muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/190, Karar No: 2009/124, Tarih: -

Diğer sanık E... de aşamalarda tutarlı bir şekilde, hastane içerisinde yaşanan olayın ilk aşamasını benzer şekilde anlatmış ve mağdurun, kendisine ve sanık M....’e, ağır hakaretler ettiğini söylemiştir.

Sanık M....’in, olay sonrasında firar etmesi nedeniyle yaklaşık 4,5 ay sonra alınan raporunda, sol elinin üst kısmında kesici aletle meydana getirilmiş yara nedbesi bulunduğu belirtilmiştir.

Bütün bu bilgiler bir arada değerlendirildiğinde, mağdur E....’ün olay günü sanık M...’in gıyabında ve sonrasında karşılaştıklarında yüzüne karşı küfür ettiği, üzerinde bulunan çakı bıçağını çektiği, dosyada sanığın savunmasının aksine kanıt bulunmadığı anlaşılmaktadır. Aralarında önceye dayalı husumet bulunmasının, mağdurun her biri basit tahrik oluşturan, tevali eden ve sanık üzerinde psikolojik etkisini sürdürdüğü anlaşılan bu haksız davranışlarının, tahrik nedeniyle yapılacak indirimin belirlenmesinde dikkate alınması gereklidir. Bu nedenle Yerel Mahkemece, dosya kapsamına uymayan ve varsayıma dayalı gerekçelerle tahrik nedeniyle en alt düzeydeki indirim oranı benimsenmek suretiyle sanığın cezasından 1/4 oranında indirim yapılması yasaya aykırıdır.

Bu itibarla Yerel Mahkeme direnme hükmünün, tahrik nedeniyle yapılan indirim oranının belirlenmesindeki isabetsizlikten dolayı bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Kurul Üyesi ise, Yerel Mahkemenin direnme gerekçeleri isabetli olduğundan hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- D....Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2007 gün ve 57-167 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.05.2009 günü yapılan müzakerede, tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16923, Karar No: 2015/32336, Tarih: 16.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16923 E.  ,  2015/32336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/388096

MAHKEMESİ : Gümüşhane Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2014/451 (E) ve 2014/489 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi ile adlî para cezasının belirli taksitler hâlinde ödenmesine karar verilebileceği düzenlemiş olup ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği gözetilmeksizin, adli para cezasına hükmedilen sanığa taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi durumunda geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğine ve ödenmeyen adli para cezasının kamuya yararlı bir işte çalışma yükümlülüğüne, bu yükümlülüğe uyulmaması halinde de hapse çevrileceğine dair ihtarat yapılarak infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

2) 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uygulamasında taksit aralığının gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının f bendinin hükümden çıkarılması ve yerine “4.500,00 TL. adli para cezasının ekonomik ve şahsi hali ile miktarı gözönünde bulundurularak TCK'nin 52/4. maddesi gereğince takdiren birer ay aralıklarla 8 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğine” ibaresinin eklenmesi, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3538, Karar No: 2012/5927, Tarih: 12.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3538 E.  ,  2012/5927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/11/2009 gün ve 2009/64-2009/292 sayılı kararı onayan Daire’nin 17.10.2011 gün ve 2010/2067 - 2011/14069 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının "NCK TADIN" markasını 30. ve 43. sınıf emtiada tescili için diğer davalı kuruma başvurduğunu, tescil talebine itiraz ettiklerini, itirazlarının kabul edilmemesi üzerine TPE YİDK'na yaptıkları yeniden inceleme başvurusunun da "markalar arasında karıştırılabilecek veya ilişkilendirilecek kadar benzerlik olmadığı" gerekçesi ile reddedildiğini, ancak davalının tescilini istediği markanın, müvekkili adına 30. sınıf emtialar için tescilli "TADINDA" esas unsurlu markalarla ayırtedilemeyecek kadar benzer olup iltibas yarattığını, davalının tescil ettirmek istediği markadaki NCK ifadesinin markanın esaslı unsuru olmayıp markaya hiçbir ayırtedicilik katmadığını, müvekkilinin kendi markalarını tanıtmak için emek ve para sarfıyla yoğun kampanya yaptığını ve markaların tanındığını, davalının bu tanımışlıktan yararlanmaya çalıştığını ileri sürerek, davalı TPE YİDK'nun 29.12.2008 tarih ve 2008-M-6463 sayılı kararının iptalini ve tescil edilmiş olması halinde "NCK TADIN" ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davacının markalarında kullanılan "Tadında" ibaresinin kökü olan tat kelimesinin gıda alanında yaygın kullanılan, ayrım gücü zayıf bir ibare olduğunu, davacı ve davalı markasının bütününe bakıldığında şekil, anlam ve telaffuz bakımından bir benzerlik olmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Davalılar vekilleri, davacının markalarında kullanılan "Tadında" ibaresinin kökü olan tat kelimesinin gıda alanında yaygın kullanılan, ayrım gücü zayıf bir ibare olduğunu, davacı ve davalı markasının bütününe bakıldığında şekil, anlam ve telaffuz bakımından bir benzerlik olmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, tarafların markaları arasında görsel, işitsel ve biçimsel olarak bir benzerlik bulunmadığı, gerek davacının tescilli markalarında gerekse davalının tescil başvurusuna konu markasında kullanılan TADINDA ve TADIN ibarelerinin tatmak fiilinden üretildiği, her iki ibarenin de ayırt edici özelliğinin zayıf olup ait olduğu markaların tamamlayıcı unsuru oldukları, zayıf bir ibareyi marka olarak seçenlerin ileride aynı kökten türeme bir ibarenin marka olarak seçilebileceğini öngörmesi gerektiği, bununla birlikte davalının markasında yer alan NCK ve Şekil unsurlarının davalı markasını davacının markalarından ayırdığı, öte yandan tatmak ibaresini gıda sektöründe bir tek firmanın tekeline bırakılmasının Anayasa ve yasalarla teminat altına alınan rekabet özgürlüğünü haksız bir şekilde kısıtlayacağı, davacının markasının tanınmış olmasının sonucu değiştirmeyeceği, zira markanın bünyesinde barındırdığı zayıflığın devam edeceği, davalının rekabeti kötüye kullandığının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 17.10.2011 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16081, Karar No: 2018/3555, Tarih: 28.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/16081 E.  ,  2018/3555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Şikayetçi vekilinin 05/02/2016 tarihli celseye mazeret bildirdiği ve mazeretinin reddine karar verilmesi karşısında, İİK'nın 349/6. maddesi uyarınca şikayetçinin, şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebi aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, tebliğnameye kısmen uygun olarak, İİK'nın 349/6. maddesi uyarınca şikayet hakkının DÜŞÜRÜLMESİNE, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6646, Karar No: 2021/13891, Tarih: 04.11.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/6646 E.  ,  2021/13891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 1) Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2019 tarih, 2018/327 Esas, 2019/399 Karar sayılı, sanığın kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 62, 53, 54, 63 maddeleri gereğince 25 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı,

2) Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.12.2020 tarih, 2020/817 Esas, 2020/2371 Karar sayılı, sanığın kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 29, 62, 53, 54, 63 maddeleri gereğince 15 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.12.2020 tarih, 2020/817 Esas, 2020/2371 Karar Sayılı kararının katılan vekili tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.12.2020 tarih, 2020/817 Esas, 2020/2371 Karar sayılı “istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın kasten öldürme suçundan mahkumiyetine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan

vekilinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/507, Karar No: 2020/849, Tarih: 17.02.2020

**21. Hukuk Dairesi         2020/507 E.  ,  2020/849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

KARAR

A)Davacı istemi;

Davacı , davalı işyerinde geçen çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5/II maddesi kapsamında olduğundan bahisle,itibari hizmet süresinin tespiti ile sigortalılık süresine eklenmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabı;

Davalı ... vekili, itibari hizmet süresinden istifade edilebilmesi için sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışması ve 506 sayılı Kanunun Ek 5.madde II. bendinin (a-f) alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin gerçekleşmiş olması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Ambalaj San. ve Tic. A.Ş. vekili, işyerinin 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesinin 2. bendinde yer alan “basım ve gazetecilik işyerleri” niteliğinde bulunmadığını, işyerinde çalışma koşullarını ağırlaştıracak ve itibari hizmet süresinden yararlanılması sonucunu doğuracak koşulların söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi ;

Mahkemece; davalı işyerinin 506 sayılı yasanın Ek 5/II. maddesi kapsamında basım işyeri olduğu, davacının itibari hizmet süresinden yararlanması için gerekli koşulların gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

Bölge Adliye Mahkemesince , davalı işverene ait işyerinde aynı dönemde çalışan işçiler tarafından açılan emsal davalara ilişkin kesinleşen mahkeme kararları uyarınca matbaa işyeri sınıfında değerlendirilmesi gereken işyerinde,solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışarak, işyeri ortamındaki etkenlere maruz kaldığı için davacının itibari hizmet süresinden yararlanma koşullarına sahip olduğu gerekçesi ile ... Ambalaj San. ve Tic. A.Ş. vekili ve SGK Başkanlığı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz ;

Sosyal Güvenlik Kurumu vekili, işyerinde ambalaj üzerine baskı yapıldığını,mahiyeti itibariyle yasa kapsamında yer almadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... Ambalaj San ve Tic.AŞ vekili,basım işinin mevkute çıkarmaya yönelik olduğunu ,işyerinin ambalaj fabrikası olup yasa kapsamına girmediğini,davacının çalıştığı bölümde yasada belirtilen olumsuz koşulların bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

Dava,itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Davalı ... Ambalaj San ve Tic.AŞ vekili,basım işinin mevkute çıkarmaya yönelik olduğunu ,işyerinin ambalaj fabrikası olup yasa kapsamına girmediğini,davacının çalıştığı bölümde yasada belirtilen olumsuz koşulların bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

Dava,itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının tespiti istenen dönemde davalı işyerinde baskı operatörü olarak çalıştığı,mahkemece keşif yapıldığı,bilirkişi raporunda davalı işyerinde baskı makineleri kullanılarak polietilen gibi plastik filmler ve kağıt ambalaj üzerine baskı işleri yapıldığı,esnek ambalaj malzemesi üretildiği,makinelerin tek çatı altında olması nedeniyle kullanılan kimyasalların tüm ortama yayıldığı,havalandırma sisteminin yeterli olmadığı tespitlerine yer verildiği,tanıkların dinlendiği,kapasite raporlarında ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı teftiş raporlarında işyerinde gıda sanayisine yönelik baskılı-baskısız ambalaj malzemeleri üretimi,esnek ambalaj ve torba üretimi yapıldığının belirtildiği,ticaret sicil kayıtlarında şirketin amaç ve konusunun,kağıttan,mukavvadan plastikten,selofandan,tenekeden vs. her türlü tabii,sınai,kimyevi,ham maddelerden,her türlü toprak mahsullerinin sınai mamullerin,sıvıların ve gıda maddelerinin ambalajlanmasında kullanılacak her boy ve şekilde torba,kap,kutu,şişe vb.nin imal ve ticareti olarak gösterildiği anlaşılmaktadır.

İtibari hizmet , gerçekte çalışılmayan ve prim ödemesi olmayan sürelerin kanun koyucu tarafından verilen imkân nedeniyle sigortalılık süresine eklenmesine, böylece,ağır ve yıpratıcı işlerde çalışan bir kısım sigortalıların daha erken yaşlılık aylığından yararlanmalarına imkan sağlamaktadır.

506 sayılı Yasa sistemine itibari hizmet kavramı 11.08.1977 günlü 2098 sayılı yasa ile girmiştir.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun Ek 5. maddesi II bendinde 20/06/1987 tarihli 3395 sayılı Kanununun 13. maddesiyle yapılan değişikle itibari hizmetten yararlananların kapsamı genişletilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan Ek 5 madde II numaralı bendinde , “Basım ve gazetecilik iş yerlerinden 1475 sayılı Kanun ve değişikliklerine göre çalışan sigortalılardan,

a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılan iş yerleri,

b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışarak iş yapılan işyerleri,

c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri,

d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri,

e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri,

f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerlerinde” hizmeti geçenlerin sigortalılık süresine ,bu sürelerin her tam yılı için 90 gün ekleneceği belirtilmiştir.

c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri,

d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri,

e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri,

f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerlerinde” hizmeti geçenlerin sigortalılık süresine ,bu sürelerin her tam yılı için 90 gün ekleneceği belirtilmiştir.

Sigortalıların itibari hizmetten yararlanabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerekir. Birinci koşul sigortalının basım ve gazetecilik iş yerlerinde çalışması, ikinci koşul ise; II. bendin (a-f) alt bendlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının olayda ayrıca gerçekleşmesidir. Söz konusu maddede, basım ve gazetecilik iş yeri birlikte ifade edilmişse de, gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan iş yerlerinde çalışan sigortalıların da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yaralanacakları açıktır. Ancak "basım" işinin matbaa iş yerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 tarih ve 2015/21-3371 Esas ve 2018/129 karar sayılı içtihadında da bu husus vurgulanmıştır.

Sigortalıya ve işyerine ilişkin koşul, yasada nitelikleri sayılı ve sınırlı bir biçimde belirtildiğinden bir sigortalının çalışma koşulları ne kadar ağır olursa olsun ,yasada sayılan sigortalılar ve işyeri kapsamına girmediği sürece itibari hizmetten yararlanması mümkün değildir.

İtibari hizmetten yararlananların emsallerine göre ayrıcalıklı şekilde erken emekli olabilme avantajı nedeniyle ,uygulamada ,yasanın kapsamının genişletilmesi amacıyla ve düzenlemenin Anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurular olmuştur.

Anayasa Mahkemesi, 1988/51 Esas,1989/18 Karar sayılı 02.05.1989 tarihli kararında ‘özde Anayasa'ya aykırı düşmeyen bir kuralın uygulama alanının genişletilmesi amacıyla iptal edilmeyeceği, bir kısım sigortalılara hak tanıyan itiraz konusu hükmün, öteki kesimlere de aynı hakkı tanıyan tamamlayıcı yasama işlemleriyle düzeltilmesi, düzenleme eksikliklerinin bu yöntemle giderilmesinin Anayasa'ya uygun olacağını’ belirterek itirazın reddine karar vermiştir.

Yine,söz konusu Ek maddede 3395 sayılı Yasa ile değişiklik yapılırken maddede yazılı dış etkenlere maruz başkaca iş kolları bulunduğu ve bunların da yasa kapsamına alınması TBMM Genel Kurulunca önerilmiş ancak istenilen düzenleme ileri tarihe bırakılmıştır. (TBMM 20.06.1987 günlü 121.Birleşime ilişkin Tutanak Dergisi )

506 sayılı Kanunun Ek 5. maddesinin II. bendinde yer alan “basım” işinin matbaa iş yerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu hem madde metninden hem yasama belgelerinden anlaşılmaktadır.

506 sayılı Kanunun Ek 5. maddesinin II. bendinde yer alan “basım” işinin matbaa iş yerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu hem madde metninden hem yasama belgelerinden anlaşılmaktadır.

Davalı iş yerinde gıda ve deterjan ambalajı üzerine baskı yapıldığı, söz konusu iş yerinde basım ve gazetecilik adına herhangi bir faaliyette bulunulmadığı, basım işyerinin mevkute çıkarmaya yönelik olarak faaliyet göstermesi gerektiği, bu nedenle davalı iş yerinin 506 sayılı Kanunun Ek 5’inci maddesinde belirtilen itibari hizmet süresinden yararlanılabilecek iş kollarına girmediği, itibari hizmet süresinde işçi yararına yorum ilkesi ile iş yeri alanlarının genişletilemeyeceği bu durumda davanın reddi gerektiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli , Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... Ambalaj Sanayi Ve Ticaret A.Ş'ye yükletilmesine, 17/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32779, Karar No: 2019/7766, Tarih: 18.04.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/32779 E.  ,  2019/7766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (... Batı 3. Asliye Hukuk Mahkemesi 2016/585 Esas–2017/53 Karar) davanın davalı ... hakkındaki konusu kalmayan davanın esası hakkında karar vermeye yer olmadığına, diğer davalılar hakkındaki davaların kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı ... vd. vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince esastan reddine dair hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı ... vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 18/04/2019 günü temyiz eden bir kısım davalılar vekili ile davacı ... vekilinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer davalıların yokluklarında duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın davalı ... yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar hakkında açılan davaların ise kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı ... vd.vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı ... vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... Batı 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/585E.-2017/53K. sayılı kararının incelenmesinde,

1)Sincan ilçesi Saraycık mahallesi 989 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.