muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1780, Karar No: 2019/1043, Tarih: 10.10.2019

“(1) Hüküm “Türk Milleti Adına” verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar:

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini.

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini.

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri.

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini.

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını.

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2) Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

Bir davanın temelini, taraflarca ileri sürülen iddia ve savunmalar oluşturur. Dolayısıyla, dava konusunun ve çekişmenin ne olduğunun karardan anlaşılması, bu iddia ve savunmalara gerekçeli kararda yer verilmesiyle mümkün olur (Tutumlu, M. Akif: Hukuk Yargılamasında Hüküm ve Gerekçeli Karar, Ankara 2007, s. 61).

Hüküm sonucu veya kısa karar olarak da ifade edilen hüküm fıkrası, kararın en önemli bölümüdür. Öğretide hüküm fıkrasının, kararın vücut bulmuş hâli olduğu; kararın kalbi ve özü niteliğinde bulunduğu ifade edilmektedir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu gereğince, hüküm fıkrasında, gerekçeye ait hiçbir söz tekrar edilmeksizin, talep sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt yaratmayacak şekilde (HMK m. 297/2) gösterilmelidir (Güneysu, N. Boran: Medeni Usul Hukukunda Karar, Ankara 2014, s. 225 vd).

Davacının dava dilekçesinde belirttiği tüm talepleri mahkemece hüküm fıkrasında ayrı ayrı sıra numarası altında gösterilmek suretiyle her biri hakkında karar verilmelidir. Mahkemece verilen hüküm fıkrasının açık ve icra edilebilir olması da gereklidir. Aksi hâlde hukuki belirlilik gereği açık ve infaz kabiliyeti bulunması gereken hüküm fıkrasının özellikle icrası sırasında şüphe veya tereddütler doğmasına ve hükmün icra edilememesi gibi durumlarla karşılaşılır.

Davacının dava dilekçesinde belirttiği tüm talepleri mahkemece hüküm fıkrasında ayrı ayrı sıra numarası altında gösterilmek suretiyle her biri hakkında karar verilmelidir. Mahkemece verilen hüküm fıkrasının açık ve icra edilebilir olması da gereklidir. Aksi hâlde hukuki belirlilik gereği açık ve infaz kabiliyeti bulunması gereken hüküm fıkrasının özellikle icrası sırasında şüphe veya tereddütler doğmasına ve hükmün icra edilememesi gibi durumlarla karşılaşılır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davacının dava dilekçesinde işçilik alacaklarını talep ettiği, talep edilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun dilekçede belirtilmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise alacakların hem brüt hem de net tutarları gösterilmek suretiyle hesaplandığı, Mahkemece hüküm fıkrasında kabul edilen alacakların net mi yoksa brüt mü olduğu belirtilmeksizin ancak hesaplanan net tutarlar üzerinden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Kural olarak işçilik alacakları brüt olarak hüküm altına alınmalıdır. Ancak davacının alacaklarını net miktarlar üzerinden talep etmesi hâlinde hüküm fıkrasında talep dikkate alınarak alacaklara net olarak hükmedilmelidir. Başka bir deyişle, ister brüt, ister net miktarlar talep edilsin her iki durumda da hüküm altına alınan alacak miktarları gösterildikten sonra net mi yoksa brüt mü olduğu hüküm fıkrasında açıkça belirtilmelidir.

Aksi hâlde mahkemece hüküm altına alınan işçilik alacaklarının hesaplama sırasında gerekli vergi kesintilerinin ve diğer hususların doğru uygulanıp uygulanmadığı, başka bir deyişle hükme esas alınan bilirkişinin hesaplama şekli sonucunda tespit edilen net miktarların doğru belirlenip belirlenmediğinin temyiz mercii olan Yargıtay tarafından denetimi de mümkün olmayacaktır.

Bu durumda mahkemece gerekçede hüküm altına alınan miktarların net mi brüt mü olduğunun belirtilmesi yeterli olmayıp hüküm fıkrasında da hüküm altına alınan alacakların net ya da brüt olduğu açıkça yazılmalıdır.

Şu hâlde Mahkemece hüküm fıkrasında kabul edilen işçilik alacakları miktarlarının net ya da brüt olduğunun açıkça gösterilmemesi 6100 sayılı HMK’nın 297’nci maddesinin ikinci fıkrasına aykırılık teşkil etmektedir.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

II- Mahkemece Uyulmak Suretiyle Verilen Karara İlişkin Temyiz Yönünden:

Dosya kapsamından Mahkemece, Özel Daire bozma kararına kısmen uyulup kısmen direnildiği ve uyulan yönlere ilişkin bozma doğrultusunda işlem yapılarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Davalı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz itirazları dışında kalan diğer itirazlarının Mahkemece uyularak bozma doğrultusunda işlem yapılmak suretiyle verilen yeni hükme yönelik bulunduğu görülmüştür.

Bu durumda, bozma kararına uyularak oluşturulan yeni hüküm Özel Dairesince incelenmediğinden, bu yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

Davalı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz itirazları dışında kalan diğer itirazlarının Mahkemece uyularak bozma doğrultusunda işlem yapılmak suretiyle verilen yeni hükme yönelik bulunduğu görülmüştür.

Bu durumda, bozma kararına uyularak oluşturulan yeni hüküm Özel Dairesince incelenmediğinden, bu yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA,

(II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle uyulan kısımlar yönünden davalı vekilinin yeni hükme yönelik olan temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere oy birliğiyle ve kesin olarak 10.10.2019 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/86, Karar No: 2025/116, Tarih: 16.01.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/86 E.  ,  2025/116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 11.12.2024

SAYISI : 2024/921 E., 2024/1059 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/845 E., 2024/147 K.

Taraflar arasındaki iflas davasından kaynaklı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince hukuki yarar dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın esasının görülmesi amacıyla, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 11.12.2024 tarihli ek karar ile temyiz talebinin kesin karara ilişkin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nin ek kararına ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delilerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması sebebiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olup aynı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın istinaf incelemesi sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince kararın kaldırılmasına ve uyuşmazlığın incelenmesi amacıyla dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ilişkin verilen karar kesin niteliktedir.

Bu durumda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nin 11.12.2024 tarihli temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararında isabetsizlik olmadığından, ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan sebeple;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nin 11.12.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1115, Karar No: 2016/6019, Tarih: 30.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/1115 E.  ,  2016/6019 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Asliye Ceza Mahkemesi

##########

##########

##########

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

##########

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

##########

##########

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile

suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1-TCK'nın 6/f. maddesinin 4. bendine göre, saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeylerin de silahtan sayılacağını düzenlediğinin ve sanık ...'ın, eylemini silahtan sayılan sopayla gerçekleştiğinin mağdurdaki yaralanmalarının niteliğinden de anlaşılması karşısında, "..söz konusu sopanın TCK'nın 6. maddesine göre silah sayılamayacağı, bunun sonucu olarak da sanığın ...'a karşı eyleminin TCK’nın 86/2. maddesi hükmüne uyduğu değerlendirilmiş; anılan suçun ise kovuşturulması şikayete bağlı suçlardan olması ve mağdur ...'ın sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmiş olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine;" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle şikayetten vazgeçme sebebiyle sanık ... hakkında yaralama suçundan düşme kararı verilmesi,

2-Sanık ...'a yükletilen tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden; mağdur ...'ın olaya uygun düşen anlatımı, tanıklar ...'in bu anlatımı doğrulayan beyanları ve olay yerinde suçta kullanıldığı iddia edilen bıçağın ele geçirilmesi karşısında, "...sanık ...'ın eşi olan tanık ... ile baldızı olan ...'ın, olay sırasında sanık ...'ın elinde bıçak olduğu ve ...'ı tehdit ettiği; sanık ...'ın arkadaşları olan ... ise ...'ın elinde bıçak görmedikleri, tehdit içerikli söz söylediklerini duymadıklarını ifade etmeleri karşısında, adı geçen tanıkların beyanlarına itibar edilmemiş ancak olayın başkaca tarafsız tanığı bulunmadığından sanık ...'ın ...'ı silahla tehdit ettiği hususunda şüphe ortaya çıkmış, sanık ...'ın cezalandırılmasına yeterli somut delillere ulaşılamadığından var olan şüphe sanık lehine değerlendirilerek sanığın atılı tehdit suçunu işlediğinin sabit olmaması..." şeklindeki hangi tanık beyanının ne sebeple diğerine üstün tutulduğu ve olay yerinde bulunan bıçağın nasıl değerlendirildiği açıklanmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2013/3615, Karar No: 2013/6977, Tarih: 27.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3615 E.  ,  2013/6977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/221946

MAHKEMESİ : Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 26/04/2012, 2011/196 (E) ve 2012/110 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Özgür hakkında mağdur Yusuf'u kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrikin bulunduğu ile takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vasfa, haksız tahrik indiriminin az olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın olay tarihinde batın, kol ve bacak bölgelerinden, bir tanesi batına nafiz olacak, midede perforasyona ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde, üç bıçak darbesiyle mağduru yaraladığı olayda, tehlike ve zararın ağırlığı birlikte değerlendirilerek 5237 sayılı Yasanın 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında makul bir ceza yerine, üst hadden 15 yıl hapis cezası belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

2- Mağdur Yusuf'un sanığa sinkaflı sözlerle hakaret etmek ve telefonda ağabeyi ile konuşurken sanığı kastederek duyacağı biçimde "indirelim mi ağabey" demekten ibaret haksız tahrik oluşturan sözleri nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 29. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada cezadan makul oranda indirim yapılması yerine, yazılı şekilde 2/3 oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 326/son maddesi gözetilmek suretiyle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 27/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6014, Karar No: 2019/7651, Tarih: 20.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6014 E.  ,  2019/7651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Müştekiye ait cep telefonunun alınan HTS kaydında, olaydan 2 gün sonra telefonu ilk kullanan sanık ...’in erkek kardeşi olan İsmail Gezgin’in olduğu ve 26.06.2014 tarihine kadar kullandığı tespit edilmesine rağmen tanık sıfatı ile dinlenilmeden ve telefonun nasıl ele geçtiğinin tespitinden sonra oluşacak delil durumuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2-Müşteki ...’ın soruşturma aşamasında; olay günü hırsızlık olayının gerçekleştiği aracın arka tarafında bir aracın olduğunu, aracın içinde de iki şahsın olduğunu, iki şahıstan birinin kendisi araçtan indiğinde abla aracın kapısını açık bırakma yılan girer dediğini, döndüğünde onların orda olmadığını beyan etmesi karşısında; gördüğü kişilerin, sanıklar ..., ... olup olmadığına dair teşhis işlemi yaptırılmadan eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

3- Müştekinin beyanına göre kilitli olmayan aracın içerisindeki çantasının çalındığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesine uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasa'nın 142/1-b maddesinden uygulama yapılması,

4-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nun 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nun 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıklar ... ve ...’in hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9303, Karar No: 2016/8403, Tarih: 29.09.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/9303 E.  ,  2016/8403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı

a) 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d, 168/1, 62/1, 52 ve 53. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezası ve 160,00 TL APC ile,

b) 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 204/3, 43/1, 62/1 ve 53. maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetlerine.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafii olarak, Av. .... tarafından, faks yolu ile... 41. Noterliği tarafından düzenlenen 22.06.2011 tarihli vekaletname ile birlikte duruşmaya katılamayacağını bildirir 29.06.2011 tarihli mazeret dilekçesi gönderildiği, bu mazeret dilekçesinin hakim tarafından havale edilerek dosyasına konulduğunun anlaşılması karşısında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi gereğince vekili vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği gözetilmeden, gıyabi kararın vekil yerine asile tebliğ edilmesi nedeniyle, Av. ...a gerekçeli kararın tebliği ile tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/09/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20490, Karar No: 2018/7663, Tarih: 05.07.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/20490 E.  ,  2018/7663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 2.000,00 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 06.04.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 265.805,50 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, 265.805,50 TL alacağın 2.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 27/05/2015 tarihinden itibaren, bakiye kısmının ise ıslah tarihi olan 06/04/2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ihbar olunan şirket hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.