muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6914, Karar No: 2023/2994, Tarih: 31.10.2023

Görevlerine başlayıp da yükümlü bulundukları mecburi hizmetini bitirmeden ayrılanlar veya bir ceza sebebi ile memurluktan çıkarılmış olanlar mecburi hizmetlerinin eksik kalan kısmı ile orantılı miktarı iki kat olarak ödemek zorundadırlar." düzenlemesi yer almaktadır.

3. Sayıştay Genel Kurulunun 17.09.2001 tarihli ve 4995/4 sayılı kararında; 657 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin dördüncü fıkrasındaki geri ödenmesi öngörülen “aylık” kavramından, yurt dışı aylıklarının anlaşılması gerektiği belirtilmiştir.

4. Anayasa'nın 18 inci maddesinde zorla çalıştırma yasağı ile birlikte düzenlenen angarya yasağı açısından yüklenme senetlerindeki maaşın geri verileceği yönündeki düzenleme değerlendirildiğinde; angarya yasağı Anayasa Mahkemesi kararlarında; kişinin emeğinin karşılığını almada zorla çalıştırılması, bir maldan ya da kişinin çalışmasından karşılıksız yararlanma şeklinde tanımlanmıştır (.... AYM, E; E:2011/150, K:2013/30, KT:14.02.2013). Öğretim görevlileri 2547 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesine göre yapılan görevlendirme kapsamında çalışırken maaş almakta iseler de; maaşların geri verilmesi durumunun angarya yasağının ihlali olduğu kabul edilmelidir.

5. Açıklanan bu nedenlerle; taraflar arasında bir yüklenme senedinin de bulunmadığı gözetildiğinde mecburi hizmet yükümlülüğünün yerine getirilmemesi halinde araştırma görevlisi kadrosunda bulunmanın ve çalışmanın karşılığı olan yurt içi aylıklarının iade edilmesinin angarya yasağı kapsamında olduğunun kabulü gerekmekle davacının temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

6. 2004 sayılı Kanunu'nun 67 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen ve "kötü niyet tazminatı" olarak adlandırılan tazminat, takibe girmekte kötü niyetli olduğu borçlu tarafından açıkca kanıtlanmış olan ya da öyle olduğu ayrıca kanıtlanmasına gerek bulunmaksızın dosya kapsamından açıkca anlaşılabilen alacaklıya yönelik bir yaptırım niteliğindedir. Somut olayda, davacı üniversitenin takipte kötü niyetli olduğu hususu davalı tarafından ispat edilememiş olduğundan, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

17.100,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10959, Karar No: 2013/14897, Tarih: 11.07.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/10959 E.  ,  2013/14897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ve işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan ... Sağlık Hizmetleri Bilgi İşlem Otomasyon Gıda Temizlik Turizm Sanayi Ve Dış Ticaret A.Ş. ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Uyuşmazlık, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremez duruma gelen davacının açtığı maddi tazminat davası ile işçilik alacağı istemine ilişkindir.

HMK’nun 167.maddesi uyarınca yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için aralarında bağlantı bulunsa bile davaların ayrılmasına, davanın her safhasında karar verilebilir. Yine aynı yasanın 30.maddesinde Mahkemenin yargılamayı, mümkün olduğunca hızlı ve bir düzen içerisinde seyretmesini sağlamakla yükümlü olduğu belirtilmiştir.

Sürekli iş göremezlik nedeniyle açılan Maddi tazminat davasında müterrafik kusur oranlarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği gibi tazminatın hesaplanması için ayrı bir bilirkişi incelemesi de yaptırılması gerekir. Maddi tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik oranı ve karşılıklı kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

İşçilik alacağı davasına gelince; bu tür davalar 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. İşçilik alacağına esas alınacak hizmet saptandıktan sonra talep edilen işçilik alacağının türüne göre manevi tazminat davasındaki kıstaslardan farklı kıstaslara dayanan ayrı bir hesap yapılması gerekir.

Bu durumda; her iki dava için izlenecek yöntem ve esas alınacak kıstaslar birbirinden tamamen farklıdır. Her iki davanın tefrik edilmesi yargılamanın sağlıklı yürütülmesi için gereklidir.Ayrı ayrı açılıp görülmeleri gerekli bu tür davaların birlikte görülmeleri doğru görülmemiştir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2007/21-69 Esas ve 2007/55 Karar sayılı ve 07.02.2007 tarihli kararı da bu yöndedir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin, davalı işveren vekilinin ve davalı Bakanlık vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 11/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12739, Karar No: 2016/9255, Tarih: 01.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/12739 E.  ,  2016/9255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... Hukuk Mahkemesi'nce verilen 13/02/2014 gün ve 2011/73 - 2014/34 sayılı kararı bozan Daire'nin 11/06/2015 gün ve 2014/11316 - 2015/8139 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında telif haklarının devrine ilişkin sözleşme imzalandığını, buna göre müvekkilinin, davalının yayımladığı TUS'a hazırlık dergilerinin biyokimya ile ilgili bölümlerinin telif haklarını, yayım tarihten itibaren bir yıl süre ile davalıya devrettiğini, sözleşmede 25.000 TL telif ücreti kararlaştırıldığını, müvekkilinin edimlerini yerine getirmesine rağmen davalının telif ücretini ödemediğini, bu ücretin tahsili için başlatılan takibe de itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının icra takibine yaptığı itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce davalı yararına bozulmuştur.

Bu kez taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre,davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteklerinin reddi gerekir.

2-Dava, telif ücretinin tahsili için başlatılan takibe yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkin olup,mahkemece yazılı şekilde icra inkar tazminatına da hükmedilmiştir.

İcra inkar tazminatı için diğer koşullar yanında, takip konusu alacağın belirli, sabit olması, borçlu tarafından bilinmesi veya tayin ve tahkik edilmesi mümkün nitelikte bulunması, hakimin takdirine bağlı olmaması lazımdır. Oysa, icra takibin dayanağı olan sözleşmede davacıya ödenmesi kararlaştırılan ücretin hangi edimler karşılığı olduğunun kalem kalem açıkça belirlenmemesi, diğer bir deyişle davacının tüm edimleri (telif tanıtım amaçlı bilimsel toplantılar) karşılığında 25.000 TL ücretin öngörülmesi nedeniyle dava konusu alacağın önceden belirlenebilirlik,bilinebilirlik,hesap edilebilirlik vasfı ve dolayısıyla likit alacak niteliği taşımadığı kuşkusuzdur.

Bu durum karşısında, İİK'nın 67/2. maddesi koşullar gerçekleşmediğinden, mahkemece,davacı tarafın icra-inkar tazminat talebinin reddi gerekir.Bu nedenle davalı vekilinin bu yöne ilişen karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin 11/06/2015 gün 2014/11316 Esas, 2015/8139 Karar sayılı ilamının iki nolu bendine icra inkar tazminatının reddedilmesi gerektiğine ilişkin bozma kalemi de eklenerek mahkeme kararının açıklanan gerekçeyle de davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise diğer karar düzeltme istemlerinin HUMK 442.maddesi gereğince REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 11/06/2015 gün 2014/11316 Esas, 2015/8139 Karar sayılı ilamının iki nolu bendine icra inkar tazminatının reddedilmesi gerektiğine ilişkin bozma kalemi de eklenerek mahkeme kararının açıklanan gerekçeyle de davalı yararına BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davalıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 01/12/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Taraflar arasında düzenlenen “Kesin Sözleşme” başlıklı belge ile davacının 1 yıl boyunca yazar ve editörlüğünü yapacağı dergi nedeniyle telif ücreti karşılığı ve masrafları davalı şirkete ait olmak kaydıyla tanıtım amaçlı olarak bilimsel toplantılara katılması koşuluyla davacıya toplam 25.000 TL bedel ödenmesi kararlaştırılmıştır.

Böylece, taraflar arasında icra takibine konu alacak likit hale gelmiştir. Söz konusu sözleşmede dava konusu telif alacağı da dahil kararlaştırılan ücretlerin kalem kalem ayrıştırılarak belirtilmemiş olması ve ne kadarının telif alacağı olacağına dair hesabın yargılamayı gerektirmesi hususu da, sözleşme yapılırken karşılıklı irade ile kararlaştırılan miktarın taraflarca belirlenebilir ve hesaplanabilir olmadığı sonucunu doğurmaz. Bu bakımdan sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/10427, Karar No: 2023/8803, Tarih: 20.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/10427 E.  ,  2023/8803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/140 E. 2016/338 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 19.04.2011 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 1 yıl 3 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz edilmeksizin 27.06.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince uygulanan 5 yıllık denetim süresi içerisinde, kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/331 Esas, 2016/26 Karar sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kurulan hüküm açıklanarak, 1 yıl 3 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, pişman olduğuna, adli para cezasını ödeyecek maddi gücünün bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, mağdurun kullanımında olan bankamatik kartının temyiz dışı sanık Umur tarafından katılanın çantasından alınıp sanık ...'a verildiği, sanık ...'ın da katılanın bilgisi ve rızası olmaksızın söz konusu bankamatik kartından bir kaç kez alışveriş ve nakit çekim yaptığı, bu suretle sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'in suça konu bankamatik kartı ile birden fazla kez alışveriş ve nakit çekim yaptığı anlaşılmakla sanık hakkında belirlenen temel hapis cezası üzerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümleri uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'in suça konu bankamatik kartı ile birden fazla kez alışveriş ve nakit çekim yaptığı anlaşılmakla sanık hakkında belirlenen temel hapis cezası üzerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümleri uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinde düzenlenen hak yoksunlukları uygulanmamış ise de, bu durumun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Olayın intikal şekli ve zamanı, sanık ... ve temyiz dışı sanık Umur Sever'in kovuşturma aşamasında suçlarını ikrara dönük beyanları katılanın aşamalardaki beyanları, banka cevabi yazıları ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, pişman olduğuna, adli para cezasını ödeyecek maddi gücünün bulunmadığına, beraat kararı verilmesine yönelik temyiz talebi yerinde görülmemiş ise de, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan hüküm kurulurken temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının, alt sınırın üstünde belirlenerek hükümde çelişkiye neden olunması Kanuna aykırı görülerek, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 322 nci maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün görülmüştür

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli, 2016/140 Esas, 2016/338 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 300 günün 5 güne, 245 inci maddesinin beşinci fıkrası delaletiyle uygulanan 168 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenen 150 günün 2 güne, 62 nci maddesi uyarınca belirlenen 125 günün 1 güne, 52 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20,00 liradan hükmolunan 2.500,00 TL adli para cezasının ise 20,00 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/47, Karar No: 2018/906, Tarih: 19.02.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/47 E.  ,  2018/906 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Şanlıurfa 4. Sulh Ceza Hakimliğiyle Dörtyol Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda yetki ihtilafı meydana getiren Şanlıurfa 4. Sulh Ceza Hakimliğince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına göre;

Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 05/09/2017 tarihinde faaliyete geçmesi nedeniyle ihtilafın meydana geldiği tarihte aynı bölge adliye mahkemesi yargı çevresinde bulunan Şanlıurfa 4. Sulh Ceza Hakimliğiyle Dörtyol Sulh Ceza Hakimliği arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nın 17. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6578, Karar No: 2025/1076, Tarih: 23.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/6578 E.  ,  2025/1076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/140 E., 2023/313 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Şikâyetçinin motosikletini bir yere kilitlemeden; okul bahçesinin dışına, cadde üzerine park ettiğini belirtmesi karşısında; suça sürüklenen çocukların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2-07.07.2014 tarihli tutanağa göre, suça sürüklenen çocuklar tarafından şikâyetçinin motosikletine ait plakanın bulunduğu yerin kolluk ekibine söylenmesi üzerine, plakanın bulunarak şikâyetçiye iade edildiğinin anlaşılması karşısında; gerçekleşen kısmî iade nedeniyle şikâyetçiden kısmî iade hükümlerinin uygulanmasına rızalarının bulunup bulunmadığı sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. madde hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7821, Karar No: 2012/17695, Tarih: 18.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7821 E.  ,  2012/17695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 1-Sanıkların 2002 takvim yılında işledikleri iddia edilen sahte fatura kullanmak suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma

2-2003 takvim yılları için; Mahkumiyet

Temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının mahkumiyet hükümlerine, katılan idare vekilinin temyiz talebinin ise kamu davasının düşürülmesi hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü:

I- Katılan vekilinin 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların 2002 takvim yılında sahte faturalar kullanmak suretiyle "katma değer vergisi" ziyaına sebebiyet verdiklerinin iddia olunması, kullanılan son faturanın 13.11.2002 tarihli olması karşısında suç tarihinin 26.12.2002 olduğu kabul edilmiş ve tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen 2002 takvim yılında "sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.12.2002 tarihinden iddianamenin düzenlendiği 30.01.2008 tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar müdafiinin 2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanıkların 2003 takvim yılında sahte faturalar kullanmak suretiyle "katma değer vergisi" ziyaına sebebiyet verdiklerinin iddia olunması, kullanılan son faturanın 29.12.2003 tarihli olması karşısında suç tarihinin 21.01.2004 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

II- Sanıklar müdafiinin 2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanıkların 2003 takvim yılında sahte faturalar kullanmak suretiyle "katma değer vergisi" ziyaına sebebiyet verdiklerinin iddia olunması, kullanılan son faturanın 29.12.2003 tarihli olması karşısında suç tarihinin 21.01.2004 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.01.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.