muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15220, Karar No: 2021/6831, Tarih: 14.10.2021

01/06/2015 tarihinden sonra da Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'ine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda, davacıda oluşan maluliyet oranının tespitine yönelik olarak düzenlenen ve karara esas alınan engelli sağlık raporunda hangi yönetmeliğin esas alınarak rapor düzenlendiği anlaşılamamaktadır. Her ne kadar itiraz hakem heyeti, karara esas alınan bu raporun Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'ine uygun düzenlendiğini belirtse de düzenlenen raporun içeriğinden maluliyete esas alınan arazın ilgili yönetmelikteki karşılığı denetlenememiştir. Bu nedenle rapor, karar vermeye elverişli değildir. Buna göre, hakem heyetince, olay tarihinde yürürlükte olan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'ine uygun yeni bir rapor alınarak, temyiz edenin sıfatına göre kazanılmış haklar da dikkate alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davalı vekilinin meydana gelen kazada araç sürücülerinin kusuruna yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Olaydan sonra kolluk tarafından düzenlenen kaza tespit tutanağında her iki araç sürücüsünün de kusurlu olduğu belirlenmiştir. Yargılama sırasında alınan raporda davacının meydana gelen kazada kusursuz olduğu, davalıya sigortalı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğu sonucuna varılmıştır. Hakem heyetince davalının tam kusur oranına göre karar verilmiştir. Kaza tespit tutanağı ve bilirkişi raporu arasındaki kusur dağılımına ilişkin çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru değildir. Bu durumda hakem heyetince uzman bilirkişi kurulundan kusur dağılımına ilişkin çelişkilerin giderilmesi yönünde gerekçeli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmek üzere de kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4-Davalı vekilinin tazminat raporuna yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Somut olayda davacıda oluşan zararın tespitine yönelik olarak alınan tazminat raporunda davacının bakiye ömrünün tespit bakımından PMF tablosu kullanılmış, davalı vekilince anılan hesaplamaya itiraz edilmesi üzerine itiraz hakem heyetince oluşturulan ara karar ile davalı vekiline itirazları doğrultusunda tazminat raporu alınması için bilirkişi ücretini yatırmak üzere kesin süre verilmiş, ara kararın tebliği üzerine davalı vekilince, tazminat hesabında önce maluliyet raporunun hatalı olduğu, maluliyet raporunun usulüne uygun alındıktan sonra itirazlar doğrultusunda tazminat raporu alınması gerektiği ileri sürülerek ara karardan rücu edilmesi talep edilmiş, itiraz hakem heyetince davalının kesin süre içinde bilirkişi ücreti yatırmadığından yeni bir tazminat raporu alınmamasına, ilk tazminat raporuna göre karar verilmesi gerektiğine ilişkin karar verilmiştir. Varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir.

Davalı vekilince ara karardan rücu talebi tazminat raporuna yönelik olmayıp maluliyet raporuna ilişkin olduğu ve maluliyete ilişkin raporun usulüne uygun olmadığından Dairece bozma kararı verildiğine göre öncelikle usulüne uygun maluliyet raporu alındıktan sonra, davalının itirazları doğrultusunda davacının bakiye ömrünün tespitinde TRH 2010 tablosu kullanılarak, temyiz edenin sıfatına göre kazanılmış haklar da gözetilmek suretiyle ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmek üzere de kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

5-Davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından davacının başvurusunun kabulü ile kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına 10.067,00 TL vekalet ücretine karar verilmiştir. Varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir.

İtiraz Hakem Heyetince başvuru sahibi lehine vekalet ücretine karar verilirken Sigortacılık Kanununun 30. maddesinin 17. fıkrası ve 19/01/2016 tarihli, 29598 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16. maddesinin 13. fıkrasının uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında(maktu vekalet ücretinin altında kalmamak kaydı ile) vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tam nisbi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2), (3), (4) ve (5) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile itiraz hakem heyeti kararının BOZULMASINA, 3.050,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12689, Karar No: 2013/1956, Tarih: 14.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/12689 E.  ,  2013/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar taraflar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu ve dürüstlük kuralına aykırı bulunduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların murisi Y.B.’un maliki olduğu 173 parseli davalı S.’ya 174 parsel sayılı taşınmazdaki 7000/18361 payını da davalı A. G.’e satış suretiyle temlik ettiği, bu taşınmazların daha sonra pek çok kez ifraz ve tevhit işlemlerine tabi tutularak çeşitli parselleri oluşturduğu, davacıların anılan temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalılarda zamanaşımının sözkonusu olmadığı, işlemin muvazaalı olması durumunda üzerinden bir zaman geçmesi halinde geçerli hale gelmeyeceği ve herhangi bir süreye bağlı olmaksızın her zaman açılabileceği kuşkusuzdur. Bu iddianın ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde değerlendirilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, tarafların toplanan ve toplanacak tüm delilleri değerlendirilmek suretiyle, miras bırakanın davalılara yaptığı temliklerin yukarıdaki ilkeler doğrultusunda mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olup olmadığının tespiti ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek neticeye gidilmiş olması doğru değildir.

Tarafların bu yöne değinen temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24025, Karar No: 2014/6962, Tarih: 10.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24025 E.  ,  2014/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık hakkında 2004 takvim yılında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.12.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II. Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Sanığın yakalama kararı üzerine Kadıköy 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nce alınan 29.07.2009 tarihli savunmasının aslı dosya içerisine alınmadan, imzasız faks içeriğine itibar edilmek suretiyle hüküm kurulması,

2-...Tic. Ltd. Şti'nin temsilcisi olan sanığın 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunması, 01.12.2006 tarih, VDENR-2006-1545/126 sayılı Vergi Tekniği Raporunda, şirket ile ortaklarına bilinen faaliyet ve ikametgah adreslerinde ulaşılamadığı, yüksek matrahlı KDV beyannamesi vermesine rağmen ödenecek KDV'nin çıkmadığı, işçi çalıştırmadığı, depo, ardiye ve aracının bulunmadığı, elde edilen ve ödenen büyük hasılatlara rağmen bankacılık işlemleri gibi ticari aktiviteyi sağlayan unsurlara sahip olmadığının tespit edilmesi karşısında, sanığın şirketin yetkili temsilcisi olduğu 2005 takvim yılına ilişkin suçunun sabit olduğu, 2006 takvim yılında ise yapılacak araştırma sonucu şirketin yetkili temsilcisi olduğunun belirlenmesi halinde suçunun sabit olacağı gözetilmeden eksik inceleme ve dosya kapsamıyla uyumlu olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9373, Karar No: 2012/258, Tarih: 05.01.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/9373 E.  ,  2012/258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kiracısı olduğunu beyan ettiği Katılana ait evin kapılarına kendisinin zarar vermediğini, boşandığı eşi tarafından kapalı olan kapının açılması amacı ile yapılmış küçük çaplı zararlar olduğunu beyan etmesi karşısında, evin iç kapı kasaları ve kapı kilit yerlerinde meydana gelen hasarların, normal kullanmadan meydana gelip gelmeyeceği, araştırılmadan ve bu hususta ayrıca sanığın boşandığı eşi tanık sıfatı ile çağrılıp dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18959, Karar No: 2018/2109, Tarih: 15.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/18959 E.  ,  2018/2109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Esnaf Bağ-Kur sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamında "....Anılan tescilin davacıya ait olmadığının veya uyuşmazlık konusu sürenin tamamına sigortalılık verilmediğinin anlaşılması durumunda ise, vergi kaydının kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmanın karinesi olacağı esas alınmalı, vergi kaydı olan döneme sigortalılık verilmeli; davacının vergiye kayıtlı olmayıp, sadece, ... Şoförler ve Otomobilciler Odasına kayıtlı olduğu dönemlerle sınırlı olarak üzerine kayıtlı araç bulunup-bulunmadığı vs. araştırılıp, kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının varlığı şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedeni" olduğu belirtilmiştir.

10.10.2002 tarihli işlemle, 06.09.2002 tarihinden itibaren zorunlu Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edilen davacı, oda veya vergiye kayıtlı olduğu 31.05.1982 – 17.08.1983, 01.01.1984 – 25.01.1985 ve 22.03.1985 – 04.06.2002 tarihleri arasında da sigortalı olduğunun tespitini istemiş, Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde bilirkişi raporu dogrultusunda davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosyadaki belgelerden, davacının 06.09.2002 yılında başlayan sigortalılığa ilişkin 1146401558 Bağ-nolu şahsi dosyasından ayrı olarak, dava dilekçesine ekli belgede belirtilen 24.03.1982 tarihli işlemle vergi kaydına dayalı olarak 217681760 Bağ-nolu tescil belgesi, 31.03.1982 tarihinde giriş aidatı ve 1982 yılı Mart ayı primine ilişkin ödemesi, 06 AL 609 plakalı ticari taksi ile 15.03.1982-17.08.1983, 12.10.1983 -25.02.1985, 24.12.1987 - 09.03.1990, 01.11.1990 -07.02.1995 ve 4.6.2002-10.9.2002

tarihleri arası vergi, 2.2.1985-29.8.2008 tarihleri arası oda kaydı, ve davacı adına kayıtlı araç ve ticari araç kayıtları ve bozma kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9129, Karar No: 2023/2253, Tarih: 12.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/9129 E.  ,  2023/2253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : İftira, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile sanığın beraatine dair karar

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 2016/1541 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 267 inci maddesinin birinci fıkrası, 116 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Çorum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2016/381 E, 2017/244 Karar sayılı kararı sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan aynı kanunun 116 ncı maddesinin birinci fıkrası, 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi , 62 nci

maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, kişilik özellikleri itibari ile tekrar suç işlemekten çekineceği yönünde kanaat oluşmadığından hakkında 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesi, 5237 sayılı Kanun’un 50 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesi kurumlarının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

3. İlgili kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.10.2017 tarihli, 2017/1268 E., 2017/1381 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ...'in Temyiz Sebepleri

Sanığın eylemleri ve suç kastı ile hareket ettiği sabit olmasına rağmen beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ...'in Temyiz Sebepleri

Sanığın eylemleri ve suç kastı ile hareket ettiği sabit olmasına rağmen beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılanın evinde kiracı olarak kalan sanığın evi boşalttıktan sonra evde bir takım eşyalarının kaldığı gerekçesi ile değiştirilen kapı kilidine rağmen ikametin pencerelerinden birini açarak temyiz dışı sanık ... ile birlikte eve girdikleri, ayrıca "içeriyi kontrol ettiklerinde bazı ziynet ve ev eşyalarının yerinde olmadığını fark ettiklerini" belirterek katılanlar hakkında şikayetçi olmak suretiyle iftirada bulundukları iddialarına ilişkindir

2. Sanığın, "kiracı olarak kullandığı evinde bulunan eşyaların olmadığını, bu olayın evden kendisini çıkarmak isteyen katılanlar tarafından yapılmış olduğundan şüphelendiğini" belirtir ifade tutanağı dosyada mevcuttur.

3. Sanığın şikayeti üzerine katılanlar hakkında yapılan soruşturma neticesinde hırsızlık suçundan Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2016/3499 soruşturma soruşturma sayılı karar ile şüphelilerin atılı suçu işlemedikleri gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

4. Katılanlara ait olup sanık tarafından kiracı olarak kullanılan evin müstakil olup, boş olduğu görgü tespit tutanağı ile sabittir.

5. Tanık C.U kollukta alınan ifadesinde "Komşusu olan sanığın eşyalarını da alarak taşındığını ancak bana borçları var diyerek anahtarı vermediğini, ev sahibinin daha sonra evi temizlettiğini, evde çöp tarzı malzemeler olduğunu ancak eşya olmadığını" beyan ederken, mahkemede "sanığın taşındıktan sonra bir kaç defa daha eve gelerek peyder pey evde kalan eşyalarını alıp götürdüğünü" söylemiş, çelişki sorulduğunda ise "tam olarak hatırlamadığını" belirtmiştir.

6. Vefat etmesi nedeni ile kolluk beyanlarının okunulması ile yetinilen tanık Ş.B'de "Sanığın taşındığını, ev sahibinin daha sonra evi temizlettiğini, evde çul, çuval tarzı işe yaramayan malzemeler olduğunu" beyan etmiştir.

7. Katılan beyanında "Sanıkların kendisine ait olan evi boşaltırken tüm eşyalarını aldıklarını ancak dairenin anahtarını teslim etmediklerini, oğlu olan Kadir'in de evi camdan kontrol ederek boş olduğunu görünce çilingir getirip kapıyı açtırdığını ve evi temizlettiğini, sonra da kilidi değiştirttiğini" belirtmiştir

8. Sanık kollukta "Temyiz dışı katılan ...'in kendisine borcu olduğunu, karşılık olarak evi 350 TL karşılığında kiraladığını, kira sözleşmesi yapmadıklarını, evin asıl sahibi olan katılanın olayı öğrenince

evi boşaltmasını istediğini ancak eşyalarının çoğunun hala evde olduğunu" belirtmişken, mahkemede alınan savunmasında "Evi bir yıllığına kiraladığını ve parasını peşin verdiğini, alacağı olduğu için de anahtarı teslim etmediğini ve evi tamamen boşaltmadığını" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

evi boşaltmasını istediğini ancak eşyalarının çoğunun hala evde olduğunu" belirtmişken, mahkemede alınan savunmasında "Evi bir yıllığına kiraladığını ve parasını peşin verdiğini, alacağı olduğu için de anahtarı teslim etmediğini ve evi tamamen boşaltmadığını" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde "hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanunun 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince dosya üzerinden verilen beraat kararında usul ve yasaya aykırılık olmadığından tebliğnamede yer alan bozma görüşüne iştirak olunmamıştır

B. Katılan ...'in Temyiz İsteği Yönünden;

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.