muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2773, Karar No: 2015/22839, Tarih: 01.04.2015

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, sahibinden.com isimli internet sitesine 1.300 TL karşılığında ... cep telefonu satış ilanı vermesi üzerine katılanın sanığı aradığı ve telefonun 1.200 TL olması konusunda anlaştıkları, katılanın sanığın babasına ait hesaba parayı göndermesine rağmen sanığın telefonu teslim etmediği, bu suretle sanığın bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık beyanı, katılan ifadesi, ilan örneği, iletişimin tespiti kayıtları, banka yazıları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin

uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3699, Karar No: 2015/6557, Tarih: 12.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3699 E.  ,  2015/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/37360

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2011

NUMARASI : 2011/187 (E) ve 2011/480 (K)

SUÇ : 02/12/2010

SUÇ TARİHİ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tebliğname No : 15 - 2012/37360

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2011

NUMARASI : 2011/187 (E) ve 2011/480 (K)

SUÇ : 02/12/2010

SUÇ TARİHİ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık T.. A..’ın suç tarihinde şikâyetçi A.. K..'nın yanına gelerek kendisini “Ü.. K..” olarak tanıttığı ve adı geçen şikâyetçi tarafından üzerine ilan asılmak suretiyle kiraya çıkartılan işyerini kiralamak istediğini söylediği, yapılan pazarlık neticesinde sanık ile şikâyetçinin aylık 350 TL kira bedeli üzerinden anlaştıkları, yapılan şifahi anlaşma uyarınca sanığın ayrıca 1.000 TL parayı depozito olarak şikayetçiye ödeyeceği, anlaşmanın yapılmasını müteakip sanığın şikayetçiden işyerinde bulunan ve şikayetçiye ait olan malzemelerin taşınmasını talep ettiği, şikayetçinin hasta olduğunu bu eşyaları taşımasının mümkün olmadığını söylemesi üzerine sanığın kendi işçileri olduğunu bu eşyaları kendisinin taşıtabileceğini, ancak acil paraya ihtiyacı olduğunu, yanında parası olmadığını söyleyerek şikayetçiden 1,5 saat sonra iade edilmek üzere 180 TL borç para istediği, ancak şikayetçinin parası olmadığını, bu nedenle borç veremeyeceğini söylemesi üzerine bu kez sanığın şikayetçinin komşularından borç alarak kendisine vermesi konusunda ısrarcı olduğu, ancak şikayetçinin bu teklifi de kabul etmemesi üzerine sanığın işyerinde bulunan eşyaları taşıması için işçi getireceğini söyleyerek oradan ayrıldığı, daha sonra yakınlarda bulunan bir kahvehaneye giden sanığın o sırada kahvehanede bulunan katılan A.. Ü.. ve M.. G.. isimli kişi ile şikâyetçi A.. K..’ya ait işyerinde bulunan eşyaların taşınması konusunda kişi başı 50 TL karşılığında anlaştığı, bilahare adı geçenlerle birlikte söz konusu işyerine gelen sanığın bu kişilere dükkanı boşaltmaları konusunda talimat verdiği, katılan A.. Ü.. ile M.. G.. isimli kişinin işyerinde çalıştıkları sırada sanığın bir bahane ile M.. G.. isimli kişiyi işyeri dışına gönderdiği ve adı geçen kişinin işyerinden ayrılmasını müteakip sanığın cebinden 100 TL para çıkardığı ve kahveci para istiyor bende de bozuk yok diyerek katılandan iş bitiminde iade edilmek üzere borç para istediği, bunun üzerine katılanın 20 TL parayı sanığa verdiği, bir süre sonra sanığın bu kez cep telefonunun kontörünün bittiğini, birisi ile görüşme yapması gerektiğini söyleyerek katılandan cep telefonunu istediği, katılanın kendisinin de kontörünün olmadığını söylemesi üzerine sanığın ödemeli arama yağacağını, arayacağı kişinin T.. hattı kullandığını, kendisinin T.. çalışmaya devam ettiği, bu şekilde katılan A.. Ü..’ten 20 TL para ve katılana ait cep telefonunu alan sanığın adı geçen katılanın işyerinde çalışmaya devam etmesinden istifade ederek söz konusu para ve cep telefonunu katılana iade etmeksizin işyerinden ayrıldığı ve bir daha da geri dönmediği, bu şekilde sanığın şikâyetçi A.. K..’ya karşı “dolandırıcılığa teşebbüs”, katılan A.. Ü..’e karşı da “dolandırıcılık” suçlarını işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanık savunmasına, katılan ve şikâyetçi beyanlarına, 07/12/2010 tarihli teşhis tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçlardan mahkemenin sanığın üzerine atılı suçtan dolayı mahkumiyetine yönelik kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2865, Karar No: 2024/446, Tarih: 23.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/2865 E.  ,  2024/446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/453 E., 2022/2199 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/198 E., 2021/662 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının manevi tazminat istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 19.07.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 19.07.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; haksız ve ve mesnetsiz ikame edilen mevcut davanın reddine karar verilmesini, davacının ücretinin gerçeği yansıtmadığını, davacı özelinde bir değerlendirme yapıldığı takdirde davacının 875,00 TL ücretle çalışmasının mümkün olmadığını, davacı öğrenci olup sadece yaz tatilinde çalışmak için davalı işyerine başvurduğunu ve asgari ücretle çalışmakta olduğunu, bu sebeple özel bir eğitim gerektirmeyen reyon görevi için işe alındığını, dava dilekçesinde davalı işverenliğin işçi sağlığı ve iş güvenliği kurallarına aykırı hareket ettiğinden bahsedilmişse de davalı işverenlik meydana gelen iş kazası bağlamında alınması gereken önlemleri aldığını, yasal yükümlülüklerin tamamını yerine getirdiğini, davacının şarküteri reyonunda görevli olmadığını, kendisinin reyon sorumlusu olduğunu, meydana gelen iş kazası neticesinde SGK tarafından sürdürülen ve tamamlanan iş kazası tahkikatı sonucunda kazazede işçiye belirli miktarlarda ödemeler gerçekleştiğini ve bu ödemelere ilişkin olarak ... 1. İş Mahkemesinde 2013/947 Esas sayılı dosya üzerinden işverenlik aleyhine rücu davası açıldığını, bahsi geçen davanın sonuçlandığını, bir kısım ödemeler yapıldığını, manevi tazminat talebini kabul etmemekle birlikte; mevcut iş kazası sonrası davalı işverenlik tarafından kazazede işçinin yalnız bırakılmadığını, süreçte kendisinin ve ailesinin maddi taleplerinin karşılandığını, sosyal her türlü ihtiyaçlarının giderildiğini, işçinin kazadaki ağır kusuru düşünüldüğünde, manevi tazminat talebinin reddi gerektiğini, işverenliğin meydana gelen kaza bağlamında bir kusurunun olup olmadığının, kazaya yönelik olarak tedbirlerin alınıp alınmadığının, şarküteri reyonu haricinde çalışan işçilerin kıyma makinesine yaklaşılmaması konusunda uyarılıp uyarılmadığının, davacının kaza ile ilgili tedbirsiz ve dikkatsiz davranıp davranmadığının, işverenlik tarafından kazazede işçiye şarküteri bölümünde çalışması yönünde talimat verilip verilmediğinin ve benzeri soruların sorulmasını istediklerini, açılan davayı kabul etmediklerini, maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 175.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 19.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmedilen manevi tazminatın az olduğunu, davacının küçük yaşta olağanüstü boyutlarda ağır bir travma yaşadığını, evlilik şansını neredeyse kaybettiğini, anne babasını kaybettikten sonra yalnız yaşamasının yüksek ihtimal olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının maluliyetinin doğru olarak belirlenmediğini, kusurun hatalı belirlendiğini, davacının beyanında yasak olduğunu bilmesine rağmen kasap reyonuna girdiğini belirttiğini, davalıların davacının ve ailesinin tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, protez bedeli ve maddi ödemede bulunulduğunu, tanıklarını tümünün dinlenilmediğini, manevi tazminat miktarının her halükarda fahiş olduğunu, davacının 2012 yılında olan olay nedeniyle davanın açıldığını, 2017 tarihinde manevi olarak 175.000,00 TL zarara uğradığının kabulünün mümkün olmadığını, davacının olay nedeniyle zararının bulunmadığını SGK raporunda belirttiğini, karar verilirken hüküm tarihindeki şartların esas alınmasının hatalı olduğunu belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında; davacının maluliyetinin 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesine uygun olarak belirlendiği, olay nedeniyle iş göremezlik oranının %46 olduğu, davacının olay tarihindeki yaşı, iş tecrübesi, olayın oluşu dikkate alındığında davacıya %10, davalı iş verenlere %90 kusur verilmesinin olaya uygun olduğu ayrıca aynı oranda kusur belirlenen rücuan tazminat davasının Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 2019/4942 Esas 2019/7264 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, bu durumun eldeki dava yönünden kuvvetli delil teşkil ettiği, davacının olay tarihinde 16 yaşında olması, tarafların kusur durumu, maluliyet oranı, paranın satın alma gücü dikkate alındığında manevi tazminatın dosya kapsamına ve olaya uygun olarak belirlendiği, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davacı ve davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun HMK .nın353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 ncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanun'un 2 nci ve 77 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3 üncü maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.