muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7414, Karar No: 2010/4577, Tarih: 23.02.2010

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli

ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti... Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti... Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir. 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Bununla birlikte, davalı belediyenin tasarruf teşvik kesintisi ile katkı paylarını da içeren borçlarının yeniden yapılandırılması noktasında bir uzlaşmaya gidilip gidilmediği belirlenmeli, şayet böyle bir uzlaşmaya gidilmişse şimdiki gibi Hazine Müsteşarlığının sorumlu olduğuna dair karar verilmeli, böyle bir uzlaşma olmaması durumunda sorumluluğun davalı belediyeye ait olduğu kabul edilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun yukarıda sözü edilen kararının ardından Dairemiz kararları bu yönde olup, yerel mahkemece açıklanan ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak

suretiyle davalı işverenin ve Hazine Müsteşarlığının sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 23.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7251, Karar No: 2020/8824, Tarih: 14.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/7251 E.  ,  2020/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 08/10/2020 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Arsa niteliğindeki ...İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 1133 ada 51 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak,

1-Bozma ilamı öncesi ilk kararla hükmedilen bedelin davalı tarafa karar kesinleşmeksizin ödenmesine dair hüküm kurulduğu halde, bozma ilamı sonrası verilen son kararda ödeme ve faizle ilgili hususlarda infazda tereddüt uyandıracak şekilde hüküm kurulması, doğru olmadığı gibi;

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden, Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3. ve 4.bentlerinin tümüyle çıkartılmasına, yerlerine sırasıyla;Bozma ilamı sonrası tespit edilen bedelden mahkemece ilk kararla tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan fark bedel 15.646.045,00-TL'nin karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesi için üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,

b) İlk kararla hükmedilen 11.324.830,00-TL bedele 25.06.2015 tarihinden ilk karar tarihi 04.02.2016 tarihine kadar, bozma ilamı sonrası tespit edilen bedelden mahkemece ilk kararla tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan fark bedel 15.646.045,00-TL'ye ise 25.06.2015 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar faiz işletilmesine,

c) Davacı idare lehine takdir edilen vekalet ücretine ilişkin 10 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 2.540,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 2.540,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 14/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9501, Karar No: 2023/10390, Tarih: 04.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/9501 E.  ,  2023/10390 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün istinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 21.01.2022 tarihli ve 2022/48 Esas, 2022/110 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii taraflarından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, 14.11.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ilgili Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10413, Karar No: 2023/7564, Tarih: 21.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/10413 E.  ,  2023/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/9 E., 2015/209 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Suç tarihinde on beş yaşını doldurmayan mağdur ile velayet hakkında sahip anne ve babası olan kanunî temsilcilerinin kovuşturma aşamasında 17.05.2012 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuktan şikâyetçi olmadıklarını ve davaya katılmak istemediklerini belirttiklerinin anlaşılması karşısında katılan sıfatı kazanamayan mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı tespit edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2012/9 Esas, 2015/209 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun;

a) Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen cezaya ve cezanın infaz şekline, sağlık raporu doğrultusunda karar verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen cezaya ve cezanın infaz şekline, sağlık raporu doğrultusunda karar verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece; olay tarihinde suça sürüklenen çocuğun, henüz dokuz yaşında bulunan mağduru okuldan kitaplarını alıp eve yürüyerek gittiği sırada ağzını kapatarak okulun bahçesinde bulunan ve kullanılmayan boş lojman binasına götürdüğü, burada kendisinin ve mağdurun pantolon ile iç çamaşırlarını indirerek zorla cinsel organını mağdurun anüsüne sürttüğü, daha sonra mağduru bıraktığı, mağdurun olayı aynı gün annesine anlattığı, akabinde alınan doktor raporuna göre fiili livata bulgusuna rastlanmadığı, suça sürüklenen çocuğun suçlamayı ikrar ettiği, suça sürüklenen çocuğa atılı zorla cinsel istismar suçu ile kişiyi zorla hürriyetinden yoksun kılma suçunun tüm unsurları ile gerçekleştiği kabul edilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk eylemin rıza ile gerçekleştiğini beyan etmiş ise de; tanığın mağduru ağlar şekilde bulması ve mağdurun akabinde olayı annesine anlatması hususlarının rıza ile gerçekleşen eylemde olamayacağı, suça sürüklenen çocuğa suç atfetmesini gerektirecek nedeni bulunmayan mağdur beyanı ile tanık ve kanunî temsilcilerin beyanları değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocuğun bu yöndeki savunmasına itibar edilmemiş, eylemlerin zorla gerçekleştiği kabul edilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasının tatbikinin uygun olduğuna dair düzenlenen rapora itibar edildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Suç tarihinde on beş yaşını doldurmayan mağdur ile velayet hakkında sahip anne ve babası olan kanunî temsilcilerinin kovuşturma aşamasında 17.05.2012 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuktan şikâyetçi olmadıklarını ve davaya katılmak istemediklerini belirttiklerinin anlaşılması karşısında katılan sıfatı kazanamayan mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış, bu nedenle suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

V. KARAR

A. Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2012/9 Esas, 2015/209 Karar sayılı kararırına yönelik mağdur vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2012/9 Esas, 2015/209 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden anılan temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12871, Karar No: 2022/614, Tarih: 27.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12871 E.  ,  2022/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : 1) ... Ağır Ceza Mahkemesinin 26.09.2017 tarih ve 2016/181 Esas - 2017/349 Karar sayılı kararı ile; Sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-a-d, 35/2, 62/1, 53, 63. maddeleri gereğince "10 yıl 10 ay" hapis cezasına mahkumiyet

2) sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-a-e, 53, 63, 54. Maddeleri uyarınca "3 yıl" hapis cezasına mahkumiyetine dair; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 20.04.2018 tarih ve 2017/2738 Esas - 2018/870 Karar sayılı kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafiileri, katılan ... vekili, katılan Bakanlık vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 20.04.2018 tarih ve 2017/2738 Esas - 2018/870 Karar sayılı kararının, sanık müdafileri, katılanlar vekilleri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/1-a maddesi gereğince kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne karşı sanık müdafii ve bakanlık vekili tarafından süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine "istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine" ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 20.04.2018 tarih ve 2017/2738 Esas - 2018/870 Karar sayılı kararında bozma sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan; katılan ... vekilinin, sanığın tasarlayarak eylemi işlediğine; katılan bakanlık vekilinin, tasarlayarak eylemi gerçekleştirdiğine ve en üst hadden cezalandırılması gerektiğine; sanık müdafiilerinin, sanığın TCK'nin 32/1 maddesinden yararlandırılması gerektiğine, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; psikolojik tedavi gören sanığın, eşi olan katılanın uzun zamandır kendisini aldattığı düşüncesinde olduğu, müşterek çocukları olan ...'i köylüsü olan başka bir şahsa benzettiği, müşterek çocukları olan tanık ...'in de kolluk ifadesinde, olaydan üç ay önce sanık olan babasının "Türkiye'de birini öldürsem kaç yıl ceza alırım" şeklinde sorular sorduğunu beyan ettiği, sanığın tanık ...'in bu beyanını doğruladığı, oğlunun benzediği kişiye kast ederek bu soruyu sorduğunu ifade ettiği, olay günü akşam saatlerinde tarafların uyumak için yatak odasına geçtikleri, biraz yattıktan sonra sanığın kalktığı ve mutfaktan aldığı anlaşılan plastik kısmı 12 cm uç kısmı 21 cm toplan 33 cm uzunluğunda bıçakla yatağa geri döndüğü, bu sırada sanığın katılana "benim hakkım sana ve çocuklara helal olsun, sen de sen de hakkını helal et" dediği, daha sonra aniden katılanın karın sol üst kadranına bir bıçak darbesi vurduğu, sanığın bıçağı sallamaya devam ettiği, katılanın kendini bıçak darbelerinden korumak için bıçağın keskin tarafından tutması nedeniyle ellerinden yaralandığı, daha sonra odadan çıkıp tekrar gelen sanığın yatağın kenarına saklanmakta olan katılanın bu kez sırtın sağ bölgesine bir bıçak darbesi daha vurduğu, katılanın sanığa bunu neden yaptığı şeklinde sorusu üzerine sanığın "namusumu temizliyorum" şeklinde cevap verdiği, sanığın ikametten bıçakla dışarı çıktığını gören katılanın, sanığın elinde bıçakla tekrar ikamete geldiğini görmesi üzerine kapıyı kapatarak kilitlemesi nedeniyle sanığın katılana yönelik eylemlerine devam edemediğinin anlaşıldığı olayda;

Sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla, sanığın TCK'nin 82/1-d ve 35. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirdiğinden, katılanlar vekillerinin temyiz istemleri bu sebeple yerinde görüldüğünden, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 20.04.2018 tarih ve 2017/2738 Esas - 2018/870 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince “... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.01.2022 gününde Başkan vekili ... ve Üye ...'ın kararın doğru olup onanması gerektiğine ilişkin karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1091, Karar No: 2021/441, Tarih: 19.01.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/1091 E.  ,  2021/441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Sanıkların eylemlerinin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin kamu davasına katılmasına karar verilmiş olması hükmü temyize hak vermeyeceğinden Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...'ın aynı zamanda MERNİS adresi de olan bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine uygun tebligat çıkartılmadan doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre çıkartılan tebligat usulsüz olup, sanık ... müdafiinin öğrenme üzerine temyizi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, 5271 sayılı CYY'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Hükmün gerekçesinde ise CYY'nın 230. maddesi uyarınca, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanıkların suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ve bunun nitelendirmesinin yapılması, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan veya reddedilen delillerin belirlenmesi ile mantıksal ve hukuksal bütünlük sağlanarak herkesi tatmin edecek ve anlaşılır kararın, bu hali ile Yargıtay denetimine olanacak verecek biçimde gerekçeli olması gerektiği Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.01.2011 tarih ve 2010/7-192 E., 2011/1 K. sayılı kararında belirtilmiştir.

Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, yasa koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime olanak sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

5271 sayılı CYY.nın 230. maddesinin 1/c bendine uygun şekilde ulaşılan kanaat ve sanığın suç oluşturduğu kabul edilen fiiline uygun delillerin nitelendirilmesi yapılarak, mahkumiyete götüren delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanmalı, deliller ile varılan sonuç arasındaki dosya kapsamına uygun, mantıksal ve hukuksal bağ kurularak hüküm kurulması gerekirken dava konusu olayların tek tek irdelenmek sureti ile hangi olay ve deliller nedeniyle sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu açıklanmadan ve denetime imkan vermeyecek şekilde yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,