muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25445, Karar No: 2013/1446, Tarih: 07.02.2013

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi

niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20. maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir. İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise davacı ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasında yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için; ilgili Nüfus Müdürlüklerinden boşanan eşlerin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilerek kayıtlı yerleşim yerleri saptanmalı, bu yerler yönünden geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin olarak Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev

Yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19192, Karar No: 2014/12954, Tarih: 14.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/19192 E.  ,  2014/12954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatsa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/298-2013/247

Davacı F.. Y.. vekili Avukat S.. Ç.. tarafından, davalı R.. Ş.. aleyhine 12/05/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/05/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 12/10/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili H.. Y.. ile karşı taraftan davacı vekili S..Ç..geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava taşınmaza haksız el atma nedeniyle eski hale getirme, değer kaybı ve malzeme bedelinin tazmini istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; F.. İlçesi, B.. K.., T.. Mevkii, ... ada ..... parselde kayıtlı bahçe niteliğindeki taşınmazına davalı tarafından rızası ve haberi dışında el atılarak taşınmazdan tras madeni çıkarıldığını, taşınmazın kullanılamaz hale getirildiğini, işgal edilen yerden alınan malzeme bedeli, arazinin eski hale gelebilmesi için yapılması gereken masraflar ile taşınmazdaki değer kaybına ilişkin zararlarının tazminini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, malzeme bedeline ilişkin istemin kabulüne, eski hale getirme giderinin taşınmaz sürüm değerini geçemeyeceği belirtilerek diğer kalem istemlerin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, malzeme bedeline ilişkin istemin kabulüne, eski hale getirme giderinin taşınmaz sürüm değerini geçemeyeceği belirtilerek diğer kalem istemlerin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Maden Kanununun 4. maddesinde "Madenler Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, içinde bulundukları arzın mülkiyetine tabi değildir," Yine, aynı kanunun 12/5 maddesinde "Ruhsalı olmadan veya başkasına ait ruhsal alanı içerisinde üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülki idare tarafından el konulur. Bu fiili işleyenlere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkanı ortadan kalkmış olan tüm madenin ocak başı satış bedelinin üç katı tutarında idari para cezası uygulanır. Ruhsat alanında ruhsat grubu dışında üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülkî idare amirliklerince el konulur. Bu fiili işleyen kişilere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkânı ortadan kalkmış olan tüm madenin, ocak başı satış bedelinin iki katı tutarında idari para cezası uygulanır. El konulan madenler, mülki idare amirliklerince satılarak bedeli il özel idaresi hesabına aktarılır." şeklinde düzenlemeler bulamakladır. Bu yasal düzenlemeler dikkate alındığında madenlerin arzın mülkiyeline tabi olmadığı, Devlet malı sayıldığı ve ancak hak sahibi kişilerce çıkarılabileceği anlaşılmaktadır.

Şu durumda davacının malzeme bedelini isteme hakkı bulunmadığından bu kalem istem yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemiş olması kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7668, Karar No: 2017/17128, Tarih: 06.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/7668 E.  ,  2017/17128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; maliki olduğu dava konusu taşınmazda, davalıların sözlü kira ilişkisi gereği kiracısı olduklarını, 2014 yılı kira bedelinin ise aylık 800,00-TL olup, davalıların 2014 yılı 12 aylık toplam 9.600,00-TL kira bedelini gönderilen ihtarname ile verilen süreye rağmen ödemediklerini, davalıların kiralanandan tahliyesine ve 9.600,00 TL birikmiş kira alacağının yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılardan ...; davacının kiracısı olmadığını, taşınmazda herhangi bir işletmesi ya da kullandığı işyerinin mevcut olmadığını belirterek davanın reddini dilemiş, diğer davalı ise davaya cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece; davanın ... yönünden kısmen kabulü ile 8.142,00 TL kira bedelinin tahsiline ve kiralananın tahliyesine, ... yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur. HMK’nun ispat yükünü düzenleyen 190. maddesine göre ispat yükü; kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususlar, başka delillerle ispat edilemez.

Kural olarak kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti davacıya, davalı tarafından kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise davalıya düşer. Davalılardan ... akdi ilişkiye karşı çıkarak husumet itirazında bulunmuştur. Taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmadığına göre, öncelikle davacının kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne miktar olduğunu kanıtlanması gerekir.

Kural olarak kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti davacıya, davalı tarafından kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise davalıya düşer. Davalılardan ... akdi ilişkiye karşı çıkarak husumet itirazında bulunmuştur. Taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmadığına göre, öncelikle davacının kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne miktar olduğunu kanıtlanması gerekir.

HUMK.'nun 288.maddesi (HMK. 200.md) uyarınca akdi ilişkinin varlığı ve aylık kira miktarının yazılı delille kanıtlanması gerekir. Somut olayda davacı sözlü kira ilişkisine dayanmış ve kira ilişkisinin varlığını kanunda belirtilen usullere göre kanıtlayamamıştır. Ancak davacı taraf delil listesinde yemin deliline de dayanmış bulunduğundan, davacıya ‘davalının kiracısı olup olmadığı’ konusunda yemin delili ile ispata imkan verilmelidir. Bu çerçevede davacıya kira ilişkisini ve kira bedelini ispat etmek bakımından dayandığı yemin deliline başvurup vurmayacağı sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, usule aykırı olarak yazılı şekilde ‘davacıya ait dükkanda 2014 yılı için aylık 800,00-TL den 12 aylık toplam 9.600,00-TL tutarındaki kira bedelini kiralayana ödeyip ödemediği’ konusunda yapılan yemin teklifi sonucunda davalının taşınmazda kiracı olduğuna karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29862, Karar No: 2011/10031, Tarih: 23.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/29862 E.  ,  2011/10031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının takip borçlusu K...Spor Kulubü Derneği İktisadi  İşletmesi aleyhine iki adet çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz  yolu ile takip yaptığı görülmüştür.

Şikayetçi 3.kişi K... Spor Kulubü Derneği vekilinin şikayetinde, takip borçlusu ile şikayetçi 3.kişinin farklı tüzel kişiler olduğunu belirterek 3.kişinin Türkiye Futbol Federasyonu ile Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'ndaki hak ve alacaklarına konulan haczin kaldırılması isteminde bulunduğu, alacaklı vekilininde kabul beyanı doğrultusunda mahkemece 3.kişi vekilinin şikayetinin kabulü ile 3.kişinin Türkiye Futbol Federasyonu'ndaki hak ve alacaklarına konulan haczin kaldırılmasına karar verildiği halde, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'ndaki hak ve  alacaklarına konulan haczin kaldırılması konusundaki istemi ile ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Üçüncü kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4594, Karar No: 2010/6772, Tarih: 22.11.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4594 E.  ,  2010/6772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 11. İCRA MAHKEMESİ

Alacaklısını zarara uğratmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... haklarında açılan davanın İİK'nun 349.maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekilinin 3.12.2009 tarihli celseye katılamayacağına ilişkin mazeret telgrafı çektiği, mahkemece bu durumun duruşma tutanağına geçirilmesine rağmen mazeret istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de; müşteki veya vekilinin mazeretsiz olarak duruşmaya gelmediği hallerde İİK'nun 349/6.maddesi uyarınca müştekinin şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, davanın düşürülmesine karar verilmesi,

İsabetsiz olduğundan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 22.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6192, Karar No: 2021/1176, Tarih: 08.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6192 E.  ,  2021/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığa yüklenen "2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK‘nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 2006 takvim yılı yönünden "31/12/2006", 2007 takvim yılı yönünden "31/12/2007" ve 2008 takvim yılı yönünden "31/12/2008" olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış; katılan vekilinin ve sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun‘un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1150, Karar No: 2012/1012, Tarih: 21.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/1150 E.  ,  2012/1012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ve müşterekleri ile Hazine ve müşterekleri, dahili davalı ... Belediye Başkanlığı aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.10.2010 gün ve 325/965 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili ve dahili davalı ... Belediye vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; tapulama çalışmaları sırasında 433, 20, 175, 217, 218, 219, 220 ve 221 sayılı parseller arasında kalan taşınmazın tespit harici bırakıldığını, susuz nitelikte bulunduğunu, toplamı 40 hektar yüzölçümlü olup, 30 yıllık bir süreden beri aralıksız çekişmesiz malik sıfatıyla vekil edenlerinin zilyet ve tasarrufunda olduğunu açıklayarak toplam 40 hektarlık alanın vekil edenleri adına eşit paylar oranında tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili 15.11.2006 tarihli cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın Dicle nehri yatağı olduğunu, miktar sınırlamalarının gözetilmesi gerektiğini, dava konusu yerin 6.9.1991 gün ve 34 sayılı meclis kararıyla onaylanan imar planı içerisinde kaldığını, Kadastro Kanununun 17. maddesindeki koşulların araştırılması gerektiğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı Müslümeğik (Dönümlü) köyü daha sonradan Yenişehir Belediyesine bağlanmış olup, davaya katılan belediye vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, teknik bilirkişi ...’in sunduğu 23.7.2009 tarihli raporuna ekli krokide yeşil çerçeve içine alınmış 321155,61 m2 yüzölçümlü taşınmazın bağlı bulunduğu adanın son parsel numarasıyla ve tarla niteliğiyle davacılar ile bir kısım ölen davacıların payları oranında davacılar ile ölenlerin mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, bir kısım kişiler için muristen intikal, eklemeli zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak açılan TMK. nun 713/1, 996, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle tüm davacılar açısından davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Öncelikle Diyarbakır Büyükşehir Belediyesince dava konusu yer Büyükşehir belediyesi sınırları içine alındığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığından TMK. nun 713/1-3. maddesi gereğince dava Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığına yöneltilmeli, davaya katıldığı taktirde delillerini bildirmesi konusunda kendilerine süre ve imkan tanınmalıdır.