muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/885, Karar No: 2012/1723, Tarih: 09.02.2012

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncımaddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere öncelikle, ölüm aylığının kim üzerinden hangi kanun hükümlerine göre bağlandığı, hangi tarih itibarıyla ne zaman iptal edilip (kesilip), davalı Kurumca hangi dönem yönünden borç tahakkuk işlemi tesis edildiği belirlenerek dava konusu dönem saptanmalı, sonrasında özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12269, Karar No: 2013/5994, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/12269 E.  ,  2013/5994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.06.2009 gün ve 2008/439 Esas, 2009/549 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelerek gereği düşünüldü:

Sanığa ait onaylı nüfus kayıt örneği ve adli sicil kaydı Ulusal Yargı Ağı Bileşim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edildiğinden ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.06.2011 gün, 2011/2-60, 120 ve 14.06.2011 gün, 2011/6-100, 127 sayılı ilamlarında ayrıntıları vurgulandığı üzere, adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek nitelikte bulunan mahkûmiyet hükümleri ile ilgili olarak, yerel mahkemece sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri uyarınca uyarlama yapılıp yapılmadığının araştırılması ve yapılmamış ise mahkemesince uygulama yapılması sağlandıktan sonra tekerrür hususunda karar verilmesinin infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün olduğundan, tebliğnamedeki anılan hususlarda bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14113, Karar No: 2017/9026, Tarih: 11.09.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/14113 E.  ,  2017/9026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP kayıtları incelendiğinde, Bursa 2. İnfaz Hakimliği’nin 09.07.2013 gün ve 2013/1173 esas sayılı kararı ile sanığın cezasının şartlı tahliye tarihine kadar olan süresinin denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, sanığın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinin 6. fıkrasının (a) bendinde belirtilen üç günlük süre içinde, 11.07.2013 günü Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne başvurduğu, Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün 18.11.2013 tarihli yazısı ile sanığın 15.09.2013 günü işlediği iddia olunan silahla tehdit suçundan hakkında soruşturma başlatıldığı belirtilerek kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesi talebinde bulunulması üzerine sanık hakkında Bursa 2. İnfaz Hakimliği’nin 19.11.2013 gün ve 2013/1783 esas, 1786 karar sayılı kararı ile 15.09.2013 günü işlediği iddia olunan silahla tehdit suçundan hakkında soruşturma başlatılıp akabinde İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/194 esas sayılı dosyası üzerinden dava açıldığından bahisle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinin 7. fıkrasının (c) bendi uyarınca kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinin 7. fıkrasının hükümden önce 09.01.2014 tarihli ve 28877 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 26.12.2013 tarih ve 2013/133 E. 2013/169 K. sayılı kararı ile iptal edildiği gözetilerek, sanığın beraati yerine yazılı şekilde dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/47621, Karar No: 2013/7104, Tarih: 27.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/47621 E.  ,  2013/7104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait işyerinde 28.06.2005 – 02.09.2008 tarihleri arasında, beyaz eşya teknisyeni olarak, aylık 1.250 TL net ücretle çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, fazla mesai yapmasına rağmen karşılıklarının ödenmediğini, yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları, fazla mesai, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, alacakları için ibra ettiğini, yıllık izinlerini kullandığını beyan etmiş, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekili dava dilekçesinde ücretin miktarının aylık toplam 1.250 TL net olduğunu beyan etmesine rağmen HUMK 74. Maddesine aykırı biçimde talepten fazla olarak aylık ücret miktarının 1.500 TL olduğu kabul edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2682, Karar No: 2024/1256, Tarih: 14.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2682 E.  ,  2024/1256 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 23.06.2016

EK KARAR SAYISI : 2013/942 E., 2014/780 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red

Bakırköy 1. Çocuk Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bakırköy 1. Çocuk Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ek kararı ile suça sürüklenen çocuğun temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin süre yönünden reddine” karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Yüzüne karşı verilip usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 1. Çocuk Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ek kararında suça sürüklenen çocuk tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/3699, Karar No: 2021/11269, Tarih: 29.11.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/3699 E.  ,  2021/11269 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.11.2019 tarih ve 2018/159 - 2019/508 sayılı kararı

Katılanlar : 1-İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü,

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık 28.03.2010 (Resmi belgede sahtecilik) 14.07.2017 (Nitelikli dolandırıcılık)

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine,

2-Sanıklar ..., ... ve... hakkında; TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddi,

3-Sanık ... hakkında; TCK'nın 204/1, 3713 sayılı Kanunun 5, 158/1-e-son, 158/3, 43/1,

62/1, 52/2, 158/1-son, 52/4, 53/1, 58/9 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararlarına yönelik istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi

Temyiz edenler : Sanıklar ..., ... ve ... müdafileri, T.C. İçişleri Bakanlığı Emniyet

Genel Müdürlüğü vekili, ...

vekili, Bölge Adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıklar hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak, sanık ... ... hakkında ise resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü ile ... vekili tarafından yapılan temyiz başvurularının incelenmesinde;

İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü ile ... vekilinin, silahlı terör örgütüne üye olmak, resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçlarının nitelikleri itibariyle doğrudan doğruya zarar görmedikleri, bu nedenle de davaya katılma hakları bulunmayıp, verilen katılma kararının hukuki değerden yoksun olup söz konusu suçlara ilişkin hükümleri temyiz yetkileri olmadığından, temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçu yönünden verilen mahkumiyet kararlarına karşı sanıklar müdafiilerinin, sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin ise Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Ceza yargılamasının asıl amacının, maddi gerçeğin her türlü şüpheden arındırılmış şekilde ortaya çıkarmaktır. Sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin hukuka uygun yollarla elde edilmiş somut delillerle ortaya konulması gerekmektedir. Bu temel amaca ulaşabilmek için bir takım temel ve evrensel ilkelerden yararlanılmaktadır. Bu ilkelerden en önemlisi de, şüpheden sanık yararlanır ilkesidir.

Bu kapsamda somut olay irdelendiğinde;

Sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak sübuta ulaşabilmek amacıyla öncelikle aynı sınava giren ve bilirkişi raporunda belirtilen 479 kişi ile ilgili herhangi bir soruşturma veya kovuşturma açılıp açılmadığının belirlenmesi, söz konusu soruşturma veya kovuşturmanın açıldığının tespiti halinde, ilgililerin beyanlarında, bu sınava ilişkin soruların önceden sanığın da içinde bulunan şahıslara verilip verilmediğine yönelik ifade olup olmadığının saptanmaya çalışılması, şayet böyle bir tespite ulaşılmaması halinde, şüpheden sanık yararlanır hükmü de gözetilerek, "dosya kapsamına yansıyan eylemlerden sanık hakkında, üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığından beraatine dair karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine yönelik hüküm kurulması,

b) Sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçu yönünden;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, ... Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.
Yargıtay — Esas No: 2010/2896, Karar No: 2013/2916, Tarih: 08.04.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/2896 E.  ,  2013/2916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81, 35/2, 29, 31/3, 62, 63, 54 maddeleri uyarınca 3 sene 8 ay 13 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanığın, mağduru bıçakla sol midaksiller 1. kosta ile 3. ve 5. kosta hizasından batına nafiz ve hayati tehlike geçirilmesine sebebiyet verecek şekilde toplam üç bıçak darbesiyle yaraladığı olayda; meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın eylemini bıçağın kırılarak kesici kısmının mağdurun vücudunda kalması nedeniyle tamamlayamamış olması birlikte değerlendirildiğine, TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında 9 ila 15 yıl hapis cezası aralığında ceza adaletinin sağlanması açısından alt sınırdan makul düzeyde uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, eksik soruşturmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 08/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.