muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/93, Karar No: 2014/4262, Tarih: 03.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/93 E.  ,  2014/4262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.03.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2006/1355, Karar No: 2006/3513, Tarih: 20.03.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/1355 E.  ,  2006/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 139 ada 19 parsel sayılı 4064.11 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından yargılama giderlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece henüz taraf teşkili yapılmadan davalının yokluğunda 10.06.2005 tarihinde yapılan keşifte çekişmeli taşınmazın memleket haritasında açık alanda olmasına karşın üzerinde 5-15 yaşlarında karaçam fidan gençliği ile kaplı ve eylemli orman arazisi görünümünde orman sayılan yerlerden olması nedeniyle Yönetimin davasının kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; dava dilekçesi keşiften hemen sonra 14.06.2005 tarihinde kendisine tebliğ edilen davalı ... geldiği ilk oturumda 01.07.2005 havale tarihli cevap dilekçesinde adına tespiti yapılan taşınmaza hiç elatmadığını ve açılan davayı kabul ettiğini, bu nedenle, mahkeme harç ve yargılama masraflarının tarafına yükletilmemesini istemiştir. Davalı, aleyhine açılan davayı katıldığı ilk oturumda açıkça kabul ettiğine göre, 492 Sayılı Harçlar Yasasının 22. maddesine göre harcın 1/3'ünden sorumlu olup, H.Y.U.Y.nın 1994/11. maddesine göre de yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması gerekirken bu husus gözardı edilerek davalının tüm harç ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulması doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün yargılama giderlerine ilişkin bölümünün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hüküm fıkrasının 3. bendinin 3. satırında yazılı bulunan (toplam 249.60.- YTL. yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine) kelimelerinin hüküm yerinden çıkarılarak bunun yerine (toplam 249.60.- YTL. yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına) cümlesinin yazılması suretiyle H.Y.U.Y.nın 438/7. maddesine göre düzeltilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20.03.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15159, Karar No: 2015/2601, Tarih: 10.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/15159 E.  ,  2015/2601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.04.2012 gününde verilen dilekçe ile birleştirilen 2012/2300 Esas sayılı davada 20.09.2012 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl ve birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 07.05.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 10.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden gelmedi. Karşı taraftan davacı asil ve vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Asıl ve birleştirilen dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, asıl davada dava dışı paydaş ...'nın 27.05.2010 tarihinde 1/10 payını 7.300,00 TL bedelle davalıya sattığını, birleştirilen davada dava dışı paydaş ...'nın 22.06.2012 tarihinde 1/10 hissesini 43.520,00 TL bedelle davalıya sattığını, ancak birleştirilen davada akitte satış bedelinin muvazaalı olarak yüksek gösterildiğini belirterek davalı adına kayıtlı payların tapu kaydının iptali ile davacı adına tescilini istemiş, yargılama esnasında davacı vekili birleştirilen davadaki bedelde muvazaa iddiasından vazgeçmiştir.

Davalı, taşınmazın fiilen taksim edilerek kullanıldığını belirterek tanık deliline dayanmış ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Önalım davasına konu payın ilişkin bulunduğu taşınmaz paydaşlarca özel olarak kendi aralarında taksim edilip her bir paydaş belirli bir kısmı kullanırken bunlardan biri kendisinin kullandığı yeri ve bu yere tekabül eden payı bir üçüncü şahsa satarsa, satıcı zamanında bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan satış nedeniyle önalım hakkını kullanması TMK’nın 2. maddesinde yer alan dürüst davranma kuralı ile bağdaşmaz.

Kötüniyet iddiası 14.2.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir.

Kötüniyet iddiası 14.2.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir.

Önalım davalarında fiili taksime değer verilmesi için taksimin yazılı olarak yapılması ya da taşınmazın çok sayıda paydaşının bulunması halinde tüm paydaşları tarafından fiilen kullanılan bölümlerin olması gerekmez. Davacının kullandığı ve davalıya pay satan kişilerin kullandığı ayrı ayrı bölümler var ise satıcı zamanında kullanıma karşı çıkmayan, o yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda pay satışı nedeni ile önalım hakkını kullanması Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ile bağdaşmayacağı kabul edilmektedir.

Somut olayda, davalı fiili taksim savunmasında bulunmuş ve tanık deliline dayanmıştır. Yargılama esnasında keşif yapılmış ise de fiili taksim savunmasının kanıtlanması için bildirdiği tanıkları dinlenmemiştir.

Dairemizin yukarıda açıklanan ilkeleri doğrultusunda davalının fiili taksim savunması hususundaki tüm delilleri toplanarak, tanıklarının beyanları alınarak varsa davacı delilleri de toplanmak suretiyle taşınmazın kullanım durumu belirlenerek ve keşfe katılan fen bilirkişisine krokisinde işaretlettirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18480, Karar No: 2015/8514, Tarih: 09.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/18480 E.  ,  2015/8514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Vek. Av. ... ile davalı ... Aş.... Vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında... Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 18.07.2014 gün ve 2014/65 E. - 2014/241 K. sayılı hükmün taraf vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

4603 Sayılı Kanunda ...Tasfiye Hâlinde ...aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanunun 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4. Maddesinin 2. Fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, davalı ... Aş. sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağından temyiz harcının yatırılması gerektiği dikkate alınarak mahkemece temyiz başvuru ve temyiz harcının yatırılması konusunda HUMK 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7815, Karar No: 2019/15066, Tarih: 17.10.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/7815 E.  ,  2019/15066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 14/02/2019 tarih ve 2018/546 E. - 2019/252 K. sayılı kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesinden sonra davalı vekilinin 06/05/2019 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden feragat ettiği tesbit edilmekle istemin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı vekilinin temyiz isteminin feragat nedeniyle (REDDİNE), 17/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3131, Karar No: 2023/5380, Tarih: 29.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3131 E.  ,  2023/5380 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Adana 3. Çocuk Mahkemesinin 14.02.2019 Tarihli ve 2019/43 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Korunmaya ihtiyacı olan küçük hakkında eğitim tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 08.11.2022 tarihli ek karar ile küçüğün ... Mahallesi 72810. Sokak No:32 .../... adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 15.11.2022 Tarihli ve 2022/548 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Korunma ihtiyacı olan çocuk hakkında Konya 2. Çocuk Mahkemesince verilen herhangi bir tedbir kararının bulunmadığı, korunma ihtiyacı olan çocuk hakkında 08.11.2022 tarihli ek karar ile korunma ihtiyacı olan çocuğun ...'nın ... ilçesinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verildiği, Adana 3. Çocuk Mahkemesince verilen yetkisizlik kararlarının usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının b alt bendi uyarınca hakkında eğitim tedbiri uygulanan küçüğün, eğitim tedbirinin uygulamasını takibe ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Adana 3. Çocuk Mahkemesinin 2019/43 Tedbir Talep sayılı dosyasında 14.02.2019 tarihli karar ile küçük hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince eğitim tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 08.11.2022 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Adana 3. Çocuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Adana 3. Çocuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

29.05.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1661, Karar No: 2021/3003, Tarih: 29.04.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/1661 E.  ,  2021/3003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK’nın 62/1,

53, 58/7-9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin düzeltilerek istinaf başvurusunun

esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılanan sanığın CMK’nın 150. maddesi gereğince re’sen atanan müdafiinin, iddia makamı tarafından esas hakkında mütalaanın sunulup mahkemece mahkumiyet hükmünün kurulduğu 21.03.2019 tarihli oturumda “mesleki mazeret” nedeniyle mazeret dilekçesi vererek duruşmaya katılmadığı, mütalaayı içeren duruşma zaptının sanık müdafiine tebliğ edilmediği, sanık ve müdafiinin yokluğunda Cumhuriyet savcısının mütalaasını vererek mahkemece sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK’nın 197. maddesi, delillere erişme ve savunma hazırlama imkanları itibariyle çelişmeli yargılamanın gereği olan “silahların eşitliği” ilkesi ve Anayasanın 36,

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddeleri ile teminat altına alınan adil yargılanma ilkesi dikkate alınarak; adaletin selameti açısından sanık müdafiinin mazeretinin kabulü ile savunma yapma imkanı tanındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı savunma yapma imkanı verilmeden karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün öncelikle bu sebepten dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3366, Karar No: 2019/4832, Tarih: 25.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3366 E.  ,  2019/4832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14/02/2017 tarih ve 2015/175 E- 2017/66 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 29/03/2018 tarih ve 2017/1485 E- 2018/365 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili, davalı TPMK vekili ile katılma yoluyla davalı Şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış ÜLKER markasının sahibi olduğunu, davalı şirketin müvekkilinin markası ile iltibas yaratacak şekilde benzer olan 2013/37489 sayılı “İLKLER EŞSİZ DAMAK TADINIZ” ibareli markanın 30. sınıfta tescili için başvuruda bulunduğunu, bu başvuruya müvekkili tarafından yapılan itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, söz konusu kararın hukuka aykırı olduğunu, zira dava konusu başvuru ile müvekkili markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, başvurunun müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, bu konuda verilmiş mahkeme kararlarının olduğunu, davalının "İLKLER" ibareli önceki markalarının mahkeme kararıyla hükümsüz kılındıklarını, başvurunun tescili halinde müvekkilinin tanınmış markalarının itibarlarının zedeleneceğini, başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2015-M-415 sayılı kararının iptaline, davalı markasının tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 99/008206 sayılı "İLKLER" markasının sahibi olduğunu, bu markanın o tarihten beri davacı markaları ile yan yana kullanıldığını ve herhangi bir karışıklık doğmadığını, dava konusu başvuruda müvekkilinin önceki "İLKLER" markasını ve yazım şeklini aynen muhafaza ederek "EŞSİZ DAMAK TADINIZ" sloganını eklediğini, bu ek ile ürünlerine dikkat çekmek istediğini, kaldı ki markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 99/008206 sayılı "İLKLER" markasının sahibi olduğunu, bu markanın o tarihten beri davacı markaları ile yan yana kullanıldığını ve herhangi bir karışıklık doğmadığını, dava konusu başvuruda müvekkilinin önceki "İLKLER" markasını ve yazım şeklini aynen muhafaza ederek "EŞSİZ DAMAK TADINIZ" sloganını eklediğini, bu ek ile ürünlerine dikkat çekmek istediğini, kaldı ki markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, "İLKLER EŞSİZ DAMAK TADINIZ" ibareli dava konusu başvuru ile davacının "ÜLKER" ibareli markaları arasında, davalı marka başvurusunun kapsadığı tüm mallar yönünden 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğu, davacının "ÜLKER" markasının tanınmış marka olduğu, tanınmışlığın da iltibası arttırdığı ve aynı KHK'nın 8/4 maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiği, bununla birlikte davalı şirketin 30. sınıfta yer alan "Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bisküviler, krakerler, gofretler. (Her türlü un emtiası kapsamındaki) hazır kek karışımları" emtiası bakımından, 99/008206 sayılı önceki markasından kaynaklı müktesep hakkının bulunduğu, başvurunun bu mallar için tescil edilmesi gerektiği, davalı başvurusunun kötü niyetle yapıldığı iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2015-M-415 sayılı kararının, 30. sınıfta yer alan "pastacılık ve fırıncılık mamülleri, tatlılar, bisküviler, krakerler, gofretler ve her türlü un emtiası kapsamındaki hazır kek karışımları" dışında kalan ürünler yönünden iptaline, aynı mallar yönünden davalı markasının hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna aykırı bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili, davalı TPMK vekili ile katılma yoluyla davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekili ile katılma yoluyla davalı şirket vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 25/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.