muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4796, Karar No: 2023/7527, Tarih: 15.06.2023

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.03.2022 tarihli ve 2022/2507 Soruşturma, 2022/813 Esas, 2022/176 numaralı İddianamesiyle Şanlıurfa Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yapan sanığın, Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/160 Esas sayılı dosyasında adam öldürmeye teşebbüs suçunun sanığı olan şikayetçi ...'a 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunlu müdafii olarak görevlendirildiği halde bahse konu davanın 14.03.2014, 28.05.2014 ve 22.05.2015 tarihli celselerine mazeret bildirerek, 18.09.2013, 12.09.2014, 21.11.2014 ve 11.02.2015 tarihli celselerine ise mazeret bildirmeksizin katılmayarak görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddiasıyla hakkında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2022/152 Esas, 2022/295 sayılı Kararı ile duruşma zabıtları incelendiğinde sanığın mazeret bildirmeksizin katılmadığı celselerde dosyanın diğer sanığı Adnan Doğan'ın savunmasının alınması için işlemler yapıldığının anlaşılması, öte yandan sanığın hükmün açıklandığı oturumda başka bir avukatı yetkilendirmesi, esasa ilişkin savunma dilekçesi sunması ve hükmü temyiz etmesi karşısında atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

3. Sanığın mazeretsiz olarak katılmadığı duruşmaların başkaca sebeplerle ertelendiği ve sanığın hazır olmaması sebebiyle yapılamayan esaslı bir işlemin de bulunmadığı hususları ve tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 09.06.2022 tarihli ve 2022/152 Esas, 2022/295 sayılı Kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından bu karara yönelik kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

2. Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34232, Karar No: 2016/14365, Tarih: 20.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/34232 E.  ,  2016/14365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında, mağdur ...'ı basit kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın atılı suçu kabul etmemesine, mağdurun kendisini bıçakla yaralayan kişiyi görmediğini beyan etmesine, sanığın mağdurun yaralanması eylemine iştirak ettiğinin sabit olmamasına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç sabit olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında, mağdur ...'ı basit kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur ...'ın kardeşi tanık ....'ın soruşturma aşamasındaki ... ve ...'ın ellerinde bıçak olduğu ve her ikisinin de bıçakla mağdura saldırdıkları yönündeki beyanlarına, mağdurun adli raporu içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu halde oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11989, Karar No: 2017/11865, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/11989 E.  ,  2017/11865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19613, Karar No: 2013/7456, Tarih: 26.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/19613 E.  ,  2013/7456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kültür ve Turizm Bakanlığı adına katılma talebinde bulunulduğu ve katılma kararı bu yöndeki dilekçeye istinaden verildiği halde, gerekçeli karar başlığında Hazinenin katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Aynı fikir ve eylem birliği içerisinde hareket eden sanıkların, Adıyaman ili, Tut ilçesi, Yaylımlı köyü, Kıllılı mevkiinde, beraberinde getirdikleri dedektörle izinsiz olarak define araştırdıklarının iddia edildiği dava konusu olayda; sanıklar eski dönemlere ait para bulmak amacıyla hareket ettiklerini beyan etmiş ise de, ihbar üzerine olay yerine intikal eden jandarma görevlilerinin, hakim noktadan gözetledikleri sanıkları, bir süre ellerindeki cihazla arama yaptıktan sonra, park halindeki araçlarına binerken gördükleri, olay yerinde kazı izine rastlanılmadığı, söz konusu yerin, 2863 sayılı Kanunun 6. ve 50. maddelerinde belirtilen yerlerden olmadığı, 153 ada 296 numaralı orman parseli olduğunun serbest arkeolog ve kadastro teknisyeni refakatinde yapılan keşifle tespit edildiği, gizli bir maddenin izlerini tespite yarayan dedektör ile kontrolde bulunma faaliyetinin, define izlerine rastlansa bile, ilerde ne şekilde hareket edileceğinin belli olmaması nedeniyle izinsiz araştırma yapma suçu yönünden suç sayılamayacağı, hazırlık hareketi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, sanıkların eylemlerinde atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı; bulundurulması, kullanılması, taşınması bizatihi suç teşkil etmeyen dedektörün de sahibine iadesine karar verildiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21151, Karar No: 2013/8014, Tarih: 29.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21151 E.  ,  2013/8014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, ihbar üzerine kolluk kuvvetleri tarafından yapılan takip sonucu, haklarında 2863 sayılı Kanunun 67/2 maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanıklar ... ve ...'in, haklarında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen iki arkadaşları ile Ostim'de bir pastahanede oturdukları sırada yakalandıkları, kullandıkları araçta arama yapıldığı ve aracın motor kaputunda poşet içinde 8 adet bronz obje ile 131 adet sikkenin ele geçirildiği, sanık ...'in aşamalardaki tutarlı savunmalarında, Mürşitpınarı köyünün tarihi bir köy ve köyün çoğu yerinin de höyük olduğunu, yağmur sonrası toprağın altından sikke çıktığını, bu sikkeleri köylünün toplayarak Urfa Müze Müdürlüğü'ne teslim ettiklerini, karşılığında belli bir miktar para aldıklarını, ancak Urfa Müze Müdürlüğü'nün köylüye paralarını geç verdiğinden, köylünün toplamış olduğu sikkeleri kendisinin ve arkadaşı ...'un bedelsiz olarak alıp, paralarını hemen ödedikleri için Ankara Müze Müdürlüğü'ne götürmeye karar verdiklerini, topladıkları sikkelerle Ankara'ya gittiklerini, Ankara'da iki arkadaşıyla buluştuklarını, paraları olmadığı için onlardan harçlık istediğini, bu arada sikkeleri aracın arka kısmı ve içi çok dolu olduğu için ... sahibi arkadaşının bilgisi dışında kaputa yerleştirdiğini, pastahanede çay içerken polise yakalandıklarını, üzerlerinin ve aracın arandığını, sikkelerin ele geçirildiğini, kendisinin kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı veya sondaj yapmadığını, define aramadığını beyan ettiği,tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın dava konusu taşınır kültür varlıklarını bulmak amacıyla izinsiz kazı yaptığına ilişkin herhangi bir delil bulunmadığından, mahkemece, sanığın bu suçtan beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğine dair mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik incelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1234, Karar No: 2013/2039, Tarih: 01.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1234 E.  ,  2013/2039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren ....05.1985 gün ve 1984/... Esas,1985/... Karar sayılı ... İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/.... maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır. Öte yandan, temyiz dilekçesinin hakim tarafından havale edilmesiyle birlikte ilgilisince mahkeme kalemine tevdi edilmesi, kalemce de anılan dilekçenin kaydı gerekir. Hakimce havale edilen dilekçenin kaleme geç tevdii halinde bu husus, mahkeme kalemince tutanağa bağlanmalı ve dilekçenin yeniden havalesi istenmelidir. Şayet dilekçe havale edilip, mahkeme kalemince, dilekçenin kaleme geç tevdi edildiği belgelendirilmemişse, dilekçenin hakim havalesinden sonra dosyaya alındığı, ancak takip eden işlemlerin mahkeme kalemince yerine getirilmediği kabul edilir. Nitekim, aynı hususlar ... İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun ....01.1985 gün ve E: 1984/..., K:1985/...; Hukuk Genel Kurulu'nun ........2011 gün ve E: 2011/...-843, K: 2011/785 sayılı ilamlarında da vurgulanmıştır.

Davacı vekilince sunulan temyize cevap dilekçesinin .... bendinde, mahkemenin kısmen kabul kararının usule aykırı olduğu, bu husus bozmayı gerektirmediği ileri sürülerek, kararın düzeltilerek onanması istenmiştir.

Davacı vekilinin, katılma yoluyla hükmü temyiz edip etmediği hususunda tereddüte düşüldüğünden, davacı vekilinden yazılı açıklama alınması, hükmün katılma yolu ile temyiz edildiğinin bildirilmesi halinde 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun .... ve 48. maddeleri uyarınca, davacı vekili tarafından verilen temyize cevap dilekçesinin, süresinde temyiz defterine kaydedip kaydedilmediği araştırılıp, kaydedilmemişse bu durumun bir tutanakla tesbiti ile işlem yapılmadan; kaydedilmiş ise temyiz harcının yatırılıp yatırılmadığının belirlenmesi, temyiz harcı yatırılmışsa buna ilişkin belgenin dosya içerisine konulması, yatırılmamışsa yatırılması için HUMK`nın 434/.... maddesi uyarınca davacı vekiline muhtıra çıkarılması, sonucuna göre aynı hüküm uyarınca mahkemece bir karar verilmesi ve herhâlükarda davalı temyizi bakımından dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4891, Karar No: 2013/6568, Tarih: 02.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4891 E.  ,  2013/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm (yetim) aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı SGK Başkanlığı işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne, karar verilmiştir.Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. Hakkında verilen boşanma kararı 02/07/2007 tarihinde kesinleşen davacıya, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 19/10/2008 tarihi itibarıyla kesildiği anlaşılmakta olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda yazılı biçimde hüküm tesis edilmiştir. 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir. Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir

. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır. Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır

. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır. Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir. 5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır

. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.