muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1405, Karar No: 2021/72, Tarih: 04.03.2021

CMK'nın 117. maddesi uyarınca, suç işleme şüphesi altında olmayan diğer kişilerin de üstü, eşyası, konutu, iş yeri veya kendisine ait diğer yerleri, şüphelinin veya sanığın yakalanabilmesi veya suç delillerinin elde edilebilmesi amacıyla aranabilecektir. "Diğer kişiler" kavramına tüzel kişiler ile resmi makam ve daireler de dahildir. Kişinin tanıklıktan çekinme hakkının bulunması da aramaya engel değildir. Maddenin ikinci fıkrasına göre diğer kişilerle ilgili arama yapılması, makul şüphenin yanı sıra aranılan kişinin veya suç delillerinin, belirtilen yerlerde bulunduğunun kabul edilebilmesine olanak sağlayan olayların varlığına bağlıdır. Ancak bu sınırlama şüphelinin veya sanığın bulunduğu yerler ile izlendiği sırada girdiği yerler bakımından geçerli değildir.

Arama kararı veya emrinin belli bazı bilgileri içermesi zorunludur (CMK m.119/2).

Arama karar veya emrinde; aramanın nedenini oluşturan fiil, aranılacak kişi, aramanın yapılacağı konut veya diğer yerin adresi ya da eşya, karar veya emrin geçerli olacağı zaman süresi, açıkça gösterilmelidir.

Arama kural olarak hâkim kararı ile gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hâllerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile yapılabilecektir. Ancak konutta, iş yerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda sadece hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile arama yapılması mümkündür.

Kanun; anayasal ilkelere uygun olarak yasama organınca yapılan nesnel ve gayri şahsi kurallardır. "Yönetmelik" Anayasamızın 124. maddesi gereğince; Başbakanlık, bakanlıklar ve kamu tüzel kişilerinin kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla çıkardıkları yazılı hukuk kurallarıdır. Bu hâlde yönetmelikler kanunların uygulanma şeklini göstermek amacıyla kanunun sınırlarını genişletmemek şartıyla çıkarılabilir. Bu kapsamda aramanın usul ve esaslarını göstermek üzere Adalet Bakanlığı tarafından Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği çıkarılmıştır. Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 8. maddesinin (a) ve (c) bentleri ile yine aynı maddenin (f) bendindeki "ilgilinin rızası ile" ibaresinin ve 27. maddesi ile 30. maddesinin 1. fıkrasının iptali istemiyle açılan davada, yönetmeliklerin kanuna aykırı olup olmadığını denetlemeye yetkili Danıştay Onuncu Dairesince 13.03.2007 tarih ve 6392-948 sayı ile Yönetmeliğin 8. maddesinin (a) bendindeki "...yakalanması amacıyla konutunda, işyerinde, yerleşim yerinde, bunların eklentilerinde ve aracında yapılacak aramada..." ibaresi, aynı maddenin (f) bendindeki "ilgilinin rızası" ibaresi ile 30. maddesinin 1. fıkrasının iptaline ve 8. maddesinin (c) bendi ile 27. maddesinin iptali isteminin reddine ilişkin verilen kararın temyizi üzerine inceleme yapan Danıştay İdari Dava Daireler Kurulu 14.09.2012 tarih ve 2257-1117 sayı ile iptal kararlarının onanmasına karar vermiştir.

Öte yandan CMK'nın "Tercüman bulundurulacak hâller" başlığını taşıyan 202. maddesi;

"(1) Sanık veya mağdur, meramını anlatabilecek ölçüde Türkçe bilmiyorsa; mahkeme tarafından atanan tercüman aracılığıyla duruşmadaki iddia ve savunmaya ilişkin esaslı noktalar tercüme edilir.

(2) Engelli olan sanığa veya mağdura, duruşmadaki iddia ve savunmaya ilişkin esaslı noktalar, anlayabilecekleri biçimde anlatılır.

(3) Birinci ve ikinci fıkra hükümleri, soruşturma evresinde dinlenen şüpheli, mağdur veya tanıklar hakkında da uygulanır. Bu evrede tercüman, hâkim veya Cumhuriyet savcısı tarafından atanır.

(4) (Ek: 24/1/2013-6411/1 md.) Ayrıca sanık;

a) İddianamenin anlatılması,

b) Esas hakkındaki mütalaanın verilmesi,

üzerine sözlü savunmasını, kendisini daha iyi ifade edebileceğini beyan ettiği başka bir dilde yapabilir. Bu durumda tercüme hizmetleri, beşinci fıkra uyarınca oluşturulan listeden, sanığın seçeceği tercüman tarafından yerine getirilir. Bu tercümanın giderleri Devlet Hazinesince karşılanmaz. Bu imkân, yargılamanın sürüncemede bırakılması amacına yönelik olarak kötüye kullanılamaz.

(5) (Ek: 24/1/2013-6411/1 md.) Tercümanlar, il adlî yargı adalet komisyonlarınca her yıl düzenlenen listede yer alan kişiler arasından seçilirler. Cumhuriyet savcıları ve hâkimler yalnız bulundukları il bakımından oluşturulmuş listelerden değil, diğer illerde oluşturulmuş listelerden de tercüman seçebilirler. Bu listelerin düzenlenmesine ilişkin usul ve esaslar yönetmelikle belirlenir." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü gibi meramını anlatabilecek ölçüde Türkçe bilmeyen sanık veya mağdur için tercüman atanması zorunluluğu yalnızca kovuşturma evresinde değil, maddenin üçüncü fıkrası uyarınca soruşturma evresinde de geçerlidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İstanbul Asayiş Şube Müdürlüğü Ahlak Kumar Büro Amirliği görevlilerince fuhuş suçu ile ilgili yapılan çalışmalar çerçevesinde bir sosyal paylaşım sitesinde yer alan "Eskort Güzel Bayan" isimli ilandaki telefon numarasının kolluk görevlilerince 31.08.2015 tarihinde saat 19.00 sıralarında müşteri gibi arandığı, telefonu açan ve konuşmasından yabancı uyruklu olduğu anlaşılan kadının yönlendirmesi ile görevlilerin İskender Paşa Mahallesi... adresinde bulunan eve geldikleri, müşteri gibi davranan tanık ...’nın daha önceden seri numaraları tespit edilen yeteri kadar parayla birlikte daire kapısını çaldığı, kapıyı açan mağdur Diloramkhon’un müşteri zannettiği tanık ...’i içeri davet ettiği, evde diğer mağdurlar ve sanığın da bulunduğu, sanığın "Kiminle kalacaksın?" şeklinde sorması üzerine tanığın mağdur ...’yu seçtiği, bunun üzerine sanığın "Tamam, odaya geçin." demesi üzerine tanığın, mağdur ...’nun gösterdiği odaya geçtiği, odada bulundukları sırada mağdur ...’nun cinsel ilişki ücretini istemesi üzerine iki seanslık ücret olan 200 TL’nin tanık tarafından mağdur Shaklo’ya verildiği, parayı alan mağdur ...’nun odadan çıkarak yaklaşık üç dört dakika sonra tekrar odaya geldiği, cinsel ilişkiye girmek için hazırlanmaya başladığı sırada tanığın, polis memuru olduğunu söylediği ve telefonla irtibat kurması üzerine diğer tanıkların eve gelerek sanık ve mağdurların kimlik bilgilerini tespit ettikleri, talep edilmesi üzerine mağdurların, pasaportlarının sanıkta olduğunu söyledikleri, sanığın da evde bulunan siyah valizi açarak mağdurlar Diloramkhon ve Shakhlo’nun pasaportlarını görevlilere teslim ettiği, görevlilerce oturma odasındaki masada, üzerinde "İstanbul" yazısı bulunan küçük defterin ilk sayfasının üst kısımlarında yabancı isimlere yer verildiğinin görüldüğü, üç bölümde yazılan isimlerin altlarında "100+150+250" şeklinde ibarelere yer verildiğinin ve mağdurlara sorulması üzerine söz konusu rakamların mağdurların günlük cinsel ilişki sayısı ile bunun karşılığında alınan para miktarlarını gösterdiğinin belirlendiği, suç unsuru olduğu değerlendirilen deftere görevliler tarafından el konulduğu, mağdur ...’dan, kendisine cinsel ilişki ücreti olarak verilen 200 TL'nin geri istendiği, mağdurun parayı kendisine verdiğini söylediği sanığın, bir poşet içerisinde bulunan paraları çıkararak görevlilere verdiği, geri verilen paranın daha önceden seri numaraları alınan paralar olduğunun tespit edildiği, poşet içerisinde bulunan ve fuhuştan kazanıldığı düşünülen 1270 TL, 17 Dolar ve 5 Euro ile sanık tarafından kullanılan cep telefonuna ve evdeki üç ayrı oda içerisindeki yataklarda bulunan kullanılmış ve kullanılmamış prezervatiflere görevlilerce el konulduğu, bu aşamadan sonra Nöbetçi Cumhuriyet savcısı ile telefonla görüşülerek yapılan işlemler hakkında bilgi verildiği ve talimat alındığı olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşik içtihatları uyarınca CMK'nın 139. maddesi dışındaki suçlar yönünden de kolluk görevlilerinin CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet savcısının emri doğrultusunda ve genel yetkileri ile görevleri kapsamında, suç ve failini belirlemek ve suçla ilgili delil toplamak için suça azmettirmeksizin veya teşvik etmeksizin bilgi toplayabilmeleri mümkün ise de;

Dosya içerisinde bulunan 31.08.2015 tarihli "Olay, Tespit, Yakalama, Elkoyma ve Savcı Görüşme Tutanağı" ile tanık sıfatıyla ifadelerine başvurulan tutanak düzenleyicilerin beyanlarından açıkça anlaşılacağı üzere kolluk görevlilerinin CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan yazılı veya sözlü bir görevlendirme bulunmaksızın olaya el koyup delil toplama faaliyetine girişmeleri, bu hususun Cumhuriyet savcısının talimatı üzerine hareket edildiğine ilişkin herhangi bir ibareye yer verilmeyen aynı tarihli “Önceden Para Seri No Tespit Tutanağı” ile de desteklenmesi, olay tarihinde sanık ile mağdurların birlikte bulundukları evden elde edilen delillerin rızayla teslim alındığına dair gerek "Olay, Tespit, Yakalama, Elkoyma ve Savcı Görüşme Tutanağı" gerekse aynı tarihli "Para Geri Alma Tutanağı"nda herhangi bir ifadenin bulunmaması, her ne kadar "Olay, Tespit, Yakalama, Elkoyma ve Savcı Görüşme Tutanağı"nda polislerin arama yapmadan evden ayrıldıklarına yer verilmiş ise de yapılan işlemlerin esasen arama ve el koyma niteliğinde olup CMK'nın 116 ve devamı maddeleri ile aynı Kanun'un 123 ve 127. maddelerine aykırı olması, söz konusu hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delillerden hareketle kolluk tarafından tespit edilen, Yerel Mahkemece iyi Türkçe konuşamadıkları duruşma tutanağına kaydedilen ve yargılama evresinde Mahkemeye sundukları noter yeminli mütercim onaylı dilekçelerinde yeterince Türkçe bilmedikleri hâlde tercüman bulunmaksızın polis baskısı altında vermiş oldukları kolluk ifadelerini kabul etmeyen mağdurlara ait beyanlar ile CMK’nın 148. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müdafi hazır bulunmaksızın kollukça alınan, ancak mahkeme huzurunda doğrulanmayan sanığa ait kolluk ifadesinin hükme esas alınamayacağının anlaşılması karşısında; anılan deliller değerlendirme dışında bırakıldığında sanığın, yüklenen fuhuş suçunu işlediğine ilişkin hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş delillerin bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7447, Karar No: 2017/18227, Tarih: 26.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/7447 E.  ,  2017/18227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, 03.04.2013 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile davacı şirkete ait 600 m2 kapalı alanlı fabrika ve depo olarak kullanılan taşınmazda kiracı olduğunu, davacı şirketin kiracı olduğu taşınmazda bayisi olduğu bazı firmaların akü ve lastiklerini satmakta olduğu ve şirketin depo olarak kullandığı taşınmazın, şirket ortağı ve müdürü ...’a ait olup kira ödendiğini ve bu deponun küçük geldiği için dışarıda kalan malzemelerin çalınması nedeniyle uygun olmadığını, satışa arz ettiği ürünleri muhafaza edeceği uygun ve güvenli başkaca yeri olmaması nedeniyle dava konusu taşınmaza ihtiyaçları olduğunu, ihtiyacının samimi ve gerçek olduğunu belirterek kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ; davacı şirketin faaliyet gösterdeği bölgede sahibi olduğu ve kiracı konumda da olduğu başka gayrimenkulleri bulunduğunu, davalının uzun süre tahliye edilmeyeceğini düşünerek, dava konusu taşınmaza yüksek bedelli birçok faydalı masraf yaptığını, ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı şirkete ait olup 1216 ada 1 nolu parselde bulunan ve 01.01.2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile dava dışı ... Ltd. Şti.'ne kiralanan taşınmazın üst katının ayrı giriş ve yük asansörü konularak davacı şirket tarafından, depo olarak, yargılama sırasında kullanılmaya başlandığı ve davacı şirket temsilcisi ...'a ait daha önceden depo olarak kullanılan taşınmazın depo olarak uygun olduğu halde, yargılama sırasında satıldığı gerekçesiyle, ihtiyaç iddiasının gerçek, samimi ve zorunlu olmadığı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Borçlar Kanununun 350/1 maddesine göre konut ihtiyacına dayalı olarak açılan tahliye davalarında tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arz etmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir

Somut olayda; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 03.04.2013 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı kiraya veren şirket 27.04.2015 tarihinde açmış olduğu işbu dava ile satışını yaptığı oto lastikleri ve akülerin depolanması için kullanacağı bir depoya ihtiyacı bulunduğunu, satış mağazasına yakın ve en uygun taşınmazın dava konusu taşınmaz olduğunu belirterek işyeri ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirket hissedarı ve yetkilisi ...'a ait daha önceden depo olarak kullanılan taşınmazın depo olarak uygun olduğu belirtilmiş ise de; davacı şirketin ayrı bir tüzel kişiliği olduğu ve şirket ortaklarına ait taşınmazların şirket malı olarak kabul edilemeyeceği gibi, bahsi geçen taşınmazdan davacı şirketin kendi isteği ile taşındığı ve taşınmazın satıldığı anlaşıldığına göre, davacı şirketin depo olarak bu taşınmazı kullanmaması ihtiyacın samimi olmadığını göstermez.

Dava konusu taşınmaz ve davacı şirkete ait 1216 ada 1 parsel nolu taşınmazda yapılan keşif sonucu alınan 27.01.2016 havale tarihli inşaat ve makine mühendisleri tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda; davacı şirkete ait 1216 ada 1 parsel nolu taşınmazın iki katlı olup, zemin katın 1.050 m2 alanında olduğu ve şekerleme imalatı ve gıda paketleme ürünleri ve deposu bulunduğu, davacının kullandığı 1. katın da 1.050 m2 olduğu, girişte yük asansörü bulunduğu, istiflenen oto lastiklerinin tahmini ağırlığının 77 ton, akülerin ağırlığının da 70 ton civarında olduğu, bu malzeme ağırlığının, statik yönden binaya ek yük getirerek zarar verebileceği, ayrıca depolanan malzemelerinin akü ve akümülatör yapımında kullanılan malzemeler olduğundan alt katta depolanan gıda maddelerine hem kimyasal yönden ve hem ekonomik yönden zarar verebileceği, bu nedenle davacının satışa arz ettiği ürünleri muhafaza edeceği uygun ve güvenli yere taşıması gerektiği, dava konusu taşınmazında bu malzemelerin depolanması, depo güvenliği ve ticaretinin sağlanmasının uygun olacağı şeklinde rapor düzenlemişlerdir. Bu durumda, davacının halen kullandığı 1. kattaki taşınmazın depo olarak kullanımının, taşınmaza statik olarak zarar verebileceğinden ve taşınmazın alt katında bulunan gıda maddeleri açısından uygun olmadığı anlaşılmaktadr. Dosyada mevcut deliller karşısında davacının işyeri ihtiyacının gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle Mahkemece, kiracı olan davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesi gerekirken, değerlendirmede yanılgıya düşülerek yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün davacı taraf yararına HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6079, Karar No: 2016/6545, Tarih: 21.06.2016

**5. Ceza Dairesi         2014/6079 E.  ,  2016/6545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Belediye başkanı olan sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında, belde halkı ve meclis üyesi olma dışında sıfatları bulunmayan katılan sıfatını alabilecek surette suçtan doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan müştekilerin usulsüz olarak davaya katılmalarına karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden, vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4446, Karar No: 2017/3979, Tarih: 21.09.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/4446 E.  ,  2017/3979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda yetki ihtilafı meydana getiren, Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleriyle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen Bölge Adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece ceza mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına göre;

... Bölge Adliye Mahkemesinin 05/09/2017 tarihinde faaliyete geçmesi nedeniyle ihtilafın meydana geldiği tarihte aynı bölge adliye mahkemesi yargı çevresinde bulunan Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nın 17. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli ... Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/25798, Karar No: 2025/416, Tarih: 15.01.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/25798 E.  ,  2025/416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.12.2023 tarihli ve 2022/1793 Esas, 2023/2231 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını arttırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve aynı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21755, Karar No: 2018/9054, Tarih: 12.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21755 E.  ,  2018/9054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı erkek süresinde verdiği cevap dilekçesinde usulüne uygun şekilde tanık deliline dayanmış ve aynı dilekçe ile tanıklarının isimlerini bildirerek dinlenmelerini talep etmiştir. Mahkemece davalı erkek tanıkları dinlenmemiştir. Davalı taraf yargılama sırasında bu tanıklarının dinlenmesinden açıkça vazgeçmemiş ve HMK 241. maddesinin şartları da oluşmamıştır. O halde mahkemece davalı erkeğin dinlenmeyen tanıkları....Hukuk Muhakemeleri Kanununun 243. ve devamı maddeleri uyarınca usulüne uygun olarak dinlenilmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, esik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadğına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.09.2018(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7285, Karar No: 2017/12826, Tarih: 15.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7285 E.  ,  2017/12826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın tarafından 02/05/2014 tarihinde, boşanma davası açılmış, 15.04.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında, davacı vekili tarafından mazeret sunulmuş, davacı vekilinin mazereti kabul edilerek ertelenen 09.06.2015 tarihli oturumda ise davacı vekili yeniden mazeret sunmuş ve ön inceleme duruşması 05.11.2015 gününe talik edilmiştir. Davalıya ön inceleme duruşma gününü bildirir tebligat yapılmadan 05.11.2015 tarihli oturumda mahkemece ön inceleme tamamlanarak tahkikata geçilmiş, davacı vekilinin hazır ettiği tanıkları dinlenerek aynı gün karar verilmiştir. Mahkemece taraflar usulüne uygun şekilde ön inceleme duruşmasına (HMK m.139-142) davet edilip, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların tespiti (HMK m.140) taraflarca üzerinde anlaşılamayan ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar belirlenip, tahkikat aşamasına (HMK m.147) geçilerek gösterilen deliller toplanıp bir sonuca ulaşılması gerekirken, yazılı şekilde davalı yan ön inceleme ve tahkikat duruşma gününe çağrılmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi davalının savunma hakkını kısıtlayan önemli bir usul hatası olup, hükmün açıklanan bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.11.2017