muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2665, Karar No: 2021/1207, Tarih: 12.10.2021

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden evvel, öncelikle Mahkemece karara esas alınan bir başka davada verilen kararın eldeki dava yönünden ne derece bağlayıcı olduğunun incelenmesi amacıyla “delil”, “kesin hüküm” ve “güçlü delil” kavramlarını kısaca açıklamakta yarar vardır.

13. Medeni usul hukukunda deliller, kesin deliller ve takdiri deliller olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Hukukumuzda kesin deliller, ikrar [6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) m. 188], senet (HMK m. 199 vd.), yemin (HMK m. 225 vd.) ve kesin hüküm (HMK m. 303) olmak üzere dört tanedir. Takdiri deliller ise tanık (HMK m. 240 vd.), bilirkişi (HMK m. 266 vd.), keşif (HMK m. 288 vd.) ve kanunda düzenlenmemiş diğer deliller (HMK m. 192) olarak sayılmaktadır. Takdiri deliller yönünden delil türlerinin sınırlı olarak sayılmadığı kabul edilmektedir (Alangoya, Yavuz/Yıldırım, Kamil/Deren Yıldırım, Nevhis: Medeni Usul Hukuku Esasları, İstanbul 2004, s. 341; Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder/ Taşpınar Ayvaz, Sema: Medeni Usul Hukuku, Ankara 2017, s. 389-390). Bu açıdan güçlü delil takdiri bir delil türü olarak nitelendirilebilir.

14. Kesin hükme gelince, kesin hüküm HMK’nın 303. maddesinde düzenlenmiş olup şekli ve maddi anlamda kesin hüküm olarak ikiye ayrılır. Verilen bir hükme karşı kanun yolları kapalı ise veya kanun yolları açık olsa bile süresinde gidilmemişse veya tüm kanun yolları tükenmişse hüküm şeklen kesinlik kazanmıştır. Maddi anlamda kesin hükümde ise; dava sebebinin (maddi vakıaların), taraflarının ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

15. Önemle vurgulanmalıdır ki; maddi anlamda kesinlik, yalnız hüküm fıkrası için söz konusudur. Hüküm fıkrası, davada (veya karşı davada) istenen hususlar (talep sonucu) hakkında mahkemece verilen kararı (hükmü) gösterir. Hükmün gerekçesinin kesin hüküm gücü yoktur. Bununla beraber, gerekçe maddi anlamda kesinlikten tamamen soyutlanmış da değildir.

16. Maddi anlamda kesinlik, yalnız hüküm fıkrasına ilişkin olduğundan hükümde tarafların talep sonuçları (veya talep sonuçlarının bazı kalemleri) hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemişse, hakkında karar verilmemiş olan hususlar bakımından maddi anlamda kesin hüküm söz konusu olmaz.

17. Birinci davada verilmiş olan hüküm, aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak, aynı konuya ilişkin olarak açılan ikinci bir davada, birinci davada kesin hükme bağlanmış olan husus (HMK m. 303/1,2) kesin hüküm teşkil eder.

18. Aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak ve aynı hukukî ilişki hakkında açılan ikinci davanın konusu, birinci davadakinden farklı olsa bile, iki davanın da temelini oluşturan aynı hukukî ilişkinin mevcut olup olmadığı hakkında (birinci davada) verilmiş olan (kesin) hüküm, ikinci davada kesin delil teşkil eder.

18. Aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak ve aynı hukukî ilişki hakkında açılan ikinci davanın konusu, birinci davadakinden farklı olsa bile, iki davanın da temelini oluşturan aynı hukukî ilişkinin mevcut olup olmadığı hakkında (birinci davada) verilmiş olan (kesin) hüküm, ikinci davada kesin delil teşkil eder.

19. Bir davada verilen kesin hüküm, bu davanın taraflarından biri tarafından başka birine (üçüncü kişiye) karşı açılan (veya üçüncü kişi tarafından birinci davanın taraflarından birine karşı açılan) ve konusu ile dava sebebi (vakıalar) aynı olan ikinci bir davada kesin delil teşkil etmez; çünkü iki davanın tarafları farklıdır. Fakat, birinci davada verilen kesin hüküm, ikinci davada güçlü bir takdiri delil teşkil eder (Kılıç, Halil.: Açıklamalı İçtihatlı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Cilt II, Ankara 2011, s. 2341 vd.).

20. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.03.2021 tarihli ve 2017/9(22)-3108 E., 2021/380 K.; 09.02.2021 tarihli ve 2016/(7)9-1247 E., 2021/54 K.; 23.06.2020 tarihli ve 2017/3-1058 E., 2020/448 K. sayılı kararlarında da yer verilmiştir.

21. Bu noktada davaya konu araçta yapılan servis işlemlerinden, bir başka deyişle ayıplı hizmetten kaynaklanan zarardan davalıların sorumluluklarına dair Mahkemece verilen ilk hükmün eldeki davaya etkisi üzerinde durulmalıdır.

22. Aynı taraflar arasında ayıplı hizmet nedeniyle görülen ilk davada Mahkemece davaya konu aynı aracın ücretsiz onarılmasına, bilirkişi raporuyla “piyasa koşullarında yapılan araştırmalar sonucunda, davaya konu emsal araçlar için günlük kiralama ücretinin 50TL olduğu” tespiti ile dava tarihine kadar sorumlu olunduğu hesaplanan toplam 6.650TL araç ikame bedelinin davalılardan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; verilen karar onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

23. Davacı bu kez anılan ilk dava tarihinden aracın teslim edildiği tarihe kadar geçen süre yönünden aynı günlük bedel üzerinden ikame araç bedeli talebinde bulunduğuna göre anılan kararın güçlü (kuvvetli) delil teşkil ettiği kuşkusuzdur.

24. Bu durumda davacının ikame araç bedeli talebi yönünden eldeki davada, masraf yapıp yapmadığı, yaptıysa miktarının ne olduğu hususunda ispat yükü altında olduğundan bahsedilmesi dosya kapsamı ile uyumlu olmayacaktır. Direnme kararında olduğu şekilde, aracın davacıya teslim edildiği tarihe kadar ilk davada alınan bilirkişi raporundaki günlük araç ikame bedeli esas alınmak suretiyle tazminat belirlemesi yerindedir.

25. Hâl böyle olunca, bu yöne ilişkin verilen direnme kararı haklı ve yerindedir.

26. Ne var ki, bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazları incelenmediğinden bu konuda inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olup davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 3. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

25. Hâl böyle olunca, bu yöne ilişkin verilen direnme kararı haklı ve yerindedir.

26. Ne var ki, bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazları incelenmediğinden bu konuda inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olup davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 3. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Ancak karar düzeltme yolunun açık olması sebebiyle öncelikle mahkemesince kararın taraflara tebliğine ilişkin işlemlerin yerine getirilmesine, karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise mahkemesince doğrudan Özel Daireye gönderilmesine,

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5176, Karar No: 2016/13464, Tarih: 04.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/5176 E.  ,  2016/13464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm mirasçı ve davalı kadın tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.10.2016 günü temyiz eden davacı ... mirasçısı ... ile vekilleri gelmedi. Karşı taraf temyiz eden davalı ... vekili Av. ... geldi. Davacı ... mirasçısı ... vekili Av. ...'nin başka mahkemelerde duruşması bulunması sebebiyle mazeret dilekçesi verdiği görüldü. Mazeretini belgelemediği gibi başka vekillerinin de bulunduğu anlaşıldı. Mazereti yerinde görülmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları dava şartlarından (HMK. m. 114/1-d) olup, bu husus kamu düzeniyle ilgilidir. Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırmakla yükümlüdür. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. ( HMK. m. 115/1) Davada, davalı kadının ruhsal rahatsızlığı ileri sürülmüş ve bu iddia dosya arasındaki bir kısım delille de doğrulanmıştır. Bu durumda mahkemece yapılacak iş; Türk Medeni Kanununun 405. ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 56. maddesi uyarınca davalı kadının vesayet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması ve bu hususun bir ön sorun sayılarak sonucuna kadar yargılamanın bekletilmesinden ibarettir. Bu yön göz önünde tutulmadan yargılamaya devam olunarak işin esası hakkında karar verilmesi usul ve kanuna aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.10.2016 ( Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/3205, Karar No: 2010/6195, Tarih: 29.09.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/3205 E.  ,  2010/6195 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/79925

MAHKEMESİ :(ZİLE) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :07.10.2009 gün ve 488/488

SUÇ :Adam öldürme

Adam öldürmek suçundan M.. Ş.. hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81/1, 29/1, 62/1. Maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (ZİLE) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.10.2009 gün ve 488/488 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü M.. Ş.. hakkında 765 sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak ve bozmaya uyularak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.06.2006 gün ve 2006/10-124/165 sayılı uyarlama yargılamasında kazanılmış hak olmayacağına dair kararı da dikkate alınarak,

Maktul ve hükümlünün aynı işyerinde çalıştıkları sırada, hükümlünün maktule “üşüdüm, sobayı yak” demesi üzerine, maktulün de “kendin yak” şeklinde karşılık vermesinden sonra hükümlüyü eliyle iteklemesinden ibaret olan ve tahrik oluşturan haksız eylem nedeniyle hükümlünün suçu işlediği anlaşıldığından, tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 29. maddesi ile uygulama yapılırken, üst sınırdan ceza verilmesi yerine yazılı şekilde 16 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 29.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4531, Karar No: 2010/4744, Tarih: 03.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/4531 E.  ,  2010/4744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Dikili Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.05.2008 tarih ve 2007/213-2008/111 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin ortağı bulunduğu davalı kooperatifin, maliki olduğu günübirlik tesis alanına, müvekkillerinin deniz manzarasını ve denizden gelecek rüzgarı engelleyecek şekilde yaklaşık 600 adet ağaç diktiğini, bu alanın imar uygulaması sonucunda kooperatife kalan ve üzerine konut inşaatı yapılamayan bir parsel olduğunu, müvekkillerinin konutlarına deniz manzaralı olduğu için büyük şerefiye veya fiyat farkları vererek sahip olduklarını, davalı kooperatif yönetim kurulunun ticari amaçla yaptığını ve 50-60 yıl süreceğini bildirdiği bu faaliyetin anasözleşmeye ve MK’nun komşuluk hukukunu düzenleyen 737. maddesine aykırı olduğu gibi 3621 sayılı Kıyı Kanunu ve İmar Kanunu hükümleri uyarınca kooperatifin bu ağaçlardan faydalanamayacağını ileri sürerek, ağaçların sökülüp eski hale getirilmesi suretiyle davalı kooperatifin müdahalesinin önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu ağaçların 22.02.2007 tarihli yönetim kurulu kararı ile dikildiğini, müvekkilinin (780.000)m2 alanda kurulu olup 1356 ortağının bulunduğunu, kooperatifin aidatlara ilave gelir sağlamak zorunda olduğunu, başka bir taşınmaz üzerinde de (1.000) adet zeytin ağacının bulunduğunu, dava konusu yerin kıyı kenar çizgisi dışında kalan ve müvekkilinin özel mülkiyetinde bulunan bir yer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu ağaçların kooperatifçe alınan karar ile dikildiği, bu ağaçların dikiminden beklenen menfaatin davacılarla birlikte tüm üyeleri ilgilendirdiğinden, davacıların taleplerini öncelikle genel kurula itiraz şeklinde ileri sürmeleri ve bunun sonucunda alınacak karara göre hareket etmelerinin gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı ortaklar ile davalı kooperatif arasında, TMK.’nun 737. maddesinde düzenlenen komşuluk hakkına dayalı eski hale getirme suretiyle müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı ortaklar ile davalı kooperatif arasında, TMK.’nun 737. maddesinde düzenlenen komşuluk hakkına dayalı eski hale getirme suretiyle müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

Dosyaya sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, dava konusu ağaçların dikili olduğu taşınmazın (7.117) m2 yüzölçümündeki 83 Ada 1 Parsel sayılı taşınmaz olduğu, imar planında bu taşınmazın sosyal ve kültürel tesis alanı olarak planlanıp yapılaşma oranının binde sekiz olacağının ve yapılaşma yüksekliğinin 3,5 metreyi geçemeyeceğinin öngörüldüğü, taşınmazın onaylı ağaçlandırma projesinin bulunmadığı, bu alana davalı kooperatifçe yaklaşık 500 adet ağaç dikildiği, bu ağaçların 1. yılda 6- 7 metre büyüdüğü, boyunun yaşına göre 20 metreye, genişliğinin 30 cm.’ye, yaprak çapının 60- 70 cm.’ye ulaşabileceği, 5- 15 yaş arasında kesilebilecek hale gelen bu ağaçlardan kesimden sonra 60- 70 yıl kereste amacıyla yararlanılabileceği, kereste elde etmek için dikilen dava konusu ağaçların davacıların manzarasını kapattığı, davalı kooperatifin de bu işten 60- 70 yıl gelir elde etmeyi planlandığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı kooperatifin 15.07.2007 tarihli genel kurul toplantısında bu konular tartışılmışsa da herhangi bir karar alınmamıştır. Ancak, ortağın hakkını doğrudan etkileyen yönetim kurulu kararlarına karşı, genel kurulda itiraz yoluna başvurulmadan, doğrudan dava açılabileceği de tabiidir.

Mülkiyet hakkı, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevler de yükleyen bir haktır. TMK.’nun 737. maddesi uyarınca bu hakkın kullanılmasının, komşuların buna katlanma ve komşular arasında hoş görülebilme sınırını aşmaması gerekir. Somut uyuşmazlık yönünden de dava konusu faaliyetten bir gelir elde edileceği ve bu gelirden tüm ortakların yanında davacıların da yararlanacağı açık ise de bu faaliyetler davacı ortakların davalı kooperatiften konut edinmekten bekledikleri menfaati çok büyük ölçüde azaltacak veya tamamen ortadan kaldıracak nispette ise mahkemece anılan faaliyete müdahale edilmesi gereklidir.

Bu durum karşısında mahkemece, deniz kıyısında kurulduğu anlaşılan davalı kooperatiften davacı ortakların konut edinmekten beklentilerinin asgari ölçüde ne olduğu, bu beklentilere ağaçların budanması veya seyreltilmesi gibi başka bir önlemle cevap verme imkanının bulunup bulunmadığı tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18953, Karar No: 2015/22826, Tarih: 18.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/18953 E.  ,  2015/22826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 15/01/2008 tarihinden beri çalışmakta iken, iş akdinin 09/06/2014 tarihinde norm kadrosunda çalışması gereken 5 ay 29 günü doldurduğu iddiası ile işverence sonlandırıldığının bildirildiğini, iddia edildiği gibi geçici işçi olmayıp sürekli işçi konumunda olduğunu, yapılan feshin haksız olduğunu bu nedenle feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesini talep etmiştir.

Davalı vekil, davacının geçici işçi pozisyonunda çalıştırıldığını, çalışma süresinin 5 ay 29 gün olduğunu, bu nedenle işe iade davası açamayacağını, feshin sözleşme süresinin dolması nedeniyle geçerli nedene dayandığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının iş akdine davalı işveren tarafından "..07/12/2014 tarih ve 57 sayılı Meclis Kararına istinaden 22/02/2007 tarih 26442 sayılı Belediye bağlı kuruluşlar ile Mahalli İdareler Birlikleri norm kadro ilke ve standartlarına ait yönetmeliğin geçici işçiler başlıklı 24. Maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalıştığınız 5 ay 29 günlük süre dolması nedeniyle iş akdiniz fesih edilmiştir " gerekçesi ile son verildiği , getirtilen kayıtlardan davacının davalı Belediye nezdinde 15/01/2008 tarihinde geçici işçi pozisyonunda çalışmaya başladığı, ancak girdi çıktılar yapılmak sureti ile çalışmasının aralıksız devam ettiği, feshe gerekçe yapılan hususlarla ilgili somut delil sunulmadığı, davalı tarafın üzerine düşen ispat külfetini yerine getiremediği, feshin son çare olduğu ilkesinin gözetilmediği, diğer bir deyişle davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça geçerli ve haklı bir sebep olmaksızın feshedildiği kabul edilerek davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 07/12/2012 tarih ve 57 sayılı Meclis Kararına istinaden 22/02/2007 tarih 26442 sayılı Belediye bağlı kuruluşlar ile Mahalli İdareler Birlikleri norm kadro ilke ve standartlarına ait yönetmeliğin geçici işçiler başlıklı 24. Maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışılan 5 ay 29 günlük sürenin dolması nedenine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi norm kadro dışında çalışmak üzere geçici işçi olarak işe alınmış ve aralıksız çalıştırılmıştır. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günden fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin işverence feshi, sözü edilen yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasanın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasaya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın bir gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre gerçekleştirdiği fesih işlemi, Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedene haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Karar tarihinde alınması gerekli 27.70 TL harçtan peşin alınan 25.20 TL'nin mahsubu ile bakiye 2.50 TL'nin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yapmış olduğu 18,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Karar tarihinde alınması gerekli 27.70 TL harçtan peşin alınan 25.20 TL'nin mahsubu ile bakiye 2.50 TL'nin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yapmış olduğu 18,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, KESİN olarak 18.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.