muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1604, Karar No: 2021/3007, Tarih: 02.06.2021

Nitekim bu görüşten hareketle "kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğin den (resen) nazara alınacağı ilkeleri 08.11.1991 tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Somut olaya gelince, dava konusu taşınmazın davalı ... adına tescilinin dayanağı olan idari işlem, yani 06.07.2009 tarih ve 53 sayılı Belediye Meclis Kararı idari yargı yerinde iptal edildiğine ve bu karar kesinleştiğine göre, sicilin illetten yoksun hale geldiği, başka bir ifadeyle ilk el konumunda olan davalı ... adına oluşan sicil kaydının Türk Medeni Kanununun 1025. maddesi hükmü uyarınca yolsuz tescil niteliğinde bulunduğu kuşkusuzdur. Ne varki, son kayıt maliki ... ikinci el konumunda bulunup, Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koşullarının gerçekleşmesi halinde ediniminin korunacağı tartışmasızdır. Dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgelerden, davalı ...’nin aynı yerde 4 nolu taşınmazın maliki bulunduğu, diğer yönden o bölgede müteahhitlik yaptığı, dosya kapsamından davalı ...’nin taşınmazın belediyeden davalı ...’a intikalini bilebilecek konumda olmakla iyi niyetli kabulünün mümkün olmadığı gibi kabule göre de davanın niteliği gereği ...’nin el ve işbirliği içerisinde olduğu kabulüyle davanın ... açısından da kabulü gerekirken reddi doğru değildir.

Hâl böyle olunca, her iki davalı açısından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 371/1-a maddesi gereğince İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2813, Karar No: 2019/149, Tarih: 09.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/2813 E.  ,  2019/149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/12/2016 tarih ve 2015/381 E. - 2016/475 K. sayılı kararın davalı TPE vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 27/04/2017 tarih ve 2017/359-2017/408 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ismail Kalem tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ticaret unvanının ayırıcı unsuru "SAHİBİNDEN" ibaresinden oluşan e-ticaret platformunu kurduğunu, "SAHİBİ" ve "SAHİBİNDEN" ibareli markaları adına tescil ettirdiğini, markalarının tanınmışlık vasfı kazandığını, kötüniyetli davalının müvekkilinin tanınmış markalarına iltibas ve tecavüz oluşturacak, onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayıp itibar ve ayırt edici karakterini zedeleyecek nitelikte, 35/1-6. sınıf hizmetleri içeren "sahibikim" ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvuruya kötüniyet, markayla iltibas, ticaret unvanı ile haksız rekabet ve tanınmışlık vakıalarına dayalı olarak yaptıkları itirazlarının, YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davalı TPE. YİDK kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı görsel, işitsel ve anlamsal olarak "sahibikim" ibaresini içeren başvuru konusu işaretin davacının "SAHİBİNDEN" ibareli markaları ile ortalama alıcıları iltibasa düşürebilecek derecede benzer bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, anlamsal, görsel ve sescil olarak davacının "SAHİB" ve "SAHİBİNDEN" ibareli markalarıyla davalının "sahibikim" ibareli başvurusu arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik bulunduğu, 35/1-6. sınıf hizmetlerin tamamının davacı markalarında genel olarak, başvuru kapsamında ise 35/6. sınıf hizmetlerin özel olarak yer aldığı, bu haliyle başvuru konusu işaretin davacı markalarıyla aynı hizmetleri içerdiği, davacının "sahibinden" ibareli belli bir tanınmışlığa erişmiş seri markalarının bulunduğu, davalı başvurusunun seri markaların arasına sızmış olduğu, başvurunun davacı markalarının bilinirliğindenen haksız yararlanma ve imaj devri sağlayacağı, davacı ile aynı kalitede hizmet

sunamaması durumunda davacı markasının giderek sıradanlaşacağı, ayırt edici gücünun ve etkileme alanının zayıflayacağı, davalı kurum kararının, başvuru kapsamındaki 35/1-6. sınıf hizmetler bakımından hukuka uygun bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPE. YİDK kararının iptaline, diğer davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı TPE vekili, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla ve davalı şirkete ait marka tescil başvurusunun konusu olan hizmetlerin, davacıya ait markalardaki hizmetlerle aynı türden olmasına, marka olarak kullanılmak istenen ibareler arasında da 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında markalar arasında benzerliğin bulunmasına göre, davalı TPE vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/01/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9089, Karar No: 2014/10008, Tarih: 16.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9089 E.  ,  2014/10008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 168 ada 6 parsel sayılı 10.535,75 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... , taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden ... ye kalan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında tapu ve vergi kayıtlarına da dayanmıştır. Mahkemece kesin süre içinde keşif giderinin karşılanmaması gerekçesiyle verilen kararın doğru olmadığına yönelik usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

16.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3812, Karar No: 2016/3072, Tarih: 10.03.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/3812 E.  ,  2016/3072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ...ve...Yönetimi vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği; ... köyünde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile ... köyü/mahallesi sınırları içerisinde bulunan fen bilirkişisi tarafından hazırlanan rapor ve krokisinde (A) ve (B) harfleri ile gösterilen toplam 62521,91 m2'lik kısımların tarla niteliği ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar ...ve...Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamış, genel arazi kadastrosu işlemi ise ... köyünde 1983 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Taşınmaz bu çalışmalarda 766 sayılı Kanunun 2. maddesine göre tesbit harici bırakılmıştır. Kesinleşme tarihleri ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelen dosya kapsamına göre, dava davacı gerçek kişi tarafından, davalı ... Köy Tüzel Kişiliğine karşı husumet yöneltilerek açılan tapusuz taşınmazın tescil istemine ilişkindir. 6100 sayılı HMK'nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK'nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukukî bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

- 2 -

2015/3812 - 2016/3072

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

- 2 -

2015/3812 - 2016/3072

1) Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2) Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun Büyükşehir Belediyelerinin sınırları il mülkî sınırlarıdır.

3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülkî sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin onüçüncü fıkrasında; "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur" hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun "Yürürlük" başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı köyün 6360 sayılı Kanun gereğince köy tüzel kişiliği, ortadan kalkmış ve... ilçesinin mahallesi haline gelmiştir. Taraf sıfatı kalmayan köyün yerine katıldığı ilçenin belediyesi olan ... Belediyesinin ve Büyükşehir sınırlarının il mülki sınırı haline gelmesi nedeniyle ...Büyükşehir Belediyesinin ilgili kamu tüzel kişisi sıfatıyla davada taraf olarak yer alması gerekli olacağından, 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin onüçüncü fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar...Yönetimi ve ...vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 10/03/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12998, Karar No: 2021/7044, Tarih: 19.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12998 E.  ,  2021/7044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4. maddesi gereğince 50/1-a, 52/4. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin ceza miktarına, sonuç cezanın adli para cezası olarak hükmedilmesine, eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki otobüsle, gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş asfalt kaplama caddede seyrederken, sol ön cam ve kaporta kısımlarıyla, gidiş yönüne göre soldan sağa doğru karşıdan karşıya 13 metre uzunluğundaki kaplamanın 2,5 metresini geçmiş 1929 doğumlu yayaya çarpmasıyla, sanığın tali kusuruyla, bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

1-)Sonuç ceza olan adli para cezasının günlük miktarının takdir edilmesinin dayanak maddesi olan 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması

2-)Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12553, Karar No: 2012/18377, Tarih: 10.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/12553 E.  ,  2012/18377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, ayrı yaşamada haklılık nedeniyle 700,00 TL tedbir nafakasının tahsili istenilmiştir.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kararın kesinleşmesinden itibaren aylık 500,00 TL tedbir nafakasının tahsiline karar verilmiş, hüküm, süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara; kararın dayandığı deliller ile kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, HMK’nun 297/e maddesi hükmüne göre gerekçeli kararda kararın yazıldığı tarihin belirtilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.Yine, mahkemece hükmedilen nafakanın geçerlilik tarihi dava tarihidir. Bu husus, 28.11.1956 gün 15 E., 15 K. sayılı Y.İ.B.K.'da " nafaka ve nafakanın artırılması davaları kanundan doğan bir alacağın tespiti ve tahsili niteliğinde olup, davanın açıldığı tarihten itibaren hüküm ifade eder" şeklinde belirtilmiştir.“ Mahkemece, kararın kesinleşmesinden itibaren nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.Bundan ayrı olarak ta, tedbir nafakasının miktarı tayin edilirken, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.Yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında; davalının SGK’dan emekli olup, aylık maaşının 1400,00 TL olduğu, davacının ise; ev hanımı olup gelirinin bulunmadığı anlaşılmıştır. O halde, mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, davalının gelir düzeyi ile birlikte yaşarken davalının eşine sağlamış olduğu yaşama standardı, bakmakla yükümlü olduğu kişiler nazara alınarak; davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek daha uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekir. Davalının geliri ile mütenasip olmayacak şekilde fazla nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12220, Karar No: 2012/313, Tarih: 16.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12220 E.  ,  2012/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM :2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereği 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereği 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereği 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

765 sayılı TCK.nun 71. maddesi gereği sanığın neticeten 51 ay 45 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihlerinin, 26.01.2004, 21.01.2005 ve 21.12.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

1-) Sanık müdafiinin, 2004 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin soruşturma eksiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle 2004 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmünün istem gibi ONANMASINA,

2-) Sanık müdafiinin, 2003 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen hükme yönelik temyizine gelince;

2-) Sanık müdafiinin, 2003 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen hükme yönelik temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 sakvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, incelemenin katma değer vergisi yönünden yapılmış olması nedeniyle kullanılan son fatura tarihine göre suç tarihi olan 26.01.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan 2003 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmünün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-) Sanık müdafiinin, “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Te-Mar Tesisat Malz. Armatür San.İnş. Ve Tic. Ltd.Şt.nin yetkilisi olan sanığın, 2005 takvim yılının 1,2,3,4,5 ve 11. aylarında temin ettiği sahte faturaları kullanarak katma değer vergisi kaybına sebebiyet verdiğinin iddia ve kabul olunması karşısında suç tarihinin, kullanılan son fatura tarihine göre 26.12.2005 olduğu ve bu tarihte 5237 sayılı TCK'nun yürürlükte bulunduğu gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nun 7/2. ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nun olaya ilişkin hükümlerinin karşılaştırılması sonunda lehe olduğu kabul edilen ve suç tarihinde yürürlükte olmayan 765 sayılı TCK'nun uygulanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.