muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16801, Karar No: 2014/14667, Tarih: 16.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/16801 E.  ,  2014/14667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.- 2014/152329

Alkollü araç kullanmak ve kaza yerinden ayrılmak eylemlerinden dolayı F.. D.. hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5 ve 81/3. maddeleri uyarınca 877,00 Türk Lirası ve 343.00 Türk Lirası idari para cezası uygulanmasına dair Ilgın Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinin 05/08/2013 tarihli, 514222 sayılı idari para cezası karar tutanağı ile 05/08/2013 tarihli, 010623 sayılı sürücü belgesi geri alma tutanağına karşı yapılan başvurunun kabulüne ilişkin Ilgın Sulh Ceza Mahkemesinin 05/11/2013 tarihli ve 2013/245 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 18/04/2014 gün ve 27420 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/05/2014 gün ve KYB. 22014/152329 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesinde "Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır. Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlalin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazlasında ise, 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır. Sürücü belgelerinin herhangi bir nedenle geçici olarak geri alınmış olması halinde belirtilen süreler, geçici alma süresinin bitiminde başlar." ve 2918 sayılı Kanunu'nun 48/6. maddesinde "Yapılan tespit sonucunda, 1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanunu'nun 179'uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır." düzenlemesine yer verildiği, özel kanun hükmündeki 2918 sayılı Kanunu'nun hükümleri dikkate alındığında eylemin suç oluştursa bile idari yaptırıma konu olabileceğinin belirtilmesi karşısında itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde,

2-Muterize alkollü araç kullanmak eyleminden dolayı idare tarafından uygulanan idari para cezasını müteakip, sürücü belgesinin geçicici olarak geri alınmasına da yine idare tarafından karar verilmiş olunması karşısında, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 27/8. Maddesinde yer alan, “İdari yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idari yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idari yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte idari yargı merciinde görülür.” şeklindeki düzenleme ile Uyuşmazlık Mahkemesinin sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına ilişkin davaya bakma görevinin idare mahkemesine ait olduğuna dair 06/03/2006 tarihli ve 2006/7 esas, 2006/27 sayılı kararı nazara alındığında, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden Ilgın Sulh Ceza Mahkemesinin 05/11/2013 tarihli ve 2013/245 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4 maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine, 16.07.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13040, Karar No: 2015/19775, Tarih: 07.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13040 E.  ,  2015/19775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 2012 yılında boşandıklarını, dava sonucunda müşterek çocuğun velayetinin davalı babaya verildiğini, ... 2.Aile Mahkemesinin 10/10/2013 tarih 2012/845 Esas- 2013/625 Karar sayılı ilamı ile velayetinin değiştirilerek anneye verilmesine ve aylık 250 TL iştirak nafakası ödenmesine karar verildiğini, iştirak nafakasına ilişkin dava ile iş bu dava dosyası arasında yaklaşık 2 yıl gibi bir süre geçtiğini, bu süre zarfında tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının değiştiğini, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçlarının da arttığını belirterek, iştirak nafakasının 600 TL ye çıkarılması talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk ...'in 2010 doğumlu olduğu, anaokulunda eğitim gördüğü, tarafların ise öğretmen olduğu anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile eldeki davanın açıldığı tarih arasında yaklaşık 1,5 yıl geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında, iştirak nafakasının artırımına yönelik talebin reddedilmesi, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu nedenle mahkemece, müşterek çocuğun ihtiyaçlarındaki değişim ve davalının gelir durumu gözetilerek hakkaniyete uygun şekilde nafakanın bir miktar artırımına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu nedenle mahkemece, müşterek çocuğun ihtiyaçlarındaki değişim ve davalının gelir durumu gözetilerek hakkaniyete uygun şekilde nafakanın bir miktar artırımına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1231, Karar No: 2025/1992, Tarih: 14.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/1231 E.  ,  2025/1992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1202 E., 2024/938 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/619 E., 2023/401 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, olmadığı taktirde alacak ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın görev yönünden usulden reddine (görevsizlik) karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan kesin olarak reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 30.09.2024 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; Bölge Adliye Mahkemesince verilen, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 30.09.2024 tarihli ek karara ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. Maddesinde, temyiz edilemeyen kararlar düzenlemesinin yer aldığı, 362. maddenin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca "Yargı çevresi içinde bulunan İlk Derece Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar..." şeklindeki düzenleme karşısında, anılan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemeyen kararlardan olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak karar verilmesi ve iş bu karara karşı yapılan temyiz başvurusuna ilişkin, temyiz başvuru dilekçesinin reddine yönelik ek karar verilmesi doğru olup, anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 346. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Belirtilen nedenlerle; temyiz başvuru dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince verilen 30.09.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17072, Karar No: 2010/1092, Tarih: 10.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/17072 E.  ,  2010/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Yağma, Bıçakla yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yasal süre içinde duruşmalı inceleme başvurusunda bulunmayan sanık ... savunmanının bu konudaki isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 318 (5271 sayılı CMK’nun 299/1.) maddesi uyarınca REDDİNE,

I- Sanık hakkında yakınan ...’a yönelik nitelikli yağma, yakınan ...’a yönelik nitelikli yağma ve bıçakla yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle adı geçen sanık hakkındaki usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık hakkında yakınan ...’a yönelik bıçakla yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Saat 01:30 sıralarında yolda yürüyen yakınan ...’dan para isteyen sanığın, para vermek istemeyen adı geçen yakınanı taşıdığı bıçakla, Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile Adli Tıp Uzmanı Bilirkişi tarafından düzenlenen bilirkişi raporuna göre karın sol tarafından 3 ayrı yerden bıçaklayıp yaşamsal tehlike oluşturup basit tıbbi girişimle giderilemeyecek biçimde yaralandığının anlaşılması karşısında, yağma suçunu işlemek için yakınanı, yaşamsal önem taşıyan bölgesinden birden fazla sayıda bıçaklayıp yaşamsal tehlike oluşturacak biçimde yaralanmasına neden olan sanığın eyleminin öldürmeye kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun hukuki nitelemesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına 10.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10446, Karar No: 2006/12098, Tarih: 30.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/10446 E.  ,  2006/12098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 20.07.2004 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Tapulu taşınmaza yapılan elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir. Yargılama yapılıp bitirilirken davalı ...'in 170 parsel üzerine yaptığı evin çatısından gelen yağmur sularının tehlike oluşturduğundan sözedilerek bu tehlikenin kaldırılması istemi mahkemecede uygun görülüp çatının nasıl yapılması gerektiği konusu hükme bağlanmıştır. Verilen hüküm biçimine göre davalı ... 170 parsel numaralı taşınmaz üzerine yapılan evin sahibi kabul edilmiştir. Esaslı tamirattan olan çatı tadilatının taşınmaz mülkiyeti ile sıkı bir bağı olup, binanın ayrılmaz bir parçası olan çatının kal'ini doğuracak bir dava taşınmaz malikine karşı yöneltilmelidir. Dosyaya getirtilen 170 parselin mülkiyet durumuna bakıldığında bu parsel tam pay olarak ... oğlu ... Orhan adına kayıtlıdır. Adı geçen bu kişi sağ ise husumetin doğrudan ona yöneltilmesi suretiyle dava açılmalıdır. Dava dilekçesinde, davalı safında gösterilen ...'ın 170 parsel maliki ... Orhan ile irsi bir bağının olduğu da mevcut delil durumuna göre anlaşılamamaktadır. İlgili Nüfus İdaresinden 170 parsel maliki ... Orhan hakkında sicil kaydı istenerek sağ olduğunun anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmesi, ölü olduğunun ve davalı ...'in de onun mirasçısı olduğunun anlaşılması halinde ise, 170 parsel malikinin tüm mirasçıları davaya katılarak, onlara cevap hakkı tanındıktan sonra, sunmaları halinde

delilleride toplanıp ondan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilecek yerde uyuşmazlık konusu binanın bulunduğu taşınmazın kaydına göre ilgisi kurulamayan, davalı ...'in müstakil mülki imiş gibi kabulü ile yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi yasaya aykırı görüldüğünden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 30.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11287, Karar No: 2021/1353, Tarih: 22.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/11287 E.  ,  2021/1353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

(İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz (katılan sanık), kasten yaralama (sanık)

HÜKÜM : Katılan sanığın atılı suçtan mahkumiyeti ile sanığın müsnet suçtan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Katılan sanık hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Hükümden sonra katılan sanığın 30.07.2014 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12088, Karar No: 2017/11871, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/12088 E.  ,  2017/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3040, Karar No: 2018/241, Tarih: 15.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/3040 E.  ,  2018/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/11/2015 tarih ve 2014/520-2015/618 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 25/09/2013 tarihinde 19 çuval içindeki kutu balları Siirt'ten ...'a nakliyesi için davalıya teslim ettiğini, nakliye sırasında 12 çuval yani 288 adet kutu balın hasarlanarak zayi olduğunu, söz konusu balın alıcıya müvekkili tarafından kilogramı 60 TL'den satıldığını, zayi olan balların alıcı tarafından müvekkiline iade edildiğini ileri sürerek 20.000,00 TL zararın meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; oluşan hasarın ambalaj yetersizliğinden kaynaklandığını, bu nedenle müvekkiline herhangi bir sorumluluk yüklenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu taşımada kullanılan çuvalın malı koruyacak nitelikte ambalaj olmadığı, davacının bu konuda uyarıldığı ancak gönderinin bu şekilde yapılmasında ısrar ettiği, her ne kadar davacıdan taahhütname alınmış ise de ...’nin 854/1 maddesi karşısında davalının sorumluluğunu ortadan kaldıramayacağı, zararın oluşmasında yetersiz ambalajlama ve eşyanın doğal niteliğinin ve bunları göze alarak taşımayı yine de üstlenen davalının istifleme ve yükleme hatalarını etkili olduğu, bu nedenle tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi gerektiği, taşımaya konu balın kg birim fiyatının 60,00 TL olarak zarar tespitinin kadri marufunda olacağı, ...’nin 889. maddesi gereği tutulan tutanak esas alınarak toplam 10 adet çuvalda hasar oluştuğu ve davalıya kasıt ve kasta eş değer kusur veya pervasız hareket derecesinde kusur izafe edilmediği için ...’nin 882/2 maddesi uyarınca davacıya ödenmesi gereken tazminat tutarı sınırının 2.762,06 özel çekme hakkı (SDR) olduğu ve bunun taşıma tarihi itibariyle karşılığının 8.483,67 TL olduğu, üst sınırın gerçek zarar bakımından aşıldığı gözetilerek davalının ancak 8.483,67 TL tazminattan sorumlu tutulacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 8.483,67 TL’nin zarar tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekili temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve dava konusu taşımanın 4925 sayılı Karayolları Taşıma Kanunu kapsamındaki kargo taşıması şeklinde yapılmış olmasına göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 434,52 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 15/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4026, Karar No: 2011/2449, Tarih: 13.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/4026 E.  ,  2011/2449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 310 ada 15 parsel sayılı 955,39 m2 yüzölçümündeki taşınmaz satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir.

Somut olayda, kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, mahkemece davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilmiş ise de, mahkeme heyetine verilecek ücretler kalem kalem ve ayrıntılı olarak gösterilmediği gibi, yerel bilirkişi adayları için davetiye gideri belirlenmemiş, kesin süre ile keşif günü arasında davetiyelerin tebliği için makul bir süre bırakılmamıştır. Bu olgular gözetildiğinde mahkemece oluşturulan ara kararın kesin önel sonuçlarının uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu olgular göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'nın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 91,05 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 13.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.