muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12712, Karar No: 2010/15758, Tarih: 13.12.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12712 E.  ,  2010/15758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... VE ARKADAŞLARI

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Köyü ... mevkiindeki 781 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına tapuda kayıtlı olduğunu, yörede 2007 yılında ilk kez yapılan ve 26.10.2007-26.04.2008 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosunda tamamının orman alanı içine alındığından tapu kaydının iptalini istemiştir. Mahkemece davanın kabulü ile 01.04.2010 tarihli kadastro teknisyeni bilirkişilerin raporları ve krokilerinde (B) işaretli ve yeşile ... 1312,03 m² yüzölçümündeki bölümün tapusunun iptaline ve orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşmiş orman kadastrosuna dayalı tapu iptal ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 6831 Sayılı Yasaya göre 2007 yılında yapılıp 26/04/2008 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman kadastrosu içinde, kısmen de orman kadastrosu dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/12/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/6465, Karar No: 2015/7003, Tarih: 02.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6465 E.  ,  2015/7003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Yalvaç Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2012/264-2013/564

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, Yalvaç Belediyesi'ne ait olan gayrimenkul üzerine aleyhine tespit istemiş oldukları borçlu C.. K.. İnşaat Kuyumculuk Turizm Tarım Hayvancılık ve Petrol ürünleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. arasında Yalvaç 1. Noterliği nezdinde yapılan uzun süreli yap-işlet-devret şeklindeki sözleşemeye binaen borçlunun yapmış olduğu ve işletmekte olduğu entegre et tesisinin intifa hakkının tespiti ile tapu sicil müdürlüğüne işletilmesine karar verilmesi taleplerinin zaruri olduğunu, zira tapu sicil müdürlüğünün intifa hakkı üzerine haciz konulması talebi ile yazdırmış oldukları haciz müzekkerelerine vermiş oldukları cevabi yazısında bahse konu gayrimenkulun Yalvaç Belediyesi'ne ait olduğunu ve üzerinde intifa hakkı mevcut olmadığından haciz konulmadığını bildirdiğini ileri sürerek Yalvaç 1. Noterliği nezdinde bulunan sözleşmenin tasdikli suretinin getirtilerek intifa (kullanım) hakkının Tapu Müdürlüğü'ne işletilerek talepleri doğrultusunda üzerine haciz şerhinin işlenmesine ve neticelerine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Yalvaç Belediyesi tarafından işletme için intifa hakkı tanınmadığını, Belediye meclisinin 06/03/2007 tarih ve 2007/03 sayılı meclis kararı ile şirkete 30 yıllığına kiraya verildiğini, bu doğrultuda Yalvaç 1. Noterliği'nin 10/07/2007 tarih ve 2018 yevmiyeli konratı ile de kira kontratı imzalandığını, ancak daha sonra belediye meclisince intifanın verilmesi için alınan kararın belediye başkanınca veto edildiğini, meclis kararında ısrar edince Isparta İdare Mahkemesi'nin 2011/1439 esas sayılı dosyasında belediye başkanınca dava açıldığını, bu bakımdan verilmiş bir intifa hakkı olmadığı gibi, dava dilekçesinde de belirtilen noterden yapılmış bir intifa sözleşmesinin olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin davalı şirket ile 3. kişi TMK'nın 795. maddesi gereği intifa hakkının kurulması tescille olduğu, kazanılması ve tescilinde aksine düzenleme olmadıkça mülkiyete ilişkin hükümler uygulanır şeklinde düzenleme olduğu, taşınmaz üzerinde intifa hakkı tesisi taşınmazın mülkiyetine ilişkin hükümlere tabi olup tapu memuru önünde resmi olarak düzenlenmesi gerektiği, somut olayda haricen düzenlenen ve noterde tasdik edilen belge ile intifa hakkı tesis edildiğini kabulü mümkün olmadığı, geçerli bir intifa hakkının bulunmaması sebebiyle haciz telebinin de kabulünün mümkün olmadığı, İİK 94/1 maddesi gereğince, iktisap edilip tescil edilmemiş bir hakkın tescili şeklindeki bir talebin icra müdürlüğüne yöneltilmesi ve buna ilişkin yetki belgesi alınması gerektiği, böyle bir talebin icra müdürü tarafından olumsuz değerlendirilmesi halinde dahi icra hukuk mahkemesine şikayet yolu ile başvurulması gerektiği, mahkemenin icra müdürlüğü veya icra hukuk mahkemesi yerine geçip haciz veya tescil kararı vermesi mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı, davalının belediye adına kayıtlı taşınmaz üzerinde intifa hakkı kazandığını ileri sürerek bu hakkının tapu siciline tescilini talep etmiştir. Mahkemece, mevcut somut olayda dava dışı belediyenin de hakları haleldar olacağından Yalvaç Belediyesi'nin davaya dahil dilmesi hususunda, davacıya belediye aleyhine dava açılması için süre verilmesi ve davanın açılması halinde iş bu dosya ile birleştirilmesi, açılmaması halinde ise dava şartı yokluğundan reddedilmesi gerekir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

3- Kabule göre; İİK'nın 94. maddesi uyarınca açılan tescil talepli davada icra müdürlüğünce yetki belgesi alınarak ibraz edilmesi dava şartı ise de bu husus HMK 115/2 uyarınca dava sonuçlanıncaya kadar her zaman tamamlanabilir eksikliklerdendir. Mahkemece bu hususun dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3349, Karar No: 2023/5899, Tarih: 04.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/3349 E.  ,  2023/5899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/259 E., 2022/570 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahkemece verilen direnme kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli ve 2014/292 Esas, 2014/155 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık müdafiince temyizi üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/3666 Esas, 2022/4346 Karar sayılı kararı ile sair temyiz itirazlarının reddine ve "Tüm dosya içeriği ile katılanın aşamalardaki samimi anlatımlarına göre, sanığın olay günü kullandığı araçla okul servisinin gelmesini bekleyen mağdureye önce korna çalıp daha sonra "Sizi istediğiniz yere bırakayım, arabaya bin, tanışırız" diyerek kolundan tutup aracına çekmeye çalıştıktan sonra katılanın sanığın elinden kurtulup kaldırıma çıkmasına rağmen ısrarla yolun karşısındaki durakta katılanı takip etmeye devam etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın katılanın kolundan çekmesi eyleminin cinsel amaçla işlendiğinin belirlenememesi nedeniyle mevcut haliyle fiilin 5237 sayılı TCK'nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2022/259 Esas, 2022/570 Karar sayılı kararı bozma ilâmına direnilerek sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mahkemenin suçun vasfında hataya düştüğüne, keyfi gerekçeyle takdiri indirim hükmünün uygulanmadığına, mağdure beyanlarının aşamalarda çelişkili olduğuna, beyan dışında mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mahkemenin suçun vasfında hataya düştüğüne, keyfi gerekçeyle takdiri indirim hükmünün uygulanmadığına, mağdure beyanlarının aşamalarda çelişkili olduğuna, beyan dışında mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme Kabulü;

"Sanığın olay günü kullandığı araç ile okul servisinin gelmesini bekleyen mağdureye korna çaldığı, adres soracağını düşünerek araca yaklaşan mağdurenin aracın sağ ön kapı camını açan sanığa tanışıyor muyuz diye sorması üzerine, sanığın da arabaya bin tanışırız, seni gideceğin yere kadar bırakabilirim dediği, mağdurenin tanımadığı kişilerin aracına binmediğini söyleşip uzaklaşacağı sırada sanığın mağdurenin kolundan tuttuğu, mağdurenin kolunu çekerek babasını aradığı sırada karşı kaldırıma geçip bir süre beklediği ve mağdureyi takip ettiği sabittir.

Görüldüğü gibi mahkememizce olayın kabul edilen ve sabit görülen bu oluş şekli ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin oluş ve kabulü arasında herhangi bir uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık sabit olan fiilin hukuki vasfına yöneliktir. Yargıtay 9. Ceza Dairesi suç kastından hareketle sanığın, katılanın kolundan tutması eyleminin cinsel amaçla işlendiğinin belirlenememiş olması sebebi ile sabit olan fiilin cinsel istismar suçunu değil, TCK 123. maddesine temas eden kişilerin huzur ve sükununu bozmak suçunun oluşturacağını kabul etmektedir.

Kasıt insanın iç dünyasına dahil bir husus olduğundan failin kastı dış dünyaya yansıyan davranışları değerlendirmek suretiyle belirlenebilir. Olay tarihinde sanık otuz iki yaşında , katılan mağdure ise on beş yaşından küçüktür. TCK'nun 103 /1a,b maddesine göre on beş yaşından küçük çocuklara karşı her türlü

Kasıt insanın iç dünyasına dahil bir husus olduğundan failin kastı dış dünyaya yansıyan davranışları değerlendirmek suretiyle belirlenebilir. Olay tarihinde sanık otuz iki yaşında , katılan mağdure ise on beş yaşından küçüktür. TCK'nun 103 /1a,b maddesine göre on beş yaşından küçük çocuklara karşı her türlü

cinsel davranış yüklenen suçu oluşturur. Kanunda cinsel davranışın bir tanımı yapılmamıştır. Kural olarak kanunda kullanılan sözcükler sıradan anlamlarına göre yorumlanır. Cinsel davranış, cinselllik içeren tutum ve hareketler olarak tanımlanmaktadır. Buna göre cinsel arzuların tatminine yönelik her türlü hareket cinsel davranış niteliğindedir. Gerçekleştirilen hareketlerin nesnel olarak cinselllik içermesi gerekli ve yeterli olup failin fiilen bu arzularını tatmin etmiş olması da gerekmez. Karşı cinsten hiç tanımadığı bir kız çocuğunu kullandığı araca davet etmenin normal sosyal ilişkiler çerçevesinde bir yardım teklifi olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Öte yandan çocuk mağdure bu teklifi derhal reddetmesine rağmen sanık eylemini sürdürmüş, "Arabaya bin tanışırız" şeklinde beyanda bulunarak kolunu tutmuş, bununla da yetinmemiş, karşı kaldırıma geçerek bir süre mağdureyi takip etmiştir. Buna göre sanığın cinsel arzularını tatmin amacı ile hareket ettiğini kabul etmek zorunlu olup, bu davranışlarını nesnel olarak başka bir şekilde değerlendirmek ve kabul etmek, dış dünyaya yansıyan bu davranışlarına göre mümkün değildir. Nitekim mağdure de sanığın davranışlarını nesnel olarak bu nitelikte algılamış, normal görmeyerek derhal babasını aramış ve babası ile birlikte şikayetçi olmuştur. Buna göre sanığın çocuk mağdureyi aracına davet etmesi, mağdurenin bu teklifi reddetmesi üzerine kolunu tutmak suretiyle "Bin tanışırız" demek suretiyle teklifini yenilemesi cinsel davranışlar ile mağdurenin vücut dokunulmazlığını ihlal niteliğinde olup sarkıntılık düzeyinde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturacağından Yargıtay bozma ilamındaki düşünceye katılmak mümkün olmamış, bozma öncesi verilen kararda açıklanan gerekçeler doğrultusunda uygulama yapılmak suretiyle önceki kararda ısrar edilerek sanığın sarkıntılık düzeyinde çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekmiştir." şeklindeki gerekçesiyle önceki kararında direnmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Tüm dosya içeriği ile katılanın aşamalardaki samimi anlatımlarına göre, sanığın olay günü kullandığı araçla okul servisinin gelmesini bekleyen mağdureye önce korna çalıp daha sonra "Sizi istediğiniz yere bırakayım, arabaya bin, tanışırız" diyerek kolundan tutup aracına çekmeye çalıştıktan sonra katılanın sanığın elinden kurtulup kaldırıma çıkmasına rağmen ısrarla yolun karşısındaki durakta katılanı takip etmeye devam etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın katılanın kolundan çekmesi eyleminin cinsel amaçla işlendiğinin belirlenememesi nedeniyle mevcut haliyle fiilin 5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerektiğinden direnme kararı yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/3666 Esas, 2022/4346 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

04.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/44, Karar No: 2022/126, Tarih: 24.02.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/44 E.  ,  2022/126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında oğlu olan maktul ...’a yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, TCK’nın 27/2 ve CMK'nın 223/3-c maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin ... (...) Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.12.2015 tarihli ve 161-174 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.04.2019 tarih ve 5484-2060 sayı ile;

"Oluşa, tüm dosya kapsamına göre maktul ...'ın sanık ...'ın oğlu olduğu, maktulün alkol alışkanlığına bağlı olarak yaşadığı geçimsizlik nedeniyle 6 ay kadar önce eşinden ayrılarak sanığın evine yerleştiği, yine alkol alışkanlığı nedeniyle babası olan sanıkla da tartışmalar yaşadığı, sanığa süregelen tehdit ve hakaretleri olduğu, olay günü alkollü olarak eve geldiği, sanıkla yeni bir araba alımı hususunda tartışmaya başladığı, hakaret ve tehditlerde bulunduğu, sanığın yatıştırma çabalarına ağır hakaretlerle cevap vermeyi sürdürdüğü, mutfakta yaşanan tartışma sırasında sanığın eşi ve diğer oğlu olan tanıkların başka bir odada bulunduğu, sanığın yanına tabanca alarak mutfağın kapısını kapattığı, maktulün kafasına bir el ateş ederek onu öldürdüğü anlaşılan olayda; her ne kadar sanık tarafından maktulün kendisine bıçakla saldırdığı savunulmuş ise de, sanıkta herhangi bir yara bulunmaması, sanığın silahını alıp mutfak kapısını da kapatarak eylemi gerçekleştirmesi, tanıkların böyle bir saldırıdan bahsetmemeleri karşısında, olayda heyecan, korku ve panikle meşru savunmada sınırın aşılması unsurunun bulunmadığı anlaşılmakla, maktulden gelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin sürekliliği ve yoğunluğu nazara alınarak makul düzeyde haksız tahrik indirimi uygulanarak altsoya karşı kasten öldürme suçundan TCK'nın 82/1-d ve 29. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan ... (...) Ağır Ceza Mahkemesince 07.02.2020 tarih ve 173-51 sayı ile; sanığın nitelikli kasten öldürme suçundan TCK'nın 82/1-d, 29/1, 62/1, 53, 63 ve 54/1-4. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye karar verilmiş, resen temyize tabi bu hükmün de sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 27.09.2021 tarih ve 2734-12793 sayı ile TCK’nın 53. maddesi yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 09.11.2021 tarih ve 39012 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 09.11.2021 tarih ve 39012 sayı ile;

“...Maktulün, sanığı iterek mutfağa götürmesi ve kapıyı arkadan kilitlemesine kadar geçen aşama sanığın savunmasını doğrulayan tanıklar ... ve ...'ın beyanları ile sabit olup, bu aşamadan sonra meydana gelen olayları gören tanık bulunmamaktadır. Bu nedenle sanığın savunmasının kabul edilip edilmeyeceği tüm dosya kapsamı dikkate alınarak belirlemek gerekecektir.

Her ne kadar 19.04.2015 tarihli olay yeri inceleme formunda belirtilmese de bu forma ekli olay yerine ilişkin fotoğraflar ve video kaydı incelendiğinde; suç mahalli olan mutfak içerisinde mutfak masası üzerinde her hangi bir yemek, meyve veya kesilmesi gereken bir nesne bulunmamasına rağmen, sanığın savunmasında belirttiği şekilde çeşitli boyutlarda üç adet mutfaklarda kullanılan cinsten bıçaklar olduğu görülmektedir.

Tüm bu hususlar ile tanıkların beyanları ile sabit görülen olayın gelişim aşaması ve bu son aşamaya gelinceye kadar maktulün sanığa yönelik ve devamlı olarak 'Seni öldüreceğim, bu gece ya sen öleceksin ya ben öleceğim. Seni o sevdiğin annenin ve babanın yanına göndereceğim' şeklindeki tehdit içeren sözleri, olay sırasında maktulün mutfağın kapısını içeriden kilitleyerek sanık ile mutfakta kalmaları ve bu şekilde mutfağın dışında bulunan annesi ve kardeşinin içeriye gelmelerine engel olmak istemesi, tanık ...'nin de beyanında, olaydan sonra sanığın, maktulün kendisine saldırdığı yönünde beyanda bulunduğuna dair beyanı ile sanığın savunmasının aksi yönünde dosyada delil bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın aksi sabit olmayan savunmasına itibar edilmesi gerekmektedir.

Açıklanan bu oluşa göre, maktul ...'ın olay günü alkollü bir şekilde eve geldikten sonra daha önce de birçok kez tartışma yaşadığı babası sanık ...'a yönelik olarak sinkaflı küfürler ettiği ve 'Seni öldüreceğim' şeklinde tehdit içeren sözler söylediği ve ilk olarak çekmecede bulunan bıçakları masanın üzerine çıkardıktan sonra annesi...'nın bu bıçakları tekrar çekmeceye koyduğu ancak maktulün ikinci kez bu bıçakları çekmeceden çıkararak masanın üzerine koyduğu ve bu bıçaklardan ikisini sıra ile sanığın boğazına doğru savurduğu, sanık savunmasında ve tanık beyanlarında da anlaşıldığı üzere maktulün önceki tartışmalardan daha farklı olarak eylemlerinde ısrarcı olduğu dolayısıyla sanığın yaşam ve vücut bütünlüğüne yönelik haksız bir saldırı bulunduğu, olayın gelişimi, masada üçüncü bir bıçağın da bulunuyor olması ve mutfak kapısının maktul tarafından kilitlenmiş olması hususları dikkate alındığında bu saldırının devamının kuvvetle muhtemel olacağı, sanığın pantolonun cebinde bulunan tabanca ile ateş etme eyleminin ise bu saldırı ile eş zamanlı olduğu, maktule karşı bu savunma eylemini gerçekleştirmemesi hâlinde kendi yaşam ve vücut bütünlüğünün büyük tehlike altına olması nedeni ile bu savunmanın zorunlu olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde; maktulün sanığa bıçakla saldırdığı sırada sanığın, maktulü hayati bakımdan daha az etkilenebileceği vücudunun başka yerlerinden ateşli silahla yaralaması mümkün iken kafa sol temporal bölgeden yaralaması ve bunun sonucunda maktulün bu tek ateşle ölmüş olması nedeni ile meşru savunmanın koşulları arasında bulunan saldırı ile savunma arasındaki oranda sınırın aşıldığının kabulü zorunludur.

Bu nedenle olay sırasında maktulün sanığa bıçakla saldırmış olması, sanığın savunmasında da maktulün kendisine saldırısı sırasında öleceğinden korktuğu için 'kelimeişehadet getirdim' şeklindeki beyanı birlikte değerlendirildiğinde sanığın maruz kaldığı saldırının tesiri ile heyacan, korku ve paniğe kapılarak meşru savunmanın sınırlarını aştığı ve maktulün kafasına doğru ateş ettiği gözetilerek sanık hakkında, oğlu olan maktulü kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 25/1. fıkrası delaleti ile aynı Yasa'nın 27/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-c maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, isabetsiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulduğu,” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 20.12.2021 tarih ve 12203-15156 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI