muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/219, Karar No: 2014/36704, Tarih: 19.12.2014

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) 4/(z/hh) bendindeki düzenleme ile Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiştir.

2005 tarihli Yönetmeliğin 4. maddesinde stabilize arıtma çamurunun; “Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurları” olduğu ifade edilmiş, 10 ilâ 13. maddelerinde bunların toprakta kullanım koşulları belirlenmiştir. Yine 4. maddedeki tanımlamaya göre “ham çamur”; “evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden ve evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atıksuları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları, fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurları ve bunların dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları” olup, bunların toprakta kullanımı da 12. maddedeki düzenleme ile yasaklanmıştır.

Doğrudan toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten

ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III – Davaya Katılma

2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Denetim, bilgi verme ve bildirim yükümlülüğü” kenar başlıklı 12. maddesine göre kanun hükümlerine uyulup uyulmadığını denetleme yetkisi Çevre ve Orman Bakanlığı ile yetkisini devrettiği diğer kurumlara aittir. Bu durumda aynı Kanunun 30. ve CMK’nın 237/1 maddelerine göre Çevre ve Orman Bakanlığı ile denetleme yetkisinin devredildiği kurumlar veya çevreyi koruma ve çevre ile ilgili düzenleme yapma yetki ve görevi bulunan mahalli idareler davaya katılabileceği gibi, çevre kirliliği eyleminden zarar görmeleri koşulu ile gerçek ya da diğer tüzel kişilerin davaya katılması da mümkündür.

IV - Yargılamaya Konu Olay

Sanık hakkında “yetkilisi olduğu ... Tekstil Fabrikasının endüstriyel nitelikteki atık sularını, şikayetçinin meyve bahçesine akıttığı” iddiasıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açılmıştır.

Sanık savunmasında özetle; tarlaların, sanayi bölgesi kanalizasyonunun taşması nedeniyle sürekli su altında kaldığını, .... Çevre Arıtma Kooperatifine ait fabrikanın kanalizasyon şebekesine su sayacı takma çalışması sırasında gideri kapatması nedeniyle taşkın olduğunu beyan etmiştir. Şikayetçi ise sanığın fabrikasının arka tarafında 5200 m2 meyve bahçesi olduğunu, uyarılarına rağmen sanığın sürekli bahçesine atıksu bıraktığını, ağaçlarının zarar gördüğünü, şikayetçi olduğunu ifade etmiştir.

Sanık savunmasında özetle; tarlaların, sanayi bölgesi kanalizasyonunun taşması nedeniyle sürekli su altında kaldığını, .... Çevre Arıtma Kooperatifine ait fabrikanın kanalizasyon şebekesine su sayacı takma çalışması sırasında gideri kapatması nedeniyle taşkın olduğunu beyan etmiştir. Şikayetçi ise sanığın fabrikasının arka tarafında 5200 m2 meyve bahçesi olduğunu, uyarılarına rağmen sanığın sürekli bahçesine atıksu bıraktığını, ağaçlarının zarar gördüğünü, şikayetçi olduğunu ifade etmiştir.

Bilirkişi raporunda endüstriyel nitelikli atıksuyun şikayetçinin bahçesine verilmesi ile kirliliğin oluştuğu bildirilmiştir. Sadece 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun çerçeve hükümlerine ve yükümlülüklerine dayanılarak oluşturulan rapor, toprak alıcı ortamın kirlendiği ya da kirlenme ihtimaline maruz kaldığı, dolayısıyla çevrenin kirlenmesi suçunun oluştuğu yönünde mahkûmiyet kararı verilmesine yeterli görülmemiştir.

Bu itibarla;

1-Dosyanın, üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdi edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı, atığın içeriği ve niteliğine göre TCK’nın 181/4 maddesinde tanımlanan atıklardan olup olmadığı yönünden, yukarıda (II) numaralı kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak içerikte rapor alınması gerekir.

Raporun içeriğine göre;

a) Atığın TCK’nın 181/4 madde ve fıkrasında tanımlanan nitelikte atık olması halinde 5235 sayılı Kanun’un 12 maddesi gereğince davaya bakma görevinin,

b) Çevrenin kasten kirletilmesi suçunun oluşmaması halinde meyve ağaçlarının zarar görmesi nedeniyle TCK’nın 151/1. maddesinin oluşup oluşmadığının

Değerlendirilmesi gerekir.

2-Suçtan zarar gören, davaya katılma, kanıt sunma ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan İl Çevre ve Orman Müdürlüğüne, açılan davanın duyurulması gerekir.

Açıklanan gerekçelerle eksik incelemeyle kurulan hüküm hukuka uygun görülmemiştir.

V - Sonuç ve Karar

O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26518, Karar No: 2021/18335, Tarih: 27.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/26518 E.  ,  2021/18335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa tefhim edilen 17.09.2015 tarihli kararda, mahkemece hüküm tefhim edilirken ''Sanık ... açısından tefhimden, sanık ... ve Müşteki kurum vekili açısından tebliğden itibaren bir hafta içerisinde'' olduğu bildirilmek suretiyle de sanığın yasa yolunda yanıltılması nedeniyle 30.09.2015 tarihli ek karar kaldırılarak, öğrenme üzerine sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Tüm dosya kapsamından sanık ... adına kayıtlı olan ve sanık ... ile birlikte işlettikleri anlaşılan iş yerinde ihbar üzerine yapılan aramada; 151 kutu bandrollü ... biraları, 221 paket bandrollü sigara ve 50 litre motorinin ele geçirildiği, sanıkların ikametgahında yapılan aramada ise, 390 litre motorin ile 190 paket bandrolsüz sigaranın ele geçirildiği olayda; dükkanda ele geçen kutu biralar ile sigaraların bandrollü olduğu; bunun yanında ele geçen motorinlerin ulusal marker ölçüm cihazıyla yapılan ölçümler sonucunda marker seviyesinin geçerli olduğunun anlaşılması karşısında; anılan eşyalar bakımından sanığın eyleminin 5607 sayılı Yasa kapsamında suç teşkil etmeyeceği, bununla beraber sanıkların ikametgahında ele geçen sigaraların bandrolsüz oldukları ve tespit edilmişse de; sanıklarda ele geçen bandrolsüz sigaraların miktar itibarıyla kişisel kullanım kapsamında kalması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın suça konu bandrolsüz sigaraları ticari maksatla bulundurduğuna ilişkin mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kararın temyize gelmeyen diğer sanık ...'ya da sirayetine, 27/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/497, Karar No: 2019/8007, Tarih: 02.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/497 E.  ,  2019/8007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar ... ve Nuri Yenel hakkında; CMK'nın 223/2-c. Maddesi uyarınca beraat

Sanık ... Tayaza hakkında; TCK'nın 85/2, 62/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ... ve ...'in beraatine, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkında yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin olaydan sonra uyarı levhası konulduğu, makinist Hakan makinayı çalıştırmadan önce emniyet demirini kontrol etmekle görevli olduğundan kusurunun olduğu, ayrıca mağdurların alete ikinci binişlerinde aleti daha hızlı çalıştırdığı, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Gülşah ve kardeşi ...'in, sanık ...'ın sorumlu müdürü olduğu lunaparkta ahtapot isimli eğlence parkı aletine bindiği, alet çalıştığı sırada bulundukları kabinin emniyet demirinin kilidinden açılması nedeniyle iki kardeşin kabinden dışarı savrulduğu, Tuğçe'nin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, Gülşah'ın ise pistin ortasına düşmesi üzerine diğer kabinlerin de çarpması nedeniyle hayatını kaybettiği olayda, "Eğlence parkları ve oyun alanlarında kullanılan makinalar ve yapılara ilişkin TS EN 13814" standartlarının, yayım tarihi olan 31/03/2005 tarihinden önce imal edilen makinalara uygulanamacağı, dosya içindeki makinanın imalatçısı Crazy Park isimli şirkete ait 30/06/2004 tarihli fatura fotokopilerinden, şirket yetkilisi olarak sanık ... tarafından makinanın olaya konu lunapark işletmesine satıldığı, bu itibarla makina, standartların yayım tarihinden önce imal edilmiş olduğundan, imalatçı sanık ...'den bu standartlara uymasının beklenemeyeceği anlaşılmakla, tebliğnamedeki makinanın bu standartlara uygun imal edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğine ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Dosyaya sunulan ... tarafından imzalanmış Crazy Park isimli şirkete ait 20/07/2007 tarihli sevk irsaliyesi ve fatura fotokopisine göre, olaya konu makinanın Temmuz ayı bakımının olaydan yaklaşık 15 gün önce ...'e ait şirket tarafından gerçekleştirildiği, 18/12/2017 havale tarihli bilirkişi raporunda da, olaya konu makinede emniyet demiri sisteminin mevcut olduğu, makinanın tekniğine uygun yapıldığı, imalat hatasının olmadığı, ancak bakımlarının zamanında ve usulünce yapılmaması nedeniyle bozulduğu ve fonksiyonunu yerine getirmediği, bu nedenle dönüş sırasında emniyet demirinin açıldığı kanaatinin bidirildiği dikkate alındığında, sanık ...'in olaya konu makinanın bakımını usulünce yapmaması nedeniyle kabindeki emniyet demirinin makina çalışırken kendiliğinden açıldığı, sanık ...'in meydana gelen ölüm olayı açısından asli kusurlu olduğu anlaşılmakla, mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA;

C-Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılama sonucunda sanığın asli kusurlu olduğu kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; 10/08/2005 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren İşyeri Açma Ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin Sıhhî Müesseseler İçin Sınıflarına Ve Özelliklerine Göre Aranacak Nitelikler başlıklı Ek 1/H-e.maddesine göre, sirk ve lunaparkta bulunan oyun ve eğlence makinelerinin kontrol ve bakımından sorumlu olmak üzere, teknik bilgi ve yeterliğe sahip en az bir mühendis ve bir teknisyen bulundurulması zorunlu olup, olaya konu lunapark işletmesinde sorumlu müdür olarak görev yapan sanık ...'ın teknisyen ve mühendis görevlendirmediği dikkate alındığında, olayın oluş şekline göre sanığın tali kusurlu olarak değerlendirilmesi gerekmekte ise de, netice itibariyle sanık hakkında hükmolunan ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından, bu durum bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ile katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19116, Karar No: 2023/4558, Tarih: 18.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/19116 E.  ,  2023/4558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/415 E., 2016/38 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

İstanbul (Kapatılan) 76. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 19.01.2016 tarihli ve 2015/415 Esas, 2016/38 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının, "Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır." hükmü ile asker kişilere yapılacak tebligatın en yakın üste yapılacağının belirtilmiş olması, ... Askerlik Şubesi

Başkanlığı'nın 07.11.2013 tarihli ve 4652 sayılı yazısı ile sanığın 13.08.2013 tarihinde askere sevk edildiğinin, muhtemel terhis tarihinin ise 13.11.2014 tarihi olduğunun bildirilmesi karşısında,

Sanığın yokluğunda verilen İstanbul 22. Sulh Ceza Mahkemesinin, 29.04.2014 tarihli ve 2013/364 Esas, 2014/443 Karar sayılı kararının, sanığın ikamet ettiği adreste annesine 02.06.2014 tarihinde tebliğ edildiği dolayısıyla yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve bu nedenle kararın da usulsüz olarak kesinleştirildiği anlaşıldığından; kesinleşmeyen karara ilişkin verilen sonraki karar ve işlemlerin hukuken geçersiz olduğu; sanığın 19.01.2016 tarihli temyiz isteminin 29.04.2014 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararlar sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraza tabi olması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 264 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12068, Karar No: 2012/10212, Tarih: 19.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/12068 E.  ,  2012/10212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;Ancak;

Hükmedilen 8 ... 22 ... hapis cezasının günlüğü 20,00TL'den para cezasına çevrilmesinde 5240TL adli para cezasına hükmolunması gerekirken 5320TL olarak fazla hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK.'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. maddesi gereğince hükmün 7.paragrafındaki 5320YTL adli para cezasının 5240 YTL adli para cezasına indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA ,19/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22876, Karar No: 2015/659, Tarih: 22.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/22876 E.  ,  2015/659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2014/16-2014/138

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınnmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.