muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2936, Karar No: 2019/6743, Tarih: 26.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/2936 E.  ,  2019/6743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 06/09/2002 tarihinden, 31/03/2014 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, en son şube müdürü olduğunu ve brüt 9.300,00 TL maaş aldığını, iş sözleşmesinin geçerli bir neden olmadan feshedildiğini, davalının talebiyle yoğun çalıştığını ancak fazla çalışma ücreti ödenmediğini iddia ederek, fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, talep edilen ücretin zamanaşımına uğradığını, davacının yönetici pozisyonunda olduğundan fazla çalışma ücreti talep edemeyeceğini, iş sözleşmesinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil edildiği, davacıya prim ödemeleri yapıldığını ve fazla çalışma alacağı bulunması halinde yapılan ödemelerin fazla çalışma alacağını karşılayıp karşılamadığının belirlenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ile bilirkişi raporuna dayanılarak ve davacının talebiyle bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuş, Mahkemece çalışma dönemi içerisinde ödenen primler mahsup edilmek suretiyle istekle ilgili karar verilmiştir.

Davacı banka şube müdürü olup, işyerinde satışa ya da üretime bağlı prim sistemi bulunmamaktadır. Dosya içinde yer alan prim uygulama esaslarına göre, bankanın karlılığı ve bütçe durumu ile piyasa araştırmalarına göre prim ödeneceği belirtilmiş olup, sözü edilen prim uygulaması ile fazla çalışma arasında bir bağlantı bulunmamaktadır. Böyle olunca, karlılığa bağlı sözü edilen prim ödemelerinin hesaplanan fazla çalışma ücretinden mahsubu suretiyle sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücretinden % 14 SGK primi ve %1 oranında işsizlik sigortası primi kesilmiştir. 5510 sayılı Kanunun 80. maddesine göre sözü edilen alacağın primlendirilmesinde sigorta prim tavanı gözetilecektir. Bu nedenle her iki prim kesintisinde dava tarihindeki sigorta prim tavanının gözetilmesi gerekirken, sigorta prim tavanı gözetilmeksizin fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücretinden % 14 SGK primi ve %1 oranında işsizlik sigortası primi kesilmiştir. 5510 sayılı Kanunun 80. maddesine göre sözü edilen alacağın primlendirilmesinde sigorta prim tavanı gözetilecektir. Bu nedenle her iki prim kesintisinde dava tarihindeki sigorta prim tavanının gözetilmesi gerekirken, sigorta prim tavanı gözetilmeksizin fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 26.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2160, Karar No: 2017/11719, Tarih: 12.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2160 E.  ,  2017/11719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararda, davalı Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü ismi yeraldığı halde gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi ... Valiliğine tebliğ edilmiştir.

İlamın davalı Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü'ne tebliğine dair belge ile hükmü temyiz eden davacı tarafın temyiz dilekçesinin davalıya tebliğine dair belgeye rastlanılamamıştır. İlam ve temyiz dilekçesi tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakının dosyasına konulması ya da kayıtlar üzerinde inceleme yapılmak suretiyle tebliğ tarihinin saptanması, ilam ve temyiz dilekçesi tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4241, Karar No: 2024/5944, Tarih: 04.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/4241 E.  ,  2024/5944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/888 E., 2024/1282 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Kabul-Karar kaldırılarak Dava Kabul-Ret-Direnme

İLK DERECE MAHKEMESİ : Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/17 E., 2018/106 K.

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurusunun kabulü ile hüküm ortadan kaldırılarak tapu iptali ve tescil isteğinin kabulüne, kayıt maliki olmayan davalılar ..., ... ve ... yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar ..., ..., vekilleri ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 26.04.2021 tarihli ve 2020/1225 Esas, 2021/2561 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın yargılama sırasında dava dışı kişiye devredilmesi sebebiyle 6100 sayılı HMK'nın 125. maddesi uyarınca usuli işlemlerin tamamlanması, ondan sonra bir karar verilmesi gereğine değinilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar ve dahili davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiş, bu kez Dairemizin 29.11.2022 tarihli ve 2022/3833 Esas, 2022/7805 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın satışına dair Belediye Meclis Kararının idarî yargı merciinde iptal edilmesi ile sicilin dayanağı işlemin ortadan kalktığı ve davalı ... adına oluşan tescilin yolsuz hale geldiği ancak ikinci el konumunda olan davalıların iyiniyetli olması durumunda bu kazançlarının korunması gerektiği, somut olayda, İstanbul 5. İdare Mahkemesinin 31.05.2010 tarihli ve 2009/1410 Esas, 2010/942 Karar sayılı kararı ile 06.07.2009 tarihli 53 karar sayılı Silivri Belediye Meclisi Kararının iptal edildiği, kararın Danıştay 8. Dairesinin 2011/892 Esas, 2015/1585 Karar sayılı kararı ile onandığı, aynı Dairenin 2015/11981 Esas, 2016/3497 Karar sayılı kararı ile karar düzeltme talebinin reddedildiği ve kararın 08.04.2016 tarihinde kesinleştiği, ilk el davalı ...’ın ise dava konusu taşınmazı 16.03.2011 tarihinde davalı ...’a, ...’ın da 20.05.2011 tarihinde davalı ... ’a, ...’ın da 3 yıl sonra 09.04.2014 tarihinde davalı ...’e temlik ettiği, taşınmazda 04.09.2014 tarihli, 16686 yevmiye sayılı resmi senetle dava dışı Albaraka Türk Katılım Bankası A.Ş. lehine 1. derecede, 390.000,00 TL miktarında ipotek tesis edildiği, ipoteğin 03.12.2015 tarihli, 26785 yevmiye sayılı işlemle terkin edildiği, taşınmaza 11.0.2017 tarihinde “davalıdır” şerhi koyulduğu ve 16.05.2018 tarihinde dahili davalıya devredildiği, bu durumda dahili davalının anılan şerhin tesis edilmesinden sonra taşınmazı devralması nedeniyle iyiniyet savunmasında bulunamayacağı ancak önceki maliklerin kötüniyetli olduklarının ispat külfetinin davacıda olduğu, davacının bu yöne ilişkin bir takım yerel gazete haberi dışında delil bildirmediği, tanık göstermediği, kötüniyet iddiasının usulünce kanıtlanamadığı sonucuna varıldığı, bu durumda, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, bu kez Dairemizin 07.11.2023 tarihli ve 2023/4204 Esas, 2023/6338 Karar sayılı kararıyla; hükmüne uyulan önceki tarihli bozma kararında davalıların edinimlerinde kötüniyetli oldukları iddiasının usulünce ispatlanamadığı kabul edilmiş ise de dosya kapsamına yansıyan delillere göre bu değerlendirmenin maddi hataya dayalı olduğu, tüm dosya kapsamından, dava konusu taşınmazın ihale yoluyla satışına dayanak olan Belediye Meclis Kararının idarî yargı merciinde iptal edildiği ve kararın deracattan geçerek kesinleştiği, ilk el davalı ... adına oluşan tescilin yolsuz hale geldiği, taşınmazın ilk el Adil tarafından davalı ...’a, adı geçenin davalı ...'a, Turgay tarafından da davalı ...’e kısa aralıklarla devredildiği, ilgili meclis kararının yerel ve ulusal basında haber konusu yapıldığı, kamuoyunun bilgi sahibi olduğu, davalıların Silivri ve çevre ilçelerde yaşadıkları, Silivri'de taşınmaz sahibi oldukları, yapacakları basit bir araştırmayla yolsuzluğu ve uyuşmazlığı bilebilecek durumda olmaları karşısında davalılar Himmet, Turgay ve Kaan'ın edinimlerinde iyiniyetli kabul edilemeyeceği, dava konusu taşınmazı yargılama sırasında devralan son kayıt maliki dahili davalı ...'ın ise taşınmazda “davalıdır” şerhi tesis edilmesinden sonra üzerinde şerh varken taşınmazı devraldığı, diğer yandan 3. el davalı ...'ın öz yeğeni olduğu ve ediniminde iyiniyetli olmadığının sabit olduğu, bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma kararına karşı direnilerek davanın reddine karar verilmiş, direnme kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce verilen 07.11.2023 gün ve 2023/4204 Esas 2023/6338 Karar sayılı bozma kararı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup; Bölge Adliye Mahkemesince verilen Direnme kararının yerinde olmadığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Yukarıda yazılı nedenlerle, 6763 sayılı Kanun'un 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nın 373. maddesinin 6. fıkrası uyarınca temyiz incelemesi yapılmak üzere, dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

04.11.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18106, Karar No: 2018/13659, Tarih: 17.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/18106 E.  ,  2018/13659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'ın, 2378 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalıya devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın bakımıyla ilgilendiğini, bu nedenle taşınmazı 2.400,00 TL bedelle devraldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın18.03.2014 tarihinde öldüğü, geride davacı oğlu ..., davalı oğlu ... ile dava dışı oğulları ..., ... ve ...’ın mirasçı olarak kaldıkları, mirasbırakanın, 2378 parsel sayılı taşınmazın çıplak mülkiyetini 10.08.2007 tarihinde davalıya 2400-TL bedelle satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tanık olarak dinlenen dava dışı mirasçılardan Hüseyin ve ... ile ...’in oğlu ... temlikin muvazaalı olarak mal kaçırma kastı ile yapıldığı yönünde beyanda bulunmamışlardır. Öte yandan, mirasbırakanın diğer çocukları ile bir problemi olmayıp dosyaya diğer çocuklarından mal kaçırmasını gerektirir bir bilgi de sunulmamıştır.

Somut olgular yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde temlikin mal kaçırmak amacıyla yapılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.10.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmasına göre davanın kabulü doğru olduğundan hükmün onanması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun bozma yönündeki aksi kanaatine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/5665, Karar No: 2023/2286, Tarih: 13.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/5665 E.  ,  2023/2286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan davada İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve son fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince, 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, olayın aydınlatılması için gerekli olan deliller toplanmadan sadece sanık aleyhine mevcut deliller ile karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği, mahkumiyet hükmü için yeterli kesin delil mevcut olmadığı, sanık tarafından söz konusu suçun işlenmediği, temyiz dilekçesinin ekinde müştekinin sosyal medya paylaşımlarının ekran görüntüsünü delil göstererek beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, müşteki ve sanığın daha öncesinde gönül ilişkisi içinde oldukları ve olay tarihinde müştekinin sanık tarafından zorla araca bindirilerek darp edilmesi ve şehir dışına çıkartılması suretiyle sanığın kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Müşteki kollukta verdiği ifadesinde, sanık ile 1 ay önce ayrıldıklarını, sanık hakkında kendisini darp ettiği için 6284 sayılı Kanun kapsamında 6 ay uzaklaştırma kararı aldığını, olay günü sanığın müştekinin annesinin evinin önüne kendisine ait aracı ile geldiğini, zorla araca bindirdiğini, araç içerisinde darp ettiğini, önce İzmir iline daha sonra da Bursa ili İnegöl ilçesine götürdüğünü, oradan da otobüse bindirip Ankara’ya geri gönderdiğini, bu nedenle sanıktan şikayetçi ve davacı olduğunu beyan etmiştir.

3. Sanık kolluk huzurunda vermiş olduğu ifadesinde, müştekinin eski kız arkadaşı olduğunu, olay tarihinden önce ayrıldıklarını, 01.06.2016 tarihinde ailesi ile İzmir iline gittiğini, 04.06.2016 tarihinde müştekinin kendisini aradığını, İzmir’e uçak bileti aldığını, kendisini gelip havaalanından almasını istediğini, kabul etmeyip telefonu kapattığını, daha sonra tekrardan aradığını gelmeyeceğini söyleyince kendisini tehdit ettiğini, daha sonra ne yaptığını bilmediğini, suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

4. Müşteki 21.12.2015 tarihli beyanında, ifadesinin doğru olduğunu lakin uzlaştıkları için şikayetinden vazgeçtiğini ve katılma talebi olmadığını beyan etmiştir.

5. Mahkemece yapılan yargılamada müşteki beyanının; HTS kayıtları, Adli Tıp Kurumu raporu ile doğrulandığı ve suçun sabit olduğu gerekçesi ile mahkumiyet hükmü verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin temyizi yönünden;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşabilmesi için; bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakması gerekir. Sanığın, fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanması daha ağır cezayı gerektirir. Somut olayda, müşteki ile sanığın daha öncesinde gönül ilişkisi içinde oldukları, sanık aleyhine uzaklaştırma kararı olduğu, müştekinin ifadesinde geçen olayların sanık kabul etmese de olay günü cep telefonunun baz istasyonu kayıtları ve Adli Tıp Kurumu raporundaki bulgularla doğrulanmıştır. Sanık müdafiinin temyiz dilekçesine ek olarak sunduğu sosyal medya paylaşımlarının ekran görüntülerinin hangi yıla ait olduğu belirli olmamakla birlikte sanık müdafiinin bu beyanı suçtan kurtarmaya yönelik olarak değerlendirilmiştir.

2. Cumhuriyet savcısının temyizi yönünden;

Mağdur beyanı ile sanığa ait HTS kayıtları, Adli Tıp Kurumu raporu ve daha önce alınan koruma kararı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Sebepleriyle ilk derece mahkemesinin hükmü hukuka uygun bulunmuştur.

V. KARAR

Yukarıda açıklanan gerekçelerle inceleme konusu İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli kararında sanık müdafii tarafından ve Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2693, Karar No: 2024/5602, Tarih: 30.05.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/2693 E.  ,  2024/5602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Konut ve çatılı iş yeri kiralarında, kiracı kiralananın teslim edilmesinden sonra kiraya verene karşı, kiralananı belli bir tarihte boşaltmayı yazılı olarak üstlendiği halde, boşaltmamışsa, kiraya veren, bu tarihten başlayarak bir ay içinde icra dairesine başvurarak tahliye isteyebilir. (YİBK352/1) Yani İİK 272 ve sonraki maddelerine göre ilamsız tahliye talebi yapabilir.

İİK 272. maddesinde "Mukavelename ile kiralanan bir taşınmazın müddeti bittikten bir ay içinde mukavelenamenin icra dairesine ibrazı ile tahliyesi istenebilir.

Kiracı adi yazılı tahliye taahhüdündeki imzayı ve tarihi açıkça ikrar etmiş veya imzayı ve tarihi ayrıca ve açıkça inkar etmemiş (ve bu nedenle imzayı ve tarihi ikrar etmiş sayılır) ise, kiraya veren, icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir (m. 275, II). Bu halde kiracı icra mahkemesinde adi yazılı tahliye taahhüdündeki imzayı ve tarihi inkar edemez (m. 274. III; m.63)(Prof.Dr.Baki Kuru İcra ve İflas Hukuku El Kitabı Sayfa 877).

Somut olayda 15.10.2019 tarihli kiraz sözleşmesi, 20.10.2019 tanzim 15.10.2022 tahliye tarihli adli tahliye taahhütnamesine dayanılarak 17.10.2022 tarihinde tahliye talepli takip başlatılmış, kiracı(borçlu) itirazında "... boş olarak tanzim edilmiş tahliye taahhütnamesini doldurarak tahliyesini istemektedir...Tarafıma taşınmazın tahliyesi için süresinde bir ihtarname gönderilmediği için kira kontratı 1 yıl süreyle uzamıştır...." şeklinde beyanda bulunmuştur. Borçlunun bu beyanları, tahliye taahhüdündeki tarih ve imzaya açıkça itiraz niteliği taşımamaktadır.

Bu durumda alacaklının icra mahkemesine yaptığı itirazın kaldırılması başvurusunun kabulü gerekir.(m.275)

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, yukarıda yazılı nedenlerle tahliye taahhüdüne dayalı tahliye şartlarının gerçekleştiği dikkate alınarak İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulü ile itirazın kaldırılması ve borçlunun kiralanan mecurdan tahliyesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle borçlunun istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 26.01.2024 tarih ve 2023/333 E. 2024/176 K. sayılı kararının yukarıda ESAS NO : 2024/2693

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 26.01.2024 tarih ve 2023/333 E. 2024/176 K. sayılı kararının yukarıda ESAS NO : 2024/2693

yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.