muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13493, Karar No: 2014/8381, Tarih: 22.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13493 E.  ,  2014/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2009/729-2013/433

Davacı İ.. Ö.. vekili Avukat .. tarafından, davalılar M.. A.. vd. aleyhine 22/10/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Batman il müftüsü olduğunu, Batman Ekspres isimli yerel gazetenin 24/08/2009 günlü sayısında her iki davalı tarafından kaleme alınan köşe yazılarında kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu edilen her iki köşe yazısınında davalılardan M.. A.. tarafından kaleme alındığı kabul edilerek davalı F.. A.. yönünden istemin reddine, davalı M.. A.. yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, dava konusu edilen Batman Ekspes gazetesinin 24/08/2009 günlü sayısında “Vali Bey yanlış anladı” başlıklı yazının M.. A.. adına kullanılan Şahname isimli köşede, “Mel'unca Şeyler” başlıklı yazının ise F.. A.. adına kullanılan köşede yayınlandığı anlaşılmaktadır. Davalılar, davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamışlardır. Dava konusu yazıların yayınlandığı Batman Ekspres gazetesinin imtiyaz sahibinin de F.. A.. olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar davalılar hakkında basın yoluyla hakaret suçundan açılan kamu davasında, davalılardan M.. A.., oğlu olan diğer davalının köşe yazısını da kendisinin yazdığı yönünde ifade verdiğinden F.. A.. hakkında beraat kararı verilmiş ise de söz konusu kararın Yargıtayca bozulduğu, yeniden yapılan yargılama sonunda her iki sanık hakkında kovuşturmanın 6352 sayılı yasa uyarınca ertelenmesine karar verildiği görülmüştür. Sonuç olarak ceza yargılaması sonucu hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte bir maddi olgu tespiti yapılmadığı ve bu yönde bir kesinleşme bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, davalı F.. A..'ın köşesinde yayınlanmış bulunan Mel'unca Şeyler başlıklı yazının aksi ispat olunmadığından bu davalı tarafından yazıldığının kabulü gerekirken mahkemece yanılgılı gerekçe ile istemin F.. A.. yönünden reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

b)Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; yayının yapıldığı tarih, yayının içeriği, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 1.000,00 TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1582, Karar No: 2021/2846, Tarih: 26.05.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1582 E.  ,  2021/2846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ.: ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

.DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada; Davacı, 332 ada 1 parsel sayılı taşınmazın .Belediye Başkanlığına ait iken 06/07/2009 tarih ve 53 sayılı belediye meclis kararına istinaden belediye encümenince yapılan ihale ile 13/11/2009 tarihli 1470 sayılı kararla davalı .İnşaat Temizlik San. Ve Tic. Ltd. Şti'ne satıldığını, satışın dayanağı olan meclis kararının . 5. İdare Mahkemesinin 2009/1410 E., 2010/942 E. Sayılı kararı ile ''satışa sunulan taşınmazlardan bir bölümünün İmar Koruma Kanunun 18. Maddesi uygulaması ile belediye adına tescil edilen taşınmazlar olduğu bu taşınmazların umumi hizmetlerle ilgili başka maksatlarla kullanılamayacağı'' gerekçesiyle iptal edildiğini, iptal kararının . 8. Dairesinin 2011/892 E. - 2015/1585 K. sayılı kararı ile onandığını, karar düzeltme talebinin de . 8. Dairesinin 2015/11981 Esas - 2016/3497 Karar sayılı kararı ile reddedildiğini, iptal kararının bu şekilde kesinleştiğini ileri sürerek, taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davalı banka lehine ipotek bulunduğundan her türlü takyidattan ari olarak belediye adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı banka; kredilere teminat olarak banka lehine dava konusu taşınmaz üzerine 12/04/2013 tarih 6106 yevmiye numaralı 5.000.000 TL bedelli, 1.dereceden ipotek tesis edildiğini, taşınmazın malikinin 20/07/2016 tarihine kadar Merkez İnşaat Limited şirketi olduğunu, ipoteğin 12/04/2013 tarihinde banka adına tesis edilmiş olduğundan ipoteğin kaldırılmasına ilişkin davacı talebine gerekçe oluşmayacağını, nitekim TMK 1023.maddesi uyarınca üçüncü kişinin kazanımının korunması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar . İnşaat Temizlik San ve Tic.Ltd.Şti ve ... davalı şirketin ihaleye katılarak taşınmaza ait satış bedelini ödediğini, davalı şirketin taşınmaz satış ihalesine dayanak olan idari işlemin iptali için açılan davanın tarafı olmadığını, kamu kurumuna ve tapu kaydına güvenerek taşınmazı satın alan davalının iyi niyetli olması nedeniyle korunması gerektiğini, davalı şirketin davaya konu arazi için 10/07/2015 tarihinde 635.634,82 TL hafriyat masrafı yaptığını, davalı ...'nın tapuya güven ilkesine dayanarak taşınmazı iktisap ettiğini, iyi niyetinin korunması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece davanın kısmen kabulü ile tapu iptal ve tescil talebinin kabulüne, diğer davalı T.C. Ziraat Bankası A.Ş. yönünden ipoteğin fekki talebinin reddine ilişkin verilen karar tarafların istinaf başvurusu üzerine, dava konusu taşınmazın davacı ... tarafından davalı.İnşaat Şirketine satış işleminin yolsuz olduğu 2. el konumundaki ... 'nın iyiniyetli olmadığının sabit olduğu, tapu iptal ve tescil davaları kayıt malikine karşı açılabileceğinden, davalı ... yönünden davanın kabulüne, davalı . İnşaat yönünden husumetten reddine,davalı Ziraat Bankası yönünden davacının ipoteğin fekki talebinin reddine karar verilmiş, davacı ve davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1).b.1 maddesi uyarınca reddine, davalı bankanın ve davalı merkez İnşaatın istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1).b.2 maddesi gereğince kabulüne karar verilmiştir. Karar, davacı ve davalı ... vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle lehine ipotek tesis edilen bankanın kötü niyetli olduğu kanıtlanamadığı ancak son kayıt maliki davalı ...'in TMK 1023 koruyuculuğundan yararlanamayacağının belirlenmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacı ve davalı ... vekillerinin işin esasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine.Diğer temyiz itirazlarına gelince; Somut olayda; dava idari işlemin iptaline dayalı yolsuz tescil nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olup, mahkemece davalı ...’in dava konusu taşınmazı 20.07.2016 tarihinde davalı . İnşaat Temizlik San ve Tic.Ltd.Şti’den temlik aldığı ve davalıların el ve işbirliği içerisinde hareket ettiği, dolayısıyla Salim’in iyiniyetli olmadığının sabit olduğu ancak tapu iptal ve tescil davaları kayıt malikine karşı açılabileceği gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın kabulüne, davalı . İnşaat yönünden husumetten reddine karar verilmiş ise de; muvazaalı işlemin tarafı olan davalı şirketin yargılama giderlerinden müşterek ve müteselsilen sorumluluğu olup,bu yön nedeniyle hakkında husumetten reddine karar verilmesi doğru değildir. Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün (4,5,7,10) bendlerinin hüküm fıkrasından tümden çıkarılmasına, yerlerine;

“4-Harçlar Yasası uyarınca alınması gerekli 314.836,48-TL harçtan peşin alınan 78,709,15-TL harcın mahsubu ile bakiye 236.127,33-TL harcın davalı ... ve davalı Merkez İnşaat Temizlik San ve Tic.Ltd.Şti’den müşterek ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına,

5-Davacı tarafından yapılan 31,40.-TL başvuru harcı, 78.709,15.-TL peşin harç, 516,15.-TL tebligat ve posta gideri, 70,00.-TL keşif araç ücreti, 221,80.-TL keşif araç ücreti, 900,00.-TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 80.448,50.-TL yargılama giderinin davalı ... ve davalı Merkez İnşaat Temizlik San ve Tic.Ltd.Şti’den müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacı ... Başkanlığına verilmesine, davacı tarafından yatırılan gider avansından kullanılmayan kısım olması halinde karar kesinleştiğinde davacıya iadesine,

7-Davacı kendisini bir vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T gereğince hesaplanan 111.289,37.-TL ücreti vekaletin davalı ... ve davalı . İnşaat Temizlik San ve Tic.Ltd.Şti’den müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,”

10-Davalı Ziraat Bankası AŞ istinaf talebinde haklı çıktığından peşin yatırdığı istinaf karar harcının karar kesinleştiğinde ve talep halinde adı geçen davalıya İADESİNE,Davacı taraftan alınması gereken 44,40-TL istinaf karar harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,Davalı Ziraat Bankası AŞ tarafından yapılan 121,30-TL istinafa başvurma harcının davacıdan alınarak adı geçen davalıya verilmesine, Diğer davalılar ve davacı tarafından yapılan istinaf yargılama giderlerinin kendi üzerlerinde bırakılmasına,

Duruşma açılmadığından vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,”cümlelerinin yazılmasına, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10650, Karar No: 2012/11914, Tarih: 21.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/10650 E.  ,  2012/11914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :259-60

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı ... Başkanlığı işleminin iptali ile kesilme tarihi itibarıyla aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 2002 yılında kesinleşen davacıya, 1997 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2011 yılının Mart ayında gerçekleştirilen işlemle 01.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 21.10.2008 – 20.04.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.