muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14690, Karar No: 2017/4778, Tarih: 23.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/14690 E.  ,  2017/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 08.09.2011 tarihinde davalı şirketin ... mağazasında part-time kasiyer olarak çalışmaya başladığını, işten çıkarıldığı 15.08.2014 tarihine kadar aynı görevde çalıştığını, davalının mağazanın kapatılıp müvekkilinin kovulmasından yaklaşık iki hafta sonra hem müvekkiline başka bir mağazada işe başlaması hususunda ihtarname gönderdiğini, hem de müvekkilinin kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesi hususundaki ihtarını istifa kabul etmek suretiyle iş akdinin istifa nedeniyle sonlandırdığını bildirdiğini, davalı işverenliğin feshinin haksız ve geçersiz olduğunu, müvekkilinin iş yeri olan ... mağazasının kapatılacağının davalı işverenin yetkilileri tarafından 03.07.2014 tarihinde müvekkili ve diğer çalışanlara sözlü olarak bildirildiğini, akabinde Genel Müdürlükten 3 kişilik bir heyetin mağazaya gelerek tüm çalışanlarla teker teker görüşüp başka mağazalara gitmek isteyenler ve tazminatları ödenmek suretiyle ayrılmak isteyenlerin listesinin oluşturulduğunu, davalı işverenlik yetkilileri tarafından müvekkili ve başka mağazalara gitmek istemeyenlerin tazminatlarının ödeneceği hususunda söz verildiğini, işyerinin kapanışına ilişkin yapılacaklar listesinin iş yeri panosuna asılarak ilan edildiğini, ilan edilen bu listede son madde olarak personelin kıdem ve ihbar tazminatları ile izin ücretlerinin ödeneceğinin belirtildiğini, ... mağazasının 15.07.2014 tarihinde müşterilere kapatıldığını, müvekkili ve diğer çalışanların mağazanın tüm kapanış işlemlerini 22.07.2014 tarihine kadar çalışarak tamamladıklarını, bu tarihte Genel Müdürlükten yetkililerin mağazaya gelerek daha evvel tazminatları ödenerek iş akitlerine son verileceklerin teker teker görüşmeye çağırılarak tazminatlarının ödenmeyeceği belirtilerek üç sayfalık içeriğini okumalarına dahi müsaade edilmeyen evrakları imzalamaları konusunda baskı yapıldığını, ancak müvekkili ve diğer çalışanların imzalamadıklarını, 26.07.2014 tarihinde müvekkili ve arkadaşlarının mağazaya alınmadıklarını, müvekkilinin ve diğer çalışanların bu durumu tutanak altına alarak mağazanın kapatıldığını ... 21. Noterliğinin 31.07.2014 tarih ve 84547 yevmiye numaralı noter tutanağı ile tespit ettirdiklerini, daha sonra kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesi için davalıya ihtarname gönderdiklerini, hiçbir açıklama yapılmayan müvekkiline mağaza kapanışından iki hafta sonra davalı işverenliğin keşide ettiği ihtarname ile ... ... mağazasına transfer edildiğinin bildirildiğini, müvekkili tarafından cevabi ihtarname keşide edilerek teklifin reddedildiğini, davalı işverenlikçe bu defa 15.08.2014 tarihli başka bir ihtarname gönderilerek müvekkilinin iş akdinin istifa nedeniyle sona erdiğinin belirtildiğini, davalının hem müvekkilini işten kovduğunu, hem de tazminatlarının ödenmesine yönelik ihtarnameyi istifa saydığını belirttiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı mağazanın kapatılması yönünde verilen karar üzerine müvekkili şirket tarafından davacının yeni görev yerinin kendisinin fesih ihbarnamesini göndermesinden günler önce bildirildiğini, fakat davacının işbu atama yazısını tebliğ almaktan imtina ettiğini, bunun üzerine müvekkili şirketin davacıya yeni iş yerini noter ihtarıyla bildirdiğini, bu bildirim üzerine davacının cevabi ihtarname ile iş sözleşmesini tek taraflı olarak feshettiğini bildirdiğini, akabinde davacının yeni görev yeri bildirimini konu alan ihtarnameye cevaben keşide ettiği cevabi ihtarname ile yapılan transferlerin keyfi yapıldığını ve belirtilen atamayı kabul etmediğini belirttiğini, dava dilekçesinde iş sözleşmesinin müvekkili şirket tarafından yeni işyerinin bildirilmemesi sebebiyle fiili olarak feshedildiğinin belirtildiğini, davacının bu beyanı ile iş sözleşmesinin feshini müvekkili şirkete atfederek bir nevi fesih işleminden dönmeye çalıştığını ancak fesih işleminin geri alınmasının mümkün olmadığını, kapanış işlemlerinin usul ve yasaya uygun olarak işçilik hakları bakımından toplu iş sözleşmesi göz önüne alınarak gerçekleştirildiğini, kapanış kararının 03.07.2014 tarihinde mağazada çalışan işçilere duyurulduğunu, tasfiye işlemleri devam ederken 17-18 Temmuz tarihlerinde tüm personel ile görüşme yapılarak her bir personele çalışmaya devam edilmek istendiği belirtilip çalışmak istedikleri mağazalar sorularak ikametgâhlarına göre atanacaklarının sözlü olarak bildirildiğini, 22.07.2014-25.07.2014 tarihleri arasında tüm personel ile yeniden görüşülerek atama yazısının tebliğ edildiğini, ancak davacının ayrılmak istediğini belirterek atama yazısı imzalamaktan imtina ettiğini, bu nedenle mağazanın kapatıldığı 31.07.2014 tarihinde atama bildirisinin Noterlik vasıtasıyla tekrar gönderildiğini, davacının fesih bildirimini konu aldığı ihtarnamesinde 21.07.2014 tarihinde mağazanın boş ve kapalı olduğunu, puantajın da bozuk ve kırık olduğunu belirterek yine aynı ihtarnamede 25.07.2014 tarihine kadar gelerek puantaj kartını okuttuğunu beyan etmesinin çelişkili olduğunu, sözleşmenin davacı tarafından feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı işverenin ... mağazasında çalışmakta olan davacının çalıştığı ... ...’nın kapatılmasına karar verilerek bu durumun anılan mağazada çalışan tüm işçilere 03/07/2014 tarihinde duyurulduğu, bilahare davalı işyeri yetkililerinin kapatılacak olan mağazaya yönelik işçilerle kapatma sonrasında nakledilecekleri yer hususunda görüşmeler yaparak nakli kabul etmeyen işçiler dışındaki tüm işçileri ortak kararlaştırdıkları mağazalara naklettikleri, davacının da içinde bulunduğu 15 işçinin ise çalıştıkları ve kapatılan ... mağazası dışında başka bir mağazada çalışmayı kabul etmedikleri, tazminatlarının ödenerek çıkışlarının verilmesini istedikleri, işverenin nakli kabul etmeyen davacı işçi açısından TİS’in 14/D maddesinden kaynaklı yetkisini yine 14. Maddede belirlenmiş olan sınırlar çerçevesinde kullanarak ... mağazasına nakline karar verildiği, buna ilişkin tebligat yapılmak istenen işçinin tebligatı almaktan imtina etmesi üzerine bu defa aynı nakil yazısının 04/08/2014 tarihinde noter ihtarnamesi ile gönderildiği, noter ihtarnamesinin tebliğinden önce davacı işçinin işyerinde bir haftayı aşan süre ile işin durduğunu, bunun zorlayıcı neden olduğunu belirterek iş akdini haklı nedenle feshettiğine dair davalı işverenin noter ihtarnamesi gönderdiği, fesih yazısını alan davalı işverenin ise istifayı işleme koyarak davacının çıkışını bildirdiği, iş akdinin açıklanan nedenle son bulduğu, öncelikle davacı işçinin iş akdini feshederken dayandığı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenin faal olan işyerinde işin bir haftadan fazla süre ile durması haline ilişkin olup işyerinin kapatılmış olması nedeniyle işçinin işverenin başka bir işyerine TİS’ten kaynaklanan yetki ile nakledilmiş olması durumunun İş Kanunu’nun 24/3. Maddesindeki zorlayıcı nedenle ilgisinin bulunmadığı ve sadece nakil işleminin tek başına işçiye fesih hakkı tanımadığı, Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre işverenin yönetim hakkı kapsamındaki nakil yetkisini dürüstlük kuralına uygun olarak kullanması gerektiği, nakil yetkisinin kötüye kullanıldığı hallerde işçinin bu durumu kabul etmediği, haklı fesih yapma hakkının bulunduğu, somut uyuşmazlık bakımından ise naklin çalışılan işyerinin işletmesel kararla kapatılması nedeniyle gündeme gelmiş olması, nakil yetkisinin de TİS’in 14. Maddesinde belirlenen sınırlar çerçevesinde kullanmış olması karşısında işverenin nakil yetkisini kötüye kullandığından söz edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan uyuşmazlık konularından birisi de davalı işverenin nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenerek iş akitlerinin sonlandırılmasının teklif edilip edilmediği, diğer bir ifadeyle bu durumda olan işçiler bakımından işverenin işçileri ikaleye davet edip etmediği hususudur. İkaleye davete en kuvvetli delil olarak gösterilen ve işyerindeki panoya asıldığı anlaşılan işveren yazısının ... ... şubesinin tasfiyesi aşamasında sırasıyla yapılacak işlemler bakımından açıklayıcı bir yazı olup bu yazının içinde bulunan “personelin alacaklarının ödenmesi (kıdem-ihbar-izin)” ibaresinin ikaleye davet olarak veya nakli kabul etmeyen işçilere kıdem ve ihbar tazminatı ödeneceği bakımından bir taahhüt olarak yorumlanması mümkün değildir. Nitekim işveren, ... şubesini kapattığı için açığa çıkan 110 işçinin tamamını nakletmeyip bir kısmını çıkartmayı tercih edebilecektir ki bu durumda olan işçiler bakımından kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesinin gündeme geleceği de açıktır.

Yukarıda açıklandığı üzere, ... ...’da çalışan davacı işçi, davalının aldığı işletmesel kararla bu mağazanın kapatılması sonrasında TİS’in 14. Maddesine uygun olarak kendisine teklif edilen ... mağazasında çalışmayı kabul etmeyerek iş akdini kendisi sonlandırmış olup, TİS’ e uygun olarak kullanılan nakli kabul etmeyen işçinin nakli gerekçe göstererek gerçekleştirdiği fesihte haklı olmadığının anlaşılması karşısında, kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18449, Karar No: 2017/19851, Tarih: 25.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/18449 E.  ,  2017/19851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... Belediyesi İmar Müdürlüğün'den taşınmazın ne kadarlık kısmının imar planında yolda kaldığı, Karayolları Genel Müdürlüğün'den de kamulaştırma krokisi getirtilerek karayollarınca fiilen el atılan kısım dışında imar yolunda kalan kısmın el atılan yolun bir parçası olup olmadığı sorulup gelen cevaplara göre fen bilirkişiden fiilen el atılan kısım dışında imar yolunda, Karayollarının sorumluluğunda bulunan bölüm bulunup bulunmadığına ilişkin olarak kroki çizdirildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4009, Karar No: 2010/6987, Tarih: 17.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/4009 E.  ,  2010/6987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sivas (Kapatılan) 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.11.2007 gün ve 2005/338 - 2007/331 sayılı kararı onayan Daire’nin 25.01.2010 gün ve 2008/9591 - 2008/687 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, muhtelif tarihlerde davalı elemanları tarafından müvekkiline ait vagonların boşaltılması sırasında vagonlara hasar verildiğini, hasarların vagon onarım atölyesinde tamir edilerek faturalandırıldığını, hasar bedelinin ödenmesi için muhtelif tarihlerde davalıya iadeli taahhütlü ihtar gönderilmesine rağmen bu zamana kadar zararlarının ödenmediğini ileri sürerek, toplam 63.256,00 YTL. alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmadığını, davanın süresinde açılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirkete ait hurda demirin taşınmasının davaya konu vagonlar ile yapıldığını, boşaltma işinin davalı şirketin elamanlarınca yapıldığı, mıknatıslı vinç ile hurda vagondan alırken vagonun tabanına delmek suretiyle zarar verildiği, vagon sandığının da aynı şekilde hasar gördüğü gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 56.224,00 YTL'nin 25.03.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 35,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 17.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10511, Karar No: 2025/2131, Tarih: 27.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2020/10511 E.  ,  2025/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/398 E., 2016/271 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık müdafiinin temyiz isteği, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, keşif yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü, Sakarya Emniyet Müdürlüğü Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliği bünyesinde polis memuru sanığın Kocaeli-Düzce il sınırı- Toyota köprüsünde denetimle görevlendirildiği, görev yerinden idaresindeki resmi ekip otosuyla birlikte görev yaptığı başpolis memuru ... ile yakıt ikmali için ayrıldığı sırada trafik kazasına şahit oldukları, olaya müdahale etmeye hazırlandıklarında, idaresindeki motosikletle kaza mahallini terk eden motosiklet sürücüsünün peşine takıldıkları, bir süre devam eden kovalamacadan sonra motosikletin izini kaybettikleri, dönüş yolunda saat 11.00 sıralarında aynı şahsa tekrar rastlamaları üzerine yeniden kendisini takibe başladıkları, bölünmüş, asfalt kaplama caddede motosiklet orta refüje yakın sol şeritte, trafik polis otosu, aracın yarısı sol şeritte, diğer yarısı sağ şeritte olacak şekilde çok yakın mesafede seyre devam ettikleri, sanığın idaresindeki otomobille, aniden sola manevra yapmasıyla, motosikletin önce aracın sol ön kapı ve ayna kısmıyla çarpışması, ardından sola savrularak sol yan kısımlarıyla orta refüj taşlarına çarparak devrilmesini müteakip motosikletten fırlayan sürücünün refüj üzerindeki aydınlatma direğine çarparak 4 metre ileriye düşmesi sonucu ölümüyle neticelenen olayda, mahkemece tam kusuruyla neticeye sebebiyet verdiği kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1.maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından, doğrudan kast, olası kast, taksir ve bilinçli taksire değinilerek, birbirlerinden ayırt edici ölçütlerin ortaya konulması gerekmektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.02.2024 tarih, 2019/12-382 Esas, 2024/77 Karar, 2015/119975 İtirazname numaralı kararında bildirdiği üzere;

TCK'nın "Kast" başlıklı 21. maddesi;

"(1) Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

(2) Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır. Bu halde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda müebbet hapis cezasına, müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur; diğer suçlarda ise temel ceza üçte birden yarısına kadar indirilir." şeklinde düzenlenerek, maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde doğrudan kast, ikinci fıkrasının birinci cümlesinde de olası kast tanımlanmıştır.

Olası kastın tanımlandığı TCK’nın 21. maddesinin 2. fıkrasının gerekçesinde; "...Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir. Mevzuatımıza giren yeni bir kavram olan olası kastla ilgili uygulamadan bazı örnekler vermek yararlı olacaktır.

Yolda seyreden bir otobüs sürücüsü, trafik lambasının kendisine kırmızı yanmasına rağmen, kavşakta durmadan geçmek ister; ancak kendilerine yeşil ışık yanan kavşaktan geçmekte olan yayalara çarpar ve bunlardan bir veya birkaçının ölümüne veya yaralanmasına neden olur. Trafik lambası kendisine kırmızı yanan sürücü, yaya geçidinden her an birilerinin geçtiğini görmüş; fakat, buna rağmen kavşakta durmamış ve yoluna devam etmiştir. Bu durumda otobüs sürücüsü, meydana gelen ölüm veya yaralama neticelerinin gerçekleşebileceğini öngörerek, bunları kabullenmiştir.

Düğün evinde törene katılanların tabancaları ile odanın tavanına doğru ardı ardına ateş ettikleri sırada, bir kişinin aldığı alkolün de etkisi ile elinin seyrini kaybetmesi sonucu, yere paralel olarak yaptığı atışlardan bir tanesinden çıkan kurşun, törene katılanlardan birinin alnına isabet ederek ölümüne neden olur. Bu örnek olayda kişi yaptığı atışlardan çıkan kurşunların orada bulunan herhangi birine isabet edebileceğini öngörmüş; fakat, buna rağmen silâhıyla atışa devam etmiştir. Burada da fail silâhıyla ateş ederken ortaya çıkacak yaralama veya ölüm neticelerini kabullenmiştir.

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir." şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir." şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Buna göre, doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi hâlinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi hâlinde olası kast söz konusu olacaktır.

Olası kast ile doğrudan kast arasındaki farkı ortaya koyan en belirgin unsur, doğrudan kasttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bir kısım neticeleri de doğurması muhakkak ise failin bu sonuçlar açısından da doğrudan kastla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran diğer ölçüt; suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda muhakkak değil ama büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte ve olursa olsun düşüncesi ile göze almakta; neticenin gerçekleşmemesi için herhangi bir çaba göstermemektedir. Olası kasta fiilin kanunda tanımlanan bir sonucun gerçekleşmesine neden olacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin meydana gelmesi fail tarafından kabul edilmektedir.

TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde kanunda tanımlanmış haksızlık olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hâllerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir. TCK'nın 22/2. maddesinde taksir; "Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir." şeklinde tanımlanmıştır.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmâli hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.