muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5820, Karar No: 2012/9518, Tarih: 24.05.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgelerle birlikte ayrıca Cumhuriyet Mahallesi/Şıhlı Beldesi yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, boşanılan eşin Cumhuriyet Mahallesi muhtarı olduğu belirtildiğinden anılan beldede bulunan diğer mahallelerin 2004 yılından itibaren görev yapan muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davacının, boşandığı eşiyle 18.04.2011 günü yeniden evlendiği yönündeki maddi olgunun eldeki davaya etkisi üzerinde durulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 24.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1370, Karar No: 2018/1777, Tarih: 19.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/1370 E.  ,  2018/1777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Kale Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2017 tarihli ve 2015/1028 soruşturma, 2017/27 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Kale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08.05.2017 tarihli ve 2017/14645 soruşturma, 2017/1489 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Kale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair mercii Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2017 tarihli ve 2017/594 değişik iş sayılı kararı aleyhine, yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 28.11.2017 gün ve 94660652-105-20-7236-2017 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2017 gün ve 2017/67624 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 12.10.2015 tarihli ve 2015/14021 esas, 2015/29798 karar sayılı ilamında " ... Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle..." şeklinde belirtildiği üzere, somut soruşturma dosyasına konu olayda, müşteki tarafından şüpheli adına PTT hesabına gönderilen paraların, şüpheli tarafından ... ili PTT merkez müdürlüğünde bulunan ATM'den nakit çekim ve aktarma suretiyle çekildiğinin tespit edilmesi karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ.

Mağdur tarafından yatırılan paranın ...’da bulunan ATM’den çekilmesi nedeniyle dolandırıcılık suçunun bu yerde tamamlandığı, dolayısıyla fail ya da failler tarafından menfaatin elde edildiği yerin Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2017 tarih ve 2016/594 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4400, Karar No: 2013/4483, Tarih: 12.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/4400 E.  ,  2013/4483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ... aleyhine 02/09/2009 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 06/12/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 12/03/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalı adına gelen olmadı. Davalı vekilinin mazeret dilekçesi gönderdiği, davanın onanmasını istediği anlaşıldı. Mazeret yerinde görülmedi. Açık yargılamaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 12/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6117, Karar No: 2022/6786, Tarih: 10.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/6117 E.  ,  2022/6786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

13. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Tüketici Mahkemesince verilen 15.10.2019 tarih ve 2018/72 E. - 2019/793 K. sayılı kararın davalı vekili ve feri müdahil TMSF vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.05.2022 tarih ve 2020/738 E. - 2022/795 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz başvurusunun reddine dair 21.06.2022 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava; off shore hesaba yatırılan 16.000,00 TL alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği, bu kararın davalı vekili ve feri müdahil TMSF vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine istinaf mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine kesin olarak karar verildiği, kararın davalı vekili tarafından temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 21/06/2022 tarihli temyiz başvurusunun değerlendirilmesine ilişkin ek karar ile verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, Bölge Adliye Mahkemesi kararına ilişkin temyiz talebinin kötüniyetle yapıldığı anlaşıldığından HMK'nun 368. maddesi yollamasıyla aynı kanunun 329/2. maddesi uyarınca temyiz eden davalı ...Ş.’nin takdiren 1.000,00 TL disiplin para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, para cezasının mahal mahkemesince yerine getirilmesine, HMK 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2810, Karar No: 2018/5332, Tarih: 29.06.2018

**10. Ceza Dairesi         2016/2810 E.  ,  2018/5332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Uyarlama sonucu verilen tedavi ve denetimli serbestlik

tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Hükümlünün, 765 sayılı TCK’nın 404/2 ve 59. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 647 sayılı Kanun'un 4 ve 6. maddeleri gereğince 600.000.000 TL ağır para cezasına çevrilmesine dair 05.05.2005 tarih 1999/1201 esas.- 2005/329 karar sayılı ilk hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 5237 sayılı TCK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesiyle uyarlama üzerine son olarak verilen 10.10.2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine, incelemeye konu 05/03/2015 tarihli mahkûmiyet hükmünün kurulduğu anlaşıldığından; yapılan duruşmaya, kesinleşen hükme ve karardaki gerekçeye göre, hükümlünün yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Uyarlama öncesi kesinleşen 05.05.2005 tarihli kararda sanık hakkında sonuç olarak 600.-TL adli para cezasına hükmedilmesine rağmen, uyarlama sonrası 6000.-Tl adli para cezası verilerek hükümlünün kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, hükümlünün temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının adli para cezasına ilişkin bölümünde yer alan " 6.000 TL ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE, " ibaresinden sonra gelmek üzere "ancak 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca hükümlünün kazanılmış hakkı dikkate alınarak adli para cezasının 600.-TL olarak belirlenmesine ve infazın da buna göre yapılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/771, Karar No: 2025/1312, Tarih: 19.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/771 E.  ,  2025/1312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/15 E., 2020/15 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1.Davalılar ... ve ... 'e Yargıtay ilamının ve karar düzeltme dilekçelerinin tebliğine dair evraka dosya arasında rastlanılamamış olup, Yargıtay ilamı ve karar düzeltme dilekçeleri kendilerine tebliğ edildi ise buna dair belgenin dosya arasına konulması, tebliğ edilmedi ise 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümlerine göre usulünce tebliğ edilerek karar düzeltme süresinin dolmasının beklenmesi,

2.Dosya içerisinde ... Turizm Sanayi Ve Ticaret Anonim Şirket'i tarafından 08.11.2023 tarihli sayman mutemedi alındısı ile yatırılan karar düzeltme harcı ile aynı tarihli tahsilat makbuzu ile yatırılan gider avansı bulunmasına rağmen dosya içerisinde ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)'ta söz konusu davalıya ait karar düzeltme dilekçesine rastlanılmamıştır. Davalı ... tarafından karar düzeiltme dilekçesi verilip verilmediği mahkemece araştırılarak verilmiş ise dosya içerisine alınması,

Sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17013, Karar No: 2011/2715, Tarih: 21.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17013 E.  ,  2011/2715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacıya ait taşınmazların imar uygulamasına tabi tutularak ...3. Etap Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesi kapsamına alındığı ve proje içerisinde yer alan taşınmazların tamamının beton istinat duvarı ve tel örgü ile çevrildiği anlaşılmıştır.

Projenin bir bütün olduğu gözetilerek, henüz el atılmayan imar planında Belediye Meclis alanı, Kültür Park ve Sağlık Tesis alanı olarak ayrılan bölümlerin bedeline hükmedilmesi doğrudur.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin, ikisi teknik ve birisi de mahalli olmak üzere üç kişiden oluşan bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor ile tesbit edilmesinde, bedelinin davalı idareden tahsiline ve ayrıca el atılan taşınmazın, davacı üzerindeki tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1744, Karar No: 2016/5806, Tarih: 28.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1744 E.  ,  2016/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 1-Sanık ...:213 s.y.nın 359/b-1, TCK'nın 80,59 maddeleri gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası,

2-Sanıklar ..., .hakkında: 2003-2004 yılları için zamanaşımı nedeniyle Ortadan Kaldırma,

3-Sanık ...: 28.06.2006 tarihli fatura nedeniyle Beraat.

I-Sanıklar ... ve ... hakkında 2003 ve 2004, sanıklar ..., hakkında 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan düşme kararına yönelik temyiz incelemesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen 2003 ve ''2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının ortadan kaldırılması gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III-Sanık ... Kılıç hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

1-Kemeraltı Vergi Dairesi mükellefi olan ...Konf. San ve Tic. Ltd. Şti yetkilisi olan sanığın 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunması karşısında, olay tarihi itibariyle birden fazla şirkette ortak ve yönetici sıfatı bulunan sanığın adı geçen şirketin faaliyetleri konusunda savunmasının alınmaması, sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan ...'nin ifadelerinde muhatap olarak başka şahısların isimlerini vermesi, ... adına düzenlenen faturaların şirket tarafından bastırılmadığının belirlenmesi, dosya kapsamından farklı mükelleflere ait ele geçirilen faturalar üzerinde yer alan imza ve yazıların aynı şahıs eli ürünü olduğuna dair bilirkişi raporu düzenlenmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, öncelikle 2005 takvim yılına ilişkin isnatlara yönelik sanığın ayrıntılı savunması alındıktan sonra gerektiğinde faturalar üzerinde imza ve yazı incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

2005 takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihinen 08.06.2005 olduğu, bu tarih itibariyle 5237 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde uygulama yeri olmayan 765 sayılı TCK'nun ilgili maddeleri uygulanmak suretiyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA,28.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/331, Karar No: 2010/1308, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/331 E.  ,  2010/1308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,28.3.2007 tarihinden itibaren itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, çalıştığı iş ve işyeri itibariyle 28.03.2007 gününden itibaren itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tesbitine, tespit edilen itibari hizmet sürelerinin sigortalılık süresine eklenmesine ve fark primlerin işverence ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesidir.