muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11462, Karar No: 2021/11249, Tarih: 23.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/11462 E.  ,  2021/11249 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-a maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında 206,00 Türk lirası idarî para cezasının uygulanmasına dair İzmir Bölge Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 25/09/2017 tarihli ve MA 23737121 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair İZMİR 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/09/2019 tarihli ve 2019/5333 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06.03.2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2020 tarihli ve KYB. 2020-34558 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; muteriz şirkete ait aracın tescil plakasına 2918 sayılı Kanun'un 51/2-a maddesi uyarınca düzenlenen idarî para cezasının; dosya içinde mevcut İzmir Emniyet Müdürlüğünün 22/03/2019 tarihli yazısından anlaşıldığı kadarıyla ...,... adresine 16/10/2017 tarihinde tebliğ edildiği ancak dosya içinde mevcut Çanakkale Ticaret Sicil Müdürlüğünün 07/04/2015 tarihli Ticaret Sicil Tasdiknamesinde anılan şirketin adresinin 02/04/2018 tarihine kadar İzmir Yolu 10.Km Merkez/Çanakkale adresi olduğunun belirtildiği nazara alındığında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35/4. maddesi uyarınca adı geçen şirkete yapılacak tabligatların 02/04/2018 tarihine kadar mezkûr adrese yapılması gerektiği cihetle, 16/10/2017 tarihinde farklı bir adrese yapılan tebligatın geçerli olarak kabul edilemeyeceği, bu itibarla 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan; “(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idarî para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç, yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idarî para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idarî para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idarî yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, kabahatin işlendiği 2017 yılını takip eden takvim yılının son günü olan 31/12/2018 tarihine kadar idarî para cezasının usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair evrak bulunmadığı, dolayısıyla kabahatli hakkında verilmiş idarî yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmekle, İZMİR 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 27.09.2019 tarihli, 2019/5333 D. İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre, başvuran tüzel kişi hakkında düzenlenen 25.09.2017 tarihli, MA 23737121 sayılı idari yaptırım karar tutanağının iptali ile 206 TL idari para cezasının kaldırılmasına, 23.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yazı İşleri Müd.Y.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2015/8689, Karar No: 2017/4391, Tarih: 22.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/8689 E.  ,  2017/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı

tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 03/08/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı vekili ile bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; davalı ... yapılan gerekçeli kararın tebliğinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı, ancak usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır. İlgili Kanun'da tebligatın nasıl yapılması gerektiği açıkça belirtilmiştir. Buna göre; Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılacaktır. Oysa adı geçen davalıya yapılan tebligatın muhtara bırakıldığı ancak en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya tebligatın bildirilmediği dolayısıyla geçerli tebligat yapılmadığı anlaşılmakta olup mevzuata göre tebligat yapılmak üzere dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

Ayrıca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı ...'a tebliğine ilişkin tebligat parçalarının dosya arasında bulunmadığı anlaşılmıştır. Temyiz dilekçesinin tebliğine dair belirtilen tebligat eksikliklerinin giderilerek tebligat parçalarının dosyaya eklenmesi için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan şekilde işlemler yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 22/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7022, Karar No: 2019/623, Tarih: 18.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/7022 E.  ,  2019/623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan: Düşme

2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan: Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasının, zamanaşımı sebebiyle düşürülmesine dair hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18130, Karar No: 2017/4877, Tarih: 08.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/18130 E.  ,  2017/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davalıya yersiz olarak ödenen aylıkların yasal faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; boşanmasına ilişkin karar 09.02.2007 tarihinde kesinleşen hak sahibi kız çocuğu olan davalıya, vefat eden sigortalı babası üzerinden bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeniyle Kurumca, 21.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, anılan tarihten itibaren yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden 20.10.2014 tarihine kadar borç tahakkuk ettirildiği ve borcun davalı tarafından ödenmemesi üzerine işbu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasında daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir-aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir-aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan-olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk-çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir-aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan-yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına-saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken;eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin-samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma-irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Boşanma tarihi itibarıyla gerçek - samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin-aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin-aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme-başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir-aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip, ilgiliye anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun-yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi-özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle-köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Yargılama konusu somut olaya gelince; Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından yapılan araştırma sonucunda hazırlanan raporda, mahalle muhtarı ile mahalle sakini tanıkların imzalı beyanları yer alan tutanaklara dayanılarak davacı ile boşandığı eşinin boşandıktan sonra da birlikte yaşadığı tespit edildiğinden; ... denetim ve kontrol memurları tarafından tutulan tutanaklar ve tanzim olunan raporların aksi ispat oluncaya değin geçerli belgelerden olduğu gözetilmek suretiyle, denetmen raporu ekinde yer alan tutanakta imzası bulunan tanıkların mahkemece resen dinlenildikleri duruşmada beyanlarını değiştirme nedenleri üzerinde durulmalı, davacı ve boşandığı eşinin boşanmadan sonra fiilen birlikte yaşadıklarına dair Alo 170 hattına ve 03.07.2014 tarihli dilekçe ile ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne şikayette bulunan ... dinlenilmeli, ilgililerin borç tahakkuk ettirilen ihtilaflı 21.10.2008-20.10.2014 döneminde nüfus kayıtlarındaki adreslerinde kapsamlı mahalli zabıta araştırması yapılmalı ve medula kayıtları getirtilerek medula sistemi üzerindeki adres kayıtları mahkemece araştırılmalı, sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3474, Karar No: 2019/2805, Tarih: 10.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3474 E.  ,  2019/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 05/02/2015 gün ve 2014/954 - 2015/109 sayılı kararı onayan Daire'nin 26/04/2017 gün ve 2015/12834 - 2017/2456 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, yapılan hisse devirleri sonrasında şirkete ortak ve yetkili müdür olan davalı ...'ın imzalanan protokol gereğince yapması gereken ödemeleri yapmadığını, şirket hakkında bilgi vermediğini, diğer ortaklara karşı çok sayıda dava açtığını, şirketin mali durumunun kötüye gittiğini, ticari ilişki olmamasına rağmen bazı şirketlere yüksek miktarlı bonolar düzenlendiğini, yine şirket kayıtlarında görünmeyen 2.650.000 TL'lik bononun davadışı şirket tarafından icra takibine konu edildiğini, sonradan feragat edildiğini, bonolar nedeniyle tahsil edilen tutarların şirket hesabına değil davalı hesabına intikal ettirildiğini, davalının şirketin içini boşaltma çabasında olduğunu, özen ve bağlılık yükümlülüğünü ihlal ettiğini ileri sürerek davalının şirket müdürlüğünden azlini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalılar vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2- Davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin incelenmesine gelince; dava, haklı nedenlerle limited şirket müdürünün azli istemine ilişkindir. Şirket müdürünün azli davalarında husumetin azli istenen müdüre yöneltilmesi gerekli ve yeterli olup, ayrıca limited şirketin dava edilmesi zorunlu değildir. Bu durum karşısında, davalı şirket hakkındaki davanın husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davalı şirket aleyhine hüküm kurulması doğru olmamış, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 26.04.2017 tarih ve 2015/12834 E. 2017/2456 K. sayılı kararının kaldırılarak hükmün açıklanan nedenlerle davalı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre, davalı şirket vekilinin sair karar düzeltme istemlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre, davalı şirket vekilinin sair karar düzeltme istemlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bette açıklanan gerekçelerle, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, (2) numaralı bette açıklanan gerekçelerle, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 26.04.2017 tarih ve 2015/12834 E. 2017/2456 K. sayılı kararının kaldırılarak, yerel mahkeme kararının davalı şirket yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekilinin sair karar düzeltme istemlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ...'dan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyen davalı şirket'e iadesine, 10/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20611, Karar No: 2017/727, Tarih: 02.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20611 E.  ,  2017/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tic. Mah. Sıf.)

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 08/03/2016 tarih 2015/17577 Esas 2016/4216 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.