muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/215, Karar No: 2021/4917, Tarih: 25.02.2021

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan delillere göre boya badana işlerinde çalışan davacı da dahil 19 davacının anılan Yönetmelik kapsamında çalıştıklarının kabulü mümkün olmadığı gerekçesiyle fazla çalışma ve anılan yönetmelik kapsamında çalışmaları halinde ödenmesi mümkün olan kısa çalışma primi alacak isteklerinin reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, Seri davacılardan olan bina boyama lojman içi badana işleri işçisi olarak çalışan ... dosyasında Bakanlığın “ Sentetik boyalarda ise; Sadece ... Tersanesi Komutanlığı boya fabrikasının üretmiş olduğu sentetik boyalarda % 0,5-2 arasında kursun esaslı boya kurutucu mevcut olduğunu” kabul ettiği, Yargıtay İş Hukuk Dairesi emsal dosyalarda, Boyacılıkta kullanılan boya, reçine, astar v.b maddelerin vücuda zararlı olan bir çok kimyasal bileşikten oluştuğu, uygulama sırasında zehirli-uçucu gazlar çevreye yayıldığından ortamda zarar riskinin mevcut olduğu, sınır değerlerin altında kalması durumunda yasal olarak çalışmanın yapılabileceği sınırı aşan değer mevcutsa işyeri kapatılmasına kadar giden yaptırım uygulanacağının göz ardı edilemeyeceğinden davacının çalıştığı işyerinin Günde Ancak Yedi buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması/Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması gerektiği, fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağının kabulü gerektiği gerekçesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesi gereğince ise davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına karar verilerek yeniden hüküm kurulmuştur.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiş, Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca da yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiği açıklanmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; Bölge Adliye mahkemesince davacının çalıştığı işyerinin Günde Ancak Yedi buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması/Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması gerektiği ve bu itibarla fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağına hak kazanacağı yönünde varılan tespit yerinde olmuş ise de İlk Derece Mahkemesince dosya kapsamına alınmış bir hesap raporu bulunmamakta olup Bölge Adliye Mahkemesince sadece davacının hesabını nasıl yaptığının belli olmadığı ıslah dilekçesinde ki talebi doğrultusunda hüküm kurulması doğru olmamıştır. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince hüküm yerinde yer alan ve kabul edilen alacakların faiz başlangıçları yönünden temerrüt tarihlerinin belirtildiği 08.08.2019 tarihli ek bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına karar verilmiş ise de dosya içerisinde 08.08.2019 tarihli bir ek rapor bulunmadığı gibi dosyada yer alan 12.08.2019 tarihli bilirkişi raporunda da davacının hesaplamaya yarar şekilde bordro ve puantajlarının dosyaya kazandırılması halinde bir hesaplama yapılabileceği bildirilmiştir. Bu itibarla kararın eki sayılan adı geçen bir bilirkişi raporu dosyada mevcut olmamakla hüküm altına alınan alacakların hesabının nasıl yapıldığı belli değildir. Dosya içerisine öncelikle davacının uyuşmazlık konusu döneme ait ücret bordroları ve puantaj kayıtları kazandırılmalı, dosya içerisinde bulunmayan eksiklikler giderildikten sonra ve ayrıca aynı konuya ilişkin Dairemizce temyiz incelemesi yapılarak faiz başlangıcı noktasında düzelterek onanmak sureti ile kesinleşen seri haldeki dosya içerikleri ( 2021/53 esas, 2021/55 esas ve 2021/56 esas sayılı dosyalar gibi) ve bilirkişi raporları da göz önünde bulundurularak konusunda uzman bir bilirkişiden, denetime elverişli olacak şekilde açıklamalı ve detaylı hesap raporu aldırılmalı, bundan sonra davacının varsa fazla mesai ve kısa prim alacağı hüküm altına alınmalıdır. Belirtilen hususlar gözetilmeden infaz kabiliyeti olmayan bir karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8762, Karar No: 2021/6930, Tarih: 21.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8762 E.  ,  2021/6930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen eylemlerin birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, farklı takvim yıllarında gerçekleştirilen sahte fatura düzenleme eylemleri nedeniyle her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen "2008, 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 06.06.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 21.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4255, Karar No: 2015/7851, Tarih: 09.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4255 E.  ,  2015/7851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/88072

MAHKEMESİ : İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

NUMARASI : 2011/706 (E) ve 2011/702 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 24/05/2011-26/09/2011-26/08/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 24.05.2011 tarihinde katılan C.. S..'a Liman'da çalıştığını, isterse kendisine elektronik eşya bulabileceğini söylediği, katılanla birlikte Liman civarındaki M.. mağazasına gittikleri, katılan aracında beklerken sanığın bir yere gidip geldiği, parayı almadan faturayı ve televizyonu vermiyorlar diyerek katılandan 1.000 TL para aldığı ve bir daha ortalıkta gözükmediği, sanığın 26/09/2011 tarihinde katılan İ.. E..'in dükkanına giderek kendisinin Migros'ta çalıştığını, isterse kolalı içki satabileceğini söylediği, katılanın da kabul etmesi üzerine, birlikte M.. Mağazasının deposuna gittikleri ve sanığın burada katılandan 2.500 TL alıp faturasını getireceğim dediği ve parayı alır almazda oradan koşarak uzaklaştığı yine sanığın 26.08.2011 tarihinde katılan A.. Ö..'in dükkanına gittiği ve ona da M..'ta çalıştığını, isterse kolalı içkiyle bira satabileceğini söylediği, birlikte M.. mağazası deposuna gittikleri, sanığın katılana parayı vermeden faturayı kesmiyorlar dediği, katılanın da buna inanarak sanığa 1.000 TL verdiği ve ortalıktan kaybolduğu sanığın bu şekilde maddi menfaat sağladığı anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezalarının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezaları adli para cezasına çevrilirken uygulama maddeleri gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezaları adli para cezasına çevrilirken uygulama maddeleri gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Sanık hakkında katılan C.. S..'a karşı dolandırıcılık suçundan verilen hükümde tekerrüre esas alınan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/127 Esas, 2011/199 sayılı kararı ile verilen hapis cezasının temyize konu edilen suçun işlendiği 24/05/2011 tarihinden sonra 27/07/2011 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,hüküm fıkrasından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “125 gün”, “2.500 TL” “50 gün”, 1.000 TL ” ve” 50 gün”, ”1.000TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, “5 gün”, ”100TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi yine hüküm fıkrasında yer alan doğrudan gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilen bölümlerine ”TCK'nın 52/2. maddeleri gereğince” ibaresinin eklenmesi, katılan C.. S..'a karşı dolandırıcılık suçuna dair hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3863, Karar No: 2024/575, Tarih: 24.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/3863 E.  ,  2024/575 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/898 Esas, 2022/237 Karar

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA DAVACI : ... vekili Avukat ...

ASIL DAVADA DAVALI : Türk Patent ve Marka Kurumu

vekili Avukat ...

BİRLEŞEN DAVADA DAVALI : Adiva Yapı Gayrimenkul Tic. Ltd. Şti.

DAVA TARİHİ : 01.11.2018 (Asıl dava), 06.12.2018 (Birleşen dava)

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/423 Esas, 2020/94 Karar

BİRLEŞEN DOSYA : Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2018/471 Esas, 2018/453 Karar sayılı dosyası

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "ADİVA" ibareli, 36 ve 37. sınıflar için yaptığı marka başvurusunun davalı şirketin itirazı üzerine YİDK tarafından reddedildiğini, marka başvurusunun 37. sınıf yönünden reddi kararına bir itirazları olmadığını ancak müvekkili başvurusunun 36. sınıfta kötü niyetli olduğu gerekçesiyle reddinin yerinde bulunmadığını, zira müvekkilinin Adana ilinde 2010 yılından beri ... sektöründe faaliyet gösterdiğini, "ADİVA" ibaresinin fonetik anlamda Adana ilini çağrıştırdığı gibi aynı zamanda "müslüman çocuk, sevimli ve asil" anlamlarına geldiğini, dini inancı kuvvetli olan müvekkilinin farsça kökenli bu kelimeyi ... araştırmalar sonucu seçtiğini, dava konusu YİDK kararında anlamı bulunmayan "ADİVA" ibaresinin ayırt ediciliğinin yüksek olduğu değerlendirilmesinin hatalı olduğunu, müvekkilinin "Adiva " ibaresini marka tescil başvurusundan önce ... adı olarak tescil ettirdiğini, davalı şirketin ise daha sonrasında aynı ibareli ... adını kendi adına tescil ettirdiğini, markalar arasında farklılıklar olduğunu, müvekkilinin kötü niyetli olduğunun ispatlanamadığını, müvekkilinin marka tescil başvurusuna itirazı ile davalı şirketin başvuru konusu ibareyi 37. sınıf hizmetlerde kullandığını öğrendiğini, bu sebeple 37. sınıf yönünden YİDK kararına itiraz etmediklerini, bunun müvekkilinin iyi niyetli olduğunu gösterdiğini, davacı ile davalı şirketin faaliyet alanlarının farklı bulunduğunu ileri sürerek YİDK’nın 2018-M-7526 sayılı kararının 36. sınıf yönünden iptali ile anılan sınıf yönünden marka tescil başvurusunun kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin Adana’da faaliyet gösterdiğini, hâlâ devam eden hem inşaat hem de ... satışı yaptığı için üç grupta markasını tescil ettirdiğini, gayrimenkul hizmetinin aynı zamanda satış ve inşaatı da kapsadığını, bu yönüyle müvekkilinin 36. sınıf kapsamındaki “Gayrimenkul komisyonculuğu” hizmetini de yaptığını, davacının beyanlarının aksine davacının başvurusunun müvekkilinin önceli hakkı sahibi olduğu “ADİVA" ibaresi ile benzerliğinin açık olduğunu, "ADİVA" ibaresinin müvekkili ile özdeşleştiğini, bu nedenle davaya konu olan markanın karıştırılma ihtimalinin yüksek olduğunu, ortalama tüketiciyi iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğinin bulunduğunu, davacının müvekkilinin Adana’da 2013 yılından beri kurduğu ... ve itibarı kullanarak haksız kazanç sağlayacağının aşikâr olduğunu, müvekkilinin Adana’nın en önemli güzergâhlarında inşaat yaptığını, reklam ve tanıtımlar yaptığını, davacının iş adresinin müvekkilinin inşaat alanında olduğunu, müvekkilinin inşaat firmasını bilmediğini iddia etmesini samimi bulmadıklarını, "ADİVA" markasının tanınmışlık düzeyinin oldukça yüksek olduğunu, taraf markaları arasında ayırt edilmeyecek kadar benzerlik bulunduğunu, taraflar arasında idari ve ticari bağın olduğu izlenimini yaratacağını, davacının 36. sınıfta müvekkilinin önceye dayalı hakkının olmadığını iddia etmişse de 2018/10336 sayı ile 23.02.2018 tarihinde 36, 37 ve 42. sınıflarda markasını tescil ettirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalının dava konusu başvurudan önce inşaat sektöründe "ADİVA YAPI" şeklindeki Adana ilindeki yaygın markasal kullanımı nedeniyle başvuru kapsamında yer ... 37. sınıf " İnşaat hizmetleri, inşaat araç - gereçlerinin ve iş makinelerinin kiralanması hizmetleri." bakımından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince öncelik hakkı bulunduğu, bu yönden dava konusu YİDK kararının yerinde olduğu, dosyaya sunulan ve itiraz aşamasında ileri sürülen delil ve belgeler ele alındığında davacının başvuru markasından önce davalı Şirketin Adana ilinde "ADİVA YAPI" olarak inşaat sektöründe çok sayıda kat karşılığı inşaat sözleşmeleri yapıp faal olarak da inşaat işinde bulunduğu, fuarlara katıldığı, reklam yaptığı, aynı ilde faaliyet gösteren davacının "ADİVA" ibaresini , aynı ve birbiri ile bağlantılı hizmetlerde tescili için başvuru yapmasının iyi niyetli bir davranış kabul edilemeyeceği, zira anılan ibarenin, ... ve ayırt ediciliğinin yüksek olduğu, anılan ibarenin aynı ilde inşaat sektöründe çok sayıda kat karşılığı inşaat sözleşmeleri yapıp faal olarak inşaat işini yapan firmanın markası olduğunun bilinebileceği, yani davacının bu firmanın varlığından haberdar olduğu ve marka başvurunun kötü niyetli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvurunun reddedildiği 37. sınıf hizmetlerin dava konusu olmamasına rağmen Mahkemece anılan sınıf da dikkate alınarak değerlendirme yapıldığını, müvekkilinin marka başvurusunun 36. sınıfta kötü niyet gerekçesi ile reddedildiğinden Mahkemece müvekkilinin kötü niyetli olup olmadığının tartışılması gerektiğini, Mahkemece alınan raporda müvekkilinin kötü niyetli olmadığının açıklandığı buna rağmen İlk Derece Mahkemesince müvekkilinin kötü niyetli olduğunun kabul edilmesinin yerinde olmadığını, davalı şirketin 37. sınıfta kullanıma dayalı hakkının 36. sınıfa tahmil edilmesinin davalı şirket markası tanınmış olmadığından yerinde bulunmadığını, ayrıca dava konusunun 36. sınıf hizmetler olduğunu, davacının emlakçılık sektöründe, davalının ise inşaat alanında faaliyet gösterdiğini, ayrıca markalar arasındaki farklılıkların nazara alınmadığını, davalının 36. sınıfta faaaliyet göstermediğini, müvekkilinin marka tescil başvurusundan önce "www.adivagayrimenkul.com.tr" ... adını davalı şirketten önce aldığını, davalının 36. sınıf için yaptığı marka başvurusunun da çok sonra yapıldığını, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu, müvekkillinin gerek “adiva” ibaresinin fonetik anlamda “adanus ve “adana” ibarelerine benzemesi gerekse de “adiva” kelimesinin anlamını araştırdıktan sonra bu ifadenin kendisini nitelemesi sonrasında marka başvurusunda bulunduğunu, emlakçılık sektöründe, yani 36. sınıfta itiraz sahibi firmasının önceye dayalı kullanımının mevcut olmadığını, 37. sınıf için ise müvekkilinin iyi niyetli olarak dava yoluna gitmediğini, müvekkilinin başvurusuna itirazı üzerine, davalı şirketin önceye dayalı kullanımından haberdar olduğunu yani kötü niyetli olmadığının da bu şekilde ispatlandığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın anılan YİDK kararının 36. sınıf hizmetler yönünden iptali istemiyle açıldığı ve anılan sınıf yönünden başvurunun kötü niyet gerekçesiyle reddine karar verildiği gözetildiğinde taraflar arasındaki uyuşmazlığın dava konusu marka başvurusunun kötü niyetli olup olmadığı hususuna ilişkin olduğu, Mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda, davacının kötü niyetli olduğuna ilişkin delil bulunmadığından davacının kötü niyetli olmadığı sonucuna varılmışsa da İlk Derece Mahkemesince de isabetli şekilde kabul edildiği üzere, davacının işbu davanın konusunu oluşturan marka tecil başvurusunda kötü niyetli olduğu, zira davalı Şirketin "ADİVA" ibaresi ile Adana ilinde faaliyet gösterdiği, davalı Şirkete ait bazı inşaat projelerinin anılan ibare ile çeşitli reklam panolarında ve ulusal yerel düzeyde yayın yapan gazetelerde de yer aldığı, başvuru sahibi davacının da davalı şirketle aynı ilde faaliyet gösterdiği, başvuru kapsamında davalı Şirketin faaliyet alanına giren veya bunlarla yakından ilişkili hizmetlerin bulunduğu, "ADİVA" ibaresinin herhangi bir anlamı bulunmayan ... ve ayırt edici niteliği yüksek bir ibare olduğu hususları ve davacının da davalı Şirketin 37. sınıf yönünden davalının "ADİVA" ibaresi üzerinde öncelik hakkı bulunduğunu kabul etmesi karşısında davacının davalı Şirketin "ADİVA" ibareli tescilsiz markasının varlığından haberdar olmamasının makul ve beklenebilir olmadığı, başvuru sahibinin sınırsız sayıda seçenek özgürlüğü varken aynı ilde davalı şirket tarafından kullanılan ve tesadüfen seçilmesi mümkün gözükmeyen "ADİVA" ibaresini herhangi bir haklı bir sebep bulunmaksızın davalı Şirket ile aynı sektöre yönelik ve yakından ilişkili diğer bazı hizmetler için kendisi adına tescil ettirmek için yapmış olduğu başvurunun iyi niyetli olarak kabul edilemeyeceği, diğer taraftan yukarıda da açıklandığı üzere dava konusu YİDK kararının sadece 36. sınıf hizmetler yönünden iptali talep edildiği, buna göre İlk Derece Mahkemesince uyuşmazlık konusu olmayan 37. sınıf yönünden de inceleme ve değerlendirme yapılması yerinde değilse de bu hususun sonuca etkili bulunmadığı, her ne kadar davacı taraf "adivagayrimenkul.com" ibareli ... adının, aynı ibareli ... adının davalı Şirket tarafından tescil ettirilmesinden önce 06.12.2017'de tescil ettirdiği ve bu nedenle kötü niyetli kabul edilemeyeceklerini ileri sürmüşse de bu kapsamda dosyaya sunulan delillerden bahsi geçen ... adının davacı adına tescil edildiği anlaşılamadığı gibi bir an için aksinin kabulünde dahi davalı Şirketin davacının da kabulünde olan "ADİVA" ibareli markasal kullanımlarının anılan tarihten öncesine ilişkin bulunması karşısında varılan sonucun değişmeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar