muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4847, Karar No: 2023/2377, Tarih: 24.04.2023

5-Yükün teslim alınmamasına dayanak olacak şekilde toz çimentonun yüke ne kadar zarar verdiği veya zarar vermediği hakkında laboratuvar verisi bulunmamakta olup yalnızca fiziki kontrol ile yük geri çevrilmiş, 13.11.2009 tarihli Bilirkişi Raporunda sadece ambarların üst kapaklarında çimento tozlarının bulunduğu, bunların ambarın üst kısmında bulunan yüke bulaşmış olduğu tespit edilmekle laboratuvar incelemesine giden unda çimento tozu gibi bir maddeye rastlanmadığı tespit edildiği ve davacı, alıcı adına ambarlara uygunluk raporu üzerine gemi yüklemeyi gerçekleştirdiğinin nazara alınmadığını, zira, yükün yalnızca küçük bir kısmına çimento tozu bulaşmış iken bütün yük telef olmuş halde karar verilmiş olup yükün telef olduğu iddiasına rağmen yüklerin neden imha edilmediği ve Kazım Genç gemisine yüklenerek geri getirildiğinin de aydınlatılması gerektiği,

6-Davacının dosya kapsamındaki zararını kanıtlamak amacıyla sunduğu alacak ve borçların usulüne göre defterlere işlenip işlenmediği incelenmemiş olup davacı tarafından da fatura veya herhangi bir ödeme belgesi sunulamadığı, davacı tarafından, Mersin-Bingazi gidiş navlunu olarak 66.000,00 USD, Bingazi-Mersin Dönüş Navlunu olarak 105.000,00 USD ve Mersin-Bingazi arası tekrar gidiş navlunu olarak ise 126.604,80 USD talep olunmakta olup üç navlun da birlikte istenmiştir. Ancak, bu bedel içerisinde alıcının ödediği navlun tutarı da tekrar talep edilmiş olup,Navlun Sözleşmesi Kısım 2 Kural 4.b uyarınca yükün zayi olması halinde dahi navlunun ödeneceği ve geri alınamayacağına dair hüküm bulunduğu savunarak kararın kaldırılarak bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık Uluslararası Deniz Yolu ile Taşıma Sözleşmesinden Kaynaklanan Kanuni Rehin Hakkının Tespiti ve Tanınması ve Tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.TTK'nun 1141'inci (Eski TTK madde 1019), 1236 ncı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup asıl ve birleşen davada davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4492, Karar No: 2024/4776, Tarih: 11.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/4492 E.  ,  2024/4776 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/134 E., 2022/340 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kısmen Ret

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile dava dışı arsa sahibi Pimet Ltd. Şti. arasında yapılan sözleşmelerin feshine ve davalı kooperatife yönelik açılan davanın reddine karar verildiğini ve birleştirilen tapu iptali-tescil davasının ise yapı kullanma ruhsatlarının alınması gerektiğinden bahisle kararın bozulduğunu, mahkemece bozmaya uyulması sonucu yapılan yargılamada yapı kullanma izin belgesinin alınması için süre verildiğini, bu süre içerisinde yapı kullanma izin belgesi için gerekli olan masrafların tamamının müvekkili tarafından karşılanarak ruhsatın alındığını, oysa ki 06.08.1996 tarihli sözleşme uyarınca bu masrafların davalı kooperatif tarafından karşılanacağının kararlaştırıldığını ileri sürerek, 79.787,86 TL alacağın faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, 1995 tarihli ilk sözleşmeye dayanarak davaya konu masrafların davacı tarafından yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davalı kooperatif ile dava dışı arsa sahibi arasında düzenlenen 06.08.1996 tarihli 2. sözleşme uyarınca davaya konu meblağın davalı tarafından karşılanması gerektiği, fakat davacının dosyaya ibraz ettiği belgelerden, bu meblağın raporda belirlenen kadar kısmının davacı tarafından karşılandığı, bu durumda davacının ödediği bu meblağı ödemekle yükümlü olan şahsa rücu talebinin yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın 79.727,86 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesi'nin 2015/2533 Esas, 2018/2560 Karar, 02.04.2018 tarihli ilamı ile davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, dosyaya ibraz olunan Balıkesir İdare Mahkemesi'nin 2012/193 Esas, 2012/136 Karar sayılı kararı ile davaya konu taşınmaza ilişkin alınan iskan ruhsatlarının kısmen iptal edildiği, işbu kararın da Danıştay tarafından onandığının anlaşıldığı, kısmen iptal edilen iskan ruhsatlarıyla ilgili yapılan masraflara yönelik davacı yüklenicinin rücuen alacak talebinde bulunması mümkün olmadığı gözetilerek, mahkemece bu hususta inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmuş ve yapılan yargılama neticesinde Balıkesir İdare Mahkemesinin 2012/193 Esas, 2012/136 Karar sayılı ilamı ile kısmen iptal edilen iskan ruhsatlarına ilişkin Danıştay'ın onama kararı üzerinde davacının iskan ruhsatlarına ilişkin rücuen tazminat talebi haklı olmadığı değerlendirilerek yeniden hesaplama yapıldığı, belediyeden sorulan müzekkereye verilen cevapta yapı ruhsatı bedelinin 20.286,00 TL olduğunun anlaşıldığı, bu miktar düşüldükten sonra davacının rücuen tazminat talebinin 59.441,86 TL üzerinden kabul edilmesi gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenici olan davacı ...’ın üstlendiği işin yapımı için taşeron olarak kooperatif ile yaptığı sözleşmenin 5. maddesinde proje, ruhsat ve diğer bir kısım masrafların kooperatif tarafından karşılanacağı kararlaştırılmıştır. Devam eden süreçte yapılan yargılama neticesinde arsa sahibi ile yüklenici ... arasındaki sözleşme imara aykırılık nedeniyle geriye etkili feshedilmiştir. Bu durumda davalı taşeron kooperatifin, yüklenici ... ile arasındaki sözleşme gereğince verdiklerini menfi zarar kapsamında talep etme hakkı vardır. Ancak talep edebileceği alacak tutarı hesaplanırken yapılan masrafın faydalı ve zaruri olup olmadığının, karşı tarafça kullanıma devam edilip edilmeyeceğinin tespiti gerekecektir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş davacının, davalı kooperatiften talep ettiği meblağlarla ilgili işlerin yüklenici ... ve arsa sahibinin menfaatine olup olmadığı araştırılarak sözleşme nedeniyle yapılan faydalı ve zaruri masraflar olup olmadığı, yüklenici ... ve arsa sahibinin malvarlığında artı bir değer yaratıp yaratmadığı Yargıtay denetimine elverişli şekilde tespit ettirilerek, yapılan masraflar faydalı ve zaruri değil ve davalı arsa sahiplerinin malvarlığında artı değer yaratmıyorsa talebin reddine, zaruri ve faydalı ise, mal varlığında artı değer yaratıyor ise menfaatine olan kalemlerin tahsiline hükmedilmesinden ibaret iken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ayvalık 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen karar usul ve yasaya aykırı olduğundan davalı vekilinin temyiz sebeplerinin kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 11.12.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8700, Karar No: 2020/11463, Tarih: 22.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/8700 E.  ,  2020/11463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) ila ağır (6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla (1/2) oranında artırılmasının öngörülmüş olması karşısında, mağdurun adli raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1.) derece olduğu belirtilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olarak sanığın cezasında (1/4)oranında artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2)Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3. maddeleri uyarınca tayin olunan ''1 yıl 3 ay'' hapis cezasından, TCK'nin 29. maddesi uyarınca (1/4) oranında indirim yapılması sırasında ''11 ay 7 gün'' hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak ''9 ay 7 gün'' hapis cezasına, buna bağlı olarak hükmolunan hapis cezasından TCK'nin 62.maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılması sırasında ''9 ay 10 gün'' hapis cezası yerine ''7 ay 20 gün'' hapis cezasına hükmolunması,

3)14.10.2015 tarihli celsede 18 yaşından küçük olan mağdurun, 5271 sayılı CMK'nin 236/3. maddesi gereğince uzman kişi bulundurulmadan beyanının alınması,

4)T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanun'un 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, yaşı küçük mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu vekil ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağının gözetilmeksizin, zorunlu vekil ücretinin yargılama giderinden sayılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 22.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/822, Karar No: 2013/10990, Tarih: 01.07.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/822 E.  ,  2013/10990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 51/1-3. maddelerince 6 ay hapis cezası, erteleme, 1 yıl denetim süresi

Defter ve belgelerin teslimine ilişkin tebligatın sanık ...'ın ismi yazılarak babası adına yapıldığının bildirilmesi, sanığın 16.04.2009 tarihli celsede alınan savunmasında; belgelerin istendiği tarihte muhasebecide olduğunu bu yüzden ibraz edemediklerini savunması karşısında tebligattan haberi olduğundan tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Tanık........,' ün şirketin tasfiye halinde olup kendisinin de tasfiye memuru olduğunu beyan etmesi karşısında, 213 sayılı VUK'nun 10, 333/son. fıkrası uyarınca kanuni temsilci sıfatıyla ceza sorumluluğunun tasfiye memurunda olduğundan suç tarihinde şirketin tasfiye memuruna devredilip devredilmediği hususu araştırılmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

İncelenen dosya içeriğine göre; 2004 takvim yılına ilişkin belgelerinin vergi incelemesine esas olmak üzere istenmesine rağmen merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, kurumlar vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, adli sicil kaydındaki sabıkaya konu mahkumiyetlerin de silinme koşulunun oluştuğu gözetilmeden, sanığın zararını karşılamadığı ve sabıkası bulunduğu şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1310, Karar No: 2024/9470, Tarih: 26.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1310 E.  ,  2024/9470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/585 Esas, 2023/1460 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/237 E., 2020/755 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 1995 yılından itibaren tarım alanında üretim yapan tanınmış bir şirket olup 2006/61728 tescil numaralı "..." markası ile halen hem üretim hem de pazarlama faaliyetlerine devam ettiğini, davalı şirketin "..." markasını haksız olarak tescili ettirdiğini, "..." ibaresini ürünlerinde kullanmasınınn müvekkili şirketin markasına açık bir tecavüz oluşturduğunu, davalıya gönderilen ihtarnamenin sonuçsuz kaldığını, anılan marka ile üretilen ürünlerin tarım piyasasında ciddi bir tüketici kitlesi tarafından bilindiğini ve markanın; tarım, bahçecilik ve ormancılıkta kullanılan kimyasal gübreler ve bitki gelişimini düzenleyiciler tarım ürünleri, tohumlar mal ve hizmetlerinde kullanıldığını, davalı tarafından tescil ettirilen "..." markasının ise birinci sınıfta tescil edildiğini, tescilin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek davalın adına tescilli olan "..." markasının müvekkili markasına tecavüzünün tespit ve önlenmesini, davalı adına 2014/78177 no ile tescilli "..." markasının hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Tazminat davası işbu dosyadan tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; arabuluculuk dava şartının sağlanmadığını, müvekkilinin 2014/78177 tescil numaralı "..." markasının çok uzun yıllardır kullanıldığını, davanın marka tecavüze ilişkin kısmının zamanaşımına uğradığını, davacı ile müvekkilinin yaklaşık 3 yıl önce bir fuarda denk geldiklerini ve davacının markayı kullanmadığını beyan ettiğini, müvekkilinin İspanya menşeili "... " isimli İspanya menşeili firmanın Türkiye distribütörü olduğunu, "..." markasının bu İspanyol firmasının tescilli markası olduğunu, İspanyol firmanın ithalat işlemleri için müvekkiline kendi adına marka tescil başvurusunda bulunmasını talep ettiğini, müvekkilinin 24.10.1994 tarihinden beri ticari faaliyetini sürdürmekte olup, tarım sektöründe bilinen, tanınan, güvenilir bir marka kurum haline geldiğini, dava konusu marka ile davacı markasının her birinin bütünü itibariyle bıraktığı etkinin de farklı bulunması sebebiyle karıştırmaya sebebiyet verebilecek derecede aralarında yakınlık bulunmadığını, müvekkilinin tescilsiz/tescilli işaret ile markanın eş zamanlı kullanılmasından kaynaklanan uyuşmazlığın doğmadığını, davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybının oluşmasından önce harekete geçmediğini, davacının tazminat talebinin açıklaması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacı adına 13.12.2006 tarih ve 61728 tescil nolu "..." esas ibareli 01, 31, 35 ve 37. sınıflarda tescilli markası ile davalı adına 24.09.2014 tarih ve 78177 tescil no.lu "şekil+..." ibareli markası arasında yazılım ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı veya dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde davalının markasını gördüğünde bunun davacının mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, davacının tescilli markası veya türevi olarak algılanmasının yüksek ihtimal dahilinde olduğu, taraf markaları arasında iltibas bulunduğu, SMK ile başkasının sınai mülkiyet hakkına tecavüz ettikleri tespit edilen kişilerin, o sınai mülkiyet hakkından daha sonraki bir tarihte kendi adlarına yapılan tescile dayanmalarının mümkün olmadığı, SMK'nın yürürlük tarihi olan 10.01.2017 tarihinden sonraki dönem için davalının tescilli markası ve bunu kullanımının davacının marka hakkına tecavüz oluşturacağı ve haksız rekabet yaratacağı, SMK'nın yürürlük tarihinden önceki dönem için ise markanın tescil edildiği şekliyle kullanılmamasının davacının markasına tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kabulü ile, davalı adına kayıtlı 2014/78177 tescil no.lu 01. sınıfta kayıtlı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, davacının adına tescilli markadan kaynaklanan haklarına davalı tarafından tecavüz edildiğinin tespitine ve önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının kullanımının davalının tescil ettirdiği şekil ibaresini de içerdiği, davalının dava dışı İspanyol firması ile imzaladığı satıcılık sözleşmesinin bir örneğini dosyaya delil olarak sunulduğu, dava dışı İspanyol firmasının dava konusu markanın uluslararası alandaki hak sahipliğine ilişkin dosyaya bir belge sunulmadığı gibi davalının da davacıya karşı açmış olduğu marka hükümsüzlüğüne dair bir davasının bulunduğuna ilişkin bir delilin yada savunmanın olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markanın hükümsüzlüğü, marka hakkına tecavüzün tespiti ve önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 155 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 26.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12969, Karar No: 2013/19193, Tarih: 02.12.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12969 E.  ,  2013/19193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın davacı ile davalı şirket arasındaki Galvanic Sacdan Çekme Dikişli Kutu Profil Demir üretimi işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14356, Karar No: 2022/6968, Tarih: 20.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/14356 E.  ,  2022/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli, 2017/463 Esas ve 2018/20 Karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli, 2015/962 Esas ve 2018/16 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere; hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesiyle yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nin 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMU'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının adli para cezası ile ilgili kısımlarından "100 gün" ve "2.500 TL" adli para cezası ibarelerinin çıkartılarak yerine sırasıyla "16 gün" "400,00 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.