muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/743, Karar No: 2008/737, Tarih: 17.12.2008

1-Yerel Mahkeme’nin, birleştirilen davaya ilişkin bozmaya uymak suretiyle verdiği karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan ve buna yönelik temyiz itirazlarını inceleme görevi Özel Daireye ait bulunduğundan, yeni hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

2-Asıl davayla ilgili direnme kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle; Hukuk Genel Kurulu’nun 23.02.2005 gün ve E:2005/21-66, K:2005/93 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kesin hükümden söz edilebilmesi için her iki davanın taraflarının, konularının ve hukuki sebeplerinin aynı olmasının zorunlu bulunmasına; davacının asıl davanın davalısı Viron Nikolaidis aleyhine daha önce açtığı ve Kadıköy 1.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2003/1134 esas sayılı dosyasıyla görülüp, feragat nedeniyle reddedilen davadaki sözleşmenin iptali, hisse senetlerin davacıya teslimi ve adına tescili taleplerinin müzayaka haline ve gabin hukuksal nedenine dayalı olmasına, eldeki (asıl) davada ise, aynı taleplerin sözleşmedeki edimlerin yerine getirilmediği iddiasına dayandırılmış bulunmasına, böylece her iki davanın taraflarının ve konularının aynı olmasına karşın, hukuki sebeplerinin (dayanılan maddi vakıaların) farklı olmasına, bu durumda ise kesin hükümden söz edilmesin mümkün bulunmamasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire Bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : 1-Yukarıda birinci bentte gösterilen nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11.Hukuk Dairesine gönderilmesine;

2-İkinci bentte ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 17.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36355, Karar No: 2014/8403, Tarih: 11.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36355 E.  ,  2014/8403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 31/05/2013 tarih ve 2013/162719 sayılı itiraz talebi yerinde görülerek Dairemizin 06/11/2012 tarih ve 2011/20072-2012/23080 sayılı ... hakkındaki bozma kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede; tebliğnamede sanık ... müdafiinin temyiz talebi hakkında görüş belirtilmemesi nedeniyle; bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi, kararın sanık ...'e usulüne uygun olarak tebliğ edilerek sanığın temyiz talebinde bulunması halinde ek tebliğname düzenlenmesi bu işlemlerden sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, karar verilmesine rağmen, sanık ...müdafinin temyiz talebi hakkında ek tebliğneme düzenlenmediğini anlaşılması karşısında; sanık ... müdafiinin temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27101, Karar No: 2014/6254, Tarih: 18.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/27101 E.  ,  2014/6254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Afşin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 03/04/2013

Numarası : 2012/402-2013/190

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 13.10.2006 tarihinden itibaren Kamu İhale Kanuna göre hizmet alımı suretiyle yüklenici firmalar aracılığı ile EÜAŞ nezdinde mekanik ve elektrik bakım hizmetinde (tribün bakım, kazan bakımı, değirmen ve elektrik mekanik alet bakımı, dış tesis, ölçü, kontrol) teknisyen olarak istihdam edildiğini, halen yüklenici firma Tekno Yapı firması aracılığı ile davalı EÜAŞ bünyesinde işçi olarak çalışmaya devam ettiğini, söz konusu firma ile EÜAŞ arasındaki ilişkinin hizmet alımı olarak adlandırılmakla birlikte, bu ilişkiye dayanak olan İhale Kanunun 4. maddesindeki hizmet olarak tanımlanan hiçbir faaliyet yürütülmemekte olduğunu, fiilen yürütülen faaliyetin tamamen yüklenici firmaların davalı EÜAŞ, işçi temin edilmesinden ibaret olduğunu, hizmet alımlarına, ait hizmet alım teknik şartnamesi ve talimatları ile bağlı oldukları yapılacak olan işlerde işletmeye ait araç ve gereçlerin kullanıldığı işçi çıkartmada ve alımda davalının söz hakkı olduğu, mesai saatleri ve fazla mesai yapma belirlemede davalının yetkili olduğu, işçilerin hafta tatilinin belirlenmesinde davalının yetkili olduğu, yapılacak işlerle ilgili malzemelerin davalı tarafça karşılanacağının anlaşıldığını, bu durumda da davalının sadece yüklenici firma işçi istihdamı yaptığını, diğer tüm ekipman atölye vs. kendisinin temin ettiğini, bu işlerde müvekkilinin de yüklenici işçiler ile birlikte davalıya bağlı işçiler mühendisler teknisyen ve teknikerler ile birlikte çalıştığını yani davalı bünyesinde yapılan işlerin beraber yapıldığını, davalı yüklenici firma arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinin İş Kanunun 2. maddesi 6 fıkrasına dayanan asıl-alt işveren ilişkisine dayandığını ancak fiil durum, asıl-alt işveren ilişkisinin işveren ilişkisinin unsurlarını içermediğini, fazlaya ilişkin haklarının sakı kalması kaydı ile davacının iş verenin en başından itibaren davalı EÜAŞ olduğunun tespitine, yargılama sırasında ortaya çıkacak olan davacının İş Kanununa göre eşit davranma ilkesi gereğince eksik ödenen veya hiç ödenmeyen maaş, ikramiye, fazla mesai, sosyal haklar ve diğer alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı EÜAŞ vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının muvazaalı işlem yaparak işçi temin ettiği ve işçilerin baştan itibaren kendi işçisi sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı EÜAŞ vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının muvazaalı işlem yaparak işçi temin ettiği ve işçilerin baştan itibaren kendi işçisi sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı Kanunun 2.maddesi 6.fıkrasına göre “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez.”

Asıl işin bir bölümü alt işverene verilemese de kanunda özel hüküm bulunması hallerinde yardımcı iş olup olmadığına bakılmaksızın asıl işin bir kısmı alt işverene bırakılabilir. 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu 15. Maddesine göre: “…  g) (Ek: 9/7/2008-5784/5 md.) Elektrik enerjisi üretim, iletim ve dağıtım faaliyeti gösteren kamu tüzel kişileri, gerekli hallerde üretim, iletim ve dağıtım tesislerinin işletilmesi ve bakım onarım işlerini tabi oldukları ihale mevzuatı çerçevesinde hizmet alınması yoluyla yaptırabilirler.” Anılan madde doğrultusunda Kamu İhale Kanunu 4 ve 22.maddeler doğrultusunda davalı da ihale ile tribün bakım, kazan bakımı, değirmen bakımı, elektro-mekanik bakım dış tesis ölçü kontrol işleri dava dışı şirketlere vermiştir. Davalı ile dava dışı işverenler arasında 4857 sayılı Kanunun 2/6 maddesi kapsamında kalan asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu dikkate alınmaksızın muvazaa bulunduğundan bahisle fark alacaklara hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacakların hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/888, Karar No: 2016/1314, Tarih: 17.03.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/888 E.  ,  2016/1314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 29, 62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası

6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nun 62, 52 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası, 500 TL adli para cezası

Sanık müdafiinin temyiz isteminin sadece kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu, katılan vekilinin ise tüm hükümleri sanık aleyhine temyiz ettiği gözetilerek yapılan incelemede;

I- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan davaya katılmaya ve kurulan hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi olmayan katılanın, bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş, kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüyle sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

II- Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın olay gecesi maktulün evinde misafir olarak kaldığı, sanık ile maktulün birlikte alkol aldıkları, daha sonra maktulün eşi olan ... ile tartıştığı, bunun üzerine ...'ın evden çıkıp gittiği, bu aşamadan sonra maktulün eline bıçak alarak sanıkla tartışmaya başladığı “senin yüzünden eşimle kavga ettim” diyerek bıçakla saldırdığı, sanığın bıçak darbelerinden korunmaya çalışırken ellerinin kesildiği, sanığın evden ayrılmak için çantasını aldığı sırada maktulün sanığın

yakasından tutarak apartmandan aşağıya doğru çekmek suretiyle onu dışarı çıkarttığı, bu sırada da bıçağın sapı ile sanığa vurmaya devam ettiği, dışarıda bir süre oturan maktulün tekrar bıçakla sanığın üzerine hücum ettiği ve boğazına sarıldığı, sanığın bu saldırıyı defetmek için çantasında bulunan tabancayla bir el ateş ederek maktulü öldürdüğü anlaşılan olayda;

1-) Sanık ...'nin kendisine yönelen ve devam eden bıçaklı saldırıyı defetmek amacıyla, saldırı ile orantılı bir şekilde tabancayla bir el ateş etmek suretiyle gerçekleştirdiği eylemin, meşru savunmaya ilişkin “gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez” şeklindeki düzenlemeye uygun olduğu,

TCK'nun 25/1 ve CMK’nun 223/2-d. maddeleri uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2-) Kabule göre de, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 günlü, 2014/140 E. ve 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-) Kabule göre de, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 günlü, 2014/140 E. ve 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi nazara alınarak sanık ...'ın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu yada hükümlü değil ise derhal salıverilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 17/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19254, Karar No: 2012/26202, Tarih: 18.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/19254 E.  ,  2012/26202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2011/125-2012/611

Asıl dava, hak sahibi konumunda yer alan davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm (yetim) aylıklarının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince yasal faiziyle birlikte kendisinden geri alınmasına dair Kurum işleminin iptali, SGK Başkanlığı tarafından açılan birleşen dava, yersiz ödenen aylıkların yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı (birleşen dava davacısı) Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 23.03.2004 tarihinde kesinleşen davacıya, 2002 yılında yaşamını yitiren iştirakçi babası üzerinden 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm (yetim) aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 2010 yılında gerçekleştirilen işlemle kesilerek, 01.11.2008 – 31.12.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.