muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17324, Karar No: 2017/8639, Tarih: 31.05.2017

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

3) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle ihbar olunanın temyiz talebinin reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, üçüncü bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6852, Karar No: 2019/8638, Tarih: 10.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6852 E.  ,  2019/8638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/707 Esas ve 2018/182 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanığın CMK'nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 31.10.2018 gün, 2018/1954 Esas ve 2018/2272 Karar sayılı "Düzeltilerek Esastan Red" kararına karşı, sanığın temyizi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 31.12.2018 gün, 2018/1954 Esas ve 2018/2272 Karar sayılı "Temyiz İsteminin Reddi" ek kararına karşı, sanık tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizlerinin mümkün olmadığı, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin 31.10.2018 tarih 2018/1954 Esas ve 2018/2272 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından CMK'nın 296/1 maddesi ile verilen yetkiye dayanılarak reddedildiği, sanığın CMK'nın 296/2 maddesindeki düzenleme ile temyizi kabil hale getirilen bu karara karşı temyiz talebinde bulunduğu, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 31.12.2018 tarihli, 2018/1954 Esas ve 2018/2272 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmakla, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 10.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11880, Karar No: 2007/13924, Tarih: 05.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11880 E.  ,  2007/13924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yerolmadığına, 05/07/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/793, Karar No: 2014/5086, Tarih: 10.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/793 E.  ,  2014/5086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tanıma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/1954, Karar No: 2014/35875, Tarih: 27.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/1954 E.  ,  2014/35875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2012

NUMARASI : 2011/389-2012/625

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, maaş ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ş.Kırmaz tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Ç. Çimento San. Tic.A.Ş nin alt işvereni olan davalı şirkette çalışırken işverenin Eskişehirde yeni bir işyerinde görevlendirildiğini burada çalışırken 30.05.2011 tarihinde iş akdinin işveren tarafından feshedildiğini ancak SGK kayıtlarında çıkışının 12.05.2011 tarihi olarak göründüğünü ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile 500,00 TL kıdem tazminatı, 300,00 TL ihbar tazminatı, 100,00 TL 1,5 aylık maaş alacağı ve 100,00 TL yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteği ile ayrıldığını, sehven 12.05.2011 tarihinde çıkış bildirimi yapıldığı, iş akdinin 4857 Sayılı Yasanın 25/II-g maddesi gereğince fesih edildiği savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı tanıklarının davacının iddialarını doğruladıkları ancak aynı konuda işverene karşı açmış oldukları davaları olması nedeniyle beyanlarına itibar edilemeyeceği, davacının başkaca delil sunamadığı, iş akdinin 4857 Sayılı Yasanın 25/II-g maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin reddine , ücret alacaklarının ödenmesi, yıllık izinlerinin kullandırılması sebebiylede ücret ve yıllık izin ücreti isteklerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 9.5.2008 gün, 2007/16956 E, 2008/11983 K). İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

Somut olayda davalı işveren, 08.06.2011 tarihli ihtarname ile davacının 31.5.2011 tarihinden beri işe gelmediğini, mazereti varsa belgelemesini, aksi halde akdin feshedileceğini bildirmiştir.Davacı ve arkadaşları 17.6.2011 tarihli cevabi ihtarname ile 26.5.2011 tarihinde geçici olarak 4 arkadaşı ile birlikte Eskişehir'e geldiklerini, birtakım kimyasal atık maddelerin küreklerle poşetlere doldurularak Ç.nın fırınlarında imha edilmek üzere taşınmasının istendiğini, atıklardan çıkan koku ve gazların etkisiyle halsizlik bulantı, öksürük gibi rahatsızlıkların meydana geldiğini, işvereni arayıp gaz maskesi kepçe gibi aletler verilmesini istediklerinde hakaretlerle kovulduklarını belirtmişlerdir.

Mahkemece dinlenen davacı tanıkları da davacının iddialarını doğrulamıştır.

Davalı işveren 31.05.2011 tarihinde ve devam eden günler için devamsızlık tutunakları tutmuş 08.07.2011 tarihli ihtarname ile de 4857 sayılı İş Kanunu 25/2-g maddesi uyarınca davacı ve arkadaşlarının iş akdini feshetmiştir.

K. Çimento Fabrikasında paketleme bölümünde düz işçi olarak çalışan davacı,arkadaşları ile birlikte 26/05/2011 tarihinde Eskişehirde Ç. Çimento Fabrikasında çalışmak üzere görevlendirilmişlerdir.Mahkemece dinlenen davacı tanıkları Eskişehire gönderilmeden önce , fabrikada kaçak sigara bez gibi şeylerin yakılacağı söylenmesine rağmen, fabrikada büyük bir çöp yığını içinde sanayi atıkları da olmak üzere her türlü atık olduğunu, herhangi bir koruyucu güvenlik malzemesi de verilmeden çalıştırıldıklarını, çalışma koşullarının olumsuz olduğunu, koruyucu malzeme verilirse çalışacaklarını söylemelerine rağmen malzeme verilmediği gibi hakaret edilerek kovulduklarını beyan etmişlerdir.

İşveren devamsızlık olgusuna dayanmış bu konuda devamsızlık tutanakları ile 08.07.2011 tarihli fesih ihtarnamesini sunmuş, tanık dinletmemiştir. İş akdinin 4857 Sayılı Kanunun 25. maddesindeki sebeplerle feshedildiğini ispatla yükümlü olan işverendir.Mahkemenin ispat yükümlülüğünü tersine çevirmesi hatalıdır. Davalı işveren davacının mazeretsiz devamsızlık yaptığını ispat edememiştir. Davacı ile aynı sebeple işine son verilen işçiler tarafından açılan davalarda da akdin işverence haksız feshedildiği kabul edilerek ihbar ve kıdem tazminatı istekleri hüküm altına alınmış ve 22.HD nin 2012/ 21470 E ve 2012/ 21471 E sayılı ilamları ile onanmıştır. Bu nedenlerle davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/48, Karar No: 2014/4254, Tarih: 03.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/48 E.  ,  2014/4254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.03.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/6124, Karar No: 2018/13162, Tarih: 12.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/6124 E.  ,  2018/13162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nun 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15164, Karar No: 2013/956, Tarih: 21.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/15164 E.  ,  2013/956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... Kısarslan arasında görülen dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.03.2011 gün ve 447-283 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 26.03.2011 gün ve 12465-4920 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalı vekili aracılığı ile davaya verdiği cevabında borcun ödendiğini bildirmiştir.

Ödemesini ispat için çek ve bono verildiğini, ayrıca nakit elden ödemeler yapıldığını belirterek, cevap dilekçesinde ve delil listesinde açıkça yemine de dayanmıştır.

Yapılan incelemede ödeme savunmasının 12.000 TL'lik kısmı makbuzla belgelendiği için kabul edilmiş kalan kısım ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Nevarki belgelendirilmeyen ödeme için davalının, davacıya yemin hakkı bulunduğu gözden kaçırılmış ve yemin hakkı hatırlatılmamış olup hükmün bu nedenle davalı yararına da bozulması gerekirken, Dairemizin 26.03.2012 tarih 12465-4920 sayılı kararının 1 nolu bendinde davalının tüm temyiz itirazlarının reddine karar verildiğinden davalı vekilinin yeminine yönelik kararın düzeltilmesi isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 26.03.2012 tarih 12465-4920 sayılı bozma kararının 1 nolu bendinin kaldırılarak, yerel mahkeme hükmünün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/66, Karar No: 2023/10275, Tarih: 14.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/66 E.  ,  2023/10275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/819 E., 2015/811 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2015 tarihli ve 2015/819 Esas, 2015/811 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, infaz sonrasında 1 yıl denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyizinde özetle; 10 ay hapis cezasını haketmediği, elinden gelen tüm imzaları kişilerine tamamlattığı ama yurt dışı yasağı olmakla diğer kişilerin imzasını attıramadığı, başkalarının 10 imza ile ruhsatı aldıklarını belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın Belediye'den iş yeri açma ruhsatı alabilmek için muvafakatname adlı belgedeki bazı imzaları şikayetçilerin yerine atarak muvafakatnameyi Belediye'ye sunarak atılı suçu işlediği iddia ve kabul edilmiştir.

2. Sanık özetle; 6 kişiyi bulamadığını, kendilerine ulaşamadığı kişilerin imzalarını kendisinin tamamladığını savunmuştur.

3. Mağdur/müştekiler özetle; imzaların kendilerine ait olmadığını belirtmiştir.

IV. GEREKÇE