muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/44, Karar No: 2022/126, Tarih: 24.02.2022

Maktul ...'ın olay günü alkollü bir şekilde eve geldikten sonra daha öncede bir çok kez tartışma yaşadığı babası sanık ...'a yönelik olarak ağır küfürler ettiği ve seni öldüreceğim şeklinde tehdit içeren sözler söylediği ve ilk olarak çekmecede bulunan bıçakları masanın üzerine çıkardıktan sonra annesi...'nın bu bıçakları tekrar çekmeceye koyduğu ancak maktulün ikinci kez bu bıçakları çekmeceden çıkararak masanın üzerine koyduğu ve bu bıçaklardan ikisini sıra ile sanığın boğazına doğru savurduğu, sanık savunmasında ve tanık beyanlarında da anlaşıldığı üzere maktulün önceki tartışmalardan daha farklı olarak eylemlerinde ısrarcı olduğu dolayısıyla sanığın yaşam ve vücut bütünlüğüne yönelik haksız bir saldırı bulunduğu, olayın gelişimi, masada üçüncü bir bıçağında bulunuyor olması ve mutfak kapısının maktul tarafından kilitlenmiş olması hususları dikkate alındığında bu saldırının devamının kuvvetle muhtemel olacağı, sanığın pantolonun cebinde bulunan tabanca ile ateş etme eyleminin ise bu saldırı ile eş zamanlı olduğu, maktule karşı bu savunma eylemini gerçekleştirmemesi halinde kendi yaşam ve vücut bütünlüğünün büyük tehlike altına olması nedeni ile bu savunmanın zorunlu olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde; maktulün sanığa bıçakla saldırdığı sırada sanığın, maktulü kafa sol bölgeden yaralaması ve bunun sonucunda maktulün bu tek ateşle ölmüş olması nedeni ile meşru savunmanın koşulları arasında bulunan saldırı ile savunma arasındaki oranda sınırın aşıldığının kabulü zorunludur.

Bu nedenle olay sırasında maktulün sanığa bıçakla saldırılmış olması, sanığın savunmasında da maktulün kendisine saldırısı sırasında öleceğinden korktuğu için kelime-i şehadet getirdim şeklindeki beyanı birlikte değerlendirildiğinde sanığın maruz kaldığı saldırının tesiri ile heyecan, korku ve paniğe kapılarak meşru savunmanın sınırlarını aştığı ve maktulün kafasına doğru ateş ettiği gözetilerek, sanık hakkında, oğlu olan maktulü öldürmek suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 25/1. fıkrası delaleti ile aynı Yasanın 27/2. maddesinde düzenlenen meşru savunma sınırının aşılması kapsamına girdine dair ilk derece mahkemesinin bozmadan önceki kararı daha isabetlidir.

Sanık hakkında Türk Ceza Kanununun 25/1. fıkrası delaleti ile aynı Yasanın 27/2. maddesinde düzenlenen meşru savunma sınırının aşılması 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/3-c maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine dair Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yaptığı itirazının kabulüne karar verilmesi görüşünde olduğumdan,

İlk derece mahkemesinin bozmaya uyarak nitelikli kasten öldürme suçundan verdiği karının onanmasına dair Yargıtay 1. Ceza Dairesinin kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yaptığı itirazının reddine karar veren Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

İlk derece mahkemesinin bozmaya uyarak nitelikli kasten öldürme suçundan verdiği karının onanmasına dair Yargıtay 1. Ceza Dairesinin kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yaptığı itirazının reddine karar veren Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; meşru savunmada sınırın aşılması hükmünün uygulanma koşullarının oluştuğu ve itirazın kabul edilmesi gerektiği düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.02.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6579, Karar No: 2023/2512, Tarih: 27.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/6579 E.  ,  2023/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/4 Esas, 2021/432 Karar

DAVA TARİHİ : 24.04.2015

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davalının "Kemalpaşa Mah. Atatürk Bulv. No:28 İnegöl Bursa adresine" yapılan tebligatın muhatabın belirtilen adresten ayrıldığına dair şerh düşülerek bila tebliğ Mahkemesine iade edilmesi üzerine davalı şirketin güncel adresi ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden sorulmadan nasıl tespit edildiği anlaşılamayan aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35 nci maddesine göre tebligat yapılmış ve yargılama sırasındaki diğer tüm tebligatların bu adrese yapıldığı anlaşılmıştır. Bu hale göre, temyiz incelemesinin yapılabilmesi için, mahkemece, ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak davalı şirketin güncel adresinin sorulması, davalı şirketin ticaret siciline kayıtlı güncel adresine tebligat yapılması ve temyiz süresi de beklendikten sonra her halükarda davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesine (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla) GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/978, Karar No: 2015/9219, Tarih: 09.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/978 E.  ,  2015/9219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlunun temyiz itirazlarının (REDDİNE);

2-Alacaklının temyiz itirazlarına gelince sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlu belediyenin Ziraat Bankasındaki hesaplarına ve 10 adet aracına haciz konulduğu, bunun üzerine borçlunun icra mahkemesine başvurarak hacizlerin kaldırılması talebinde bulunduğu, mahkemece; bir kısım hesapların havuz hesabı olması nedeni ile bu hesaplar yönünden şikayetin reddine, araçlar yönünden ise belediye meclis kararı ile fiilen kamu hizmetine tahsis edildiği gerekçesi ile şikayetin kabulüne karar verildiği görülmüştür.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Buna göre borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçlar ile fiilen kamu hizmetine tahsisli araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından mahkemece yapılacak iş haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespit ederek oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçlar ile fiilen kamu hizmetine tahsisli araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından mahkemece yapılacak iş haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespit ederek oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Somut olayda her ne kadar şikayet konusu araçların fiili tahsis ve kullanım durumu ile ilgili keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmamış ise de; alacaklı vekilinin 15.07.2014 tarihli celsede 23 P 0235 plaka sayılı araç dışındaki taşıtların fiilen kamu hizmetine tahsis edildiğini kabul ettiği, 23 P 0235 plaka sayılı binek araç dışında kalan şikayet konusu taşıtlar üzerindeki haczin kaldırılmasına itirazları olmadığını beyan ettiği görülmektedir.

237 Sayılı Taşıt Kanunu'nun 1/a maddesi uyarınca belediyelerin kamu hizmetinde kullanılmak üzere taşıt edinmeleri mümkün olmakla birlikte, anılan yasada itfaiye öncü aracı kullanılacağına dair bir hüküm bulunmamaktadır.

Somut olayda, mahkemece, belediye meclis kararına göre kamuya tahsis edildiğinden bahisle araçlar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmişse de, yukarıda açıklandığı üzere belediye meclisinin bu yönde aldığı karar bağlayıcı nitelikte olmadığı gibi itfaiyeye ilişkin yasal düzenlemelere göre, şikayete konu aracın, marka ve modeli itibariyle itfaiye öncü aracı olarak kullanılıp kullanılamayacağının da tespiti gerekmektedir. Kaldı ki, itfaiye öncü aracı özellikle büyükşehirlerde trafiğin yoğun olduğu durumlarda itfaiye araçlarının en kısa sürede olay yerine ulaşmasını sağlamaya yönelik olarak kullanılmaktadır. Bu nedenle hayatın olağan akışına ve Arıcak ilçesinin nüfusu ve trafik yoğunluğuna göre itfaiye öncü aracına gerek olup olmadığı da araştırılmalıdır.

O halde mahkemece yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, şikayet konusu taşıtlardan alacaklı tarafından kabul edilmeyen 23 P 0235 plaka sayılı mahcuz aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı hususunda keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmadan yazılı şekilde eksik inceleme ile sonuca gidilmesi ve şikayet konusu araç yönünden de şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9075, Karar No: 2017/3763, Tarih: 17.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/9075 E.  ,  2017/3763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılında işlenen suç hakkında düşme

2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında işlenen suçlar hakkında beraat

Sanığa yüklenen 2005, 2006, 2007 takvim yıllarında 213 sayılı VUK'na muhalefet etmek suçlarından elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı; 2004 takvim yılı bakımından ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca, sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 17.05.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2673, Karar No: 2021/6054, Tarih: 21.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2673 E.  ,  2021/6054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 03/10/2019 gün ve 2018/5253 Esas - 2019/15534 Karar sayılı ilama karşı davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkin davada, mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm davacı idare vekili ile Muris ... ve ... mirasçısı olarak davalı Maliye Hazinesi vekilince temyizi üzerine bozulmuş; bu karara karşı davacı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre davalı idare vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK’un 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Davalılar vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03/10/2019 gün ve 2018/5253 Esas – 2019/15534 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile Muris ... ve ... mirasçısı olarak davalı Maliye Hazinesi vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile Muris ... ve ... mirasçısı olarak davalı Maliye Hazinesi vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki İzmir İli, Konak İlçesi, ... Mahallesi, 1647 ada 95 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınarak, üzerindeki yapıya değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Davalı tapu malikleri ... ve ...’nın kimlik bilgileri Tapu ve Nüfus Müdürlüklerinden istendikten sonra, adı geçenlerin açık adresi Kamulaştırma Kanununun 7. maddesinde belirtilen tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden ve Tebligat Kanununun 21/2 maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki kayıtlardan belirlenip kendilerine; şayet ölü oldukları tespit edilirse, sunulacak veraset belgesi veya nüfus müdürlüğünden getirtilecek aile nüfus kayıt tabloları esas alınarak mirasçıları Kamulaştırma Kanununun 14/5 maddesi uyarınca davaya dahil edildikten ve aynı şekilde adresleri tespit edildikten sonra mirasçılarına Tebligat Kanunu hükümlerine göre dava dilekçesi ve ekleri tebliğ edilerek, nüfus kaydı ile mirasçılarının tespit edilememesi halinde ise 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanun gereği adı geçen davalılara mahallin en büyük Mal Memurunun kayyım tayini ile yargılamaya devam olunması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden ve taraf teşkili sağlanmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Dosyadaki bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmaz maliklerinden ...’un 24.03.1990 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, Kamulaştırma Kanunu'nun 14/5 maddesi uyarınca güncele veraset ilamı iligililerinden istenildikten sonra mirasçılarını davaya dahil edip taraf teşkili sağlanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3) Taşınmazın sit alanına alınması ve çıkarılmasının idarenin tasarrufuna bağlı olduğu gözetildiğinde 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsa olarak tespit edilen değerinde indirim yapılmayarak bulunan karşılığına hükmedilmesi gerekirken bu bedelden taşınmazın SİT alanında kaldığı gerekçesiyle %10 oranında indirim yapılarak değer biçen bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle aza hükmedilmesi,

3) Taşınmazın sit alanına alınması ve çıkarılmasının idarenin tasarrufuna bağlı olduğu gözetildiğinde 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsa olarak tespit edilen değerinde indirim yapılmayarak bulunan karşılığına hükmedilmesi gerekirken bu bedelden taşınmazın SİT alanında kaldığı gerekçesiyle %10 oranında indirim yapılarak değer biçen bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle aza hükmedilmesi,

4)Dava konusu taşınmaz ile içinde bulunduğu bölgenin ileride imar uygulamasına tabi tutulması halinde kesilmesi gereken düzenleme ortaklık payı oranının ve dava konusu taşınmazın çevresinde düzenleme görmüş parseller var ise bunlardan kesilen düzenleme ortaklık payı oranları ile bunlara ilişkin bilgi ve belgeler Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak alınacak cevaba göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik incelemeyle dava konusu taşınmazın emsal karşılaştırması sonucu tespit edilen metrekare birim fiyatından % 40 oranında düzenleme ortaklık payı düşülmek suretiyle hesap yapan rapor doğrultusunda yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

5) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare vekili ile davalı Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/869, Karar No: 2013/2086, Tarih: 14.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/869 E.  ,  2013/2086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

İstem; Kurum tarafından açılan dava yönünden itirazın iptali ile icra inkar tazminatına, hak sahibince açılan dava yönünden ise ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine ilişkindir.

Mahkemece, Kurum tarafından açılan dava reddedilip, hak sahibince açılan davada istem aynen hüküm altına alınmıştır.

Hükmün, Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 2005 yılında kesinleşen hak sahibi kız çocuğuna, 1958 yılında yaşamını yitiren iştirakçi babası üzerinden 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümleri gereğince bağlanan ölüm (yetim) aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca 2011 yılının Mart ayında gerçekleştirilen işlemle 01.11.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 01.11.2008 – 31.03.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği, boşandığı eşiyle davacının 14.02.2011 günü yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin

15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.