muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/34136, Karar No: 2023/6081, Tarih: 25.09.2023

4. Etkin pişmanlık nedeniyle en üst hadden indirim yapılması gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

5. Sanığa verilen ceza yüksek olup “oranlılık ilkesi” ve ceza adaletine de uygun olmadığına,

6. Kuşkudan sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

7. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk derece mahkemesinin gerekçeli kararının bir kısım yerlerinde sanığın FETÖ üyesi olduğuna dair bazı ibarelerin sehven yazıldığı, olay ve olguların doğru olarak değerlendirildiği anlaşıldığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere, tanık beyanlarına ve dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; "Örgüt mensubu olduğu kabul edilen sanık hakkında verilen cezanın 5237 ... Kanun'un 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmemesi ve sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin 5237 ... Kanun'un 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasından mahsup edilmemesi " dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2022/432 Esas, 2022/571 ... Kararının 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün 5237 ... Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafından sonra gelmek üzere sırasıyla, "Örgüt mensubu olduğu kabul edilen sanık hakkında verilen cezanın 5237 ... Kanun'un 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, " Sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin 5237 ... Kanun'un 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasından mahsup edilmesine," ibarelerinin takip eden fıkralar olarak eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 37. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4110, Karar No: 2018/1091, Tarih: 20.02.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/4110 E.  ,  2018/1091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve .... aleyhine 26/09/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın esastan reddine dair verilen 13/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacının, davalılardan ...’ya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalılardan ... Basın ve Basım San. Tic. A.Ş.’nin sahibi olduğu ... Gazetesi’nin 05/08/2014 tarihli nüshasında, diğer davalı ... tarafından kaleme alınan “Neden Yüzyılın Ataması” başlıklı köşe yazısında kullanılan ifadelerin, müvekkilinin kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yayının görünür gerçeğe uygun olup ve basın özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığı, dava konusu köşe yazısında kullanılan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur. Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.Dosya kapsamından; dava konusu... Gazetesi’nin 05/08/2014 tarihli nüshasında, davalılardan ... tarafından kaleme alınan “Neden Yüzyılın Ataması” başlıklı köşe yazısında, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ile sonuçlanan ..

. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.Dosya kapsamından; dava konusu... Gazetesi’nin 05/08/2014 tarihli nüshasında, davalılardan ... tarafından kaleme alınan “Neden Yüzyılın Ataması” başlıklı köşe yazısında, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ile sonuçlanan ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2014/41637 sayılı soruşturma dosyasında yer alan, davacının konuşma tapelerine yer verilerek, davacı hakkında terör örgütü üyesi olduğuna dair ifadelerin kullanıldığı, davalı tarafından isnat edilen bu hususlara ilişkin dosya kapsamında herhangi bir delil ya da emare bulunmadığı ve iddianın maddi olgulara dayanmadığı anlaşılmaktadır. Köşe yazısında kullanılan söz ve ifadeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Şu durumda mahkemece, uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Davacının, davalılardan ... Basın ve Basım San. Tic. A.Ş.'ne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; 03/10/2016 tarih ve 675 sayılı Olağanüstü Hâl Kapsamında Bazı Tedbirlerin Alınması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin ''Dava ve takip usulü'' başlıklı 16/1. maddesinde "20/07/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/08/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/08/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5'inci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle ret kararı verilir." hükmü yer almaktadır.Davalılardan ... Gazetecilik ve Yayıncılık A.Ş'nin 668 sayılı KHK’de yer aldığı ve kapatıldığı anlaşıldığından, bu davalı yönünden 675 sayılı KHK’nın 16. maddesi kapsamında değerlendirme yapılabilmesi için de kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... yönünden, (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... Basın ve Basım San. Tic. A.Ş. yönünden BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20522, Karar No: 2018/4410, Tarih: 07.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/20522 E.  ,  2018/4410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, ek karara ilişkin temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilmektedir. Kararı temyiz eden davalı vekili temyiz dilekçesini yasal süresi içinde vermemiştir. “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır....”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinin yasal temyiz süresi içerisinde verilmediği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davalı vekiline 20.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin 18.06.2015 tarihli olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece davalı vekilinin kararı temyiz etmemiş sayılmasına dair 22.06.2015 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/son maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 22.06.2015 tarihli “kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” ilişkin ek kararın onanması gerekmektedir.

S O N U Ç : Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 07.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4647, Karar No: 2014/3927, Tarih: 13.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/4647 E.  ,  2014/3927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/659-2013/695

Gerekçeli mahkeme kararının alacaklı ve borçluya veya varsa vekillerine tebliğine ilişkin taranmadığı anlaşılan tebliğ mazbataları ile Bursa 19. İcra Müdürlüğü'nün 2013/10669 Esas no'lu takip dosyasının tam ve eksiksiz bir biçimde taranması ya da elektronik ortamda sisteme dahil edilmesinden sonra birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18702, Karar No: 2014/22220, Tarih: 24.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/18702 E.  ,  2014/22220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/86478

MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2012

NUMARASI : 2011/470 (E) ve 2012/382 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın duruşmadaki savunmasında olay tarihinde, D.. Otel'de E.. isimli güvenlik şirketinde çalıştığını, otopark ve araçlara zaman zaman bakıp kontrol ettiklerini, bu nedenle parmak izinin çıkmış olabileceğini belirterek söz konusu şirkette çalıştığına dair SGK hizmet döküm belgesini sunmuş olması, sanık savunması doğrultusunda sanığın suç tarihinde ilgili güvenlik şirketinde çalışıp çalışmadığının araştırılması için Emniyet Müdürlüğü'ne yazılan müzekkere cevabında “pol- net ağı üzerindeki özel güvenlik hizmetleri projesinde yapılan inceleme neticesinde euro güvenlik ünvanlı bir şirketin kaydına rastlanmadığının” bildirilmiş olması, D.. Otel'in de E.. Güvenlik isimli bir şirketle ve sanıkla çalışmadıklarını belirtilmiş olması karşısında ; Sosyal Güvenlik Kurumundan sanığın suç tarihinde hangi iş yerinde çalıştığı sorulup , kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8822, Karar No: 2021/718, Tarih: 27.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2019/8822 E.  ,  2021/718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : 1. Nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden;

TCK'nın 158/1-f-son,62,53,58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2. Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden;

TCK'nın 204/1,62,53,58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ...'ın “Özer Narenciye” isimli işletmenin sahibi olduğu, katılan ...'nin meyve ve sebze ticareti ile iştigal ettiği, ...'ın işyerine giden katılan ...'nin, burada sanık ... ile tanıştığı, sanık ... ile katılan ... arasında narenciye alım satımı konusunda anlaşmaya varıldığı, ...'in satış sözleşmesinden kaynaklanan borcunu suça konu çek ile ödediği, ancak çekin katılan ... tarafından cirolanarak borcuna karşılık temyiz dışı sanık ...’a verildiği, ... tarafından da cirolanarak ...’na verildiği, muhatap bankaya ibrazında çekin sahte olduğunun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçları işlediği iddia olunan olayda; sanığın aşamalarda alınan savunmalarında istikrarlı olarak suça konu çekle ilgisi olmadığını, çeki kendisinden aldığını iddia eden katılan ...’yi tanımadığını beyan etmesi, temyiz dışı sanık ... ve katılan ...’nin birbiri ile çelişen savunmaları, katılanın, sanık ile aralarındaki alışverişe ilişkin belge ibraz edememesi, kriminal raporu ile suça konu çek üzerindeki yazı ve imzaların sanığa aidiyetine ilişkin bir tespit ve sanığın çekte cirosunun da bulunmaması karşısında, katılanın herhangi bir belge ile desteklenmeyen soyut iddiaları dışında mahkumiyetine yeterli kesin, somut ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraati yerine mahkumiyetine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25510, Karar No: 2014/6656, Tarih: 08.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25510 E.  ,  2014/6656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-) Sanık müdafiinin, “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle mahkumiyet hükmünün istem gibi ONANMASINA,

2-) “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine gelince,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2004 takvim yılı hesaplarının katma değer vergisi yönünden incelenmesi ve kullanılan son fatura tarihine göre suç tarihinin, 3065 sayılı KDV Kanununun 5035 sayılı Kanunun 48. maddesi ile değişik 41 ve 45. maddeleri uyarınca 21.01.2005 olacağından, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4379, Karar No: 2023/3682, Tarih: 31.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4379 E.  ,  2023/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2010/412 E., 2014/353 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Her ne kadar Tebliğnamede suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat hükmü kurulduğu belirtilerek hükmün onanmasına yönelik görüş belirtilmiş ise de suça sürüklenen ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi bu suçtan bir hüküm de kurulmadığı anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli ve 2010/412 Esas, 2014/353 Karar Sayılı kararı ile

a) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüsten yapılan yargılama neticesinde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince hapis cezasının 2 yıl 1 ay denetim süresi belirlenerek ertelenmesine,

b) Suça sürüklenen çocuk ...'un kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan; suça sürüklenen çocuklar ...ve ...'ın suça sürüklenen çocuk ...'un kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemine müşterek fail, suça sürüklenen çocuklar ..., ...ve ...'ın suça sürüklenen çocuk ...'un çocuğun cinsel istismarı eylemine yardım eden sıfatıyla katıldıkları iddiaları bakımından yapılan yargılama sonucunda 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatlerine,

karar verilmiştir.