muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14564, Karar No: 2010/10853, Tarih: 25.10.2010

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, bakıcı gideri olarak belirlenen tutardan uygun bir indirim yapılmamış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davalının 37.000,00 TL bakıcı gideri ile sorumlu tutulması suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ) sayılı bentlerinde gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının bakıcı giderine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...74.678,16-…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…37.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; 2 nolu bendinin harç alınmasına ilişkin ilk paragrafında yer alan “...4.032,62-…” ve “...3.024,42-…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…1.998,00 …” ve “...989,80…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin ikinci paragrafında yer alan “...7.074,25…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…4.000,00 …” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21581, Karar No: 2015/17163, Tarih: 04.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21581 E.  ,  2015/17163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : OSMANİYE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2012/632-2013/557

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin Osmaniye ili Toprakkale ilçesi, 1593 parsel sayılı taşınmazı uzun yıllardır kullandığını, üzerine çeşitli ağaçlar diktiğini, ev yaptığını, ecrimisil ödediğini, ancak Toprakkale Kaymakamlığının bu arazi üzerinde bulunan ev ve ağaçları sökmeye başladığını, müvekkilinin bu yeri 30 seneden bu yana kullandığını, bu nedenle 1593 parsel sayılı taşınmazın ve üzerindeki yapıların müvekkili adına tapuya kayıt ve tesciline, olmadığı takdirde ev ve ağaç bedellerinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, dava konusu yerin zilyetlik, imar ve ihya yolu ile kazanılmasının mümkün olmadığını, taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosunun yapıldığını ve kesinleştiğini, davacının bu kadastroya itiraz etme süresinin 10 yıl olduğunu, 10 yıllık hak düşürücü süreyi geçirdiğinden bu yönü ile davanın reddine, üzerindeki yapı ve ağaç bedellerinin istenmesi yönündeki talebinin ise davacının hazine arazisi üzerine haksız olarak ev yapması ve ağaç dikmesinin kendi hatası olduğunu, müvekkilinin bu durumdan her hangi bir kazancının olmadığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacı yanın dava konusu taşınmazın bir bölümü üzerine ev yaptığı, üzerine ağaçlar diktiği, ecrimisil ödediği, davalı yanca bu yapı ve ağaçların söküldüğü, bu suretle davacının kötü niyetli zilyet olduğu, ancak taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu yapılıp kesinleştiğinden tescil talebinin yerinde olmadığı, terditli olarak bedel talebinin ise yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 20.470,00.TL. alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu 1593 parseldeki taşınmazın kadastro tespitinden sonra davalı Hazine adına tescil edildiği, davacının Hazine'ye ait taşınmaza ev yaptığı ve ağaç diktiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Davacının tek taraflı yaptırdığı tespit sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının diktiği ağaç bedelinin toplam 20.470,00 TL değerinde olduğu açıklanmasına rağmen bilirkişi raporunun davalı tarafa tebliğ edilmediği gibi, mahkemece mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmamıştır.

Davada, davacının mülkiyeti davalıya ait taşınmaza yaptığı muhtesat ve ağaç bedeli talep edilmektedir.

Davacının tek taraflı yaptırdığı tespit sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının diktiği ağaç bedelinin toplam 20.470,00 TL değerinde olduğu açıklanmasına rağmen bilirkişi raporunun davalı tarafa tebliğ edilmediği gibi, mahkemece mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmamıştır.

Davada, davacının mülkiyeti davalıya ait taşınmaza yaptığı muhtesat ve ağaç bedeli talep edilmektedir.

Davacının dava konusu taşınmaza ev yaptığı ve ağaç diktiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilaf tespit raporunda açıklanan ve davacı tarafından dikilen ağaçların bedelleri(ev bedeli hesaplanmadığından ve hükümde yer almadığından temyiz edenin sıfatına göre bozma konusu yapılmamıştır.) ile ilgili davalının sebepsiz zenginleştiği miktarın tespiti noktasında toplanmaktıdır.

TMK'nın 729/1.maddesinde; "Bir kimse başkasının fidanını kendi arazisine ya da kendisinin veya bir üçüncü kişinin fidanını başkasının arazisine dikerse, başkasının malzemesini kullanarak yapılan yapılara veya taşınır yapılara ilişkin hükümler bunlar hakkında da uygulanır.", buna bağlı olarak aynı kanunun 722/1.maddesinde; " Bir kimse kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin veya bir başkasının malzemesini kullanırsa, bu malzeme arazinin bütünleyici parçası olur." hüküm getirilmiştir.

Yine TMK'nın 723.maddesinde; "Malzeme sökülüp alınmazsa arazi maliki malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran arazi maliki iyi niyetli değilse hakim, malzeme sahibinin uğradığı zararın tamamının tazmin edilmesine karar verebilir. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyiniyetli değilse, hakimin hükmedeceği miktar bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçemeyebilir." hükmünü göre inceleme yapılması gerekmektedir.

Bu durumda, mahkemece; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde keşif yapılarak TMK'nın 723.maddesinde açıklandığı gibi usullere uygun hüküm kurmaya yeterli, Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yukarıda açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapılmadan Değişik İş Tespit raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1277, Karar No: 2015/1661, Tarih: 27.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/1277 E.  ,  2015/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın aidiyetinin tespiti

... ile ... ve ... aralarındaki muhdesatın aidiyetinin tespiti davasının kabulüne dair . Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 28.02.2013 gün ve 266/57 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapuda babası adına kayıtlı 522 ada 64 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı binanın 2. katı ile tüm müştemilatı ve su kuyusunun kendisi tarafından meydana getirildiğini açıklayarak, bu hususun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu binanın muris babaları tarafından yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, "davanın kabulü ile, dava konusu ... sayılı taşınmaz üzerindeki ev olarak kullanılan binanın 2. katının ve yine taşınmaz üzerinde bulunan su kuyusu ile sundurma şeklindeki iki adet müştemilatın davacıya ait olduğunun tespitine" karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç ve oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 718. maddesi hükmünde, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, çoğun içinde azın da bulunduğu, muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kabulü ile anılan taşınmaz üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, davacının mülkiyet tespitine ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir. Davalılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de; yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün 1. fıkrasındaki "....davacıya ait olduğunun...." ifadelerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, bunun yerine "....sundurma şeklindeki iki adet müştemilatın...." ibaresinden sonra gelmek üzere "davacı tarafından meydana getirildiğinin" ibarelerinin eklenmesine, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nun 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'nun 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 512,35 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7680, Karar No: 2015/11775, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7680 E.  ,  2015/11775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, davalı Belediye Başkanlığı tarafından yapılan tebligat ile iş akdinin 14.06.2014 tarihinden itibaren askıya alındığının bildirildiğini, muvafakati bulunmaksızın iş sözleşmesinin süresiz olarak askıya alınmasının iş sözleşmesinin feshi mahiyetinde olduğunu, davalı Belediye Başkanlığınca gönderilen 12.06.2014 tarihli yazıda belirli süreli hizmet iş sözleşmesine göre çalıştığı iddia edilmiş ise de işyerinde belirli süreli iş akdine dayalı olarak değil, birbiri ardına yenilenerek belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüşen iş sözleşmesi gereği sürekli işçi olarak çalıştığını belirterek, iş akdinin askıya alınması suretiyle gerçekleşen iş akdinin feshinin geçersizliğini, işe iadesini, işe başlatılmama halinde davalının ödemesi gereken tazminatın müvekkilinin 8 aylık ücreti tutarında tazminat olarak belirlenmesini, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacaklarını, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin %30’unu aşamayacağını, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının 20’sini geçemeyeceğini, mevcut mevzuat hükümlerine göre davacı geçici işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığını, iş sözleşmesinin feshedilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasının ön koşullarından biri iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmiş olmasıdır. Bu durum 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde öngörülmüştür.

Somut olayda çözümü gereken ilk sorun, davalı işverence yapılan iş sözleşmesinin askıya alınmasına dair işleminin işveren feshi niteliğinde olup olmadığıdır. Mahkemece bu yönde açık bir değerlendirmeye gidilmeksizin, “Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi davalı belediye tarafından ekonomik nedenler gözetilerek feshedilmiştir” şeklinde gerekçeyle feshin işveren tarafından gerekleştirildiği sonucuna varılmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacı işçi vizeye tabi işçi konumunda davalı belediyede çalışmıştır. Davacının sözü edilen statüsü konusunda taraflar arasında çekişme olmadığı gibi bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ancak dosyadaki deliller ve taraflar vekillerinin beyanlarına göre davacı işçi, 2014 yılındaki davaya konu uygulamaya gelinceye kadar iş sözleşmesi hiç askıya alınmaksızın daimi olarak çalıştırılmıştır. Bu nedenle davacı işçinin 2014 yılında yapılan askı işlemi öncesinde davalı belediye nezdinde fiili olarak sürekli şekilde çalıştığı gözetildiğinde, işverence yapılan askıya alma işlemi işveren feshi niteliğindedir. Zira Dairemiz uygulamalarına göre daha önce iş sözleşmesi askıya alınmaksızın, aralıksız çalışan işçinin iş sözleşmesinin işverence tek taraflı olarak askıya alınması, işveren feshi niteliğindedir. Bu itibarla yerel mahkemece, işverenin tek taraflı askı uygulamasını fesih sayan kararı bu yönüyle yerindedir.

Öte yandan işyerinde geçici işçi statüsünde, her yıl 5 ay 29 gün ve daha az süreyle çalıştırılan ve vize bitiminde Yasa gereği iş sözleşmesi askıya alınan işçiler bakımından askı işlemlerinin fesih niteliğinde olmadığı kabul edilmelidir. Zira geçici işçinin iş sözleşmesinin her yıl askıya alınması 5620 sayılı Yasa’dan kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlık konusu olayda askı halinin fesih olarak değerlendirilmesinin nedeni, davacı işçinin iş sözleşmesinin daha önce askıya alınmamış olması ve aralıksız çalıştırılmasıdır. Bu nedenle işverenin 2014 yılında yapmış olduğu askı işlemi, davacı işçinin uygulamayı kabul etmemesi sebebiyle işveren feshi niteliğindedir.

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14856, Karar No: 2024/9563, Tarih: 05.11.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/14856 E.  ,  2024/9563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/183 E., 2022/312 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşya ve nakil aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçun teşebbüs aşamasında kaldığına, sanığın suça konu akaryakıtı taşımaktan vazgeçmesi nedeniyle etkin pişmanlıkta bulunduğuna, verilen cezanın ertelenmemesine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesine, nakil aracında gizli depo bulunmadığı ve basit bir muayene ile kontrol edilebileceği gözetildiğinde iadesinin gerekmesine ve re'sen nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tarihinde kolluk görevlilerince sanığın sevk ve idaresindeki kamyon cinsi araçta önleme araması kararı uyarınca yapılan aramada aracın kasası içerisinde kasa ilavesi boyunca özel olarak yapılmış, gözükmeyecek şekilde gizlenmiş, 25.000 litre kapasiteli metal tank içerisinden toplam 23.500 litre ulusal marker seviyesi geçersiz sonuç veren motorin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hazırlık aşamasında, nakil aracının kendisine ait olup, suça konu akaryakıtı kaçak olduğunu bilerek kamyonunda kullanmak için satın aldığını beyan ettiği halde mahkemede bu savunmasından vazgeçerek ele geçen akaryakıtı satmak için aldığını, nakil aracını ise ...'den 1 yıllığına kiraladığını savunmuştur.

Dosyada mevcut 06.01.2014 tarihli TÜRKAK raporuna göre; ele geçen akaryakıtın ulusal marker seviyesinin geçersiz ve teknik düzenlemeye aykırı motorin olduğu bildirilmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre " fahiş değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

İddianamede müsaderesi talep edilen ... adına kayıtlı bulunan ..... plakalı nakil aracının 2004 model ..... marka açık kasa kamyon olduğunu, sicili üzerine tedbir şerhi konulduğu, malen sorumlunun beyanında; aracın kendisine ait olup 1 yıllığına sanığa kiraya verdiğini ifade ettiği ve buna ilişkin dosyaya aralarında düzenlenen kira sözleşmesini sunduğu görülmüştür.