muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6608, Karar No: 2023/13860, Tarih: 05.10.2023

5. 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun 18/A maddesinin on bir ila on dördüncü fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlave tediye alacağı, 6772 sayılı Kanun ile öngörülmüş bir alacak kalemi olup bu alacağa uygulanması gereken faiz oranı, kanunen yasal faizdir. Talebin toplu ... sözleşmesine dayalı olarak ileri sürülmesi sonucu değiştirmeyecektir. Davacı tarafça dava ve ıslah dilekçesinde ilave tediye fark alacağına en yüksek banka mevduat faizi yürütülmesi talep edilmiş ise de ilave tediye alacağına uygulanması gereken faiz oranı, kanunen yasal faiz olduğundan davacının talebi de dikkate alınarak en yüksek banka mevduat faizini aşmamak üzere yasal faize hükmedilmesi gerekirken İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde söz konusu alacağa en yüksek banka mevduat faizi uygulanması hatalı olup bozma sebebidir.

3. İlk Derece Mahkemesi kararında, dava şartı olan arabuluculuk gideri bakımından hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır. Somut uyuşmazlıkta, tarafların dava şartı olan arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda arabuluculuk ücretinin tamamının davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de ilâmın İlgili Hukuk kısmının (4) ve (5) numaralı paragraflarında yer verilen Kanun hükümleri uyarınca Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama gideridir. 6100 sayılı Kanun’un "Yargılama giderlerinden sorumluluk" kenar başlıklı 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır. Yapılan açıklamalar doğrultusunda kısmen kabul kararı verilen eldeki davada, arabuluculuk giderinin tarafların haklılık durumuna göre paylaştırılması yerine tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm kısmında ilave tediye alacağına ilişkin üçüncü bendinde yer alan “bankalarca vadeli hesaba uygulanan en yüksek banka mevduat faiziyle” ibaresinin çıkartılarak yerine “en yüksek banka mevduat faizini aşmamak üzere yasal faizi ile birlikte” ibaresinin yazılması, arabuluculuk ücretine ilişkin onuncu bendinin çıkartılarak yerine “680,00 TL Arabuluculuk ücretinin ileride haksız çıkacak taraftan alınmak üzere suçüstü ödeneğinden ödenmiş olduğundan, 680,00 TL Arabuluculuk ücretinin 11,36 TL sinin davacıdan, 668,64 TL'sinin davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına,” ibaresinin yazılması suretiyle

DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3814, Karar No: 2022/15218, Tarih: 21.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/3814 E.  ,  2022/15218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11/06/2015 tarihli tanık ...’ın beyanında okuldan tanıdığı ... ile yanında bulunan ... ve ... olarak tanıdığı şahısların üçünün birlikte müştekiye ait ikamet bahçesine girdiklerini gördüğünü, sanık ...’in bisikleti alıp binerek uzaklaştığını söylediği, her ne kadar yargılama aşamasında dinlenilmesi sırasında tanık ...'in beyanının, soruşturma aşamasında alınan beyanına benzer olduğu belirtilmiş ise de, mahkemece alınan beyanında .... ile....'ın müştekinin bahçesine girerek içeriden bisikleti aldıklarını, bu sırada diğer kişi olan ...’un dışarıda beklediğini, onun bisikleti alma konusunda hiçbir eyleminin olmadığını, ... ile ... bisikleti ikametten çıkarttıktan sonra ...'nin bisiklete binerek olay yerinden hızlıca uzaklaştığını söylediği, müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanında üç çocuğu bisikletini götürürken gördüğünü beyan ettiği, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... bakımından Urla 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/511 Esas ve 2016/320 Karar sayılı yargılaması sırasında suça sürüklenen çocuk ...’nın “... bisikleti alınca o kullandı, ... de arkasına oturdu” dediği anlaşılmakla, tüm dosya kapsamından sanığın hırsızlık eylemine iştirak ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan beraat hükümlerinin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11111, Karar No: 2011/7265, Tarih: 26.09.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11111 E.  ,  2011/7265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacının Sorgun ... Kooperatifi üyeliğinin başlangıç ve bitiş tarihlerinin araştırılarak cevabi yazı geldikten sonra eklenerek gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9034, Karar No: 2015/11683, Tarih: 18.05.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9034 E.  ,  2015/11683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/244899

MAHKEMESİ : Göynük Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

NUMARASI : 2010/18 Esas, 2011/25 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Göynük Devlet Hastanesinde diş hekimi olan sanığın diş protezi yapımı konusunda hastane tarafından imzalanmış sözleşme ve protokol olmadığı halde on iki hastaya protez yaparak protezlere ait teknisyen ücretlerinin hastalar tarafından diş teknisyenliği yapan C.. A..'ın banka hesabına yatırılmasını sağladığı ve resmi olarak hastane tarafından alınması gereken tedavi gideri katkı paylarını da elden hastalardan aldığının dosya içeriğinde bulunan tüm kanıtlarla sübuta erdiği, ancak suç niteliğinin ve buna göre mahkemenin görevinin belirlenebilmesi için sanığın soruşturma aşamasında ibraz ettiği tutanaklarda açıklandığı gibi hastalara sunmuş olduğu hizmet öncesinde kendisine ödenecek katkı paylarını, protokol ve prosedür yapılıp imzalandıktan sonra hastalara iade edileceği konusunda bilgilendirmede bulunup bulunmadığı ve tutanak içeriklerinin doğru olup olmadığı hususunda hastaların tanık olarak dinlenmelerinden, suç duyurusunda bulunulan hastane görevlileri hakkında dava açılmışsa ve mümkünse dava dosyalarının birleştirilmesinden sonra bir karara varılması gerektiği halde yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10570, Karar No: 2013/13117, Tarih: 23.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10570 E.  ,  2013/13117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; davacı ve müşterek çocuk yararına ayrı ayrı 500,00'er TL'den toplam 1.000,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiş; mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; aylık 200,00'er TL'den toplam 400,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından; takdir edilen nafakanın az olduğu gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış olan tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197. maddesine göre ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda dosyadaki belge ve bilgilerden; piyade uzman çavuş olan davalı kocanın aylık gelirinin 2.500,00 TL olduğu; ev hanımı olan davacı kadının ise herhangi bir gelirinin bulunmadığı ve kirada oturduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, özellikle davalının gelir durumu nazara alındığında; davacı eş ve davacı yanında bulunan 04.05.2008 doğumlu müşterek çocuk için takdir edilen aylık 200,00'er TL nafakanın az olduğu kanaati ile daha yüksek bir miktara hükmolunması için kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8555, Karar No: 2023/9401, Tarih: 23.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/8555 E.  ,  2023/9401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/945 Esas, 2023/1095 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Her ne kadar mahkemelerce yetkisizlik kararı verilmiş ise de kısıtlı adayının yaşadığı belirtilen yerlerde kolluk araştırması yapılmadığı ve kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle yerleşim yerinin tespit edilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan ve kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle ikamet adresi tespit edildikten sonra yargı yeri belirlenmesi amacıyla dosyanın gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3124, Karar No: 2017/8702, Tarih: 09.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/3124 E.  ,  2017/8702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/4.maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, eksik inceleme yapıldığına, ceza miktarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK' nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

2-Hükmedilen 10 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

3-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ihtaratı ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde “taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi halinde kalan ayların taksitlerinin tamamının bir defada sanıktan alınmasına” karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “sanığa verilen 10 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 300 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi ve hükmün 5. bendindeki "alınmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "tahsil edileceği" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/885, Karar No: 2023/16465, Tarih: 27.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/885 E.  ,  2023/16465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 13 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, hakaret suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 7 ay 13 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın denetim süresinde suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine Yerel Mahkeme tarafından hükümler aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; herhangi bir temyiz nedeni içermeyen dilekçesiyle sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükümlerinin kaldırılmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Başka bir soruşturmayla ilgili olarak ... isimli yakınının İlçe Emniyet Müdürlüğüne götürülmesi üzerine sanık ve yanındaki ... ve ...'nın irade birliği içerisinde yapılacak adli işleme engel olmak amacıyla emniyet müdürlüğüne gittikleri, burada hakaret ve tehditte bulunarak atılı suçları işledikleri iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, hakaret suçundan oy birliğiyle, görevi yaptırmamak için direnme suçundan oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Bir yakının karakola götürülmesi üzerine karakola giderek görevli polis memurlarına hakaret içerikli sözler söyledikten sonra hakkında yapılmak istenen işleme karşı manevi cebir gösteren sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan dolayı TCK’nın 265/1 inci maddesi ile mahkûmiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, sanığın aynı olayda birden fazla görevliye direndiğinden bahisle TCK’nın 43/2 inci maddesinin uygulanması hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için öncelikle görevi yaptırmamak için direnme suçunu müeyyide altına alan 765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesi ile buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK’nın 265/1 inci maddesinin birlikte irdelenerek her iki düzenlemede suç ile korunan hukuki değer açıklanarak, anılan suçun düzenlendiği bölümün de dikkate alınması suretiyle suçun konusunun tek olup olmadığı tespit edilip "zincirleme suç" hükümleri açıklandıktan sonra yargılamaya ve dolayısıyla hükme konu edilen eylemden dolayı TCK'nın 43/2 nci maddesinde tanımlanan koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin doktrinde benimsenen görüşlerden yararlanılarak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ve çeşitli dairelerin tarihsel süreç içerisindeki benzer olaylardaki içtihatları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

TCK m. 265’in bulunduğu bölüm “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar”dır. Söz konusu suç ise, içeriği itibarıyla genel olarak kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engelleyen fiilleri konu edinmektedir. Suçun yalnızca cebir veya tehditle işlenebilen bir suç olması sebebiyle, vücut bütünlüğü ve kişi özgürlüğü de bu suçla korunan hukuki yararlardan bazılarıdır. Tam da bu ayrım noktasında Yargıtay; eski tarihli bir kararında suçla korunan hukuki değeri; “Kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almak” olarak nitelendirmiştir. Daha yeni tarihli bir kararında ise buna ek olarak “…kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır…” ifadelerine yer vermiştir. 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü sırasında Ceza Genel Kurulunun 26.11.2002 tarihli ve 279-406 sayılı kararında; "Bu suç ile korunan hukuki yarar, kamu idaresi organlarının görevlerini herhangi bir engelleme ile karşılaşmadan yapmasını sağlamak suretiyle kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almaktır." denilmek suretiyle bu husus vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır" şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın "suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44 üncü (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan Yalçın SANCAR: