muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10498, Karar No: 2016/9768, Tarih: 17.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/10498 E.  ,  2016/9768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f-g-son, 62/1, 52/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, mükerrir

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ''www......com'' adlı internet sitesinde satılık araç ilanı verdikleri ve ilanında gösterilen irtibat numarasının katılan tarafından arandığı, bu şekilde katılan ile yapılan telefon görüşmesinde; söz konusu aracı satma konusunda sözde pazarlık yapılarak anlaşmaya varıldıktan sonra, katılandan 500 TL para istenildiği, katılanın, banka havalesi yoluyla sanığın hesabına istenilen parayı gönderdiği, paranın bankadan çekilmesine rağmen bir daha sanığa ulaşılamadığı iddia edildiği olayda;

1-Sanığın atılı suçlamayı kabul etmediğini çalıştığı işyerinin sahipleri kendi adına posta çeki hesabı açtırıp hesaba yatırılan paraları kendilerine getirmelerini istediklerini beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sanığın imza ve yazı örnekleri alınıp suça konu telefon hattına ilişkin abonelik sözleşmesi getirilerek sanık tarafından doldurulup doldurulmadığına dair bilirkişi raporu aldırılmaması, sosyal sigortalar kurumundan kayıtların celp edilerek sanığın suç tarihinde belirttiği şirkette çalışıp çalışmadığının tespiti ile çalışıyor ise şirket yöneticilerinin dinlenilmesi,

2-İnternet üzerinden satılık araba ilanı verilerek işlem yapılan bilgisayarın ve bağlı olduğu IP numarası belirlenerek bu IP numarası ile kimin adına kayıtlı internet hesabından giriş yapıldığının tespit edilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18751, Karar No: 2012/22767, Tarih: 21.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/18751 E.  ,  2012/22767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :556-499

Dava, davalı SGK Başkanlığı tarafından yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm aylıkları nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 1992 yılında kesinleşen davacıya, 1995 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla ölüm aylığı bağlandığı, Kurumca yapılan araştırma sonunda davacının, 03.11.2009 tarihinde yeniden evlendiği boşandığı eşiyle öncesinde de fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle 2010 yılının Mayıs ayında gerçekleştirilen işlemle ölüm aylığı 01.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 25.10.2008 – 24.12.2009 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Evlenme ve cenaze ödeneği” başlığını taşıyan 37. maddesinin ilk fıkrasında, evlenmeleri nedeniyle gelir veya aylıklarının kesilmesi gereken kız çocuklarına evlenmeleri ve istemde bulunmaları durumunda, almakta oldukları aylık veya gelirlerinin iki yıllık tutarının bir defaya özgü olmak üzere evlenme ödeneği olarak peşin ödeneceği belirtilmiştir. Diğer taraftan; 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Kanunun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlıklı 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın diğer yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer Aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, özellikle inceleme konusu davaya ilişkin olarak, yargılama aşamasında yapılan araştırma sonunda Emniyet Müdürlüğü görevlilerince düzenlenen 07.01.2011 ve 30.06.2011 tarihli tutanak içerikleri dikkate alınarak yeniden, belirlenen yerleşim bölgeleri yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davacının, boşandığı eşiyle 03.11.2009 tarihinde yeniden evlenmesine ilişkin olgunun eldeki davaya etkisi üzerinde durulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4420, Karar No: 2019/5690, Tarih: 23.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4420 E.  ,  2019/5690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 09/05/2017 tarih ve 2015/391 E- 2017/246 K. sayılı kararın Davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 05/06/2018 tarih ve 2017/1377 E- 2018/917 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulupdüşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1963 yılından bu yana temizlik malzemeleri konusunda faaliyette bulunduğunu, HYPO, KORUMA HYPO ibareli markaları olduğunu, davalının ise BAHAR HYPO ibaresi ile iltibas yaratacak şekilde üretimde bulunduğunu, bu surette haksız kazanç sağladığını ileri sürerek, markaya tecavüzün tespitini, önlenmesini, tecavüzün giderilmesini, 10.000 TL maddi tazminat ve 20.000 TL manevi tazminatın tahsilini, ürünlere, üretime yarayan araç, gereç, makine, kalıplara el konulmasını ve hükmün ilanını istemiş; daha sonra maddi tazminat istemin 31.024,31 TL’ye ıslah etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin BAHAR HYPO ibaresini kullandığını, davacı markaları ile iltibas oluşturmadığını, HYPO ibaresinin çamaşır suyunun içindeki kimyasal maddenin adı olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalının BAHAR HYPO ibaresini kullanarak üretimde bulunduğu, davacının markalarına tecavüz ettiği, davalının markayı kullanımdan dolayı 31.024,31 TL gelir elde ettiği, olay nedeniyle davacının ticari itibarının zedelendiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, markaya tecavüzün tespitine, menine, 31.024,31 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre, davacının HYPO, KORUMA HYPO ibareli markaları olduğu, davalının ise BAHAR HYPO ibaresini kullanarak marka tescili kapsamındaki mallar yönünden üretimde bulunduğu, eyleminin marka hakkına tecavüz teşkil ettiği, tecavüz teşkil eden marka kullanımına özgülenmiş üretim araçları ile sınırlı olmak üzere ürün ve ambalaj üretim araçlarının toplatılmasına karar verildiği, davalının markaya yönelik tecavüz süresi, üretilen mal miktarı hususları nazara alındığında hükmedilen 10.000 TL manevi tazminat miktarının makul olduğu, yine mahkemenin markaya tecavüzün tespitine ve menine yönelik kararının da yerinde olduğu; 556 Sayılı KHK'nın 66/b maddesine göre davacı tarafın tazminat hesaplanmasının istenmesi nedeniyle davalı defter ve kayıtlarından BAHAR HYPO ibareli üretim nedeniyle ne kadar satış yapıldığı belirlendiğine göre, 22.06.2016 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen 31.024,31 TL satış hasılatından, davalının üretim dolayısıyla yaptığı gider ve masraflar düşülerek, net kar belirlenip bu miktar üzerinden tazminata hükmedilmesi gerekirken mahkemece anılan husus eksik olarak yerine getirildiğinden ek rapor alındığı, ek raporda davalının net karının 2.016,58-3.027,87 TL arasında olduğunun belirtildiği, davalı kayıtlarından tecavüze konu marka nedeniyle elde edilen net karın tam olarak belirlenememesi ve Antalya Ticaret Odası verilerine göre ortalama kar marjının % 10-15 arası olması nedeniyle, markaya tecavüz süresi, üretilen ürün miktarı, davacının marka nedeniyle elde ettiği hasılat nazara alınarak TBK'nın 50/2. maddesine göre takdiren 2.500 TL maddi tazminatın makul olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, mahkemenin 09.05.2017 tarih ve 2015/391-2017/246 esas ve karar sayılı kararının maddi tazminata hasren kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, davalının eyleminin markaya tecavüz teşkil ettiğinin tespitine, 2.500,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, davalının BAHAR HYPO ibareli kullanımı ve bu markaya dair üretim araçları ile sınırlı olmak üzere, tecavüzün menine, üretime konu malların, ambalaj ve üretim araçlarının toplatılmasına, tecavüze konu malları üretmeye yarayan araç, cihaz, makine, kalıp gibi vasıtalara el konulmasına, hükmün gerekçe özeti ve hüküm fıkrasının, karar kesinleştikten sonra Türkiye genelinde yayın yapan ve tirajı 50.000 TL üzeri bir gazetede ilanına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarile 47.530 TL'dir. Bu itibarla, temyize konu davanın, markaya tecavüzün tespiti, men’i ve hükmün ilanı isteminin yanı sıra maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olduğu, ancak, Bölge Adliye Mahkemesince, markaya tecavüzün tespiti, önlenmesi, hükmün ilanı ile maddi ve manevi tazminat istemine yönelik olarak verilen yeni kararın davacı vekili tarafından maddi tazminat miktarı yönünden, davalı vekili tarafından ise maddi ve manevi tazminat miktarları yönünden temyize konu edildiği, sair istemlere dair verilen kararların temyiz konusu yapılmadığı buna göre kabul ve reddedilen miktarların yukarıda anılan madde hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, taraf vekillerinin kesin olan karara yönelik temyiz istemlerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN REDDİNE, dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2221, Karar No: 2010/14836, Tarih: 10.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/2221 E.  ,  2010/14836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 27.10.2009 tarih, 12844/20717 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip alacaklısı, Borçlu kooperatifin üyesi olup, kooperatife fındık satmıştır. Satılan bu fındıklarının bedelleri kooperatifce belirlenip, miktarın kendisine ödeneceği bildirilmiştir. Alacaklı, anılan bu yazıyı takip konusu yapmıştır. Söz konusu kooperatifin ana sözleşmesinin 58.maddesinde kooperatifin ortaklarından aldığı ürün bedelinin ödenmesine ilişkin olarak, belirli bir yükümlülüğü olmadığı, bu ödemenin nasıl yapılacağı belirtilmiştir.

Bu durumda kooperatifin alacaklıya göndermiş olduğu yazı ürün bedeli alacağına ilişkin yazı olup, ancak bu bedelin ödenmesi kooperatif ana sözleşmesinin 58.maddesi kapsamında yapılacağından bu aşamada takibe konu yapılamaz.

Mahkemece kararın bu nedenle onanması gerekirken, takip konusu belgenin İİK.nun 68.maddesinde belirtilen belge olduğundan bahisle bozulduğu anlaşılmakla borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 27.10.2009 tarih ve 2009/12844-20717 sayılı bozma kararının kaldırılarak, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), karar düzeltme isteyenden 17,15.TL. onama harcının alınmasına, 10/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.