muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3254, Karar No: 2011/1806, Tarih: 17.02.2011

Davalı vekili, müvekkilinin kendi adına tescilli markasını kullandığını, markalar arasında hiçbir benzerliğin bulunmadığını, iltibasın söz konusu olamayacağını, tazminat taleplerinin fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmadan önce yapılan yargılama sırasında bilirkişi raporu kapsamına göre davanın reddine dair, 21.10.2003 tarihli İstanbul 1. FSHHM kararı Dairemizin 21.10.2003 tarihli ilamı ile bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, her ne kadar davacının markası "Hunca Jagler" sözcüklerinden ibaret ve bu markanın kullanıldığı ürünlerin biçimi veya ambalajlara yönelik bir endüstriyel tasarım belgesinin tescili sözkonusu değilse de, davacının sahip olduğu markayı taşıyan ürünlerde kullandığı tüp ve kutu ambalajlarının ve üzerinde yazılı markayla ilgili tanıtım bilgilerinin, sürekli kullanımı sebebiyle, aynı tür ürünlerin kullanıcılarının sırf tüp ve ambalajlarının benzerliği sebebiyle ürünleri karıştırmaya sebep olabilecekleri dosyaya sunulan ürün örnekleri, ilgili belgeler ve gerek bozmadan önceki ikinci bilirkişi heyeti raporu gerekse bozmadan sonraki heyet raporu ile sabit olduğundan ve davacının maruz kaldığı haksız rekabet sebebiyle de talep edebileceği tazminat miktarı bozmadan önceki muhasip bilirkişi raporu ile belirlenmiş olmakla, haksız rekabetin tespiti ile önlenmesine, ürünlerin ve ürünlerin tanıtımı ile ilgili broşür, belge vs. evrakların toplatılmasına, 1.300,00 YTL maddi tazminatın ve davacının sahip olduğu markası ile ilgili ürettiği ürünlerin kutu ve tüp şeklindeki ambalajlarına iltibas oluşturacak ürün piyasaya sunmaları sebebiyle oluşan itibar kaybından dolayı takdiren 2.000,00 YTL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, karar kesinleştiğinde özetinin masrafı davalıdan alınmak suretiyle Türkiye genelinde yayın yapan trajı yüksek gazetelerden birinde bir kez ilanına karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava ambalaj ve dizaynlarda iltibas yaratıldığı iddiasına dayalı haksız rekabetin tespiti, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava ambalaj ve dizaynlarda iltibas yaratıldığı iddiasına dayalı haksız rekabetin tespiti, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davacıya ait ‘JAGLER’ markasının 22.06.1992 tarihinden, davalıya ait ‘RANKAR’ ibareli markanın da 18.03.1996 tarihinden itibaren tescilli olarak deodorant ve parfüm emtialarında kullanıldıkları hususunda taraflar arsında bir uyuşmazlık yoktur. Çekişme, davalının piyasaya sunduğu kendi markasının taşıyan ürünlerde davacıya ait markalı ürünlerin ambalaj ve dizaynların benzerlik yaratarak haksız rekabette bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Mahkemece davalıya ait ürünlerin kullanıldığı tüp ve kutu ambalajlarının davacı ürünleri ile benzerliği sebebiyle ürünleri karıştırmaya sebep olabileceği gerekçeleriyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş ise de; davalı adına tescili “RANKAR” markası ile birden çok üretim yaptığı açık olmakla davalının hangi üretiminin haksız rekabet yarattığının hüküm fıkrasında gösterilmek suretiyle infazı kabil bir karar verilmesi gerekirken davalı tarafından üretilen tüm ürünlerin haksız rekabet teşkil ettiği sonucunun doğuracak biçimde hüküm tesisi hatalı olmuş ve kararın açıklanan nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA., ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/789, Karar No: 2024/8961, Tarih: 12.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/789 E.  ,  2024/8961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1346 Esas, 2023/1459 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5.Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/110 E., 2021/99 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 1994 yılında tescil ettirdiği “...” markasını tanınmış marka haline getirdiğini, davalı firmanın kötü niyetli olarak tescil ettirmek istediği “...” ibareli markanın davacının tescilli/tanınmış “...”li markalarının devamı niteliğinde olduğu imajını verdiğini, taraf markaları arasındaki tek harf farklılığının markaların karıştırılma ihtimalini ortadan kaldırmadığını, bu yönde birçok emsal mahkeme kararı olduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin markalarının tescilli olduğu 35 ve 43. sınıflara giren emtia için tescil edilmek istendiğini, ayrıca bu sınıflara giren hizmetlerin müvekkilinin markalarını yoğun bir biçimde kullandığı 29, 30, 31 ve 32. sınıflara giren emtia ile de ilintili emtia olduğunu ileri sürerek, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) 2020-M-793 sayılı kararının iptaline ve davalı adına tescili talep edilen 2019/36328 sayılı markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde, taraf markalarında geçen “...” ve “...” ibareleri arasında düşük düzeyde bir benzerlik olduğu görülmekle birlikte, bu ibarelerin hem anlamları itibariyle hem de ticari hayatta sıklıkla kullanılan ve orijinal olmayan ibareler olmaları nedeniyle zayıf markalar olduklarını, ayırt ediciliği zayıf ibareleri marka olarak seçen kimselerin bu ibarelerin küçük değişiklikler ile başkaları tarafından da marka olarak kullanılmasına tahammül etmek zorunda olduğunu, davalının dava konusu edilen marka başvurusunun kötü niyetle yapıldığını ispat edemediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde, davacının “...” ibaresini tek başına ihtiva eden bir markasının bulunmadığını, davacının dava dilekçesinde bahsi geçen tüm markalarında bu ibarenin başkaca kelime ve şekil unsurlarıyla bir arada kullanıldığını, davacının “...”li markalarını “...” markasının sahibinin feragati üzerine tescil ettirmiş olduğunu, “...” markasının gerek eski sahibinin gerekse davalı firmanın kullanımından “meze” kelimesinden türetildiğinin görülebileceğini, karşılaştırılan markaların köken ve kullanım itibariyle birbirlerine çağrışım yapmalarının mümkün olmadığını, davacının markalarının tanınmış marka olmadığını, davacının kötü niyet iddialarının da ispatlanamadığını, davacının tescilli markalarını Türkiye'de ciddi biçimde kullandığını ispatlama külfeti altında bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının markasının kapsamına alınmak istenen, 43. sınıftaki; “Geçici konaklama hizmetleri, geçici konaklama ile ilgili rezervasyon hizmetleri, düğün salonu kiralama hizmetleri, konferans ve çeşitli toplantılar için yer sağlama hizmetleri. Gündüz bakımı (kreş) hizmetleri. Hayvanlar için geçici barınma sağlanması hizmetleri.” dışında kalan, 35. ve 43. sınıflara giren tüm mal ve hizmetler açısından somut olayda emtia ayniyeti/türdeşliği/benzerliği şartının gerçekleştiği, taraf markaları bir bütün olarak karşılaştırıldığında, markaların iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer olmadıkları, davacıya ait "..." esas unsurlu markalarla dava konusu "..." markası arasında her ne kadar dört harfin birebir aynı olduğu tespit edilmişse de, markaları oluşturan ilk harflerin birbirinden farklı olduğu, bu harf farklılıklarının markaların genel görünümünü de farklılaştırdığı, yine davacı markalarında bulunan "..." ibaresinin Türkçe'de yaygın kullanımı bulunan, "Tadı güzel, lezzetli" gibi bir anlamının bulunduğu, bu anlamsal karşılık nedeniyle özellikle gıda/yiyecek/içecek emtiası ve bunlarlar ilişkili hizmetler bakımından ayırt edicilik vasfının oldukça düşük olduğu, dava konusu markayı oluşturan "..." ibaresinin ise anlamsal herhangi bir karşılığının bulunmadığı, olsa olsa bir kısım tüketici bakımından "MEZE" ibaresinden türetilmiş anlamı bulunmayan bir kelime olarak çağrışım gücünün bulunabileceğinin söylenebileceği, markalardaki tek harf değişikliğinin iltibasa yol açacağına yönelik Yargıtay kararları bulunmakla birlikte, bu hususun her somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesinin gerektiği, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 03.07.2012 tarih, 2010/11782 E. ve 2012/11778 K. sayılı kararının da aynı yönde olduğu, somut olayda da her iki markanın başlangıç kısmını oluşturan harflerin farklı olmasının markaları oluşturan genel görünümü farklılaştırması, davacı markalarında yer alan "..." ibaresinin anlamsal çağrışım gücü nedeniyle ayırt ediciliği düşük zayıf karakterli bir marka olması, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 12.10.2020 tarih, 2020/92 E. ve 2020/3984 K. sayılı kararında belirtildiği üzere; zayıf markaların koruma kapsamı değerlendirilirken iltibas tehlikesinin yapılacak küçük bir değişiklik ile dahi bertaraf edilebileceğinin göz önüne alınması gerektiği, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca karşılaştırılan markalar arasında ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesi bulunmadığı, somut olayda aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarındaki koşulların oluşmadığı, davalı şirketin kötü niyetle hareket ettiğini gösterir somut olgu da ileri sürülmediğinden kötü niyet iddiası yerinde bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirketin "..." ibareli marka başvurusu ile davacının itirazına mesnet "..." esas unsurlu markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında bir benzerlik bulunmadığı, zira taraf markalarını oluşturan ilk harflerin birbirinden farklı olduğu, bu harf farklılıklarının markaların genel görünümünü de farklılaştırdığı, yine davacı markalarında bulunan "..." ibaresinin "Tadı güzel, lezzetli" gibi bir anlamının bulunduğu, bu anlamsal karşılık nedeniyle özellikle gıda emtiası ve bunlarlar ilişkili hizmetler bakımından ayırt edicilik vasfının düşük olduğu, dava konusu markayı oluşturan "..." ibaresinin ise anlamsal herhangi bir karşılığının bulunmadığı, "MEZE" ibaresinden türetilmiş anlamı bulunmayan bir kelime olarak çağrışım gücünün bulunabileceği, diğer yandan somut olayda 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarındaki koşulların oluşmadığı, kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'nun 6 ıncı maddesi

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 12.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13365, Karar No: 2018/1554, Tarih: 22.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13365 E.  ,  2018/1554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının 2106909 nolu elektrik abonesi olduğunu, 2011 Mayıs ayından 2012 Haziran ayına kadar elektrik dağıtım firması tarafından verilen hizmete ilişkin faturalar ile belirtilen tarihler arasında haksız olarak toplam 10.308,25 TL kayıp kaçak bedeli tahsil edildiğini belirterek söz konusu bedelin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, dava konusu bedellerin ... tarafından onaylanan tarifeler yoluyla belirlendiğini ve tahsil edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, ayrıca davacının dava konusu faturalara Türk Ticaret Kanunu'nun 21/2 maddesinde belirlenen süre içerisinde itiraz etmediğinden fatura içeriğini kabul etmiş sayılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davalının kayıp kaçak bedeli tahsilinin kabul edilemeyeceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7273, Karar No: 2014/9445, Tarih: 01.07.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7273 E.  ,  2014/9445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 116 ada 3 parsel sayılı 1.597,02 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve bağışlama nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... miras yoluyla gelen hakka, satın almaya, bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 116 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 29/36 hissesinin davacı ... adına, 7/36 hissesinin davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki; dava ve temyize konu taşınmaz kadastro tespiti sırasında zeytinlik niteliği ile tespit edilmiştir. Dinlenilen bir kısım yerel bilirkişi ve tanıklar taşınmaz üzerinde davacı ve davalıya ait zeytin ağaçlarının bulunduğunu bildirmişler, mahkemece taşınmaz üzerinde davacı ve davalıya ait olan zeytin ağaçlarının sayısı nazara alınarak hüküm oluşturulmuştur. Buna karşılık mahkemece, taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen muhdesat niteliğindeki zeytin ağaçları 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesi hükmü gözetilerek kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmemiştir. O halde mahkemece; davacıya ait olduğu bildirilen 29 adet zeytin ağacı ile davalıya ait olduğu belirtilen 7 adet zeytin ağaçlarının yaşı, sayısı ve taşınmaz üzerindeki konumu ile taşınmaz içerisindeki dağılımı uzman fen bilirkişi raporuna işaretlenmeli, bir başka deyişle davacı ve davalıya ait olan zeytin ağaçları birbirinden ayrılabilecek şekilde sayısı ve taşınmaz üzerindeki konumu fen bilirkişi raporunda işaretlettirilerek, akabinde bu ağaçların 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmelidir. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.