muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2483, Karar No: 2009/5447, Tarih: 31.03.2009

III-3) Sun’i Efendinin oğlu Mustafa Asaf mirasçıları kendilerine ait 1/2 (24/48) payı Haziran 1929 tarih 37 numarada adlarına intikalen tescil edilmişlerse de Sun’i Efendinin kızı Emine Sadiyenin 1/2 (24/48) payı 1301, 1302, 1303 tarihli kayıtlarda miras bırakan Sun”i Efendi üzerinde kalmış, ancak Sun’i Efendinin kızı Emine Sadiye’nin payı Mayıs 1971 tarih 6 numarada intikal ettirilerek kızları Fatma Muazzez Fersun ve Ayşe-Muammer Fersun adlarına tescil edilmiş ve bu pay da yukarıda III-2 bendde yazılı olduğu gibi 1985 yılında yapılan kadastro sırasında Silivri-Çerkezköy Otobüs Yolunun doğusunda kalan Beyciler Köyü 1 ila 1460 sayılı parsellere uygulanmıştır.

İşte davalı Köylüler Silivri-Çerkezköy Otobüs Yolunun doğusunda bulunan ve Asliye (2) Hukuk Mahkemesinin 2006/109-149, 150, 151, 152, 153, 154, 155, 159, 160, 161, 164, 165, 166, 167, 170, 172, 174, 175, 178, 182 ve 196 sayılı 22 adet dava dosyasında dava ve temyize konu 24 parça taşınmazın Beyciler Mezrası Hudutnamesine ait tesisinden beri yüzölçümü yazılı olmayan Şubat 1296 tarih 12 ve Şubat 1302 tarih 6 numaradan gelen kayıt içinde kaldığını iddia etmişlerdir.

Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait bu kayıt içinde Beyceğiz Köyünün yerleşim yerini de kapsayan toplam binlerce m2 yüzölçümlü 1 ila 1460 sayılı parseller bulunduğu gibi 1943 yılında kadastrosu yapılıp 1949 yılında kesinleşerek Nisan 1952 tarih 13 numaralarda tapuya tescil edilen 779 Hektar yüzölçümlü Sazlı Dere ve Şubat 1952 tarih 19 numarada 1315 Hektar yüzölçümlü Erikli Pınar, Şekerpınar, Havuzlupınar Devlet Ormanlarının bir kısmı, yine aynı tarihte yapılıp kesinleşen Kösdemir Devlet Ormanının bir kısmı ile bir çok dere ve yolları, köy içindeki boşluk ve meydanları tarıma elverişli olmayan tepeleri dere kenarındaki çatak ve dik yamaçları içine aldığı iddia edilmemiştir. Bu yerlerin birçoğu Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup hiçbir zaman özel mülkiyete konu olamaz.

Diğer taraftan; gerek Beyceğiz (Yavaşça Doğan) Köyünün Hudutnamesine ait yukarıda (I-11) bende yazılı K.Sani 1291 tarih 172 nolu ve Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait yüzölçümü belli olmayan Şubat 1296 tarih 12 ve Nisan 1301 tarih 13 nolu kayıtlar bir mülkiyet belgesi olarak değerlendirilemeyeceği bir yana, bir an için aksi düşünülse bile Beyceğiz (Yavaşça Doğan) Köyüne ait 1291 (1875) tarihli kayıtlar yüzölçümünden çok fazla olarak Beyceğiz ve Büyük Çavuşlu Köyü kadastro sahasında kalan parsellere kadastro sırasında uygulanmış ve tespitleri kesinleşmiştir. Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait kaydın ilk tesisinden beri yüzölçümü bulunmamaktadır. 1296 tarihli kayıtta cinsi de belli değildir. Ancak, Nisan 1301 tarih 13 nolu kaydın hududunun sonuna bu hudutnamenin orman, koru ve meraya ait olduğu yazılmıştır. Nevar ki; 1272 (1856) tarihinde yürürlüğe giren Arazi Kanunnamesinde, Miri (devlet) ormanlarında ve Cibali Mübahada (Köy ve kasabalara ait ormanlarda) kimseye tapu verilemeyeceğine dair hükümler olduğu gibi, Padişah iradesi ile yürürlüğe girdiği için yasa hükmünde olan 1286 (1870) tarihli Orman Nizamnamesi ile Cibali Mübaha (köy ve kasabalara ait) ormanlarını da Mir-i (devlete ait) ormanlar içine aldığından, sözü edilen düzenlemelerden sonra 1296 (1880) ve 1303 (1887) tarihinde orman alanlarını içine alan kayıtlar doğru temele dayanmadığından geçersiz kayıtlardır. 1940 yılından beri ve son olarak 2004 yılında çıkartılan Orman Nizamnameleri ve orman Kadastro Yönetmeliklerinin tümünde “tesis edildiği tarihte haklı bir sebebe dayanmayan ve tesis edildiği tarihteki mevzuata uygun bulunmayan tapu kayıtlarına orman hukuku yönünden değer verilemeyeceği” konusunda hükümler bulunmaktadır.

Yine, 1934 tarihli 2644 Sayılı Tapu Yasası, Devlet Ormanı ve açıklıklarının el değiştirme ve özel mülkiyete geçme yollarını kapatıp, bu yerlere tapu verilmesini yasaklamıştır. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince “… gerçek ve tüzel kişilere, vakıflara ve köy, belediye, özel kamu tüzel kişiliklerine ilişkin bütün ormanlar bu yasa gereğince devletleştirilmiştir. Bu ormanlar hiçbir işlem ve bildirime lüzum olmaksızın Devlete geçer”. 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 20/B maddesi gereğince kayıt ve belgelerin belirlenen sınırları içinde kalan yerler, hak sahibi tarafından kullanılmıyorsa kayıt ve belge kapsamında olduğu kabul edilemez.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, cinsi ve yüzölçümü belli olmayan Beyceğiz Mezrası Hudutnamesine ait Şubat 1296 tarih 12 ve Nisan 1301 tarih 13 numaralardan gelen kaydın bu köyde genel kadastrosunun yapıldığı 1985 yılında dahi kullanılmadığı için Orman Yönetimince 17.04.1979 tarhinde 228 sayılı genelge uyarınca düzenlendiği harita ve tutanakları ile daha önce taraflar arasında görülüp kesinleşen dava dosyalarına, Silivri Kadastro Müdürlüğünün 30.03.2001 gün ve 502 sayı ile bildirilmesi üzerine orman olarak kadastro harici bırakıldığı 2001 tarihli kararların gerekçelerinde açıklanarak kesinleştiği, dava konusu taşınmazlara ait olduğu kabul edilemez. Beyceğiz (Yavaşca Doğan) Köyü Hudutnamesine ait K.Sani 1291 (1876) tarih 172 nolu hudutnamenin doğu sınırı, Beyceğiz Mezrasına ait Şubat 1296 (1880) tarih 12 nolu hudutnamenin de doğu sınırının Silivri-Çerkezköy Otobüs Yolu olduğu iddia edilmekteyse de bu iki kayıt birbirini sınır okumamaktadır. Bu durumda dahi kaydın bu yerlere ait olduğu düşünülemez.

1943 tarihli orman kadastro haritası incelendiğinde, Beyceğiz Mezrası (Köyü) nün yerleşim yeri ve arazilerinin doğusu, Erikli Pınar Devlet Ormanı ve Silivri Seymen Köyü İdari sınırları içinde kalan Kösdemir Devlet Ormanı, Batısı; Çerkezköy-Silivri OtobütsYolu, yoldan sonra yukarıda I ve II bentlerde anlatılan Yavaşça Doğan Köyünün Çiftlik Hudutnamesine ait K. Sani 1291 tarih 172 ve aynı çiftliğin tarlalarına ait K.Sani 1291 tarih 173 ila 182 nolu tapu kayıtlarının miktar sınırları göz önünde bulundurulmadan sulh hukuk mahkemesinin 1950/64-148 sayılı ortaklığın giderilmesi davasında birleştirilip ifrazı sonucu oluşturulan Haziran 1951 tarih 1 nolu tapu kaydı uygulanarak tespitleri yapılan Beyciler Köyü 1461 ila 1530 sayılı parseller, yine aynı şekilde ifraz edilip tescil edilen Nisan 1951 tarih 2 nolu tapu kaydının daha sonra yapılan ifrazı ile oluşan Ağustos 1956 tarih 60 nolu tapu kaydı ile bu kaydın gittileri olan Haziran 1959 tarih 14, Mart 1960 tarih 31 ve 46 ve Mayıs 1960 tarih 13 ve Kasım 1961 tarih 91, Mart 1967 tarih 83 nolu tapu kayıtlarının uygulanması sonucu tespitleri yapılan Büyük Çavuşlu Köyü 251 ila 286 ve 386 ila 450 ve 252 ila 464 ve 467 ila 500 ve 502 ila 576 ve 583 ila 868 ve 1468 ve 2438 ila 2441 sayılı parseller (bu parsellerin bir çoğu 1943 yılında yapılıp 1949 yılında kesinleşen ve Nisan 1952 tarih 13 noda 779 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Sazlıdere ve yine Şubat 11952 tarih 19 numarada 1315 Hektar yüzölçümüyle tescil edilen Erikli Pınar, Şekerpınar, Havuzlu Pınar Devlet Ormanlarının kadastro sınırları içinde kaldığından Hazine ve Orman Yönetimi tarafından tapu iptali ve tescil davasına konu edilmiş ve tapu kayıtlarının iptaline dair bir çok parsel hakkında verilen karar Dairede temyiz yoluyla incelenip onanmıştır) Kuzeyi; yine 1943 yılında kadastrosu yapılıp kesinleşerek Şubat 1952 tarih 19 numarada tescil edilen 1315 Hektar yüzölçümlü Erikli Devlet Ormanı, Güneyi; Şekerpınar Devlet Ormanı ve bu ormandan sonra gelen Çeltik Köyü sınırları içinde bulunan ve orman kadastrosu yapılıp kesinleşen Kurtulmuş Devlet Ormanı ile çevrili olduğu görülmektedir.

Orman kadastro haritasına göre Beyceğiz Mezrasına ait cinsi orman, koru, mera olan Hudutname kaydının revizyon gördüğü 1 ila 1460 sayılı parseller ile 1461 ile 1530 sayılı parsellerin dört tarafı orman kadastrosu 1943 yılında yapılıp kesinleşen Devlet Ormanları ile çevrili geniş bir orman içi açıklığı konumunda olduğu görülmektedir. Büyükçavuşlu Köyünde 1978 yılında ve Beyciler Köyünde 1985 yılında genel arazi kadastrosuna başlamadan önce 228 sayılı genelge hükümlerine göre çalışma alanında bulunan orman alanlarının belirlenmesi Orman Bölge Müdürlüğünden sorulmuş ve 228 sayılı tebliğ hükümlerine göre düzenlenen 17.04.1979 günlü tutanak ve eki haritada dava konusu yerler ile bitişiğindeki

yerlerin orman olduğunun bildirilmesi üzerine o tarihte yürürlükte bulunan 766 Sayılı Yasının 2. maddesi gereğince orman olarak tapulama dışı bırakılmıştır. Dava konusu yerlerin 1985 yılında yapılan kadastro sırasında “Orman olmaları nedeniyle tapulama dışı bırakıldığı” daha önce taraflar arasında görülen ve 1999 yılında açılıp 2001 yılında ret edilerek kesin hüküm haline gelen temyize konu dava dosyası içindeki asliye hukuk mahkemesinin dosyasına Kadastro Müdürlüğünün gönderdiği 30.03.2001 gün ve 502 sayılı yazıdan da anlaşılmaktadır. Temyize konu davada, davalı konumunda olan kişinin davacı sıfatıyla 1999 yılında açtığı ve 2001 yılında retle sonuçlanan tescil davasının gerekçeli kararında dava konusu edilen taşınmazın “1985 yılında orman olarak tescil harici bırakıldığı, zilyetlik koşullarının oluşmadığı” açıklanarak dava ret edilmiştir. Bu olgu tarafları bağlayan güçlü delildir.

Yörede 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu 1995 yılında yapılmış ve orman sınırları 1985 yılında düzenlenen arazi kadastro paftası üzerinde gösterilmiştir. Aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı görülünce retle sonuçlanan tescil davası davalı tarafından 1999 yılında açılmıştır.

Aplikasyon, yeni bir kadastro işlemi değildir. Aplikasyonla ilk orman kadastrosunun sınırları değiştirilemez ve daraltılamaz.

Bir yerde 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 13.07.1945 tarihinden sonra yapılan orman kadastrosunun seri bazda yapılmaması ve 15.04.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin ikinci fıkrasında sayılan ayrıcalıklar olmaması halinde kural olarak bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kesinleşen orman kadastro haritası ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenir. Dava konusu taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1943 yılında yapılmıştır. Bu nedenle dava konusu taşınmazların orman olup olmadığı kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması ile belirlenemez. Çekişmeli yer 1957 tarihli memleket haritasında orman alanında kalmaktadır.

Kaldı ki yörede 1943 yılında yapılan ilk orman kadastrosunda çekişmeli taşınmazın da içinde bulunduğu yerlerin fiili durumlarının tespiti ile iktifa edilmiş, orman içindeki bu tür yerlerin devlet malı sayılacağı açıklanarak, orman kadastrosunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre çıkartılan 1940 Tarihli Orman Tahdit Talimatnamesinin 38. maddesindeki “ Ormanların bitişiğinde bulunan mülk ve toprakların hepsinde, orman içindekilerden yalnız köy arazi ve camiasına dahil olanlarda vesaik ibraz edilmese bile fiili vaziyet aynen tespit ve zapta geçirilmekle iktifa edilir. Orman içinde olup da 2. madde şümulüne girmeyen diğer mülk veya topraklar için muteber tasarruf vesikası ibraz edilmezse tasarruf mevzuatı ile 2644 Sayılı Tapu Yasasının 16 ve Orman Yasasının 25. maddelerine müsteniden bunlar Devlet namına tahdit olunur” hükmü gereğince köy arazi topluluğunun uzağında ve orman içinde olan dava konusu taşınmaz ve etrafı devlet malı sayılarak orman sınırı içinde bırakılmıştır. Bu nitelikteki bir yerin 3116 Sayılı Yasaya göre yapılarak kesinleşen orman kadastrosu yanlış yorumlanarak aplikasyonla orman sınırları dışında bırakılmış olması hukuki sonuç doğurmaz. Açıklanan nedenlerle, davanın kabulü ile taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tescili yolundaki mahkeme kararına yöneltilen Hazine ile davalı gerçek kişinin temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazine ve davalı gerçek kişinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişiye yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 31/03/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5599, Karar No: 2024/1990, Tarih: 12.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5599 E.  ,  2024/1990 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/279 Esas, 2022/979 Karar

vekili Avukat ...

İHBAR OLUNAN : Körfez Belediye Başkanlığı vekili Avukat ...

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2018/410 E., 2020/412 K.

Taraflar arasındaki marka ve coğrafi işaret hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, men'i, durdurulması ve ref'i davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; "Hereke" markasının müvekkili şirket tarafından 10.03.1982 tarihinde Sanayi ve Ticaret Bakanlığı nezdinde tescil ettirildiğini ve 10.03.2022 tarihine tadar tescilli bulunduğunu, Sümer Halı Şirketinin 21.06.1996 tarihinde yapmış olduğu başvuru neticesinde 01.09.1996 tarihinden itibaren "Hereke Yün El Halısı", "Hereke Yün İpek El Halısı" ve "Hereke İpek El Halısı" dahil olmak üzere toplamda 21 adet halı ve 3 adet kilim tipinin coğrafi işaret tescillerinin gerçekleştirildiğini, yasanın verdiği denetim görevi uyarınca denetimlerin gerçekleştirilerek tescilinin devamlılığının sağlandığını, davalı şirketin "Elexus Halı Hereke"ve "Milat Halı Hereke" adları altında "Hereke" ibaresi ile üretimi yapılan makine halılarının satışa arz edilmiş olduğunun tespit edildiğini, aleyhine delil tespiti istenen şirketin "ELEXUS" ve "Sanat Elexus" markalarına sahip olduğunun görüldüğünü, davalı tarafından üretilen söz konusu halıların ülkemizin el dokuma halı kültürünün en önemli parçası olan "Hereke El Halısı" ile ilişki oluşturacak ifade ve görsellerin kullanılmak sureti ile makine halısı ürünleriyle oluşturmaya çalıştığı bağ tüketiciyi yanıltıcı nitelik taşıdığını, "Hereke El Halısı" ile hiçbir şekilde kıyaslanmasının mümkün olmayan söz konusu makine halılarının "Hereke" adı ve markası altında pazarlanmasının gerek markaya ve gerekse coğrafi işaret tescili ile korunan haklara tecavüz fiilini oluşturduğunu, yapılan inceleme ve soruşturma neticesinde davalı tarafından üretim ve pazarlaması yapılan makine halılarının desen, renk ve kompozisyonu açısından tescil konusu ürüne benzediğinin tespit edildiği, internet sitesinde ve halı ürünlerinde "Hereke" markasının açıkça kullanıldığı, potansiyel ortalama tüketicinin ilk görüşte sergilenen ürünleri "Hereke" halısı olarak algılama ve bu sanı ile satın alma olasılığının kuvvetli olduğu sonucuna ulaşıldığını, üretimleri tamamı ile farklı ve basit teknikle üretilen makine halılarının "Hereke El Halısı" desenlerini kopya etmek sureti ile üretilmesinin ve satışı sunulmasının hukuken haksız olduğunu, davalının eyleminin 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 55 inci maddesi uyarınca haksız rekabet kapsamında yer aldığını ileri sürerek dava konusu marka ve coğrafi işaret tescil haklarına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ile menine, tecavüz sayılan fiillerin men'i ile ortadan kaldırılmasına, tecavüz sureti ile üretilen ve pazarlanan ürünlere ve bunların üretiminde kullanılan araç ve gereçlere el konulmasına, tecavüzün devamını önlemek açısından gerekli tedbirlerin alınmasına, davalıların işyerinde kullandıkları "Hereke" ibaresini taşıyan internet sitesi, tabela, vitrin, pano, fatura, kartvizit, broşür, katalog vb. iş evraklarının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın usul ve esas yönünden yasaya ve hukuka aykırı olup reddi gerektiğini, müvekkili şirketin "Elexis Hereke" adı altında ticaret hizmet markası başvurusunu yaptığını, herekenin kaliteye verilen bir adlandırma olup halı ismi olmadığını, bu nedenle "Hereke" markasını ve hereke el halısını coğrafi işaret ile korunan özelliklerini ihlal eden, zarara uğratan bir durumun söz konusu olmadığını, markasal ve coğrafi işaret tescilinden doğan hakların ihlal edilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüketiciler nezdinde taraf marka ve kullanımlarının, okunuş, görünüm, anlam ve genel izlenim itibariyle yüksek düzeyde benzer oldukları, davalının karıştırılma olasılığı ve beraberinde iltibasın ortaya çıkmasına imkân verecek nitelikte bu işareti internet sitesinde, tanıtım araçlarında marka olarak kullandığı, bu eylemlerin davacının marka hakkına tecavüz oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, davalının kullanımına konu olan “ELEXUS HEREKE HALI” ve “MİLAT HEREKE HALI” ibarelerin, davacının "HEREKE" markasından doğan marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, bu tecavüzün refine, men'ine, davalının “ELEXUS HEREKE HALI” ve “MİLAT HEREKE HALI” kullanımındaki "HEREKE" ibarelerin silinmesine, silinmesi mümkün olmayanların kaldırılmasına, bu ibareleri taşıyan her türlü iş evrakı, ambalaj, ürün ve reklam materyalinin toplatılarak karar kesinleştikten sonra imhasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının eksik inceleme ve değerlendirme neticesinde usul ve yasaya aykırı bir şekilde verildiğini, müvekkili şirketin üretmekte olduğu makine halılarının "Sanat Halı", "Kartal Halı", "Elexus Halı" gibi tescilli markaları ile satışa sunduğunu, müvekkili şirket tarafından üretilen halıların Elexus markası ile satışa sunulduğunu, davaya konu "Hereke" ibaresinin koleksiyon adı olarak kullanıldığını, halıların üzerine basılan etiketlerde "Elexus" markasının bulunduğunu, herhangi bir marka ya da ibare kullanarak başkasının marka hakkına tecavüz etme durumunun söz konusu dahi olmadığını, dava konusu her iki kullanımda "Hereke" ibaresi ortak olarak geçmekte ise de müvekkiline ait kullanımda asıl ve baskın unsurun "Elexus" ibaresi olduğunu, benzerlik değerlendirmesi yapılırken bütünsel izlenimin odak alınması ve ortak olmayan unsurların dikkate alınması gerekirken bu hususlar gözardı edilerek hatalı bir şekilde karar verildiğini, bilirkişi raporlarının denetime elverişli olmadığını, eksik inceleme ve araştırma sonucunda hazırlandığını, "Hereke" ibaresinin tek bir kimsenin tekelinde kullanılmaya bırakılmasının ilgili yasa ve mevzuata aykırılık teşkil ettiğini, davacının dava açıldığı tarihte tescilli olan herhangi bir coğrafi işaretinin bulunmadığının tespit edildiğini, müvekkili şirketin uyuşmazlık konusu "Hereke" koleksiyonuna ait halıların üretiminden, koleksiyon ve model amacıyla kullanmaktan vazgeçtiğini ve hatta uyuşmazlık konusu halıların satışını da sonlandırdığını davacı tarafa bildirdiğini, davacı tarafın haksız ve kötü niyetli hareket ettiğini, davanın hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece delillerin takdirinde ve yasa kurallarının olaya uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediği, davanın kabulüne yönelik kararda kamu düzenine aykırı herhangi bir husus bulunmadığı, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerine ek olarak Bölge Adliye Mahkemesince incelemenin gerekçesiz şekilde yapıldığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka ve coğrafi işaret hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, men'i ve ref'i istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6102 sayılı Kanun'un 55 inci maddesi.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerine ek olarak Bölge Adliye Mahkemesince incelemenin gerekçesiz şekilde yapıldığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka ve coğrafi işaret hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, men'i ve ref'i istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6102 sayılı Kanun'un 55 inci maddesi.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 30 uncu maddesi.

3.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297 nci maddesi.

3.Değerlendirme

Davacı vekili dava dilekçesinde marka hakkına dayalı talepleri yanında coğrafi işaret hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, meni ve refi taleplerinde de bulunmuştur. İlk Derece Mahkemesi kısa kararı, karar gerekçesi ve hüküm fıkrasında davanın kabulüne karar verildiği belirtilmiş ise de davacının coğrafi işarete dayandırdığı talepleri yönünden hüküm kurulmadığı görülmüştür. 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin ikinci fıkrasında hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği düzenlenmiştir. Somut olayda davanın kabulüne karar verilmesine rağmen davacının coğrafi işarete ilişkin talepleri yönünden hüküm kurulmaması nedeni ile kısa karar, gerekçe ve hüküm fıkrası arasında çelişki ortaya çıktığı, kararın bu hali ile 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesine aykırı olduğu ve temyizen incelemeye elverişli olmadığı anlaşılmış, denetime elverişli bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.