muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/886, Karar No: 2019/16044, Tarih: 10.10.2019

Davacı ... (...) Yapı ve bir kısım davacılar murisi...'e Tebligat Kanunu 21.maddesine göre tebligat yapılmış ise de; Tebligat Kanununun 21.maddesinde; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." hükmü yer almaktadır. Ayrıca Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30.maddesinin 1.fıkrasında; "Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir." denilmiştir.Bu itibarla adı geçenlere yapılan tebligatlarda muhatapların adreste bulunmama sebepleri gösterilmemiş olup, yapılan tebligatlar geçersizdir.

Bu durumda; davacılar adına çıkartılan noter tebligatlarının yasa hükümlerine uygun olmadığı, bedelin de davacılar tarafından alındığı ispatlanamadığı anlaşıldığından, dava konusu 532 ve 540 parsellere ilişkin ... (...) Yapı ile... ve ... mirasçılarının davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde adı geçen davacılar bakımından da davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16592, Karar No: 2022/12628, Tarih: 15.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/16592 E.  ,  2022/12628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

2011 takvim yılı için kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın, 2012 takvim yılı için kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Yokluğunda verilen hükmün, sanığın karar tarihinde cezaevinde olması nedeniyle 27.02.2015 tarihinde cezaevinde tebliğ edildiği, ancak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 tarih ve 5/46-39 sayılı kararında da açıklandığı üzere, Mahkemece 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesi uyarınca başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup; hükümde başka suçtan hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunan sanığa cezaevi idaresi aracılığı ile hükmün temyiz edilebileceği hatırlatılmadığından, sanığın 04/08/2021 tarihinde öğrenme üzerine verdiği ek savunma konulu dilekçesinin süresinde ve temyiz talebini içerdiği kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

1) Sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın söz konusu şirketin yetkilisi olmadığı, şirketle bir alakasının olmadığını, yoklama fişlerindeki imzaların kendisine ait olmadığını, daha önce iki defa nüfus cüzdanını kaybettiğini savunduğu, alınan bilirkişi raporunda; yoklama fişlerindeki imzaların sanığın eli ürünü olduğunun belirlendiği, 2012 takvim yılı Ocak ayında KDV beyannamesi verdiği, karşı mükelleflerin Ba bildirimlerine göre sanıktan 510.365 TL mal ve hizmet satın aldıklarını bildirdikleri, 2012 takvim yılında sanıktan 6.465 TL tutarında 1 adet, 503.900 TL tutarında 5 adet fatura aldığını Ba beyanı ile bildiren ... Tekstil ... Ltd. Şti. ile ... Elektrik Üretim A.Ş. isimli şirketlerin bulunduğunun anlaşılması karşısında, 2012 takvim yılı için atılı suçun sübut bulduğu gözetilmeden 2012 takvim yılı için mahkumiyeti yerine beraatine hükmolunması yasaya aykırı,

2) Her iki hüküm yönünden; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9036, Karar No: 2016/4248, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9036 E.  ,  2016/4248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararının kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen ek kararla temyiz isteminin reddedilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9156, Karar No: 2016/8170, Tarih: 23.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/9156 E.  ,  2016/8170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının eksik hesaplanan yaşlılık aylığı miktarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun Geçici 39. Maddesidir. Anılan maddenin 1. Fıkrasında “Son tahsis talep tarihi veya ölüm tarihi 2000 yılı Ocak ayı başından önce olup, 506 sayılı Kanunun mülga hükümleri uyarınca gösterge sistemine göre bağlanan malullük, yaşlılık ve ölüm aylıkları ile bu tarihten önce malullük veya yaşlılık aylığı almakta iken bu tarihten sonra ölen sigortalıların ölüm aylıkları, bu madde hükümlerine göre yeniden hesaplanır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Madde metninden de anlaşılacağı üzere, bu madde çerçevesinde yaşlılık aylıklarının yeniden hesaplanabilmesi için son tahsis talep tarihinin 01.01.2000 tarihinden önce olması gerekmektedir.

Eldeki davaya konu somut olayda, davacıya 15.06.1995 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince bağlanan yaşlılık aylığı, davacının 2007 ve 2008 yıllarında 521 gün tüm sigorta kollarına tabi çalışması nedeni ile kesilerek 13.01.2009 tarihli tahsis talebi üzerine 01.02.2009 tarihinden itibaren yeniden bağlandığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, son tahsis talep tarihi 01.01.2000 tarihinden sonra olan davacının yaşlılık aylığının 5510 sayılı Kanunun Geçici 39. Maddesi hükümleri çerçevesinde hesaplanmasının mümkün olmadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16244, Karar No: 2009/14187, Tarih: 03.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16244 E.  ,  2009/14187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Sosyal Güvenlik Hukuku İle İlgili Tespit Davaları

KARAR

Davacı ,09.03.2007 tarihli dilekçesi ile 07.12.2004 tarihine kadar prim borçlarını ödeyip tahsis talebi ile kuruma başvurduğunu, esnaf odası kaydının geçerli olmadığı belirtilerek tahsis talebinin reddedildiğini , 09.02.2007 tarihli kurum işleminin iptali ile 07.12.2004 tarihinden itibaren aylığa hak kazandığının tesbitini ve ödenmeyen aylıklarının faizi ile hüküm altına alınması- nı talep etmiştir.

Mahkemece sicil kaydı bulunmaksızın oluşturulan oda kaydının Bağ Kur sigortalılığı açısından geçerli bulunmayıp,tahsis talep tarihinde 1 yıl 3 ay 26 gün sigortalılık süresi bulunan davacının 1479 sayılı Yasa'nın 36. maddesindeki kısmi aylık koşullarını taşımadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 06.05.1983 tarihinde kuruma verilen giriş bildirgesine istinaden ve bakkallık faaliyeti nedeni ile oluşan vergi kaydına dayalı olarak, 05.05.1983 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, sonradan Kurumun 09.02.2007 tarihli işlemi ile oda kaydının geçerli olmadığı gerekçesi ile sigortalılığın vergi kaydının sona erdiği 01.09.1984 tarihinde terkin edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 06.05.1983 tarihinde kuruma verilen giriş bildirgesine istinaden ve bakkallık faaliyeti nedeni ile oluşan vergi kaydına dayalı olarak, 05.05.1983 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, sonradan Kurumun 09.02.2007 tarihli işlemi ile oda kaydının geçerli olmadığı gerekçesi ile sigortalılığın vergi kaydının sona erdiği 01.09.1984 tarihinde terkin edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının 05.05.1983 tarihinde başlayan vergi kaydından kısa bir süre sonra 16.05 1983 tarihinde başlayan oda kaydı devam etmektedir. Bakkallık faaliyetinin mevcut olduğu ise vergi kaydının varlığı ile anlaşılmaktadır.Oda kayıtlarının usulüne uygun tutulmamış olmasından davacı sorumlu değildir. Öte yandan oda kaydının sahtecilik sonucunda elde edildiğine ilişkin herhangi bir delil de sunulmadığına göre; oda kaydının devam ettiği dönem itibarı ile 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ Kur sigortalılığının geçerli olduğunun kabulüyle yaşlılık aylığı koşullarını bu sigortalılık süresine göre değerlendirmek gerekirken hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,03.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10405, Karar No: 2012/45122, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/10405 E.  ,  2012/45122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın olay günü gecesi kavga anonsu üzerine olay yerine gelen görevli polis ekibine ait otonun ön kaputuna çıkıp kafa atmak suretiyle camı kırarak zarar verdiği iddiasıyla açılan davada sanığın oluşan eylemlerinin konut dokunulmazlığını ihlal, kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, görülmemiştir.

Sanık hakkında uygulanan yasa maddesinin 152/1-a yerine 152/2-a olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, mahkumiyet hükümlerinin ONANMASINA, 10/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13097, Karar No: 2019/9828, Tarih: 16.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/13097 E.  ,  2019/9828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Aynı bölgeden ve aynı kamulaştırma kapsamında Dairemize intikal eden ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/124- 2018/14 E/K sayılı dosyasında, dava konusu taşınmaza yakın konumda, aynı cadde cepheli, benzer özelliklere sahip 25 ada 12 parsel sayılı taşınmaza aynı değerlendirme tarihi itibariyle 93.000,00 TL/ m² birim fiyat takdir edildiği, dava konusu 25 ada 17 parsel sayılı taşınmaza ise 46.318,84 TL/m2 değer biçildiğinden alınan rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak

emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, Kamulaştırma Kanununun 15. maddesine göre yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak; keşifte taşınmazın bulunduğu çevrenin sosyo-ekonomik özellikleri mahkeme gözlemi ile ayrıntılı bir şekilde tespit edilerek alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davacı idarece Kamulaştırma Kanununun 8. maddesine göre uzlaşma görüşmelerinden önce düzenlenen Kıymet Takdir Komisyonu Raporu dosya içerisine getirtilip değerlendirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

2)Davacı idarece Kamulaştırma Kanununun 8. maddesine göre uzlaşma görüşmelerinden önce düzenlenen Kıymet Takdir Komisyonu Raporu dosya içerisine getirtilip değerlendirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

3)Bozma ilamı öncesi; dava konusu taşınmazda bulunan yapı bedelinin, 76.160,00 TL olarak belirlendiği ve bu husus bozmaya konu edilmediği halde, mahkemece davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturacağı gözetilmeden, bozma ilamı sonrası alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, taşınmazda bulunan yapı bedeline hükmedilmeyerek eksik bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

4)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA,

peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1433, Karar No: 2016/7806, Tarih: 11.10.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/1433 E.  ,  2016/7806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Kullanmak amacıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek ve bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.09.2015 tarihli ve 2015/274-350 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii ... 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 17.11.2015 tarihli ve 2015/387 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191. maddesine göre “…(2) Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakeme'si Kanunu'nun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır. (3) Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir.'' ile aynı maddenin dokuzuncu fıkrasındaki “Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümleri uygulanır.” seklindeki düzenlemeler nazara alındığında, suça sürüklenen çocuk hakkında soruşturma safahatında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına bağlı olarak Cumhuriyet savcısı tarafından denetimli serbestlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu nedenle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 27.06.2016 tarih ve 94660652-105-21-3444-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2016 tarih ve 2016/287901 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: