muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11830, Karar No: 2013/21348, Tarih: 15.11.2013

Maddedeki “gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin” rücunun konusunu oluşturacağına ilişkin açık düzenleme karşısında; bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin hesabında nazara alınan gelir miktarındaki başlama tarihinden sonraki kanun ve katsayı değişiklikleri nedeniyle meydana gelecek artışlar Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından istenemez.

Kurumun işverenden rücu hakkının hukuksal temeline gelince:

Hukuk Genel Kurulu’nun 03.02.2010 tarih, 2010/58 Esas, 2010/10-20 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; başkasına ait bir borç nedeniyle alacaklıyı tatmin eden kişinin, onun haklarını kanunda belirtilen durumda ve tatmin ettiği oranda kendiliğinden elde etmesine halefiyet denir. Rücu hakkı ise başkasına ait borcu yerine getiren kişinin mal varlığında meydana gelen kaybı gidermeyi amaçlayan tazminat niteliğinde bir istem hakkıdır.

Gerçekte de; halefiyet ve rücu, aynı amaca, zarar görenin (alacaklının) tatmin edilmesine yönelik birbiri ile, çok yakından ilgili iki hukuksal kurum olarak görülmektedir. Nitekim; her ikisinde de, başkalarına ait borcu yerine getiren kişinin, asıl borçluya karşı bir alacak elde etmesi ve bu hakka dayanarak borçludan bir istemde bulunması bu sonucu doğrulamaktadır.

Bir borcu yerine getiren kimsenin alacaklının haklarına halef olabilmesi için halefiyetin kanunda açıkça öngörülmüş bulunması gerekir. Kanunda açıkça öngörülmediği sürece bir halefiyetin doğması mümkün değildir. Halefiyet kanununda belirtilmiş belirli durumlarda doğar. Diğer bir anlatımla halefiyet halleri sınırlı sayıda olma (numerus clausus) kuralına bağlıdır. Kanunda açıkça öngörülmediği sürece bir halefiyetin doğması mümkün değildir.

5510 sayılı Kanunun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21’inci maddesinin birinci fıkrasında; “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri

tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

Kastı ya da sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı hareketi ile iş kazası veya meslek hastalığına neden olan işveren, sigortalı veya hak sahibine karşı tazminat ödeme yükümlülüğü altında bulunmaktadır. Madde metninden anlaşılacağı üzere, bu durumda sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımlarında bulunan Kurumun yaptığı yardımları, işverenden rücuan isteme hakkı vardır. İşverenin borcunun sözleşmeden aykırılık kaynaklı olup, geçerli bir borç olduğu ve alacaklı konumundaki sigortalı veya hak sahibinin bu yardımlarla kısmen ya da tamamen tatmin edildiği açıktır. Burada sigortalı veya hak sahibine Kurumca bağlanan gelirler yönünden tazminat miktarı başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri olarak öngörülmüştür. Ancak açıkça söz konusu tutarın, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebileceği tutarı aşamayacağı, bir başka deyişle kurumun rücu hakkının anılan tutara bağlı ve sınırlı olduğu düzenlenmiştir. İşverenden istenebilecek tutarın belirlenmesi ise, bir gerçek zarar hesabını zorunlu kılmaktadır.

Öte yandan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 55’inci maddesiyle, kurum tarafından rücu edilebilen sosyal güvenlik ödemelerinin destekten yoksun kalma ve bedensel zararlardan veya tazminattan indirileceği öngörülmüştür. Bu durumda borçlu işveren, kurumun yaptığı anılan tazminata ilişkin ödemeler kadar borç yönünden, asıl alacaklı hak sahibi ya da sigortalıya karşı sorumluluktan kurtulmaktadır. Oysa işverenin, aynı tutar için kuruma karşı sorumluluğu, 5510 sayılı Yasanın 21’inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında devam etmektedir.

Yukarıda açıklanan hukuki olgular birlikte değerlendirildiğinde, sigortalı ya da hak sahibini tatmin eden kurumun 5510 sayılı Yasanın 21’inci maddesinin birinci fıkrasındaki rücu hakkının halefiyet hukuksal temeline dayandığının kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan hukuki olgular birlikte değerlendirildiğinde, sigortalı ya da hak sahibini tatmin eden kurumun 5510 sayılı Yasanın 21’inci maddesinin birinci fıkrasındaki rücu hakkının halefiyet hukuksal temeline dayandığının kabulü gerekir.

Halefiyet ilkesi gereği işverenin Kurum karşısındaki sorumluluğunun kapsamı maddede açıklanmış olup; madde metninde sigortalı veya hak sahibinin “alabileceği” değil, “isteyebileceği” miktardan bahsedilmektedir. Sigortalı ya da hak sahibinin “isteyebileceği” tutar, işverenin yaptığı harici ödemeleri de içeren, dolayısıyla bu ödemelerin mahsup edilmesinden önceki toplam tutarı; “alabileceği” tutar ise tüm ifa amacını taşıyan ödemeler dışlandıktan sonra kalan tutarı ifade etmektedir. Bir başka deyişle; sigortalı veya hak sahibinin isteyebileceği miktar, açtıkları, ve kesinleşen tazminat davasında belirlenecek gerçek zarardan ibarettir. Bu nedenle, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazminat davası açılması halinde, kesinleşen tazminat davasında alınan ve 5510 sayılı Kanunun 21.maddesine uygun şekilde saptanan kusur ile belirlenen gerçek zarar miktarının eldeki rücuan tazminat davasında da Kurum yönünden bağlayıcı olduğunun kabulü gerekir. Dolayısıyla, sigortalı ya da hak sahipleri tarafından herhangi bir tazminat davası açılmamış ise; Mahkemece gerçek zarar tutarının usulünce belirlenmesi gerekeceği açıktır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalılardan Çinkom Çinko Kurşun Metal ve Mad. San. Tic. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ... Çinko Kurşun Metal ve Mad. San. Tic. A.Ş.'ye iadesine, 15.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1573, Karar No: 2017/509, Tarih: 06.02.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/1573 E.  ,  2017/509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yetkilisi olduğu ........'nin gerçek ticari faaliyeti olmaksızın 2006 takvim yılında 1416 adet, 2007 takvim yılında 1125 adet ve 2008 takvim yılında 48 adet sahte fatura düzenlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın 2005 yada 2006 yılında kaybettiği nüfus cüzdanını ele geçiren kişilerce adına şirket kurulduğunu, sahte fatura düzenleme fiili ile ilgisinin bulunmadığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi amacıyla; şirketin kuruluş belgeleri, imza sirküleri, vergi dairesine başvuru evrakları üzerindeki imzaların sanığa ait olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılıp ve savunması doğrultusunda .....'un tanık olarak beyanları alınarak elde edilen delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmiş olması;

Kabule göre de;

1-Suç tarihi her bir takvim yılında düzenlenen son fatura tarihine göre belirleneceğinden; katılan kurumdan 2008 takvim yılında düzenlenen fatura bilgilerinin istenmesi suretiyle suç tarihi tespit edilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken 5728 sayılı Yasa'nın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1 madde ve fıkrasında yapılan değişiklikler esas alınarak ceza tayini yasaya aykırı;

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23806, Karar No: 2014/7635, Tarih: 05.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/23806 E.  ,  2014/7635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/120934

MAHKEMESİ : İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2012/295 (E) ve 2013/47 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki” Kanun’un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dâhilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanık ya da sanıkları hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi olduğu gözetilerek, sanığın, normal tarifeye göre vergisiz ve cezasız kaçak kullanım bedelini ödeyerek katılan kurumun zararını giderip gidermediği araştırılarak, gidermediğinin tespiti halinde, “normal tarifeye göre vergisiz ve cezasız kaçak kullanım bedelini ödeyerek şikayetçi kurumun zararını giderdiği takdirde 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12547, Karar No: 2020/10052, Tarih: 06.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12547 E.  ,  2020/10052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.03.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13.04.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 23/03/2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 06/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8831, Karar No: 2021/13081, Tarih: 28.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/8831 E.  ,  2021/13081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 04.06.2010-13.12.2012 tarihleri arasında sürücü kurye olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa dilekçesi yazarak işten ayrıldığını ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 04.06.2010-13.12.2012 tarihleri arasında sürücü kurye olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa dilekçesi yazarak işten ayrıldığını ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 11.11.2015 tarih, 2014/21678 esas - 2015/22053 karar sayılı ilamı ile özetle “ .... Yapılacak iş yukarıda detaylı şekilde belirtildiği üzere, istifa dilekçesinin aslı getirtilerek, davacı asil istifa dilekçesi hususunda isticvap edilmeli, imza ve yazının inkar edilmesi durumunda bu hususta gerekli incelemeler yapılmalı, irade fesadı iddiası varsa bu hususta tanıklar tekrar dinlenerek çıkacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin iş akdinin feshi hususunda eksik inceleme ile karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir...”gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılamada fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin kabulüne, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin ise reddine karar verilmiş, verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Yargıtay (kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 15.01.2020 tarih, 2019/8989 esas – 2020/359 karar sayılı ilamı ile ; “ Dosya içeriğine göre, bozma ilamı sonrası davacı taraf bozma kararında belirtilen istifa dilekçesi ile ilgili olarak alınan beyanında irade fesadı iddiasında bulunmasına rağmen mahkemece davacı tanıkları bu hususta yeniden dinlenmemiştir. Bozma gerekçesi davacı asilin istifa dilekçesi hususunda isticvap edilmesi, irade fesadı iddiası varsa bu hususta tanıkların tekrar dinlenerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği yönündedir. Davacı acentelik bünyesinden MNG kargo firması bünyesine geçirilmek vaadiyle belgelerin imzalatıldığını, iradesinin fesada uğratıldığını iddia ettiğinden bu hususta tanıkların tekrar dinlenerek ve tüm dosya kapsamı ile tanık beyanları birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken Mahkemece bozma gerekleri yerine getirilmeden karar verilmesi isabetsiz olup yeniden bozmayı gerektirmiştir. ” gerekçesi ile tekrar bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek devam edilen yargılama sonunda davacının fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağı talepleri ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta hükmüne uyulan Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 15.01.2020 tarih , 2019/8989 esas – 2020/359 karar sayılı bozma ilamı ile davacının acentelik bünyesinden MNG kargo firması bünyesine geçirilmek vaadiyle belgelerin imzalatıldığı, iradesinin fesada uğratıldığı iddiası uyarınca bu hususta tanıkların tekrar dinlenerek ve tüm dosya kapsamı ile tanık beyanları birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece davacı tanıklarının beyanları alınmıştır. Davacı tanığı MB beyanında ; “...biz acente çalışanlarıydık, daha sonradan MNG, çalışanları kendi bünyesine geçireceğini söyledi bunun içinde acentedan istifa etmeniz gerekir dedi” yönünde, davacı tanığı BD ise ; “ ...kendisi bana, kendisini MNG bünyesine alacaklarını bunun içinde acentedan istifa etmesini şart koştuklarını söyledi,” yönünde beyanda bulunmuştur. Davacı tanığı BD beyanının duyuma dayalı olduğu anlaşılmıştır. Davacı tanığı MB’nin beyanı tüm dosya kapsamı ile birlikte değerlendirildiğinde Mahkemenin davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteminin kabulünün dosya kapsamına uygun düşmediği anlaşılmaktadır. Şöyle ki; ilk bozma sonrası davacı asil istifa dilekçesi hususunda isticvap edilmiş , beyanında “bana göstermiş olduğunuz 13/12/2012 tarihi itibarı ile Bulvar şubesindeki sürücü kuryelik görevimden istifa ediyorum şeklindeki dilekçe altındaki imza bana aittir ancak yazı benim değildir ancak diğer MNG ... bölge müdürlüğüne başlıklı ve firmamız Bulvar acente müdürlüğünde 04/06/2010-06/11/2012 tarihleri arasında görev aldım şeklinde başlayan dilekçe altındaki imza bana aittir, bana sadece isim soy isim imza attırdılar diye hatırlıyorum yazı benim değil diye hatırlıyorum. Şirket o zaman acente idi bize MNG şirketinde çalışmak istiyorsanız bu dilekçeyi imzalayacaksınız dendi. Dilekçeyi imzalarken sadece ben vardım diğerleri benden önce kendi istekleri ile ayrılmışlardı. Onlardan böyle bir dilekçe alındı mı bir bilgim yok. Ben zaten hep MNG de çalıştım ancak ... adında acenta müdürü vardı biz yine MNG nin işini yapıyorduk. Acenta müdürü işten çıkartıldı bize de MNG ye geçeceksiniz dendi ancak ben bu dilekçeyi MNG ye geçiş esnasında mı imzaladım yoksa daha sonra mı imzaladım hatırlamıyorum. Yazı bana ait değildir. ... yazısı ve altındaki imza bana aittir. Ben işe başladığımda bana bir çok belge imzalatıldı okuma şansım olmadı okuma şansı verilmiyordu. Zaten işe gireceğimizin heyecanı oluyordu. Ben davalı iş yerinde 2-2,5 sene çalıştım bu dilekçenin ne zaman imzalatıldığını hatırlamıyorum. Dilekçedeki yazılar bana ait değildir. Bize MNG nin kadrosuna geçilecek dendi bu şekilde belgeler imzalatılmıştı ancak daha sonra MNG de çalıştırılmadık. Bu belgeyi de o zaman imzalamış olabilirim” ifadesinde bulunmuştur. Davacı asilin yazı inkarı üzerine Grafoloji uzmanı bilirkişiden rapor alınmış olup rapor içeriğinde incelemeye konu belge içeriğindeki yazıların davacı eli ürünü olduğu belirlenmiştir

. Dilekçedeki yazılar bana ait değildir. Bize MNG nin kadrosuna geçilecek dendi bu şekilde belgeler imzalatılmıştı ancak daha sonra MNG de çalıştırılmadık. Bu belgeyi de o zaman imzalamış olabilirim” ifadesinde bulunmuştur. Davacı asilin yazı inkarı üzerine Grafoloji uzmanı bilirkişiden rapor alınmış olup rapor içeriğinde incelemeye konu belge içeriğindeki yazıların davacı eli ürünü olduğu belirlenmiştir. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının irade fesadı iddiasını ispatlayamadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21528, Karar No: 2013/13643, Tarih: 17.06.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/21528 E.  ,  2013/13643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan vekilinin sanık ... hakkında verilen karara yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin sanık ... ve ... hakkında verilen karara yönelik temyizine gelince;

Suç tarihi itibariyle sanıklara atılı suç 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanununun ek 5/1 maddesi kapsamında olup, anılan maddede "Kaçak petrolü satışa arzeden, satan, bulunduran, bu özelliğini bilerek ticari amaçla satın alan, taşıyan veya saklayan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ve yirmibin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır. Kaçak petrolün ve kaçakçılıkta kullanılan suç araç ve gereçlerinin müsaderesine de hükmolunur" hükmü yer almaktadır.

Suç tarihinde Muş iline kaçak akaryakıt getiren araçların tespiti için sanık ...'ın kullandığı ... plakalı aracın ... ilçesinden itibaren yapılan fiziki takibi neticesinde diğer sanık ...'un sorumlusu olduğu ... İnş.Ltd. Şirketine ait şantiyeye giriş yapıp şantiye içinde bulunan akaryakıt tankına motorin boşaltılması sırasında boşaltma yapan bu araçta ele geçen 1200 litre motorinden alındığı anlaşılan numuneye ait 15.06.2009 gün ve M-09/1513 sayılı Tübitak M.A.M analiz raporunun açıklamalar bölümünde "Tübitak UME'de yapılan Ulusal Marker ölçümünde marker seviyesinin geçersiz çıktığı" kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlendiği halde; sanık ...'ın kaçak olarak bulundurduğu akaryakıtı diğer sanığa satmaya teşebbüs ettiği, sanık ...'un sorumlusu olduğu şantiyedeki tanklarda bulunan akaryakıtın marker seviyesinin geçerli ve fatura karşılığı alındığının anlaşılması karşısında bu sanık açısından eylemin kaçak olduğunu bildiği akaryakıtı satın almaya teşebbüs kapsamında kaldığı ve kaçakçılık suçlarına teşebbüsün tamamlanmış suç gibi cezalandırılacağı gözetilmeden sanıkların mahkumiyeti yerine beraatlarına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/l.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.06.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.