muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1586, Karar No: 2016/160, Tarih: 24.02.2016

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle

Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 11.09.2013 gün 2013/10-174 E., 2013/1074 K. sayılı ilamında da aynı ilkelerin kabul edilmiş olmasına göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38920, Karar No: 2024/12327, Tarih: 10.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38920 E.  ,  2024/12327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Temyiz istemi özetle; yetersiz ve çelişkili gerekçe ile karar verildiğine, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun rahatsızlanması üzerine götürüldüğü hastanede, acil tıp teknisyeni ve ebe olarak görevli bulunan kişilere yönelik haksız fiile tepki olarak söylediği hakaret sözleri nedeniyle hakkında, ölçülülük ve haksız hareketin ağırlığı, olayın çıkış nedeni ve gelişimi dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesi uyarınca "ceza verilmesine yer olmadığı" kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçeyle cezadan indirim uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16780, Karar No: 2010/2237, Tarih: 16.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/16780 E.  ,  2010/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 16.02.2010 günü temyiz eden davalı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yüzlerine karşı, duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1-Harçlar Kanununun 32. maddesi gereğince, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamaz. Geriye kalan karar harcının alındığına dair dosyada bir kayıt ve belge bulunmadığından bu eksiklik tamamlandıktan,

2-Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 15.05.2009 tarih ve 1213 sayılı işlemi ile (Dikmen Vadisi 4. ve 5. etap Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesi alanında planlamadan önceki haline dönülmesi, 1/5000 ölçekli nazım imar planı ve 1/1000 ölçekli uygulama imar planına göre yapılmış bulunan bütün sıralı işlemlerin iptal edileceği) karara bağlandığından, buna ilişkin işlemlerin yapılıp yapılmadığı ve imar uygulamasından önceki kadastro parsellerine geri dönüşümlerin sağlanıp sağlanmadığı hususları davalı idareden sorularak, buna ilişkin tapu kayıtları ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtildikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3411, Karar No: 2014/7302, Tarih: 02.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/3411 E.  ,  2014/7302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/615-2013/563

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 13.11.2012 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesine dayalı elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli Ankara Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine dair verilen 12.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, dava konusu işyerini dava dışı malik O.. K..'tan kiralayarak zilyet ederken davalı şirket tarafından iş yerinin yıkıldığını, içindeki eşyalarının başka yere taşındığını öne sürerek elatmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi istemiyle dava açmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmaz ile ilgili dava dışı malik O.. K.. ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, davacının bundan haberdar olduğunu, işyerini boşaltmayı kabul ettiğini, elektrik ve su aboneliğini kapattırdığını, içindeki eşyaları da terk ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kira sözleşmesine dayalı ve zilyetliğin korunmasına yönelik olduğu belirtilerek 6100 sayılı HMK'nın 4. maddesi gereğince sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nın 981, 982 ve 983. maddeleri mal üzerinde zilyetlikten başka hiçbir hakkı bulunmayan kişilerin zilyetliğinin korunması için konulmuş hükümleri ihtiva etmektedir. TMK'nın 973. maddesinde zilyetlik “bir şey üzerinde fiili hakimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir” biçiminde tanımlanmıştır. TMK'nın 982 ve 983. maddelerinde zilyetlik herhangi bir hakka bağlı olmaksızın dava yoluyla korunmuştur. Hemen belirtmek gerekir ki, zilyetliğin korunması davasıyla zilyet, zilyetliğin hakka dayandığını ispat külfetine katlanmadan sadece zilyetliğini öne sürerek Sulh Hukuk Mahkemelerinde uygulanan basit yargılama usulünün sağladığı kolaylıklardan yararlanır. Zilyet, zilyetliğin arkasında bulunan ayni (nesnel) veya şahsi (kişisel) bir hakka dayandığı takdirde dava bir hak davası niteliğini kazanır. (HGK'nın 06. 10.1993 günlü 1993/14-423/561 ile 25.11.2009 günlü 2009/8-518/573 sayılı kararları bu yöndedir).

Gerek mülkiyet hakkı sahibi ve gerekse başka bir hakka dayanarak mülkiyet hakkı sahibinden taşınmazı belirli bir süre elinde tutma hakkı kazanmış kişiler, mülkiyet hakkının ve sözleşme ile edindiği hakkın kendisine sağladığı yararlanmalar için üçüncü kişilerin engellemeleri karşısında yargı yolu ile hakkın korunmasını isteyebilirler. Bu hak, mülkiyet ve sözleşmeye dayanan şahsi hakkın varlığı süresince elatanı fiilen defetme hakkı biçiminde olabileceği gibi elatmanın sürekliliği halinde yargı yolu ile de istenebilir. O nedenledir ki taşınmazların korunması sebebiyle açılacak davalar hak zilyetliğine dayalı davalardır.

Somut olayda, dava konusu işyerinin dava dışı O.. K.. tarafından davacıya 25.06.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiralandığı anlaşılmaktadır. Davacı, dava dışı kiralayan ile yaptığı kira sözleşmesi ile elinde tuttuğu taşınmaza malik ve kiralayan olmayan davalı tarafça yapılan haksız müdahalenin önlenmesini ve eski hale getirilmesini istediğine göre hak zilyetliğine dayanmıştır. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 2. maddesi gereğince, dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ve şahıs varlığına ilişkin davalarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemeleri görevli olduğundan mahkemece davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6753, Karar No: 2017/2560, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/6753 E.  ,  2017/2560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1894, Karar No: 2017/6397, Tarih: 11.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/1894 E.  ,  2017/6397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı müvekkilinin ... ... 125 pafta, 778 ada, 13 parsel sayılı taşınmazın kat mülkiyetli 8/120 arsa paylı 3. kat 15 nolu bağımsız bölüm maliki olduğu, davalının ise kendi dairesinin üstünde 17 nolu bağımsız bölüm maliki olup dairesinin kapı ve pencerelerini açık ve metruk bir şekilde bırakması sonucu yağan yağmur suları nedeniyle kendi dairesinde hasar oluştuğu, ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/19 D.İş sayılı dosyası ile yaptırılan tespit sonucu 2.500,00.-TL hasar oluştuğunu bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 2.500,00.-TL hasar bedeli 1.125,00.-TL kira kaybı olmak üzere 3.675,00.-TL maddi, 5.000,00.-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesi, dairenin tavan mukavemetinin azalması nedeniyle eski hale getirilmesi istenilmiş, mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 3.675,00.-TL maddi alacağın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat isteminin reddine, dava konusu 15 nolu dairenin tavan döşemesi dal döşeme olarak tabir edilen, döşeme olup tavanda sıva dökülmesi olan bölümde alçı asma tavan mevcut olup üst kattan su akıntısı nedeniyle aşağıya göçmüş olduğu anlaşılmakla bu tavanın davalı tarafından eski hale getirilmesine, kararın infazı için davalıya 7 gün süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, bina malikinin kusursuz sorumluluğundan kaynaklanan tazminat ve eski hale getirme isteğine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/07/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5033, Karar No: 2017/65, Tarih: 18.01.2017

**1. Ceza Dairesi         2015/5033 E.  ,  2017/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 35/2, 29, 31/2, 62/1, 51/1, 63, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuğun kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin varlığı ile takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebep takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının, kamu görevlisine karşı öldürme suçunun işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 82/1-g. maddesiyle hüküm kurulması gerektiğine, katılan vekilinin, tasarlayarak öldürme, kamu görevlisine karşı işlenmesi nedeniyle hüküm kurulması ve takdiri indirimin uygulanmaması, cezanın ertelenmemesine karar verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluş ve kabule göre;

Öğretmen olan mağdurun, öğrencisi olan suça sürüklenen çocuğu, okul tuvaletine, kendisine hakaret içeren sözler yazdığından bahisle döverek basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı olay sonrasında, suça sürüklenen çocuğun mağduru av tüfeği ile bir el ateş etmek suretiyle sağ kasık bölgesinden hayatını tehlikeye sokacak, 3. dereceden kemik kırığı oluşacak ve organlarından birisinin sürekli zayıflamasına neden olacak derecede yaraladığı olayda;

Mağdurdan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut nazara alındığında asgari oranda indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden 1/2 oranında indirim tatbikiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9356, Karar No: 2012/11827, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/9356 E.  ,  2012/11827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın savunmasında bildirdiği adrese Tebligat Kanununa göre usulüne uygun tebligat yapıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine ve gerekçeye göre, sanık ...'nin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan İnegöl 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.10.2011 tarih ve 2001/60 E ve 2011/265 K sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 22.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/392, Karar No: 2013/489, Tarih: 10.04.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/21-392 E.  ,  2013/489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 2.İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

Taraflar arasındaki “hizmet tespiti ve işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Samsun 2.İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 21.06.2012 gün ve 2010/785 E.-2012/498 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'nin 10.10.2012 gün ve 2012/19070 E.-2012/16983 K. sayılı ilamı ile;

(...Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10.maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı da  bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava Dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.