muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/34557, Karar No: 2012/36148, Tarih: 05.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34557 E.  ,  2012/36148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde kapsam dışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının ücretine sözleşme gereği zam yapılmaması nedeni ile eksik ücret ödendiğini belirterek, bu ücretin davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, kararın miktar itibari ile kesin olduğuna karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine de ek karar ile kararın kesin olması nedeni ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından süresinde temyiz edildiği anlaşılmış olup, her ne kadar davacının hüküm altına alınan fark ücret alacağı, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırında kalmakta ise de fark ücretin doğmasına neden olan artışların, davacının nakledildiği kamu kurumunda ücret nakil ilmühaberinde de değerlendirilmesi gerektiği ve devamlılık arzettiği, bu nedenle uyuşmazlıkta fark ücretin kesinliğinden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, yerel mahkemenin 05.01.0212 günlü temyiz isteminin reddine dair ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, kararın temyize incelemesine tabi olduğu kabul edilerek, Dairemizin 12.03.2012 gün ve 8535-7955 sayılı kararı ile “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davalı vekilinin cevap dilekçesi ve diğer beyanlarında davacıya denge tazminatı ödenmediğinin açık olduğu zaten davalı vekilince de bu tazminatın davalıya ödenmemesi gerektiğinin savunulduğu dolayısıyla Yargıtay bozma ilamında belirtildiği üzere davacıya çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı hususunun araştırılmasına gerek bulunmadığı ayrıca verilen kararın kesin nitelikli olmasına rağmen temyiz edildiği ve kesin kararın bozulmasına karar verildiği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiş ve kararın kesin olduğu vurgulanmıştır.

Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla Tetkik Hakimi ... tarafından dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararların getirtilmesi, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, davacının fark alacağı olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gerekçesi ile verilen bozma kararına karşı yerel mahkemece direnilmiş ise de;

Temyize konu alacağa kesin olarak karar verildiği ve ayrıca Dairemizce daha sonra gelen uyuşmazlıklarda görev yönünden değişik bozma kararı verildiği için kesinlik ve değişik bozma hususlarını değerlendirmenin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yetki ve görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 05.11.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4387, Karar No: 2015/5164, Tarih: 16.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4387 E.  ,  2015/5164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmaları nedeniyle itibari hizmet süresinin eklenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işveren yanındaki 01.10.2008 tarihinden önceki çalışmaları yönünden itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun Ek 5’inci maddesinde, anılan Kanuna göre sigortalı sayılanların, aşağıda sayılan görevlerde geçen sigortalılık sürelerine, bu sürelerin her tam yılı için hizalarında gösterilen sürelerin sigortalılık süresi olarak ekleneceği belirtildikten sonra, maddenin IV numaralı bendinde “Sigortalılar” başlığı altında “Azotlu gübre ve şeker sanayiinde, fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışanlar” sözcüklerine yer verilmiş, bu bende ilişkin “Hizmetin Geçtiği Yer” başlıklı kısımda ise “1.) Çelik, demir ve tunç döküm, 2.) Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde, 3.) Patlayıcı maddeler yapılmasında, 4.) Kaynak işlerinde çalışanlarda.” sıralaması yapılmıştır. Anlaşılacağı üzere, itibari hizmet süresi hak ve olanağından yararlanmak için, maddede yazılı fiziksel koşullarla birlikte iş kolu ve iş yeri şartlarının da gerçekleşmesi zorunluluğu bulunmaktadır. İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10’uncu maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle, anılan bentte yer alan “Azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi, 27.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 04.10.2006 gün ve 2002/157 Esas - 2006/97 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş olup,

Anayasa’nın 153’üncü maddesi gereğince Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi gözetildiğinde, azotlu gübre ve şeker sanayiinde çalışmayanların, iptal kararının yürürlük tarihinden önceki dönem yönünden söz konusu ek 5’inci madde hükmünden yararlanamayacakları açıktır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 21.03.2012 gün ve 2012/21-6 Esas, 2012/222 Karar sayılı ilamında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiş olup, bu durumda olan sigortalıların 27.03.2007 tarihinden itibaren gerçekleşen hizmetleri yönünden itibari hizmet süresinden faydalanabilmeleri ise, maddede yazılı tüm koşulların beraber gerçekleşmesine bağlıdır.

Şu durumda; mahkemece, 27.03.2007 öncesine ait döneme ilişkin olarak davanın reddi gerekirken kabule karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

27.03.2007 sonrası yönünden ise, yasal düzenlemenin, ancak, bentte sayılı ve sınırlı olarak öngörülen çalışma koşullarının gerçekleştiği durum ve sigortalılar için uygulama olanağının bulunduğu, keşifte mahkemece yoğun egzoz gazı olduğu, yoğun kimyasal duman çıktığı tespitleri ile keşifte hazır edilen makine mühendisi, kimya mühendisi ve göğüs hastalıkları uzmanı bilirkişi heyetinin de havalandırmanın yetersiz olduğu belirtilerek benzer tespitler yapılmasına rağmen, davacının hizmetinin geçtiği yerdeki ortamda gaz ölçümü yapılıp davacının çalışma koşulları ve niteliği gözetilerek, 506 sayılı Kanunun ek 5’inci maddesinde öngörülen itibari hizmet süresi hak ve olanağından faydalanma şartlarının oluşup oluşmadığı yönünden somutlaştıracak tespit yapılmaması nedeniyle mahkemenin, hükmü eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Ayrıca, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanacak itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi ve davacının hak kazandığı sürenin açıkça hesaplanarak hükümde gösterilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması da isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usûl ve Yasa'ya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usûl ve Yasa'ya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'na iadesine,

16.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12821, Karar No: 2012/85491, Tarih: 26.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/12821 E.  ,  2012/85491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2010

Davacı vekili,  müvekkilinin iş sözleşmesinin  haklı ve geçerli nedene dayanılmadan feshedildiğini ileri sürerek  feshin geçersizliğine ve  davacının işe iadesine, buna bağlı yasal haklarının belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle yasal hakları ödenerek feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davalı tarafından fesih gerekçesini kanıtlayacak belge sunulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden, mahkemece 14.09.2010 tarihli ilk celsede taraf vekillerinin mazeretlerinin kabul edildiği, duruşma gününün taraf vekillerine tebliğine karar verildiği, 15.09.2010 tarihinde davalı vekilinin mazeret dilekçesi ekinde vekaletnamesi ve adresi olmadığından duruşma gününün tebliğ edilemediğinin duruşma zaptının altına kalemce  yazıldığı, bir sonraki celseye kadar davalı vekili dosyaya cevap dilekçesini de vekaletnamesini de sunduğu ve mahkemece kabul edilen mazeret dilekçesi ekinde pul da verdiği halde bir sonraki duruşma tarihi davalı vekiline tebliğ edilmeden 03.11.2010 tarihinde davalı vekilinin yokluğunda duruşma yapılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Duruşma günü davalı vekiline tebliğ edilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılama yapılıp karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,  26.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9450, Karar No: 2012/13022, Tarih: 11.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9450 E.  ,  2012/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/11/2009 gün ve 2009/583-2009/620 sayılı kararı onayan Daire’nin 10/04/2012 gün ve 2012/564-2012/5741 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın yazılı görsel basında yaydığı yatırılan paranın istenildiği an geri çekilebileceği, yüksek faiz verileceği garantilerine güvenerek 18.08.1997 tarihinde 1.553,87 Euro, 23.05.1998 tarihinde 1.533,87 Euro, 18.08.1998 tarihinde 9.521,78 Euro, 01.10.1998 tarihinde 2.695,49 Euro olmak üzere “kâr ve zarara katılma hesabı” adı altında düzenlenen hesap cüzdanları ile 4 farklı hesap numarasına toplam 15.555,00 Euro yatırdığını, parasını geri almak istediğinde oyalandığını, sonrasında davalı bankanın faaliyet izninin kaldırıldığını, müvekkili ile finans kurumu arasında yapılan sözleşmelerin davalı tarafın hileli eylemleri nedeniyle geçersiz olduğunu, diğer davalı yönetim kurulu üyelerinin davacıyı dolandırmaları, finans kurumunun içini boşaltmaları ve mali açıdan çıkmaza sürükleyerek tasfiyeye sebep olmaları nedeniyle sorumluluklarının bulunduğunu belirterek, davalıların müvekkiline karşı sorumlu olduklarının tespitine, taraflar arasında kurulan ilişkinin hükümsüzlüğüne, 15.555,00 Euro'nun tahsil tarihinden itibaren işleyecek yabancı para ile açılmış vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 11/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2757, Karar No: 2014/5601, Tarih: 15.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2757 E.  ,  2014/5601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 1954 yılında yapılan tapulama tesbiti sırasında ... ilçesi ... Köyü köy ... mevkiinde bulunan 6600 m2 yüzölçümündeki ve tarla vasfındaki 201 numaralı parsel, senetsizden zaman aşımı zilyetliğine dayalı olarak ... oğlu ... adına tespit edilmiş ve aynı köy aynı mevkide bulunan 8200 m2 yüzölçümünde ve huğ ve tarla vasfındaki 200 numaralı parsel, yine senetsizden zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak ... oğlu ... adına tespit edilmiş; tapulama tespit tutanağına geçen beyanlarıyla Maliye Hazinesi, tapu ve vergi kaydı olmayan parselin mülkiyetine itiraz ettiğini; ... oğlu ..., ... oğlu ..., ... oğlu ..., ... kızı ..., ... evlatları ..., ... ... ile ... oğlu ... ..., tespite karşı itiraz ederek, dava konusu parsellerin tesbitlerinin iptali ile hisseleri oranında adlarına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Mahkemece, 200 ve 201 sayılı parseller için açılan davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda 15.11.1976 tarih ve 1957/544 E. - 1976/88 K. sayılı kararı ile dava konusu 200 ve 201 numaralı parsellerin tapulama tespitlerinin yapılmamış sayılmasına karar verilerek dosyanın tapulama müdürlüğüne iadesine dair verilen karar, Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 12.06.1978 tarih ve 1978/16972 E. - 8633 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; ''Tapulama 5602 sayılı Kanun hükümleri uygulanmak suretiyle yapılmıştır. İki bilirkişi, bir muhtar, teknisyen ve yardımcısı tarafından oluşturulan ekip tarafından tutanak düzenlenmiştir. 5602 sayılı Tapulama Kanununun 12. maddesinde teknisyen ve yardımcısı dışındaki görevli adeti belirtilmiş ve muhtar da yekuna dahil edilerek üç kişilik bir ekipten bahsedilmiştir. Sözü edilen madde hükmü, 766 sayılı Tapulama Kanununun 21. maddesinden farklı olarak düzenlenmiştir. 766 sayılı Tapulama Kanununun 21. maddesinde en az üç bilirkişi ve muhtarın bilgisine başvurulması öngörülmüştür. O halde; tapulama tutanağında iki bilirkişi gösterilmiş olması kanuna aykırı kabul edilerek işin Tapulama Müdürlüğüne geri çevrilmesinin isabetli olmadığı''na değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra; davacılar ... oğlu ..., ... kızı ... ..., ... kızı ... ve ... oğlu ... ... 201 sayılı parsele yönelik davalarından 13/03/1961 tarihli oturumda feragat ettiklerinden feragatlerine binaen, ... oğlu ... ..., ... oğlu ... ..., .. kızı ... ve Maliye Hazinesinin davalarınında sübuta ermediğinden reddine, davacı şahıslar ve Maliye Hazinesinin 200 sayılı parsele yönelik davalarının sübuta ermediğinden reddine,

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra; davacılar ... oğlu ..., ... kızı ... ..., ... kızı ... ve ... oğlu ... ... 201 sayılı parsele yönelik davalarından 13/03/1961 tarihli oturumda feragat ettiklerinden feragatlerine binaen, ... oğlu ... ..., ... oğlu ... ..., .. kızı ... ve Maliye Hazinesinin davalarınında sübuta ermediğinden reddine, davacı şahıslar ve Maliye Hazinesinin 200 sayılı parsele yönelik davalarının sübuta ermediğinden reddine,

... İlçesi, ... Köyü 6600 m2 yüzölçümündeki 201 ve aynı köy aynı mevkide bulunan 8200,00 m2 yüzölçümünde ve tarla vasfındaki 200 numaralı parsellerin tesbit gibi Maliki ... oğlu ... ... ait dosya arasında mevcut Kadirli Tapulama Mahkemesinin 1975/97 E. - 51 K. sayılı veraset ilâmı ve nüfus kayıtları da dikkate alınarak 3 hisse itibariyle 1'erden 3 hissesinin ... ..., ... ve ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline,

karar verilmiş, hüküm, Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraz istemine ilişkindir.

Yörede 1998 yılında 6831 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan ancak, dava konusu parseller yönünden kesinleşmeyen orman kadastrosu ve 2/B çalışmaları ile 2012 yılında yapılıp dava konusu parseler yönünden kesinleşmeyen 3402 sayılı Kanun 22/2-a madde uygulama çalışmaları vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişiler yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 15/05/2014 oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17950, Karar No: 2017/6319, Tarih: 09.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/17950 E.  ,  2017/6319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : ....V.D.

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL ESKİ HALE GETİRME

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.07.2014 gün ve 2012/173Esas 2014/269 Karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 28.06.2016 gün ve 2015/14550- Esas 2016/7691 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalılar vekilleri tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmadan kaynaklanan eski hale getirme, tazminat ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Davacı, kayden maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazının 2011 yılının Kasım ayından beri davalılar tarafından toprak malzeme doldurup boşaltma yeri olarak işgal edildiğini, haksız müdahale nedeniyle taşınmazda beton artıkları ve çeşitli kimyasallar bulunduğundan toprağın ve ağaçların kullanılamaz olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup taşınmazın eski hale getirilmesine, mümkün olmaması halinde tespit edilecek tazminata, ayrıca tahrip edilen ağaçlar için 5.500,00 TL tazminata ve haksız elatma tarihinden itibaren taşınmazın kullanım bedeli olarak 6.000,00 TL ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, müdahalenin keşfen saptandığı gerekçesiyle eski hale getirme, tazminat ve ecrimisil isteklerinin kabulüne dair verilen karar Dairece ‘’...kayden davacıya ait ... ada ... parsel sayılı taşınmazın 1.622,70 m²'lik kısmına davalılar tarafından taş, toprak, kum ve çakıldan oluşan hafriyat dökülmek suretiyle elatıldığı saptanmak suretiyle, ürün kaybına ilişkin tazminata ve belirlenen ecrimisile hükmedilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacı vekilinin bu yöne değinen, davalıların ise tüm temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine. Davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince; Hemen belirtilmelidir ki; davacı vekili 18.04.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile taşınmazın eski hale getirilmesi isteğinden vazgeçip, talebini buna ilişkin bedele hasrettiği ve alınması gereken harcı da ikmal ettiği görülmektedir. Bu durumda; davacının talebini bedele hasrettiği gözetilerek, bedel isteği yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi, kabule göre de; çözüm yolu öngörmeyen ve bu hali ile infaza elverişli olmayan 13.06.2014 tarihli bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulması da isabetsizdir.’’ gerekçesi ile bozulmuştur.

Hemen belirtilmelidir ki; fiilen el atan firma ile onun işvereni arasındaki ilişki iç ilişki olup asıl firmanın iş sahibi olarak denetim ve gözetim görevi mevcuttur. O halde el atma olgusunun mevcut olması halinde taşınmazın eski hale getirilmesinden davalı ... şirketinin de diğer yüklenici şirketler ile birlikte zarardan müteselsilen sorumlu olacağı tartışmasızdır.