muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3111, Karar No: 2018/1616, Tarih: 06.11.2018

Kamulaştırılan topraktan, o toprağı doğrudan doğruya işleten küçük çiftçiye ait olanlarının bedeli, her halde peşin ödenir.

İkinci fıkrada öngörülen taksitlendirmelerde ve herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedellerinde kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz uygulanır.”

hükmünü içermektedir.

Ancak anılan maddede öngörülen koşullar gerçekleştiğinde, mülkiyet hakkına sınırlama getirilmekte ve karşılığı ödenmek suretiyle malı elinden zorla alınmaktadır.

1982 Anayasası’nın 35. maddenin 3. fıkrası, mülkiyet hakkına bir sınırlama daha koymuştur. Bu fıkrada, “Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz” ifadeleriyle, mülkiyet hakkı sahibine kendi kendini sınırlaması koşulunun ne olduğunu göstermiştir.

Dikkat edilecek olursa; 1982 Anayasası’nda mal sahibinin kullanma hakkı, 35. maddenin 2. fıkrasında “kamu yararı”, 3. fıkrasında “toplum yararı” ile sınırlanmış ise de; her iki durumda da, taşınmazın mülkiyetine el uzatılamamakta, sadece kullanma hakkının hangi sınırlarla bağlı olduğu ifade edilmektedir.

Yine Anayasa’nın “mülkiyet hakkının kullanılmasının toplum yararına aykırı olamayacağını” içeren 35. maddesi ile Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesi (mülga 743 sayılı TKM m. 618) hükümlerinin birlikte incelenmesinden varılan sonuç, Türk Hukukunda mülkiyet hakkının sosyal (modern) mülkiyet anlayışıyla düzenlenmiş olduğudur.

743 sayılı Türk Kanunu Medenisi ve bu Kanunu ilga eden 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun Dördüncü Kitabında ilkin, mülkiyet hakkı düzenlenmiş; ne var ki 683. madde (743 sayılı TKM m. 618) ile bir tanım verilmemiş, sağladığı yetkilerin belirtilmesiyle yetinilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) “Mülkiyet Hakkının İçeriği” başlıklı 683. maddesine göre;

“Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir.”

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesi (mülga 743 sayılı TKM m. 618) uyarınca, malik, eşya üzerinde ancak hukuk düzeninin sınırları içinde tasarruf edebilecektir. Dolayısıyla mülkiyet, kişilere, eşya üzerinde en geniş yetkiler sağlamakla birlikte, ödevler de yükleyen bir hak olarak kabul edilmektedir. Bu hak, malikin gerek yetkilerini ve gerekse komşularla topluma karşı olan ödevlerini kapsamakta, böylece mülkiyetin özü, yetki ve ödevlerden oluşmaktadır.

Mülkiyet hakkının olumlu içeriğine göre malik, eşyayı eylemli olarak dilediğince kullanma, ondan ve semerelerinden yararlanma, eşyayı zilyedinde bulundurma, satış, bağışlama, nesnel haklar kurma, kişisel haklarla sınırlama gibi, eşya üzerinde dilediğince tasarrufta bulunma yetkileriyle donatılmıştır.

Mülkiyet hakkının olumlu içeriğine göre malik, eşyayı eylemli olarak dilediğince kullanma, ondan ve semerelerinden yararlanma, eşyayı zilyedinde bulundurma, satış, bağışlama, nesnel haklar kurma, kişisel haklarla sınırlama gibi, eşya üzerinde dilediğince tasarrufta bulunma yetkileriyle donatılmıştır.

Malikin eşya üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş bulunmaktadır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesine (mülga 743 sayılı TKM m. 618) göre malik, eşyayı hukuka aykırı olarak elinde bulunduran ya da eşyaya el koyan kişilerden onun geri verilmesini isteyebileceği gibi, yine hukuka aykırı olarak zilyetliğine yapılan el koymaların önlenmesini, taşkınlıkların giderilmesini de isteme hakkına sahiptir.

Bu suretle, mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin müeyyidesi olan dava hakları malike tanınarak mülkiyet korunmuştur. Kanunun deyimiyle, “istihkak ve elatmanın önlenmesi” istemleri mülkiyet hakkından doğup, varlıklarını mülkiyet hakkına ayrılmaz bir biçimde bağlı olarak sürdürürler.

Mülkiyet hakkının içeriğine giren ödevler ise; yapmama, katlanma ve yapma ödevleridir. Komşuluk hukukuna ilişkin ödevler yapmama ödevine, kar, yağmur ve tutulamayan kaynak sularını kabule zorunluluk katlanma ödevine, taşınmaz mallar için vergi, resim ve harç ödeme yükümlülüğü de yapma ödevine örnek olarak gösterilebilir.

Bütün bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur; mülkiyet, toplum yararı ile sınırlı, sahibine gerek yetki ve gerekse ödevler yükleyen kamu ve özel hukuk karakterli kendine özgü bir haktır.

O hâlde malik mülkiyet hakkına dayanarak, mülkiyete ilişkin yetkilerin kullanılmasında, hukuksal bir nedene dayanılmadan üçüncü kişilerin engellemesi ile karşılaştığı takdirde, el koymanın önlenmesi davası açabilecektir. Açıktır ki, bu gibi davranışlarla ihlal edilen, Anayasal ve yasal bağlamda teminat altına alınmış bulunan, mülkiyet hakkıdır.

Burada, davranışların haksız olması ve bir hakka dayanmaması yeterli olup, kusurun bulunması gerekli değildir. Malikin, mülkiyet hakkını, engellemenin varlığını ve nedensellik bağının bulunduğunu ispatlaması gerekli ve yeterlidir (Hukuk Genel Kurulu'nun 15.12.2010 tarihli ve 2010/5-662 E., K:2010/651 K. sayılı kararı).

Öte yandan, Türkiye’nin 18 Mayıs 1954 tarihinde onaylamış olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi başlangıçta mülkiyete ilişkin bir kural içermemekle birlikte, sözleşmenin yürürlüğe girmesinden önce mülkiyet hakkının da yer almasına yönelik bir protokol oluşturulmuş ve İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme'ye Ek Protokol imzalanmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki Birinci Protokolün “Mülkiyetin Korunması” başlıklı 1. maddesinde:

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki Birinci Protokolün “Mülkiyetin Korunması” başlıklı 1. maddesinde:

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”

şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Buna göre protokolün birinci maddesi mülkiyetin korunmasını düzenlemekte olup; bu madde üç kuraldan oluşmaktadır. Bu kuralların ilki mülkiyet hakkına saygı duyulması biçiminde genel ilkedir. İkincisi mülkiyet hakkından kamu yararı nedeniyle hukuka uygun olarak yoksun bırakılmasının meşruluğu ilkesidir ve nihayet üçüncüsü, mülkiyet hakkının kamu yararına uygun olarak kullanılmasının düzenlemesinin yine meşru bir müdahale sayılacağı ilkesidir.

Bu bağlamda kamulaştırmasız el koyma iddiaları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde ileri sürüldüğü zaman, mahkeme meşru müdahalelerin olup olmadığını incelemekte, meşru bir müdahale yoksa mülkiyet hakkına saygı duyulmadığına ve hakkın ihlal edildiğine karar vermektedir.

Diğer yandan, 16.5.1956 tarihli ve 1956/1 E., 1956/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da;

“Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibariyle, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

şeklinde bir değerlendirme yapıldığı görülmektedir.

Yine Yargıtayın 16.5.1956 tarihli ve 1954/1 E., 1956/7 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, “Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve hu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına...” karar verilmiş, kamulaştırmasız el koyma halinde açılacak bedel davalarının zamanaşımına bağlı olmadığı belirtilmiştir.

Mülkiyet hakkına ilişkin bu açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında; dava konusu 895 parsel sayılı taşınmazın başında yapılan keşif sırasında; taşınmazın Botaş yerleşkesi içerisinde olduğunun, üzerinde bir kısım atölye binalarının bulunduğunun ve etrafının Botaş yerleşkesi ile çevrili olduğunun gözlemlendiği hususunun zapta geçirildiği, bu itibarla taşınmazın davalı ... tarafından kullanılmakta olduğunun belirlendiği anlaşılmaktadır.

Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/816 E., 1999/669 K. sayılı dosyası içerisinde bulunan ve ilan yolu ile yapılan tebligatların gösterildiği gazete sayfasında 73. sırada “Mustafa Şenyayla” isminin yazılı bulunduğu, karşısındaki adres bilgilerinin ise “ “Küçük Langa Caddesi No: 144 İstanbul” olarak belirtildiği,

Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1992/335 E., 1992/990 K. sayılı dosyası içerisinde bulunan Yenimahalle 2. Noterliğinin 12.10.1987 tarihli tutanağında “Muhatap Mustafa Sarıyayla birlikte sakin eşi Münevver imzasına 21.09.1987 tarihinde tebliğ...” şeklinde bir ifadenin bulunduğu görülmektedir.

Ne var ki, her iki dosya içerisinde gerek davacılara gerekse davacılar murisine ödeme yapıldığını gösteren makbuza rastlanılmamıştır.

Davalı ... Müdürlüğünün 15.012.2014 tarihli yazısında; davacılar vekili tarafından dava konusu taşınmaz yönünden uzlaşma talebiyle başvuruda bulunulmasına karşın bu başvurunun, taşınmazın kamulaştırıldığı, 17,762,500TL kamulaştırma bedeli taktir edildiği ve bu bedelin Ziraat Bankası Ankara Şubesine 390/502 numaralı dekont ile 06.05.1987 tarihinde yatırıldığı, kamulaştırma kararlarının maliklere Yenimahalle 1. Noterliğinin 28.07.1987 tarihli, Ankara 2. Noterliğinin 14.09.1987 tarihli ve Yenimahalle 2. Noterliğinin 15.01.1988 tarihli tebligatları ile gönderildiği, adresleri bulunamayanlara veya noter aracılığı ile tebligat yapılamayanlara ise ilan yolu ile tebligat yapıldığı, bu durumda kamulaştırmasız el koyma eyleminin bulunmadığı belirtilerek reddedildiği ifade edilmiştir.

Kaldı ki davalı ... tarafından gerekli tebligatların yapıldığı ve bedelin yatırıldığı belirtilmiş ise de; dosya içerisinde davacılar murisi Mustafa Sarıyayla adına çıkartılan bir tebligat bulunmadığı gibi, belirlenen bedelin Ziraat Bankasına yatırıldığı ve bu bedelin de davacılar veya davacılar murisi tarafından çekildiğini gösterir nitelikte bir belgenin yer almadığı, davalı ... tarafından da bu konuya ilişkin herhangi bir tebligat, tutanak ya da makbuz ibraz edilmediği anlaşılmaktadır.

Kaldı ki davalı ... tarafından gerekli tebligatların yapıldığı ve bedelin yatırıldığı belirtilmiş ise de; dosya içerisinde davacılar murisi Mustafa Sarıyayla adına çıkartılan bir tebligat bulunmadığı gibi, belirlenen bedelin Ziraat Bankasına yatırıldığı ve bu bedelin de davacılar veya davacılar murisi tarafından çekildiğini gösterir nitelikte bir belgenin yer almadığı, davalı ... tarafından da bu konuya ilişkin herhangi bir tebligat, tutanak ya da makbuz ibraz edilmediği anlaşılmaktadır.

Unutulmamalıdır ki kamulaştırma işlemi, kamu yararı kararı alınmasından taşınmazın edinilmesi aşamasına kadar birden çok idari işlemi gerektirmektedir. Ancak muris Mustafa Sarıyayla’nın hissesinin bulunduğu taşınmazda kamulaştırma işlemlerinin tamamlanması için usulüne uygun olarak hazırlanan kıymet taktir raporunun, malikin uzlaşma sağlanması amacıyla çağrıldığını gösterir nitelikteki tebligatın veya anlaşmazlık tutanağının vb. evrakın bulunması gerekli olup, dosya içerisinde bu hususları içerir belgelerin ilgilisine gönderildiğine yönelik net bir bilgi de bulunmamaktadır.

Bununla birlikte 1512 sayılı Noterlik Kanununun 70. maddesi uyarınca; tebliği istenen her nevi kâğıdın, Tebliğat Kanunu hükümlerine göre muhatabına tebliğ olunacağı, tebliğ tutanağının dairedeki nüshaya bağlanacağı, tebliğin yapıldığının veya yapılamadığının ise ilgilisine verilecek nüshasına yazılıp onaylanacağı düzenlenmiştir. Kanunun ilgili bu hükmüne göre; Yenimahalle 2. Noterliğinin 12.10.1987 tarihli tutanağında belirtilen “Muhatap Mustafa Sarıyayla birlikte sakin eşi Münevver imzasına 21.09.1987 tarihinde tebliğ...” şerhini içeren tebligat parçasının bir nüshasının davalı ...’ne verilmiş olması gerekmektedir. Ancak yapılan yargılama sırasında davalı idarenin kendisinde bulunan tebligat nüshasını dosya içerisine eklemediği sabittir.

Bununla birlikte davalı ... vekilinin 15.05.2014 tarihli celsede; belgenin eski tarihli olduğu, diğer mahkemelerde açılan davalarda sorulduğunda su baskını sebebi ile zayi olduğunun bildirildiği, dosyada mevcut olan belgeler dışında sunabilecekleri bir tebligat evrakının da olmadığını beyan ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı idarenin dahi dosya içerisine sunmadığı tebligat parçası yönünden sadece noter tutanağında belirtilen şerhi dikkate alarak usulüne uygun tebligat yapıldığının denetlenememesi nedeniyle kamulaştırma işleminin gerçekleştiğinin kabul edilmesi de mümkün görülmemektedir. Zira noter tutanağı tebligat yerine geçen bir belge niteliğinde değildir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/816 E., 1999/669 K. sayılı dosyası içerisinde ilan yolu ile yapılan tebligat ile Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1992/335 E., 1992/990 K. sayılı dosyası içerisinde Yenimahalle 2. Noterliğinin 12.10.1987 tarihli “Muhatap Mustafa Sarıyayla birlikte sakin eşi Münevver imzasına 21.09.1987 tarihinde tebliğ...” şeklindeki tutanağın bulunduğu ve bu belgelere karşın davanın çok uzun bir süre sonra 2014 yılında açıldığı, kaldı ki Yenimahalle 2. Noterliği tarafından düzenlenen tarih, yevmiye numarası, imza ve mühür içeren belgenin sahteliğinin iddia edilmediği, Noterlik Kanununun 70. maddesi uyarınca tebliğ evrakına, tebliğin nasıl, ne zaman ve kime yapıldığının yazıldığı ve onaylandığı, sonrasında da davalı idareye verildiği, şerhin son cümlesinde, “tebliğ mazbatasının arkasında yazılı PTT meşruhatlarından anlaşıldığı” ifadesinin eklendiği, dolayısıyla Yenimahalle 2. Noterliğinin şerhine itibar edilmesinin doğru olacağı, tebliğ belgesinin noterde saklanması gereken bir belge niteliğinde bulunduğu ve tebliğ isteyene verilemeyeceği, noterin tebliğ isteyene vermesi gereken belgenin tebliğ şerhi olduğu, kamulaştırma işlemini gerçekleştiren BOTAŞ Genel Müdürlüğünün tebliğ edilme olgusunu tebliğ şerhiyle ispatladığı, noterin 18.09.1990 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Noterlik Daireleri Arşiv Hizmetleri Hakkında Yönetmelik’in 13. maddesi gereğince imza onaylı tebliğe ilişkin D grubu evrakı 75 yıl süreyle, imzasız olan B grubu evrakı ise 10 yıl süre ile saklamak zorunda olduğu ve noterin süresiz saklama yükümlülüğünün düzenlenmediği, somut olayda tebliğin PTT aracılığı ile yapıldığı dikkate alındığında ortada imzalı bir tebliğ işleminin de bulunmadığı ve 10 yıllık saklama yükümlülüğünün tamamlandığı, noter evrakının bulunamamasının kamulaştırma tebligatının yapılmadığı anlamına gelmeyeceği, bu itibarla yerel mahkeme direnme kararının yerinde olmadığı ve bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Hâl böyle olunca, yerel mahkemece, dava konusu taşınmazda davacılar murisine yapılmış usulüne uygun bir tebligatın varlığı veya kamulaştırma bedelinin ödendiği hususlarının davalı tarafça ispatlanamadığı gibi taşınmazın hâlen davacılar murisi adına tapuda kayıtlı olduğu, Anayasal bir hak olan mülkiyet hakkının ihlâlinin mümkün olmadığı, mülkiyet hakkına yapılan her türlü müdahâlenin, kamu yararı amacıyla olsa dahi hukuk sisteminde mevcut usullere göre yapılması gerektiği ve dava konusu taşınmaza kamulaştırma yapılmaksızın ve taşınmazın bedeli ödenmeksizin el konulmasının mülkiyet hakkına müdahale teşkil edeceği belirtilerek verilen direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece, davacı vekilinin ve davalı ... vekilinin hüküm altına alınan alacakların miktarına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

Ne var ki, Özel Dairece, davacı vekilinin ve davalı ... vekilinin hüküm altına alınan alacakların miktarına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan, davacı vekilinin ve davalı ... vekilinin hüküm altına alınan alacakların miktarına yönelik diğer

temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 5. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.11.2018 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava, davacıların murisinin paydaşı olduğu taşınmaza davalı idarenin kamulaştırmasız el attığı iddiasına dayalı tazminat davasıdır.

Davalı vekili, dava konusu taşınmazın Trakya Doğalgaz Boru Hattı Projesi kapsamında davalı idare lehine kamulaştırıldığını ve kamulaştırma evrakının miras bırakana usulüne uygun tebliğ edildiğini, süresinde dava açılmamakla kamulaştırmanın kesinleştiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacı mirasçıların hisselerine göre hesaplanan tazminatın davacılara verilmesine ve Etimesgut Yapracık Mahallesi 895 parsel sayılı taşınmazdaki davacıların murisi adına hissenin hazine adına tesciline ve BOTAŞ’ın kullanım hakkının şerhine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, 5. Hukuk Dairesi’nce kamulaştırma evrakının 21.9.987 tarihinde Yenimahalle 2. Noterliği’nin 14.9.987 tarih 40229 yevmiye numaralı olarak murisin birlikte sakin eşi Münevver Sarıyayla’ya tebliğ edildiği ve 30 günlük hak düşürücü süre içinde bedel artırım davası açılmadığı, muris yönünden kamulaştırma bedelinin kesinleştiği davanın kabulü doğru görülmediği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, noter tebliğ evrakı, ödenen kamulaştırma bedeline ilişkin herhangi bir bilgi veya belgeye rastlanmadığı, bedelin alınmadığı gibi, tebligatların muhataplarına tebliğine ilişkin listelerden başka evrak bulunmadığı, Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 994/816 E., 999/669 K. sayılı ilamında davacılar murisine ilânen tebliğ edildiği, usulüne uygun adres araştırması yapılmadan ve Mustafa Sarıyayla yerine Mustafa Şenyayla yazılarak ilânın yapıldığı, davalının usulüne uygun tebligatın varlığını ve kamulaştırma bedelinin ödendiğini ispatlayamadığı, taşınmaz halen davacılar murisi adına kayıtlı olması, Anayasal bir hak olan mülkiyet hakkının ihlâli mümkün olmadığı, kamulaştırma yapılmaksızın ve bedeli ödenmeksizin el atılması nedeniyle direnildiği gerekçesiyle, önceki kararda direnilmiştir.

Dava konusu taşınmazda davacıların murisi 200/25375 hisse ile müşterek maliktir. Taşınmaz tapu kaydında hisselere 11.5.987 tarih 1702 yev. no ile “2942 s. Yasanın 31. maddesi gereğince BOTAŞ tarafından istimlak edilecek’’ şerhi konulmuştur. Davacıların murisi Habib oğlu Mustafa Sarıyayla 22.9.958 tarihinde hisse maliki olmuştur. Taşınmazın kamulaştırılmasına Petrol İşleri Genel Müdürlüğü’nün 12.12.986 tarih 247 sayılı kararı ile karar verilmiştir, 17. 762.500 TL kamulaştırma bedeli Takdiri Kıymet Komisyonunca takdir edilmiş, 6.5.987 tarih 390/502 nolu makbuzla Yenimahalle T.C. Ziraat Bankasına yatırılmıştır. Bu bilgileri içeren kamulaştırma tebliğ evrakı Ankara Yenimahalle Noterliği’ne verilmiş, 14 Eylül 987 tarih 40229 no ile noterlikde işlem gören evrak hissedarlara tebliğe çıkarılmış ve Noterliğin 5.10.987 tarihli tasdiki ile 65 kişilik listede kime nasıl tebliğ edildiği belirtilmiştir. Davalının sunduğu bu evraklardan başka tebligat parçası bulunmamış olup davalı vekili, 15.5.2014 tarihli celsede, diğer dosyalarda noterde su baskını nedeniyle tebligatın zayi olduğunun bildirildiğini, noterin tebligat şerhini içeren bu belgeden başka sunabilecekleri tebligat evrakı olmadığını beyan etmiştir. Dosyaya, 6.5.987 tarih 390/390502 no’lu Ziraat Bankası’nın 17.762.500 TL ve “Trakya Doğalgaz Boru Hattı Yapracık Köyü’’ açıklamalı ve 895 parsel müştekileri adına dekont da sunulmuştur. Davalı idare tarafından Kamulaştırma Kanunu 17. madde uyarınca tescil davası açılmış, Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 994/816 E., 999/669 K. sayılı kararında, kamulaştırma evrakının kayıt maliklerine tebliğine dair tebligat parçalarının 992/335 E., sayılı dosyada bulunduğu, kamulaştırmanın kesinleştiği banka dekontu aslının ibraz edildiği belirtilerek irtifak hakkı Petrol Taşıma A.Ş. Genel Müdürlüğüne ait olmak üzere hazine adına tescil kararı verilmiştir. Bu kararın 77 kişiye ilanen tebliği yapılmış, davacılar murisinin adı 73. Sırada Mustafa Şenyayla olarak yazılmıştır. Tescil kararı henüz kesinleşmemiştir. Tescil kararının ilanen tebliği şahsın adı Mustafa Şenyayla olarak yazılıp yapıldığından tescil kararının davacılar murisine tebliğ edildiği söylenemez. Ancak tescil kararının kesinleşmesi, kamulaştırma işleminin kesinleşmesi değildir. İşlem tarihinde yürürlükte olan Kamulaştırma Yasası 14. maddeye göre, ilgiliye kamulaştırma evrakının noter aracılığıyla tebliğinden itibaren 30 gün içinde idari ve adli yargıda dava açılmadığı takdirde kamulaştırma işlemi kesinleşir. 13. maddede de tebliğ işlemleri düzenlenmiştir. Aynı Kanunun 25. maddesinde kamulaştırma işleminin idare yönünden kesinleşmesi ile mülkiyetin idareye geçeceği hükmü yer aymıştır O tarihte yürürlükte olan TMK 633. maddesinde de istimlak halinde, tescilen evvel dahi gayrimenkul mülkiyetinin iktisap edileceği, 643. maddesinde kamulaştırmalarda mülkiyetin idareye geçme tarihinin özel kanunda gösterileceği belirtilmiş, yukarıda belirtilen 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 25/1