muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1722, Karar No: 2024/17974, Tarih: 25.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/1722 E.  ,  2024/17974 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1630 E., 2021/2313 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararının sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 28.09.2023 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan

kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9467, Karar No: 2018/88, Tarih: 15.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/9467 E.  ,  2018/88 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 17/02/1988-21/08/1997 tarihleri arasında fahri imamlıkta geçen hizmet süresinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hüküm, fer'i müdahil Kurum vekilince temyiz edilmiştir. Mahkeme, 04/12/2015 tarihli ek kararıyla temyiz isteğinin reddine karar vermiştir. Ek kararın fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, mahkemece kurulan hüküm 5434 sayılı yasanın ek 47. maddesi ile ilgili olup bu durumda Sosyal Güvenlik Kurumunun temyiz de hukuki yararı bulunmadığından, Kurumun temyiz isteminin reddine dair 04.12.2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, 15.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15505, Karar No: 2020/6881, Tarih: 12.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/15505 E.  ,  2020/6881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu belge ve faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 28/12/2012 tarihli, 2012/3389 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiillerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA, 12.11.2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY VE EK GEREKÇE

Dairemizin 12.11.2020 tarih, 2017/15505 Esas, 2020/6881 Karar sayılı onama yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerden katılmıyorum.

Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 18.09.2014 tarih 2013/11 E. ve 2014/584 K. sayılı kararı usul ve yasaya aykırı olup tümüyle bozulmalıdır.

Sayın çoğunluk ile ortaya çıkan uyuşmazlık yerel mahkemenin sahte fatura düzenleme suçundan mı yoksa, sahte fatura kullanma suçundan mı hüküm kurduğu noktasındadır. Diğer bir deyişle sayın çoğunluk, yerel mahkemece 2008 takvim yılı için sahte fatura kullanma suçundan hüküm kurulduğu, 2009 ve 2010 takvim yıllarındaki eylemlerinden dolayı ise sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını bir kabul edip tek hüküm kurulduğu ancak aleyhe temyiz olmadığı içinde hükmün onanması gerektiğini kabul etmiştir.

213 sayılı VUK’nun 359/b maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine de dönüşmeyeceği tartışmasızdır.

213 sayılı VUK’nun 359/b maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine de dönüşmeyeceği tartışmasızdır.

Sanık hakkında verilen Konya Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın 21.11.2012 tarih ve B.07.0.VDK.0.59.00.00/663.05(907)/2012/7537 sayılı üst yazısında 05.10.2012 tarih ve RDK-II-2012/111 sayılı mütalaa ve ekinde vergi suçuna atıf yapılmaktadır.

05.10.2012 tarih ve RDK-II-2012/111 sayılı mütalaada ise hangi suçlardan mütalaa verildiğine temas edilmeksizin vergi suçu raporu ve eklerine atıf yapılmaktadır.

04.10.2012 tarih ve 2012-A-1984/33 sayılı vergi suçu raporunun başlığında Aksaray Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 1800343869 sayılı vergi mükellefi ..... San. Tic. LTD. ŞTİ.’nin 2008-2009-2010 yıllarında 213 sayılı VUK’nun 359/b maddesinde vergi kaçakçılığı suçu olarak tanımlanmış sahte belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiği belirtilmiştir.

Vergi suçu raporu içeriğinde ise mükellef şirket yetkilisi ...’nun 2008 yılında sahte fatura kullanması, 2009 ve 2010 yıllarında ise hem sahte fatura kullanması hem de düzenlemesi nedeniyle 213 sayılı VUK’nun 359/b maddesinde tanımlanan kaçakçılık suçlarını işlediği belirtilmektedir.

Yani sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, 2009 ve 2010 takvim yıllarında ise hem sahte fatura düzenleme hem de sahte fatura kullanma suçlarından mütalaa verildiği anlaşılmaktadır.

Sanık hakkında düzenlenen Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2012 tarih 2012/3389-1289 sayılı iddianamesi ile yukarıda belirtilen vergi suçu raporunun sonuç kısmına uygun olarak 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma, 2009 ve 2010 takvim yıllarında ise hem sahte fatura kullanma hem de sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açıldığı görülmektedir.

Kovuşturma evresinde iddia makamınca 01.07.2014 tarihli oturumda bildirelen esas hakkındaki mütalaada “... sanığın 2008 yılında sahte fatura kullandığı, 2009 ve 2010 yıllarında ise hem sahte fatura kullandığı hem de sahte fatura düzenlediğinin tespit edildiği, olay ile ilgili olarak savunması alınan sanığın özetle atılı suçu inkar ettiği, ancak tüm dosya kapsamından sanığın 2008,2009 ve 2010 yıllarında vergi kanunları uyarınca ibraz mecburiyeti olan belgelerden olan sahte faturaları sahte olarak düzenlemek ve bu şekilde sahte olarak düzenlenmiş olan faturaları kullanmak suretiyle 213 sayılı yasanın 359/b maddesine muhalefet ettiği...” belirtilmektedir.

Yani iddia makamınca mütalaa bildirilirken 2008-2009-2010 takvim yıllarında sanığın sahte fatura düzenlediği ve düzenlediği bu faturaları kullandığı belirtilerek cezalandırılması talep edilmektedir. Dolayısıyla mütalaa her üç takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilmiştir.

Yani iddia makamınca mütalaa bildirilirken 2008-2009-2010 takvim yıllarında sanığın sahte fatura düzenlediği ve düzenlediği bu faturaları kullandığı belirtilerek cezalandırılması talep edilmektedir. Dolayısıyla mütalaa her üç takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilmiştir.

Buna karşılık yerel mahkemece verilen 18.09.2014 tarih 2013/11 E. ve 2014/584 K. sayılı gerekçeli kararın içeriğinde “... sanığın 2008 yılında sahte fatura kullandığı, 2009 ve 2010 yıllarında ise hem sahte fatura kullandığı hem de sahte fatura düzenlediğinin tespit edildiği, olay ile ilgili olarak savunması alınan sanığın özetle atılı suçu inkar ettiği, ancak tüm dosya kapsamından sanığın 2008,2009 ve 2010 yıllarında vergi kanunları uyarınca ibraz mecburiyeti olan belgelerden olan sahte faturaları sahte olarak düzenlemek ve bu şekilde sahte olarak düzenlenmiş olan faturaları kullanmak suretiyle 213 sayılı yasanın 359/b maddesine muhalefet ettiği...” belirtilmektedir.

Yani iddia makamının esas hakkındaki mütalaası ile buna uygun olarak yerel mahkemenin gerekçesinde sanığın 2008-2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ve düzenlediği faturalarıda kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilmiştir.

Kısa kararda ise suçun sahte fatura düzenleme mi ya da sahte fatura kullanma mı olduğu da belirtilmeksizin “sanığın üzerine atılı vergi kanununa muhalefet suçunu işlediği” belirtilmektedir.

Esas hakkındaki mütalaa ve gerekçeli karar içeriğinden ise sanığın 2008-2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ve bu şekilde düzenlediği faturaları kullandığı belirtildiğinden hükümlerin her üç takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu durumda yerel mahkemece 2008 takvim yılı ile ilgili hüküm kurulurken (sahte fatura kullanma suçuna ilişkin düzenlenen) mütalaa ve iddianameye aykırı olarak düzenleme suçundan hüküm kurulmuştur. Yani açılmayan davadan dolayı hüküm kurulması hali söz konusudur.

Bu bağlamda davasız yargılama olmaz ilkesinin dışına çıkılmaktadır.

2009 ve 2010 takvim yıllarında ise (yukarıda iddia makamının esas hakkındaki mütalaası ve buna uygun olarak yerel mahkemenin karar gerekçesi içeriği nazara alındığında) sahte fatura düzenleme suçlarından hüküm kurulmuş olduğuna göre bu yıllara ilişkin olarak sahte fatura kullanma suçlarından da mahallinde hüküm kurulabileceğine işaretle hükmün onanması gerekir.

Dolayısıyla sanık hakkında 2008 takvim yılı için kurulan mahkumiyet hükmünün davasız yargılama olmaz ilkesinin ihlal edilmiş olması sebebiyle bozulması; 2009 ve 2010 yıllarında kurulan mahkumiyet hükümlerinin de (sahte fatura kullanma suçlarından mahallinde hüküm kurulabileceğine işaretle eleştirili olarak) onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/8929, Karar No: 2011/9130, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8929 E.  ,  2011/9130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.02.2011 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali, takibin devamı ile icra inkar tamizatına hükmedilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için girişilen icra takibine itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.

Davalı, taraflar arasında eser ilişkisinin bulunmadığını belirterek akti ilişkinin varlığını inkar etmiştir.

Mahkemece, akti ilişkinin varlığı kanıtlanmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Gerçekten, eser sözleşmesinin varlığına dayanılarak açılan bu gibi davalarda akti ilişkinin varlığını ispat yükü, bunu iddia eden yükleniciye, ödemelerin yapıldığını ispat ise iş sahibine düşer. Somut uyuşmazlıkta, davacı yazılı bir sözleşmeye dayanmamıştır. Ne var ki, mahkemeye sunduğu dava dilekçesinde “sair tüm deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılır. O yüzden, davacıya yemin teklif hakkı hatırlatılmalı, istem bunun sonucuna uygun olarak hükme bağlanmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 11.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3538, Karar No: 2021/11065, Tarih: 07.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3538 E.  ,  2021/11065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 3280 ada 34 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Faiz başlangıç tarihi 14/06/2015 olması gerekirken 14/09/2015 yazılması ve ilk kararda hükmedilen bedele faiz işletilmesine ilişkin cümlenin yüklemi eklenmeden eksik bırakılması,

2- Davalı ... dışındaki davalılar vekil ile temsil edildiğinden, bu davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak fark bedelin ödenmesine karar verilen 12/01/2011 tarihli ek karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından (14/09/2015) tarihlerinin çıkarılmasına, yerlerine (14/06/2015) tarihinin yazılmasına

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde (14/03/2016 gününe kadar) ibaresinden sonra gelmek üzere (YASAL FAİZ İŞLETİLMESİNE) kelimelerinin yazılmasına,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından (14/09/2015) tarihlerinin çıkarılmasına, yerlerine (14/06/2015) tarihinin yazılmasına

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde (14/03/2016 gününe kadar) ibaresinden sonra gelmek üzere (YASAL FAİZ İŞLETİLMESİNE) kelimelerinin yazılmasına,

c)Gerekçeli kararın 1. bendinin 5. paragrafından (karar kesinleşinceye) ibaresinin çıkarılmasına, yerine (fark bedelin ödenmesine hükmedilen 12/01/2021 tarihine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare ile davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16845, Karar No: 2014/5821, Tarih: 25.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/16845 E.  ,  2014/5821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/04/2013

NUMARASI : 2012/131-2013/275

DAVA :Davacı, ücret farkı, sosyal yardım farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı, yemek ücreti farkı ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin otobüs şoförü olduğunu ve İ.E.T.T. işçisi olarak işe başladığını, daha sonra kadrosunun İstanbul Büyükşehir Belediyesi bünyesinde yer alan İstanbul Ulaşım A.Ş.'de gösterildiğini, davacının kesintisiz çalışıp aynı işi yaparken kadrosunun yine İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan K..’a geçtiğini, kağıt üzerinde K.. işçisi olarak gözükmesine rağmen İ.E.T.T. işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu iş sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren İ.E.T.T. işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren İ.E.T.T.’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı ve yemek ücreti farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İ.E.T.T. vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının K.. işçisi olduğunu, davacının muvazaa iddiasının doğru olduğu bir an için kabul edilse bile davalılar arasında yapılan sözleşmenin Borçlar Kanunu’nun muvazaaya dair hükümleri gereğince batıl olup hükümsüz sayılması gerekeceğinden davacının istihdamına dayanak olan hizmet ilişkisinin de kendiliğinden ortadan kalkacağını, davacının İ.E.T.T. ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğinin kanuni olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden zaten yararlandığını, İ.E.T.T.'nin bir kamu kurumu olması sebebiyle gerek işçi, gerekse memur personelinin genel kadro ve bütçe kanunu ile sınırlandırıldığını, bu sınırların aşılamayacağını, bu sınırlama sebebiyle de davacının İ.E.T.T. kadrosunda çalıştırılmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin personel açığını kapatmak üzere merkezi yönetimden daimi işçi kadroları için açıktan atama izni talep ettiğini, merkezi yönetimden izin çıkmaması üzerine zorunlu olarak toplu taşıma hizmetinin aksamadan yürütülmesi için ihale ile hizmet alımına gidildiğini, ihalenin istihdam değil, hizmet alımı için yapıldığını, yapılan işin bir zorunluluktan kaynaklandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar uyarınca davacının taleplerinin yerinde olmadığını, işçilerin özlük haklarının işverenleri olan K.. tarafından yürütüldüğünü, işçilerin seçiminde, işin yürütümünde İ.E.T.T.’nin rol oynamasının muvazaayı göstermeyeceğini, davacı tarafın muvazaa, ücret ve diğer hakları hakkında şimdiye kadar herhangi bir itirazının sözkonusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı K.. vekili, davalıların iki ayrı kurum olduğunu, davacının K..’ın personeli olduğunu bu durumun mahkeme kararları ile sabit olduğunu, K..’ın İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraki olduğunu, davalılar arasında yapılan sözleşmenin hukuka uygun olduğunu, aksinin kabulünün kurulu bir sistemi geçmişe dönük olarak ortadan kaldıracağını, davacı ile K.. arasında imzalanan iş sözleşmesinin geçerli olduğunu, K..’ın davacıya karşı bütün yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini, tespit davası ile alacak davasının aynı yargılamada talep edilemeyeceğini, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, geçmişe yönelik hak ve alacak talebinin hukuken mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, muvazaanın ispat edilemediği, bilirkişi raporunun bağlayıcı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı İ.E.T.T. işçisi sayılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.