muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10963, Karar No: 2016/14274, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10963 E.  ,  2016/14274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... nolu elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla , abonelik tarihinden dava tarihine kadar haksız tahsil edilen kayıp-kaçak bedeli olarak 1.500 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 07.04.2015 harç tarihli dilekçe ile talebini 7.432,69 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9407, Karar No: 2013/10112, Tarih: 13.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9407 E.  ,  2013/10112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak; davacı eş için aylık 500 TL tedbir nafakası istenilmiştir.

Davalıya usulüne uygun tebligat yapılmış, davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı eş için karar tarihinden itibaren aylık 200 TL tedbir nafakasına hükmedilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 197.maddesi uyarınca, ayrı yaşamda haklı olan eş diğerinden tedbir nafakası talebinde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği karı-koca birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. (TMK.md.186/son).

Dosyada taraflar hakkında yapılan ekonomik sosyal durum araştırmasında; davacının ev hanımı olduğu, çalışmadığı, annesi ile birlikte yaşadığı tespit edilmiş, davalının ise; öğretmen olduğu, 1.900 TL maaş aldığı, 240 TL kira ödediği, üzerine kayıtlı aracı bulunduğu tespit edilmiştir.

Nafaka takdirinde, davacının istemin tedbir nafakası olması ve eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesinin ayrı yaşama halinde de korunması gerektiği düşünüldüğünde, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tesbit edilen mevcut gelir durumuna göre mahkemece takdir edilen nafaka miktarları az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Ayrıca, yerleşik Yargıtay uygulamasına göre, nafaka ve nafakanın artırılması davaları kanundan doğan bir alacağın tespiti ve tahsili davası niteliğinde olup, davanın açıldığı tarihten itibaren hüküm ifade eder (28.11.1956 gün, 15 E, 15 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı).

Buna göre, dava tarihinden geçerli olacak şekilde nafakaya hükmedilmesi gerekirken; karar tarihinden itibaren nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12927, Karar No: 2011/20140, Tarih: 02.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/12927 E.  ,  2011/20140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, silahla tehdit, kavgada silah boşaltmak

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hüküm tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu, anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca sanık ...'un tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık ... Hakkında silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz iseteminin incelenmesinde

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,

Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

3-Sanık ...'un kavgada silah boşaltma suçuna ilişkin temyizine gelince,

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12313, Karar No: 2020/4253, Tarih: 10.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12313 E.  ,  2020/4253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu 267 ada 160 parsel sayılı taşınmazın toplam kamulaştırma bedeli 9.554,36 TL olduğu halde yazılı şekilde 3.231,72 TL olarak kabulü ile hüküm kurulması,

2-Bozma sonrası hüküm altına alınan ve davalıya kararın kesinleşmesinden sonra ödenmesine karar verilen bedellere kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerekirken son karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a-3. bendinin çıkartılmasına, yerine (Taşınmazın kamulaştırma bedelinin 9.554,36-TL olarak tespitine, ilk karar ile hüküm altına alınmış olan 3.231,72-TL bedelin mahsubu ile bakiye 6.322,64-TL'nin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve kesinleşen karara göre hak sahibi olan davalıya ödenmesine, ilk karar gereği davacı idareye iadesine karar verilmiş olan 359,08-TL davacı idareye iade edilmemiş ise davalıdan alınarak davacı idareye verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b-4. bendinin sonuna (bozma sonrası belirlenen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış olan kamulaştırma bedelinin mahsubundan sonra kalan 6.322,64 TL'ye ise 09/03/2014 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin eklenmesine,

c-(8.), (12.) ve (16.) bentlerinde yer alan (ikinci karar tarihi olan 13.03.2019) ibaresinin ayrı ayrı çıkartılmasına, yerlerine ayrı ayrı olmak üzere (kesinleşme) kelimesinin yazılmasına,

b-4. bendinin sonuna (bozma sonrası belirlenen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış olan kamulaştırma bedelinin mahsubundan sonra kalan 6.322,64 TL'ye ise 09/03/2014 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin eklenmesine,

c-(8.), (12.) ve (16.) bentlerinde yer alan (ikinci karar tarihi olan 13.03.2019) ibaresinin ayrı ayrı çıkartılmasına, yerlerine ayrı ayrı olmak üzere (kesinleşme) kelimesinin yazılmasına,

d-Vekalet ücretine ilişkin 21. bendinin hükümden çıkartılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10775, Karar No: 2010/11731, Tarih: 08.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10775 E.  ,  2010/11731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOMRA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 255 ada, 3 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğunu, aralarında kot farkı bulunan davalıların paydaşı oldukları komşu 1 ve 2 sayılı parsellere belediye tarafından döşenen tahliye borularının davalılar tarafından sökülmesi sonucu akarsuların ve yağmur sularının mecralarının değiştiğini, suların taşınmazına zarar verdiğini, heyelana yol açtığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve zararın tazmini isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davaya konu zararın belediyenin yeterli drenaj çalışması yapmamasından kaynaklandığı, idarenin hizmet kusurundan kaynaklanan davalarda idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; komşu parselin paydaşı olan davalıların akarsu ve yağmur sularının tabii mecrasını değiştirmeleri ve belediyece döşenen boruları sökmeleri nedeniyle komşuluk hukukuna dayalı muarazaanın giderilmesi ve tazminat isteğine ilişkin olup önceden verilen red kararı Dairece TMK’ nun 742 ve 743. maddelerinde sözü edilen ilkelere değinilerek bozulmuş ve “ davalıların eylemlerinden kaynaklanan bir tecavüz ve zararın olup-olmadığı, zararın varlığının belirlenmesi halinde alınacak önlemlerin saptanması, bu arada TMK’nun 750. maddesinin gözetilmesi ” gereği vurgulanmıştır.

Mahkemece; bozma kararına uyularak yeniden yapılan keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişinin krokili raporunda; “….daha önce heyelan olayının varit olmadığı, yol genişletme çalışmalarına bağlı olarak arazının doğal dengesinin bozulduğu ve sonuçta heyelanın meydana geldiği,……”

Yolun alt kesimine ana kayaya inilmek kaydıyla bir istinat duvarı yapılması, yamaçlardan gelen yüzey sularından ve yol boyunca gelen serbest suların uygun drenaj kanallarıyla dereye bağlanması” öngörülmüştür. Bilirkişinin bu saptaması üzerine mahkemece anılan işlemin ve işlerin idarenin hizmet kusurundan kaynaklandığı görüşüyle dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; 11.02.1959 tarih ve 7/10 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca “Bir kamu kuruluşu bakımından verilmiş olup yerine getirilmesi gereken bir kararın uygulanması yüzünden zarar görenlerce (hakları muhtel olanlar bakımından ) açılmış olan davaların çözüm yeri idari yargıdır.

Görülüyor ki; bir davanın idari yargı yerinde idari dava olarak görülebilmesi için öncelikle o davanın idareye (somut olayda belediyeye) yöneltilmesi gerektiği gibi bu kamu kuruluşu tarafından ittihaz edilmiş olan lazım-ül icra bir kararın tatbik ve icrasından dolayı olması, diğer bir değişle idari bir karar sonucu yapılan plan ve projeye dayalı bir uygulama yapılmış olması zorunludur.

Görülüyor ki; bir davanın idari yargı yerinde idari dava olarak görülebilmesi için öncelikle o davanın idareye (somut olayda belediyeye) yöneltilmesi gerektiği gibi bu kamu kuruluşu tarafından ittihaz edilmiş olan lazım-ül icra bir kararın tatbik ve icrasından dolayı olması, diğer bir değişle idari bir karar sonucu yapılan plan ve projeye dayalı bir uygulama yapılmış olması zorunludur.

Dosyada, yukarıda açıklanan hususa işaret eden herhangi bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. O halde, davanın 2577 Sayılı Yasanın 2.maddesi kapsamında bulunduğu söylenemez. Diğer taraftan ve bundan ayrı olarak bilirkişi kurulu, heyelanın önlenmesi açısından uygun bir istinad duvarı yapılmasını önermişlerdir. Bu önlemin idare ile hiçbir ilgisi bulunmayıp TMK’ nun 750. maddesinin uygulanmasını gerektireceği de tabiidir.

Hal böyle olunca; mahkemece yeniden dosya bilirkişiye tevdii edilerek alınacak ek bir raporla sözü edilen şikayet ve zararların giderilmesi bakımından alınması gereken önlem ya da önlemlerin taraflara muzaf olarak belirlenmesi, TMK’ nun 750. maddesinde  öngörülen “her taşınmaz malikinin …..kendi yararlanması oranında ” gerekli işlere ve giderlere katılması yükümlülüğünün de gözetilmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile idarenin görevli olduğundan bahisle ret kararı verilmesi isabetsizdir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  08.11.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/767, Karar No: 2023/1295, Tarih: 16.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/767 E.  ,  2023/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1541 E., 2022/2166 K.

...

...

...

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/142 E., 2022/126 K.

Taraflar arasındaki itibari hizmet süresi tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işverene ait kağıt veya mukavvadan etiketlerin imalatı işyerinde kesme dilme makine operatörü olarak baskı makinelerininde bulunduğu üretim bölümünde çalıştığını belirterek, bu çalışmalarından dolayı yapılan bildirimlerine karşılık 506 sayılı Kanun'un ek 5 inci maddesi kapsamında itibari hizmet süresi verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili, davacının, hiçbir dönemde Kesme-Dilme Makinası Operatörü ve Kalite Kontrol Elemanı" olarak çalışmadığını, işkolları ve işyeri tehlike sınıfına ait primlerin Kurum tarafından belirlendiğini, bu belirlemeye işverenlerin ya da işyerlerinin herhangi bir etkisinin olmadığını, müvekkiline ait işyerinde ambalaj baskı işleri yapılmakta olup basım ve gazetecilik adına herhangi bir faaliyette bulunulmadığını, işyerinin, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesindeki koşullara sahip olmayan işyeri ortamındaki çalışmaya ilişkin istemin reddi gereğini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesi gereğince sigortalının itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerektiğini, davanın niteliğine ve benzer dosyalarda Yargıtay içtihatlarıyla ortaya konulan yönteme uygun inceleme ve araştırma yapılması gerektiğini beyanla davanın reddi gereğini savunmuştur

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri