muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/65, Karar No: 2011/3976, Tarih: 05.07.2011

Davalılardan ... ve ... 30.4.2008 günlü oturumda ve keşif yerinde, ... 7.12.2007, ... ile ... ise 28.1.2009 günlü oturumlarda davayı kabul ettiklerini bildirmişler; davalılardan ... 20.2.2008, ... 4.4.2008 günlü dilekçelerle ve ... de 7.4.2008 hakim havale tarihli dilekçe ile davayı kabul ettiklerini açıklamışlardır. Diğer davalılar ise yargılama oturumlarına katılmamışlardır.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına ve dava konusu taşınmazın yanların ortak miras bırakan Şükrü’nün ölümünden sonra tüm mirasçılarının katılımı ile taksim edildiği; diğer bir anlatımla, mirasçılar arasında geçerli ve sonuç doğuracak nitelikte bir taksim yapıldığı belirlenemediğine ve mirasçılardan ...’un hissesinin ...’e devrine esas olmak üzere dosyaya sunulan 13.7.1973 tarihli senet ile ekindeki senet içeriğinde; taraflar anlaştıkları taktirde hisse bedeli olarak belirlenen 3500 TL'nin ...’a verilmek üzere Enver İliksiz tarafından ... isimli kişiye teslim edildiği, emanetçi olan ...’ın da daha sonra bu parayı gene ... ile ...’nun anlaşmasına kadar Nizam İliksiz isimli kişiye teslim ettiği yazılı bulunduğuna ve bu durumda ... ile ... ... arasında yapıldığı belirtilen pay satışının tamamlanmış ve sonuç doğuracak bir satış olduğundan söz edilemeyeceği açık bulunduğuna göre; aşağıda belirtilen husus dışındaki davacılar vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde bulunmamaktadır

Ne var ki; taraflar arasında dava konusu taşınmazın, dosya arasında bulunan mirasçılık belgelerine göre 16.3.1966 tarihinde ölen ve ölüm tarihi itibariyle terekesi elbirliği hükümlerine tabii bulunan ...’den kaldığı ve tarafların bu kişinin mirasçıları olduğu yolunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mirasçılar arasında görülen böyle bir davada, davacı taraf sadece kendi payları yönünden iptal ve tescil isteğinde bulunabilir ve davalılar da kendi payları ile sınırlı olmak kaydıyla davayı kabul edebilirler. Görülmekte olan davada bazı davalılar davayı kabul ettiklerini bildirdiklerine göre, mahkemece kabul beyanlarının yasanın aradığı şartlara uygun olup olmadığı değerlendirilmeli varsa eksik yönlerinin giderilmeye çalışılması ve ondan sonra geçerli bir biçimde davayı kabul ettikleri sonucuna varılan davalılara yönelik olarak açılan davanın, bu davalıların payları ile sınırlı kalmak kaydıyla kabulü karar verilmesi gerektiği düşünülmelidir. Açıklanan bu durumun göz ardı edilmesi sonucunda tüm davalılar davaya karşı koymuş gibi davanın tamamının reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenle, HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 05.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2850, Karar No: 2023/8995, Tarih: 16.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2850 E.  ,  2023/8995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2659 Esas, 2022/2453 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/727 Esas, 2021/635 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Van ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 721 ada 61 parsel sayılı taşınmaza davalı idare tarafından enerji nakil hattı geçirilmek suretiyle kamulaştırmasız el atılması nedeniyle, irtifak hakkı bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının uzlaşma dava şartını yerine getirmediğinden davanın usulden reddinin gerektiğini, taşınmazdan müvekkili Kuruma ait 154 kV’luk Arısu GES- Van TM Enerji İletim Hattı geçtiğini, kamulaştırma işlemleri devam etmekte olup henüz sonuçlanmadığını, hat ile ilgili kamu kurumlarının görüşleri alınması devam etmekte olup, tarım dışı amaca tahsis yazısı beklendiğini, tarım dışı amaca tahsis yazısına müteakip Kamulaştırma Başlama Olur'u alınması ile kamulaştırma işlemlerine başlanabileceği, söz konusu hattın fiili el atma tarihi 15.05.2020 tarihi olduğunu, dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hattının Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğine Uygun olarak tesis edildiğini, hattın taşınmazın bir bütün olarak kullanılmasına engel olmayacak ve değerini düşürmeyecek konumda ve yükseklikte olduğunu, zamanaşımı, husumet ve derdestlik itirazında bulunduğu, açılan davada öncelikle bedel tespiti ve tescilinin yapılması gerektiğini bu nedenle açılan davanın reddini savunduğu anlaşılmıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, tespit edilen irtifak bedelinin davalı idareden tahsiline ve bu hakkın davalı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, tespit edilen irtifak bedelinin davalı idareden tahsiline ve bu hakkın davalı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın vasfının tarla olup, taşınmazın değerinin tespitinin emsal araştırmasına göre değil net gelir yöntemine göre yapılması gerektiğini, emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan çok daha değerli olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunun hakkaniyete aykırılık teşkil ettiğini, dava konusu taşınmaz uygulama görmediği için düzenleme ortaklık payı kesilmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesince irtifak alanının hatalı olarak hesaplandığını, bilirkişi raporunda değer düşüklüğü oranının enerji nakil hattının dava konusu taşınmaz üzerinden geçiş şekli, taşınmazın geometrik yapısı gibi hususlar göz önüne alındığında %12 olarak belirlenmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı taraf üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile enerji nakil hattı geçirilmek suretiyle el atılan arsa niteliğindeki taşınmaza, mahallinde yapılan keşif sonucu emsal karşılaştırması yapılarak değer biçen, usul ve kanuna uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporuna göre irtifak bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranının belirlenmesinin yerinde olduğu, ancak 7421 sayılı Kanun'un 5/son maddesine göre davalı idare tarafından ödenmesi gereken harcın maktu olarak belirlenmesi yönünden kararı düzeltilerek yeniden karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı tapu maliki ile davalı idare arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı tapu maliki ile davalı idare arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 Sayılı Kanun) 4 üncü, ve 11 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu Van ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 721 ada 61 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi yerindedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılama hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı idare vekilin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılama hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı idare vekilin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4.7421 sayılı Kanun ile 2942 sayılı Kanun’na eklenen Ek madde 4'ün üçüncü fıkrası; “Bu Kanun kapsamında açılan davalarda verilen bedel ve tazminat kararlarına ilişkin mahkeme ve icra harçları, davalı idare tarafından ödenmek üzere maktu olarak belirlenir.” şeklinde düzenlenmiştir. Eldeki davada taşınmaza 04.11.1983 tarihinden sonra el atılmış olup bu tarihten sonraki el atmalara ilişkin 2942 sayılı Kanun’da bir düzenleme bulunmadığı, bu davaların yasal kaynağını Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar ile 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararlarından aldığı nazara alındığında, fiilen el atılan taşınmaz bedeli yönünden nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı idare vekilinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (harca ilişkin (1 ), (2) ve (4) numaralı bentlerinin çıkarılarak yenine "1. Harçlar Kanunu gereğince alınması gerekli 50.651,80 TL harçtan peşin harç ve ıslah harcının mahsubu ile bakiye 37.934,40 TL harcın davalıdan alınarak hazineye irat kaydına, davacı tarafından yatırılan 12.663,00 TL ıslah harcı, 54,40 TL peşin harç, 54,40 TL başvuru harcı, 419,90 TL keşif harcı ile yatırılan gider avansından bilirkişi ücretleri, tebligat ve posta masrafları ile keşif masrafları için yapılan 1.366,10 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” bentlerinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3376, Karar No: 2014/10486, Tarih: 12.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3376 E.  ,  2014/10486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 26/11/2013

Numarası : 2013/97-2013/453

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı, ücretlerinin düzensiz ödenmesi ve son 4 aylık ücretinin hiç ödenmemesi nedeniyle noterden gönderdiği ihtarname ile iş akdini haklı nedenle sona erdirdiğini öne sürerek, kıdem tazminatı, son 4 aylık ücret alacağı, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece, davacının maaşların düzensiz, eksik ödenmesi nedeniyle iş aktini haklı olarak feshettiği, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışmaları tanık beyanları ile saptanmış olduğu, kayıtlardan davacının ücret alacağı olduğunun da sabit olduğu, davalı vekilinin bilirkişi raporu ve artırım dilekçesi tebliğinden sonra cevap dilekçesi ve ekinde birtakım belgeler sunmuş olduğu ancak davacı vekilinin bu duruma onayı olmadığı, kaldı ki sunulan belgelerden bordrolarda davacının imzasının bulunmaması, izinlerle ilgili olarak da sadece talep formlarının sunulması nedeniyle bu belgelere itibar edilmediği gerekçesiyle davanın, kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında ücret alacağı, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödenip ödenmediği hususu uyuşmazlık konusudur.

Taraflar arasında ücret alacağı, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödenip ödenmediği hususu uyuşmazlık konusudur.

Dosya içerisinde 06.05.2011 tarihli 1.170,00 TL, 25.03.2011 tarihli 901,00 TL, 25.03.2011 tarihli 270,00 TL, 04.03.2011 tarihli 1.000,00 TL, 19.01.2011 tarihli 145,00 TL, 07.12.2010 tarihli 400,00 TL, 05.11.2010 tarihli 1.017,00 TL, 07.10.2010 tarihli 1.042,00 TL, 07.09.2010 tarihli 1.097,00 TL, 29.07.2010 tarihli 500,00 TL, 18.06.2010 tarihli 676,00 TL , 29.04.2010 tarihli 947,00 TL 25.03.2010 tarihli 824,00 TL 23.02.2010 tarihli 115,00 TL, 03.02.2010 tarihli 80,00 TL ve 03.02.2010 tarihli 500,00 TL tutarında ve davacı tarafından imzalı tediye makbuzları bulunmaktadır. Bu makbuzların bir kısmında ödemenin neye ilişkin olduğu belirtilmiş, bir kısmında ise belirtilmemiştir. Mahkemece, banka ve bordro kayıtları dikkate alınmış ancak dosya içerisinde bulunan bu tediye makbuzları irdelenmemiş, makbuzlarının hangi alacaklara ilişkin olduğu netleştirilmediği gibi, makbuzlar ve altındaki imzaya karşı davacının beyanı da alınmamıştır. Mahkemece, sözü edilen tediye makbuzlarının hangi alacaklara ilişkin olduğu taraflardan sorulmak suretiyle netleştirilmeli, davacı isticvap edilerek kendisine dosya içerisinde bulunan tediye makbuzları tek tek gösterilmek suretiyle makbuzlara ve altındaki imzaya karşı diyecekleri sorulmalı ve sonucuna göre gerekirse yeniden bilirkişi raporu alınmak suretiyle bir karar verilmelidir.

3- Taraflar arasında yıllık izin ücreti alacağı bulunup bulunmadığı da uyuşmazlık konusudur.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez.

Somut olayda, hükme esas alınan bilrikişi raporunda davacının kıdemine göre 110 gün yıllık izin hakkı bulunduğu, davalı tarafından yıllık izinlerin kullandırıldığının ya da ücretinin ödendiğinin yöntemince ispatlanamadığı gerekçesiyle 110 gün karşılığı yıllık izin ücreti hesaplanmış, mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmiştir. Ne var ki; Dairemizin 2014/3375 Esas sayılı dava dosyasında tanık olarak dinlenen davacı A.. Ç.., '' ...davacı da ben de çalıştığımız dönemde iki kez yıllık izne ayrıldık, bu izinlerimizi de tam olarak kullanamadık...'' şeklinde beyanda bulunmuştur. Mahkemece, davacıya bu beyanı sorulup açıklattırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken davacının çalıştığı tüm dönem boyunca hiç yıllık izin kullanmadığı kabul edilerek hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10439, Karar No: 2010/6952, Tarih: 16.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/10439 E.  ,  2010/6952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, tasarruf teşvik ve nema alacaklarının ödetilmesine karar

Verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi davalı ... Müsteşarlığı hakkında açtığı davada, daha dava dışı işveren hakkında açılan kısmi davadan da söz edilerek saklı tutulan tasarruf teşvik ve nema alacaklarının tahsili isteğinde bulunulmuştur.

Davalı ... Müsteşarlığı cevabında husumet ve görev yönlerinden itirazlarda bulunmuştur.

Mahkemece, Hazine Müsteşarlığının dava dışı belediyenin külli halefi konumunda olduğundan söz ederek işin esasına girilmiş ve yapılan yargılama sonunda davanın esastan reddine dair karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili süresi içinde temyiz etmiştir.

Dosya içeriğine göre bu davadan önce, davacı işçi 2007 yılında belediye hakkında açtığı davada fazlaya dair haklarını saklı tutarak aynı isteklerde bulunmuş, davalı vekili davayı kabul ettiğin bildirmiş ve alacağın tamamının ödendiğini belirten bir savunma yapmıştır. Kısmi davanın yargılaması sırasında davacı vekili, alacağın tamamının belirlenmesi ve yapılan ödemenin tüm hakları karşılayıp karşılamadığının bilirkişi incelemesi yapılarak tespit edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda davacı işçi yönünden işverence yapılan ödemenin gerçekleşen alacağı karşılamadığı belirlenmiş, hak kazanabileceği tutar tespit edilmiştir. Kısmi davada her iki taraf vekilleri de bilirkişi raporuna itiraz etmiş, ancak mahkemece itirazların reddine dair ara kararı verilerek yargılamaya devam olunmuş ve davaya konu miktarların ödendiği gerekçesiyle davanın konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmuştur. Kısmi davada verilen sözü edilen karara karşı her iki taraf da temyiz yoluna başvurmamıştır.

Davacı tarafından daha sonra Hazine müsteşarlığı hakkında bu dava açılmış ve saklı tutulan fazlaya dair hakları talep edilmiştir. Mahkemece, kısmi davada bilirkişi raporuna karşı itirazların reddedildiği ve verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle davalının husumet itirazı üzerinde durulmalıdır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

Öncelikle davalının husumet itirazı üzerinde durulmalıdır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.