muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18432, Karar No: 2017/998, Tarih: 12.01.2017

**4. Ceza Dairesi         2016/18432 E.  ,  2017/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ... ..., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 29/07/2008 tarihli ve 2006/180 esas, 2008/241 sayılı ve aynı suçtan sanık ... ... ... anılan Kanunun 86/2, 86/3-e, 29, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2014 tarihli ve 2014/442 esas, 2014/569 sayılı kararları aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 10.09.2016 gün ve 94660652-105-33-9665-2015-KYB sayılı yazılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/10/2016 günlü ve 2016/366768 sayılı tebliğnamesiyle bozma düşüncesiyle daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede,

Dosya kapsamına, suçun işlendiği 17/11/2006 tarihine ve mahkemece temel cezanın alt sınırdan belirlenmiş olmasına göre, sanığın kasten yaralama olarak belirlenen eylemini cezai yaptırıma bağlayan 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde seçimlik ceza olarak öngörülen gün adli para cezasının alt sınırının aynı Kanun'un 52/1. maddesi uyarınca 5 gün olduğu gözetilmeden, suç tarihinden sonra 19/12/2006 tarihli ve 26381 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 61/9. maddesine eklenen “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz” hükmü nazara alınarak temel cezanın 5 gün yerine, 120 gün adli para cezası olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Olay

Sanıkların 17/11/2006 tarihinde işledikleri iddia olunan yaralama suçundan cezalandırılmaları için açılan dava üzerine sanık Süleyman Tok hakkında Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesi tarafından verilen ve temyiz edilmeden kesinleşen 29/07/2008 tarih ve 2006/180 esas, 2008/241 sayılı kararı ile sanık ... ... .... hakkında Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 28/11/2014 gün, 2014/442 esas, 2014/569 sayılı kararında, suç tarihinin 17/11/2006 olmasına göre, TCK'nın 61/9. maddesi değişikliğinden önceye ait olan suçlardan dolayı kurulan hükümlerde TCK'nın 86/2. maddesi ve aynı kanunun 52/1. maddesine göre adli para cezasının alt sınırı 5 gün olduğu gözetilmeden yazılı şekilde, temel cezanın 120 gün olarak belirlenmesi ile sanıklara fazla adli para cezası tayin edilmesinin isabetli olmadığından kanun yararına bozulmasının istenildiği anlaşılmaktadır.

2-Hukuksal Değerlendirme

Dosya kapsamı ve kanun yararına bozma istemi incelenerek birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların 17/11/2006 tarihinde işledikleri kabul edilen yaralama eylemlerinin TCK'nın 86/2 maddesi kapsamında kabul edilerek hüküm kurulmuş, TCK'nın 61/9 maddesinin 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla değişikliği öncesinde TCK'nın 86/2 ve aynı kanunun 52/2 maddelerine göre adli para cezası alt sınırının 5 gün olduğu, ayrıca kurulan hükümlerde de alt sınırdan ceza tayin edildiği kabul edildiği halde, sanık ... ... hakkında Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesinin 29/07/2008 tarihli ve sanık ... hakkında Anamur Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2014 tarihli kararlarında TCK'nın 86/2 maddesine göre adli para cezasında temel cezanın 5 gün yerine 120 gün olarak belirlenmek suretiyle uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunun anlaşılmasına göre, kanun yararına bozma isteminin yerinde olduğu anlaşılmakla,

3-Sonuç ve Karar

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Bozyazı (kapanan) Sulh Ceza Mahkemesinin 29/07/2008 tarih ve 2006/180 esas, 2008/241 sayılı ve Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 28/11/2014 gün, 2014/442 esas, 2014/569 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, ancak, bozma nedenine göre bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMK'nın 309. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak ve mahkemenin uygulamasına bağlı kalınmak suretiyle,

Sanık sanık ... ... hakkında, Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 29/07/2008 tarihli kararında, TCK'nın 86/2. maddesinin adli para cezasına dair uygulamasının çıkartılarak yerine, TCK'nın 86/2. maddesiyle 5 gün adli para cezası, 86/3-e madde ile ½ artırımla 7 gün, 62 madde ile 1/6 indirimle 5 gün ve 52/2. maddeye göre bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla 100 TL adli para cezası olarak eklenmesi,

Sanık .... ... ... hakkında Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/11/2014 tarihli kararında, TCK'nın 86/2. maddesinin adli para cezasına dair uygulamasının çıkartılarak yerine, TC'K'nın 86/2. maddesine göre 5 gün adli para cezası, 86/3-e madde ile ½ artırımla 7 gün, 29 madde ile ½ indirimle 3 gün ve 62. madde ile 1/6 indirimle 2 gün 52/2 maddeye göre bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla 40 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

Her iki sanık haklarındaki adli para cezası infazlarının buna göre yapılmasına, kararlardaki diğer hususların aynen bırakılmasına, 12/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13869, Karar No: 2014/176, Tarih: 13.01.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13869 E.  ,  2014/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2012/79811

Mahkemesi : İnegöl 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 16.11.2011

Numarası : 2010/173 - 2011/1140

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

08.01.2008 tarihli haciz tutanağı ile sanığa muhafaza için bırakılan eşyaların savunmasında iddia ettiği gibi başka icra dosyasından haczedilip edilmediğinin araştırılması ve sonucuna göre hukukî durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1671, Karar No: 2013/2994, Tarih: 22.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/1671 E.  ,  2013/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı iddiası ile kesilip, yersiz olarak ödendiği belirtilen ölüm aylıklarının istirdadı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, hak sahibi kız çocuğu olarak davalıya bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığından bahisle kesilerek, 22.10.2008 –22.11.2009 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların istirdadını istemiş; Mahkemece, boşandığı eşiyle birlikte yaşama olgusunun gerçekleşmediği gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun'un 56/son maddesi uyarınca kesilmesine ilişkin Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır.

5510 sayılı Kanunun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlıklı 56. maddesinde:

“(Değişik birinci fıkra: 17/4/2008-5754/36 md.) Ölen sigortalının hak sahiplerinden;

a)Kendisinden aylık bağlanacak sigortalıyı veya gelir ya da aylık bağlanmış olan sigortalıyı kasten öldürdüğü veya öldürmeye teşebbüs ettiği veya bu Kanun gereğince sürekli iş göremez hale veya malûl duruma getirdiği,

b)Kendisinden aylık bağlanacak sigortalıya veya gelir ya da aylık bağlanmamış olan sigortalıya veya hak sahibine karşı ağır bir suç işlediği veya bunlara karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmemesi nedeniyle ölüme bağlı bir tasarrufla mirasçılıktan çıkarıldıkları, hususunda kesinleşmiş yargı kararı bulunan kişilere gelir veya aylık ödenmez. Ödenmiş bulunan gelir ve aylıklar, 96 ncı madde hükümlerine göre geri alınır.

./....

-2-

Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96.'ncı madde hükümlerine göre geri alınır…”

Düzenlemesi yer almaktadır.

01.10.2008 tarihinden önce yürürlükte bulunan ve sosyal güvenlik mevzuatının temelini teşkil eden, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu; 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu; 2925 sayılı ...... Kanunu; 2926 sayılı...... Sosyal Sigortalar Kanunu ile 5434 sayılı .....yer almayan dava konusu düzenleme ilk kez 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nda yer almıştır.

01.10.2008 tarihinden önce yürürlükte bulunan ve sosyal güvenlik mevzuatının temelini teşkil eden, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu; 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu; 2925 sayılı ...... Kanunu; 2926 sayılı...... Sosyal Sigortalar Kanunu ile 5434 sayılı .....yer almayan dava konusu düzenleme ilk kez 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nda yer almıştır.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere düzeleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda haksahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

Gerçekten, ölüm aylığı almak üzere boşanılıp, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşamaya kişiyi sürükleyen etkenin niteliği ve türü, hukuk düzeni açısından önem taşımamaktadır. Çünkü, hakkın kötüye kullanılması hangi dürtüyle (saikle) ortaya çıkarsa çıksın, sonuçta hukuk bakımından sadece ve sadece “kötüye kullanma” olup, hukuk düzeni tarafından korunmamaktadır .......

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, hak sahibinin boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşaması her ne saikle olursa olsun, Anayasal bireysel özgürlük kapsamında kalmakta, Devlet sosyal görevlerini mali kaynaklarının yeterliliği ölçüsünde yerine getirmesine ilişkin Anayasa’nın 65. maddesi uyarınca sosyal sigorta yardımlarına hak kazanma koşullarını düzenleme yetkisine sahip olup, Devletin boşanan eşlerin birlikte yaşamasına yasak getirmesi mümkün değil ise de, bu durumda olan kişileri sosyal sigorta yardımları kapsamı dışında bırakması mümkündür.

Bu kapsamda, gelirin veya aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım hakkının kapsamına ilişkin olarak; fiilen birlikte yaşama olgusunun başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibariyle gelir veya aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun ve yersiz kabul edilmeli ancak sözkonusu madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girdiğinden, fiili birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine

../....

-3-

gidilmemeli; 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku sözkonusu olmamalı ve bu şekilde belirlenecek yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun'un 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır.

../....

-3-

gidilmemeli; 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku sözkonusu olmamalı ve bu şekilde belirlenecek yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun'un 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır.

Kuşkusuz haksahibine, fiili birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir veya aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun “İspat yükü” başlıklı 6. maddesinde, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında olduğu, kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Öte yandan hukuk mahkemesi hakimi kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararları ile bağlı değilse de, ceza mahkemesinde görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 53. maddesi ile öğreti ve Yargıtay uygulamalarında yerleşik olan “maddi olgularla bağlılık” ilkesi gereğince değerlendirilmelidir.

Bu kapsamda fiilen birlikte yaşama olgusunun kanıtlanması yönünden de anılan genel kurallar çerçevesinde tarafların delilleri toplanarak, araştırma ve değerlendirme yapılmak suretiyle boşanılan eşle kurulan ilişkinin fiili olarak birlikte yaşama kapsamında yer alıp almadığı saptanmalıdır.

Uyuşmazlık konusu 5510 sayılı Kanunun 56/2. maddesine dayalı olarak Kurumca açılan ve yersiz ödenen aylıkların geri alınmasına ilişkin davalar ile haksahibi tarafından açılan Kurum işleminin iptali ve aylık bağlanması talebine ilişkin davalarda özellikle, boşanılan eşle kurulan ilişkinin “fiili olarak birlikte yaşama olgusu” kapsamında yer alıp almadığı, ilişkinin niteliği ve başlangıç tarihi açıkça ortaya konulmalıdır.

Uyuşmazlık konusu 5510 sayılı Kanunun 56/2. maddesine dayalı olarak Kurumca açılan ve yersiz ödenen aylıkların geri alınmasına ilişkin davalar ile haksahibi tarafından açılan Kurum işleminin iptali ve aylık bağlanması talebine ilişkin davalarda özellikle, boşanılan eşle kurulan ilişkinin “fiili olarak birlikte yaşama olgusu” kapsamında yer alıp almadığı, ilişkinin niteliği ve başlangıç tarihi açıkça ortaya konulmalıdır.

Bu doğrultuda, Hukuk Genel Kurulu’nun 07.11.2012 tarih ve 2012/21-1164 Esas ve 012/769 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; öncelikle .......’nın 20. maddesi, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’nun 3, 45 ve 53. maddeleri, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’un 28 ve 45. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 6, 24 ila 33. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2 ve 6. maddeleri ve ilgili diğer mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma

.../....

-4-

yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı; hak sahibi ile boşandığı eşinin yerleşim yerleri, adres değişikliği ve nakilleri tarihleriyle saptanmalı, muhtarlık ve Nüfus Müdürlüğü gibi özel ve kamu kurumlarındaki bilgi ve belgelerden yararlanılmalı, ilgililerin elektrik, su, telefon aboneliklerinin hangi adres ve tarihte kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtlarındaki adresler ile mevcut ise 4857 sayılı Kanun gereği ücret ödemelerinin yapılabileceği banka kayıtları sorgulanmalı ve böylelikle boşanılan eşle fiili olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2021/7768, Karar No: 2021/5738, Tarih: 21.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/7768 E.  ,  2021/5738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Bu dava ile Dairemizin 2019/5810 esasında kayıtlı dava dosyaları aralarındaki bağlantı nedeniyle birlikte incelenmiştir.

I- Sanık hakkında 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinıin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin 213 sayılı Kanıın'un 359/b yerine 359/b-l olarak gösterilmesi Mahkemece düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en son Aralık/2009 ve Aralık/2010'da matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe yorumla ”31/12/2009" ve ”31/12/2010" olduğu buna göre gerekçeli karar başlığında "2009" ve "2010" olarak eksik gösterilen suç tarihlerinin. ”31/12/2009" ve “31/12/2010“ olarak mahallinde düzeltilmesi; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında. Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih. 2014/140 Esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere. Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği, sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken mütalaa, vergi raporları ve iddianameye uygun olarak sübutu kabul edilen eylem sahte fatura düzenleme suçu kabul edildiği halde maddi hata sonucu hüküm fıkrasında "sahte fatura kullanma" şeklinde belirtilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan "kullanma" ibaresinin hükümden çıkartılması ile yerine "düzenleme" ibaresinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

II- Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken mütalaa, vergi raporları ve iddianameye uygun olarak sübutu kabul edilen eylem sahte fatura düzenleme suçu olduğu halde maddi hata sonucu hüküm fıkrasında “sahte fatura kullanma" şeklinde belirtildiği belirlenerek yapılan incelemede,

Sanığa yüklenen "2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 2007 takvim yılı yönünden "31/12/2007" ve 2008 takvim yılı yönünden "31/12/2008" olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış: sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA:ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

III- Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında "2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan açılan kamu davasında: sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek olduğunu cirosunun süreklilik arz etmediğini yanında çalışan işçisinin bulunmadığını faaliyetine ise 2011 yılının Aralık ayında son verdiğini savunmasına rağmen suça konu mükellefiyetin 31/12/2010 tarihinde resen silindiği ve yeterli kapasitesi ve 2011 yılına ilişkin mal alışının olmadığı halde mükellef sanıktan 2011 yılının şubat-mart-nisan aylarında 357.676 TL tutarında alış yaptığını bildiren mükelleflerin bulunduğu ve dosya arasına karşıt tespit tutanaklarının alındığı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın herhangi bir mal veya hizmet teslimi olmaksızın sahte fatura düzenlediğinin anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı 2011 takvim yılında zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin, mahkumiyeti verine beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş: katılan vekilinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden. 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

21/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6056, Karar No: 2015/5824, Tarih: 28.09.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/6056 E.  ,  2015/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca engel mahkumiyeti bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılması gerekirken, "sanığın yargılama aşamasında pişmanlık hali gözlemlenmediğinden, yeniden suç işlemeyeceği hususunda yeterli kanaat oluşmadığı " biçimindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinle görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/09/2015 tarihinde, oy birliği ile karar verildi.