muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5873, Karar No: 2018/6209, Tarih: 26.04.2018

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay

İl Jandarma Komutanlığı sanık hakkında Gölbaşı ilçesi ... Mahallesinde faaliyetini sürdüren Bio Enerji ... Nak. San. Tic. Ltd. Şti.'nin yapılan kontrolleri neticesinde mangal kömürü imalatının yapıldığı, üretim nedeniyle çıkan katran yağının işletme sahasında mera vasfında olan yere 180 kg lık plastik bidonlarının olduğu, gelişi güzel depolandığı, saha içerisinde yağlı üstübü, eldiven ve bidonların toprak üzerine gelişi güzel atılmış olduğu, katran aktarımının bunlarla yapıldığı, bunlardan da sızmış olduğu, ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar vereek şekilde atık ve artıkları toprağa verildiği, sanığın bu suretle çevreyi kasten kirlettiği iddasıyla dava açılmıştır.

Sanık mahkeme aşamasındaki savunmasında; “ Önceki beyanlarımı tekrar ederim. Bana ... tarafından ...'da bulunan... Enerji Geri Dönüşüm isimli şiketime ihbar üzerine 12/07/2013 tarihinde geldiler. Yapılan kontrol neticesinde bana 40.630 Tl para cezası tarafıma yazıldı ben maddi durumum olmadığı için ödeyemedim, henüz deneme aşamasındayım, katranı boru vasıtasıyla bina içersinde başka tanklara aktarıyorum ben çevreyi kirletmek gibi bir amacım yoktur, katran da bir atık değildir, onlara özel tanklara döküyorum bu makinayı Rusyadan getirdim, henüz deneme aşamasındadır, kontrol edenlerde anlayamadılar, benim çevreyi kasten kirletmek gibi bir niyetim yoktur, toprağa verilen su saf sudur, yapılacak keşifte bu durum ortaya çıkacaktır, keşif yapılmasını istiyorum. Ağaçtan çıkarılan saf su tıbda kullanılan sudur, ben suçsuzum, üzerime atılı suç işlemedim, kontrol edenler yetersiz olduğu için tutunak tuttular. Beraatimi talep ederim” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Dosya kapsamı incelendiğinde, yerel Mahkeme tarafından keşif işlemi icra edilmiş, çevre mühendisi bilirkişi tarafından rapor düzenlenerek dosyaya sunulmuştur.

Bilirkişi raporunda özetle, suça konu tesisteki çalışmalar nedeniyle çevre kirliliği oluştuğunun bildirildiği anlaşılmıştır.

Tüm bu açıklamalar değerlendirildiğinde, suça konu atıkların alıcı ortam olan toprağa karıştığının tespit edildiği, üretimden kaynaklı endüstriyel atıkların alıcı ortam olan toprağı kirletici nitelikte olduğu, bu suretle olay kapsamında, sanığın çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği anlaşılmakla, yerel Mahkemece kurulan hüküm hukuka uygun bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar

Sanığa yükletilen çevrenin kasten kirletilmesi eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, katılan Ankara Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 26.04.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14791, Karar No: 2018/2307, Tarih: 15.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/14791 E.  ,  2018/2307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı ... vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, 21.07.2009 tarihli miras payı devri sözleşmesine dayalı olarak dava konusu 229 ada 14 parsel sayılı taşınmazda davalılara intikal eden miras paylarının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar sözleşmede yer alan imzanın kendilerine ait olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece; davalı ... adına atfen atılı imzanın ... eli ürünü olduğu, diğer davalılar adına atfen atılı olan imzaların ise onların eli ürünü olmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulü ile, davalı ... aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasının kabulüne, diğer davalılar ... ve ... aleyhine açılan davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; dava konusu 229 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 13.5.1997 tarihinde tarafların ortak mirasbırakanı Sultan Uysal adına kadastro yoluyla tescil edildiği, Sultan Uysal'ın 02.06.2009 tarihinde öldüğü ve tarafları mirasçı olarak bıraktığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından; dava konusu 229 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 13.5.1997 tarihinde tarafların ortak mirasbırakanı Sultan Uysal adına kadastro yoluyla tescil edildiği, Sultan Uysal'ın 02.06.2009 tarihinde öldüğü ve tarafları mirasçı olarak bıraktığı anlaşılmaktadır.

Davacı, 21.7.2009 tarihli taraflar arasında adi yazılı olarak düzenlenen “Miras Payının Devri Sözleşmesi” başlıklı belgeye dayalı olarak tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuştur. Dayanak belgede, miras payını devredenler ..., ... ve ...; 229 ada 14 parsel sayılı taşınmazda Sultan Uysal'dan kalan miras paylarını kardeşleri ...'a devrettiklerini, ayrıca Arapkızıoğlu deresi mevkiinden çıkan sudaki miras paylarını da devrettiklerini açıklamışlardır. Davalılar tarafından açıklanan senet üzerindeki adlarına atfen atılan imzaların inkar edilmesi üzerine; Mahkemece, inkar edilen imzaların davalıların el ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesine başvurulmuş, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nce tanzim edilen 28.05.2013 tarihli raporda, inceleme konusu belgede ..., ... adlarına atfen atılı imzaların basit tersimli teşhise götürecek önemli karasteristik materyal ve yazı unsuru içermemesi nedeni ile ... ve ...'nin eli ürünü olup olmadığı hususunun tespit edilemediği bildirilmiş, tarafların yeniden rapor alınması isteği üzerine; ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/127 Talimat sayılı dosyası aracılığı ile temin edilen 27.9.2013 tarihli 3 öğretim görevlisinden oluşan bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen bilirkişi raporunda; ... adına atfen atılı imzaların karşılaştırmalı belgelerdeki imzalar ile benzerlik taşıdığı ve kuvvetle ihtimal kendi eli ürünü olduğu, ... ve ... adlarına atfen atılı imzaların karşılaştırmalı belgelerdeki imzalar ile benzerlik taşımadığı, kuvvetle ihtimal kendilerinin eli ürünü olmadığı belirtilmiştir. Taraf vekillerinin alınan raporlara itirazı üzerine, bu kez Mahkemece; ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/133 Talimat dosyası ile 3 Kriminilastik (Grafoloji ve Sahtecilik) uzmanı heyetinden oluşan 13.3.2014 tarihli bilirkişi heyetinden rapor alınmış, alınan raporda ; 21.7.2009 tarihli miras payının devri sözleşmesinde ... adına atılı imzanın ... elinden çıktığı, ... ve ... adlarına atfen atılı imzaların ... ve ... elinden çıkıp çıkmadığı hususunda teknik incelemeye dayalı olarak bir kanaatte bulunulamadığı açıklanmıştır.

Az yukarıda bahsedildiği üzere, Mahkemece davaya konu senet üzerindeki davalılar adlarına atfen atılı imzaların davalıların eli ürünü olup olmadığının tespitini sağlamak üzere 3 ayrı yerden bilirkişi raporu teminine gidilmiştir. Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi ve 3 Kriminilastik uzmanından oluşan bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen raporlarda; ... ve ... adlarına atfen atılı imzaların ... ve ... elinden çıkıp çıkmadığı hususunda teknik incelemeye dayalı olarak bir kanaatte bulunulamadığı bildirilmiş, 3 öğretim görevlisi heyetinden oluşan bilirkişi raporunda ise kuvvetle ihtimal kendilerinin eli ürünü olmadığı belirtilmiştir. Saptanan bu olgular karşısında, raporlar arasında çelişki bulunduğu görülmüştür. Raporlar arasındaki çelişkinin 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 15/f ve Ek fıkrası gereğince Adli Tıp Kurumu Başkanlığından raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için Fizik İhtisas Dairesi'nin en az yedi uzmanının katılımı ile oluşan genişletilmiş uzmanlar heyetince inceleme yapılması ve imzaların kime ait olduğunun bir raporla kesin olarak karara bağlanması istenmelidir (2659 sayılı Kanun'un 15. madde ek fıkrası). Alınan kesin rapor sonucu ve dosya kapsamına göre, hüküm tesisi gerekirken eksik inceleme ve çelişkili raporlarla hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 15.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28448, Karar No: 2014/25514, Tarih: 12.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28448 E.  ,  2014/25514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : ...; TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3-7. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Sanıklar ..., ..., ...,...; TCK'nın 85/1, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

..., ..., ... müdafiileri

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar ..., ..., ..., ... müdafiileri ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...'in başhekim, ...'in hastane işletme müdürü, ...'ın hastane teknisyeni olarak çalıştıkları Özel Park Hastanesi'nde muayene olan ölenin, sedye ve hasta taşımak için kullanılan asansöre bindikten sonra asansör kapısı tam kapanmadan asansörün yukarı doğru hareketlenmesi sonucu mağdurun asansör kabini ile duvar arasına sıkışarak ölmesi şeklinde meydana gelen olayda; sanıklardan ...'in ... isimli firmanın sahibi, ...'ın aynı şirkette asansör bakım sorumlusu olduğu, serbest makine mühendisi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda asansörün kapısının açık halde iken çalışmasının nedeninin fiş -kontak olduğunun belirtildiği, tarafsız tanık ...'ın ifadesinde; kasım ayının ikinci haftasında kızını hastaneye götürdüğünde, kazanın meydana geldiği asansöre bindiklerini,asansörün ikinci kattan dördüncü kata 4-5 dakika içinde çıktığını, asansörede bulunan hastane temizlik görevlisi bayanın “şu asansörü yaptırmadılar gitti” diye serzenişte bulunduğunu beyan ettiği, bu olayın son bakım tarihinden sonra olduğu, Yataklı Tedavi Kurumları İşletme Yönetmeliğinin 165. maddesinde teknisyenin hastanede bulunan bütün sıhhi ve fenni tesis ve cihazların muayene, kontrol, bakım ve onarımından sorumlu olduğunun belirtildiği asansörün 27.11.2010 tarihli son bakımının sanıklar ... ve ... tarafından yapıldığı, sanıklar ... ve ...'ın asansörün aylık bakımını yeterli şekilde yapmamak suretiyle kusurlu oldukları, aynı yönetmeliğin 147. maddesinde hastane müdürünün kurumun idari, mali ve teknik hizmetlerini yürütmekle yükümlü olduğu,yine Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 16. maddesinde; özel hastanelerin teknik hizmetlerinin mesul müdürün sorumluluğunda yürütüleceğinin belirtildiği dikkate alındığında; sanık ...'in kazanın meydana geldiği asansörün bakımını denetlememek suretiyle kusurlu oldukları anlaşılmakla,

A-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusura ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA ,

B-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazalrının incelenmesine gelince;

A-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusura ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA ,

B-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazalrının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ..., ..., ..., ... müdafiilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yataklı Tedavi Kurumları İşletme Yönetmeliğinin 110. maddesinde başhekimin görev ve yetkileri sayılmış olup, anılan maddede başhekimin kurumun bütün bölümleriyle tesisat, cihaz ve malzenesini belirsiz zamanlarda kontrol edeceği, bozulanların onarımının sağlanacağı belirtilmiş ise de; 27.11.2010 tarihli asansör bakım tutanağında herhangi bir arızadan bahsedilmediği gibi, hastanenin teknik işlerinin yürütülmesinden hastane müdürünün sorumlu olduğu anlaşılmakla; sanık ...'e yüklenebilecek kusur bulunmadığı gözetilmeksizin sanık ...'in beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanık ... yönünden, davaya konu asansörün bakımını üstlenen firmada asansör bakım elemanı olarak çalışan sanık ...'ın asansör bakımı konusunda yeterli teknik donanıma sahip olup olmadığı, gerekli eğitimleri alıp almadığı hususlarının araştırılması, adı geçenin yeterli teknik donanıma sahip olması durumunda firma sahibi sanık ...'in sorumlu olmayacağı da gözetilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50 maddesinin sanıklar ... ve ... hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanıkların kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; sanıkların sabıkasının ve dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışlarının bulunmadığı, iyi halleri nedeniyle cezalarında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı, müştekilerin yargılamadan sonra zararlarının karşılandığına ilişkin ibraname ve feragatname sundukları da dikkate alınarak, TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ..., ..., ..., ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5367, Karar No: 2023/11122, Tarih: 27.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/5367 E.  ,  2023/11122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1320 E. 2021/1710 K.

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz talebinin reddi

1. Sanığın kamu görevinden ihraç tarihinin 06.01.2017 olarak belirlenmesi neticesinde Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2019 tarihli ve 2019/136 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında örgüt faaliyeti çerçevesinde nitelikli dolandırıcılık suçundan kamu davası açılmış olup, atılı suç için sübutu halinde suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un üçüncü maddesi de uygulanma alanı bulacağından Kanun maddesinin öngördüğü cezanın yukarı haddi ve uygulanması gereken artırım maddeleri de üst sınırdan dikkate alındığında, suçun gerektirdiği cezanın her halde 10 yıl hapis cezasından fazla olacağı, bu nedenle sanık hakkında ilk derece mahkemecince verilen beraat kararıyla ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının, -üye ... ve ...'ın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi kapsamında kesin olup temyizinin mümkün olmadığı yönünde karşı oylarıyla- oy çokluğuyla temyiz incelemesine tabi olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

2. İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyiz kapsamına göre Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2019/44 Esas, 2020/164 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, nitelikli dolandırıcılık suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.12.2021 tarihli ve 2020/1320 Esas ve 2021/1710 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle, sanık hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ