muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4196, Karar No: 2019/2385, Tarih: 19.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4196 E.  ,  2019/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı TCK'nın 155/2, 62, 50, 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nun, sanık ...'ün işletmeciliğini yaptığı kamyonun şoförü olduğu, sanıkların katılan şirketten yaklaşık 68.000 TL değerindeki muhtelif gıda malzemesini kamyona yükleyip aralarındaki anlaşma gereğince Ankara Akyurt ilçesinde teslim etmeleri gerektiği, malın gönderildiği firmanın kabul etmemesi üzerine teslimatın yapılamadığı ve katılan şirkete yükün iade edildiği ancak 10.938 TL değerinde gıda malzemesinde eksiklik olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Sanık ...'ün ifadesinde, Akyurt'ta bulunan iş yerinin yükü teslim almaması nedeniyle katılan şirketin talimatı ile üç gün beklediklerini, sorunun çözülememesi üzerine depo tutarak yükü boşalttıklarını, yaklaşık bir ay sonra malzemeyi geri istediklerini ve katılan şirkete götürüp teslimat yaptıklarını beyan ettiği, dosya içerisindeki irsaliyeli faturalarda yükün teslim alındığına dair katılan şirket sorumlusu ...'nın yazı ve imzası olduğu ve bu hususun sanıkların savunmalarını doğruladığı, bilirkişi raporuna göre; 672,98 TL değerinde emtianın katılan şirkete teslim edilmediği, erime ve ezilme dolayısıyla eksik iade edildiği ileri sürülen emtianın 2.468,57 TL değerinde olduğu, iade edilip edilmediği ya da erime veya ezilmeye maruz kalıp kalmadığı tespit edilemeyen emtia tutarının ise 2.131,55 TL olduğunun belirlendiği, yükü boşaltıp tekrar yüklemek durumunda kalan sanıkların, depoda bekleyen ürünlerin erime veya ezilmelerinden sorumlu olamayacakları, yükleme-boşaltma işlemi sırasında kaybolan koliler olabileceği, eksik malzeme tutarı göz önüne alındığında, sanıkların savunmalarının aksine suç kastı ile hareket ettiklerine dair mahkumiyetlerine yeterli somut ve kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların beraatlerine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 19/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3645, Karar No: 2021/2070, Tarih: 24.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/3645 E.  ,  2021/2070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... vekilince temyiz edilmiştir.

Çeltik niteliğindeki ... İlçesi,... köyü, 641 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ve kamulaştırılan taşınmaz baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10.maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirmenin; aynı Kanunun 15/son maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; temyiz eden davalı payıda gözetilerek dava konusu taşınmaza dava tarihi olan 2014 yılı verileri esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden 2013 yılı resmi verilerine endeks uygulamak suretiyle değer biçen bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18173, Karar No: 2012/13196, Tarih: 24.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/18173 E.  ,  2012/13196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 29, 62, 51. maddelerigereğince mahkumiyet, erteleme.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir.

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısında uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirleöldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

23.08.2008 günü gece saat 01:00 sıralarında, maktulün alkollü bir halde yolda yaya olarak yürürken, mahallede çöpten eşya topladığı ve zihinsel özürlü olarak bilinen bir şahsı hırsızlık yaptığından bahisle kovalayıp darp ettiği, zihinsel özürlü şahsın beni kurtarın diye yardım istemesi üzerine, sanık ...'ın temyize gelmeyen diğer sanıklarla birlikte, maktule durumu izah ettikleri ve kovaladığı şahsın deli olduğunu, onunla uğraşmaması gerektiğini beyan ettikleri, bunun üzerine maktulün sanıklara sinkaflı kelimeler ile hakaret ettiği, sanıkların da tekme tokat ve yumruk ile maktulü darp ederek basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları, olay yerine gelen polislerin maktul ile yaralanması nedeniyle şikayetçi olup olmadığını sorduklarında maktulün şikayetçi olmadığını beyan ettiği, hastaneye gitmeyi de kabul etmediği, olay yerine gelen maktulün yakınlarının maktulü olay yerinden alıp evine götürdüğü, maktülün evde rahatsızlanması neticesinde hastaneye kaldırılırken öldüğü, adli tıp kurumu başkanlığının maktüldeki yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek nitelikte olduğu, maktülde kronik kalp ve damar hastalığının bulunduğu, aşırı alkol almış maktulün ölümünün kendinde mevcut kalp ve damar hastalığına inzimam eden olayın stresi, eforu ve travmanın etkisi ile aktive olması sonucu gelişen kalp durması ile ileri geldiği ve bu hali ile kasten yaralama ile ölüm arasında illiyet bağının bulunduğunun belirtildiği görülmüşse de, yaralanmanın 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında bulunması nedeniyle somut olayda 87/4. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, olayla ölüm arasında illiyet bağının kurulmuş olması da, sanığın meydana gelen ölüm sonucundan sorumlu tutmak için yeterli olmadığı, bu itibarla sanığın 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi de gözetilmek suretiyle 86/2, 29. maddeleriyle cezalandırılması gerekirken, taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Haksız tahrik nedeniyle indirim hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinin yalnızca kasten işlenen suçlarda uygulanabileceği gözetilmeden uygulanması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazlarının kabulü ile 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7403, Karar No: 2018/12231, Tarih: 30.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/7403 E.  ,  2018/12231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hüküm tarihinde farklı yargı çevresinde bulunan Isparta E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan ve daha evvelden sorgusu yapılmış olan sanığın, 04.10.2013 tarihli talimat mahkemesinde vermiş olduğu ifadesinde duruşmadan bağışık tutulma talebinin bulunduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya içerisindeki 04.06.2012 tanzim tarihli kriminal ekspertiz raporunda, suça konu motosikletin ... ili ... ilçesinden çalındığına ilişkin kayıt bulunduğunun belirtilmesine karşın bu hususta ve motosikletin sahibinin kim olduğu konusunda herhangi bir araştırma yapılmadığı anlaşılmakla; katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar gören, davaya katılma hakkı bulunan ve 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunan motosiklet sahibine kovuşturma evresinde yöntemine uygun şekilde 5271 sayılı CMK'nın 234/1-b-1.maddesi uyarınca duruşma gününü bildiren tebligatın yapılarak sanık hakkında açılan davadan haberdar edilmesi ve davaya katılabilmesi için olanak tanınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında verilen sonuç cezanın hapis olması durumunda tekerrür hükümlerinin uygulanacağı, adli para cezalarında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı nazara alınmadan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

3- Sanığın üzerine atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde “altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası” yaptırımının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasa'nın 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda, hükümde sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı hapis cezası yasa maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, adli para cezasının, gün sayısının farklı bir gerekçe gösterilmeden alt sınır olan 5 gün yerine, 20 gün olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

4- Doğrudan hükmedilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezalarının içtima edileceğine ilişkin 5237 sayılı TCK’da hüküm bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında hükmedilen farklı nitelikteki adli para cezalarının toplanması suretiyle karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 30/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1633, Karar No: 2014/5812, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1633 E.  ,  2014/5812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2007/557, Karar No: 2007/5098, Tarih: 21.05.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/557 E.  ,  2007/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av ... ile davalı ... vek.Av. ... arasında görülen dava hakkında Zeytinburnu 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.2.2006 gün ve 376-32 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 20.10.2006 gün ve 4280-9962 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davadışı Denizbank ......Şubesinden ticari işlerinde kullanılmak üzere çek karnesi aldığını, çek karnesinin de içinde bulunduğu çantanın çalındığını ve çek karnesinden... seri nolu yaprağın 6.000.000.000.TL ... A seri nolu yaprağın 5.850.000.000.TL olarak doldurulup sahte imza atılarak bankaya ibraz edilip hesaptan paranın çekildiğini, durumu Cumhuriyet Savcılığına şikayet yolu ile bildirdiklerini, davalının meşru hamil olmadığını ve sebepsiz iktisap nedeniyle bankadan çektiği parayı geri vermesi gerektiğini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dava konusu edilen çek bedellerinin bankaca ödendiği, icra tehdidi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kambiyo senetlerinde sahtecilik defi, iyiniyetli hamil de dahil olmak üzere herkese karşı ileri sürülebilen mutlak defilerdendir.

Bu durumda mahkemece davacının sahtecilik iddiası araştırılıp davalı savunması da irdelenmek suretiyle uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken TTK'nun 724.maddesinin yorumunda hataya düşülerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bozulması gerekirken Dairemizin 20.10.2006 tarih 4280-9962 sayılı kararı ile onandığı anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 20.10.2006 tarih 4280-9962 sayılı onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, evvelce alınan onama harcı ile peşin harcın istek halinde iadesine, 21.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2015/13092, Karar No: 2016/7575, Tarih: 12.10.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/13092 E.  ,  2016/7575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : 1- TCK'nın 142/1-a, 143., 145, 31/3, 63.. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK'nın152/1-a, 31/3, 50/1-f, 50/3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hükümler suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun gece vakti beraberindeki... ile birlikte ... Lisesine okulun camını tornavida ile açarak girdikleri, okulun kilitli olan müdür odasının ve kantininin kapısını tekmeleyip vurmak suretiyle kırdıkları ve içeride bulunan 12 TL bozuk parayı alarak kaçtıklarının iddia edildiği olayda,

1-Nitelikli mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde,

6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle, 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinde yapılan değişikliğin, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, 5237 sayılı Kanunun 152. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “altı” ibaresinin “dört” şeklinde değiştirildiği, buna göre, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 152/1-a maddelerine göre, kamu malına zarar verme suçunda; asli zamanaşımı süresinin 5 yıl 4 ay, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 8 yıl olduğu, değişiklikten önce ise, suçun cezasının üst sınırının 6 yıl olması nedeniyle, suça sürüklenen çocuklar açısından asli zamanaşımı süresinin 10 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 15 yıl 2 ay olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesine göre, 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle değişik 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, son maddesinin suça sürüklenen çocuğun daha lehine olduğu, belirlenerek yapılan incelemede;

21/05/2009 olan karar tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle değişik 152/1-a, maddesi ile aynı Kanun'un 66/1-2-4, 67/4. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediği anlaşılarak verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2-Suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediği anlaşılarak verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası temel ceza olarak belirlendikten sonra aynı yasanın 143. maddesi gereğince 1/3 oranında artırım yapılarak 2 yıl 8 ay hapis, 145. madde gereğince ½ oranında indirilerek 1 yıl 4 ay hapis ve 31/3 maddesi oranında indirim uygulanarak 10 ay 20 gün hapis yerine 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılması ,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanığın 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “sanığın 5237 TCK'nın 142/1-a maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası temel ceza olarak belirlendikten sonra aynı yasanın 143. maddesi gereğince 1/3 oranında artırım yapılarak 2 yıl 8 ay hapis, 145. madde gereğince ½ oranında indirilerek 1 yıl 4 ay hapis ve 31/3 maddesi oranında indirim uygulanarak 10 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9067, Karar No: 2014/10874, Tarih: 30.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9067 E.  ,  2014/10874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 168 ada 29 parsel sayılı 6.200,49 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden ...ye kalan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında tapu ve vergi kayıtlarına da dayanmıştır. Mahkemece kesin süre içinde keşif giderinin karşılanmadığı gerekçesiyle verilen kararın doğru olmadığına yönelik usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.