muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3652, Karar No: 2018/9989, Tarih: 08.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3652 E.  ,  2018/9989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın suç tarihi itibariyle borçlu şirketin yetkili temsilcisi olmadığı anlaşılmakla beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14328, Karar No: 2017/2643, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/14328 E.  ,  2017/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5342, Karar No: 2021/9605, Tarih: 15.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/5342 E.  ,  2021/9605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafındın temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.12.2021 günü temyiz eden davalı ... ve vekili ile karşı taraf davacı ... ve vekilleri gelmedi. Davacı ... vekili Av. ...'ın mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Birden fazla avukatın vekâletinin dosyada olması ve mazereti belgelendirmediğinden talebi yerinde görülmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 15.12.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/30946, Karar No: 2015/1441, Tarih: 28.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/30946 E.  ,  2015/1441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; şikayetçinin öğrencisi olan suça sürüklenen çocuğun, şikayetçinin bildirimi sonrasında "derste cep telefonuyla meşgul olma" davranışı nedeniyle okul disiplin kurulu kararıyla kınama cezası aldığı, bu nedenle şikayetçinin... plaka sayılı aracının sağ ön ve arka lastikleri kestiği ve atılı nitelikli mala zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5275 sayılı CGİK'nin 106/4. maddesi uyarınca, çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,

2-Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesine aykırı olarak suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK’nın 150/2. maddesi uyarınca atanan zorunlu müdafii için vekalet ücreti alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün ilgili kısmından "274,00 TL müdafi ücretinin suça sürüklenen çocuktan tahsil edilmesi" ile ilgili bölümün çıkartılması, ayrıca "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3910, Karar No: 2014/7452, Tarih: 28.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3910 E.  ,  2014/7452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2014(Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2013/5992, Karar No: 2013/27748, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/5992 E.  ,  2013/27748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, izin, fazla çalışma, genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 03.12.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat Selman Nazan Araz geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 2007/Ağustos-30.04.2011 tarihleri arasında servis-montaj teknisyeni ve kümes sistemi otomasyon sistemi kuruluş, bakım, arıza giderme elemanı olarak çalıştığını, aylık ücretinin net 2.750,00 TL olduğunu, genel tatil ve cumartesi ve pazar günleri tam gün çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminatlarının ödenmesine rağmen, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal ... genel tatil ücreti ve hafta tatili ücretlerinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde 11.08.2007-30.04.2011 tarihleri arasında 2.500,00 TL ücretle montaj elemanı olarak çalıştığını, çalıştığı sürede her gün işe gelmediğini, iş olduğu zaman geldiğini, çoğunlukla yılın yarısından daha az bir zamanda çalıştığı için yıllık iznini kullandığını, hafta sonu ve genel tatillerde çalışmadığını, fazla çalışma yapmadığını, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilmesine rağmen tazminatlarının ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde servis montaj teknisyeni olarak 11.08.2007-30.04.2011 tarihleri arasında 3 yıl, 8 ay, 19 gün çalıştığı, yıllık izin ücreti alacağı olduğu, fazla çalışma yaptığı, bir kısım hafta tatilleri ile ulusal ... genel tatil günlerinde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı şahitlerinin, davacının haftanın altı günü 08:00-21:00 veya 07:00-20:00 saateri arasında haftanın altı günü çalıştığını, davalı şahitlerinin, davacının haftanın altı günü 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını beyan ettikleri, mahkemece yapılan işin niteliği de gözönünde tutularak şahit anlatımlarının ortalaması dikkate alınarak, davacının işyerinde arızi haller hariç haftanın altı günü 08:00-19:00 saatleri arasında, 1,5 saat ara dinlenmesinin mahsubuyla günde 9,5 saat, haftada 9,5X6=57 saat çalıştığı, 45 saatin düşülmesiyle 57-45=12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş olup, davalının dosyaya sunduğu servis formları incelenerek, form sunulan süreler için buna göre hesaplama yapılması gerekirken bu sürelere ilişkinde yazılı delil yerine şahit beyanlarına dayanılarak karar verilmesi bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19489, Karar No: 2014/6994, Tarih: 02.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19489 E.  ,  2014/6994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEREDE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/04/2013

NUMARASI : 2004/125-2013/146

Taraflar arasında görülen tapu iptali-tescil ve tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili ve davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 224 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulüne diğer parseller yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, mirasbırakan H.T. 02.07.1997 tarihinde öldüğü, mirasçı olarak davalı kızı Sefure, davaya katılan Fatime ve kendisinden önce ölen kızı Ayşa'nın çocukları davacılar İbrahim, Fatih ve Fikret'i bıraktığı, mirasbırakanın kızı Ayşa kendisinden önce öldüğünden davacı Fahrettin'in mirasçı olmadığı, murisin 224 parsel sayılı taşınmazı 08.05.1992 tarihinde diğerlerini ise 30.05.1995 tarihinde davalı kızına satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;hükme yeterli bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Öte yandan, salt bedeller arasındaki fark tek başına muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca, mirasbırakan Halil Turan'ın mirasçısı olmayan davacı Fahrettin'in açtığı davanın reddine karar verilmesi, ondan sonra yukardaki ilkeler uyarınca mirasbırakanın gerçek irade ve amacının duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5234, Karar No: 2021/1505, Tarih: 04.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/5234 E.  ,  2021/1505 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 13.01.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen hükmün onanarak kesinleşmesi üzerine davacı vekili tarafından 23.06.2017 tarihli dilekçe ile hükmün düzeltilmesi istenmesi üzerine talebin reddine dair verilen 13.07.2017 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; 4721 sayılı TMK'nun 644. maddesi uyarınca elbirliği halindeki mülkiyetin paylı mülkiyete çevrilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili; dava konusu 161 ada 95 parsel ve 161 ada 109 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki elbirliği halindeki mülkiyetin paylı mülkiyete çevrilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, gerekçe kısmında dava konusu her iki parsele ilişkin davanın kabulüne dair açıklama yapılarak, 161 ada 95 parsel sayılı taşınmazın elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.03.2017 tarih 2015/10298 Esas, 2017/2358 Karar Sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, mahkemece, onama ilamı taraflara tebliğ edilerek, hüküm 31.05.2017 tarihi itibariyle kesinleştirilmiştir.

Davacı vekili tarafından 23.06.2017 tarihli dilekçeyle hüküm kısmında dava konusu 161 ada 109 parsel sayılı taşınmazın yazılmasının unutulduğundan bahisle hüküm kısmına söz konusu taşınmazın da eklenerek hükmün düzeltilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, 13.07.2017 tarihli ek karar ile, tashih veya tavzih yoluyla hüküm fıkrasının sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği veya değiştirilemeyeceği gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Ek kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunun 305. maddesi incelendiğinde, hükmün tavzihi ancak hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflarca hükmün açıklanması, tereddüt ya da aykırılığın giderilmesi için istenebilir. Madde metninden açıkça anlaşılacağı üzere, taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamayacak, genişletilemeyecek ve değiştirilemeyecektir. Tavzih yoluyla hüküm değiştirilemeyeceğinden davacı vekilinin hükmün değiştirilmesine yönelik talebinin mahkemesince reddine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 13.07.2017 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre davacı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 04.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.