muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/989, Karar No: 2021/3846, Tarih: 22.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/989 E.  ,  2021/3846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare, davalı ... vekilleri ile davalı asiller ... ve ... tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, mahkemenin gerekcesine göre bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a-6 nolu bendinde yer alan (karar tarihi olan 02.09.2020 kadar yasal faiz işletmek suretiyle işletilecek yasal faizin karar kesinleştiğinde davacı kurumdan tahsili davalılar ... ile ...’a eşit oranda ödenmesine,) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (Dairemizin karar tarihine kadar yasal faiz işletmek suretiyle işletilecek yasal faizin davacı kurumdan tahsili davalılar ... ile ...’a eşit oranda derhal ödenmesine,) ibaresinin yazılmasına,

b-3 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Davacı tarafından depo edilen fark bedel 316.778,49 TL'nin tapu kayıt maliki ... ile ...’a eşit oranda derhal ödenmesine) kelimelerinin yazılmasına,

b-3 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Davacı tarafından depo edilen fark bedel 316.778,49 TL'nin tapu kayıt maliki ... ile ...’a eşit oranda derhal ödenmesine) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz eden davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6811, Karar No: 2014/9883, Tarih: 26.11.2014

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2014/6811 E.  ,  2014/9883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ve davalı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında İstasyon Mahallesi, 103 ada 1 parsel sayılı 20000,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 1937 tarihli 4438 tahrir nolu vergi kaydıyla tarla niteliğiyle davacılar murisi Ali Karan adına, aynı yer 103 ada 12 parsel sayılı 6589,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 1 nolu parsele uygulanan vergi kaydı miktar fazlası olarak Hazine adına tespit edilmişlerdir. Davacıların, 103 ada 12 nolu taşınmazın tespitine karşı komisyona yaptıkları itiraz, 24.12.1986 günlü 1622 sayılı kararla reddedilmiştir.

Davacılar dava dilekçesiyle; dava konusu 103 ada 12 nolu parselin zilyetliklerinde bulunduğu iddiasıyla 24.12.1986 günlü 1622 sayılı komisyon kararının iptali ile taşınmazın adlarına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece verilen kabul kararı Hazinenin temyizi üzerine, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 16.06.1994 günlü 1994/4134 - 5471 sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Taşınmaza uygulanan vergi kaydı mera sınırlı olup, sınırında orman bulunduğu, bu nedenle mahkemece usûlüne uygun orman araştırmasının yapılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra; davanın kabulüne ve dava konusu 103 ada 12 nolu taşınmazın tespitinin iptali ile payları oranında davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 21/06/2012 gün 2012/7491 - 9397 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece, çekişmeli taşınmazın dava dışı 103 ada 1 nolu parselle birlikte davacılar tarafından ekonomik amaca uygun olarak kullanıldığı, memleket haritasında bu alanların tarım alanı olarak görüldüğü, kültür arazisi olduğu ve davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, verilen karar dosyadaki bilgi ve belgelere uygun düşmemektedir.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece, çekişmeli taşınmazın dava dışı 103 ada 1 nolu parselle birlikte davacılar tarafından ekonomik amaca uygun olarak kullanıldığı, memleket haritasında bu alanların tarım alanı olarak görüldüğü, kültür arazisi olduğu ve davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, verilen karar dosyadaki bilgi ve belgelere uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; dava konusu taşınmaz, dava dışı 103 ada 1 nolu parselle bütün olup 1 nolu parsele uygulanan ve davacıların dayandığı 1937 tarihli 4438 tahrir nolu vergi miktar fazlası olarak Hazine adına tespit edilmiştir. Davacılar, vergi kaydına ve zilyetliğe dayanarak dava açmışlardır. Dayanılan vergi kaydının güney sınırı ile komşu 103 ada 2 sayılı parsele uygulanan vergi kaydı, çekişmeli taşınmaz yönünü mera okumakta ve eylemli durumda da taşınmazın güneyinde 103 ada 4 nolu orman parseli, bu parselin devamında da yine komşu Çavuşlu Köyüne ait orman parseli bulunmaktadır. O halde, kayıt miktar fazlasının, vergi kaydının tesis tarihinden sonra keza 1960 tarihli memleket haritasından önce ormana elatma suretiyle elde edildiğinin kabulü zorunludur. Bu tür yerler, zilyetlik yoluyla kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemezler. Dayanılan vergi kaydı değişebilir sınırlar içerdiğinden, 3402 sayılı Kanunun 20/C maddesi gereğince yüzölçümüne değer verilerek kapsamının belirlenmesi gerekir. Vergi kayıtları lehe olduğu kadar aleyhe de delil oluştururlar. Vergi kaydı miktarı kadar yer, 103 ada 1 nolu parsel olarak davacılar ve murisleri adına tespit edilmiş ve kesinleşmiştir. Bu nedenle; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinin usûl ve kanuna aykırı olduğu"na değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine, İstasyon Mahallesi 103 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Karan vekili tarafından esasa; davalı ... Yönetimi vekili tarafından ise vekâlet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yörede dava devam ederken yapılan ve 19.11.2007 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu bulunmaktadır.

1) Orman Yönetimi vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Hükmü temyiz etme yetkisi davanın taraflarına aittir. Dava, kadastro tesbitine itiraz davası olup çekişmeli 103 ada 12 parsel, vergi kaydı miktar fazlası olarak tarla niteliği ile davalı Hazine adına tesbit görmüştür. Davacı gerçek kişiler, dava dilekçesinde Orman Yönetimine husumet yöneltmedikleri gibi Orman Yönetiminin 3402 sayılı Kanunun 26/D maddesine göre asli davacı sıfatıyla davaya harçlı bir katılımı da yoktur. Orman Yönetiminin mahkemece sonradan davaya dahil edilmesi kendisine taraf sıfatını kazandırmaz. Davada taraf sıfatı olmayan Orman Yönetiminin kararı temyiz yetkisi ve sıfatı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

2) Davacı ... Karan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve hükmüne uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda bir numaralı bentde açıklanan nedenlerle, Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine,

2) İki numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davacı ... Karan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı ... Karan'a yükletilmesine 26/11/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30624, Karar No: 2014/19052, Tarih: 14.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30624 E.  ,  2014/19052 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/186180

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2012/35 (E) ve 2012/85 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün sanık sıfatıyla temyiz edildiği anlaşılmış olup, bu kapsamda yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Kemik kırığının müştekinin yaşam fonksiyonlarına etki derecesi tespit edilmeden ve bu konuda adli rapor aldırılmadan, yaşam fonksiyonlarına etkisi dikkate alınarak denilmek suretiyle temel hapis cezasının TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca en üst oran olan 1/2 oranında arttırılması,

2) TCK'nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun sadece kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 14.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2222, Karar No: 2012/17495, Tarih: 17.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/2222 E.  ,  2012/17495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzincan 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayıl İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta  -  Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.         Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Madde de açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıflar Bankası ve Ziraat Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu görülmektedir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıflar Bankası ve Ziraat Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu görülmektedir.

Bu durumda, mahkemece, haczedilen banka hesapları ile ilgili kayıtlar ve hesap ekstresi bankalardan getirtildikten ve Belediyeden hesaplardaki paraların nitelikleri ayrıntılı olarak sorulduktan sonra bu hesaplara yatan paraların nitelikleri incelenmeli, gerektiğinde defter ve kayıtlar ve banka hesap ekstreleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra haczedilen  paraların niteliği belirlenmelidir. Hesaptaki paraların, vergi, resim ve harç niteliğinde olmaları veya kamu hizmetinde fiilen kullanılıyor olmaları halinde (bu olgu belirlendiği takdirde) haczedilemeyeceği düşünülmelidir. Hesapların yukarıda açıklandığı üzere havuz hesabı olduğunun belirlenmesi halinde ise haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmelidir.

Eksik inceleme ve "söz konusu taşınmazın kamu hizmetlerinde kullanıldığı anlaşıldığından" şeklindeki dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10083, Karar No: 2018/7972, Tarih: 28.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/10083 E.  ,  2018/7972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işyerinde yaz aylarında haftalık 15 saat, kış aylarında haftalık 9 saat fazla mesai yapıldığı, ayda 2 pazar çalışıldığı kabul edilmiştir. Dairemizden geçen emsal 2017/12237, 2017/24832 ve 2017/14702 esas sayılı dosyalarda davacının 07:30-17:30 saatleri arasında çalıştığı (yaz-kış ayrımı olmaksızın) ve yazın ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek haftalık bazda fazla çalışma alacağının hesaplanması gerektiği yönünden hükümler bozulmuştur. Davacılar aynı işi yaptıklarında bu dosyada aynı şekilde hesaplama yapılması gerekir. Emsal dosyalardan farklı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10417, Karar No: 2008/1262, Tarih: 04.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/10417 E.  ,  2008/1262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların murisi ... ’ın Kooperatifin muhasebecisi olup, kayıtlarını tuttuğunu, 2003 ve 2004 yıllarında Vergi Dairesine yatırmak üzere Kooperatiften tahsilat makbuzları ile aldığı paraları zimmetine geçirdiğini, bu nedenle uğramış oldukları zararın faizler ve vergi cezaları hariç 30.0000.000.000 TL olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, anılan miktarın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, tahsilat makbuzlarının üçüncü kişilerce kolaylıkla temin edilebilecek nitelikte bulunduğunu, makbuzlardaki imzanın da murislerine ait olmadığını savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, makbuzların Kooperatif defterlerinde kayıtlarına rastlanmadığı, Adli Tıp Raporuna göre makbuzlardaki imzaların murise aidiyetinin belirlenemediği, ayrıca dava tarihi itibariyle KDV, vergi cezası vs. ödenmediğinden, dava açılmasında da hukuki yarar bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Kooperatifin muhasebecisi olan davalıların murisinin, tahsilat makbuzları ile Vergi Dairesine yatırmak için aldığı paraları, Vergi Dairesine yatırmayıp zımmetinde tuttuğunu belirterek bu nedenle uğramış oldukları zararın ödetilmesi için eldeki davayı açmış olup, delil olarak da öncelikle serbest muhasebeci olan murise ait tahsilat makbuzlarına dayanmıştır. Davalılar, tahsilat makbuzlarındaki

2007/10417 2008/1262