muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7353, Karar No: 2012/11163, Tarih: 11.06.2012

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, inceleme konusu davaya ilişkin olarak ... köyü ile eski eşin ... ilçesinde aşçı olarak çalıştığı tespit edildiğinden Korgan’da oturduğu yerde bulunan ve tespit edilecek muhtarlık yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü ve Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan köy ve ilçedeki görev yapan muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Korgan’da çalışmak için geçici mi sürekli mi ikamet ettiği yönleri üzerinde durulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1634, Karar No: 2023/2079, Tarih: 29.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1634 E.  ,  2023/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 24.02.2023

SAYISI : 2022/1750 E., 2023/58 K.

DAVACILAR : 1-... 2-... 3-... 4- ... 5-... 6- ... İnşaat Sanayi ve Tic. Ltd. Şti. 7-... vekili Avukat ...

ASLİ MÜDAHİLLER : 1-... vekili Avukat ... ve diğer 20 müdahil

DAVA TARİHİ : 29.07.2019

HÜKÜM/KARAR : Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erzincan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/89 E., 2022/429 K.

Taraflar arasındaki konkordatonun tastiki davasının yapılan yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın bir kısım müdahil alacaklılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın esasının görülmesi amacıyla, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 24.02.2023 tarihli ek karar ile temyiz talebinin kesin karara ilişkin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanunun 353 ncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verilen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin ek kararına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması sebebiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olup aynı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Somut olayda, ilk derece mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın istinaf incelemesi sonucunca bölge adliye mahkemesince kararın kaldırılmasına ve uyuşmazlığın incelenmesi amacıyla dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine ilişkin verilen karar kesin niteliktedir.

Bu durumda, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 24.02.2023 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararında isabetsizlik olmadığından, ek kararın onanması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 24.02.2023 tarihli ek kararının ONANMASINA,

Davacılardan alınması gereken temyiz harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3083, Karar No: 2017/4911, Tarih: 19.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/3083 E.  ,  2017/4911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 29 ve 62. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen hapis cezasının aynı Kanun’un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/03/2013 tarihli ve 2011/292 esas, 2013/84 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 24.02.2017 tarih ve 2017/1684 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09.03.2017 tarih ve 2017/14365 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, adli sicil kaydına göre hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, mahkum olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/03/2013 tarihli ve 2011/292 esas, 2013/84 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; sanık hakkında hükmedilen 25 gün hapis cezasının TCK'nin 50/3. maddesi delaletiyle 50/1-d maddesi gereğince sanığın 25 gün süreyle ikamet ettiği mücavir alan sınırları içinde alkollü içki satışı ve servisi yapılan eğlence yerlerine gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesine, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12729, Karar No: 2013/12716, Tarih: 16.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/12729 E.  ,  2013/12716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalvekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; elektrik tellerinin koparak yere düşmesi sonucu müvekkiline ait 2 adet 2 yaşlarında sığır hayvanının öldüğünü, olayın elektrik tellerinin kopması sonucu meydana geldiğini, ölen büyükbaş hayvanların değerinin toplam 8.000,00 TL olduğunun bilirkişi tarafından tespit edildiğini, olayda müvekkili ile çobanı olan ... herhangi bir kusurunun olmadığını, hatta elektrik tellerinin koparak yere düştüğü kuruma bildirildiği halde kurumun gerekli önlemleri almadığını, davalı kurumun tamamen olayda kusurlu olduğunu, müvekkilinin ölen hayvanları bulundukları durum itibari ile 1.500,00 TL karşılığında kasaba sattığını belirterek, bu bedel mahsup edildikten sonra 6.500,00 TL'nin olay tarihi itibari ile davalıdan tahsil edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

Dava; elektrik enerjisi dağıtım hattından kaynaklanan hayvan ölümü nedeniyle, uğranılan maddi zararın tazminine ilişkin bulunmaktadır.

Davalı şirket, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk türü tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira, bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı, çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır(Prof. Dr. ..., Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15).

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; hayvan ölümünün, davalı şirkete ait enerji nakil hattındaki tellerin koparak yere düşmesi sonucu meydana geldiği; dolayısıyla davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin zarardan sorumlu olduğu anlaşılmaktadır.

Ne var ki, zararın kapsamını tayinde davacının da kusurunun olup olmadığının tespit edilmesi gerekmektedir .

Somut olayda; davacının hayvanları araziye otlatmak için götürdüğü, bu alanda inşaat yapıldığı, hayvanların şantiye civarında otladıkları, kopup yere düşmüş olan elektrik tellerine takıldıkları, elektrik akımına kapılarak öldükleri anlaşılmaktadır. Meydana gelen olayda davalı şirketin tam kusurlu olduğu bilirkişi raporu ile belirlenmiş ise de zararın meydana gelmesinde hayvanların görebileceği zararları, inşaat alanında olabilecek riskleri hesaplaması ve hayvanlarının kontrolünden çıkmamasını sağlaması gereken davacının da kusuru bulunmaktadır.

Sorumlu olunacak zarar tutarının belirlenmesi bağlamında; davacının, hayvanlarının korunması için gereken hiçbir tedbir ve önlemi almadığı, doğabilecek tehlikeleri öngörmeden onları özgür bıraktığı, sorumluluklarını yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Somut olayın gelişim biçimi de gözetildiğinde, davacının da oluşan zararda kusurunun olduğu kabul edilerek, oluşan zarardan uygun bir indirim yapılması gerekirken, açıklanan hususlara uyulmadan yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3826, Karar No: 2010/6262, Tarih: 05.04.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/3826 E.  ,  2010/6262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : 5271 sayılı CMK' nun 231/11. maddesi gereğince sanık hakkında verilen para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 31. maddesinde " yerleşim yerinden geçici süre ile ayrılmasını haklı, geçerli ve gerektiğinde belgelendirilebilen mazeretine dayandırabilen kişinin denetimine ara verebileceğinin düzenlenmesine, aynı yönetmeliğin 34. maddesinde "hakkında denetimli serbestlik tedbiri hükmedilen ya da denetim altına alınan çocuğun, infaz sırasında yerleşim yerinin değişmesi halinde dosya, yerleşim yerinin bulunduğu şube veya büroya gönderilir" hükmü yaralmasına göre; suça sürüklenen çocuğun savunmasında İstanbul'da çalışması nedeni ile denetim planına uyamadığını ve bunu emniyete bildirdiğini belirtmesi, babası tarafından bu durumun Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğüne dilekçe ile bildirdiği nazara alınarak, suça sürüklenen çocuğun adres değiştirmesi ve mazeret göstermesi karşısında yönetmelik hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5681, Karar No: 2012/24161, Tarih: 22.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5681 E.  ,  2012/24161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihalenin feshi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı idareden 1128,08 m3 orman emvalini satın aldığını, 3.7.2008 tarihinde teslim aldığı bölmede hemen işe başladığını, 238,64 m3 tutarındaki ağacı kestiğini ve bölmeden çıkardığını, kalan ağaçlarıda kesmesine rağmen bölmeden çıkaramadan diğer davalı şirkete ait bölmede çıkan ve kendi ağaçlarınada sirayet eden yangın sonucu ağaçların ekonomik değerini kaybettiğini ileri sürerek idareye verdiği teminat mektubunun iadesini, paraya çevrilmesi halinde, 73.999 TL'nın tahsili ile uğradığı 35.776,60 TL kar kaybının tazminini istemiş akabinde yoksun kalınan kar talebinden vazgeçmiştir.

Davalı idare, yangının diğer davalının kusuru sonucu çıkması nedeniyle sorumluluğunun bulunmadığını savunmuş, diğer davalıda kusur ve sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, ihalenin feshinin şartname hükümleri gereğince mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2012/5681-24161

2-Davalı idare tarafından diğer davalı şirkete satılan ağaçların bulunduğu bölmede çıkan yangının davacıya satılan bölmede bulunan ağaçlarada sirayet ettiği ve davacıya ait ağaçların bir kısmının zarar gördüğü dosya kapsamı ile sabittir. Yangından önce davacı tarafından çıkarılan ağaçlar düşülünce yangından sonra sahada kalan ağaçların 658 m3 olduğu bu emvallerinde %30 oranında zarar gördüğü ve miktarın parasal değerinin 16.601,034 TL olduğu bilirkişi raporu ile anlaşılmaktadır. İhale şartnamesinin 38. maddesi uyarınca davacının zarar gören ağaçların bedeli olan 1.601,34 TL'nı istemekte haklı olmadığı sabit ise de, yanan ağaçların değerinin mahsubundan sonra kalan (55. 337,80 -16.601,34 TL) 37.736,46 TL isteme hakkına sahiptir. Aksinin kabulü bu kadar orman emvalini elinde bulunduran orman idaresinin sebepsiz zenginleşmesi demektir ki, bunun kabulü ise mümkün değildir. Hal böyle olunca yangının çıkmasında ve yayılmasında herhangi bir kusur bulunmayan davacının davasının 38.736,46 TL yönünden kabulü gerekir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.