muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17176, Karar No: 2013/2254, Tarih: 20.02.2013

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mirasbırakanın akit tarihinde mal satmaya ihtiyacının olmadığı, ölümünden sonra terekesinden para çıkmadığı, taşınmazı halen davalının dava dışı kardeşleri ile birlikte tasarruf ettiği, özellikle davalı tanığı S. Ü.'in ''miras bırakanın bir kısım taşınmazlarını kendisine baktığı için davalıya bağışladığı'' şeklindeki ifadesinden temlikin bedelsiz olduğu, olaylara dayalı tanık ifadeleri ve dosya kapsamı ile de sabittir.

Anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, mirasbırakanın erkek evladı olan davalıya yapmış olduğu pay temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak gerçekleştirdiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.2.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9147, Karar No: 2017/11553, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/9147 E.  ,  2017/11553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19611, Karar No: 2013/9838, Tarih: 15.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/19611 E.  ,  2013/9838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma ve 1219 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, hak yoksunluğuna ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık müdafiinin mühür bozma suçundan verilen hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık müdafiinin 1219 sayılı yasaya muhalefet suçu açısından kurulan hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede,

Sanığın diş protez teknisyeni olduğu sabit olduğu cihetle, hakkında 1219 sayılı yasanın Ek 7.maddesi delaletiyle 41.maddenin uygulanması gerekirken, doğrudan 41.madde ile ceza tayini sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Sağlık Bakanlığı'nın davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması

2-TCK.nun 53.maddesinin (3) fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı olduğundan, hükmün CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "1000 TL vekalet ücretinin sanıktan alınıp katılan kuruma verilmesine" ibaresi ve TCK.nun 53.maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkarılarak yerine "Sanık hakkında TCK.nun 53.maddesinin 1 ve 2.fıkraları ile 3.fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2407, Karar No: 2012/7602, Tarih: 22.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2407 E.  ,  2012/7602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava dilekçesinde; 1996 doğumlu müşterek çocuk için ödenen 250,00 TL iştirak nafakasının ihtiyacı karşılamadığı ileri sürülerek aylık toplam 600 TL’ye yükseltilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; davalının son yıllarda ekonomik durumunun bozulduğu ve aylık 600 TL gelirinin bulnuduğu gerekçe gösterilerek nafaka artırım davası rededilmiştir, verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. İştirak nafakası, velayet hakkı kendisine bırakılmayan eşin, velayet hakkı verilen eşe çocuğun bakım ve eğitim giderleri karşılığı gücü oranında yapacağı parasal katkıdır. Bu nedenle, iştirak nafakası takdir edilirken küçüğün yaşı, okul durumu ve zorunlu ihtiyaçları ile tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak “hakkaniyete” uygun bir miktara hükmetmek gerekmektedir.2007 yılında açılan nafaka artırım davasının üzerinden üç yıl geçmesi ve o tarihte ortaokul öğrencisi olan küçüğün lise öğrenimine başladığı hususları nazara alındığında, çocuk için aylık 250 TL nafaka günün ekonomik koşulları karşısında küçüğün ihtiyacını karşılamaktan uzaktır.

O halde davalı babanın aylık gelir durumu da gözetilerek küçüğün ihtiyaçlarına ve hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5495, Karar No: 2022/3270, Tarih: 05.04.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/5495 E.  ,  2022/3270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.04.2022 günü temyiz eden ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davacı ... ve vekili gelmedi. Davacı ... vekili Av. ...'in mazeretine ilişkin dilekçe verdiği görüldü. Mazereti yerinde görülmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 05.04.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/4456, Karar No: 2012/6538, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4456 E.  ,  2012/6538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, müdahalenin men'i ve eski hale getirme istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, dava dilekçesinde, kendisinin oturduğu bağımsız bölümün üst katında davalının bağımsız bölümünün bulunduğunu, davalının çatıya çıkışı engellediğini, balkon önü yatak odası camı üzerinden geçen su borularının su akıtması nedeni ile mağdur olduğunu, televizyon anteni konulmasını engellediğini, çatıya çıkış merdiveni girişini demir kapı ile kapattığını bildirerek haksız müdahalelerin önlenmesini istemiş, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin, özellikle bilirkişi raporunun incelenmesinde, davalıya ait bağımsız bölümün eklentisi olan 4 nolu çatı arasında projeye aykırı olarak yapılan değişiklikler tespit edilmiş olup bunların projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle bu yöndeki istem hakkında; ayrıca bilirkişi raporunda bina ön ve arka cephesindeki yağmur iniş borularının hali hazır durumu ile bina cephe görünümünü bozduğu ve inişin 1.katta bırakılması nedeni ile suların balkon üzerine akmasına sebebiyet verdiği belirlendiğine göre bu boruların projesinde bulunup bulunmadığı, bulunuyorsa projedeki konumu belirlenerek projeye uygun şekilde onarılmasına ve bunun için neler yapılması gerektiği belirlenerek alınması gerekli önlemlere hükmedilmesi ve masraflarından davacı da dahil olmak üzere tüm kat maliklerine arsa payları oranında sorumlu tutulması gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle bu istem hakkında da karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

2012/4456-2012/6538

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14746, Karar No: 2015/13532, Tarih: 26.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/14746 E.  ,  2015/13532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2015

NUMARASI : 2014/469-2015/417

- K A R A R -

Uyuşmazlığın satım sözleşmesinden kaynaklanmasına ve davacının sıfatına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışında olup, Yüksek 13.Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

11.04.2015 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı kanunla değişik 2797 Sayılı Kanunun 60.maddesi uyarınca görevli dairenin belirlenmesi için dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek 1.Başkanlığa sunulmasına 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9926, Karar No: 2019/6152, Tarih: 11.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/9926 E.  ,  2019/6152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun kendi rızası ile vergi mükellefi olan sanığa ait olduğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, somut olayda da; 2006 yılına ait defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere inceleneceğini bildiren yazının, vergi denetmeni tarafından sanığa 20.10.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın bir kısım belgeleri ibraz edip varlığı noter tasdik kayıtları ile sabit olan defterleri ise süresinde ibraz etmediği, suçun sübut bulduğu yönünde kanaate ulaşan mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı, sanığın vergi denetmenine verdiği beyan ile yapılan tespitten işyerinin tebligat tarihinde faal olmadığının anlaşılması nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 139/2. maddesindeki, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birisinin varlığının mevcut olması karşısında, tebliğnamedeki (1) no.lu bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-09.10.2012 tarihli sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekili tarafından yapılan itiraz üzerine itiraz mercii tarafından “...sanığa hükmün açıklanmasının geri bırakılması talebi olup olmadığının sorulmaması...” nedeniyle itirazın kabulüne karar verilmesini müteakip yapılan yargılamada, sanığa hükmün açıklanmasının geri bırakılması talebi bulunup bulunmadığı sorulmadan CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışmasız bırakılması,

2-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/09/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13135, Karar No: 2017/12024, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/13135 E.  ,  2017/12024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12547, Karar No: 2018/8037, Tarih: 11.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/12547 E.  ,  2018/8037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 53/6, 50, 52/2, 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. ve 6. paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 6 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 200 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29204, Karar No: 2016/2104, Tarih: 26.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/29204 E.  ,  2016/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai (hafta tatili, resmi ve dini bayram tatil) ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e bendi gereğince 10.10.2012 tarihinde feshettiğini, belirterek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai (hafta tatili, resmi ve dini bayram) alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık izin alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davalı tarafça dosya içerisine sunulmuş yıllık izin kullanım talep belgesi bulunmaktadır, söz konusu belgede izin kullanıldığına dair davacının imzası bulunmasa da belge belirtilen günlerde izin kullanıp kullanmadığı hususunun davacı asilden sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Eksik inceleme ile hüküm tesisi hatalıdır.

3-Davacı, dava dilekçesinde fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerini ayrıştırmadan her üç alacak kalemi için fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak toplam 3.000,00 TL istemiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesabı birlikte yapılmış ve mahkemece her üç alacak için toplam miktar üzerinden hüküm kurulmuştur.

Fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti istemleri farklı türden alacak olup, tabi oldukları hükümler de farklıdır. Bu sebeple mahkemece öncelikle davacıya hangi alacak kalemi için hangi miktarda talepte bulunduğu açıklattırılıp talepler ayrıştırılmalı ve her bir kalem kendi içinde hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4819, Karar No: 2012/9342, Tarih: 22.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4819 E.  ,  2012/9342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :28-101

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davalıya bağlanan ölüm aylıklarının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi sonucu tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İlk eşinden 1998 yılında, ikinci eşinden 2005 yılında boşanan davalıya, 13.09.2004 tarihinde yaşamını yitiren babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı ilk eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 12.11.2010 tarihli icra takibi ile 21.10.2008 – 20.05.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.