muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28051, Karar No: 2013/19448, Tarih: 08.10.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/28051 E.  ,  2013/19448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının 6 taksitte tahsiline karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK.nun 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının belirtilmemesi,

2-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerine görülmüş olup, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8 nci maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322 nci maddesi uyarınca, sanık hakkında tayin edilen adli para cezası taksitlendirilerek birer ay ara ile 6 eşit taksitte tahsiline, karar verilmesi, ayrıca hükümden katılan kurum lehine dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması ile yerine “Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre tayin edilen 1.000 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine,” bendinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27115, Karar No: 2013/30846, Tarih: 10.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/27115 E.  ,  2013/30846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki feshin ve cezai şartın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı olduğunu, usulüne uygun olarak hazırlanan reçetelerdeki ilaçları verdiğini, sahtecilik yapmadığını, buna rağmen davalı kurumca sözleşmenin haksız birşekilde feshedilerek cezai şart tahakkuk ettirildiğini, sözleşmeye aykırı davranışının bulunmadığını ileri sürerek, fesih kararının ve cezai şartın iptalini istemiştir.

Davalı, uygulanan fesih işlemi ve cezai şartın sözleşmeye uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının sahte olarak tanzim edilen reçeteleri kuruma fatura ederek kurumu zarara uğrattığı gerekçesiyle davalının sözleşmeyi feshederek cezai şart tahakkuk ettirdiği hususu ihtilafsız olup, çözülmesi gereken sorun davacının sözleşmeye aykırı davranışının olup olmadığı hususudur. Hemen belirtmek gerekir ki, davalı kurumun suç duyurusu üzerine davacı ve dava dışı şahıslar hakkında kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır. Borçlar Kanununun 53.maddesi (6098 sayılı BK.nun 74.maddesi) uyarınca hukuk mahkemesi ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değilse de, ceza mahkemesince verilecek mahkumiyet kararı ve ceza mahkemesinde kabul edilen maddi vakıalar hukuk mahkemesini bağlar. Bu nedenle açılmış bir ceza davası var ise ceza davasının sonucunun beklenmesi gerekir. Eldeki davanın davacısı ve dava dışı şahıs hakkında Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/5 esas numarasında kayıtlı ceza davası bulunduğu görülmekte olup, BK.nun 53. (6098 sayılı BK.nun 74) maddesi uyarınca bu ceza davası sonucunun bekletici mesele yapılarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi zorunludur. Mahkemece, Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan ceza davası sonucu beklenerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, ceza davası sonucu beklenmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/399, Karar No: 2017/1414, Tarih: 22.11.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/399 E.  ,  2017/1414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Zonguldak 1. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 13.03.2014 gün ve 2013/502 E.-2014/144 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 16.03.2015 gün ve 2014/9868 E., 2015/5401 K. sayılı kararı ile;

(...Dava, davacının ölen babasından maaş almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 28/09/2007 tarihinde eşi ...'un vefatı ile eşi üzerinden 506 sayılı Yasa kapsamında ölüm aylığı almakta iken 12/07/1996 tarihinde vefat eden babası Osman ADAKOĞLU üzerinden de 06/08/2013 tarihli tahsis talebi ile 506 sayılı Yasa kapsamında yetim aylığı bağlanması isteminde bulunduğu, Kurum'un 09/09/2013 tarihli yazı cevabı ile “davacının eşinden ve babasından dolayı ölüm aylığına hak kazandığı ancak yapılan hesaplamada aylık miktarı daha yüksek olan dosyadan dolayı tarafına ölüm aylığı ödendiği” hususunun bildirilerek istemin reddedildiği anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 68/I-C-a maddesi aylık bağlanma koşulları yönünden, "evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocuklarına” aylık bağlanması olanağı öngörürken; aynı maddenin (VI) numaralı bendi, kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak “çalışma ve evlenme” halini kabul etmekteyken; 4958 sayılı Yasa'nın 06.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 35. maddesiyle, söz konusu (VI) numaralı bende “buralardan gelir veya aylık almaya” ibaresi eklenerek böylelikle “Sosyal Sigortadan, Emekli Sandıklarından aylık veya gelir almaya başlama” olgusu, hak sahibi kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak benimsenmiştir. 68. maddenin son cümlesi "evliliğinin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir." hükmünü içermektedir. Benzer düzenleme 5510 sayılı Kanun'un 54. maddesinde de vardır.

Mahkeme'nin 506 sayılı Yasa'nın 68. (5510 sayılı Yasa'nın 54/5.) madde hükümlerini göz ardı ederek davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurması isabetsiz olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, davacının 506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı iken 28.09.2007 tarihinde vefat eden eşinden dolayı aldığı ölüm aylığının yanında ayrıca 506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı iken 12.07.1996 tarihinde vefat eden babasından dolayı da ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece 506 sayılı Kanun’a eklenen Geçici 91. madde gereği 06.08.2003 tarihinden önce ölen babasından dolayı hak sahibi olan davacının eşinden ölüm aylığı almakta olsa dahi evliliğinin ölüm sebebi ile son bulmasından sonra babasından da ölüm aylığı talep etme hakkına sahip olması nedeniyle 09/09/2013 tarih ve 1260607 sayılı kurum işleminin iptali ile davacıya ölen eşinden dolayı bağlanan gelirin yanı sıra babası Osman Adakoğlu'dan da yetim aylığı bağlanabileceğinin tespitine karar verilmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin temyizi üzerine, karar Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme hükmünü temyize davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, mahkemece verilen ilk kararda “…09/09/2013 tarih ve 1260607 sayılı kurum işleminin iptali ile davacıya ölen eşinden dolayı bağlanan gelirin yanı sıra babası Osman Adakoğlu'dan da yetim aylığı bağlanabileceğinin tespitine” şeklinde hüküm kurulduğu, direnmeye konu kararda ise “…davacının babasından dolayı 01/10/2008 tarihini takip eden ay başından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine” şeklinde hüküm oluşturulduğu, bu suretle önceki kararın hüküm fıkrası ile direnme kararının hüküm fıkrası arasındaki uyumsuzluğun usulü bir sorun teşkil edip etmediği hususu ön sorun olarak tartışılıp, değerlendirilmiştir.

Direnme kararları yapıları gereği, kanunun hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı Yargıtay dairesinin denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.03.2008 gün ve 2008/15-278 Esas, 2008/254 Karar; 21.10.2009 gün ve 2009/9-397 Esas, 2009/453 Karar; 07.05.2014 gün ve 2013/4-1121 Esas, 2014/626 Karar sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.03.2008 gün ve 2008/15-278 Esas, 2008/254 Karar; 21.10.2009 gün ve 2009/9-397 Esas, 2009/453 Karar; 07.05.2014 gün ve 2013/4-1121 Esas, 2014/626 Karar sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece verilen ilk kararda 09.09.2013 tarihli Kurum işleminin iptali ile davacıya ölen eşinden dolayı bağlanan gelirin yanı sıra babası Osman Adakoğlu'dan da yetim aylığı bağlanabileceğinin tespitine şeklinde hüküm kurulduktan sonra, direnmeye konu kararda davacıya bağlanan ölüm aylığı 01.10.2008 tarihine çekilip, değişiklik yapılarak hüküm kurulmuştur.

Hâl böyle olunca, bozulan ilk karar ile direnme kararı arasında farklılık bulunduğundan yerel mahkemece usulüne uygun direnme hükmü kurulması için işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç: Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5862, Karar No: 2024/298, Tarih: 11.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/5862 E.  ,  2024/298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1070 E., 2022/1503 K.

SUÇ : Esrar elde etmek için kenevir ekme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.02.2016 tarihli ve 2016/9310 Esas, 2016/31529 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un(2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2016 tarihli ve 2016/151 Esas, 2016/414 Karar sayılı kararı ile sanığın değişen suç niteliğine göre münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fırkasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 30.03.2017 tarihli ve 2017/191 Esas, 2017/382 Karar kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın atılı suçu işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

D. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 30.03.2017 tarihli ve 2017/191 Esas, 2017/382 Karar sayılı kararının, Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 04.07.2022 tarihli ve 2022/327 Esas, 2022/ 8697 Karar sayılı kararı ile; "Her ne kadar sanığın suça konu kenevirlerin ele geçirildiği ikameti kullanmadığını ve ikametle bir ilgisinin olmadığını, ele geçen kenevirleri kendisinin ekmediğini, bakımlarını da yapmadığını savunmuşsa da; arama yapılan ikametten alınan parmak izleri ile sanığın parmak izinin aynı olduğuna ilişkin 10.01.2019 tarihli uzmanlık raporu karşısında, sonradan ortaya çıkan bu delilin de dosyadaki diğer delillerle birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

E. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.12.2022 tarihli ve 2022/1070 Esas, 2022/1503 Karar sayılı kararı ile sanığın, esrar elde etmek için kenevir ekme suçundan, 6545 sayılı Kanun'la değişik 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca aleyhe istinaf bulunmadığından, sonuç ceza yönünden kazanılmış hak korunmak suretiyle, cezanın 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak infaz edilmesine, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında kazanılmış hakkı nedeniyle birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin sabit olmadığına,

2. Arama sırasında ikamette bulunmayan sanığın, ele geçen suç unsurlarından sorumlu tutulmasının hukuka aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin sabit olmadığına,

2. Arama sırasında ikamette bulunmayan sanığın, ele geçen suç unsurlarından sorumlu tutulmasının hukuka aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dosya kapsamında yer alan istihbari bilgi tutanağının, olay tutanağının, uzmanlık raporlarının, ziraat mühendisi bilirkişinin beyanının alındığı 21.05.2015 tarihli tutanağın ve kira sözleşmesinin içerikleri ile sanık ...'in ve hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşen temyiz dışı sanık ... ile hakkındaki beraat hükmü kesinleşen temyiz dışı sanık ...'ın aşamalardaki savunmaları, tanık ... ...'ın ve tutanak düzenleyen kolluk görevlisi tanık ...'ın kovuşturma aşamasındaki yeminli beyanları birlikte dikkate alındığında, sanık ... ve kardeşi olan temyiz dışı sanık ...'ın, adresi belirtilen ikamette kenevir yetiştirdikleri ve sattıkları bilgisi alınması üzerine, Cumhuriyet savcısından alınan yazılı arama emrine dayanılarak yapılan aramada, giriş katta kurumaya bırakılmış 127,62 gram esrar ile teras katında kenevir yetiştirmek için oluşturulmuş düzenek içinde saksılara ekili halde boyları 100 ila 150 cm arasında değişen 15 kök; 50 cm ile 100 cm arasında değişen 35 kök hint keneviri, kimyasal maddeler ve gübrenin ele geçtiği, kira sözleşmesine göre ikameti, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşen sanık ...'ın, sahibinden kiraladığı; 10.01.2019 tarihli uzmanlık raporuna göre kenevir bitkisinin yetiştirilmesinde kullanılan düzenekte yer alan lambalı ısı ve aydınlatma sistemi üzerindeki bir adet parmak izinin, sanık ...'in sol baş parmak izi ile aynı olduğunun tespit edildiği olayda; sanık ...'in inkara yönelik savunmasına karşın, evde kenevir yetiştirmek için özel olarak hazırlanmış düzenekte parmak izine rastlanması, ele geçen hint keneviri sayısı ve tüm dosya içeriğine göre sanığın esrar elde etmek için kenevir ekme suçunu işlediğinin sabit olduğu, eylemine uyan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca alt sınırdan temel cezanın belirlendiği, 1/6 oranında takdiri indirim uygulandığı, aleyhe istinaf bulunmadığından, sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkı korunmak suretiyle cezanın 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak infaz edilmesine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince tekerrüre esas alınan kayıt nedeniyle ikinci kez mükerrir olduğunun anlaşıldığı, ancak aleyhe istinaf olmadığından kazanılmış hakkı korunarak aynı ilam nedeniyle birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna ve vasfına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, arama kararının ve aramanın hukuka uygun olduğu, arama sırasında sanığın aranan yerde bulunmamasının, arama işleminde hukuka aykırılık oluşturmayacağı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.12.2022 tarihli ve 2022/1070 Esas, 2022/1503 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13437, Karar No: 2022/10587, Tarih: 28.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/13437 E.  ,  2022/10587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydının incelenmesinde, sanığın hükümden önce 19.12.2020 tarihinde öldüğüne dair Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 21.12.2020 tarih ve 2020/105219 sayılı resmi belgenin düzenlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.07.2021 gün ve 2021/30 Esas, 2021/1781 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 303. ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında görülen kamu davasının ölüm nedeniyle DÜŞMESİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.