muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9542, Karar No: 2016/7271, Tarih: 29.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/9542 E.  ,  2016/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas, 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgede nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği gibi, suça konu senedin İcra Müdürlüğü'nce kabul edilip icra takibine başlanmasının da tek başına belgenin aldatma yeteneğine sahip bulunduğunu göstermeyeceği cihetle; Dairemizin ........ gün ...... Esas, ..... Karar sayılı tevdii kararı üzerine dosyaya getirtilen suça konu belge aslı üzerinde heyetimizce yapılan incelemede; kambiyo senetlerinde yapılan sahteciliğin resmi belgede yapılmış sayılabilmesi için ilgili kambiyo senedinin Türk Ticaret Kanununda öngörülen bütün unsurlarını taşıması gerekli olup,Yargıtay İBK'nun 14.12.1992 tarih ve 1/5 sayılı kararında da açıklandığı üzere suç tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nun 688/5. maddesinde öngörülen ve bulunması zorunlu unsurlardan olan ''düzenlenme yerinin'' bulunmaması, ayrıca borçlunun ismi yanında da herhangi bir yer yazılmamış olması karşısında; suça konu, bono vasfını taşımayan senedin, özel belge niteliğinde olduğu, tarih kısmına daha önce yazılmış "8" rakamının, farklı bir mürekkepli kalemle üstten gitme suretiyle "7" şekline dönüştürüldüğü, senet borçlusu tarafından imza ya da paraf ile onaylanmayan düzeltmenin çıplak gözle dahi ilk bakışta ve hemen fark edilebildiği, mevcut haliyle suça konu senedin ödeme tarihi üzerinde yapılan sahteciliğin aldatma yeteneğinin bulunmadığı anlaşıldığından, suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7189, Karar No: 2006/11553, Tarih: 04.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7189 E.  ,  2006/11553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ... ile davalı 1-... ... 2-... İnş.Mal.Taah. Ltd.Şti. vek.Av.... ... arasında görülen dava hakkında Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.6.2005 gün ve 101-318 sayılı hükmün reddine ilişkin Dairemizin 17.4.2006 gün ve 11072-4069 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 137.00.-YTL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 4.12 .2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5515, Karar No: 2017/7193, Tarih: 13.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5515 E.  ,  2017/7193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/04/2016 tarih ve 2014/883-2016/144 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı sigortalısına ait dökme üre emtiasının davalının donatanı olduğunu ... Gemisi ile ... ... taşındığını, gemiye yüklenen ile boşaltılan mal arasında 94.350 kg eksik olduğunu, eksik malın karşılığı olarak sigortalısına 6.880,94 USD hasar tazminatı ödeyerek haklarına halef olduğunu, ödenen tazminatın rücu edilmesi için davalı aleyhine başlatılan icra takibine davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek davalının itirazının iptali ile icra takibinin devamına, alacağın % 20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; gemi ambarlarının mühürlenerek taşıma işinin yapıldığını, yükün eksik çıkmasının mümkün olmadığını, tahliye limanında kaptan tarafından ... ... yapıldığını ve malda herhangi bir eksiklik olmadığının tespit ettirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davadışı sigortalıya ait taşınan mala ilişkin tahliye limanında yaptırılan draft survey ile malda eksiklik olmadığının tespit edildiği, ancak malın gemiden tahliye edilmesinden sonra gümrük kantarına kamyonlar ile nakledildiği sözkonusu nakliyenin kara taşıması olarak kabulü gerektiği, üre maddesi için deniz yolu taşımacılığı sırasında meydana gelmesi beklenen makul fire oranının % 2 olduğu kara nakliyesi sırasında fire oranının %1-1.5 olarak kabul edildiği bu durumda hem deniz nakliyesi hemde kara nakliyesi sırasındaki fire oranları birlikte değerlendirildiğinde 94.350 kg (%3,44) üre eksikliğinin fire oranı kapsamında kaldığı, TTK'nın 1182/f. bendinde taşıyıcı lehine öngörülen karinenin aksinin de ispatlanamadığı, taşıyanın TTK'nın 1182. maddesi gereğince kusursuz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, bilirkişi raporunda yükleme ve boşaltma yerindeki ... ... arasında fark olmadığı ve draft ... ile gümrük kantarı ölçümlerinin farklı yöntemler olması nedeniyle farklı sonuçlar vereceğinin belirlenmiş olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, bilirkişi raporunda yükleme ve boşaltma yerindeki ... ... arasında fark olmadığı ve draft ... ile gümrük kantarı ölçümlerinin farklı yöntemler olması nedeniyle farklı sonuçlar vereceğinin belirlenmiş olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/767, Karar No: 2023/533, Tarih: 31.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/767 E.  ,  2023/533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/207 E., 2022/585 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacı-karşı davalı erkek eşin istinaf başvurusunun reddine, davalı-karşı davacı kadının ise istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının bu yönden kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Direnme kararı davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2002 yılında evlendiklerini, ortak iki çocuklarının bulunduğunu, müvekkilinin egsoz tamirciliği yaptığını ve aylık kazancının 2.000,00 TL olduğunu, davalının 2009 yılından itibaren müvekkiline iftiralar attığını, küçük düşüren hakaretlerde bulunduğunu, “orospu çocuğu, pezevenk, başka kadınlardan çocukların var, başka karıları satıp elde ettiğin para ile evimizi geçindiriyorsun, gece bana uyku hapı içirerek ve iğne yaparak başka erkeklere satıyorsun” şeklinde ifadeler kullandığını, kadının babasının müvekkilini takip ettiğini, müvekkilinin başka kadınlarla kızlarla yaşantısının olmadığını söylemesine karşılık kadının “onda başka kadınların nefesi kokuyor, ben onları oradan biliyorum” demesi üzerine davalının babasının davalıya tokat attığını, bu olaydan dolayı davalının kendisini 3 üncü kattan aşağı atmak istediğini, ambulans çağrıldığını, hastaneye götürüldüğünü, şikâyet üzerine eve gelen polise kendisine vuran kişinin babası olduğunu ve şikâyetinden vazgeçtiğini söylediğini, bu tür eylem ve davranışların davacının 2013 yılında evi terk ettiği zamana kadar devam ettiğini, bu olaylara davalının babası, annesi, halası ve ablasının da tanık olduğunu, davalının bu durumunun çocukları da etkilediğini, müvekkilinin ve davalının ailesinin davalıyı aile hekimine gitmesi konusunda ikna ettiklerini, aile hekimi tarafından yeşil reçete ile verilen ilaçları kullanmadığını, evde yaptığı yemeği davacıya vermeyerek çocukların yanında davacıya “git sana birlikte olduğun kadınlarla yemek ye pezevenk adam” diyerek hakaret ettiğini, kadınlık görevlerini yerine getirmediğini, tüm bu nedenlerle evlilik birliğinin çekilemez hâle geldiğini ileri sürerek tarafların boşanmalarını, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesini, müvekkili yararına 15.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; davacının tüm iddialarını inkârla kadın eşin evlilik birliğinin üzerine yüklediği sorumlulukları yerine getirdiğini, çocuklarını okula götürmek dışında evden çıkmasının erkek tarafından yasaklandığını, evde el işi yaparak çalışmasına bile izin verilmediğini, asıl dava dilekçesinde belirtilen olayda davacının müvekkiline şiddetle bağırmasından dolayı müvekkilinin davacıya “beni hiç konuşturmuyor önce bağırıyor sonra dövüyorsun” dediğinde müvekkilin babasının olayın büyümemesi için müvekkiline bir tokat attığını, davacının ise daha sonra iki tokat attığını, eşi tarafından çocuklarının gözü önünde pek çok kez dövüldüğünü, bir keresinde gözünden kan aktığını, boğazının sıkıldığını, müvekkilinin ailesinin tüm bu olanlara çocukları için göz yumduğunu, davalıya sadece depresyon teşhisi konulup yeşil reçeteli ilaç almadığını, davacının en sonunda müvekkilinin ailesini de çağırdığını, onların yanında müvekkiline bağırıp hakaret ettiğini, eşyalarını çöp poşetlerine koyarak evi terk ettiğini, evlilik birliğinin bozulmasında davacının kusurlu olduğunu belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar yararına aylık ayrı ayrı 500,00 TL tedbir-iştirak, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, 100.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2013/710 Esas, 2018/835 Karar sayılı kararıyla; tarafların 2002 yılında evlendikleri, ortak iki çocuklarının olduğu, aralarında birbirinden kaynaklı geçimsizlikler yaşandığı, erkek eşin kadına bağırıp çağırdığı, şiddet uyguladığı, dinlenen davalı tanıkların beyanlarından anlaşılacağı üzere davalının görmüş olduğu şiddet sonrasında gözünde morarma ve dudağında şişlik ile kanama meydana geldiği, davalının ailesinin yanında eşini tartakladığı, eşine tokat attığı, ortak haneyi terk ederek baba evine gittiği, keza kadının da kıskanç bir yapısının olduğu, eşinin başka kadınlarla birlikte olduğuna ilişkin ithamlarda bulunduğu, komşularının kocası ile ilişkisi olduğunu dile getirerek eşini komşularına ve çevresine karşı küçük düşürdüğü, eşine karşı hakaret içeren söylemlerde bulunduğu, evlilik birliğinin bozulmasında her iki tarafın da kusurlu olduğu ancak aralarında geçen olaylar dikkate alındığında erkek eşin daha fazla kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, ortak çocuklar yararına davacı-karşı davalı tarafın nafaka talebi bulunmadığı anlaşıldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, kadının tanık olan babasının beyanına göre Gürsu Belediyesinde çalıştığı anlaşıldığından daha önceden hükmedilen nafakanın kaldırılmasına, yoksulluk nafakası talebinin bu nedenle reddine, kadın yararına 10.000,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 13.03.2020 tarihli ve 2018/2186 Esas, 2020/431 Karar sayılı kararı ile; ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/59754 soruşturma sayılı dosyasında dinlenen davalı kadının 14.09.2013 tarihli beyanında "eşinin bu güne kadar kendisine ve çocuklarına şiddet uygulamadığını" belirttiği, ilk derece mahkemesince davacı erkeğin eşine karşı fiziksel şiddet uyguladığının kabul edildiği, anılan soruşturma dosyasının gerekçeli kararda tartışılmadığı, bu durumun hukuki dinlenilme hakkına aykırı olduğu, davacı-karşı davalı vekilinin istinaf isteminin yerinde bulunduğu, kabule göre de asıl davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 162 ve 166/1 inci maddesine dayalı olarak açıldığı, toplanan delillerin ayrı ayrı tartışılarak sonucu uyarınca her bir boşanma nedeni ile ilgili olarak ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği hâlde bu durum gözönüne alınmadan karar verilmesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 297/2 nci maddesindeki düzenlemeye aykırı olduğu gerekçesiyle diğer istinaf sebepleri bu aşamada incelenmeksizin tarafların istinaf talebinin kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İlk Derece Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2013/710 Esas, 2018/835 Karar sayılı kararı ile; davacının davalıya fiziksel şiddet uyguladığı tanık beyanlarından anlaşılmış olup ... Cumhuriyet Başsavcılığı dosyasında davalı kadının dava açıldıktan sonra eşinin kendisine şiddet uygulamadığı şeklindeki beyanı olmuş ise de, davayı erkek tarafın açtığı, davalı kadının bu şikâyeti karakola yapmaya gittiğindeki amacının evi terk eden kocasının evine bakmasını sağlamaya yönelik olduğu, şikayet tarihinde dava henüz yeni açılmış olduğundan davalının eşinin açtığı boşanma davasından haberdar olmadığının anlaşıldığı, kadının o sıradaki tek derdinin evine ve çocuklarına yardım etmesini sağlamaya yönelik bir şikayet olduğu, kaldı ki bu soruşturma dosyasının davalı kadın tarafından sunulduğu, bu nedenlerle bu delilin davalı kadın aleyhine kullanılmasının hukuka aykırı olacağı, dinlenen tanıkların beyanlarından davalının şiddet gördüğünün anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, kadın yararına 200,00 TL tedbir nafakasına, karar kesinleştikten sonra 10.000,00 TL toplu yoksulluk nafakasına, 10.000,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi tazminatın erkek eşten tahsiline, erkek eşin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.03.2020 tarihli ve 2018/2186 Esas, 2020/431 Karar sayılı kararı ile; tarafların ilk derece mahkemesi gerekçesinde belirtilen kusurlu davranışlarının dosyadaki deliller ile kanıtlandığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut olduğu, evlilik birliğinin çekilmez hâle gelmesinde davacı-karşı davalı erkeğin davalı-karşı davacı kadına oranla ağır kusurlu olduğuna yönelik tespitin yerinde olduğu, kadının boşanma ile birlikte yoksulluğa düşeceği, sabit ve güvenceli işinin bulunmadığı, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, hakkaniyet ilkesi dikkate alındığında kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesinin doğru olduğu, davalı-karşı davacı kadının irat şeklinde nafaka bağlanması talebinin yerinde görüldüğü, aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmesinin hakkaniyete uygun olacağı, ayrıca takdir edilen maddi tazminat miktarının az olduğu gerekçesiyle erkek eşin istinaf talebinin reddine, kadın eşin ise maddi tazminat miktarına ve yoksulluk nafakasına yönelik istinaf talebinin kabulü ile İlk derece mahkemesi kararının 7 nci maddesinin "yoksulluk nafakasını düzenleyen kısmı" ile 9 uncu maddesinin "maddi tazminatı düzenleyen kısmının" kaldırılarak davacı kadın yararına aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına ve 25.000,00 TL maddi tazminata karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davalarının yapılan yargılamasında ilk derece mahkemesince erkeğin ağır kusurlu olduğu kabul edilerek her iki davanın kabulüyle boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine karar verilmiş, verilen karar taraflarca istinaf edilmekle bölge adliye mahkemesince kadının istinaf talepleri kısmen kabul edilmiş, tarafların kusur belirlemesine yönelik istinaf taleplerinin reddine hükmedilmiştir. Karar yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir. Her ne kadar ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğin ağır kusurlu olduğundan bahisle karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, tarafların ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen kusurları yanında davalı -karşı davacı kadının birlik görevlerini ihmal ettiği dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu davacı -karşı davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Davalı- karşı davacı kadın yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1-2. madde koşulları oluşmamıştır. O halde davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki karar gerekçesi genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi ve buna bağlı olarak tazminat taleplerinin kabulünün hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi ve buna bağlı olarak tazminat taleplerinin kabulünün hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadıkları, buradan varılacak sonuca göre kadın eş yararına 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 174/1-2 nci maddesi gereğince maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ve 174 üncü maddeleri.

2. Değerlendirme

1. Uyuşmazlığın çözümü bakımından öncelikle konuyla ilgili kavramların irdelenmesinde yarar bulunmaktadır.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Evlilik birliğinin sarsılması” başlıklı 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları;

"Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerden her biri boşanma davası açabilir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hâllerde, davacının kusuru daha ağır ise, davalının açılan davaya itiraz hakkı vardır. Bununla beraber bu itiraz, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise ve evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamışsa boşanmaya karar verilebilir.” hükmünü taşımaktadır.

3. Genel boşanma sebeplerini düzenleyen ve yukarıda anılan madde hükmü, somutlaştırılmamış veya ayrıntıları ile belirtilmemiş olması nedeniyle evlilik birliğinin sarsılıp sarsılmadığı noktasında hâkime çok geniş takdir hakkı tanımıştır. Bu bağlamda evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davası açan davacının, davasının kabul edilerek, boşanma kararı elde edebilmesi için iki koşulun gerçekleştiğini kanıtlamış olması gerekir. Bunlardan ilkinde davacı; kendisinden, evlilik birliğinin devamı için gereken “ortak hayatın sürdürülmesi” olgusunun artık beklenmeyecek derecede birliğin temelinden sarsıldığını, ikinci olarak “temelden sarsılmanın” karşı tarafın kusurlu davranışları sonucu gerçekleştiğini ispatlamak zorundadır.