muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12565, Karar No: 2017/2276, Tarih: 01.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/12565 E.  ,  2017/2276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz ve davacılar vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; tarafların 1992 yılından beri evli olduklarını, üç çocuklarının olduğunu, davalının evliliğin son yıllarında çocuklarına ve eşine şiddet gösterdiğini, davacının çocukları ile birlikte babasının evine sığındığını, davalının öğretmen olduğunu ve 3.000 TL geliri olduğunu, ayrıca icar gelirlerinin olduğunu, davacının asgari ücretle çalıştığını belirterek, davacı için aylık 600,00 TL, müşterek çocuk ... için aylık 450,00 TL, ... için aylık 400,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davalının davacıyı darp etmediğini evden kovmadığını, bir tartışma sonrasında tartışmanın daha da büyümemesi için o an için evden ayrıldığını, döndüğünde davacı ve çocukların evi terk ettiğini gördüğünü, davacıyı müşterek haneye defalarca davet ettiğini, 5 yıldan fazladır fiilen ayrı yaşadıklarını, davacının çalıştığı atölyenin daha önce davacıya ait olduğunu, daha sonradan bunu davacının kardeşi üzerine geçirildiğini, davacı tarafından işletildiğini, müvekkilinin çocuklarının bakımına ekonomik katkı sağladığını, davalının vergi borcu dahil bir takım borçlar ödediğini ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacı kadın için aylık 300,00-TL, 10.09.2001 doğumlu müşterek çocuk ... için aylık 200,00-TL, 07.01.2004 doğumlu müşterek çocuk ... için aylık 200,00-TL tedbir nafakasının mükerrer ödemeye sebebiyet vermemek kaydıyla ayrı yaşama hakkına dayalı olarak davalıdan alınarak davacı kadına verilmesine, (16.02.2015 tarihli ara karardaki miktarlar dava tarihinden hüküm tarihine kadar geçerlidir.) fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş, hüküm süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz ve davacılar vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının yerinde bulunmadığından reddi gerekir.

./..

-2-

2-Davacı vekilinin temyiz itirazı yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının yerinde bulunmadığından reddi gerekir.

./..

-2-

2-Davacı vekilinin temyiz itirazı yönünden;

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir. Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK. madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; tarafların sosyal ekonomik durum araştırmasından; davacı kadının terzi olup, aylık 500 TL gelirinin olduğu, davalının ise öğretmen olup, aylık 2.400 TL maaş ve ek ders ücreti aldığı tespit edilmiştir.

Nafaka takdirinde, davacının isteminin tedbir nafakası olması ve eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesinin ayrı yaşama halinde de korunması gerektiği düşünüldüğünde, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tespit edilen mevcut gelir durumuna göre mahkemece davacı kadın ve müşterek çocuklar için takdir edilen nafaka miktarı az olup, Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacının temyiz itirazı bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5629, Karar No: 2019/11792, Tarih: 16.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/5629 E.  ,  2019/11792 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4, 50/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun TCK'nın 50/6. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü, sanık idaresindeki araç ile seyrederken kavşağa geldiğinde sağ şeritten sola manevra yaptığı sırada sağ şeritte seyretmekte olan aracın sol ön kısmına kendi aracıyla çarpması sonucu yapılan alkol muayenesinde sanığın 1,21 promil alkollü vaziyette araç kullandığının tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 100 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12489, Karar No: 2023/2054, Tarih: 27.03.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/12489 E.  ,  2023/2054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki ilama dayalı takipte ilama aykırılık şikayeti sebebiyle yapılan inceleme sonucunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kısmen kabulüne, kısmen reddine, fazla talep edilen 1.358,10 TL faiz alacağı yönünden takibin iptali ile icra takibinin 1.021,913,64 TL toplam faiz alacağı yönünden devamına karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi borçlu Bakanlık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi borçlu Bakanlık tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi borçlu T.C. ... vekili isteminde; şikayetçi Bakanlık aleyhine başlatılan takibin dayanağı ilamda faiz olarak istenen tutarlardan idarenin sorumlu tutulduğuna dair hüküm bulunmadığını, şikayetçi kurum tarafından daha evvel ...'na yatırılan kamulaştırma bedelinin ve alacaklılar için açılan hesaplarda değerlendirilen tutarların karşı taraf alacaklılara ödenmesi hususunda ...’nın muhatap alındığını, icra emrinin dayanak ilama aykırı düzenlendiğini belirterek takibin ve icra emrinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Karşı taraf alacaklılar vekili cevap dilekçesinde; haksız ve hukuki dayanaktan yoksun şikayetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; karşı taraf alacaklı tarafça başlatılan icra takibinde talep edilen alacak kalemlerinin ilam hükmüne aykırı olduğu gerekçesi ile şikayet talebinde bulunulması üzerine yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda, alacaklıların 3.124.205,91 TL’lik bedel

için 29.04.2018 tarihinden 08.02.2019 tarihine kadar işlemiş faiz alacağının

219.550,36 TL olan kısmından 92.395,16 TL’nin alacaklıların hisselerine düşen kısım olduğu,

9.301.912,01 TL bedel için 29.04.2018 tarihinden 17.12.2020 tarihine işlemiş toplam

faiz alacağının 2.208.758,12 TL olan kısmından 929.518,48 TL’nin karşı taraf alacaklılar

hisselerine düşen kısım olduğu bildirilmiş olup alacaklıların hisselerine düşen faiz alacağının 1.021.913,64 TL olduğu, icra takibinde 1.358,10 TL'lik fazla faiz alacağı talebinde bulunulduğu gerekçesiyle şikayetin kısmen kabulüne, kısmen reddine, fazla talep edilen 1.358,10 TL faiz alacağı yönünden takibin iptali ile icra takibinin 1.021,913,64 TL toplam faiz alacağı yönünden devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi borçlu T.C. ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi borçlu T.C. ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet dilekçesindeki itiraz sebeplerinin tekrar edildiği görülmüş ve 5018 sayılı kanunun 45/1. maddesine göre genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların hazine adına tapu siciline tescil olunacağının düzenlendiği, şikayetçi idarenin de genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında yer aldığı, kanun gereği Hazine adına tescil edilen taşınmaz yönünden şikayetçi Bakanlığın yüklü faiz ödeme yükümlülüğüne sokulmasının yasaya aykırı olduğu, malik Hazine olduğundan icra takibinin de Hazineye karşı yapılması gerektiği, Kamulaştırma Kanunu'nun 10/9. maddesi uyarınca kamulaştırma bedel tespiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren kanuni faiz işletileceğinin düzenlendiği, davanın anılan sürede sonuçlandırılmamasından idarenin bir kusurunun bulunmadığı, faiz alacağının Maliye Bakanlığı'ndan talep edilmesi gerektiği ileri sürülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; takibe konu ilamda T.C. ... hakkında hüküm kurulmuş olup Hazine davanın tarafı olmadığından takibin Hazine'ye yöneltilmesi yönündeki istinaf talebinin yerinde olmadığı gibi Kamulaştırma Kanunu 10/6. maddesi uyarınca faiz alacağının T.C. ...'ndan talep edilmesinde de bir usulsüzlük bulunmadığı, faiz alacağından sorumlu olunmadığı yönündeki istinaf talebinin dar yetkili icra mahkemesinde incelenemeyeceği gerekçeleriyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi borçlu T.C. ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

İstinaf başvuru dilekçesindeki itiraz sebeplerinin aynen tekrar edildiği görülmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ilama dayalı takipte şikayetçi aleyhine yasal faiz istemli başlatılan takibin ilama aykırı olduğuna dair şikayet istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, ...

2., İİK md.16,

3., 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu 10/6. maddesi,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, ...

2., İİK md.16,

3., 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu 10/6. maddesi,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup şikayetçi borçlu T.C. ... vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6506, Karar No: 2020/2924, Tarih: 03.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6506 E.  ,  2020/2924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yetkilisi olduğu ...Ltd. Şti.'nin sözleşme ile ...A.Ş'nin Torbalı arıtma tesisinin işletme işini üstlendiği, ...firmasının işçisi olan Turan'ın çöpleri dökmek için traktörle çöplüğe gitmek için yola çıktığı, ...firmasının sigortalı işçisi olan katılanın da Turan'ın yanında traktörün teker üstü kısmında yolculuk ettiği esnada traktörün çukura girip çıkması sırasında meydana gelen sarsıntıda basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda, katılanın görevi gereği çöp boşaltma işini yaptığına, bu itibarla meydana gelen kaza açısından sanığın kusurunun bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak, somut ve yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

17/08/2011 olan suç tarihi gerekçeli karar başlığına 16/08/2011 olarak yazılmış ise de; bu husus mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verilirken, uygulama maddesi olan CMK'nın 223/2-e. maddesine yer verilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1.bendindeki "beraatine" ibaresinden önce gelmek üzere, "CMK'nın 223/2-e. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19367, Karar No: 2019/742, Tarih: 23.01.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/19367 E.  ,  2019/742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil Olmadığı Takdirde Katkı Payı Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

.K. A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 427,00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.280,75 TL'nin temyiz eden bir kısım davalılardan alınmasına, 23/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7885, Karar No: 2020/2573, Tarih: 23.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7885 E.  ,  2020/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı (mağdureler Nuray ile Yağmur'a yönelik)

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan (mağdure sayısınca) mahkumiyetine dair İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.04.2019 gün ve 2018/720 Esas, 2019/202 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesine göre takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 23.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32258, Karar No: 2015/18277, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/32258 E.  ,  2015/18277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Tarihi : 15/05/2015

Numarası : 2014/237-2015/174

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacılar, murislerinin 06/01/2006 - 10/03/2008 tarihleri arasında davalı idarenin alt işverenlerinde aralıksız olarak çalıştığını, iş akdinin alt işveren şirket tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacıların murisinin ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş sözleşmesi taraflara sürekli olarak borç yükleyen bir özel hukuk sözleşmesi olsa da, taraflardan herhangi birinin iş sözleşmesini bozmak için karşı tarafa yönelttiği irade açıklamasıyla ilişkiyi sona erdirmesi mümkündür.

Fesih hakkı iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran ve karşı tarafa yöneltilmesi gereken bir haktır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda davacıların murisinin 10/03/2008 tarihinde işten çıkış bildirgesinin verildiği, müteveffanın 11/03/2008 tarihinde malulen emeklilik için tahsis talebinde bulunduğu ve tarafına 01/04/2008 tarihinden itibaren aylık bağlandığı dosyada bulunan belgelerden anlaşılmaktadır. Özellikle iş akdinin fesih tarihinin ertesi günü emeklilik tahsis talebinde bulunmuş olması ve davalı tanıklarının bunu teyit eden beyanları iş akdinin davacıların murisi tarafından emeklilik nedeniyle sonlandırıldığını göstermektedir. Nitekim bu husus mahkemenin de kabulündedir. Yukarıda belirtildiği üzere haklı nedene dayansa dahi iş akdini fesheden tarafın ihbar tazminatı talep etme hakkı yoktur. Mahkemece ihbar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 07.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.