alınan kriminal raporunda 35 S 87022 plakalı araca ait trafik tescil belgesinin arka yüzünde birinci ve ikinci sıradaki (09.09.2005-09.09.2006 ile 20.09.2006-20.09.2007 tarihli) muayenelere ait soğuk mühür izi ile vize hologramlarının sahte olduklarının tespit edilmesi karşısında; muayene üzerindeki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi raporu alınıp, muayene tarihleri itibariyle araca ait vergi borcunun bulunup bulunmadığı araştırılarak, tanık ...'un aracı alması için gönderdiğini belirttiği arkadaşı ile aracı aldığı şahsın açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilip bilgileri alındıktan sonra toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.