muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/36202, Karar No: 2012/41884, Tarih: 10.12.2012

Kaldı ki, davalı işveren vekili olup aynı zamanda davalı tanığı olarak dinlenen ..., iş müfettişi tarafından yapılan inceleme sırasında, davacının 25/26/27 ve 28 Haziran 2006 tarihlerinde neden bildirmeksizin işe gelmediğini, bu devamsızlığı nedeniyle 10.07.2007 gün ve 13637 yevmiye numaralı noter kanalıyla gönderilen ihtarname uyarınca mazeretini tebliğinden itibaren 3 gün içinde bildirmesi aksi takdirde iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-g bendi uyarınca feshedileceğinin bildirildiğini beyan etmiştir.

Davacıya ait hizmet döküm cetveli incelendiğinde davalı işyerinden 02.07.2007 tarihinde çıkışının yapıldığı görülmüştür.

Görüleceği üzere, davalı tarafından yargılama aşamasında 28.06.2007 tarihli mazeret bildirimine dair noter ihtarnamesinden hiç bahsedilmemesi ve bu ihtarnamenin ibraz edilen şahsı dosyasında yer alması, iş müfettişi incelemesi sırasında da bu tarihli ihtarnameden söz edilmemesi yanında mahkemece, dosyaya ibraz edilen 28.06.2007 tarihli noter ihtarının davacıya tebliğ edilip edilmediği üzerinde durulmaksızın, tebliğ edildiğinin anlaşılması halinde de 3 günlük sürenin geçirilip geçirilmediği araştırılmaksızın, bu tarihte keşide edilen ihtardan sonra davacının 02.07.2007 tarihinde işten çıkışının yapıldığı ve işveren feshinin bu nedenle haklı nedene dayandığına dair hatalı değerlendirme ile karar verdiği görülmüştür.

Yine, davalı tarafından keşide edilen 28.06.2007 tarihli mazeret bildirimine ilişkin ihtarnamenin keşide edildiği tarihten 12 gün sonra bu kez aynı içeriğe sahip olan 10.07.2007 tarihli ikinci bir ihtarnamenin keşide edilmesi ve özellikle davalının beyanlarında, iş müfettişi raporu ve özellikle rapor ekinde yer alan tutanakta işveren vekilinin sadece bu ikinci mazeret ihtarından bahsetmesi karşısında artık 28.06.2007 tarihli ihtarnamenin dikkate alınmayacağı açıklığa kavuşmuş, davacının 02.07.2007 tarihinde Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayeti üzerine 10.07.2007 tarihli mazeret ihtarnamesinin keşide edildiği kabul edilmiştir.

Sonuç olarak iş müfettişi tarafından tanzim edilen raporunun aksi ispat edilinceye kadar geçerli olması,dinlenen davalı tanık beyanlarından davacı işçinin devamsızlık yaptığı hususunun sabit olmaması, devamsızlık tutanaklarının iş sözleşmesinin fiilen feshedildiği tarihten sonra işverence tek taraflı olarak tanzim edildiği izlenimi oluşması ve davacı iddiası ile buna ilişkin davacı tanık beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde feshin haklı nedene dayandığının davalı işveren tarafından ispat edilemediği sonucuna varılmakla davacının kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2012 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5864, Karar No: 2020/93, Tarih: 07.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2018/5864 E.  ,  2020/93 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : 1.Mahkûmiyet; İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2018 tarih, 2017/50 esas ve 2018/52 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık ... müdafileri süresinde duruşma talebinde bulunmuş iseler de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren ve sanık ... yönünden de duruşmalı inceleme talebi bulunmadığından duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık ... müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri; eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna, hakimin yasaklılığı sebebi bulunduğuna ve TCK'nın 43. maddesinin hukuka aykırı olarak uygulandığına, sanık ... müdafilerinin temyiz dilekçesinde belirttikleri; teşhis işlemlerinin hukuka aykırı olduğuna, eylemin yardım etme niteliğinde olduğuna ve TCK'nın 43. maddesinin hukuka aykırı olarak uygulandığına dair temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlerin düzeltilerek yapılan istinaf başvurularının esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme talebinin reddine, dosyanın İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’ne gönderilmesine, 07/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3563, Karar No: 2012/9309, Tarih: 10.09.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/3563 E.  ,  2012/9309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-2. cümle, 50/1-a, 52/2-4, 51/1-3-6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa verilen 1 ay 15 günlük hürriyeti bağlayıcı cezanın sanığın ekonomik ve sosyal durumu göz önüne alınarak günlüğü 20 TL den adli para cezasına çevrilmesi ve hükmü sadece sanık müdafiinin temyiz etmesi karşısında 45 gün adli para cezasının da beher günü 20 TL den adli para cezasına çevrilmesi gerekeceği ve verilen adli para cezalarının miktarları itibariyle, 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesine göre hükmün kesin olması nedeniyle sanık müdafiinin temyiz isteğinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 10.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/921, Karar No: 2017/2817, Tarih: 03.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/921 E.  ,  2017/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... Başkanlığı adına Av. ... aralarındaki dava hakkında .... İş Mahkemesi’nden verilen 22.06.2015 gün ve 2014/618-2015/347 sayılı hükmün, Dairemizin 07.03.2016 gün 2015/19589 -2016/2451 sayılı ilamı ile BOZULMASINA karar verilmiştir. Bozma sonrası, Mahkemenin verdiği 03.10.2016 gün ve 2016/290-2016/456 sayılı karar ile önceki kararında 6100 sayılı HMK’nın 373/(5). maddesi uyarınca direndiği anlaşılmış olmakla ve Direnme üzerine yapılacak işlemlerin neler olduğu 6100 sayılı HMK’nın 373’ncü maddesinin (5). fıkrasında; “İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır. (6) fıkrasında da; “(6) Hukuk Genel Kurulunun verdiği karara uymak zorunludur.” şeklinde ifade edilmiş olmakla birlikte 5 Temmuz 2012 gün ve 28344 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 40. maddesi ile 5521 sayılı Kanuna eklenen Geçici 2’nci maddedeki; “Bölge adliye mahkemelerinin, 5235 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, Yargıtayın bozma kararlarına karşı verilen direnme kararının temyizi halinde dava dosyası, önce kararı veren daireye gönderilir. Direnme kararları daireler tarafından öncelikle incelenir. Kararı veren daire, direnmeyi yerinde görürse kararı düzeltir; yerinde görmezse talebi on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletir.” şeklindeki düzenleme karşısında, direnme kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince talep edilmesi üzerine Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, Kurumca re'sen tahakkuk eden prim borcu bulunmadığının tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair karar verildiği, hükmün Dairemizce, “…Davacının ortaklığı devralmadan önceki şirket borçlarından sorumluluğu hususunda Anayasa Mahkemesinin 28.04.2011 tarihli kararı ile 5766 sayılı Yasanın geçici 1.maddesini iptal etmesi nedeniyle 6183 sayılı Yasanın geçici 1. maddesi ve her kanunun yürürlükte olduğu dönemde uygulanması gerektiğine ilişkin genel hukuk kuralı nedeniyle 6183 sayılı Yasanın 35. maddesine 04.06.2008 tarihinde 5766 sayılı Yasanın 3. maddesiyle eklenen fıkraların uygulanmasına olanak bulunmamaktadır. 6183 sayılı Yasanın 35. maddesinin yukarıda belirtilen ilk haline

./..

./..

göre değerlendirilme yapıldığı takdirde ise sorunun çözümünde 5766 sayılı Yasanın çıkarılış amacı ve ticaret hukuku ile birlikte konu irdelenmelidir. 5766 sayılı Yasanın genel gerekçesinde; 6183 sayılı Kanun’un mevcut hükümlerinin uygulamasına ilişkin yargı kararları dikkate alınarak, uygulamaya açıklık getiren düzenlemelere yer verildiği, öngörülen değişiklikler ile 6183 sayılı Kanunun temel felsefesi korunarak, amme alacaklarının daha süratle tahsiline imkan verilmesinin amaçlandığı ifade edilmiştir. Bu bakımdan kamu borçlularının paylarını devretmeleri halinde devreden ve devralan ortakların sorumluluğunun açıkça belirlenmesi amacıyla yasal değişikliklerin yapıldığı anlaşılmakta olup, Ticaret hukukunda limited şirket ortaklarının tüm işlemlerinde basiretli davranma ve özen yükümü de dikkate alındığında Limited şirketteki diğer ortağın hissesini devralan ortağın, o hissedarın devir anına kadar mevcut şirket borçlarından yükümlü bulunduğunu bilmesinin en az ticari muamelelerde bir tüccarın göstermesi gereken basiretli davranışlar olarak sayılması gerektiğinden, böyle bir basireti göstermemiş olan ortağın bu davranışının sonucuna katlanmak zorunda olduğu, dolayısıyla limited şirketteki payı devralan ortağın, devirden önceki dönemle ilgili şirket borçlarından sorumlu tutulması gerektiği kabul edilmelidir. Hatta, şayet, devir olgusunun, sırf kamu borçlarından kurtulmak amacıyla yapıldığına dair somut emareler var ise devreden ortağında bu kanuna karşı hile nedeniyle sorumlu tutulması kanunun amacına uygun olacaktır. Zaten, sonraki yasal düzenlemelerde de devralan ve devreden ortağın Kuruma karşı müteselsilen sorumlu olacağı esası getirtilmiş ve bu konuda yapılan yasal düzenleme ile devralan ortağın sorumluluğu bir adım daha ileri götürülmüş ve müteselsil sorumluluk esası getirtilerek bu konu açıklığa kavuşturulmuştur."

Yukarıdaki yasal mevzuat dikkate alınarak, davacının devir öncesi amme alacağından müteselsilen sorumlu olduğu gözetilerek sonucuna göre karar verilmeli gerekçesiyle bozulduğu, Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden talebin on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı sebepten ötürü Yargıtay incelemesine konu olan karar, eski hükümde direnmeye ilişkin olup, direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden ve bu durumda kararın inceleme yeri Yargıtay Hukuk Genel Kurulu olduğundan dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15849, Karar No: 2022/14171, Tarih: 11.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/15849 E.  ,  2022/14171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında, oluşa, Vergi ve İdare Mahkemelerinden alınan cevabi yazılara ve tüm dosya kapsamına göre; hakkında herhangi bir vergi borcu nedeniyle açılan dava bulunmadığı tespit edilen katılanın, vergi mahkemelerinde, gayrimeşru yöntemlerle vergi borcunu ortadan kaldırdığı ya da azalttığı şeklinde tweet atmak suretiyle, katılan hakkında soruşturma yapılmasını gerektiren fiili gerçekleştirdiğini ileri süren sanığın eyleminin, TCK.nın 267. maddesinde düzenlenen iftira suçunu oluşturduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK.nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanunun 304/2. maddesi uyarınca dosyanın Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2298, Karar No: 2011/12486, Tarih: 10.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2298 E.  ,  2011/12486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 7.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.11.2009 tarih ve 2008/1550 - 2009/1429 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı otobüs emtiasının, davalı şirket sorumluluğunda Almanya'dan İstanbul'a taşındığı esnada hasarlandığını, tespit edilen 4.190,64 TL hasar tazminatını ödeyen davacının TTK'nun 1301. maddesi uyarınca sigortalısının haklarına halif olduğunu, 4.793,27 TL rücu alacağı için başlatılan takipte, davalının borca itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın taşıma esnasında değil, yükleme esnasında meydana geldiğini savunarak davanın reddini, davacının kötüniyet tazminatına mahkum edilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, kusurun malı yükleyene ait olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR (Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı için Mukavele Sözleşmesi) taşımasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf rücuya konu hasarın taşıma sırasında meydana geldiğini ileri sürerek iş bu davayı açmış, davalı ise hasarın taşıma sırasında değil yükleme sırasında meydana geldiğini savunmuş ve bu hususta bir tutanak ibraz etmiştir. Bu durumda uyuşmazlık hasarın hangi aşamada meydana geldiği noktasında toplandığına göre, mahkemece aralarında makine mühendisi bilirkişinin bulunduğu bir bilirkişi heyetinden, ibraz edilen tutanakta değerlendirilerek sözkonusu hasarların sebebinin ve aşamasının tespiti ile tazminatın CMR hükümlerine göre saptanması cihetine gidilerek, neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken, hasarlar ve taşıma hususunda ne şekilde uzman olduğu dosya kapsamından anlaşılamayan muhasebeci bilirkişiden alınan rapora göre hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20746, Karar No: 2012/21943, Tarih: 16.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/20746 E.  ,  2012/21943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kollukça yapılan alkol tespitinden bir saat öncesinde yarım kutu bira içtiğini belirten ve 70 promil alkollü olduğu belirlenen sanığın cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1320, Karar No: 2013/4235, Tarih: 27.06.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/1320 E.  ,  2013/4235 K.**

* İSTİSNA AKDİ

* EKSİK VE KUSURLU İMALAT BEDELİ

* İŞ BEDELİNİN KALAN KISMI

* GÖTÜRÜ ÜCRET

* EKSİK VE KUSURLU İŞLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 355

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 281

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı-k.davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat E..G.. ile davalı-k.davacı vekili Avukat F.. V..S.. geldi. Davalı asil Ş..K..gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava eser sözleşmeleri uyarınca eksik ve kusurlu imalât bedeliyle gecikme tazminatının tahsiline karar verilmesi istemiyle açılmıştır. Davalı reddini savunmuş, karşı davasında, imalât bedelinden kalan alacağın tahsili istemiyle yapılan takibe vâki itirazın iptâline, Yine iş bedelinin kalan kısmının ve munzam zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne, fazla istemin reddine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

Mahkemece asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne, fazla istemin reddine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Taraflar arasında imzalanan 1992 tarihli sözleşmede yapımı kararlaştırılan imalâtların 25.12.2003 tarihinde tespit yapılarak 39 numaralı hakedişte, yüklenicinin imalâttan kalan alacağı taraflarca saptanmış ve itirazsız imzalanmıştır. 25.12.2003 tarihinde imzalanan sözleşme ile eksikliklerin 6 ay içinde tamamlanması, 23.01.2004 tarihli sözleşmede de 180 dairedeki 11 kalem eksikliğin Haziran 2004 tarihine kadar bitirilmesi kararlaştırılmıştır. Yine taraflarca imzalanan 18.03.2004 tarihli sözleşmede, 23.01.2004 tarihli sözleşmenin 4. maddesine atıfta bulunularak inşaatta kullanılacak malzeme seçimi yapılmış, 26.03.2004 tarihli sözleşmede sayılan 7 kalem imalâtın fiyatları belirlenmiş, 07.04.2004 tarihli, 02.05.2004 tarihli, 10.05.2004 tarihli, 08.06.2004 tarihli, 08.06.2004 tarihli, 18.09.2004 tarihli diğer sözleşmelerde de imalâtın niteliği ve fiyatları belirlenmiştir. 18.09.2004 tarihli diğer bir ek sözleşmede ise 18470 ada 1 parsel ile 18471 ada 1 parseldeki atıksu bağlantı imalâtlarının 145.000,00 TL + KDV bedelle, 16.06.2004 tarihli sözleşmede de 18670 ada 1 parselde kiremit altı onarım ve sair imalâtların 8.000,00 TL + KDV bedelle yapımı kabul edilmiştir. Görülüyor ki taraflarca asıl ve ilk sözleşme kapsamında gerçekleşen imalâtların 39 nolu tespit hakedişiyle 25.12.2003 tarihine kadar olan kısmı kesinleştirilmiş ve önceki bu kısma ilişkin diğer hususların iptâl edildiği 23.01.2004 tarihli ek sözleşmede belirtilmiştir. Bu haliyle uyuşmazlığın (39) nolu tespit hakedişinden sonraki döneme ilişkin imalât ve sözleşmeler kapsamından kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Tüm sözleşmeler 16.02.2005 tarihinde iş sahibi kooperatif tarafından feshedildiğinden eldeki bu davada, fesih tasfiye hesabının çıkartılması zorunludur. Mahkemece fesih nedeniyle kooperatifin gecikme tazminatına ilişkin isteminin reddine karar verilmesi yerinde ise de, yüklenici hakedişi, başka anlatımla tarafların alacak borç durumları belirlenirken gerçekleşen imalâtın nefaset kesintisinden sonraki durumuna göre bedeli belirleneceğinden ve yine feshedilen sözleşme nedeniyle ayrıca eksik ve kusur adı altında bedel istenemeyeceğinden asıl davanın kısmen kabulü doğru değildir. Ne var ki mahkemece iki ayrı bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan raporlar da taraflar arasında düzenlenen ve az yukarıda değinilen sözleşmelere uygun inceleme içermediği gibi denetime de elverişli düzenlenmiş değildir.

Zira hükme dayanak raporda, nakliye ücreti konusunda taraflar arasında imzalandığı kabul edilen protokole atıfta bulunularak hesaplama yapılmış ise de bu şekilde bir protokolün varlığı dosya kapsamında bulunamamış, esasen kooperatifçe de bulunmadığı iddia edilmiştir.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, 6100 Sayılı HMK’nın 281/3. maddesi uyarınca, gerçeğin ortaya çıkması için yeniden görevlendirilecek üç kişilik uzman bilirkişi heyetine mahallinde keşif yapmak suretiyle dosya ve tüm belgeleri incelettirmek, 25.12.2003 tarihli 39 nolu tespit hakediş itibariyle kesinleşen imalâtı aynen kabul ederek sonraki sözleşmeler kapsamında yapılan imalâtları saptamak, götürü bedelli olanlar için fiziki gerçekleşme oranını götürü bedele uygulamak, nakliye ücreti konusunda protokolün varlığı araştırılarak varsa protokol hükümleri, aksi takdirde sözleşme hükümleri esas alınarak, tarafların itirazlarını cevaplandırmak için gerektiğinde ek rapor almak suretiyle davalı ve karşı davacı yüklenicinin gerçekleştirdiği imalâtların yasaya ve tekniğine uygun ayıpsız tutarını saptamak, davacı ve karşı davalı iş sahibinin kanıtlayabildiği ödemelerin mahsubu ile kalan tutara göre karşı davada hüküm kurmaktan ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan bilirkişi görüşüyle bağlı kalınarak yetersiz incelemeyle verilen karar usul ve yasaya aykırı olmuş, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 900,00 TL vekâlet ücretinin taraflardan karşılıklı alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen diğer tarafa verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.