muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/436, Karar No: 2018/527, Tarih: 13.11.2018

Yine Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi pek çok içtihadında olduğu gibi, 20/09/2011 gün, 2011/1454 K sayılı ilamında;

Bir kişinin ölüp, üç kişinin yaralandığı ve yaralananların şikayetçi olmadığı olayda sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınarak lehe kanun değerlendirmesinin buna göre yapılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 85/2. maddesi ile değerlendirme yapılarak hüküm kurulduğundan bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına, karar verilerek, TCK'nın 85/2 maddesinin çözümlenebileceği tereddütsüzce kabul edilmiştir.

Yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarda açıklandığı üzere; bir taraftan; bir kişinin ölümüyle birlikte birden fazla kişinin yaralanması halinde TCK'nın 85/2 maddesinin uygulanacağının belirtilmesine karşın, yaralanan kişinin şikayetçi olmaması durumunda; TCK'nın 85/2 maddesi çözümlenerek TCK'nın 85/1 maddesi ile uygulama yapılması gerektiğini ve buna bağlı olarak TCK'nın 85/2 maddesinin bölünebildiğini tereddütsüzce kabul eden Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi ile Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, diğer taraftan ölüm ve ağır yaralanmalardan dolayı şahsi cezasızlık durumunun bulunması halinde, TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğini kabul etmesinin çok büyük bir çelişki olacağı gibi hakkaniyet ve adalet duygularını da çok derinden sarsacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Çoğu kez 'azın çoğa tabi olması'na dahi tahammül göstermeyen ve bu anlamda ceza hukukunun temel ilkelerini bünyesinde barındıran hukuk sistemimizin 'çoğun aza tabi olması' anlamına gelebilecek olan böyle bir sonuca izin vermesi asla beklenemez.

Gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamında, gerekse Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin kararlarında, TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine hükmedilirken, kanuni bir dayanak ya da herkesi ikna edebilecek yasal bir gerekçe gösterilmediği gibi TCK'nın 85/2 maddesinde; bir kişinin ölümüyle birlikte bir ya da birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma fiilinin hüküm altına alınmasına karşın, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/216 K sayılı ilamında; TCK'nın 85/2 maddesinde bulunmayan 'en az birisinin şikayetçi olması' koşuluna yer verilerek adeta şikayet yokluğunda TCK'nın 85/2 maddesinin bölünme nedenine yasal dayanak gösterilmek istenerek çok büyük bir çelişkiye düşülmüştür.

TCK'nın 85/2 maddesinin, yukarıda açıklandığı üzere TCK'nın 85/1 ve 89 maddelerini içeren özel bir içtima maddesi olduğu dikkate alınarak özel içtima maddelerinin çözülüp çözülemeyeceği sorununun benzer olaylardaki içtihatlara bakılarak irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde faydalı olacağı kanaatinde olduğumuz için 5846 sayılı Kanun'daki özel içtima maddesiyle ilgili aşağıda örnek olarak özetlenen içtihatları irdelediğimizde;

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2015/2715 K sayılı ilamında;

TCK'nın 85/2 maddesinin, yukarıda açıklandığı üzere TCK'nın 85/1 ve 89 maddelerini içeren özel bir içtima maddesi olduğu dikkate alınarak özel içtima maddelerinin çözülüp çözülemeyeceği sorununun benzer olaylardaki içtihatlara bakılarak irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde faydalı olacağı kanaatinde olduğumuz için 5846 sayılı Kanun'daki özel içtima maddesiyle ilgili aşağıda örnek olarak özetlenen içtihatları irdelediğimizde;

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2015/2715 K sayılı ilamında;

Sanıkta yakalanan dava konusu bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan Yayıncılar Meslek Birliğinin sanıktan şikayetçi olup, hak sahibi olduğunu ispatlaması ve davaya katılmasına karar verilmesi karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 71/1 ve 81/13. maddeleri kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanun'un 81/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin 2016/16336 K sayılı ilamında;

Şikayetçi temsilcisinin dava konusu eserlerle ilgili olarak hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmemesi karşısında, sanıklar hakkında 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesi yerine aynı Kanun'un 71/1, 81/13. maddeleri gereğince uygulama yapıldığından bahisle yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına, karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarında açıklandığı üzere, özel içtima olarak düzenlenen 5846 sayılı Kanun'un 71/1 maddesi ile 81/13 maddesinin şikayetçi olmaması durumunda çözülerek aynı Kanun'un 81/4 maddesi ile uygulama yapılması gerektiği konusunda gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Uyuşmazlığın çözümüne yardımcı olabileceği düşüncesiyle, hakkaniyet ve adalet ilkelerinin başka olaylarda nasıl karşılık bulduğunun irdelenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun söz konusu olduğu durumlarda, suçların çokluğu söz konusu olduğu için ancak yasayla zincirleme suça özel bir sonuç bağlanması halinde bunlara tek bir sonuç bağlanacağı (Buna göre cezanın artırılması-TCK m.43/1, dava zamanaşımının işlemeye başlaması-TCK m.66/6 ve yer bakımından yetkili mahkemenin belirlenmesi CMK m.12/2 dışındaki; ceza yasalarının yer ve zaman bakımından uygulanması), hali af gibi yasada açıkça belirtilmeyen tüm durumlarda zincire dahil olan suçların bağımsız olarak değerlendirmeye tabi tutulacağı uygulamada ve teoride duraksamaya yer vermeyecek şekilde kabul edilirken, aşağıda açıklanan içtihatlarda hakkaniyete aykırı sonuçlara varılmaması için farklı sonuçlara ulaşıldığı net bir şekilde görülecektir.

Zincirleme suç hükümleri sanık lehine getirilmiş bir müessesedir. Sanık lehine yapılan bir düzenlemenin sanık aleyhine hüküm doğurmasının ceza hukukunun temel ilkelerine aykırı olacağı açıktır. Aşağıdaki içtihatta açıklandığı üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde zincirleme suça dahil edilen suçların ayrı suç kabul edilmesinden daha ağır sonuçlar doğurması, kabul edilmemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2013/257 K sayılı ilamında;

'Zincirleme suç durumunda, zincirleme suçu oluşturanlardan en ağır sonuç doğuran suç esas alınır ve sonra TCK'nın 61. maddesindeki sıra gözetilerek 43. madde gereğince ceza artırılır. Ancak, zincirleme suç nedeniyle verilecek ceza, zincirleme suçlardan ayrı ayrı hüküm kurulduğunda, verilecek toplam cezadan fazla olamaz' denilerek TCK'nın ceza hukukunun temel ilkelerinden hareket edilerek 43 maddesinin konuluş amacına ve ruhuna uygun yorumla anılan maddedeki soyut kavramların aşılması suretiyle hakkaniyet ilkesinin çiğnenmesine izin verilmemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2012/58 K sayılı ilamında;

'Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır. Dolayısıyla zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında esas alınan suçlardan herhangi birisi hakkında, yargılama aşamasında şikâyetten vazgeçme veya dava zamanaşımı gibi kovuşturma yapılmasına engel bir nedenin ortaya çıkması halinde, bu suçun zincirleme suç uygulaması kapsamı dışına çıkarılarak açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi yerinde bir uygulamadır' denilerek ceza hukukunun temel ilkelerinden hareket edilerek sanık lehine yorumla TCK'nın 66/6 maddesindeki soyut kavramların aşıldığı görülmektedir.

Her iki içtihatta da hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmaması için, TCK'nın 43 ve 66/6 maddeleri sanık lehine yorumlanmıştır.

Oysa uyuşmazlığa konu somut olayımızda; TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine dair herhangi bir düzenleme mevcut değildir. Zaten gerek Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu, anılan maddenin bölünemeyeceğine karar verirken yasal, yeterli ve inandırıcı gerekçe göstermemiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, somut olayımıza örnek olarak gösterdiği özet olarak TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanmasını belli derecede yakınlarla sınırlayan 2018/321 K sayılı ilamında varılan sonuca iştirak etmemekle birlikte ihtilafa konu uyuşmazlıkta sanığın oğlunun ölümü açısından; TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanabileceği, aralarında hiçbir akrabalık bağı bulunmayan şahıs açasından ise anılan maddenin uygulanamayacağı konusunda herhangi bir duraksama mevcut olmadığından; 2018/321 K sayılı ilamın irdelenmesinin uyuşmazlığın çözümünde doğrudan bir etkisinin olamayacağı düşünülmüştür.

TCK'nın 22/6 maddesi bu anlamda toplumsal ihtiyaçtan doğmuştur. Kanun koyucu mükemmel bir düzenleme ile adalete ulaşabilmek için bütün kapıları açabilecek anahtarı tarafları ve üzüntülerini bizzat gören mahkemeye vermesine ve bunun denetlenmesini de Yargıtaya bırakmasına rağmen, gerek Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu bir anlamda kanun koyucunun yerine geçerek anılan maddenin uygulanmasını önce belli derecede yakınlara indirgemek, somut olayımızda olduğu gibi belli derecede yakınların zarar görmesi durumunda da bu seferde aynı olayda başkalarının da çok basit bir şekilde yaralanmalarından ötürü TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceğine karar vermek suretiyle kanunilik ilkesine aykırı davrandığı gibi gerek somut olayımızda gerekse benzer olaylarda adalete ve hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmasının neden olan uygulamaların önünü açmıştır. Somut olayımızda sanık asli kusurludur. Ancak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kararının aynı olayda sanık yüzde bir, karşı taraf ise yüzde doksandokuz kusurlu olsa dahi, aile kavramına girmeyen herhangi bir kişinin çok basit şekilde yaralanmasından ötürü dahi şikayetçi olunması halinde verilebilecek en az ceza 1 yıl 8 ay hapis cezasıdır. Sonuç cezadan sonra elbetteki bireyselleştirme yapılabilir. Ancak yapılacak bireyselleştirmenin zedelenen adalet duygusunu yeterince onaramayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Oysa Anayasa Mahkemesinin 19/02/2009 T, 209/24 K sayılı ilamında; 'Çağdaş ceza hukukunun önde gelen özelliklerinden biri kusurlu sorumluluğu benimsemiş bulunmasıdır. Ceza hukukçularının büyük bir çoğunluğuna göre, bir insan davranışı olmadan suç olmaz, ancak onun bu davranışı nedeniyle ortaya çıkan sonuçtan sorumlu tutulabilmesi için de, o davranışının en azından kusurlu bulunması gerekir. Böylece modern ceza hukuku, objektif sorumluluğu terk ederek ‘kusursuz suç olmaz’ anlayışını ceza hukukunun temel bir ilkesi olarak kabul etmiştir.'

Anayasa Mahkemesinin kararında açıklandığı üzere; objektif sorumluluğu terk ederek herkesi kendi kusurlu davranışından sorumlu tutmayı en temel ilke olarak kabul eden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, somut olayımızdaki şahsi cezasızlık sebebini görmezlikten gelerek sanığın yaşadığı ızdıraba seyirci kalması düşünülemez

Anayasa Mahkemesinin kararında açıklandığı üzere; objektif sorumluluğu terk ederek herkesi kendi kusurlu davranışından sorumlu tutmayı en temel ilke olarak kabul eden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, somut olayımızdaki şahsi cezasızlık sebebini görmezlikten gelerek sanığın yaşadığı ızdıraba seyirci kalması düşünülemez

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, tarafların durumunu yargılama aşamasında gözetleyen Yerel Mahkemenin, sanığın olaydan sonraki davranışlarını, olayın sonuçlanmasından sonra yaşadığı sürece ölen oğlunun kendisi ile birlikte yaşayan diğer yakınlarının üzüntülerini, onların yüzlerine baktığında yaşayacağı ızdırabı gözeterek buna göre şahsi cezasızlık sebebinden dolayı oğlunun ölümünü gerekçeli kararda tartışarak devre dışı bıraktıktan sonra aralarında hiçbir akrabalık bağı bulunmayan ...'nun ölümüne de neden olan sanık hakkında TCK'nın 85/1 maddesi ile uygulama yapılması yerine, yerel mahkemece oğlunun ölümüne neden olan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, ...'nun ölümüne neden olmak suçundan ise kusurunun bulunmadığından bahisle beraatine karar verildiğinden bahisle direnme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, aynı olayda başka bir kişinin de vefat etmesi nedeniyle TCK'nın 85/2 maddesinin bölünemeyeceği gerekçesiyle, oğlunun ölümü açısından TCK'nın 22/6 maddesindeki şahsi cezasızlık nedeni dikkate alınmaksızın TCK'nın 85/2 maddesi ile mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle direnme hükmünün bozulmasına dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.02.2014 tarihli ve 413-86 sayılı direnme kararına konu;

a) Beraat hükmünün; sanığın ...'nun ölümünde taksire dayalı kusurunun bulunduğu gözetilmeden beraatine karar verilmesi,

b) Ceza verilmesine yer olmadığına dair hükmünün; taksirli hareketi sonucu asli kusurlu olarak kendi oğlu ... ile birlikte ailevi yakınlığı olmayan ...'nun ölümüne neden olan sanık hakkında TCK'nın 22. maddesinin altıncı fıkrasının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

.....betsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 13.11.2018 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle, ikinci uyuşmazlık yönünden oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17051, Karar No: 2023/9624, Tarih: 02.11.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/17051 E.  ,  2023/9624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR : 2022/337 E., 2022/619 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanık hakkında İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 12.03.2013 tarihli ve 2012/658 Esas, 2013/145 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Orman Kanunu’na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 1 ... 7 gün hapis ve 20 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu karara yönelik katılan orman idaresi vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine itiraz mercii olan İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2013 tarihli ve 2013/65 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın kesin olarak reddine karar verildiği, kararın kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içerisinde 15.05.2015 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2022 tarihli ve 2022/337 Esas, 2022/619 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanarak yapılan yargılama sonunda, hükmün açıklanması suretiyle sanığın üzerine atılı 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 27 gün hapis ve 20 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın itiraz edilmeden kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.01.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.07.2023 tarihli ve KYB-2023/86787 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86787 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında tayin olunan 27 gün kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. "

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2022 tarihli ve 2022/337 Esas, 2022/619 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık hakkında hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.04.2013 tarihi ile denetim süresi içinde işlenen suç tarihi arasında zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede, sanığın yargılama konusu eylemine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, anılan Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği, zamanaşımını kesen son işlem olan, sanık hakkında mahkûmiyet kararının verildiği 23.09.2010 tarihinden hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; belirtilen husus yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 02.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/884, Karar No: 2012/8317, Tarih: 04.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/884 E.  ,  2012/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fethiye 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.09.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/24381, Karar No: 2014/25538, Tarih: 25.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/24381 E.  ,  2014/25538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2014

NUMARASI : 2013/574-2014/363

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait işyerinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, emekliliğe hak kazanması üzerine iş sözleşmesinin sona erdiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, isteklerin kısmen kabulüne dair verilen karar Dairemize ait ilamla işçinin yapmakta olduğu işin niteliğinin kesin olarak belirlenmesi ve hesaplamalara esas ücretin de bordroda yer alan ücret seviyesi olarak dikkate alınması hususlarında bozulmuştur. Bozma ilamına uyan mahkemece bozma gereği işçinin yürütmekte olduğu işin niteliği hususunda yerine getirilmiş, ancak ücret hususundaki bozma maddesi dikkate alınmamıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, bozma ilamına uyulduğu halde, mahkemece Dairemize ait kararın (2) numaralı bendinde yer aldığı şekilde, işçilik alacaklarının işverence sunulan bordroda yer alan ücret seviyesinden hesaplatılarak hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde emsal ücret araştırmasına göre yapılan hesaplamaya itibar edilmesi hatalı olup hükmün ikinci kez bozulmasını gerektirmiştir.

Sonuç: Açıklanan sebeplerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 25.09.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1895, Karar No: 2019/630, Tarih: 30.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1895 E.  ,  2019/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen "itirazın iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İzmir 12. Aile Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.12.2013 tarih ve 2012/485 E., 2013/870 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 04.06.2014 tarih ve 2014/5765 E,. 2014/12455 K. sayılı kararı ile;

"...Tarafların, boşanma ve fer'i sonuçlarında anlaşmalarına dayanılarak Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiş, kararla müşterek çocukların velayetleri davalı (baba)'ya bırakılmış, karar 12.05.2010 tarihinde kesinleşmiştir. Tarafların aralarında düzenledikleri boşanmaya esas alınan protokolde, müşterek çocukların eğitimlerinin sonuna kadar tüm eğitim giderleri (servis, okul, yemek, gerekirken özel ders ücretleri de dahil olmak üzere) davalı tarafından karşılanacağı, taraflarca kararlaştırılmış protokoldeki bu hüküm boşanma kararına da geçirilmiştir. Boşanma kararının kesinleşmesinden sonra davacı anne tarafından açılan velayetin değiştirilmesi davası sonunda Ankara 3. Aile Mahkemesinin 2011/1346 esas, 2011/1809 karar sayılı karar ile müşterek çocukların velayetlerinin babadan alınarak davacı anneye verilmesine karar verilmiş, karar 23.02.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı, anlaşmalı boşanmaya esas alınan hakim tarafından da tasdik edilen protokolden kaynaklanan müşterek çocukların eğitim giderleri ile ilgili harcamalar için ilamsız icra takibinde bulunmuş, davalının süresi içerisinde bu takibe itiraz etmesi üzerine davacı tarafından açılan itirazın iptali davası sonunda, mahkemece "velayet babada iken eğitim giderlerinden sorumluluk maddesinin velayet anneye geçtikten sonra davalı babayı bağlayacağı kabul edilmeyeceği" gerekçe gösterilerek dava reddedilmiştir. Davalı, hakim tarafından tasdik olunan boşanma protokolü ile, müşterek çocukların eğitim giderlerini karşılamayı, velayetin kendisinde olması koşuluna bağlı olmaksızın üstlenmiştir. Bu protokoldeki taahhüdü ile bağlıdır. O halde işin esasının incelenmesi ve hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır..."

gerekçesiyle oy çokluğu ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, anlaşmalı boşanma protokolünden kaynaklanan itirazın iptali istemine ilişkindir.