muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1099, Karar No: 2012/877, Tarih: 28.11.2012

Eldeki dava ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesine açılmış; dava dilekçesinde açıkça, hakimin hukuki sorumluluğuna dayanılmış ve hakimin kabili tevil ve izah olmayacak surette vazıh ve sarahati katiyei kanuniyeye mugayir olarak ve kasdi davranarak gerekçesiz tutuklama kararı ve tutukluluğun devamına karar verdiği ileri sürülerek hakime karşı husumet yöneltilmiştir.

Dava dilekçesi dikkate alındığında, hakimin kararındaki koruma tedbirlerine ilişkin takdirin (yani esasın) yerindeliği değil; bu takdiri kullanırken kabili tevil ve izah olmayacak surette vazıh ve sarahati katiyei kanuniyeye mugayir karar verilmiş olması zararın kaynağıdır ve davacı hakimin kasdi davranarak hukuka aykırı aldığı kararla HUMK’nun 573/2.maddesini ihlal ettiği ileri sürülmüştür. Öteki deyişle, bu davada koruma kararının haksızlığından ziyade kanunun açık hükmünün ihlal edilmiş olması tazminatın kaynağını teşkil etmektedir. Bu nedenle ortada koruma tedbiri nedeniyle tazminat istemi değil; kanunun açık hükmünün ihlal edilmiş olması nedeniyle hakimin sorumluluğuna dayalı bir tazminat istemi söz konusudur.

O halde eldeki davanın da bu çerçevede çözümü gerekmektedir. Hakimin kanunun açık hükmünün ihlal edilmek suretiyle tutuklama kararı verdiği iddia edildiğine göre, tutuklamanın yerindeliğinin yani dosya kapsamına ve delil durumuna göre davacı-sanıkların tutuklanıp tutuklanmamasının gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi de bu aşamada olanaklı değildir. Zira, hakimin eylemi kanunun açık ve kesin hükmüne aykırı olarak verdiği gerekçesiz kararıyla kişinin özgürlüğünün kısıtlanması ve bu suretle zararına neden olmak şeklinde ortaya konulmuştur.

Dava dilekçesi içeriği ve iddianın ileri sürülüş biçimi bakımından, gerekçesiz olarak tutuklamanın ve tutuklamanın devamına dair verilen kararın kanunun açık hükmünün ihlal edilmek suretiyle verilmesi nedeniyle hakimin sorumluluğuna dayanıldığı; bu itibarla davanın hukuki niteliğinin, Hakimlerin sorumluluğunu düzenleyen 6100 sayılı HMK 46 (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573) ve devamı maddeleri hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Kanunun Geçici Madde 2/1-a bendinde;

“(1) 12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlüğe girinceye kadar, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573 üncü maddesindeki sebeplere dayanılarak açılacak tazminat ve rücu davalarında;

a)Hâkimlerin bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle Devlet aleyhine açılan tazminat davası, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; … açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür…”

Hükmü getirilmiştir.

a)Hâkimlerin bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle Devlet aleyhine açılan tazminat davası, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; … açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür…”

Hükmü getirilmiştir.

Bu açık hüküm karşısında, yasal dayanağı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı maddeleri olan davada Yargıtay ilgili hukuk dairesinin görevli olmasına göre, davalı hakimlerin sorumluluğuna dayalı olarak açılmış bulunan davanın Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiği açıktır.

Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karar bu nedenle bozulmalıdır.

S O N U Ç : Yukarıda gerekçesi açıklandığı üzere; Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın; yukarıda açıklanan nedenle dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz istemlerinin şimdilik incelemesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. Maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na eklenen 93/A-5 fıkrası ve 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/460, Karar No: 2016/5296, Tarih: 02.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/460 E.  ,  2016/5296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davacı ... şirketi nezdinde kasko sigorta poliçesiyle sigortalı aracın seyir halinde iken yol yapım çalışma alanına geldiğinde çalışma alanı içerisindeki orta demir bariyer baş kısmına aracının ön kısmı ile çarpması neticesinde maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, yetkili firmanın yol üzerindeki işaretlemesinin yetersiz oluşunun kazaya sebebiyet verdiğini, ekspertiz raporunda hesaplanan 18.948 TL hasar bedelinin 11.09.2009 tarihinde sigortalıya ödendiğini, meydana gelen kazanın Karayolları Müdürlüğü ve taşeronu ... tarafından yapılan yol çalışmasından dolayı meydana geldiğinden ödenen 9.492 TL 'lik rücu alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı. vekili; açılan davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu, denetimden uzak bir tutanak ile davalının sorumlu tutulmasının hukuka aykırı olduğunu, kazanın meydana geldiği yol alanındaki trafik işaret ve levha planının uygulandığının tutanak altına alındığını, yetkili kurumlar tarafından onaylanan projeye uygun şekilde şirketin ikaz işaretlemelerini yaptığını, sürücünün de yol çalışması nedeni ile aracın hızını şartlara uyduramaması nedeniyle kazanın meydana geldiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; yüklenici firmanın ihalesini aldığı davaya konu kesimde meydana gelen trafik kazasında davalının bir kusuru bulunmadığını, kazanın olduğu kesimde trafik işaretleme projelerinin standartlara uygun yapıldığını, kazanın oluş nedeninin sürücüden kaynaklandığını, yapım işinin ihale alan şirkete verildiğinden sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.900,00 TL nin 11/09/2009 sigortalıya ödeme tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacı vekilinin tüm ve davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacı vekilinin tüm ve davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda mahkemece itiraz üzerine alınan ve hükme dayanak yapılan kusur konusundaki 12/05/2014 tarihli bilirkişi raporunda davalı ...'nün %20 ve davalı yüklenici firmanın %40 oranında kusurlu olduğu değerlendirilerek, hesap bilirkişi raporunda tespit edilen 11.500 TL hasardan davalıların kusur oranına isabet eden davacının talep edebileceği maddi tazminat miktarının 6.900,00 TL olduğu belirlemesine göre bu miktar üzerinden hüküm kurulmuş ise de, davacı vekili dava dilekçesinde sigortalısına 11.09.2009 tarihinde 18.948 TL hasar bedeli ödemesi yaptığını belirterek davalıların kusuru oranında 9.492 TL'nin müştereken müteselsilen tahsilini talep etmektedir (sigortalısının %50 kusurlu olduğu kabulü ile). Dava dilekçesinde kusur oranı konusunda fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmamıştır. Yapılan yargılamada davalıların toplamda %60 kusuruna göre hesap edilen hasar bedeli üzerinden hüküm kurulmuşsa da kusur yönünden fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması söz konusu olmadığından davalıların %60 kusurlu kabul edilerek hüküm kurulması doğru görülmemiştir. 6100 Sayılı HMK'nın 26.maddesi hükmüne göre, "Hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka birşeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir". Mahkemece talep aşılarak hüküm verildiğinden hükmün bu yönüyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1,50 TL kalan harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, 02/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3610, Karar No: 2017/3688, Tarih: 11.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3610 E.  ,  2017/3688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2006 takvim yılı için: Mahkumiyet 2007 takvim yılı için: Karar verilmesine yer olmadığına

A-Sanık hakkında 2007 takvim yılına ilişkin verilen "karar verilmesine yer olmadığına" dair kararın, CMK'nın 223. maddesine göre hüküm niteliğinde olmadığı ve temyiz niteliği bulunmadığı anlaşıldığından katılan vekilinin bu karara yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B-2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

"Sahte fatura kullanmak" suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, suça konu 2006 yılına ait faturaların asıllarının veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması karşısında; her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Suç tarihinde yürürlükte olan 213 sayılı Yasanın 359/b-1 maddesindeki hapis cezasının alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılarak eksik ceza tayini,

2-Aynı takvim yılı içerisinde farklı tarihlerde düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme biçimde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13148, Karar No: 2017/12033, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/13148 E.  ,  2017/12033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2416, Karar No: 2008/4308, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2416 E.  ,  2008/4308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. Nak. Taah. Tic. San.Ltd.Şti ile davalılar 1- Diyarbakır Valiliği 2- Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Diyarbakır İl Başkanlığı Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 12.09.2006 gün ve 2005/115-2006/304 sayılı hükmü onayan Dairemizin 22.02.2008 gün ve 2007/1008-2008/1086 sayılı ilamı aleyhinde davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 170,00 YTL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı ... Genel Müdürlüğü’ne yükletilmesine, 26.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1842, Karar No: 2015/4335, Tarih: 15.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1842 E.  ,  2015/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/267187

MAHKEMESİ : Akkuş(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2009/338 (E) ve 2013/149 (K)

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Sanığın soruşturma aşamasında alınan 08.12.2009 tarihli savunmasında, ince çapta ağaçları kendisinin kestiğini ancak eski kesilmiş ağaçları kendisinin kesmediğini beyan etmesine, mahallinde yapılan keşif sonrası orman yüksek mühendisinin düzenlediği 02.11.2010 tarihli raporda, A parselinde 2009 yılı ekim ayı içinde kesilen ağaçların yakacak vasfında, B parselinde 2007 yılı ekim ayı içinde kesilen ağaçların yakacak ve yapacak vasfında olduğunun belirtilmesine göre, sanığın kestiğini kabul ettiği ağaçların vasfının belirlenerek sonucuna göre 6831 sayılı Kanunun 91/1-2. cümle maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2)Sanık hakkında işgal ve faydalanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Akkuş Tapu Müdürlüğünün 24.04.2013 tarihli yazısında, dava konusu yerin içinde bulunduğu 161 ada 1 nolu parsele ilişkin orman kadastrosunun 07.12.2009 tarihinde kesinleşmiş olmasına göre, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 93/2. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5444, Karar No: 2020/2375, Tarih: 16.06.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/5444 E.  ,  2020/2375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A) Davacı İstemi;

Davacı dava dilekçesi ve ıslahla 49.417,18 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı;

Davalı davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk derece mahkemesince davacının maddi tazminat isteminin kabulüne, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

İlk derece mahkemesi kararına karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 18/04/2019 tarih ve 2018/2172 Esas, 2019/793 Karar sayılı kararı ile başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz Nedenleri:

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, manevi tazminatın az olduğunu, davacının ücretinin hatalı tespit edildiğini, ücretin yaklaşık 2.400,00 TL civarında olmasına rağmen maddi tazminatın daha düşük ücret üzerinden ve sadece sezonda çalışabileceği dikkate alınarak belirlendiğini ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.Dosya kapsamından davacının iş kazası sonucu %34,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, iş kazasının meydana gelişinde davacı sigortalının %50, davalının %50 oranında kusurlu oldukları, hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda günlük brüt 50,85 TL ücret üzerinden hesaplama yapıldığının belirtildiği anlaşılmaktadır.Bilindiği üzere tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, göremezlik ve müterafik kusur oranları, Kurum tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin ve destek görenin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Dairemizin ve Yargıtay'ın oturmuş, yerleşmiş görüşlerindendir.Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi hesap raporu tablo ve ayrıntılı açıklama içermediğinden hesaplama dönemlerinin hangi tarihlerde başlayıp hangi tarihlerde bittiği, hesaplamada dikkate alındığı belirtilen ücretin dönem hesaplamalarında ne şekilde uygulandığı anlaşılamamaktadır. Buna göre raporun denetime elverişli bir rapor olduğundan bahsetmek mümkün olmadığından bu rapor doğrultusunda sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.Yapılacak iş, hükme esas bilirkişi hesap raporunda hesaplamada dikkate alındığından bahsedilen günlük brüt 50,85 TL ücretin davacının yaptığı işle uyumlu olduğunu gözetmek, bilinen dönemi anılan hesap raporunun düzenlendiği tarihe göre belirleyip ileri bir tarihe götürmeyen, denetime elverişli bilirkişi hesap raporu almak ve usuli kazanılmış hakları gözeterek oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

3- HMK 26. (HUMK. nun 74) maddesi gereğince hakim, kural olarak iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup talepten fazlasına hüküm veremez.Somut olayda, davacı tarafın dava ve ıslah dilekçelerinde kaza tarihini sehven 19/11/2012 tarihi olarak belirtip kaza tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasını talep ettikleri, oysa dosya kapsamına göre kaza tarihinin 19/01/2013 tarihi olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre, mahkemece faiz başlangıç tarihi olarak 19/01/2013 tarihinin belirlenmesi gerektiği halde talebi aşacak nitelikte 19/11/2012 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi hatalıdır.

4-Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370) Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminat azdır.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılmalı, ilk derece Mahkemesi kararı bozulmalıdır. G) SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16/06/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.