muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7844, Karar No: 2023/1789, Tarih: 06.06.2023

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı ile dava dışı Antik Turizm San. ve Dış Tic. A.Ş. arasında 07.08.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalandığını, yine davalı ile müvekkili şirket ve dava dışı Antik Turiz. San. ve Dış Tic. A.Ş. arasında 14.11.2003 tarihinde kira sözleşmesine ek sözleşme yapıldığını, sözleşmede kira süresinin 01.08.2002 gününden başlamak ve 31.12.2013 gününde sona ermek üzere 11 yıl 5 ay olarak belirlendiğini, kira sözleşmesinin 31.12.2013 tarihinden itibaren aynı şartlarla yenilendiğini, davalı ile müvekkil şirket arasındaki kira sözleşmesinin halen devam ettiğini, davalı tarafından sadece Antik Turizm A.Ş. aleyhine İstanbul 14. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/43 E. sayılı dosyasında tahliye davası açıldığını, Mahkemece 20.09.2016 tarihli ve 2016/785 K. sayılı karar ile Antik Turizm A.Ş.nin davaya konu mecurdan tahliyesine karar verildiğini, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesinin esasa girmeden oy çoğunluğu ile Antik Turizm A.Ş.nin itirazını reddettiğini, davalı ile arasında yapılan sözleşme uyarınca müvekkil şirketin kiracı sıfatı mevcut olup, kira sözleşmesinin de devam ettiğini, davalının ek sözleşmeyi kabul etmeyerek söz konusu tahliye kararına dayanarak müvekkilini tahliye ettirmeye çalıştığını, davalı ile müvekkili arasında imzalanan 14.11.2003 tarihli kira sözleşmesine ek sözleşmenin 1 inci maddesi ile müvekkili şirketin kiracı olarak dahil edildiğinin belirtildiğini, sözleşmenin 2 inci maddesinde yine müvekkilinin sözleşmeye taraf olduğu hükmü bulunduğunu, sözleşmenin 6 ncı maddesinde, müvekkiline kiracı sıfatı ile yer verildiğini, davalının da müvekkili ile yapılan ek kira sözleşmesini ve müvekkilinin kiracı olduğunu noterden çektiği ihtarnameler ile kabul ettiğini, davalının kira ilişkisi süresince devam eden işlemler ve ihtarnameler ile müvekkilini muhatap aldığını, müvekkilinin taşınmazı işletmekte olup tüm resmi belgeler ve izinler müvekkili adına yapıldığı gibi cezalar vs. tüm tahakkukların da müvekkili adına yapıldığını, aboneliklerin tamamının müvekkili adına olduğunu, davalının muvafakati ile müvekkilinin mecuru kullandırma sözleşmesi yapmış olup bu kullandırma sözleşmelerine davalının itiraz etmediğini, davalının tahliye hakkını müvekkili açısından kötüye kullanmakta olup bu durumun TMK'nın 2 nci maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek; müvekkilinin 14.11.2003 tarihli ek sözleşme ile davalı kiralayana ait taşınmazın kiracısı olduğunun ve müvekkil ile dava dışı diğer kiracı Antik Turizm Sanayi ve Dış Ticaret AŞ arasında zorunlu dava arkadaşlığının bulunduğunun tespitine kararı verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili ile davacı arasında bir kira sözleşmesi bulunmadığını, müvekkil ile dava dışı Antik Turizm San. Tic. A.Ş. arasında mecura ilişkin 07.08.2012 tarihli bir kira sözleşmesi imzalandığını, resmi şekilde yapılan 07.08.2002 tarihli kira sözleşmenin 15. maddesinde "Bu sözleşme ile ilgili herhangi bir değişikliğin geçerlik kazanabilmesi yazılı olarak hazırlanıp noterlik nezdinde taraflarca imzalanması koşuluna bağlıdır." hükmünün yer aldığını, davacıya müşterek kiracılık hakkı verdiğini idida olunan ek sözleşmenin, imzalanması aşamasında, ek sözleşmenin sonuç ve hüküm doğurması konusundaki mutabakattan vazgeçildiğini ve buna bağlı olarak tarafların bir araya gelerek ek sözleşmenin nüshalarını yırtmak sureti ile iptal ve imha ettiklerini, bu sebeple ek sözleşme hiç olmamış ve oluşmamış gibi davranıldığını, bugüne kadar sözleşmenin aslını dahi ortaya çıkaramadıkları, 14.11.2003 tarihli adi yazılı şekildeki ek sözleşmenin, noter nezdinde imzalanmak suretiyle geçerlilik kazandırılmamış bir belge olduğunu, bir sözleşmenin taraflarının kararlaştırdığı şekil şartının geçerlilik şartı olduğunu ve ek sözleşmenin ya da değişikliklerin o şekil şartına uyulmadan yapılması halinde geçerlilik kazanmayacağını, bu nedenle davacının geçerli bir sözleşme tadili bulunduğu ve o sözleşme ile kiracı sıfatı kazandığı iddiasının hukuki bir değeri olmadığını, dava konusu taşınmaza ilişkin Antik Turizm A.Ş. ile düzenlenen kira sözleşmesinin ise müvekkili tarafından feshedildiğini, yapılan yargılama sonucunda kiralananın tahliyesine ilişkin verilen kararın kesinleştiğini ve kiralananın tahliye edildiğini, davacının dava konusu iddia ve taleplerinin dürüstlük kuralına aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasında davalı ile dava dışı Antik Turizm Sanayi ve Dış Ticaret A.Ş ile imzalanan 07.08.2002 tarihli kira sözleşmesi hususunda anlaşmazlık bulunmadığı, ihtilaflı hususun davacı ile davalı arasında 14.11.2003 tarihli ek sözleşmenin imzalanıp imzalanmadığı, imzalanmış ise geçerli olup olmadığı ve tarafları bağlayıcı niteliğinin olup olmadığı, davacının taşınmazda kiracı sıfatının olup olmadığı noktasında olduğu, davalının 14.11.2003 tarihli ek sözleşmenin imzalandığını kabul etmekle birlikte yürürlüğe girmeden yırtılıp atıldığını, zira 07.08.2002 tarihli dava dışı Antik Turizm Sanayi ve Dış Ticaret A.Ş ile imzalanan kira sözleşmesindeki değişikliklerin noterlik nezdinde imzalanma koşulunun gerçekleşmediği beyan ettiğini, davacı tarafından 14.11.2003 tarihli kira sözleşmesinin aslının dosyaya sunulmadığı, davacı vekilinin yargılamada, sözleşme aslının kendilerinde olmadığını, davalı tarafından kendilerine fotokopisinin verildiğini iddia ettiğini, 07.08.2002 tarihli sözleşmenin 15 inci maddesinde sözleşme ile ilgili herhangi bir değişikliğin geçerlilik kazanabilmesinin yazılı olarak hazırlanıp ilgili noterlik nezdinde taraflarca imzalanması koşuluna bağlı olduğunun düzenlendiğini, bu maddenin sözleşme serbestisi ilkesine göre tarafları bağlayıcı ve geçerli olduğunu, kira sözleşmesinin aslının sunulmaması ve kiracı ekleme ile değişiklik yapıldığı iddia edilen 2002 tarihli sözleşmeye göre noterlik şartının yerine getirilmemesi nedeniyle davalıyı bağlayıcı olmadığı kanaatine varıldığı, taraf vekilleri tarafından sunulan birden fazla birbirlerine keşide ettikleri ihtarnamelerde, birbirlerine kiracı/kiraya veren şeklinde hitap edilmesinin sırf bu sebeple kira ilişkisinin varlığına delil teşkil etmeyeceği, zira davalının, davacının dava konusu mecurun işletme ve alt kiracılık sıfatına itirazı bulunmadığı, buna göre davacı tarafından ek sözleşmenin aslının sunulamaması, davalının ek yazılı sözleşmenin varlığını kabul etmemesi gözetilerek davacının dava konusu mecurda kiracı olduğu hususunu ispat edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; taraflar arasında 14.11.2003 tarihinde kira sözleşmesi yapıldığını, ek kira sözleşmesinin alt kira sözleşmesi olmadığını, müvekkilinin ikinci kiracı olduğu, kiracı sıfatını kazandığının sözleşmede açıkça yazılı olduğunu, davalının ek sözleşmenin nüshalarını yırtmak sureti ile iptal ve imha ettikleri hususunun gerçek dışı olduğunu, kabul anlamına gelmemek üzere ek kira sözleşmesinin davalı tarafından yırtılıp atıldığı gerçek olsa bile ek kira sözleşmesinin imzalandığı tarihten sonra 15 yıl süre ile aralıksız ve nizasız uygulandığını, davalının ek kira sözleşmesini yaptıktan sonra 01.12.2003 tarihinde müvekkiline ıslak imzalı taahhütname verdiğini, bu taahhütnamede müvekkili şirketinin kiracı olduğunu, aralarında kira sözleşmelerinin bulunduğunu, müvekkilinin kira sözleşmelerine dayanarak üçüncü kişilerle alt kira sözleşmesi yapma yetkisinin bulunduğunu kabul ve beyan ettiğini, davalı tarafın ek kira sözleşmesini noterden çektiği ihtarnamelerle kabul ve beyan ettiği gibi onu sözleşme süresince de muhatap olarak kabul ettiğini, mecurun işletilebilmesi için gerekli tüm resmi belgeler, izinler davacı adına tahsis edildiği gibi, cezalar, vs. tüm tahakkukların da davacı adına yapıldığını, Mahkemece tanıklarının dinlenmediğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının sözleşme aslını dosyaya sunmadığı, açıkça yemin deliline de dayanmadığı, davalı şirketin davacıya gönderdiği ihtarnamelerde salt davacıdan kiracı olarak bahsedilmesinin kira ilişkisinin kurulduğuna delil teşkil etmeyeceği, davacı tarafça kiracılık ilişkisinin ispatlanamadığı, Mahkemece verilen kararın yerinde olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299 maddesinde; “Kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir.” hükmü bulunmaktadır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299 maddesinde; “Kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir.” hükmü bulunmaktadır.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi; “(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. (2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir. “ şeklindedir.

3. 6100 sayılı Kanun’un 200 üncü maddesinde; “(1) Bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri ikibinbeşyüz Türk Lirasını geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle ikibinbeşyüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz. (2) Bu madde uyarınca senetle ispatı gereken hususlarda birinci fıkradaki düzenleme hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati hâlinde tanık dinlenebilir. “ düzenlemesi bulunmaktadır.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile yukarıda yer verilen hukuk kurallarına, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, davalının davacının kiracı olduğunu kabul etmediği, kira ilişkinin varlığının ve unsurlarının davacı tarafından kanıtlanması gerektiği, davacının davaya dayanak oluşturan 14.11.2003 tarihli ek kira sözleşmesinin aslını sunmadığı, yıllık kira bedeline göre tanık dinleme olanağı bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1283, Karar No: 2020/11029, Tarih: 06.07.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/1283 E.  ,  2020/11029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Katılan ... İdaresi vekilinin sanıklar ... ve ... haklarında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Katılan ... İdaresi vekilinin hakkında mahkumiyet kararı verilen ...'ye yönelik temyizinin dilekçe yazım ücreti hükmedilmesiyle sınırlı olduğu gözetilerek yapılan incelemede ise;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün vekalet ücretin ilişkin bölümün çıkartılarak yerine "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.800,00 TL maktu vekalet ücretinin sanık ...'den alınarak katılan ... İdaresi’ne verilmesine" ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15837, Karar No: 2023/6217, Tarih: 13.06.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15837 E.  ,  2023/6217 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 1066 ada 32 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 05.08.2015 tarihli ve 2014/824 Esas, 2015/522 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin 05.08.2015 tarihli ve 2014/824 Esas, 2015/522 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizce yapılan inceleme sonucu; hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlâk vergisine esas olan metrekare değerlerine göre fark oranı tespit edildikten sonra, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınan emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle karşılaştırma yapılmadan, emsallerin daha değerli olduğu kabul edilerek soyut ifadelerle taşınmazın metrekare birim fiyatına 350,00 TL olarak değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulmasının mümkün olmadığı, davacı idarenin harçtan muaf olduğu gözetilmeden harca hükmedilmesi ve 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; bilirkişi raporunun eksik inceleme sonucu düzenlendiğini, taşınmazın değerinin yüksek belirlendiğini, acele el koyma bedeli ile fahiş fark olduğunu, rapora itirazlarının dikkate alınmadığını, dosyaya sunulan emsal satışların yetersiz gerekçe ile değerlendirilmediğini ileri sürmüştür.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; tespit edilen kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğini, metrekare bedelinin düşük hesaplandığını, emsalin uygun olmadığını, faiz hükmünün hatalı olduğunu, davacı idare lehine verilen vekâlet ücretinin kaldırılması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 439 uncu maddeleri

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3.Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesi gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Kanun’un 29.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Arsa niteliğindeki Kahramanmaraş ili, Onikişubat ilçesi, Hacıbayramveli Mahallesi 1066 ada 32 parsel sayılı taşınmaza emsal kıyaslaması yapılarak, üzerindeki yapılara ise resmî birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre; taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan kararı da gözönüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

4.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan kararı da gözönüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

5.Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerekirken, Mahkemenin ilk karar tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraf vekillerinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile Mahkeme gerekçeli kararının hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinin hükümden tümüyle çıkartılmasına, yerine "Tespit edilen kamulaştırma bedelinin, üçer aylık vadeli hesaba yatırılan kısmın biriken neması ile birlikte davalılara derhal ödenmesine, bu hususta ilgili bankaya müzekkere yazılmasına" cümlesinin yazılmasına, hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinin tümüyle hükümden çıkartılmasına, yerine "Dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedeli olarak 147.853,06 TL'nin belirlenmesine, belirlenen kamulaştırma bedelinden Kahramanmaraş 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/134 Değişik İş sayılı acele kamulaştırma dosyası ile ödenen 110.674,80 TL'nin düşülmesinden sonra bakiye kamulaştırma bedelinin 37.178,26 TL olarak tespitine, tespit edilen bakiye kamulaştırma bedelinden Mahkememizin 2014/824 Esas, 2015/522 Karar sayılı ilamı ile ödenen 29.249,95 TL'ye 17.04.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 05.08.2015 tarihine, bakiye 7.928,31 TL'ye 17.04.2015 tarihinden Yargıtay 5.Hukuk Dairesi ilam tarihi olan 13.06.2023 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, tapudaki şerh ve takyidatlar gözetilerek ve bedele yansıtılarak, davalıya derhal ödenmesine,'' cümlesinin yazılmasına, hüküm fıkrasının (9) numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına, bent sıralarının buna göre teselsül ettirilmesi, suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde iadesine,

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.