muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18988, Karar No: 2012/23765, Tarih: 29.11.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli; inceleme konusu davaya ilişkin olarak ise, 15.03.2011, 29.04.2011, 18.01.2012 tarihli araştırma tutanaklarının içerikleri dikkate alınarak boşanan eşlerin kayıtlı oldukları ... Mahallesi/...,... Mahallesi/..., ... Mahallesi/Kdz.Ereğli, ... Köyü/Kdz.Ereğli yönünden yeniden ve geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12670, Karar No: 2024/2868, Tarih: 25.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12670 E.  ,  2024/2868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2328 E., 2022/67 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ve bu suça yardım

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması, kısmi bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.05.2021 tarihli ve 2021/104 Esas, 2021/355 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan, ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesi delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a ve d) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 19 ay 15'er gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.01.2022 tarihli ve 2021/2328 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine,

b. Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralamaya yardım suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a ve d) bentleri, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanıklar ... ve ...’un kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiğine, eksik incelemeye, sanıklar ... ve ... hakkında eksik ceza tayin edildiğine, ilk haksız eylemin sanıklar ... ve ... tarafından gerçekleştirildiğine,

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; ilk haksız hareketin katılan sanık ...’den kaynaklandığına, takdîri indirim, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık ...’in nitelikli yaralama suçuna yardım etmediğine ve sopayla katılana vurmak eylemiyle sınırlı olarak cezalandırılması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanıkların kardeş oldukları, olay günü kendi köylerine ait arazide hayvan otlattıkları, katılanın da başka bir köyden olup sanıklarla aynı yerde hayvan otlattığı, sanıkların katılanın kendi arazilerinde hayvan otlatmasından rahatsız oldukları, sanık ... ile katılan arasında bu nedenle ilk haksız eylemin

kim tarafından gerçekleştirildiği belirlenmeyen şekilde tartışma çıktığı, olayın başlangıcında daha uzak mesafede bulunan sanık ...’un tartışmayı fark ederek elindeki av tüfeğiyle katılan ve sanık ...’e doğru koştuğu, 2-3 metre mesafeden katılanın sol bacağına bir el ateş ettiği, katılanın hayati tehlike geçirecek, sol dizde meydana gelen kemik kırıklarının hayatî fonksiyonlarını ağır (5.) derecede etkileyecek ve sol peroneal sinir hasarının duyularından yada organlarından birinin sürekli zayıflamasına yol açacak şekilde yaraladığı, katılanın sanık ...’un sol omzuna bıçakla vurarak basit tıbbî müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı, sanık ...’in de katılanın omzuna sopa ile vurduğu, bunun üzerine katılanın sanık ...’un karnına bıçakla vurarak basit tıbbî müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı, akabinde sanıkların birlikte olay yerinden ayrıldıkları olayda, sanıklar ile katılan arasında husumet bulunmadığı, sanık ...’un öldürmeye elverişli tüfek ile katılanın hayatî nahiyelerine yakın mesafeden ateş ederek ölümle sonuçlanacak neticeyi alması için engel hiçbir neden olmadığı halde, katılanın ayağına doğru hedef alarak ateş ettiği ve katılanı yaraladıktan sonra kardeşi ile birlikte mukavemeti kırılmış katılan üzerinde tüfekle yeniden ateş ederek ya da taş veya sopayla öldürücü nahiyelere vurmalarına engel bir neden olmadığı halde, bu yönde bir eylemlerinin olmadığı, bu haliyle sanıkların eylemlerine bağlı ortaya çıkan kastlarının yaralamaya yönelik olduğu, eylem üzerinde ortak hakimiyet kurarak fikir ve eylem birliği içerisinde davrandıkları kabul edilmiştir.

2. Sanıkların savunması, katılanın beyanları, katılan hakkında Burdur Adlî Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 12.06.2018 ve 25.03.2019 tarihli raporlar, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporları, yazı cevapları, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ve diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemiş ancak sanık ...’in eylem üzerinde sanık ... ile birlikte hakimiyet kurma olgusunun bulunduğuna dair yeterli somut delil bulunmadığı ancak sanık ...’in sanık ...’un elinde bulunan tüfekle katılanın üzerine ateş etmek amaçlı geldiğini görmesine rağmen sözlü yada fiili olarak ona engel olmaması, olaydan sonra sanık ... ile birlikte katılanı açık arazide bırakarak olay mahallinden ayrılması gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde sanık ...’in eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 39 uncu maddesi kapsamında yardım eden olarak kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi sebebiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın suçta kullandığı aletin elverişliliğine rağmen hedef aldığı vücut bölgesi, katılanda meydana gelen yaralanmanın niteliği, sanığın eylemini kendiliğinden sonlandırmış olması birlikte değerlendirildiğinde sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü ile suç vasfının kasten yaralama olarak nitelendirilmesinde bir

isabetsizlik bulunmadığı, sanık hakkında belirlenen ceza miktarının sanığın eylemiyle ve bu eylemin neticesinde meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığıyla orantılı olduğu, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tespit edilemediğinden sanık lehine asgari düzeyde haksız tahrik indirimi yapılmasının isabetli olduğu, takdîri indirim hükümlerinin uygulanması mahkeme takdîrinde olup dosya kapsamı ile uyumlu şekilde yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek uygulanmadığı, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı gözetildiğinde sanık lehine erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasında kanunî imkansızlık bulunduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

B. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın katılanın omzuna sopayla bir kez vurmaktan ibaret eyleminde ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü ile suç vasfının kasten yaralama olarak nitelendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tespit edilemediğinden sanık lehine asgarî düzeyde haksız tahrik indirimi yapılmasının isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Dosya içeriğine göre; sanık ...'in katılan ... ile sözlü olarak tartıştıkları sırada olayın başlangıcında daha uzak mesafede bulunan sanık ...’un tartışmayı fark ederek kendiliğinden elindeki av tüfeğiyle katılan ve sanık ...’e doğru koştuğu, 2-3 metre mesafeden katılanın sol bacağına bir el ateş ettiği ve katılanı neticesi sebebiyle ağır yaraladığı olayda, sanık ...'un sanık ...'ten bağımsız olarak ani gelişen kastla eylemini gerçekleştirdiği, sanıklar arasında fikir ve eylem birliğinin gerçekleşmediği, iştirak halinde hareket ettiklerine ilişkin yeterli kesin delil bulunmadığı ancak katılana basit etkili eylemde bulunduğu anlaşılan sanık ...'in bu eylemiyle sınırlı olarak 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.01.2022 tarihli ve 2021/2328 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Sanık hakkında gerekçe bölümünde (B-2) numaralı bentte açıklandığı üzere iştirakin derecesinde hataya düşülmesi nedeniyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye

Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.01.2022 tarihli ve 2021/2328 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Sanık hakkında gerekçe bölümünde (B-2) numaralı bentte açıklandığı üzere iştirakin derecesinde hataya düşülmesi nedeniyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye

Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.01.2022 tarihli ve 2021/2328 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16774, Karar No: 2022/17112, Tarih: 19.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/16774 E.  ,  2022/17112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki haksız eylem nedeniyle maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile HMK’nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve düzeltilerek esastan yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; Karayolları Genel Müdürlüğü 14. Bölge Müdürlüğü tarafından yapımı gerçekleştirilen ve diğer davalı şirketçe yürütülen köprülü kavşak çalışmalarının yakınında müvekkiline ait işyerinin bulunduğunu, kavşak çalışmasında davacının işyerine doğru alçalan ve toprak olan tali yolun eğimli şekilde betonla kaplandığını ve yağmur suyu kanalı yapılmadığını, 12.10.2015 günü Yalova’da yağan yağmur sularının bu yol üzerinden davacının işyerine dolarak işyerindeki mallara zarar verdiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 106.622,14 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalı Karayolları Genel Müdürlüğü ve davalı şirketten müştereken ve müteselsilen tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı Karayolları Genel Müdürlüğü; sorumluluğun diğer davalı yüklenici şirkete ait olduğunu, bir zararın varlığı halinde husumetin ilgili belediyeye yöneltilmesini gerektiğini savunmuştur.

Davalı Yafa şirketi vekili; sorumluluğun İdareye ait olduğunu, yol kotunu yükseltecek bir işlem yapılmadığını, komşu parselin işyeri önüne mazgal ve rögar yaparak zararın önlenmesi için önlem aldığını, davacının ise tedbir almadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Karayolları Genel Müdürlüğü; sorumluluğun diğer davalı yüklenici şirkete ait olduğunu, bir zararın varlığı halinde husumetin ilgili belediyeye yöneltilmesini gerektiğini savunmuştur.

Davalı Yafa şirketi vekili; sorumluluğun İdareye ait olduğunu, yol kotunu yükseltecek bir işlem yapılmadığını, komşu parselin işyeri önüne mazgal ve rögar yaparak zararın önlenmesi için önlem aldığını, davacının ise tedbir almadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davanın kısmen kabulü ile 101.337,00 TL maddi tazminatın olay tarihinded itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; karara karşı davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalı Karayolları Genel Müdürlüğü yönünden dosyanın tefrik edilerek yargı yolu bakımından davanın reddine karar verilmesi, diğer davalı yönünden ise yeniden bilirkişi raporu alınması gereği belirtilerek, davalıların istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın yeniden görülmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince davalı Karayolları Genel Müdürlüğü yönünden dosyanın tefrikine karar verilmiş; davalı şirket yönünden ise yapılan yargılamada alınan bilirkişi raporu uyarınca davacı yan ızgara sistemi gibi su baskınını önleme amaçlı tedbir almaması nedeniyle %15 oranında, yağış miktarının fazla olmasının hafriyatı çevre güvenliğini düşünerek istiflemesi zorunluluğunun önüne geçmemesi nedeniyle davalı şirket %85 oranında kusurlu bulunarak davanın kısmen kabulü 102.775,20 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı şirketten tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karara davalı şirket vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; bilirkişi raporlarının denetime ve hükme yeterli olduğu, ancak ilk derece mahkemesince daha önce davacı zararına ilişkin olarak kabul edilen 101.337,00 TL lik miktara yönelik olarak davacının istinaf talebinde bulunmadığı ve davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gerekçesiyle; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının HMK’nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabul ile 101.337,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekilince temyiz edilmiştir.