muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8823, Karar No: 2022/8919, Tarih: 06.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8823 E.  ,  2022/8919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2018 tarih ve 2017/463 - 2018/277 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı kanunun 5/1, TCK.nın 62, 53/1-2- 3, 58/9, 63 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE.

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, örgüte müzahir okulda çalışmak ve çocuğunu bu okula göndermenin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17950, Karar No: 2014/13837, Tarih: 19.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/17950 E.  ,  2014/13837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 18/04/2013

Numarası : 2011/284-2013/238

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, incelemenin duruşmalı olarak yapılması davalı A.. B.. vekili tarafından istenilmiş ise de; HUMK'nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı işyerinde 2010 yılında şoför, 2011 yılında ise tekniker olarak çalıştığını, sözleşmenin haksız olarak işveren tarafından sonlandırıldığını belirterek kıdem, ihbar tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yıllık izne hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ve ulusal bayram genel tatil çalışmasın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ve ulusal bayram genel tatil çalışmasın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacı işyerinde 2010 yılı içerisinde şoför, 2011 yılında ise tekniker olarak çalışmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda dosyaya sunulan belirli aylara ilişkin olarak imza föyü listelerine ve tanık anlatımlarına göre davacının fazla mesai çalışması yaptığını ispatlayamadığı tespit edilmiştir. Davacının şoför olarak yaptığı işlerden biri de yazın belediyenin düzenlediği gençlik kamplarında otobüs kullanmak olduğu sabittir. Bu dönemlere ilişkin olarak davacı tarafından sunulan takometre kayıtlarına göre davacının günde 12,15,17 saat çalıştığı sabittir. Bilirkişi bu dönemde davacının yaz kampında görevli olmasının bu süreler zarfında çalıştığı anlamına gelmeyeceğini belirterek davacının fazla mesai yapmadığını kabul etmiştir. Ancak davacı gençlik kampı dönemlerinde otobüsü kendisi kullandığından takometrelerde belirtilen zaman zarfında bilfiil araç kullanmasa da kamp da olması nedeniyle çalıştığının kabul edilmesi gerekmektedir. Ayrıca davacı tanığı Ali Çoşkun da davacının bazı dönemler fazla mesai yaptığını belirtmiş ancak davacının hangi dönemde hangi sıklıkla fazla mesai yaptığı beyanında belirtmemiştir. Bu nedenle mahkemece yapılması gereken davacı tanığını bu hususlarda ayrıntılı olarak tekrar dinleyerek ve davacının gençlik kampı dönemlerine ait olarak dosyaya sunulan takometre kayıtlarına göre de belirtilen saatler aralığında bilfiil araç kullanması, kampta olması nedeniyle çalıştığı da göz önüne alınarak davacının fazla mesai alacağının tekrar değerlendirilmektir. Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

Davacının ulusal bayram ve genel tatil alacağı sadece dosyaya sunulan imza föyleri dikkate alınmak suretiyle hesaplanmıştır. Ancak dosya kapsamına sunulan takometre kayıtlarından da davacının bazı genel tatil gönlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece takometre kayıtları da yeniden incelenmek suretiyle davacının ulusal bayram ve genel tatil alacağının yeniden hesaplanması gerekeceğinden hükmün bu nedenlede bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılara yükletilmesine, 19.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/220, Karar No: 2016/12905, Tarih: 13.12.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/220 E.  ,  2016/12905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,...parsel) sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 13.12.2016 gününde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... İrişik ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre; Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin 1.fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlar da dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle kamulaştırma bedelinin tespiti gerekmektedir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar gösterilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir.

Emsal kayıtlar, değerlendirmeye esas alınan satışa ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneği tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2014 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Hükme esas bilirkişi kurulu raporunda, somut emsal alınan 517 parsel sayılı taşınmazın 29.06.2012 tarihli satışına ilişkin akit tablosundan, emsal taşınmazın ... Petrol Ürünleri İnşaat Taahhüt Turizm Nakliye İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne 9/20 hisse oranında satıldığı, satışın pay satışı ve ticari amaçlı olup gerçeği yansıtmayacağı anlaşılmaktadır. Bilirkişi kurulunun emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir. Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığının düşünülemeyeceği ve değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunun yukarıda açıklanan esaslara uygun düşmediği gözetilmeden, gerekli araştırma ve yeterli incelemeyi içermeyen rapora itibarla hüküm kurulması,

2-Kamulaştırma Kanunu’nun 12. maddesinde, kısmen kamulaştırma yapılması durumunda bedeli tespit edilirken artan kısmın değerinde kamulaştırma nedeniyle değer kaybı meydana gelirse, bu kaybın kamulaştırma bedeline ilave edileceği öngörülmüştür.

Dava konusu taşınmaz 531,58 m² olup 178,98 m²’si kamulaştırılmış, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda kamulaştırılan alan dışında kalan 352,60 m²’lik kısımda kamulaştırmadan dolayı %50 değer kaybı olacağı bildirilmiştir. Belediye başkanlığından kamulaştırmanın dava konusu taşınmazın imar durumunu ne şekilde etkileyeceği sorulup, araştırılması ve daha sonra artan kısımda değer kaybı olup olmayacağı yönünde bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla artan kısımda %50 değer kaybı olacağını belirten bilirkişi kurulu raporu esas alınmak suretiyle karar verilmesi,

3-Kabule göre de; dava konusu taşınmaz imar parseli, emsal alınan taşınmaz kadastro parseli olduğu halde, dava konusu taşınmazın emsal uygulamasıyla dava tarihindeki değeri bulunduktan sonra, dava konusu taşınmaz imar parseline dönüştürülürken hangi oranda DOP kesilmişse, bu oranın ilave edilmesinde bir yanlışlık olmamakla birlikte, ekleme yönteminin, dava konusu taşınmazın DOP oranının tam bir sayıdan(1) çıkartılmak suretiyle bulunan oranın dava konusu taşınmazın emsal uygulanmasından sonra bulunan m² bedeline bölünerek yapılması gerekirken, dava konusu taşınmazın DOP payına tam bir sayı(1) eklenerek, bulunan rakamla çarpmak suretiyle dava konusu taşınmazın m² bedelini hesaplayan bilirkişi raporunun hükme esas alınması, (örnek: dava konusu taşınmazdan kesilen DOP oranı %30 ise, dava konusu taşınmazın emsal uygulamasıyla bulunan m² bedelinin 0,70'e bölünmesi gerekir)

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/127, Karar No: 2007/144, Tarih: 12.06.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/8-127 E., 2007/144 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/8-127 E., 2007/144 K.**

**- GENEL GÜVENLİĞİN KASTEN TEHLİKEYE SOKULMASI

- HAPİS CEZASININ ERTELENMESİ

- TAKDİRİ HAFİFLETİCİ SEBEBLER**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 54 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 170 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 36 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık Uğur Ö.....'in genel güvenliği kasten tehlikeye düşürme suçundan 5237 sayılı TCY'nın 170/1-c, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, bir yıl denetim öngörülmesine, kuru sıkı tabanca ve eklerinin 54. madde uyarınca zoralımına ilişkin olarak Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.03.2006 gün ve 7-276 sayılı kararın yasa yoluna başvurulmaksızın kesinleşmesinden sonra Adalet Bakanlığınca yasa yararına bozma başvurusunda bulunulması üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesi 04.04.2007 gün ve 3005-2801 sayı ile;

".... Sanığın silah niteliğinde bulunmayan kuru sıkı tabanca ile havaya ateş etme biçimindeki eyleminin, 765 sayılı TCK'nun 264/7 veya 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkralarında tanımlanan içinde silah ögesi bulunan suç tipine uygun bulunmadığı, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen ve idari para cezası yaptırımını öngören suçu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma talebine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının ihbarnamesinde ileri sürülen neden yerinde görüldüğünden Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılan 27.03.2006 gün ve 2006/7-276 kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca bozulmasına, cezanın kaldırılmasına, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine" karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 30.05.2007 gün ve 43468 sayı ile;

"...... Yerel Mahkemece, kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması nedeniyle sanığın 5326 sayılı Kanunun 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına ve emanette kayıtlı kuru sıkı tabancanın sahibine iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi yasaya aykırıdır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 30.05.2007 gün ve 43468 sayı ile;

"...... Yerel Mahkemece, kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması nedeniyle sanığın 5326 sayılı Kanunun 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına ve emanette kayıtlı kuru sıkı tabancanın sahibine iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi yasaya aykırıdır.

Kanun yararına bozma istemi, davanın esasını çözümleyen mahkûmiyet hükmüne yönelik olup, bozma nedeni hükümlüye daha hafif ceza verilmesini gerektirmektedir. Bozma nedeni cezanın tamamen kaldırılmasını gerektirmemekte, bozma kararı üzerine yerel mahkemece yeniden inceleme, araştırma, yargılama yapılarak bir karar verilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Bozma nedenine göre, Yerel Mahkeme hükmünü bozan Yargıtay Özel Dairesinin 5326 sayılı Kanunun 24. maddesini gözönünde bulundurmak suretiyle aynı Kanunun 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca idari para cezasına hükmetmesi, kuru sıkı tabancanın sahibine iadesine karar vermesi zorunludur. (CMK m. 309/4-d)

Bu itibarla, Özel Dairece, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini müteakip, kabahatli Uğur Ö.....'in idari para cezası ile cezalandırılmasına ve kuru sıkı tabancanın iadesine karar verilmesi yerine, 'cezanın kaldırılmasına, müteakip işlemlerine mahallinde yapılmasına' karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu kanaatine varılmıştır." gerekçesiyle itiraz ederek, Özel Daire kararından "cezanın kaldırılmasına, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına" ibaresinin çıkartılmasına, kabahatli Uğur Ö.....'in 5326 sayılı Kanunun 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, Konya Adlî Emanet Memurluğunun 2005/2689 sayısında kayıtlı 1 adet Auto marka 32613 seri nolu kuru sıkı tabancanın kabahatliye iadesine karar verilmesini istemiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İncelenen olayda;

13.08.2005 tarihinde katıldığı düğünde kuru sıkı tabancayla ateş ettiği anlaşılan Uğur Ö.....'in 5237 sayılı TCY'nın 170/1-c, 62 ve 51. maddesi uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, bir yıl denetim öngörülmesine, kuru sıkı tabanca ve eklerinin 54. madde uyarınca zoralımına ilişkin kesinleşmiş hükme karşı Adalet Bakanlığınca başvuruda bulunulması üzerine, Özel Daire, sanığın eyleminin 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 36. maddesinde düzenlenen ve idari para cezası yaptırımını öngören kabahat oluşturduğu gerekçesiyle hükmün yasa yararına bozulmasına ve ortadan kaldırılmasına, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının d bendinde öngörülen bozma nedenine göre, müteakip işlemlerin yerel mahkemede yapılmasına olanak bulunmadığını belirterek itiraz etmiş, Özel Daire kararından "müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına" ibaresinin çıkartılarak, kabahatlinin Kabahatler Yasasının 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca kuru sıkı tabanca ile mermileri ve kovanın da kabahatliye iadesine karar verilmesini istemiştir.

Çözümü gereken sorun, erteli hapis cezasına ilişkin bir hüküm, eylemin idari para cezasını gerektiren bir kabahat oluşturduğu gerekçesiyle yasa yararına bozulduğunda, idari para cezasına yerel mahkemenin mi yoksa Yargıtay Özel Dairesinin mi hükmedeceği noktasında toplanmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın 170. maddesinde; "(1) Kişilerin hayatı, sağlığı veya malvarlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda;

…..

c) Silâhla ateş eden veya patlayıcı madde kullanan,

Kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." hükmüne yer verilmiş,

Anılan Yasanın tanımlar başlıklı 6/1-f maddesinde ise, silah deyiminden;

"1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler," anlaşılacağı belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi, anılan fıkradaki suçun oluşabilmesi için, eylemin kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda gerçekleşmesi yeterli olmayıp, eylemde kullanılan silahın da 6. maddenin 1/f bendindeki tanıma uygun olarak, ateşli silah olması, başka bir anlatımla fonksiyonu itibariyle ateş etmeye elverişli gerçek bir silah olması gerekmektedir. Kuru sıkı tabir edilen gaz tabancaları nitelikleri itibariyle, bu suç açısından silah sayılamayacağından, bu nitelikteki tabanca ile düğünde ateş edilmesi eylemi, korku, kaygı veya panik yaratabilecek nitelikte olsa dahi, 5237 sayılı TCY'nın 170/1. maddesi kapsamında değil, 5326 sayılı Kabahatler Yasasının başkalarının huzur ve sükûnunu bozucu davranışları yaptırıma bağlayan 36/1. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir. Bu eylem için anılan maddede idarî para cezası öngörüldüğünden, sanığın idarî para cezası ile cezalandırılması, maddede kabahat konusu eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine olanak sağlayan bir hüküm mevcut olmadığı için de, suçta kullanılan kuru sıkı tabancanın kabahatliye iadesine karar verilmelidir. O nedenle yerel mahkeme uygulaması hatalı olup, Özel Dairenin yasa yararına bozma kararının bu yöne ilişen kısmı isabetlidir.