muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7728, Karar No: 2012/6374, Tarih: 29.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7728 E.  ,  2012/6374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında suç tarihi itibariyle 5728 sayılı Yasanın 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca gün para cezasına hükmolunması gerekirken yazılı şekilde 450 TL olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1 Sanığa verilen kısa süreli hapis cezası paraya çevrilirken uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

2 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. fıkrasının 3. paragrafında yer alan "5237 sayılı TCK.nun 50/1a maddesi" ibaresi yerine "5237 sayılı TCK.nun 50/1a ve 52/2. madde ve fıkraları" ibaresinin eklenmesi, hükmün 1. fıkrasının 4. paragrafında yer alan TCK.nun 52/4. madde ve fıkrasının uygulandığı bölümden "sanığa verilen toplam 6375 YTL adli para cezasının" ibarelerinin çıkarılarak

yerine "sanığa verilen 6000 TL ve 375 TL adli para cezalaranın" ibaresinin eklenmesi ve hüküm fıkrasına "sonuç cezanın 6000 ve 375 TL adli para cezası olarak ayrı ayrı infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2335, Karar No: 2024/4394, Tarih: 09.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/2335 E.  ,  2024/4394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/213 E., 2023/112 K.

DAVALILAR : ... vd.

DAVA TARİHİ : 03.12.2013

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasındaki 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 724 üncü maddesine dayalı tapu iptal ve tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 14.06.2019 tarihli ve 2019/2671 E., 2019/4412 K. sayılı ilamı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 622 parsel sayılı taşınmazın 1/2 hissesini davalıların murisi ...'den 1983 yılında haricen satın aldığını, bu satışın teminatı olarak muris Salih'ten 07.08.1983 tanzim tarihli 500.000,00 TL bedelli senet aldığını, 1987 yılında başlayan ve uzun yıllar süren Kadastro Mahkemesindeki davada dava konusu taşınmazın muris Salih mirasçıları adına tescil edildiğini, TMK'nın 724 üncü maddesindeki koşulların gerçekleştiğini ileri sürerek, 622 parsel sayılı taşınmaz üzerinde müvekkili tarafından inşa edilen yapı ve bitkilerin bulunduğu (1/2) kısmının tapusunun iptaliyle, müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; muris Salih'in taşınmazı kimseye satmadığını, davacının murise taşınmaz satışı için para ödemediğini, senetteki imzanın murise ait olmadığını, davacının Kadastro Mahkemesinde görülen davaya katılmadığını, davacının taşınmazda haksız işgalci ve kötü niyetli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin 01.07.2015 tarihli ve 2013/677 Esas, 2015/695 Karar sayılı kararı ile; dava kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetliğe dayalı tapu iptal ve tescil davası olarak değerlendirilerek, davacının davasının sübut bulduğu anlaşıldığından, davanın kabulü ile 622 parselin tapu kaydının iptali ile, fen bilirkişilerinin 10.04.2015 tarihli bilirkişi raporlarında (A) harfi ile gösterilen 915 m2'lik kısmının iş bu parselden ifrazı ile bu kısmın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, ayrı raporda (B) harfiyle gösterilen kısmın davalılar üzerinde ipkasına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 01.07.2015 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 01.07.2015 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (16). Hukuk Dairesinin 14.06.2019 tarihli ve 2019/2671 Esas, 2019/4412 Karar sayılı kararıyla, davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olduğu halde, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı tapu iptal ve tescil davası olduğu kabul edilerek yazılı şekilde verilen karar doğru görülmemiş, anılan yasa doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılması için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen karan ile; davanın TMK'nın 724. maddesine dayalı tapu iptal ve tescil davası olduğu kabul edilmiş, bilirkişi raporlarına göre taşınmazın ifrazının mümkün olmadığı tespit edilmiş olduğundan, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen karanna karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1 Kadastro mahkemesinde görülen davada taşınmazı müvekkilinin satın aldığının tespit edildiğini,

2. Müvekkilinin iyiniyetli olduğunun ve müvekkilinin yaptığı bina ve eklentilerin taşınmazın değerinden fazla olduğunun keşif ve raporlarla tespit edildiğini,

3. Dava konusu arazide müvekkilinin kullandığı yerin davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsayan inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsadığından ifrazının her zaman mümkün olduğunu ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 724 üncü maddesine dayalı tapu iptal ve tescil davasında, yasal koşulların oluşup oluşmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4721 sayılı Yasa'nın 684 ve 718 inci maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, Yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi 4721 sayılı Yasa'nın 722, 723, ve 724 üncü maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

2. 4721 sayılı Yasa'nın 684 ve 718 inci maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, Yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi 4721 sayılı Yasa'nın 722, 723, ve 724 üncü maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

4721 sayılı yasanın "Arazinin mülkiyetinin malzeme sahibine verilmesi" kenar başlıklı 724 üncü maddesine göre; "Yapının değeri açıkça arazinin değerinden fazlaysa, iyiniyetli taraf uygıın bir bedel karşılığında yapının ve arazinin tamamının veya yeterli bir kısmının mülkiyetinin malzeme sahibine verilmesini isleyebilir."

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet ... sahibinden isteyebilir.

4721 sayılı Yasa'nın 724 üncü maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724 üncü maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a. Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

4721 sayılı Yasa'nın 724 üncü maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin aynı Yasa'nın üçüncü maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b. İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c. Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

d. Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

3.3194 sayılı İmar Kanununun 15 ve 16 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Mahkemece yukarıda değinilen ilkelere uygun olarak yeterli inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Mahkeme gerekçesinde, dava konusu taşınmazda davacının yapıyı yaptığı dönemde iyiniyetli olup olmadığı tartışılmamıştır. 25.10.2021 tarihli fen bilirkişi raporunda; taşınmazın 2 ayrı parsele ifrazının mümkün olmadığı, ancak ... Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nden gelen 22.11.2022 tarihli yazı cevabında; ifrazın mümkün olduğu belirtildiği halde ifraz konusundaki bu çelişki giderilmeden karar verilmiştir. Taşınmazın ifrazının mümkün olup olmadığı, taşınmaz Belediye sınırları içerisinde bulunduğundan 3194 sayılı Yasanın 15 ve 16 ncı maddelerine dayalı olarak Belediyeden alınacak Encümen kararı ile anlaşılacağı halde, bu konudaki çelişki giderilecek şekilde Encümen kararı alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile verilen karar doğru görülmemiştir.

2.0 halde mahkemece, dava konusu 622 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanaklarının özellikle de Kadastro Mahkemesinde dava açılmadan önce 1983 tarihli muris ... adına tespite ilişkin tutanağın getirtilerek ve Kadastro Mahkemesi'nin 2012/3 E. 2012/4 K. Sayılı dosyasının bu dosya kapsamında değerlendirilerek, davacının iyiniyeti konusunun tartışılması, Belediye Encümen kararı ile taşınmazda ifrazın mümkün olup olmadığının araştırılarak, bilirkişi raporu ile belediye yazı cevabı arasındaki çelişkinin giderilmesi ve toplanacak olan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle bir karar verilmesi gerekir.

3. Açıklanan nedenlerle eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7457, Karar No: 2025/4734, Tarih: 25.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2021/7457 E.  ,  2025/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/6 Esas, 2016/188 Karar

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre sanığın 27.02.2025 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 02.10.2024 tarihli ve 2021/228 Esas, 2024/281 sayılı Kararı da gözetilerek, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddeleri gereğince düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ile 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının ölüm nedeniyle DÜŞMESİNE 25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12041, Karar No: 2021/12159, Tarih: 13.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/12041 E.  ,  2021/12159 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 512 005 2718 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, “2010 takvim yılında sahte fatura kullandığı” iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediğini, faturaların gerçek bir alışveriş karşılığında alındığını söylemesine rağmen, 05.12.2014 tarih ve 2014/A-231/62-63 sayılı vergi inceleme raporlarında; muhasebe ve defter tutma faaliyeti ile iştigal eden mükellefin, faturalardaki harcama kalemleri için verdiği beyanlarının ticari teamüllerle bağdaşmadığı, ihtiyacından çok fazla miktarda temizlik ve büro malzemesinin piyasa fiyatının üzerinde alındığı, bu malların stoklanması için gereken yerin bulunmadığı, farklı sektörlere ait emtia ve hizmetlerin tek yerden alındığı, ilk 11 ay için yapılan harcamalar ticari icaplara uygun olduğu halde, 12. aydaki harcamanın olağaüstü artış kaydettiği, mükellefin vergiden kaçınmak amacıyla sahte fatura kullandığı ve mali müşavirlik yapması nedeniyle sahte faturaları bilmeden kullanmasının mümkün olmadığının belirtilmesi; faturaları düzenleyen ... Petrol Nak. Bil. İnş. Proje San. Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen 15.04.2013 tarih ve 2013-A-2317/22 sayılı vergi tekniği raporunda; defter belgelerin incelemeye ibraz edilmediği, işçi çalıştırıldığına dair bulguya rastlanmadığı, depo ve satış yerinin olmadığı, mal ve hizmet satın alındığı beyan edilen mükelleflerin tamamına yakını hakkında sahte belge düzenlemekten dolayı rapor bulunduğu, buna karşın çok yüksek tutarda fatura düzenlendiği, vergi borcunun bulunduğu, bu şirketten alım yapmış görünen bir kısım mükelleflerin beyanlarında; emtiaları gerçekte almadıklarını, ilgili faturaları gider göstermek maksadıyla aldıklarını söyledikleri, bu nedenle mükellef kurumun düzenlediği faturaların tamamının sahte olduğunun bildirilmesi ile bu şirketin faaliyet alanının büro ve kırtasiye malzemeleri satışına yönelik olmadığının da anlaşılması karşısında; atılı suçun sübut bulduğu gözetilmeden, “sanığın faturaların sahteliğini bilerek kullandığına ilişkin savunmasının aksini gösterir ve cezalandırılmasını gerektirir şüpheden uzak, kesin ve somut delil elde edilemediği” şeklindeki hatalı gerekçe ile ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 13.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13711, Karar No: 2022/5729, Tarih: 05.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/13711 E.  ,  2022/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

... Vergi Denetim Kurulu Rapor Değerlendirme Komisyonunun 22.06.2012 tarih 35 nolu ve 06.07.2012 tarih 36 nolu mütalaaları ile sanıklar ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında 1’er kez sahte fatura kullanma, sanık ... hakkında 2011 takvim yılında 2 kez sahte fatura kullanma suçlarından da suç duyurusunda bulunulduğu, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2012 tarihli ve 2012/3975 Esas sayılı iddianamesinin anlatımının bu suçları da kapsadığı gözetildiğinde, sanıklar ... ve ... hakında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma, sanık ... hakkında 2 kez sahte fatura kullanma suçlarından zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulması olanaklı görülmüştür.

I) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden sanıklar hakkında TCK'nin 43. maddenin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, sanık ... hakkında ... Vergi Denetim Kurulu Rapor Değerlendirme Komisyonunun 22.06.2012 tarih ve 35 nolu ve 06.07.2012 tarih ve 36 nolu mütalaaları ile 2 kez sahte fatura düzenlemeden suç duyurusunda bulunulduğu, iddianame anlatımının da mütaalalara uygun olduğu ancak sanık hakkında hangi mükellefiyete ilişkin olduğu belirtilmeden sahte fatura düzenleme suçundan tek hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmalarda ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanıklar tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanıklar ... ve ... ile sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

II) Sanıklar ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçlarından verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

II) Sanıklar ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçlarından verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2011 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgularının yapıldığı 20.06.2013 ve 28.02.2013 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11386, Karar No: 2014/19315, Tarih: 22.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11386 E.  ,  2014/19315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mustafakemalpaşa Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 01/04/2014

Numarası : 2011/69-2014/308

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 01/07/1988-31/12/2010 tarihleri arasında kepçe operatörü olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve gerekçesiz olarak feshedildiğini, haftada 7 gün 08.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını bildirerek kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının son dönem işleri aksattığını, işyeri demirbaşlarına zarar verdiğini, en son tartışarak işyerini terk etmiş olduğunu, ve başka bir alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla mesai ücreti alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.