muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18949, Karar No: 2015/20648, Tarih: 17.11.2015

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; "... Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı Kuzu- Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı Kranta - Türkiye davası ve 18 Ekim 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

O halde borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasızdır. Ancak bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Bir aracın, makam aracı olarak kullanılması, onun fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı anlamına gelmeyeceği gibi, kamu hizmetinin yürütülebilmesi için Belediye başkanının makam aracının bulunması da gerekmez. Zira belediyelerin görevleri 5393 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde açıklanmış olup, bu görevlerin yerine getirilebilmesi için Belediye başkanının makam aracının bulunması zorunlu değildir. Kaldı ki belde sakinlerinin müşterek nitelikteki ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulan, idari ve mali özerkliğe sahip kamu tüzel kişisi olan belediyenin borcu var iken Belediye başkanının makam aracı kullanması yukarıda belirtildiği üzere başta Anayasa'ya ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne aykırılık oluşturabileceği gibi kamu vicdanını da rahatsız edecektir.

Öte yandan 237 sayılı Taşıt Kanunu'nun 4. maddesinde kimlere makam aracı verileceği düzenlenmiş olup, Belediye başkanı anılan yasa uyarınca kendisine makam aracı tahsis edilecekler arasında yer almamaktadır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, aracın ne şekilde hizmet aracı olduğu, fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı bilirkişi raporuyla açıklık kazanmamıştır. Mahkemece anılan hususlar açıklığa kavuşturularak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, aracın ne şekilde hizmet aracı olduğu, fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı bilirkişi raporuyla açıklık kazanmamıştır. Mahkemece anılan hususlar açıklığa kavuşturularak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3635, Karar No: 2013/6682, Tarih: 21.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/3635 E.  ,  2013/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık hakkında katılan ...'e yönelik silahtan sayılan bıçakla kasten basit yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 62/1,53/1 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası.

-Sanık hakkında katılan ...'e yönelik silahtan sayılan bıçakla hayati tehlike geçirecek şekilde kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 62/1,53/1, 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası.

-Sanık hakkında sırf saldırı amacıyla bıçak taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 15/son, 62/1, 50, 52/2. maddeleri uyarınca 500 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-"6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, aynı Kanunun 15/son maddesi uyarınca temel ceza tayin edilirken, seçimlik olarak tercih edilen kısa süreli hapis cezasının, TCK.nun 50/2 maddesine aykırı davranılmak suretiyle adli para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'e karşı eylemi ile "mağdur ...'u kasten yaralama" ve "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde "mağdur ...'u kasten yaralama" ve "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim nedenlerinin niteliği takdir kılınmış,

savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

a-Sanğın "mağdur ...'u kasten yaralama" ve "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b-Sanığın mağdur ...'e karşı eyleminden kurulan hüküm yönünden,

Dosya kapsamına göre, sanığın, başlatmış oldu kavga sırasında mağdur ...'u bıçakla basit şekilde yaraladığı, akabinde Uğur'un kardeşi mağdur ...'in, sanığın bu kez olay yerine gelerek kavgaya müdahale etmek isteyen ...'in sırt bölgesine, namlu kısmı 12 cm, sap kısmı 15 cm olan bıçakla iki kez vurduğu, göğüs boşluğuna nafiz olan her iki darbenin de mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda,

Suçta kullanılan aletin öldürmeye elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, darbelerin şiddeti ve yaraların nitelikleri dikkate alındığında, eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılan sanığın, "öldürmeye teşebbüs" suçundan, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek, makul bir ceza ile cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde "kasten yaralama" suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Suçta kullanılan aletin öldürmeye elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, darbelerin şiddeti ve yaraların nitelikleri dikkate alındığında, eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılan sanığın, "öldürmeye teşebbüs" suçundan, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek, makul bir ceza ile cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde "kasten yaralama" suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 21/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/699, Karar No: 2011/16544, Tarih: 19.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/699 E.  ,  2011/16544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizce, 2 kutu mermiyi oluşturan 50 adet merminin bulundurulması veya taşınmasının 6136 sayılı Yasanın 13. maddesinin 4. fıkrasına uygun bulunduğunun kabulü nedeniyle tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.7.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle gözetilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11394, Karar No: 2010/5167, Tarih: 15.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/11394 E.  ,  2010/5167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı banka,davalı ile tüketici kredisi sözleşmesi imzalandığını, davalının sözleşme hükümlerine göre taahhütlerini yerine getirmemesi üzerine borçlarının muaccel hale geldiğini, borcun ödenmesi için davalıya yapılan ihtara rağmen borcun ödenmemesi nedeniyle icra takibinde bulunulduğunu davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava dışı Limfor isimli şirkette işçi olarak çalışırken işten çıkarılma tehdidi ile kredi kullandırıldığını, şirket tarafından kendisi ile birlikte çalışan diğer arkadaşlarına da bu şekilde sözleşme imzalattıklarını, kendisinin bankadan kredi kullanmadığını ve bankadan kendisine bir kredi ödemesi yapılmadığını, şirketle banka arasında anlaşmalı bir işlem olduğunu, bu işlemden icra takibi ile haberdar olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tarafından imzalanan 2.8.2007 tarihli 15.000 TL. bedelli tüketici kredi sözleşmesinde kefil sıfatıyla limfor Ltd.Şt. Ile İmeci Tüketim Kooperatifinin imzalarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Yargılama aşamasında alınan 16.3.2009 tarihli bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere, davalıya 25.12.2006 ve 2.8.2007 tarihinde olmak üzere iki kez taksitli tüketici kredisinin kullandırıldığı, 25.12.2006 tarihli 12.500 TL. Tutarlı kredinin aynı tarihte davalıya ait mevduat hesabına aktarıldığı , bu hesaptan 8.1.2008 tarihinde

2009/11394-2010/5167

12.000 TL.nin tediye fişi ile davalıya ödendiği, bu kredinin 7 aylık taksidinin ödendikten sonra davalının borcunun yeniden yapılandırılarak 2.8.2007 tarihinde kullandırılan 15.000 TL. Tüketici kredisiyle davalının o tarihteki borcunun tasfiye edilerek bakiye 2.620 TL.nin ayın gün imzalanan ödeme dekontu ile davalıya ödendiği ayrıca davalının çalıştığı Limfor şirketinin mevduat eksterisinin incelenmesinde de davalıya ilk kredi ödemesinin yapıldığı 8.1.2008 tarihinde bu hesaba tek kalemde 84.000 TL.nin yatırıldığının anlaşıldığı açıklanmıştır. Yine davalı ile birlikte Limfor şirketinde çalışan 40 dolayında çalışan kişiye davacı banka tarafından 10.000-15.000 TL. limitler arasında tüketici kredisi kullandırıldığı ve bu kredilerin büyük bölümünün tahsil edilemeyerek kanuni takibe intikal ettirildiği ve kefil olan Limfor şirketinin adreslerini terk ettiğinden ödeme emrinin tebliğ edilemediği açıklanmıştır.

Davalı, davaya konu krediyi işçi olarak çalıştığı Limfor isimli şirketin kullandığını, kendisine herhangi bir kredi ödemesi yapılmadığını savunmuş olup, her ne kadar ödeme dekontundaki imzaya bir itirazı bulunmasa da, aynı nitelikte başka bir limfor şirketi çalışanı tarafından açılan ve davanın reddine ilişkin verilen karar üzerine, Dairemizce 2009/6451-13176 sayılı bozma ilamında da açıklandığı üzere, bu dosyada alınan bilirkişi raporunda Limfor Liman Hiz.Ltd.Şti. ait mevduat hesabı ekstrelerinde davalıya ilk tüketici kredisi ödemesinin yapıldığı 25.12.2006 tarihinde, bu şirket hesabına tek kalemde 132.000 TL yatırıldığının görüldüğünü ancak kimin tarafından yatırıldığına ilişkin bir açıklamanın yer almadığı tespit edilmiştir.

Tüm dosya kapsamı ile delillerin değerlendirilmesi sonucu, davalının kredi sözleşmesinde kefil olarak imzası bulunan Limfor şirketinde işçi olarak çalıştığı , kendisi gibi aynı şirkette çalışan 40'a yakın arkadaşının 10.000-15.000 TL. Limitlerle kredi kullandıkları değerlendirildiğinde, asgari ücretle çalışan ve geliri kısıtlı olan kişilerin, yakın zaman dilimleri ile hep birlikte tüketici kredisine ihtiyaç duymaları hayatın olağan akışına ters olduğu gibi, belirtilen limitlerde kredi kullandırılacak kişilerin bu kredilerin aylık taksitlerini karşılayacak gelire sahip olup olmadıkları araştırılmadan, belgelendirilmeden kredi kullandırılması da bankacılık teamüllerine ve bir çok bankanın mevzuatına aykırı olduğunun kabulü gerekir. Davalı ve arkadaşlarının çalıştıkları şirketin kredilerin kullanıldığı 25.12.2006 ve ikinci kredi ödemesinin yapıldığı 8.1.2008 tarihlerinde mevduat hesabına yüksek meblağlı para yatırılması ve kimin tarafından yatırıldığının belirlenememesi de açıklanan husususu doğrulamaktadır. Açıklanan nedenlere görünüşte şirket

2009/11394-2010/5167

çalışanlarının kredi borçlusu gibi gösterildiği ancak gerçekte kredi kullananın çalıştıkları şirket olduğu bu hususun davacı bankanını bilgi ve muvafakatı olmaksızın yapılamayacağı kabul edilerek, davalı işçinin(tüketicinin) sorumlu olmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usulu ve yasaya aykırı oluP bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı lehine BOZULMASINA, 15.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4687, Karar No: 2023/2826, Tarih: 26.04.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/4687 E.  ,  2023/2826 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mardin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.10.2019 tarihli ve 2019/159 Esas 2019/360 sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle öldürmeye teşebbüs etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a)

ve (g) bentleri, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 26.12.2019 tarihli ve 2019/306 Esas ve 2019/274 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.04.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Özetle; suça sürüklenen çocuğun hangi tarihte hangi silahla kimi öldürmeye teşebbüs ettiği yönünde dosyada delil olmadığına, suça sürüklenen çocuğun hazırlık beyanlarının işkence ile alındığına, antimon elementinin bir çok yolla bulaşabileceği, bunun sanık aleyhine delil olarak değerlendirilemeyeceğine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasının ve temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuğun silahlı terör örgütü PKK/KCK'nın gençlik yapılanması sözde sivil savunma birliği olan YPS ve gençlik yapılanması olan YGD-H üyesi olduğu, Nusaybin ilçe merkezinde terör örgütünün sözde öz yönetim ilanı kapsamında başlattığı şiddet eylemleri sırasında bu eylemlere, örgütün sorumlu düzeyde üyelerinin emir ve talimatları doğrultusunda aktif olarak katıldığı, Şerzan kod adıyla faaliyet göstererek sokağa çıkma yasağı içerisinde Abdulkadirpaşa Mahallesindeki hendek ve barikatlarda görev alma, güvenlik güçlerinin mahallelere girmesini engellemek amacıyla hendek ve barikatlarda uzun namlulu silahla nöbet tutma, güvenlik güçlerine yönelik silahlı saldırılara katılma gibi amaç suç yönünden elverişli/vahim olduğunda kuşku bulunmayan eylemlere iştirak ettiği, olay tutanaklarına göre de suça sürüklenen çocuğun eylemlerini gerçekleştirdiği Abdulkadirpaşa Mahallesinde de 14.03.2016 ve 24.05.2016 tarihleri arasında, hendek kazma, barikat yapma, mayın ve patlayıcı madde döşenmesi ve uzun namlulu silahlarla çok sayıda saldırı eylemlerinin vuku bulduğu,

Her ne kadar suça sürüklenen çocuk hakkında iddianamede adı belirtilen müşteki/mağdurlara karşı kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarını işlediğinden bahisle mağdur sayısınca cezalandırılması istemi ile mahkememize kamu davası açılmış ise de; suça sürüklenen çocuğun örgütsel faaliyet gösterdiği Abdulkadirpaşa Mahallesinde çok sayıda kamu

görevlisinin (polis-asker) yaralandığı ve şehit olduğu, suça sürüklenen çocuğun yukarıda ayrıntılı şekilde anlatıldığı üzere (gerek soruşturma aşamasında alınan savunmasında gerek suça sürüklenen çocuk hakkında beyanda bulunan kişilerin beyanlarında gerekse de suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen adli ve kriminal raporlarda geçtiği üzere) terör örgütünün nihai amacını gerçekleştirmek için güvenlik güçlerine yönelik olarak silahlı çatışmalara girdiği ancak hangi mağdura karşı bu eylemleri gerçekleştirdiğinin belirlenemediği dolayısıyla mağdur sayısının belirlenememesi nedeniyle asgari seviyede bir kez adam öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasının gerektiği, yine bununla beraber suça sürüklenen çocuğun kastının ve eylemlerinin adam öldürmeye yönelik olduğu, yaralama kastıyla hareket etmediği dolayısıyla mağdurların bu şekilde yaralanmasının da kasten yaralama suçuna vücut vermeyeceği, bu bağlamda toplanan deliller ve yukarıda değinilen gerekçelere göre, suça sürüklenen çocuğun asgari seviyede bir kez adam öldürmeye teşebbüs suçundan hakkında 5237 sayılı TCK'nın 82/1-a-g, 35 ve 31/3 maddelerinin uygulanma yeri bulunduğu anlaşılmış ve suça sürüklenen çocuğun bu suç yönünden cezalandırılması cihetine gidilerek hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, suça sürüklenen çocuğun müdafii huzurunda alınan beyanında güvenlik görevlileriyle çatışmaya girdiğini kabul etmesi, bu beyanların tanık ifadesiyle doğrulanması, ayrıca çatışma esnasında yaralandığının anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur sayısının tespit edilememesi gözetilerek bir kişiye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla verilen hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ancak;

İlk Derece Mahkemesi karar başlığında, karar numarasının "2019/360" olmasına rağmen "2019/306" olarak ve karar tarihinin "10.10.2019" olmasına rağmen "30.09.2019" olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 26.12.2019 tarihli ve 2019/306 Esas 2019/274 sayılı kararı kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle

oybirliğiyle BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmeden 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, İlk Derece Mahkemesi karar başlığından "2019/306" ibaresinin çıkarılarak yerine "2019/360" ve karar tarihi olan "30.09.2019" ibaresinin çıkarılarak yerine "10.10.2019" yazılmasına, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mardin 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2014/12332, Karar No: 2015/868, Tarih: 22.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/12332 E.  ,  2015/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... Mahallesi 4107 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, okul binası yapılmak suretiyle el atılan taşınmaz bedelinin tahsilini talep etmiş, mahkemece davanın ... yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, dava konusu taşınmazın 6839 m²'lik kısmının ilköğretim alanı, 12081 m²'lik kısmının ortaöğretim alanı olarak hesaplanmasına ilişkin 1/1000 ölçekli imar planı değişikliğinin kabulüne ilişkin ... Belediye Meclisinin 05.11.2010 günlü ve 112 sayılı kararı ile bu kararın onaylanmasına ilişkin ... Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 08.12.2010 günlü ve 543 sayılı kararının iptaline ilişkin olarak... 1.İdare Mahkemesi'nin 2011/526 Esas-1878 Karar sayılı dosyasında açılan dava sonucu mahkemenin söz konusu işlemin iptaline karar verdiği, dosyanın temyiz üzerine Danıştay'da olduğu ve henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır. Bu dava dosyasında verilecek kararın dava konusu taşınmazın dava tarihi itibarıyla niteliğinin tespiti ile el atılan ve kalan kısımla ilgili olarak proje bütünlüğü olup olmayacağının değerlendirilmesi bakımından önem arzettiği ve eldeki davanın sonucunu etkileyeceği anlaşıldığından sözü edilen iptal davasının Danıştay'daki temyiz incelemesinin bitmesi ve davanın kesinleşerek sonuçlanmasına kadar bekletici mesele kabul edilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Bedeline hükmedilen taşınmazın Hazine yerine davalı ... adına tesciline karar verilmesi,

3-Davalı ...'nın harçtan muaf olduğu düşünülmeksizin aleyhinde harca hükmedilmesi,

4-Kabule göre de;