muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16418, Karar No: 2014/6805, Tarih: 07.04.2014

Davalı vekili, davacı tarafın talep etmiş olduğu teminat mektubu miktarının belirli olduğunu, bu sebeple belirsiz bir alacaktan bahsedilmesinin mümkün olmadığını, harcın tamamlanması gerektiğini, sözleşmenin 26/09/2007 tarihinde feshedildiğini, bu nedenle sebepsiz zenginleşmeye dayalı işbu davanın bir yıllık zaman aşımı süresinin dolması nedeniyle reddedilmesi gerektiğini, ayrıca müvekkilinin sözleşme kapsamında belirtilen tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini, buna rağmen davacı şirketin süresi içerisinde sözleşme kapsamında yapması gereken işleri yapmadığını ve basiretli tacir gibi davranmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında 07.08.2006 tarihinde sözleşme imzalandığı, 14.08.2006 tarihinde sözleşme kapsamında ihale edilen maden ocağının yer teslim işleminin yapıldığı yer teslim işleminden sonra süresi içerisinde davacı şirketin yapacağı işleri ve işletme metodunu gösteren projeyi davalı şirkete sunmadığı, sözleşmenin 3. maddesi gereğince hazırlık süresi sonunda her ay yüzde 25 torelanslı 2.000 ton cevher üretip davalı şirkete teslim etmesi gerekirken dosya arasındaki hak ediş raporları incelendiğinde, sözleşme kapsamında kararlaştırılan cevher miktarının davalı şirkete teslim edilemediği, teslim edilen cevher miktarının sözleşmede kararlaştırılan miktarın çok altında olduğu, bu nedenle iki yıllık sözleşme süresi sonunda sözleşmede kararlaştırılan toplam 48.000 ton cevherin teslim edilmesinin mümkün olmadığı, bu haliyle davacı tarafın yükümlülüklerini yerine getirmediği ve sözleşmenin feshinin kaçınılmaz olduğu, davalı şirketin ise sözleşmenin imzalanmasından sonra davacı tarafa, maden çıkarılacak sahanın teslimini yaptığı, sözleşmenin 23. maddesi gereğince sözleşmenin süresi içerisinde tamamlanması için gerekli ihtarı yaptığı bu nedenle sözleşme kapsamındaki yükümlülüklerini yerine getirmiş olduğu, sözleşmenin feshi ile teminat mektubunun irad kaydedilmesinde haklı olduğu, davacı tarafın sözleşme kapsamında davalı taraftan herhangi bir alacağının olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davalıya sözleşmede belirlenen sürede çıkarması gereken belirli miktarda madeni çıkarıp, diğer işlemleri yapamadığını ancak sözleşmede kararlaştırılan bu edimin sözleşmenin başından itibaren imkansız olduğunu zira yeterli miktarda rezerv bulunmadığını, sahanın bir bölümünün de askeri bölge içerisinde bulunduğunu ve yetkili makamlarca izin verilmemesi sebebiyle bu kısımda çalışma yapılamadığını iddia etmiştir. Davacının ileri sürdüğü bu hususlar ''edimin imkansızlığı'' olup, mülga BK'nın 117. maddesinde ''borçluya isnad olunamayan haller nedeniyle borcun ifasının mümkün olmaması halinde borcun sakıt olacağı düzenlenmiş olup, bu maddede düzenlenen imkansızlık, akitten sonra fakat temerrütten önce meydana gelen imkansızlıktır. Aynı BK'nın 20. maddesinde düzenlenen imkansızlık vardır ki, bu maddedeki imkansızlık akdin konusunun, akdin yapıldığı sırada objektif bakımdan imkansızlığı halidir ve akdi batıl kılar. Mahkemece, davacının iddialarının davalının da tacir olduğu hususu nazara alınarak, tacir olan davacının da dayanabileceği tartışmasız olan mülga BK'nın 20 ve 177. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6690, Karar No: 2024/47, Tarih: 09.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/6690 E.  ,  2024/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/108 E., 2015/94 K.

KATILANLAR : ..., ...

KATILAN MAĞDURE : ...

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve altıncı fıkraları uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2015 tarihli ve 2014/108 Esas, 2015/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, çocuğun cinsel istismarı suçundan; aynı kanunun 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

Zeka geriliği olan mağdurenin aşamalardaki beyanlarının tutarsız olduğuna, okul müdürünün anlatımlarına göre olayın intikal şekli ve zamanında çelişkiler bulunduğuna, mağdurenin daha önce iki öğretmenine karşı da benzer iddialar dile getirdiğine, mağdurenin bir takım anlatımlarına Mahkemece de itibar edilmediğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, olayın intikal şekli ve zamanı, katılan mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, tanık anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur. Belirtilen gerekçeyle Tebliğnamedeki onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan nedenlerle Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2015 tarihli ve 2014/108 Esas, 2015/94 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Sayın heyet çoğunluğu ile aramızdaki görüş ayrılığı suçun sübut bulup bulmadığına ilişkindir.

Sanığın üzerine atılı suç sübut bulmuştur.

Şöyle ki; intikal doğaldır. Mağdurun şikayetiyle soruşturma başlamamıştır. Mağdurun arkadaşı okulun hizmetlisi olan sanığın, mağduru göstererek kaş-göz ettiğini gören öğretmenin durumdan şüphelenip araştırması sonucu intikal gerçekleşmiştir. Tanık ... , tanık ... mağdurun kendilerine sanığın boynundan öptüğünü söyledikleri, intikali gerçekleştiren öğretmen ...'nın beyanında mağduru ağlarken gördüğünü ve sorduğunda sanığın kendisini boynundan öptüğünü anlatığını beyan etmesi, tanık ...'un ... ile nöbetçi öğrenci iken mağdurun yanlarına gelip "Hademe beni öptü" dediğini beyan etmesi tanık ...'ın mağduru hademe odasından çıkarken gördüklerini ve neden oraya girdiğini sorduklarında "Hademe beni öptü" şeklinde beyanda bulunduğunu anlatması, olaydan sonra sanığın okuldan uzaklaştırılması nazara alındığında suç sübut bulmuştur. Bu nedenle mahkeme kararının onanması gerekmekte olup sayın heyet çoğunluğunun kararın suç sübut bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi yönündeki görüşlerine katılmıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/16502, Karar No: 2012/2879, Tarih: 09.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16502 E.  ,  2012/2879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Bursa 4. İcra Mahkemesinin 2010/1036 E.sayılı dava dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15063, Karar No: 2018/8551, Tarih: 26.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/15063 E.  ,  2018/8551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın temsilcisi bulunduğu İnş. Tic. Ltd Şti.’nden 2011 yılı Eylül ayında bir daire satın aldığı ve bu dairenin yarı parasını peşin olarak ödedikten sonra geri kalan bedeli için babası Ali Yılmaz'a ait 5 ayrı çek verdiği, çeklerin bankaya ibrazında 30/10/2011-30/11/2011-30/12/2011 tarihli 3 çekin arkası yazılarak kaşelenmesine rağmen 30/01/2012 keşide tarihli 942157 seri numaralalı 15.000 TL bedelli ve 28/02/2012 keşide tarihli 5526251 seri numaralı 15.000 TL 2 çek yaprağı üzerindeki imzaların çek hesap sahibinin eli ürünü olmadığı tespit edilmekle bu çeklerin arkasının yazılmadığı, söz konusu dairenin devrinin yapılmasına rağmen, bakiye bedelin ödenmediği, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunmalarında çekleri babası ın çek keşide etme yetkisini içeren vekaletnamesi uyarınca katılana verdiğini belirtmesi, katılanın dairenin satışında sanığın bir kısım ödemeyi peşin yapığını, bakiye bedeli için çekleri verdiğini beyan etmesi, Muğla 3. Noterliği’nce düzenlenmiş olan 03.12.2004 tarih 21252 yevmiye nolu vekaletnamesi ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın eylemlerinin suç teşkil etmediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, sanığın eylemlerinin suç teşkil etmediği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37037, Karar No: 2014/23655, Tarih: 02.07.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/37037 E.  ,  2014/23655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/247419

MAHKEMESİ : Manisa 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2013/205 (E) ve 2013/516 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre şikayetçinin soruşturma aşamasında şikayetinin olmadığını belirtmesinin kovuşturma sırasında şikayetçi olmasına ve dayaya katılmasına engel olmayacağından, CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca katılma talebinin kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Soruşturma aşamasında şikayeti bulunmadığını bildiren katılanın kovuşturmada yasal şikayet süresinde şikayetçi olduğunu beyanla davaya katılması karşısında, şikayet yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Ö.. Ç..'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4366, Karar No: 2021/5834, Tarih: 30.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4366 E.  ,  2021/5834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 04.04.2019 tarih ve 2019-274/577 sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.11.2019 tarih ve 2019-1100/1177 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının Servokim Kimya Tekstil End. San. ve Tic. Ltd. Şti'nin tek ortağı ve müdürü olduğunu, uzun yıllardır davacının sahibi olduğu şirketin davalı şirketten tekstil boya ve kimyasalları alarak piyasaya sattığını, açık cari hesap çalışılan işlerde piyasada mutad bir uygulama olarak, mal veren taraftaki şirketin kendisinden mal alan diğer şirketten teminat olarak bir kıymetli evrak alıp bunu kasasında muhafaza ettiğini, söz konusu ticarette de davacı ...'ın müdürü olduğu şirket adına davalı şirket lehine tanzim edilen 100.000,00 USD bedelli, 13/11/2009 tanzim tarihli bononun davalı şirketin Bursa Bölge Müdürü ...'a teslim edildiğini, bonoda tanzim edenin Servokim Kimya Tekstil Ltd. Şti olup başkaca bir borçlunun bulunmadığını, senedin davalı şirket tarafından tahsile verildiğini öğrendiklerini, evraka göre davacı bonoyu şirket namına tanzim ve imza ettiği halde borçlu kısmına davacının da ismi ve adresi yazılarak senedin borçlusu gibi gösterilmek suretiyle kendisine bono ödeme ihbarnamesi gönderildiğini, davalının eyleminin bedelsiz senedi kullanma suçunu oluştururken aynı anda bono üzerinde yapılan eklemeler sureti ile özel evrakta sahtecilik suçunu da oluşturduğunu ileri sürerek davacının borcunun bulunmadığının tespitine ve kötüniyetli davalının bono bedelinin %20'sinden aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı dosya üzerinden karar verildiği için davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, menfi tespit davasının konusunun, para alacağına ilişkin ve eda davası olduğu, davanın taraflarca serbestçe üzerinde tasarruf edebilecekleri işlerden kaynaklandığı, davacı tarafından dava açılmadan önce dava şartı olan arabulucuya başvurunun zorunlu olduğu, dava dilekçesi kapsamında arabulucuya başvurulmadığı gerekçesiyle davanın arabulucuya başvuru dava şartı noksanlığı sebebiyle HMK' nın 115/2. maddesi gereğince usulden reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf itirazlarının HMK’nın 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kambiyo senedinden kaynaklanan menfi tespit talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine ilişkin verilen karara yönelik istinaf başvurusunun, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir. 7155 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile 6102 sayılı TTK'ya eklenen dava şartı olarak arabuluculuk başlıklı 5/A maddesinde; " (1) Bu kanunun 4'üncü maddesinde ve diğer kanunlarda belirtilen ticari davalardan, konusu bir miktar paranın ödenmesi olan alacak ve tazminat talepleri hakkında dava açılmadan önce arabulucuya başvurulmuş olması dava şartıdır." düzenlemesi getirilmiştir. Madde metni herhangi bir tereddüde ve yanlış anlamaya yer vermeyecek şekilde açık yazılmıştır. TTK'ya bu maddenin eklenmesini sağlayan 7155 sayılı Kanun'un genel gerekçesinin bu konuyla ilgili kısmı ve madde için özel olarak yazılan gerekçe de bu açık anlamı desteklemektedir. Hal böyle iken, menfi tespit davalarının ticari bir dava olduğu için TTK'nın 5/A maddesi kapsamına alınması ve böyle bir davayı açmak isteyen kişinin önce arabulucuya başvurmaya zorlanması, kanuna aykırı olduğu gibi ticari davalarda arabuluculuğa başvuruyu dava şartı olarak öngören madde hükmünün amaçsal yorumundan da Yasa Koyucu'nun bilinçli olarak menfi tespit davalarını arabulucuk dava şartına tabi tutmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle ticari nitelikteki menfi tespit davalarında dava açılmadan önce arabulucuğa gidilmesinin zorunlu olmadığı ve arabulucuya gidilmiş olmasının bir dava şartı olmadığı hususu dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken İlk Derece Mahkemesince bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu nazara alınmaksızın istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30/09/2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf kanun yolu başvurusunun HMK 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya

KARŞI OY

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf kanun yolu başvurusunun HMK 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya

uygun bulunmasına, 6102 sayılı Yasa'nın 5/a maddesinde getirilen düzenlemenin dava çeşidine ilişkin olmayıp madde metninde de açıkça ifade edildiği üzere dava konusuna ilişkin olmasına, menfi tespit davalarının da konusu itibariyle bir alacağın tahsiline ilişkin bulunmasına göre davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2016/15525, Karar No: 2016/16975, Tarih: 29.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/15525 E.  ,  2016/16975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma, dağıtım, iletim, TRT payı, elektrik tüketim vergisi bedelleri adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 2.600,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini 121.751,11 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 120.465,39 TL'nin 2.600,00 TL'sine 24/02/2015 dava tarihinden itibaren 117.865,39 TL'sine 23/12/2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.