muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/150, Karar No: 2011/177, Tarih: 20.09.2011

Tanık A. P.. önceki beyanlarıyla uyumlu olarak yargılama evresinde; “Vali M. K..valilikten ayrılmadan önce beni valiliğe çağırttı, hatırladığım kadarıyla 2007 yılı idi. Vali beyin odasına girdiğimde yanında İl Emniyet Müdürü B. G.. de vardı. Vali bey bana M.A..adına düzenlenmiş ikametgâh ilmühaberini göstererek ‘A.. Bey bu ikametgâh ilmühaberini nasıl verdin’ diye sordu. Ben de ‘bu ikametgâh ilmühaberini şahsın mahallemde oturduğuna dair verdim’ dedim. Silah ruhsatı ile ilgili olduğunu bilmediğimi ve şahsa da bu ikametgâh ile silah ruhsatına müracaat edemeyeceğini söylediğimi vali beye söyledim. Vali M.. Bey bu ikametgâh ilmühaberini Emniyet Müdürüne verdi. Ben Valilikten çıkıp Muhtarlığa gittim ve ilgili şahıs ile ilgili evrakların asıllarını alarak tekrar Valiliğe geldim, evrakların asıllarını vali beye teslim ettim. Vali M...Bey bana ‘bu evraklar bende kalsın, ben sana daha sonra gönderirim’ diye söyledi. Daha sonra bu evraklar iki polis memuru tarafından muhtarlığıma teslim edildi. Vali bey bana bu 'ikametgâhı nasıl düzenledin' diye sorduğunda ben de N. K.. isimli tanıdığım kişinin oğlu O..'ın muhtarlığa gelerek M. A.. isimli şahsın kendilerinin akrabası olduğunu, şu an kendi evlerinde oturduğunu, misafir olarak bulunduğunu bu nedenle ikametgâh istemesi üzerine M. A..isimli şahsı görmediğim halde ikametgâh ilmühaberini düzenlediğimi vali beye söyledim” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Sanık aşamalarda özü itibarıyla birbirleriyle uyumlu olarak ve özetle; “adı geçen kişilere silah taşıma ruhsatlarının mevzuata uygun olarak verildiğini, bildirdikleri adreste oturduklarına dair muhtarlarca verilen ikametgâh ilmühaberlerinin dosyasında da mevcut olduğunu, M.A.. isimli şahsın Valiliğe müracaatı üzerine vali yardımcısının havalesi ile dosyanın Emniyet Müdürlüğüne intikal ettiği ve gerekli işlemler yapıldığını, 2006 yılı Mayıs ayının 10’undan sonra resmi bir toplantı ve sağlığı ile ilgili bir operasyon için öğlen Ankara uçağına yetişmek üzere yarım gün mesai yaptığı sırada K. H..ve O. D.. adlı şahısların makama gelerek kendisine Bayburt'a yerleşip ikametgâhlarını nakil ettirdiklerini, oto ve emlak alım satımı yaptıklarını, silah taşıma ruhsatı için müracaat edeceklerini söylediklerini, her vatandaşa olduğu gibi müracaatlarını yapmalarını ve durumun belirttikleri gibi olması halinde yardımcı olabileceğini söylediğini, aynı gün il asayiş toplantısı bitiminde Emniyet Müdür Vekiline makamdan az önce çıkan şahısların silah taşıma talebinde bulunduklarını, durumlarının incelenmesini söylediğini, Emniyet Müdür Vekilinin söylediklerinin doğru olması halinde yardımcı olabileceğini belirttiğini, Ankara’ya giderek İbni Sina Hastanesinde ameliyat olup 20 gün sonra Bayburt'a döndüğünde her üç şahsa ait ruhsat dosyalarının Emniyet Müdürlüğünce hazırlanmış olduğunu, onaya sunulan yazılarda adı geçenlerin mani bir hallerinin bulunmadığı ve belirtilen adreslerde ikamet ettiklerinin tespit edildiğini, bu konudaki yönetmeliğin 16. maddesinde belirtilen silah taşımayı engelleyen hallerden birine düşmediklerine dair tespite göre izin verdiğini, ruhsatlarla ilgili olarak hiç kimseye telkinde bulunulmadığını ve emir vermediğini, asla bir menfaat temin etmediğini, Devletin ve üçüncü şahısların zarara uğramadığını, 2008 yılında ruhsatların iptal edildiğini, şahısların taşıma ruhsatı ile aldıkları silahları sadece taşıdıklarını, silahı satarak paraya çevirmediklerini, herhangi bir suçta kullanmadıklarını, bu nedenle bu kişilerin haksız bir kazanç elde etmediklerini, atılı suçun unsurlarının oluşmadığını, beraatine karar verilmesi gerektiğini” savunmuştur.

5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinin, suç ve Özel Dairenin ilk karar tarihinde yürürlükte bulunan şekline göre; 1. fıkrasındaki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu, kamu görevlisinin yasada ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması ile oluşur.

İl Valileri tarafından can güvenliği nedeniyle silah taşıma ruhsatı verilmesine ilişkin olarak 6136 sayılı Yasanın 7. maddesinde (23.06.1981 gün ve 2478 sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişik);

“ Ateşli silahları ancak;

...5. Bakanlar Kurulunca çıkarılacak yönetmelikte belirlenecek esaslara göre valiler tarafından verilecek izin vesikasını alanlar,

İl Valileri tarafından can güvenliği nedeniyle silah taşıma ruhsatı verilmesine ilişkin olarak 6136 sayılı Yasanın 7. maddesinde (23.06.1981 gün ve 2478 sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişik);

“ Ateşli silahları ancak;

...5. Bakanlar Kurulunca çıkarılacak yönetmelikte belirlenecek esaslara göre valiler tarafından verilecek izin vesikasını alanlar,

Taşıyabilirler veya mesken ya da işyerinde bulundurabilirler", Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin “Can güvenliği nedeniyle silah taşıma ruhsatı verilmesi” başlıklı 7/a maddesinde ise (01.05.2002 tarih ve 2002/4158 sayılı Yönetmelik ile değişik);

“İl Valileri;

a) Yaptıkları iş, sosyal, ekonomik, kültürel ve mesleki faaliyetleri ya da bulundukları yer ve zaman itibarıyla can güvenliklerin ciddi ve harici tehdit ve tehlikelere maruz kalacağı kuvvetle muhtemel olduğu anlaşılan Türk vatandaşları ile karşılıklılık esasına göre ülkemizde çalışma ve ikamet izni sahibi yabancı uyruklu şahıslara,

...Talepleri halinde silah taşıma ruhsatı verebilir. Ancak (a) bendinde geçen şahısların can güvenliklerinin ciddi ve harici tehditlere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olup olmadığı hususu Valiler tarafından takdir edilir...” şeklinde hükümler bulunmaktadır.

Öte yandan, İçişleri Bakanlığının 25.06.1998 gün ve 129 sayılı Genelgesinin “Ruhsat vermeye yetkili makam” başlıklı 7. maddesinde valiliklerin; “ancak kendi idarelerinde ikamet eden (Yönetmelik madde 4, 7 ve 10), görev yapan (madde 8) veya mesleki faaliyet yürüten kişilere (madde 9) silah ruhsatı vermeye yetkili oldukları” belirtilmiştir.

Can güvenliği nedeniyle silah taşıma ruhsatı verme yetkisi 6136 sayılı Yasanın 7 ve anılan Yönetmeliğin 7/a maddeleri uyarınca İl Valilerine aittir. İl Valileri, Yönetmeliğin 7/a maddesinde belirtildiği gibi, “yaptıkları iş, sosyal, ekonomik, kültürel ve mesleki faaliyetleri ya da bulundukları yer ve zaman itibarıyla can güvenliklerinin ciddi ve harici tehdit ve tehlikelere maruz kalacağı kuvvetle muhtemel olduğu anlaşılan Türk Vatandaşları ile karşılıklılık esasına göre ülkemizde çalışma ve ikamet izni sahibi yabancı uyruklu şahıslara” bu madde kapsamında taşıma ruhsatı verebilme yetkisine sahiptirler. 01.05.2002 tarihinde yapılan değişiklikle bu maddeye eklenen “ancak (a) bendinde geçen şahısların can güvenliklerinin ciddi ve harici tehditlere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olup olmadığı hususu Valiler tarafından takdir edilir” ibaresinden bu konuda Valilere sınırsız bir yetki, dolayısıyla da keyfilik tanındığı düşünülemez. Devlet kurumlarının yaptıkları araştırmalar, toplanan belge ve bilgiler ile objektif ölçütler gözönünde tutulmak suretiyle, kişisel öngörü ve mesleki birikimlerden de yararlanılarak takdir yetkisi kullanılmalıdır. Valilerin bu hususta kullanacakları takdir yetkisinin denetime açık olacak gerekçeleri içermesi keyfiliğin önüne geçilebilmesi açısından zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Bayburt Valisi olan sanığın can güvenliği nedeniyle taşıma ruhsatı almak için başvuruda bulunan M.A.., K.H.. ve O. D.. isimli kişilerin can güvenliklerinin tehlikede olduğu yönünde bir başvurularının bulunmamasına, bu konuda herhangi bir somut bilgi ve belgenin olmamasına ve Bayburt İlinde fiilen oturmadıklarını bilmesine karşın silah taşıma ruhsatı onayı vermesi eylemlerinde, takdir yetkisinin sınırlarını aşıp kendisine verilen yetkiyi kötüye kullandığının kabulü gerekir. Hatta tanık beyanlarıyla da sabit olduğu gibi, sanığın Bayburt İlinde oturmadığını bildiği bu kişilerin silah taşıma ruhsatı alabilmeleri açısından gerekli olan “Bayburt İlinde ikamet etmeleri” koşulunu, şeklî olarak yerine getirebilmek amacıyla sürece bizzat müdahalede bulunması ve bunun sonucunda taşıma ruhsatı onayı vermesi bu konudaki yetkisini kullanış tarzını göstermektedir.

5442 ve 6136 sayılı Yasalar, ilgili Yönetmelik hükümleri ve İçişleri Bakanlığı Genelgesi birlikte değerlendirildiğinde, İl Valilerinin silah ruhsatı verme yetkisini ancak yetkili ve sorumlu oldukları yönetim biriminde oturan kişilerle sınırlı olarak kullanabilecekleri, başka illerde oturan kişilere ruhsat vermeye hiçbir şekilde yetkilerinin bulunmadığı açıktır. Bu nedenle Özel Dairece direnme kararında, İl Valilerinin silah ruhsatı verme konusundaki takdir yetkileri konusunda yapılan; “İl Emniyet Müdürlüğünün yazılarında ilgililerin can güvenliğinin harici ve ciddi tehdit ve tehlikelere maruz kaldığına dair bir bilgi, belge ve somut delil elde edilemediğinden söz edilmekte ise de, bu tespitin kolluk görevlilerinin amiri durumunda bulunan ve Yönetmelik gereği can güvenliğine yönelik tehdidin kuvvetle muhtemel olup olmadığının takdir yetkisi kendisine tanınmış olan Vali yönünden bağlayıcılığı bulunmadığı gibi, kişinin can güvenliğine yönelik tehlikelere maruz kaldığına dair kolluğa yapılmış bir bildirimin bulunmaması, gelecekte ciddi ve harici bir tehdit ya da tehlikenin gerçekleşmeyeceğinin göstergesi de olmayacaktır” şeklindeki varsayımlara dayalı değerlendirmelere bir hukuk devletinde katılma olanağı bulunmamaktadır.

Bu durumda, 5237 sayılı TCY’nda kamu görevlisi sayıldığında kuşku bulunmayan sanığın kendisine yasalar ve yönetmelikle verilen görevleri yerine getirirken görevin gereklerine aykırı davrandığı ortadadır. 5237 sayılı TCY’nın 257/1. maddesindeki “görevde yetkiyi kötüye kullanma” suçunun, suç ve ilk karar tarihinde yürürlükte bulunan şekli açısından; kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunduğu konusunda bir iddia ve belirleme bulunmadığından, olayda bu öğelerin gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Ancak olayımızda, ilgili Yasa ve Yönetmelik hükümleri uyarınca silah taşıma ruhsatı alma olanağı bulunmadığı açıkça sabit olan kişilere görevinin gereklerine aykırı davranmak suretiyle silah taşıma ruhsatı onayı vermesi suretiyle, bu kişilere haksız kazanç sağlama koşulu gerçekleştiğinden sanığın eylemleri 5237 sayılı TCY’nın 257/1. maddesinde öngörülen suçu oluşturur.

Öte yandan Ceza Genel Kurulunca ulaşılan bu sonuca göre; Özel Dairenin ilk kararından sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinde yapılan değişikliklerin de Özel Dairece gözönünde bulundurulması yasal bir zorunluluktur.

Bu itibarla, sanığın yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak üç kişiye silah taşıma ruhsatı onayı vermesi şeklindeki eyleminin zincirleme biçimde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturmasına karşın, Özel Dairece beraat kararında direnilmesinde isabet bulunmadığından direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Önsorun ve esasa ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi A. K...;

“A) Tartışma Konuları:

1- Ön sorun olarak tartışılan konu:

Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin ilk derece mahkemesi olarak verdiği karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca itiraz edilmesi üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca hükmün bozulmasına karar verilmiş, Yargıtay 4. Ceza Dairesi bozmaya karşı direnmiş ve direnme kararı temyiz edilmiştir.

Ön sorun olarak incelenen tartışmanın konusunu, Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararına katılan başkan ve üyelerin, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılıp katılamayacağı oluşturmaktadır.

2- Esas yönünden tartışılan konu:

Esas yönünden tartışmanın konusunu ise, sanığa isnat olunan suçun oluşup oluşmadığı oluşturmaktadır.

B) Ceza Genel Kurulu Çoğunluğunun Benimsediği Görüş ve Karşı Görüşüm:

1- Ceza Genel Kurulu çoğunluğunca;

a) Bozma kararına katılan başkan ve üyelerin, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılmalarına yasal engel bulunmadığı,

b) Sanığa isnat olunan suçun oluştuğu

Kabul edilmiştir.

2- Bana göre;

a) Bozma kararına katılan başkan ve üyeler, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılamazlar.

b) Sanığa isnat olunan suç oluşmamıştır.

C) Konuyla İlgili Uluslararası ve Ulusal Normlar:

1- Ön sorunla ilgili:

1- Ceza Genel Kurulu çoğunluğunca;

a) Bozma kararına katılan başkan ve üyelerin, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılmalarına yasal engel bulunmadığı,

b) Sanığa isnat olunan suçun oluştuğu

Kabul edilmiştir.

2- Bana göre;

a) Bozma kararına katılan başkan ve üyeler, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılamazlar.

b) Sanığa isnat olunan suç oluşmamıştır.

C) Konuyla İlgili Uluslararası ve Ulusal Normlar:

1- Ön sorunla ilgili:

a) Herkes, gerek medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar, gerek cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, 6/1).

b) Bir karar veya hükme katılan hâkim, yüksek görevli mahkemece bu hükme ilişkin olarak verilecek karar veya hükme katılamaz (5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu, 23/1).

c) Ceza Genel Kurulunun ilk derece mahkemesi olarak görev yapması halinde Kurul, asgari toplanma nisabıyla toplanır ve karar verir. Bu şekilde Ceza Genel Kurulunun verdiği kararların yeniden incelenmesi halinde ise Kurul, hukuki engeli olmayan Yargıtay Ceza Dairelerinin diğer başkanları ile her daireden en az ikişer üyenin katılmasıyla oluşur, evrak üzerinde inceleme yapar ve kesin olarak meseleyi karara bağlar. Başkanların katılamadığı durumlarda başkanın yerine katılmaya engeli olmayan en kıdemli üye kurula katılır (2797 sayılı Yargıtay Kanunu, 7/10).

2- Esasla ilgili:

Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında, görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır (5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, suç tarihinde yürürlükte olan 257. maddesinin 1. fıkrası).

D) Konuların İrdelenmesi:

1- Ön sorunla ilgili:

“Adil yargılanma ilkesi” ile Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 23. maddesinin 1. fıkrasındaki açık hüküm gereğince, bozma kararına katılan başkan ve üyeler, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılamazlar. Benzer konuyu düzenleyen 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 7. maddesinin 10. fıkrasındaki hüküm de bu niteliktedir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Hukuk ve Ceza Genel Kurullarının... diğer toplantılarında, işi görüşme konusu olan daireden beşten fazla üyenin katılmaması koşuluyla bu kurullara bağlı daire sayısının en az iki katı üyenin bulunması zorunludur” şeklindeki hükme dayanılarak, bozma kararına katılan başkan ve üyelerin, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılabileceklerini kabul etmek mümkün değildir. Çünkü bu hüküm CMK'nın 23. maddesinin 1. fıkrasının bir istisnası olup, genişletilemez.

2- Esasla ilgili:

2- Esasla ilgili:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun suç tarihinde yürürlükte olan 257. maddesinin 1. fıkrasına göre, “görevde yetkiyi kötüye kullanma” suçunun oluşması için, bu fiil nedeniyle kişilerin mağdur olması veya kamunun zarar görmesi ya da kişilerin haksız bir kazanç sağlaması gerekmektedir.

“Kazanç” ibaresinin “maddî kazanç” anlamında olduğu konusunda öğretide görüş birliği vardır. Bu ibare suç tarihinden sonra 6086 sayılı Kanunla “menfaat” şeklinde değiştirilmiştir.

Somut olayda, sanığın il valisi olarak görev yaptığı sırada, bazı kişilere silah ruhsatı vermesi sonucu; kişiler mağdur olmamış, kamu ekonomik anlamda bir zarar görmemiş ve kişiler haksız bir kazanç sağlamamışlardır. Bu nedenle sanığa isnat olunan “görevde yetkiyi kötüye kullanma” suçunun unsurları oluşmamıştır.

E) Sonuç:

1- Bozma kararına katılan başkan ve üyelerin, direnme kararını inceleyecek Ceza Genel Kurulu'na katılamayacakları,

2- Sanığa isnat olunan suçun oluşmaması nedeniyle, direnme hükmünün onanması gerektiği,

Kanısını taşıdığımdan, çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum” düşüncesiyle,

Uyuşmazlığın esasına ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan diğer iki Genel Kurul Üyesi de; “Özel Daire direnme kararının onanması gerektiği” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14.04.2011 gün ve 2-10 sayılı direnme kararının BOZULMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2011 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8037, Karar No: 2012/275, Tarih: 17.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/8037 E.  ,  2012/275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVACILAR : 1-...

2-... Vekili : Av. ...

DAVALILAR : 1-Yaşatan Sigorta Aracılık Hizmetleri A.Ş.

Vekili : Av. ...

2-Yapı Kredi Yaşam Sigorta A.Ş.

Vekili : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12/03/2010 tarih ve 2010/51-2010/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... Sigiorta A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalılardan sigorta şirketi arasında diğer davalı ...Ş. aracılığı ile 19.09.1996 tarihinden itibaren başlayan Hayat Sigorta Sözleşmelerinin yapıldığını, primlerin ödendiğini, 2001 yılı son aylarında ayrılarak iştira bedelini tahsil ettiğini, sonrasında bir arkadaşı ile yaptığı görüşme sırasında eksik iştira bedeli tahsil ettiği şüphesiyle yaptığı araştırmada 1998 yılı priminin davalı ... kayıtlarında olmadığından eksik iştira bedeli ödendiğini fark ettiğini ileri sürerek, dava tarihi itibariyle bakiye reel iştira bedelinin tespiti ile şimdilik davacılardan Halil için 4.000,00 TL, Fatma için 1.000,00 TL'nın temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile davacılardan Halil için 2.346,30 TL Fatma için 1.843,94 TL'nın tahsilini istemiştir.

Davalılardan Yaşatan Sigorta Aracılık A.Ş. vekili, davanın pasif husumetten, diğer davalı ... şirketi vekili ise davanın esastan reddini istemiştir.

Davalılardan Yaşatan Sigorta Aracılık A.Ş. vekili, davanın pasif husumetten, diğer davalı ... şirketi vekili ise davanın esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, her ne kadar dava konusu edilen dört poliçeye ilişkin olarak davacı ... tarafından ibraname verilmiş ise de, davalı ... şirketinin yargılama sırasında 1998 yılına ait olan prim borcunun ödenmediğini savunduğu, daha sonra 12.09.2005 tarihli dilekçesi ile bu savunmasından vazgeçtiğini ve prim borcu karşılığı olarak verildiği iddia olunan çek bedelinin 1999 yılı prim borcuna mahsup edildiğini bildirdiği, ancak gerek sigorta şirketi kayıtlarından gerekse de davacı yanca ibraz olunan dekontlardan 1999 yılı için davalı tarafa 1.055,40 TL ödendiğinin anlaşıldığı, 1998 yılı prim borcuna karşılık çek ile yapılan 864 TL'ye tekabül eden iştira bedelinin ibraname kapsamında bulunmadığı, ayrıca davalının değinilen çek bedelinin prim tahsilatı olarak tahsil edilmediğini savunduktan sonra bu miktara tekabül eden iştira bedelinin ödendiğinin ve ibranamenin bu miktara tekabül eden kısmı kapsadığının düşünülemeyeceği gerekçesiyle davalı ...Ş. hakkındaki karar kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... şirketine yönelik davanın kabulüne, davacı ... için 2.346,30 TL'nin dava tarihinden itibaren, davacı ... için 1.834,94 TL'nin 02.09.2003 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmiştir.

.../...

2010/8037

2012/275

-2-

Kararı, davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...-Yaşam Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

.../...

2010/8037

2012/275

-2-

Kararı, davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...-Yaşam Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, yaşam sigorta poliçelerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere, mahkemece davacı ... tarafından verilen ibranamelerin 1998 yılı prim borcuna karşılık yapılan 864 TL'ye tekabül eden iştira bedelini kapsamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İbra, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda düzenlenmemesine rağmen, gerek uygulamada gerekse doktrinde borcu sona erdiren nedenlerden biri olarak kabul edilmektedir. Alacaklının, borçlu ile yaptığı bir sözleşme ile alacağından vazgeçerek borçluyu borçtan kurtarmasına ibra denilmektedir. Bir borç ilişkisinde ibranın varlığı halinde, o borcun sona erdiğinin kabulü gerekmektedir. Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde, davacılardan ..., 05.10.2001 tarihli belgede, poliçe numaralarını belirtmek suretiyle söz konusu poliçelerden dolayı davalıyı ibra etmiştir. Anılan ibraname altındaki imzanın sahteliği ya da başka bir nedenle ibranamenin sakat olduğu da ileri sürülmediğine göre, artık dava konusu edilen poliçeler nedeniyle davacı ...'ın davalı ... şirketinden bir alacağı kalmamıştır. Açıklanan durum gözden kaçırılarak, davacı ... yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle mümeyyiz davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, mümeyyiz davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...Ş.'ye iadesine, 17.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

05.03.2012 - SK