muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6472, Karar No: 2022/15210, Tarih: 02.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6472 E.  ,  2022/15210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın idari yargı yerinde görülmesi gerektiğinden bahisle, dava şartı yokluğundan usulden reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-l maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/231 Esas, 2020/568 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, karann dayandığı gerekçelere göre, dava konusu ... İli, ...İlçesi, ... Mahallesi 1235 parsel sayılı taşınmazın, 19.03.2013 tarihinde onaylanan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında kısmen konut, kısmen ormana ihtilaflı alan, kısmen ... Yapı Yaklaşma Sınırı ve Alanında, kısmen park, kısmen de yol alanında kaldığı anlaşılmıştır.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, karann dayandığı gerekçelere göre, dava konusu ... İli, ...İlçesi, ... Mahallesi 1235 parsel sayılı taşınmazın, 19.03.2013 tarihinde onaylanan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında kısmen konut, kısmen ormana ihtilaflı alan, kısmen ... Yapı Yaklaşma Sınırı ve Alanında, kısmen park, kısmen de yol alanında kaldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmaz için 12.06.2020 tarihinde açılan davada gerek 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile mülga olan Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6. maddesinin 10. fıkrasının 3. cümlesi ile öngörülen; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü, gerekse iptal olan geçici 6. maddenin 10. fıkrasının 3. cümlesi yerine 6745 sayılı Yasanın 33. maddesi ile eklenen Kamulaştırma Kanunu’nun ek 1 maddesinin birinci fıkrasının "Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkanları dahilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır. Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanun'un geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir." hükmü uyarınca dava konusu taşınmazın fiilen el atılmayan ancak 1/1000 ölçekli uygulama imar planındaki kısıtlama nedeniyle davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle, usulden reddine karar verilmiş ise de;

Anayasa Mahkemesinin 05.04.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan 20.12.2018 tarihli 2016/181 - 2018/111 E/K sayılı kararı ile "Kamulaştırma Kanunu'nun ek 1. maddesinin " Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanun'un geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir." kısmı iptal edilmiştir.

Bu durumda; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 tarihli ve 1/6 sayılı kararı ile Hukuk Genel Kurulunun 15.12.2010 tarihli ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetildiğinde, uzun yıllar programa alınmayan imar planının hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle İdarenin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bu eylemi ile kamulaştırmasız el koyma olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, İdarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacının, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebileceği açıktır.

Bu itibarla; dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planındaki durumu sorulduktan sonra, kamuya özgülenen bir alan bulunup bulunmadığı tespit edilerek, kamuya özgülü alan var ise; davaya bakmanın Adli Yargının görevi dahilinde olduğu kabul edilerek, işin esasına girilip, sorumlu idare tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden,

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/231 Esas, 2020/568 Karar sayılı hükmünün HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davacı şirketten peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21429, Karar No: 2014/20148, Tarih: 17.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21429 E.  ,  2014/20148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/228347

Mahkemesi : Bozdoğan Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/03/2013

Numarası : 2010/78 -2013/56

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

23.11.2007 tarihinde kaldırımda baygın halde bulunan ve eşinin beyanına göre alkol tedavisi gören ölen için sağ alın bölgesinde kanama olduğundan kolluk tarafından 112 ambulansı çağırıldığı, sağlık ocağı nöbetçi doktoru olan sanığın ambulansta görevli doktor olduğu, ambulans formuna göre çağrının saat 18.12 de yapıldığı, düşme nedeniyle çağrıldığı, muayenede pupiller normal, deri normal, kan basıncı 120/60, Nb:78 düzenli, SS 24 düzenli, yolda alkollü olarak düşme basit kafa travması ön tanısına varıldığı ve pansuman yapıldığı, ölenin çağrılan ambulansla götürüldüğü sağlık ocağında poliklinik kayıtlarına göre alkolmetre ile yapılan ölçümde 1.34 promil alkollü olduğu tespit edilerek basit kafa travması tanısına varıldığı ve pansuman yapıldığı, kolluk görevlilerinin beyanlarına göre ölenin ilk bulunduğunda ve sağlık ocağına getirildiğinde şuuru kapalı olmasına rağmen sağlık ocağında biraz bekletildikten sonra ismini söyleyebilecek duruma geldiği, daha önceden de alkol ve birlikte ilaç kullanma öyküsünün bulunduğu, yine kolluk görevlilerinin beyanlarına göre sanığın kendilerine, ölenin daha önce bu tür alkole bağlı rahatsızlıklar yaşadığını ve alkol bağımlısı olduğunu belirterek tıbben yapacak bir şey olmadığını, ailesine teslim edilerek istirahat etmesi gerektiğini söylemesi üzerine, 18.45'de sanık doktorun cep telefonundan aynı apartmanda oturduğu için tanıdığı ölenin kayınbiraderi aranarak ve kendisine ölenin şarhos olduğu söylenerek kendisinden öleni evine götürmesinin istendiği, sanık doktorun da imzasının bulunduğu kolluk tutanağına göre ölenin yakınında bulunan el çantasının içinde 5 kalem anti depresan ilacın bulunduğunun kolluk görevlileri ile sanık tarafından tespit edildiği, sağlık ocağında geçen yarım saatlik zaman zarfında kişiye üflemek suretiyle alkolmetre ile ölçüm yapıldığı ve tansiyon ölçüldüğü, eve götürüldükten sonra eve çıkarılmayıp arabanın içinde üzeri battaniye ile örtülerek yatar vaziyette bırakıldığı, ifadelerde gece 23.00-24.00 civarlarında araç içerisinde kendine gelip gelmediği kontrol edildiğinde kendine gelmemiş olduğunun görüldüğü, sabah 08.00 da araç içinde paspas üzerinde kanlı kusmuk ile ölü olarak bulunması üzerine saat 11.40 da yapılan otopside alınan kanda 256 mg/dl etil alkol ve 5000 ng/ml benzodiazepin etken maddeli ilaç tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu raporlarına göre, ölümünün kanında saptanan Etil alkol alımı (256 mg/dl) ve Benzodiazepin etken maddeli ilacın (fatal doz:5000 ng/ml) birlikte alınmasına bağlı birlikte toksik etkileri sonucunda meydana geldiğinin anlaşıldığı, ölenin eşinin ve kayınbiraderinin beyanlarına göre ölen sağlık ocağında kayınbiraderine teslim edildiğinde ve eve getirildiğinde şuuru kapalı olup koma halinde olduğu ve kendinde olmadığı, yine olay sırasında sanık ile aynı ambulansta görevli olan acil tıp teknisyeni Y.. I..'ın ön inceleme sırasında alınan ilk beyanlarına göre ölenin şuuru kapalı bir şekilde yakınına teslim edildiği, tüm bu tespitler ile, Adli Tıp Kurumu 1

.. I..'ın ön inceleme sırasında alınan ilk beyanlarına göre ölenin şuuru kapalı bir şekilde yakınına teslim edildiği, tüm bu tespitler ile, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun raporunda da, kişinin hastaneden taburcu edildikten otopsi yapılarak kimyasal inceleme için kan alımına kadar geçen sürede dikkate alındığında, ölümünün almış olduğu alkol ve ilacın müşterek etkisine bağlı zehirlenme sonucu meydana gelmiş olduğunun ve sağlık ocağına getirildiğinde alkol aldığı ve şuurunda bulanıklık olduğu anlaşılan kişinin müşahadeye alınarak hidrasyon tedavisi uygulanmaması veya sevk edilmemiş olmasının eksiklik olduğunun belirtilmesi birlikte değerlendirildiğinde, ölenin getirildiği sağlık ocağında yapılan alkol ölçümüne göre 134 promil alkollü olduğunun tutanaklar ile tespit edilmesine göre, sanığın ölende tespit edilen alkol miktarı itibariyle ölenin 134 promil alkollü olduğunu düşünerek yapması gereken tıbbi işlem ve müdahalelerin neler olduğu, bu işlemleri yapması halinde ölenin kurtulma imkanının bulunup bulunmadığı, dosya içeriğine göre, sanığın, alkol tedavisi gördüğünü bildiği ölene karşı gerçekleştirdiği tıbbi tedavinin yeterli olup olmadığı, ölümün tek başına sanığın eylemi sonucu meydana gelip gelmediği hususlarının tereddüte yer vermeyecek şekilde net bir biçimde saptanması, sanığın takip ve kontrollerde bir ihmalinin bulunup bulunmadığı hususlarında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, sanığın olay nedeniyle tıbbi açıdan kusurlu bulunup bulunmadığının tespitine ilişkin olarak önceki raporlarda irdelenecek şekilde gerekli görüldüğü takdirde Yüksek Sağlık Şura'sı ile Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'ndan rapor alınmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde arar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.10.2014 tarihinde sonuçta oybirliğiyle gerekçede oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Sağlık ocağına getirildiğinde alkol aldığı ve şuurunda bulanıklık olduğu anlaşılan, geçmiş hikayesi ve el çantasının içinde beş kalıp anti deprasan ilaç bulunması nedeniyle, alkolle birlikte anti depresan ilaç kullandığının kabulü gereken ölenin, müşahadeye alınarak hidrasyon tedavisi uygulanması yerine, şuuru kapalı olduğu halde yakınlarına teslim edilmesi sonrası almış olduğu alkol ve ilacın müşterek etkisine bağlı zehirlenme sonucu ölüme neden olan doktorun eyleminin TCK'nın 83. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşüyle, hiç bir tıp kurallarına uymayan aksine yükümlü olduğu tedaviyi dahi gerçekleştirmeyen sanığın eylemini taksirle öldürme veya TCK'nın 257/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi için araştırmaya sevkeden çoğunluk kararına katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2019/7010, Karar No: 2019/17505, Tarih: 12.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7010 E.  ,  2019/17505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yabancı uyruklu olan şikayetçi.... 'in soruşturma aşamasındaki ifadelerinde...'te ikamet ettiğini belirterek açık adreslerini bildirdiği halde şikayetçinin adres bilgilerine ulaşılamaması nedeniyle şikayetçinin hazırlık beyanıyla yetinilmesine karar verildiği gözetildiğinde, şikayetçinin usulüne uygun olarak kamu davasından haberdar edilmediği, yabancı uyruklu şikayetçinin CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca kanun yollarına başvurma hakkı bulunduğu ve yokluğunda verilen hükmün tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında; yokluğunda verilen hükmün şikayetçi .... 'in bildirdiği ikamet adreslerinde usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat belgeleri ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçeleri de eklenerek ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 12/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/526, Karar No: 2020/6070, Tarih: 17.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/526 E.  ,  2020/6070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Van Cumhuriyet Başsavcılığının 27/10/2017 tarihli ve 2017/20674 soruşturma, 2017/2112 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından evrakın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 30/05/2018 tarihli ve 2017/183517 soruşturma, 2018/9845 sayılı yetkisizlik kararı sonrasında, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 07/08/2018 tarihli ve 2018/77696 soruşturma ve 2018/7623 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın Van Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi üzerine, Van Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılınmasına dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/08/2018 tarihli ve 2018/2997 Değişik iş sayılı Kararının;

Soruşturma safahatında ortaya çıkan ilk yetki uyuşmazlığı üzerine Van Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılınmasına dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/08/2018 tarihli ve 2018/2997 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesi uyarınca kesin olduğu cihetle, bu karardan sonra verilen kararların hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları gözetilerek yapılan incelemede,

Soruşturma safahatında ortaya çıkan ilk yetki uyuşmazlığı üzerine Van Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılınmasına dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/08/2018 tarihli ve 2018/2997 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesi uyarınca kesin olduğu cihetle, bu karardan sonra verilen kararların hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları gözetilerek yapılan incelemede,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Van Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 30/05/2018 tarihli yetkisizlik kararı ile İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği gibi, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30/05/2018 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu cihetle, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, uyuşmazlığın esastan incelenmesi neticesinde yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 20/12/2019 gün ve 94660652-105-65-18951-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28/08/2018 tarihli ve 2018/2997 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 17/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2284, Karar No: 2014/17645, Tarih: 30.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2284 E.  ,  2014/17645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, şikayetçi ...'ın, eski iş ortağı olduğu, sonradan işsiz kalması nedeniyle şikayetçilerin yanında çalışmak istediği, eski arkadaşları olduğundan medikal işi yapan şikayetçi ...'ın yanında çalışmasına karar verdikleri, şikayetçi ...'ın kredi borcunu bankaya yatırması için sanığa 1070TL ve kredi kartı ile şifresini verdiği, sanığın bu parayı yatırmadığı gibi, ATM'den 1500TL çekerek geri dönmediği, bu eylemiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılanlar beyanı ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun sanık tarafından işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında belirlenen temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunu'nun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “120 gün”, “100 gün” ve “2.000TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ile temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/34136, Karar No: 2023/6081, Tarih: 25.09.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/34136 E.  ,  2023/6081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/432 E., 2022/571 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 37. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2022 tarihli ve 2017/129 Esas, 2022/62 ... Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 ... ... Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 ... Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 ... Kanun’un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2022/432 Esas, 2022/571 ... Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.07.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. İlk Derece Mahkemesi gerekçeli kararında sanığın hukuki durumu değerlendirilirken sehven FETÖ silahlı terör örgütünden bahsedilmiş olup düzeltilmesi gerektiğine,

2. Sanığın psikolojik bir buhran geçirirken ve kimyasal madde etkisi altındayken arkadaş çevresi tarafından ve örgüt tarafından kandırılarak ... terör örgütünün yapmış olduğu katliamlara karşı savaşmak amacıyla Suriye'ye götürüldüğüne, Türkiye Cumhuriyetine ve askerine karşı herhangi bir eylemde bulunmadığına,

3. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

4. Etkin pişmanlık nedeniyle en üst hadden indirim yapılması gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

5. Sanığa verilen ceza yüksek olup “oranlılık ilkesi” ve ceza adaletine de uygun olmadığına,

6. Kuşkudan sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

7. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü