muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3630, Karar No: 2018/1405, Tarih: 27.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/3630 E.  ,  2018/1405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanıklar hakkında TCK’nın 155/2, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince ayrı ayrı mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Isparta Devlet Hastanesi’nde şirket elemanı olarak teknisyen sıfatıyla görev yapan sanıkların, hastane kalp merkezinde bulunan röntgen odasındaki sunta ve kurşun levhaları sökerek Gülkent Devlet Hastanesi’ne götürmeleri konusunda hastane yönetimi tarafından görevlendirildikleri, sanıkların ise bu sökme ve taşıma işlemleri sırasında toplam 14 m2 kurşun levhayı parçalayarak yanlarında götürüp, hizmet ilişkisinin gereği olarak kendilerine teslim edilmiş olan eşya üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulundukları, sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, temyiz kapsamı dışında bulunan diğer sanık ...’in savunması ile katılan ve tanık beyanları, inceleme raporu ile tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmünde her hangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar ... ve ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’in suçun sübut bulmadığına ve yasal unsurlarının gerçekleşmediğine yönelik temyiz itirazının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15492, Karar No: 2015/42, Tarih: 12.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15492 E.  ,  2015/42 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .....Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/07/2014 tarih ve 2013/146-2014/171 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin imtiyaz hakkı sahibi olduğu gazetenin 27/03/2013 tarihli nüshasında "..... Usulü Adalet" ve .....Duruşmasında Türk Basınına ....." adlı haber yazılarının yayınlandığını, bunların özel haber olduğunu, her iki haber yazının davalıya ait www.t24.com.tr internet sitesinde izin alınmaksızın ve kaynak gösterilmeksizin aynen yayınlandığını, ayrıca Milliyet Gazetesi'nin 29 Mart 2013 tarihli nüshasında "........." ve "Türk Dış Politikası Liberal Karakterli" başlıklı haber yazılarının yayınlandığını, davalının aynı internet sitesinde bu haber yazılarını da izinsiz olarak ve kaynak göstermeksizin aynen kullandığını, bu haber yazılarının FSEK anlamında eser niteliğinde olduğunu, davalının izinsiz olarak kullandığı haber yazılarının FSEK 36. madde kapsamında olmadığını, eser niteliğindeki bu haber ve yazıların izinsiz olarak ve kaynak gösterilmeksizin yayınlanmasının hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek müvekkilinin haklarına yapılan tecavüzün ref'ini, verilecek kararın gazetede ilanını, FSEK 70. maddeye göre 3.000 TL tazminata hükmolunmasını, FSEK 68. maddeye göre 1.000 TL'nin 3 katı olan 3.000 TL tazminata hükmolunmasını talep ve dava etmiş, 22/05/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 7.500 TL' ye çıkarmıştır.

Davalı vekili,... haber sitesinde yayınlanmış olan haberlerin, gazetecilik mesleği gereği kaynağını Anayasadan alan haber verme hakkının kullanılmasından ibaret olduğunu, bu haberlerin yazılı basımda ve internet ortamında yayın yapan diğer basın sitelerinde de yayınlanmış olduğunu, FSEK 36 ve 37. madde kapsamında olduklarını, günlük havadis ve haberlerin eser niteliğinde olmadığını, davanın dava açma yetkisi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili,... haber sitesinde yayınlanmış olan haberlerin, gazetecilik mesleği gereği kaynağını Anayasadan alan haber verme hakkının kullanılmasından ibaret olduğunu, bu haberlerin yazılı basımda ve internet ortamında yayın yapan diğer basın sitelerinde de yayınlanmış olduğunu, FSEK 36 ve 37. madde kapsamında olduklarını, günlük havadis ve haberlerin eser niteliğinde olmadığını, davanın dava açma yetkisi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın mali hak sahibi olduğu haber yorumlarının davacıya ait Milliyet Gazetesinde 27/03/2013 ve 29/03/2013 tarihlerinde yayınlandıktan sonra, birebir aynı olarak davalıya ait T24 internet sitesinde izinsiz biçimde yayınlandığı, davaya dayanak olan haberlerin soyut birer günlük havadis niteliğinde olmayıp, habere konu olayların yorumlarını da içerdiği ve bu haber yorumların FSEK 2 maddesi anlamında birer ilim edebiyat eseri olduğu, FSEK 36 ve 37. maddelerinde yer alan hukuka uygun kullanım hallerinden herhangi birisinin somut olayda gerçekleşmediği, böylece davalının internet üzerindeki yayın eyleminin, davacının FSEK'ten kaynaklanan umuma iletim mali hakkının ihlal niteliğinde olduğu, izinsiz kullanılan haber yorumun özelliği, niteliği ve emsal uygulamalara göre rayiç bedel olarak alt hadden değerlendirme yapılarak 2.000 TL tutarında kabulünün oluşa ve hakkaniyete uygun düşeceği, kullanımın internet ortamında ve geniş bir kitleyi kapsayarak gerçekleşmesi ve FSEK 68.

maddenin konuluş amacı da dikkate alındığında rayiç bedelin 3 katı tutarında telif tazminatına hükmedilmesinin yerinde olacağı, eser sahibi olmayan davacının FSEK anlamında manevi hakları mevcut değil ise de, davacıya ait gazetede yayınlanan bu haber yorumların davalı tarafça izinsiz kullanımının aynı zamanda haksız rekabet oluşturduğu ve bu nedenle davacının genel hükümlere göre manevi tazminat talep edebileceği gerekçesiyle davanın ıslah edilmiş haliyle kısmen kabulüne, 6.000 TL telif tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının tecavüzünün bu şekilde ref'ine, fazlaya dair telif tazminatı talebinin reddine, davalının eyleminin aynı zamanda haksız rekabet teşkil etmesi nedeniyle takdiren 1.000 TL manevi tazminatın da davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair manevi tazminat talebinin reddine, karar kesinleştiğinde karar özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda, dava konusu haber yazılarının hazırlık süreci ve sunum tarzı bakımından belirli bir üslubu olduğu ve FSEK 1/B anlamında hususiyet arzeden, aynı Kanun'un 2. maddesi kapsamında ilim ve edebiyat eseri olduğu mütalaa edilmiş ise de, uyuşmazlık konusu yazıların davacı yayın kuruluşunun haber servisi tarafından hazırlanan günlük olaylara yönelik haber yorumları niteliğinde oldukları tartışmasızdır. Haber niteliğinde hazırlanan yazıların gazete okuyucusunun ilgisini çekecek tarzda ve habercilik mesleğine özgü haber diliyle yazılacağı, bu haliyle de genel anlamda yazılan açıklama ve ifadelerden farklı bir haber üslubuna sahip olacağı tabiidir. Esasen, habercilik mesleğinin genel prensipleri gereği bir olay hakkında edinilen bilgilerin ve düşüncelerin kamunun anlayabileceği biçimde doğru, kısa ve kolayca anlaşılabilir kılmak suretiyle haber diline dönüştürülmesi başlı başına 5846 sayılı FSEK 1/B maddesi anlamında hususiyet unsuru içeren ilim ve edebiyat eseri olarak kabulü sonucunu doğurmaz. Bu bakımdan, bilirkişilerden dava konusu haber yazılarının genel olarak habercilik mesleğinin gerektirdiği üslup ve sunum, bir başka deyişle gazetecilik gereği haber anlatımı, haber yazım kuralları ve haber dili dışında ayrıca 5846 sayılı FSEK 1/B maddesi anlamında haberi hazırlayan kişilerin de hususiyetini taşıyan, dolayısıyla FSEK 2. maddesi kapsamında ilim ve edebiyat eseri vasfı bulunan yazılar olup olmadığı hususunda değerlendirme içeren görüş alınıp sonucuna göre uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesinin yapılması gerekirken, eksik inceleme sonucu yazıların eser olduğundan bahisle hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4652, Karar No: 2021/6600, Tarih: 17.06.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/4652 E.  ,  2021/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Davacıların ihalenin feshi talebi ile icra mahkemesine ayrı ayrı başvuru yaptıkları, ilk derece mahkemesince; davanın konusu ve tarafları yönünden bağlantı bulunduğundan birleştirme kararları verildiği ve işin esasına girildikten sonra davanın reddine ve davacının ihale bedelinin % 10'u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, davacılar vekili tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ancak asıl dava dosyası ve birleşen dava dosyaları yönünden ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, bu kurala uygun hüküm kurulmamış olması, para cezasının hangi şikayetçi ya da şikayetçiler aleyhine verildiğine dair tereddüt oluştuğu ve ihale para cezasının tüm şikayetçiler aleyhine verilmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün kaldırılarak asıl dava birleşen davaların esastan reddine ve davacıların ayrı ayrı feshi istenilen ihale bedeli olan 265.100,00-TL'nin %10'u oranında 26.510,00-TL para cezasına mahkum edilmelerine karar verildiği görülmüştür.

İİK.nun 134/2.maddesi uyarınca "İhalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde mahkeme davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder."

Davacıların feshini istedikleri ihale aynı ihale olup, ihalenin feshi davasının işin esasına girildikten sonra reddi halinde, her 'davacı' için, ayrı ayrı değil ihale bedeli üzerinden 'tek' bir para cezasına hükmedilmesi gerekmektedir.

O halde, ihalenin feshi istemleri reddedilen davacılar aleyhine ihale bedelinin %10'u tutarında tek para cezasına hükmedilmesi yönündeki ilk derece mahkemesi yerinde olup, Bölge Adliye Mahkemesince HMK’nun 353/1-b-2 maddesi gereğince, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak her bir şikayetçi için ayrı ayrı para cezasına hükmedilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Davacıların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 10/02/2021 tarihli, 2020/1678 E. 2021/284 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/6837, Karar No: 2023/497, Tarih: 08.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/6837 E.  ,  2023/497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Mağdure vekilinin temyiz istemi yönünden; mağdure ile şikayetçi her ne kadar 09.10.2014 günlü celsede şikayetçi olduklarını bildirmiş iseler de, 20.03.2014 havale tarihli dilekçelerde ve 27.03.2014 günlü celsede şikayetçi olmadıklarını beyan etmeleri ve şikayetten vazgeçmeden rücunun mümkün olmaması karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 09.12.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2013/498 Esas, 2015/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında müsnet suçtan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; dosya içerisinde bulunan bilgi, belge ve CD içeriğine dair değerlendirmelerde bulunularak sanığın mağdureye yönelik eğitici sıfatıyla sahip bulunduğu nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği belirtilmekle 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü madddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; dosya içerisinde bulunan bilgi, belge ve CD içeriğine dair değerlendirmelerde bulunularak sanığın mağdureye yönelik eğitici sıfatıyla sahip bulunduğu nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği belirtilmekle 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü madddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin gerekçesinde özetle; Malatya ... Lisesi 9. sınıf öğrencisi olan on beş yaşından küçük olan mağdurenin ziyaret amaçlı eski okulu olan ... Ortaokulu'na gittiği, sanığın da burada öğretmen olarak görev yaptığı, burada eski öğretmeni olan sanık ile karşılaşması üzerine sanığın kendisine hoşgeldin diyerek sarıldığı sonrasında ... ikram ettiği, ... içtikten sonra okul karidorlarında yürüdükleri sırada mağdurenin gögüs ve kalçalarına dokunduğu birlikte sanığın ders verdiği sınıfa gittikleri ve burada mağdurenin yaklaşık 5 dakika kalarak ayrıldığı, mağdure okuldan ayrılırken de yine sarılıp yanaklarından öptüğü, öğretmen olan sanığın öğretmen öğrenci ilişkisinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak eylemini gerçekleştirdiği iddiasıyla hakkında "Çocuğun Basit Cinsel İstismarı" suçundan cezalandırılması istenmiş ise de koridorda birlikte yürürken sanığın mağdureye yönelik isnat edilen eylemi açısından kamera görüntüleri incelendiğinde sanığın sol elinin mağdurenin bel arka hizasında olduğu ancak temas olup olmadığının net olarak belirlenemediği, söz konusu vedalaşmanın ise sanığın öğretmenlik yaptığı sınıfın önündeki koridorda meydana geldiği, bu esnada sınıfın kapısının açık olduğu yine sanığın bu okulda öğretmen olması sebebiyle koridorlarda kamera olduğunu bilmemesinin mümkün olmadığı gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde sanığın vedalaşma esnasında mağdureyi cinsel amaçla öpmüş olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu yine dosyada delil olarak bulunan kamera görüntülerinde sanığın mağdureyi yanaklarından öptüğünün sabit olduğu ancak iddia edildiği gibi boynundan öptüğünün net olarak belirlenemediği, sanığın sadece vedalaşma amaçlı mağdureyi yanaklarından öptüğünü beyan etmesi ve yukarıda belirtilen tüm bu hususlar birlikte değerlendirilerek sanığın mağdureyi cinsel saikle öptüğüne dair savunmaların aksini gösterir mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle sanığın beraatine dair karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Mağdure ile müşteki her ne kadar 09.10.2014 günlü celsede şikayetçi olduklarını bildirmiş iseler de, 20.03.2014 havale tarihli dilekçelerde ve 27.03.2014 günlü celsede şikayetçi olmadıklarını beyan etmeleri ve şikayetten vazgeçmeden rücunun mümkün olmaması karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince REDDİNE,

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden;

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2013/498 Esas, 2015/83 Karar sayılı kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7353, Karar No: 2012/8796, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/7353 E.  ,  2012/8796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, ... Emniyet Müdürlüğü'nce yaptırılan 12/05/2011 tarihli araştırma tutanağında hükümlünün “... Mahallesi ... Caddesi No:14 ...” adresinde ikamet ettiği belirtildiğinden hükümlü ...'in bu adreste ikamet edip etmediğinin, ayrıca hükümlünün cezaevindeki son yerleşim yeri adresinin sorularak tespiti ile belgelendirilmesi ve dosya arasına konulması, ondan sonra mercii tayini incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/3017, Karar No: 2025/917, Tarih: 23.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/3017 E.  ,  2025/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; gerekçesizdir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay tarihindeölen ...'ın ... plakalı kamyonu ile taşıdığı mermer bloklarını Gümrükleme deposunun sahasına getirdiği, sanık ...'ın kullanmış olduğu forklif aporatörü ile mermer moloz kütlesini almak için kaldırdığı, ölenin moloz mermer kütlesinin altına takoz yerleştirdikten sonra bir metre uzaklıkta durduğu, sanık ...'in moloz kütlesini almaya çalışırken kamyonda bulunan moloz kütlelerinin kayarak düştüğü ve kenarda bekleyen ölen ... ... 'nin bel ve bacak kısmına düşmesi sonucu kaldırıldığı hastanede hayatını kaybettiği olayda yapılan bilirkişi heyeti incelemesine göre işyerinde yükleme boşaltma yapan firma yetkilisi sanığın yükleme işleminin yapıldığı yere uyarı levhası asmamış, güvenlik şeridi oluşturmamış olması ve mütevefanın tehlike bölgesine yaklaşmasına engel olmamaları nedeniyle tali kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2025 tarihinde karar verildi.