muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10259, Karar No: 2012/20057, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/10259 E.  ,  2012/20057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi vekili, davalı işverene ait işyerinde 29.06.1987 tarihinde çalışmaya başladığını, ancak işveren tarafından 02.05.2011 tarihinde emekliliğe zorlanarak kendisinden emeklilik talebini içeren dilekçe alındığını, 08.01.2012 tarihinde ise, ilişiğinin kesildiğini, davacının işveren tarafından kötü niyetle yanıltılarak matbu dilekçe alınmasının amacının ihbar tazminatı ödenmeden emekli edilmesi ilkesine dayandığını, benzer nitelikte ayrılanlara ihbar tazminatı ödendiğini, ancak bu haksızlık karşısında emeklilik hakkından vazgeçtiğini, işe devam etmek istediğini davalı işverene bildirdiğini, ancak kabul edilmediğini, emeklilik için alınan dilekçenin davacıdan aldatılarak alındığını, gerçek iradesinin emeklilik olmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren vekili, davacının kendi özgür iradesi ile 02.05.2011 tarihli dilekçe ile 08.01.2012 tarihinde emekli olmak istediğini, emeklilik sebebi ile görevinden ayrılmak istediğini, her hangi bir baskı ve yanıltma söz konusu olmadığını, idarece yapılan işlemde hukuka aykırılık bulunmadığını, davanın bir aylık hak düşürücü süre içinde açılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının özgür iradesi ile emeklilik için kuruma dilekçe vermediği, başka bir göreve atanma ya da tazminatsız iş sözleşmesinin feshedileceği korkusu ile idarenin kendisine sunduğu 02.05.2011 tarihli dilekçeyi imzaladığı, bu doğrultuda kendisinin yanıltıldığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için iş sözleşmesinin işverence feshedilmiş olması gerekir.

Mahkemece, davacının özgür iradesi ile emeklilik için kuruma dilekçe vermediği, başka bir göreve atanma ya da tazminatsız iş sözleşmesinin feshedileceği korkusu ile idarenin kendisine sunduğu 02.05.2011 tarihli dilekçeyi imzaladığı, bu doğrultuda kendisinin yanıltıldığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için iş sözleşmesinin işverence feshedilmiş olması gerekir.

Somut olayda, davalı işyerinde idari ve sosyal hizmetler müdürü olarak çalışan davacı işçinin 02.05.2011 tarihinde davalı işveren verdiği istifa dilekçesinde “ 08.01.2012 tarihi itibariyle emeklilik hakkımı kazanmış bulunuyorum. Birikmiş olan ... günlük yıllık ücretli iznimi .... tarihleri arasında kullanıp 08.01.2012 akşamı emeklilik sebebiyle görevimden ayrılmak istiyorum. Gereğini müsadelerinize arz ederim” yazdığı anlaşılmaktadır. Ayrıca dosya içeriğine göre davacıya kıdem tazminatının ödendiği, fakat ihbar tazminatının ödenmediği sabittir. Fesihten sonra 01.02.2012 tarihinde ise davacıya emekli aylığı bağlandığı görülmüştür. Davacı istifa dilekçesinin zorla imzalatıldığını ve iradesinin fesada uğradığını yöntemince ispatlayamamıştır. Bu durumda, iş sözleşmesinin davacı tarafından emeklilik sebebiyle feshedildiğinin kabulü gerekir. Haklı da olsa iş sözleşmesini fesheden işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı ve davanın reddi gerektiği düşünülmeden yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 94,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 27.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4393, Karar No: 2014/14252, Tarih: 15.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/4393 E.  ,  2014/14252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan müşteki vekilinin şikayetçi olması üzerine yürütülen soruşturma sonucunda açılan kamu davasında müşteki vekiline usulüne uygun tebligat çıkartılarak duruşmadan haberdar edildiği halde ilk celseye katılmayıp şikayet ve kamu davasına katılma talebinde bulunmadığı,ikinci celsede mazeret dilekçesiyle birlikte şikayet ve kamu davasına katılma talebinde bulunabileceği halde sadece mazeret bildirdiği anlaşıldığından, kamu davası açıldıktan sonra usulüne uygun şekilde mahkemeye başvurarak katılan sıfatını kazanmayan müşteki vekilinin kararı temyiz etme hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 15.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7824, Karar No: 2020/16461, Tarih: 23.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/7824 E.  ,  2020/16461 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Bursa 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. İş Mahkemesi

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Dosya içeriğine göre, dava tarihi itibari ile davacının çalışmasının devam ediyor olması ve ücret alacağının geleceği etkileyeceğinin anlaşılması karşısında verilen kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemeyeceğinden kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesine aykırı olup Bölge Adliye Mahkemesince verilen 10.08.2020 tarihli karar ile 02.10.2020 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalışmakta iken 696 sayılı KHK ile 375 Sayılı KHK'ye eklenen geçici 23. madde gereğince 02/04/2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davacının sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi sırasında belirsiz süreli iş sözleşmesi imzaladığını, iş sözleşmesinde ücret olarak asgari ücretin % 34 fazlası olarak belirlendiğini,sürekli işçi kadrosuna geçirilirken bu haklarının da korunarak geçişinin yapıldığını, 2018 yılında bu alacak kalemlerinin ödendiğini, Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından 696 sayılı KHK kapsamında taşerondan kadroya geçen işçilerin ücret, mali ve sosyal haklarını düzenleyen toplu iş sözleşmesinin yayınlandığını, bu sözleşmeye göre 01/01/2018 tarihinden başlayarak 31/12/2020 tarihine kadar ücret zamları ve mali ve sosyal hakların türü ve miktarının belinlendiğini, davalı kurum tarafından 2018 yılı içinde belirlenen ücret zammı, mali ve sosyal hakların davacıya ödendiğini, ödenen alacak kalemlerinin yol ücreti, yemek ücreti, aylık ücret (asgari ücretin % 34 fazlası), resmi tatil çalışması ücreti, fazla mesai çalışması ücreti, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı 2018 yılına ait ücret zammı, mali ve sosyal haklardan oluştuğunu, ancak 01/01/2019 tarihinden itibaren davacının maaşlarının eksik ödendiğini, bu durumun İş Kanunun 22. maddesi kapsamında iş sözleşmesinin içeriğinin işçi aleyhine değiştirilmesi anlamına geldiğini, işçinin yazılı onayı olmadan ve açıkça onay vermediği esaslı değişikliğin işçiyi bağlamayacağını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 2019 yılı ocak ayından itibaren eksik ödenen fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinde işçilere yapılacak olan ücret zamlarının asgari ücret üzerinden değil, günlük çıplak ücret üzerinden belirlendiğini, 2018 yılında davacıya asgari ücretin %34 fazlası ve diğer ek zam ve ödemelerin yapıldığını, 2019 yılında toplu iş sözleşmesinin ücret zammı maddesinde 01/01/2019 tarihindeki ücretlerine %4 oranında zam yapılacağı bildirildiğinden, davacıya bu şekilde ücretlerin hesaplanarak ödeme yapıldığını, davacının 2019 yılının başından itibaren asgari ücretin üzerinde ücret aldığını ve bir hak kaybının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesince hüküm altına alınan toplam miktarın istinaf kesinlik sınırı olan 5390,00 TL'nin altında kalması sebebi ile davalının istinaf başvurusunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı Gençlik Spor Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

6100 sayılı Kanun'un 362. maddesinin 2. fıkrası gereğince alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, temyiz kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir.

Dosya içeriğine göre; dava tarihi itibari ile davacının çalışmasının devam ediyor olması ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret zamları uygulanarak ücretinin tespit edilip belirlenen ücrete göre alacakların hesaplanması; belirlenen ücretin dava tarihinden sonraki dönem için de işçinin alacaklarının hesabını etkileyecek olması karşısında; ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemez. Belirtilen sebeple, ilk derece mahkemesince verilen karar kesin olmadığından; Bölge Adliye Mahkemesince davalı Gençlik Spor Bakanlığı’nın istinaf başvurusu yönünden işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, başvurunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, yukarıda esas ve karar numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile ek kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8158, Karar No: 2017/2228, Tarih: 20.03.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8158 E.  ,  2017/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... plakalı aracın sahibi olduğunu, davalı şirket tarafından işletilen ... petrol istasyonunda 03/08/2012 tarihinde dizel yakıt yerine benzin konulması nedeniyle araçta hasar meydana geldiğini, müvekkilinin zararının 10.011,40 TL olduğunun tespit edildiğini, zararın meydana gelmesinde davalının tamamen kusurlu olduğunu ileri sürerek, davanın kabulüne ve 10.011,40 TL'nin ödeme tarihi olan 03/08/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen olaya ilişkin olarak müvekkiline yüklenebilecek bir kusurun bulunmadığını, kusurun tamamen araç sürücüsüne ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacıya aracın davalıya ait petrol istasyonuna dizel yakıt almak amacıyla gittiği, pompacı tarafından araca benzin konulması nedeniyle aracın arazılandığı, aracın depo kapağında dizel yakıtla çalıştığına dair uyarının bulunduğu, yine depo girişlerinin benzin depo girişine göre farklı olduğu, meydana gelen olayda davalının %100 oranında tamamen kusurlu olduğu ve araca benzin ikmali sonucu oluşabilecek hasarın olay tarihi itibariyle tahminen 5.586,30 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilllerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu aracın 03/08/2012 tarihinde davalı firmadan yakıt aldığı ve mazot kullanılan araca benzin verildiğinde uyuşmazlık bulunmamaktadır. Araç mazot yerine benzin kullanımı nedeniyle arıza yapmış ve aracın yetkili servisi tarafından bakım ve tamiri yapılarak toplam 10.011,40 TL masraf yapıldığı ve bunun da davacı tarafından ödendiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca yetkili servis tarafından yapılan bakım ve onarım masrafının tamamına hükmedilmesi gerekirken eksik inceleme ile düzenlenen ve yoruma dayalı bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, 20/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14310, Karar No: 2023/5856, Tarih: 06.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/14310 E.  ,  2023/5856 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/275 (E) ve 2016/400 (K)

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 25.04.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 3 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın yolda oynamakta olan mağduru yanına aldığı ve yakında bulunan bir apartman boşluğuna götürdüğü, sanığın burada pantolonunun fermuarını açtığı, mağdurun eteğini sıyırarak kalçalarını ellediği ve kucağına alıp mağdurun kalçalarını cinsel organına bastırdığı, bu sırada sanık ile mağdurun apartman boşluğuna girdiklerini gören bir sokak sakininin polise haber vermesi üzerine sanığın olay yerinde yakalandığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın cinsel istismar suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetine karar verilmiş ve cinsel amaçlı hürriyetten yoksun kılma suçu nedeni ile yapılan ihbar üzerine kamu davası açıldığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın aşamalardaki beyanları, tanık beyanları, sanığın tevilli ikrarı, katılana ait adli rapor, sanığın eylemini tüm açıklığıyla kaydeden olay yerinde bulunan güvenlik kameralarının CD çözümleme tutanağı, İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/291 E. ve 2015/115 K. sayılı cinsel istismar suçundan verdiği Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiş olan mahkumiyet kararı ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16566, Karar No: 2014/560, Tarih: 20.01.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/16566 E.  ,  2014/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2012/607-2012/1110

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kiracı tarafından açılan borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının davalıya 14.496,30 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı yürürlükten kaldırılan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388. maddesi ile bunun karşılığı olarak düzenlenen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre hüküm, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kapsar. Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Hüküm gerekçesi dosya içeriğine uygun olmak zorundadır. Ayrıca, hükmün gerekçesi ile sonuç kısmı birbiri ile çelişmemelidir.

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından davalı şirket ile yapılan kira sözleşmesi ile kiralanan iş yerinin beklenen ilgiyi görmemesi ve ilginin artması için kiralayanın yeterli özeni göstermemesi nedeniyle kiralananı boşaltma zarureti oluştuğunu, noterden keşide edilen ihtarname ile taşınmazın boşaltılacağının davalıya bildirildiğini, kalan tüm borçların ödenmesine rağmen, davalı tarafından gönderilen 25.05.2012 tarihli ihtarnameyle tahliye nedeniyle oluşan üç aylık kira, ortak gider ve reklam gideri adı altında 61.424.57 TL+KDV'nın kiracı şirketten talep edildiğini, davalıya borcunun olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, fesih nedeni olarak belirtilen nedenleri kabul etmediklerini, alışveriş merkezinin ilgi görmesi için gerekli çabayı sarfettiklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece hükmün gerekçesinde davalının 14.496,30 TL alacaklı olduğu yazılı olduğu halde hükmün sonuç kısmında davacının davalıya 14.496,30 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Kararın bu şekilde yazımı ile, gerekçe kısmında 14.496,30 TL borç bulunduğu tespit edildiği belirtilmiş iken hükmün sonuç kısmında 14.496,30 TL borç olmadığının tespiti yazılmak suretiyle çelişki yaratılmıştır. Bu nedenle hüküm Yargıtay denetimine, usul ve yasaya uygun olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.