muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8119, Karar No: 2018/1684, Tarih: 26.02.2018

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, perakende satış hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'nun 17. ( birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri), geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14248, Karar No: 2020/6411, Tarih: 22.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/14248 E.  ,  2020/6411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti diğer suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte ... Lisesinin prefabrik depo kısmına pencerelerini zorlayarak zarar vermek suretiyle girmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/2, 116/2, 119/1-c maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımının, 26.11.2015 olan karar tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) Suça sürüklenen çocukların ... Lisesi içerisinden üç-dört kutu beş kilogramlık deterjan ile hurda halindeki sandalyeleri çalmak şeklindeki eylemlerinin, suç tarihi itibariyle TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

b) Suça sürüklenen çocukların çaldıkları üç-dört kutu beş kilogramlık deterjan ile hurda halindeki sandalyelerin suç tarihindeki değeri tespit edilip sonucuna göre haklarında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 22.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3675, Karar No: 2014/5717, Tarih: 24.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3675 E.  ,  2014/5717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davadae verilen 26.02.2013 tarih ve 2010/515-2013/67 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı firma ile, yurt dışından ithal edilecek kömür nedeniyle yapılacak boşaltma işlemine ilişkin 10.01.2002-31.12.2002 tarihleri arasını kapsayacak şekilde sözleşme imzaladıklarını, bu sözleşme ve tarife hükümleri gereğince 81.589 doları fark alacağı tespit edilerek 10.01.2003 tarih 158 sayılı yazı ile davalı firmadan bu paranın ödenmesinin istenildiğini, bunun üzerine davalının 6 esas sayılı dosyasında borçlu bulunmadığının tespitine yönelik menfi tespit davası açtığını, mahkemece yapılan yargılma neticesinde verilen ret kararının davalı firmanın temyizi üzerine bozulduğunu, bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde 22.07.2010 tarih 2010/127 esas, 2010/334 karar sayılı ilam ile, davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, bu kararın halen temyiz aşamasında olduğunu, temyiz aşamasında bulunan karar uyarınca davalının 25.848 ABD doları borçlu bulunduğunun tespiti üzerine 23.09.2010 tarihinde bu miktarın davalı firma tarafından ödendiğini, ancak paranın ödenmesi sırasında 31.12.2002-23.09.2010 tarihleri arasındaki ticari faizinin ödenmediğini, davacı kurum tarafından yaptırılan hesaplama neticesinde 18.339,61 doları faiz alacağı olduğunun tespit edildiğini, bu alacağın ödenmesi için davalı firmaya 01.10.2010 tarihli yazının yazıldığını, ancak davalı firmanın alacağı ödemeye yanaşmadığını, ileri sürerek 18389.61 dolarının temerrüt tarihinden itibaren ticari faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında yapılan sözleşmede faize ilişkin bir hükmün bulunmadığını, alacağın döviz olması nedeniyle davacı kurumun bir zararının oluşmadığını, davacının ihtirazi kayıt ileri sürmeden ödemeyi kabul ettiğini, asıl borcun ödenmiş olması nedeniyle fer'i nitelikteki faiz alacağının oluşmadığını, davacı tarafından yapılan faiz hesabının hatalı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davanın sayılı ilamında belirtilen 25.848 ABD doları alacağın 31.12.2002-23.09.2010 tarihleri arasında işlemiş faizinin tahsiline yönelik

.../...

-2-

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davanın sayılı ilamında belirtilen 25.848 ABD doları alacağın 31.12.2002-23.09.2010 tarihleri arasında işlemiş faizinin tahsiline yönelik

.../...

-2-

olduğu, bozma ilamı uyarınca davalının borcunun sabit bulunduğu, davalının 23.09.2010 tarihinde kararda belirtilen parayı ödediği, davacının işlemiş faizlerin de ödenmesine yönelik talepte bulunarak bu davayı açtığı, alınan bilirkişi raporu uyarınca faiz alacağının 13.840,19 doları olarak tespit edildiği, 01.10.2010 tarihinde davalıdan alacağın talep edildiği, bu nedenle alacağa bu tarih itibariyle 3095 Sayılı Yasa'nın 4/a maddesinde belirtilen faiz oranının uygulanması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle, 13.840,61dolarının 01.10.2010 tarihinden itibaren 3095 Sayılı Yasanın 4/a maddesi gereğince Amerikan doları üzerinden açılan 1 yıl vadeli mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/60, Karar No: 2015/12719, Tarih: 15.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/60 E.  ,  2015/12719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vek.Av....

Vek.Av....

GELDİĞİ TARİH : 06.01.2015

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava 05.07.2004 tarih 25554 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Gençlik ve ...ve Gösteri Hasılatının Dağıtıma Dair Yönetmeliğe göre ödenmesi gerekli hasılat payı alacağının tahsili istemine ilişkin olup, özel yasadan kaynaklanmaktadır.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay Hukuk Dairesinindir. Ancak 11.04.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6644 sayılı Kanun ile değiştirilen 60. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesine, 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13535, Karar No: 2007/14846, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/13535 E.  ,  2007/14846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.02.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 01.02.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine, davalılara ait 652 ada 2 ve 5 parsel ile 654 ada 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların öncesinin mera olduğunu, imar uygulaması sonucunda taşınmazların özel kullanıma elverişli hale gelmesi durumunda hazine adına tescilinin gerekeceğini belirterek tapu iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Mahkemece çekişme konusu taşınmazın imar planı kapsamına alınan mera olduğu 4342 Sayılı Kanunun değişik geçici 3. maddesi uyarınca yerleşim yeri olarak tespit edilen yerde kalan taşınmazların belediye adına tescil edilmiş olması nedeniyle bedel talep edilmeksizin tescillerinin aynen korunacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık konusu 652 ada 2 ve 5 parsel ile 654 ada 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların öncesi 652 ada 1 parsel sayılı taşınmaz olup, dosya kapsamında toplanan delillere göre, 652 ada 1 parsel sayılı taşınmaz 20.02.1973 tarihinde ... Belediyesi adına mera olarak kaydedilmiş ve 14.12.1984 tarihinde imar planı kapsamına alınmıştır. İmar uygulaması sonucu yol, yeşil saha, ... gibi alanlar dışında kalan yerler arsa niteliği ile belediye ve 3194 Sayılı Kanunun 18. maddesince davalı şahıslar adına tapuya tescil edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için meraların hukuki niteliğinin saptanması, meralık vasfının ne şekilde değişeceğinin belirlenmesi ve imar planı kapsamında kalan meraların hukuki durumu üzerinde durulması gerekmektedir.

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m 4/3)

3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi yine anılan Yasa ile değiştirilmiş, imar planı sınırları içindeki kadastrol yollar ile meydanların, imar planının onayı ile bu vasıflarını kendiliğinden kaybederek onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanım amacına konu olacağı belirtilmiştir. (m 35.) Böylece mera sözcüğü 3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi kapsamından çıkarılmış ve meraların belediyeler tarafından imar planı kapsamına alınarak bu vasfını yitirmesinin önüne geçilmiştir.

Mera olarak sınırlandırılan taşınmazın bu niteliğinin değişimi ise Mera Kanunun 14.maddesinde düzenlenmiştir.

Mera olarak sınırlandırılan taşınmazın bu niteliğinin değişimi ise Mera Kanunun 14.maddesinde düzenlenmiştir.

Mera Kanunun yürürlüğe girdiği 28.2.1998 tarihinden önceki uygulamada da, 3194 sayılı yasanın 11. maddesi uyarınca imar planı kapsamına alınan meraların Danıştay 1.Dairesinin 10.2.1989 tarih 1988/326-1989/19 sayılı kararı uyarınca “... imar planı sınırları içindeki meraların, planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan meralık niteliğini yitireceği, bu yerlerden genel hizmetlere ayrılanların belediye veya özel idareye bedelsiz terkinin gerekeceği, genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek bir amaca ayrılan yerlerin onaylanmış imar planıyla getirilen kullanım amacına konu ve tabi olacakları, ancak bu durumun meralardan elde edilen yerlerin belediyeler adına tescilini gerektirmeyeceği” öngörülmüştür.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü de Danıştay kararı doğrultusunda çıkarttığı 1.5.1989 tarihli ve 1498 sayılı Genelgesinde “...imar planında ..., yol, ..., yeşil saha, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal gibi umumi hizmetlere ayrılmış yerler dışında kalan ve konut, sanayi ve ticaret alanı gibi özel mülkiyete konu olan kısımların arsa vasfıyla artık belediyeler adına değil, Maliye Hazinesi adına tescil edileceği” şeklinde düzenleme getirmiştir.

Meralara ilişkin 1580 sayılı Belediye Kanunu hükümlerine baktığımızda da, Kanunun 70/11. maddesi uyarınca Belediye Meclislerinin Devlete ait meraların sadece “yararlanma ve kullanma” şekillerini değiştirebilecekleri düzenlenmiştir. Belediye Meclisi kararı ile meraların özel mülkiyete dönüştürülmesi ve satılması da olanaklı değildir (HGK.nun 26.3.1976 tarih 1976/19-1976/1172 sayılı kararı).

Ancak 7.6.2004 tarih ve 5178 sayılı yasa ile 4342 sayılı Mera Kanunun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3.madde ile de;

“Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera olarak kullanımı, teknik olarak mümkün olmayan yerlerin tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak ilgili Belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların dava konusu olup olmadığına bakılmaksızın ücretsiz olarak tescilleri aynen ipka edilir. Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek veya tüzel kişilere tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin açılan davalardan, emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden taşınmazların halen maliki olan kişilerce Hazineye bedelinin ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Evvelce açılan davalarda Hazine lehine kesinleşen kararlara konu taşınmazların tapuları aynı esaslara göre önceki maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

Daha sonra, geçici 3.maddede 5334 sayılı Kanunla 20.04.2005 tarihinde değişiklik yapılmış ve bu değişiklikle Hazine adına tescili gereken 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescillerinin bedel talep edilmeksizin aynen devam edeceği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda; Dava konusu taşınmazlar önce ... Belediyesine ait mera iken, ... Belediyesinin 14.12.1984 günlü imar planı kapsamına alındığı ve taşınmazların bir kısmının Encümen kararı ile arsa vasfıyla Belediye adına kayıt edildiği, 652 ada 2 parselin ise 3194 Sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince 595/2400 payının davalı ... adına tescil edildiği, 652 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 40 m2 ve 20 m2 alanında ilkel nitelikte kerpiç evler ve 654 ada 3 parselde 30 m2 alanında ilkel nitelikte bağ evi bulunduğu yoğun yerleşim amaçlı yapılaşmanın olmadığı diğer taşınmazlar üzerinde ise herhangi bir yapının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu üzerinde bir yapı bulunmayan 652 ada 5 parsel ve 654 ada 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlar ile üzerinde ilkel nitelikte yapılar bulunan 652 ada 2 parsel sayılı ve 654 ada 3 parsel sayılı taşınmazların 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde 5334 sayılı Kanunla değişiklik yapılan kanun maddesinde açıklandığı gibi imar planı içinde yerleşim yeri olarak işgal edilen taşınmazlar olduğunun kabulü mümkün değildir.

Dava konusu taşınmazların öncesi mera olan ve kamunun genelinin yararlandığı bu yer niteliğinde olduğu, yerleşim yeri olarak işgal edilmediği ve mera niteliğine kaybettiği sabittir. O halde, dava konusu taşınmazlar için yukarıda sözü edilen geçici 3. maddenin uygulanması olanağı bulunmadığından bu tür taşınmazlar imar uygulamasında ancak yine kamunun genelinin yararlandığı bir yer olarak bırakılmak koşuluyla imar planına alınabileceğinden (örneğin ..., yol, ..., yeşil alan, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal…. gibi) bu yerin kamunun yararlanmasına tahsis edilmek üzere ve bu koşulla Hazine adına tescili gerekir. Mahkemece bütün bu yönler düşünülmeden ve uygulama yeri olmadığı halde 4342 sayılı Mera Kanunun geçici 3. maddesinden bahsedilerek davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazların kabulü hükmün BOZULMASINA, 26.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12842, Karar No: 2012/3258, Tarih: 12.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/12842 E.  ,  2012/3258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : ...:765 sayılı TCK.nun 339/1, 80 ve 59/2. maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası,

Karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin suça konu reçetelerden sonuncusunun tanzim edildiği 08.07.1997 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Doktor olarak görev yapan sanık ...'ın 54 adet reçeteye ilave ilaçlar yazdığı eylemine, eczacı sanık ...'ın bu reçeteleri iştirak iradesiyle kullandığı ve fiilin 765 sayılı TCK'nun 339/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, eksik ceza tayini isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 47/43 sayılı kararında açıklandığı üzere sanık ...'a daha önce bir kez tanınmış olan atıfetin genişletilmesi suretiyle hakkaniyete aykırı, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacak biçimde önceki yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkan hafif sonuç cezadan ikinci kez mahkûmiyetin sonuçlarını da kapsayacak şekilde yararlandırılmasının mümkün bulunmadığı, bu nedenle gerçekte alması gereken ceza miktarı itibari ile 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesinden yararlanamayağı anlaşıldığından tebliğnamedeki aksi düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanıklara yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı, azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkân verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hüküm belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş, hükmolunan ceza miktarı itibari ile sanıklar hakkında 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK'nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin eksik incelemeyle karar verildiğine, zamanaşımının dolduğuna, 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7575, Karar No: 2017/19433, Tarih: 03.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2015/7575 E.  ,  2017/19433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatlarına ilişkin hükümler, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanlar vekilinin, 13/06/2013 tarihli dilekçesi ile “mesleki mazereti nedeni ile duruşmaya katılamayacağını, bu nedenle mesleki mazeretinin kabulüne, yeni duruşma günü verilmesine, bilirkişi raporunun tebliği ile beyanda bulunmak için süre verilmesini” talep etmesine rağmen, hükmün verildiği celsede söz konusu talebin kabul veya reddine dair bir karar verilmeyip, katılan vekiline bilirkişi raporuna karşı diyecekleri sorulmadan, gerekirse itirazlarını giderir şekilde ek rapor aldırılmadan yargılamaya devam ile sanıklar hakkında beraat hükmü verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 238/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin, BOZULMASINA, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6164, Karar No: 2015/13939, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6164 E.  ,  2015/13939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/606-2013/217

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.