muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/391, Karar No: 2021/66, Tarih: 02.03.2021

Yukarıda özetlenen öğretideki görüşler ile Yargıtay içtihatlarında benimsenen ana ilkelere göre, bir kişinin bir eylemden dolayı fail olarak sorumlu tutulabilmesi için; ya eylemin icra hareketlerinden birisini gerçekleştirmesi, ya da eylemin işlenmesi sırasında eylem üzerinde fiili hakimiyetinin bulunması gerekmektedir. Eylem üzerinde fiili hakimiyetten söz edebilmek içinde; eylemin işlenmesine ya da işlenmemesine doğrudan doğruya etki etmesi gerekmektedir. Somut olayımızda, eylemin icra hareketlerinin sanık tarafından yapılmadığı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Eylem üzerinde fiili hakimiyet kurduğundan söz edilemez. Zira ...’ı olay yerine götürdükten sonra, hükümlü ...’ın eylemden vazgeçmesi, ya da kararlaştırılandan daha ağır bir eyleme yönelmesine herhangi bir etkisinin bulunduğuna dair en küçük bir şüphe dahi mevcut değildir. Sanığın yağma suçunun konuşulmadığı ilk aşamada yağma suçuna iştirak iradesiyle katıldığı belirlenememiş ise de son aşamada gerek hükümlü ...’ı olay yerine götürmesi, gerekse olaydan sonra suça konu senetleri olayın azmettiricisi olarak kabul edilen hükümlüye vermek üzere üzerinde bulundurmasından ibaret sonraki eyleminin yağma suçunun icrasını kolaylaştıracağı hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Sanığın hükümlü ...’ı olay yerine götürmekten ibaret eyleminin, adam öldürme ya da yaralama suçunda silah temininden bir farkı yoktur. Aksine düşüncenin adam öldürme suçunda silahı temin eden kişi ile günlerce pusu kurarak öldürme eylemini gerçekleştiren failin aynı derecede sorumlu tutulmasını gerektirirki hiçbir çağdaş hukuk sistemenin böyle bir kabule izin vermeyeceği gibi bizim hukuk sistemimizde yasa koyucu tarafından suç politikasında izlenen maddî adalet amacına ulaşmak için uyulması gereken başlıca ana ilkeler arasında yer alan kusur ilkesi ve bunun doğal sonucu olarak hukuk devleti ilkesine de aykırı olacağı açıktır. Zira, cezanın, failin eyleminden dolayı kınanabilmesi durumunda uygulanabilmesini ifade eden kusur ilkesi, çağdaş ceza hukukunda ceza sorumluluğunun en önemli özelliğidir. Bu ilke, bir yandan kusursuz bir kimseye ceza verilemeyeceğini öngördüğü gibi, diğer yandan faile kusurundan daha ağır bir cezanın uygulanmasını da yasaklar.

Sonuç itibarıyla, sanık ...’ın olaydan çok önce olayın azmettiricisi olarak kabul edilen hükümlü ...’ı diğer hükümlüler... ile ...’un evine götürdüğü sırada, katılandan şantaj yoluyla para alınacağının konuşulmasına karşın maddi ya da manevi cebir kullanılacağına dair herhangi bir konuşmanın geçmemiş olması, olay günü sanığın olayın işlenmesinde önemli bir rolü bulunan hükümlü ...’ı olay yerine götürmüş olması, olaydan sonra suça konu senetlerin üzerinde bulunması ve olayın icra hareketlerini doğrudan doğruya gerçekleştiren failler ile aynı cezaya çarptırılmasının hakkaniyet ilkesine aykırı olacağının anlaşılması karşısında; sanık ... hakkında TCK'nın 39/1. maddesinin uygulanması gerektiğinden sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.12.2015 tarihli ve 177-309 sayılı hükmünün, sanık ...'ın nitelikli yağma suçuna iştirakinin TCK'nın 37. maddesi kapsamında olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2809, Karar No: 2017/9071, Tarih: 07.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2809 E.  ,  2017/9071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı yönetimin 4856 konut 32 iş yeri olmak üzere toplam 4.888 bağımsız bölümden oluştuğunu,... Vadisinin,... yolunda kurulu olduğunu ve TOKİ tarafından inşa edildiğini, yönetim oluşumunun da TOKİ tarafından hazırlanan ve tapu müdürlüğüne tescil ettirilen yönetim planına göre şekillendiğini, bu konutların Ağustos 2011 tarihine kadar TOKİ iştiraki olan Emlak Yönetim A.Ş, tarafından yönetilmekte iken, bu tarihte konutların yönetiminin konut alıcılarına devredildiğini, bu tarihten itibaren de konutların konut alıcıları tarafından yönetildiğini,... bloklarında 4 tanesi iş merkezi bloğu olmak üzere 132 blokta toplam 4188 bağımsız bölüm bulunduğunu, bu blokların tamamının merkezi sistemle ısıtıldığını, TOKİ'nin... vadisi tamamlandıktan sonra bir kısım dairelerini lojman olarak kullanmak üzere blok blok kamu kurumlarına sattığını, Türkiye Kömür İşletmeleri'nin (TKİ) de... vadisi kapsamında 238 konut satın aldığını, ancak TOKİ ile TKİ arasında sözleşme yapılmış ise de TKİ'nin konutları kullanmadığını ve tapuları ise 19.12.2011 tarihinde devir aldığını,... Vadisi kapsamındaki konutların satışlarının harici satış sözleşmeleri ile yapılmış ise de tapuların konut alıcılarına devredilmediğini, hemen hemen tüm konutlarda tapu malikinin TOKİ olarak gözüktüğünü, TOKİ'nin malik olması sıfatıyla yönetim işlerini kurum içinden görevlilere devir ettiğini, TOKİ'nin 14.09.2009 tarihli başkanlık oluru ile TOKİ... vadisi geçici yönetimine... ve arkadaşlarının getirildiğini, bu kişilerce hizmet satın alma yoluna gidildiğini, yine TOKİ iştiraki bir kurum olan Emlak Yönetim A.Ş ile 28.09.2009 tarihinde sözleşme imzalandığını, bu sözleşmenin 15. maddesine göre yüklenici emlak yönetimin her türlü işlemi geçici yönetim adına yapacağını, Emlak Yönetim A.Ş. ile yapılan sözleşmenin 5. maddesinde de belirtildiği üzere bütçe yapılarak toplanan tüm aidatların TOKİ tarafından onaylandığını ve Emlak Yönetim A.Ş. Tarafından onaylandığını ve Emlak Yönetim A.Ş. Tarafından toplandığını, 19.10.2009 tarihli yazı ile her daire için 299,00-TL avans toplanmasına karar verildiğini, bu yazıda son ödeme tarihinin 25.10.2009 olduğunun açık olarak belirtildiğini, TOKİ tarafından TKİ'ye satıldığı ifade edilen 238 konutun 299,00-TL avans giderinin ödenmediğini, TOKİ VE TKİ tarafından avans bedellerinin ödenmemesi üzerine... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde 2013-674 sayılı dosya ile dava açıldığını, davada sorumluluğun TOKİ'ye ait olduğu, TKİ'ye konutlardan yararlanamaması ve devrin yapılmaması nedeniyle sorumluluğu bulunmadığı şeklinde karar verildiğini, bunun üzerine... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ...ada, 2 parselde, CK-10 Blok 57, 58 ve 59 nolu taşınmazların avans payı tahsilleri için... 29. İcra Müdürlüğünün 2014/9200-9201-9202E. sayılı dosyaları ile icra takibi yapıldığını, başlatılan icra takiplerinin her birinde 299- TL ana para 735,29 TL gecikme tazminatı olmak üzere toplam 1

... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ...ada, 2 parselde, CK-10 Blok 57, 58 ve 59 nolu taşınmazların avans payı tahsilleri için... 29. İcra Müdürlüğünün 2014/9200-9201-9202E. sayılı dosyaları ile icra takibi yapıldığını, başlatılan icra takiplerinin her birinde 299- TL ana para 735,29 TL gecikme tazminatı olmak üzere toplam 1.034,29 TL talep edildiğini, tebligatın yapılması üzerine TOKİ'nin itiraz ettiğini ve takibin durduğunu belirterek... 29. İcra Müdürlüğünün 2014/9200-9201-9202E. sayılı dosyalarına yapılan itirazların iptaline ve takiplerin devamına, her dosya üzerinden %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece;... Vadisi Toplu Konutlarının 4856 konut ve 32 iş yerinden oluştuğu, yönetim planının 48.maddesinde; "kat maliklerinin bulundukları blok yapıya ilişkin ortak yer ve tesisler üzerindeki kullanma hakkından vazgeçmek veya kendi bağımsız bölümünün durumu dolayısıyla bunlardan faydalanmaya lüzum ve ihtiyacı olmadığını ileri sürmek suretiyle " ortak gider" aidat" ve " avans payını" ödemekten kaçınamayacağı, ortak gider ve avans payının tamamını zamanında ödemeyen kat malikinin ödeme de geciktiği günler için aylık %5 gecikme tazminatı ödemek zorunda olduğu, Site Yönetiminin site sakinlerine gönderdiği 08.11.2009 tarihli uyarıda "ortak gider avans bedelinin" bir defaya mahsus olmak üzere 25.11.2009 tarihinde, "ortak gider aidat bedelinin" ise ilki 25.11.2009 olmak üzere her ayın en geç 25'ine kadar site yönetiminin hesabına yatırılmasının istendiği, davalı TOKİ'nin davaya verdiği cevabi dilekçede, tapu devirlerinin 19.12.2011, anahtar konut teslim işlemlerinin ise 10.07.2012 tarihinde yapıldığının belirtildiği, avans bedelinin son ödeme tarihinin 25.11.2009 olarak belirlendiği, avansları ödeme hususunda TOKİ'nin sorumlu olduğu, talep edilen avans bedelinin likit olup, asıl alacak üzerinden inkar tazminatına hükmedilmesi gerektiği sonuç ve kanaatiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dava; ortak gider alacağından kaynaklanan icra takibine yapılan itirazın iptal edilmesi istemine ilişkin olup, dava dosyasının incelenmesinde üç ayrı bağımsız bölümün aidat ve gider avansı yönünden üç ayrı icra takibi yapıldığı ve bu takiplerdeki asıl alacağın 299,00-TL olup işlemiş faizi ile birlikte toplam 1037,29-TL üzerinden takip yapıldığı, ancak icra dosyalarının birbirinden bağımsız olup, davada mecburi dava arkadaşlığı olmadığı dikkate alındığında, icra takibine ve temyize konu edilen miktarların karar tarihi itibariyle 2.080,00 TL'lik temyiz kesinlik sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 5219 sayılı Kanun ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 2.080,00 TL'yi geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 07/11/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11163, Karar No: 2025/5144, Tarih: 18.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11163 E.  ,  2025/5144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/782 E., 2020/753 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 09.03.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 64. ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Sivas 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,18.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17644, Karar No: 2013/18426, Tarih: 18.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/17644 E.  ,  2013/18426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat gelmediğinden uygulanmamasına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; hükümlü hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Ceza Hukukunda genel kural, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan yasanın uygulanmasıdır. Sonradan yürürlüğe giren yasanın geçmiş suçlara uygulanabilmesi, lehe sonuç doğurması halinde mümkündür. Şayet önceki ve sonraki yasalara göre hükmedilecek cezalar ve güvenlik tedbirleri aynı ise sonraki yasanın uygulanması olanaklı değildir.

Lehe olan yasanın belirlenmesine ilişkin olan 5252 sayılı Türk Ceza Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddesinin; “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir” hükmü, 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve öğretide bu konuda ileri sürülen görüşler birlikte değerlendirildiğinde, lehe yasanın belirlenmesi amacıyla ... kabul Edilen maddi olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar ile sonradan yürürlüğe giren yasaların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanması ve uygulama sonucunda ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması gerekmektedir. Buna karşın, aynı konudaki önceki ve sonraki yasa hükümlerinin uygulanmaması yönünde mahkemece iradenin ortaya konulması halinde, uygulanmayan hükümlere ilişkin karşılaştırma yapılmasının olanaklı olamayacağı ortadadır. Ancak mahkemelerin yanılgılı uygulamaları sonucu temyiz edilmeksizin kesinleşen hükümlerde sanıklar hakkında fazla bir cezaya hükmedilmiş ise bu durum somut olaya bağlı kalınmak suretiyle varsa hukuka aykırı bir yön hukuki uygulama birliği sağlanması için gereğinde olağan üstü kanun yolu ile ortadan kaldırılması sağlanmalıdır. Bu yönde bir uygulama ise hukuk mantığı, adalet ve nesafet kuralları ile bağdaşmaktadır.

Somut olaya gelince;

Somut olaya gelince;

Oluş ve dosya içeriğine göre; 12.02.2002 tarihinde sokak üzerinde elinde iki adet oto teybi bulunan ve durumundan şüphelenilen hükümlünün kaldığı evde yapılan aramada bir adet markasız teybin bulunduğu, hükümlünün 14.02.2002 tarihinde hırsızlık yaptığı yerleri göstereceğini beyan ettiği ve yaklaşık 1 hafta önce park halinde bulunan yakınana ait araçtan teyp çaldığını söyleyerek yer gösterdiği, yakınanın 14.02.2002 tarihinde alınan beyanında "Aracının arka kapılarını kilitlemeyi unuttuğunu ve aracın içinden 1 adet kızaklı teyp ve kasetin çalındığını, olayla ilgili müracaatta bulunmadığını" beyan ettiği, hükümlünün kaldığı evde bulunan yakınana ait teybin değerinin 30 TL olduğu ve polislerce yakınana teslim edildiği, hükümlünün mahkemede ve keşifte alınan savunmasında hırsızlık suçunu saat 20:30-21:00 sularında gerçekleştirdiğini ikrar ettiği anlaşılmaktadır.

Kızaklı teybin ve kasetin kapısı açık bırakılan araçtan çalınmış olduğunun savunma, yakınanın beyanı ve keşif tutanağı ile ... olduğu ve eylemin 765 sayılı TCK'nın 491/ilk maddesine uyduğu dikkate alınmadan, İnegöl Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23.10.2002 tarih, 2002/708 Esas-2002/623 sayılı kararı ile hükümlünün 765 sayılı TCK'nın 491/2, 522, 59/2, 647/6. maddeleri ile cezalandırılmasına karar verilmiş ve karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

İnegöl Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.05.2005 tarih, 2004/982 Esas-2005/215 sayılı ilamı ile, 765 sayılı TCK'nın 95/2. maddesi uyarınca, İnegöl Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23.10.2002 tarih, 2002/708 Esas-2002/623 sayılı kararının aynen infazına karar verilmesi üzerine İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı'ca uyarlama talebinde bulunulmuş ve görevsizlik kararı ile dosya İnegöl Asliye Ceza Makemesi'ne gönderilmiştir.

Hal böyle olunca;

1-Kesinleşen yanılgılı uygulamanın ise sonraki yasa değişikliği nedeniyle yerel mahkemece yapılacak uyarlama yargılaması sırasında düzeltilmesi olanağı bulunmamaktadır.

Bu itibarla “Kanun yararına bozma” ve “Sonradan yürürlüğe giren Yasanın değerlendirilmesi” kurumlarında yöntem ve ihdas ediliş nedenleri bakımından farklı yargılama kurumları olduğu ve değişik alanlara ait düzenlemeler içerdiği gerçeği dikkate alındığında usulünce açılan temyiz davası ile incelenmeden kesinleşen kararlardaki hukuka aykırılığın ülke sathında uygulama birliği sağlamak amacıyla önce kanun yararına bozma yolu ile giderilmesinden sonra lehe yasa değerlendirilmesi yapılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-765 sayılı TCK'nın 523. maddesinde öngörülen düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde öngörülen düzenlemenin farklı koşullara bağlı olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde "Kısmi iade durumunda da mağdurun rızasının olması durumunda” uygulama koşulu olarak belirtilmesine karşın, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinde bu durumun uygulama koşulları arasında sayılmadığı anlaşıldığından; somut olayda hükümlünün soruşturma aşamasında müracaatı olmayan yakınanın aracını gösterip teybin iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; mağdurdan kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre lehe yasanın değerlendirilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4.maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Olay tarihinde hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 491/ilk, 522/1 (pek hafif) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 141/1, 143, 168/1-4, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, hükümlü lehine olan yasanın yerinde yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18759, Karar No: 2016/2348, Tarih: 23.02.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/18759 E.  ,  2016/2348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın kovuşturma evresinde bildirdiği adresine, yokluğunda verilen kararın, birlikte oturup oturmadığı tebligat parçasından anlaşılamayan kardeşi ... 20.11.2012 günü tebliğ edilmesi hususu nazara alınarak, sanık ile tebellüğ eden ... tebliğ tarihi olan 20.11.2012 günü itibariyle aynı adreste ikamet edip etmediğinin araştırılarak, aynı konutta ikamet etmediğinin anlaşılması halinde ise gerekçeli kararın Tebligat Kanununda yapılan değişiklikler de dikkate alınarak usulüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilmesi ile kararın sanık ... tarafından temyiz edilmesi halinde, temyizi yönünden ek tebliğname düzenlenerek iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/02/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11169, Karar No: 2025/5143, Tarih: 18.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11169 E.  ,  2025/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2616 E., 2020/265 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 17.01.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 64. ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,18.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21427, Karar No: 2011/584, Tarih: 08.02.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/21427 E.  ,  2011/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka ve kredi kurumlarını dolandırmak

HÜKÜM : ...: 1-...'a karşı işlediği suçtan:TCY 504/1, 59/2 maddeleri gereğince; 1 yıl 8 ay hapis ve 1854 YTL adli para cezası.

2-GARANTİ BANKASI'na karşı işlediği suçtan:TCY 504/1, 61, 522, 59/2 maddeleri gereğince; 2 ay 6 gün hapis ve 31 YTL adli para cezası.

3-TÜRK DIŞ TİCARET BANKASI'na karşı işlediği suçtan: TCY 504/1, 522, 59/2 maddeleri gereğince; 1 yıl 10 ay hapis ve 7333 YTL adli para cezası.

03.09.2003 tarihli ek iddianamede şikayetçi gözüken ve 18.01.2005 havale tarihli dilekçesiyle kamu davasına katılma isteminde bulunan Bülent Dayan'a yokluğunda verilen gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair belgeye rastlanılmadığından varsa konulması aksi halde 07.06.2006 günlü gerekçeli kararın şikayetçi Bülent'e usulünce tebliğ olunarak belgesi ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek iadesinin temini amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2777, Karar No: 2017/9072, Tarih: 07.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2777 E.  ,  2017/9072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R