muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12243, Karar No: 2011/10048, Tarih: 15.07.2011

İncelenen dosya içeriğine göre; yaptığı inceleme neticesinde kaçakçılık suçu işlendiği sonucuna ulaşarak sanık hakkında düzenlediği 05.07.2007 gün ve GKR-2007-820/40 sayılı Vergi Suçu Raporuna istinaden 22.08.2007 gün ve GKY-2007-820/65 sayılı suç duyurusu yazısı ile Şişli Cumhuriyet Başsavcılığına mütalaada bulunan Gelirler Kontrolörü ...'nun dava şartı niteliğindeki mütalaasının yukarıda açıklanan Yasa hükmüne göre geçerli olduğu gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsiz bulunduğu cihetle, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Şişli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2009 gün ve 2007/1087 esas, 2009/773 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.08.2009 gün ve 2009/846 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, gereğinin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,15.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/651, Karar No: 2006/1185, Tarih: 20.02.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/651 E.  ,  2006/1185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rucuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...'un sevk ve idaresindeki ... plakalı aracıyla müvekkiline ait yük boşaltma lifinden kayması sonucu dava dışı Yapı Kredi Sigorta Şirketine sigortalı ... plakalı aracın uğradığı hasarı için anılan sigorta şirketine ödedikleri 13.238.70 YTL'sı tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kusur oranı ve tazminat miktarını kabul etmediklerini, davanın zamanaşımı nedeniyle reddini savunmuştur.l

İhbar edilen sigorta şirketi vekilleri, davada ihbar edilen sıfatında bulunduklarından aleyhlerine hüküm kurulamayacağını belirtmişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporları gereğince davanın kısmen kabulü ile 9.929.03 YTL'sı tazminatın 6.6.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararında; "davanın kabulüne, davacı tarafça kesinleşmiş karar uyarınca Ankara 12.İcra Müdürlüğünün 2003/5343 sayılı dosyasına yatırılmış bulunan 13.238.70 YTL'sının rucuan 10.000.00 YTL'sının 6.6.2005, 3.238.70 YTL'sının ise 8.6.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline" denildiği halde

gerekçeli kararında ise; "davanın kısmen kabulüne, davacı tarafça kesinleşmiş Ankara 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin kararı uyarınca Ankara 12.İcra Müdürlüğünün 2003/5343 sayılı dosyasına yatarılmış bulunan 13.238.70 YTL'sı nedeniyle davacı tarafın davalıya kesinleşmiş %75 kusur oranı doğrultusunda zararını rucu etme hakkı bulunduğundan, kesinleşmiş kusur oranı doğrultusunda hesaplanan 9.929.03 YTL'sının 6.6.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazla istemin reddine" denilmiştir.

HUMK.nun 381/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi, aynı yasanın 388.maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur. Mahkemenin kısa kararı ile gerekçeli kararının çelişik bulunması, HUMK.nun 381/2 maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

HUMK.nun 381/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi, aynı yasanın 388.maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur. Mahkemenin kısa kararı ile gerekçeli kararının çelişik bulunması, HUMK.nun 381/2 maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 20.2.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/150, Karar No: 2010/1, Tarih: 26.01.2010

**Ceza Genel Kurulu         2009/5-150 E.  ,  2010/1 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2008/153046

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Rüşvet almak suçundan sanık M N S’nin, 5237 sayılı TCY’nın 252/1 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına ve ayrıca bu maddenin 5. fıkrası uyarınca, sanığın kamu görevine ait hak ve yetkileri kötüye kullanarak atılı suçu işlediği anlaşıldığından, hükmolunan cezasının infazından sonra işlemek üzere, suçun işleniş şekli, sanığın kişiliği, ekonomik ve sosyal durumu ile gözlenen haline nazaran takdiren 5 yıl süre ile 53/1-a maddesinde yazılı haklardan yasaklanmasına ilişkin, Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesince 22.03.2007 gün ve 26-136 sayı ile verilen hükmün, sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 28.01.2008 gün ve 11465-462 sayı ile;

“Olayın başlangıcından beri rüşvet verme kastı taşımayan müştekinin, sanığın yakalanması amacıyla yaptığı anlaşmanın serbest irade ürünü olmaması nedeniyle rüşvet anlaşmasının oluşmadığı, bu nedenle, eyleminin yapmaması gereken işi yapmak için rüşvet almaya teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise, 07.04.2008 gün ve 48-173 sayı ile

“Olayın başlangıcından beri rüşvet verme kastı taşımayan müştekinin, sanığın yakalanması amacıyla yaptığı anlaşmanın serbest irade ürünü olmaması nedeniyle rüşvet anlaşmasının oluşmadığı, bu nedenle, eyleminin yapmaması gereken işi yapmak için rüşvet almaya teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise, 07.04.2008 gün ve 48-173 sayı ile

“Sanık M.N.S.nin, ısrarla gerek beyanlarına başvurulan diğer tanıkların anlatımlarından gerekse müdahilin beyanından anlaşılacağı üzere yapmaması gereken işi yapmak amacı ile müdahilden rüşvet istediği ve müdahilin de daha öncesinde kolluğa müracaat etmeden bu istek doğrultusunda kabulde bulunduğu görülmüş olup, esasen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun değişik tarihlerdeki karar ve uygulamaları (18.04.1994 tarih, 1994/5-55 esas, 103 karar vb.) ile açık kanun hükmü nazara alındığında iki taraflı suç olan rüşvet almak suçlarında suçun oluşumu için memur olan sanık ile kendisinden rüşvet istenilen kişi arasında hukuka aykırı bir menfaatin sağlanması hususunda özgür irade ile anlaşmanın bulunması gerektiği açık olup, müdahilin sanıkla arasındaki anlaşmanın müdahilin özgür iradesine dayanmadığını kabul etmek mümkün olmadığı gibi müdahilin daha önce de diğer çalışanlardan benzer şekilde rüşvet istediği söylenen sanıkla ilgili onun yakalanması amacı ile adli kolluğa durumu bildirmiş olmasının anlaşmasının serbest irade ürünü olmadığı anlamına gelmeyeceği açıktır. Aksine düşünce tarzı rüşvet suçlarında kişilerin serbest irade ile anlaşmaları halinde bu suçların ortaya çıkmasını imkansız kılacağı gibi suç ve suçlu ile mücadelede yetersiz kalacağı da açıktır. Zaten müdahilin sanıkla yaptığı anlaşmada iradesinin cebir, tehdit, hile ve sair nedenlerle fesada uğratıldığına dair herhangi bir delil ve iddia bulunmadığı gibi 5237 sayılı TCK’nun yürürlüğe girmesinden önce Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.1983 gün ve 113-197 sayılı ve 04.05.1987 gün ve 600-245 sayılı kararlarına benzer birçok kararında açıkça işaret edildiği hususların 5237 sayılı TCK’nun rüşvet suçunu düzenleyen 252. maddesinde yasa hükmü haline getirildiği görülmekte olup, TCK’nun 252/(3) maddesinde yer alan ve anlaşmanın rüşvet suçunun oluşumu için yeterli olduğu ayrıca menfaatin bizzat temin edilmesinin aranmadığının anlaşılmış olması karşısında sanığın üzerine atılı suçun tamamlandığı açıktır. Zira rüşvet anlaşmasının gerçekleştirildiği an, istek veya önerinin karşı tarafça kabul edildiği dolayısıyla rızaların uyuştuğu andır. Bu anlaşmadan sonra anlaşmaya konu vaadin, taahhüdün ya da işin yerine getirilip getirilmemesi veya müdahil ya da sanığın anlaşmadan vazgeçerek adli mercilere durumu duyurması sonuca etkili değildir” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının “bozma” istekli 15.06.2009 gün ve 153046 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Belediye temizlik işleri müdürü olan sanığın, aynı birimde temizlik işçisi olarak çalışan ve emekliliğine kısa bir süre kalan yakınana, belli bir miktar para vermesi karşılığında işe gelmemesini sağlayacağını söylediği, yakınanın çevresinden de sanığın para karşılığında bazı işleri yaptığını öğrenmesi üzerine, yasa dışı olan bu teklifinde ciddi olup olmadığını öğrenmek için makamına giderek konuşup, para miktarı için pazarlık yaptığı ve sanığın ciddi olarak teklif yaptığını öğrenince C.savcılığına suç duyurusu için başvurduğu, olay tarihinde de seri numaraları alınmış paraları sanığın makamına götürerek teslim ettiği ve bilahare görevlilerce söz konusu paranın sanığın makam odasında masasının üzerinde ele geçirildiği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu oluş konusunda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, yukarıda oluş şekli açıklanan somut olayda, sanığa yüklenen rüşvet almak suçunun, tamamlandığının mı, yoksa kalkışma aşamasında mı kaldığının belirlenmesine ilişkindir.

Rüşvet suçu, 5237 sayılı TCY’nın 252. maddede düzenlenmiş olup, maddenin 3. fıkrasında “bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır” şeklinde tanımlanmıştır.

Rüşvet suçu, öğretide de açıkça vurgulandığı üzere iki taraflı bir suçtur. Bir karşılaşma suçu olduğu için, zorunlu olarak suçun işlenişine katılanlar, aynı amacın gerçekleşmesini hedeflemekte, fakat farklı yönlerden hareket etmektedirler. Bu suç ile yasaklanan eylemler, rüşvet alan kamu görevlisi bakımından rüşvet alma, rüşveti veren fail bakımından ise, rüşvet vermedir. Bu nedenle de yararı sağlayan veya bu yolda anlaşmaya varan (vaadde bulunan) kişi ile kamu görevlisi arasında, serbest iradeye dayalı bir “rüşvet anlaşması” bulunmaktadır. (Prof. Dr. Mehmet Emin Artuk – Prof. Dr. Ahmet Gökcen – Yrd. Doç. Dr. A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 7. Bası, sh.699 vd.; Prof. Dr. Durmuş Tezcan – Doç. Dr. Mustafa Ruhan Erdem – Yrd. Doç. Dr. R. Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 6. Bası. Sh.810 vd.)

Bu bağlamda, uyuşmazlık konusunun çözümündeki önemi de nazara alındığında, rüşvet anlaşması konusunun incelenmesinde yarar vardır.

Bu bağlamda, uyuşmazlık konusunun çözümündeki önemi de nazara alındığında, rüşvet anlaşması konusunun incelenmesinde yarar vardır.

Gerek Ceza Genel Kurulunun ve Özel Dairenin yerleşmiş kararlarında, gerekse öğretide ağırlıklı bir görüş olarak kabul gördüğü üzere, kamu görevlisinin, görev alanına giren, yapmaması gereken bir işin yapılması veya yapması gereken bir işin yapılmaması karşılığında, fertle arasında, haksız yararın sağlanması hususunda rızalarının tam olarak uyuşması ile rüşvet anlaşması gerçekleşmiş olur. Teklif veya önerinin fert veya kamu görevlisinden gelmesinin önemi bulunmamakla birlikte, rüşvet veren ve alanın aynı amacın gerçekleştirilmesine yönelik olarak, kamu görevlisi tarafından ferde veya fert tarafından kamu görevlisine doğrudan veya örtülü bir istek veya önerinin yapılması ve bunun da karşı tarafça kabul edilmesi gerekir. Böyle bir anlaşmanın varlığının kabulü için, anlaşmaya ilişkin rızalar özgür irade ürünü olmalı, başka deyişle, cebir, tehdit, hile ve sair nedenlerle fesada uğratılmamış bulunmalıdır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 252. maddesinin 3. fıkrasındaki tanımlamadan hareketle, rüşvet suçları, rüşvet anlaşmasının yapıldığı veya rüşvetin alındığı anda tamamlanmış olur. Uygulama ve öğretide kabul edildiği üzere, bu suç kalkışmaya (teşebbüse) elverişli bir suçtur.

Kalkışma (teşebbüs) ise, 5237 sayılı TCY’nın 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” şeklinde tanımlanmıştır.

Bu tanıma göre, bir suça kalkışmadan söz edilebilmesi için, işlenmesi kast edilen suç açısından elverişli bulunan hareketlerle icra hareketlerine başlanması, ancak elde olmayan nedenlerle hareketlerin tamamlanamamış veya neticeye ulaşılamamış olması gerekmektedir.

Rüşvet suçu bakımından da kalkışma hükümlerinin uygulanabilmesi için, yukarıda açıklanan yasal tanımındaki hareketlerin icrasına başlanılmış olması, diğer bir anlatımla suçun oluşumunu sağlayacak yakınlık ve bağlantı içindeki hareketlerin yapılması, “doğrudan doğruya icraya başlanılmış” olması gerekir.

Uyuşmazlık konusu bakımından, rüşvet alma suçuna kalkışma değerlendirildiğinde ise;

Kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak rüşvet suçunu meydana getirmeye elverişli, bu suçla bağlantı ve yakınlık içindeki hareketleri yapması, ancak bu suretle yarar sağlama isteği fert tarafından kabul edilmeyerek geri çevrilmesi veya kamu görevlisinin rüşvet teklif veya önerisini kabul veya bu yönde yarar sağlama niyetinde olmayan ferdin onu atlatmak veya suçun ve maddi kanıtlarının ortaya çıkartılması amacıyla kabul etmiş gibi görünmesi (görünüşteki rıza-dış rıza) halinde, taraflar arasında özgür iradeleri ile yapılmış bir rüşvet anlaşmasından söz edilemeyeceği cihetle, rüşvet almaya kalkışma söz konusu olacaktır.

Nitekim öğretide de bu görüş kabul görmüş, rüşvet alma suçu yönünden, kamu görevlisinin rüşvet talep etmesine karşılık, ferdin, kamu görevlisini yakalatmak için onunla anlaşmış görünmesi durumunda, suç tipini düzenleyen maddenin aradığı anlamda bir rüşvet anlaşması olmadığından, rüşvet suçunun alan açısından kalkışma derecesinde kalacağı, çünkü bu halde icra hareketlerinin, failin elinde olmayan engel nedenler yüzünden tamamlanamadığı kabul edilmiştir. (Prof. Dr. Mehmet Emin Artuk – Prof. Dr. Ahmet Gökcen – Yrd. Doç. Dr. A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 7. Bası, sh. 720-731)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Kamu görevlisi olan sanığın, hakkında rüşvet aldığı yolunda yaygın söylentilerin bulunduğu, yakınana da yapmaması gereken bir işte kolaylık sağlayacağını söyleyerek yarar sağlamak istediği, olayın başlangıcından itibaren rüşvet vermek niyetinde olmayan yakınanın, sanık ile arasında geçen konuşmaları cep telefonunun hafızasına kaydettiği ve rüşvet teklifini, sanığı yakalatmak ve suçun maddi kanıtlarını ortaya çıkartmak amacıyla kabul etmiş gibi göründüğü, bu haliyle taraflar arasında özgür iradeye dayalı bir rüşvet anlaşmasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda sanık, rüşvet alma suçunun icra hareketlerine doğrudan doğruya başlamış, ancak elinde olmayan engel neden yüzünden tamamlayamamıştır. O halde sanığın eyleminin, rüşvet almaya kalkışma aşamasında kaldığının kabulü zorunludur.

Bu itibarla yerel mahkemece, dosyada mevcut kanıtların yanlış değerlendirilmesi sonucunda suçun tamamlandığının kabul edilmesi isabetsiz olup, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.2008 gün ve 48-173 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2010 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/179, Karar No: 2009/3122, Tarih: 14.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/179 E.  ,  2009/3122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl Asliye 2.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları aracın müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta hasara neden olduğunu ve hasar bedelinin sigortalılarına ödendiğini açıklayarak, 6.974,00.TL.nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davada zamanaşımı süresinin dolduğunu savunarak davanın zamanaşımı nedeniyle reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, olay tarihi ile dava tarihi arasında 2918 Sayılı Kanunun 109/1.maddesinde belirtilen 2 yıllık zamanaşımı süresi dolmuş bulunduğundan, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TTK.nun 1301.maddesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Davacıya sigortalı araç davalıların malik ve sürücüsü oldukları araç ile 14.11.2004 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu hasara uğramıştır. Davacı-alacaklı vekili bu davadan önce ... 2.İcra Müdürlüğünün 2005/923 Esas sayılı dosyasında davalılar aleyhine 2918 Sayılı Yasa'nın 109. maddesindeki 2 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan,21.03.2005 tarihinde icra takibi başlatılmış ve davalı borçluların yetki itirazları üzerine yetkisizlik kararı verilerek dosya yetkili İnegöl 2.İcra Müdürlüğüne gönderilmiş ve 2006/1707 Esas sırasına kaydedilmiştir. Yetkili İnegöl İcra Müdürlüğünün takip dosyasından çıkarılan ödeme emirleri davalı-borçlu şirkete 31.07.2006, davalı-borçlu ...’e ise 22.06.2006 tarihlerinde tebliğ edilmiş, takip borçlusu davalılar tarafından süresi içerisinde borca itiraz edilmiş ve takibin durdurulmasına karar verilmiştir. İtiraz dilekçelerinin ya da takibin durdurulmasına ilişkin kararın davacı-alacaklı tarafa tebliğine ilişkin bir belgeye dosya içerisinde rastlanamamıştır.

Zamanaşımını kesen sebepler, Borçlar Kanununun 133. maddesinde düzenlenmiş, aynı yasanın 135. maddesinde ise. zamanaşımı kesilince kesilmeden itibaren yeni bir sürenin işlemeye başlayacağı hükme bağlanmıştır. Ayrıca, TTK'nun 662. maddesi hükmüne göre de, takip talebinde bulunulması zamanaşımını kesin sebeplerden biridir ve aynı Kanunun 663/2. maddesi hükmünede, zamanaşımı kesilince müddeti aynı olan yeni bir zamanaşımı müddeti işlemeye başlıyacağı ifade edilmiştir.

Zamanaşımını kesen sebepler, Borçlar Kanununun 133. maddesinde düzenlenmiş, aynı yasanın 135. maddesinde ise. zamanaşımı kesilince kesilmeden itibaren yeni bir sürenin işlemeye başlayacağı hükme bağlanmıştır. Ayrıca, TTK'nun 662. maddesi hükmüne göre de, takip talebinde bulunulması zamanaşımını kesin sebeplerden biridir ve aynı Kanunun 663/2. maddesi hükmünede, zamanaşımı kesilince müddeti aynı olan yeni bir zamanaşımı müddeti işlemeye başlıyacağı ifade edilmiştir.

Somut olayda, davalılara yukarıda belirtilen ödeme emri tebliğ tarihlerinden sonra zamanaşımı süresi yeniden işlemeye başlamış ve 2918 Sayılı Kanunun 109.maddesinde belirtilen 2 yıllık süre içerisinde 28.04.2008 tarihinde dava açılmıştır. O halde; mahkemece işin esasına girilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı taraf yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 14.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/832, Karar No: 2019/7046, Tarih: 16.04.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/832 E.  ,  2019/7046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, cebir ve tehdit kullanarak eğitim ve öğretime engel olma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ... hakkında yaralama eyleminden kurulan kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafiinin, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında cebir ve tehdit kullanarak eğitim ve öğretime engel olma eyleminden verilen hükmün temyizinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a)Sanık ... ile tanık ...'ın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanlarında müşterek çocukları Oğuzhan'ın bir süredir arkadaşları tarafından darp ve rahatsız edilmesi üzerine bu durumun çözülmesi amacıyla okul idaresine defalarca müracaatta bulunmalarına rağmen sorunlarıyla ilgilenilmediği için sanık ...'ın üzerine atılı eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eğitim ve öğretim özgürlüğünü engelleme kastının nasıl oluştuğu açıklanmadan ve sanığın okula gelme amacı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Kabule göre ise; oğlu Oğuzhan'a yönelik davranışlar nedeniyle üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanma olanağı tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.