muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12392, Karar No: 2014/17249, Tarih: 25.12.2014

Dairemizce yapılan inceleme neticesinde; 18.03.2014 tarih, 2013/19445 Esas, 2014/4134 Karar sayılı ilamla tüm davalıların sair temyiz itirazları reddedilmiş, yalnızca davalı belediyenin somut olaydaki sorumluluğunun hizmet kusuruna dayanmadığı, olayın haksız fiilden kaynaklandığı, davanın adli yargının görev alanına girdiği, mahkemece, idari yargının görevli olduğundan bahisle davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, davalı ... hakkında, işin esası hakkında yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, görevsizlik kararı verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, dairemizin bu kararına karşı davalı bina sahibi ... karar düzeltme isteminde bulunmuş, karara esas alınan kusur bilirkişisi raporunda, dava dışı ...'nın 3/8, ölenin 3/8, Tedaş'ın 1/8, Belediye'nin 1/8 oranında kusurlu bulunduğu, tarafına her hangi bir kusur atfedilmediği halde mahkemece tazminattan sorumlu tutulmasının hatalı olduğunu savunarak, kararın düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Dava; elektrik çarpması sonucu ölüm nedeniyle açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda; 1964 doğumlu, evli ve 3 çocuk sahibi Veli Keskin, davalı ...'e ait iki katlı evin teras katında boya yaparken elindeki 2,5 metre uzunluğundaki alüminyum saplı fırçanın alçak gerilim hattına değmesi sonucu elektrik akımına kapılarak vefat etmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; olayın vuku bulduğu binanın 2. katının 2002 yılında ruhsatsız olarak yapıldığı, davalı belediyenin ruhsatsız inşaatta gerekli denetimi yapmadığı anlaşılmıştır.

İdarece kamu gücüne dayalı, re'sen tek yanlı olarak tesis edilen, önceden kanun ya da idari kurallarla düzenlenen, kamu hizmetinin görülmesine yönelik olan işlemin tesisinde kamu yararı gözetilen ve en önemlisi idare hukuku alanında hukuksal sonuç doğuran işlemler idari işlem olup, bu nitelikteki işlemlere karşı açılacak davaların görülme yeri, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu 2.maddesi gereğince idari yargı yeridir.

Belediyenin ruhsat verme işlemi de idari bir işlemdir. Bu bağlamda, eldeki davada, davalı ... hakkındaki davanın, idari yargı yolunda görülmesi gerekmektedir.

Her ne kadar mahkemece, davalı ... yönünden görevsizlik kararı verilerek, davanın yargı yolu bakımından reddine ve karar kesinleştikten sonra talep halinde belediye yönünden dosyanın görevli Hatay İdare Mahkemesine gönderilmesine karar verilmişse de Dairemizin 18.03.2014 tarih, 2013/19445 E.; 2014/4134 K. sayılı ilamıyla sehven görevsizlik kararının bozulduğu anlaşılmıştır.

Görev, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülmese dahi re'sen gözetilebileceği gibi, daha önceki bozma kararı da usulü kazanılmış hak oluşturmaz.

Görev, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülmese dahi re'sen gözetilebileceği gibi, daha önceki bozma kararı da usulü kazanılmış hak oluşturmaz.

Ancak, yargı yolu bakımından reddedilen istem yönünden yerel mahkemece gönderme kararı verildiği anlaşılmıştır. İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 3 ve sonraki maddelerinde idari davaların nasıl açılacağı açıkça gösterilmiştir. Bir idari dava açılırken yasada gösterilen yöntemlere uyulması gerekir. Adli Yargı yerinde açılan bir davanın idari nitelikte olduğunun anlaşılması üzerine dosyanın idare veya vergi mahkemesine gönderilmesine karar verilmekle başlangıçta Adli Yargı yerinde açılmış olan dava, İdari Yargı yerinde açılmış olmaz. Mahkemenin Adli Yargı yerinde açılan bir davada görevli olmadığından dolayı dava dilekçesinin reddine karar verdiği takdirde dava dosyasını ait olduğu görevli mahkemeye göndereceğine dair hukuk usulü hükmü, salt Adli Yargı yerleri arasındaki görevsizlik kararının verilmesi durumunda uygulanır. Bu nedenle eldeki davada yargı yolu bakımından Belediye hakkındaki davanın reddine karar verilmesi durumunda davaya İdari Yargı da bakılabilmesi için İdari Yargılama Usulü Kanunu hükümlerindeki yöntemin işlenmesi gerekeceğinden, mahkemece gönderme kararı verilmesi doğru değildir.

Davalı bina sahibi ... hakkındaki hükme gelince;

Davacıların murisi Veli'nin; 28.06.2009 tarihinde elektrik çarpması sonucu ölmesi nedeniyle; taksirle ölüme neden olma suçundan dolayı davalı bina sahibi hakkında ceza davası açılmış; yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda, ölenin asli, bina sahibi ...'in tali kusurlu olduğu rapor edilmiş, mahkemece, TCK'nın 85/1 maddesi uyarınca sanığın 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, 5271 Sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca sanık hakkında belirlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Eldeki tazminat davasında alınan bilirkişi raporunda, bina sahibine kusur yüklenmemiş, bina sahibinin boya işini yapması için anlaştığı dava dışı ...'nın işveren statüsünde 3/8, müteveffa Veli'nin 3/8, Tedaş'ın 1/8, Belediye'nin 1/8 kusurlu oldukları rapor edilmiştir.

Bilirkişi raporuna itiraz edilmesi üzerine, mahkemece iki ayrı rapor daha alınmış, bu raporlarda vefat edenin kusurlu, davalı Tedaş'ın kusursuz olduğu belirlenmiş, diğer davalılar yönünden net bir kusur belirlemesi yapılmamış, mahkemece ilk rapor hüküm kurmaya elverişli ve yeterli görülerek, ikinci ve üçüncü bilirkişi raporlarına itibar edilmemiş, davalı bina sahibi ... hakkında tedbirsizlik ve dikkatsizlikle ölüme sebebiyet verme suçundan mahkumiyet kararı verildiği gerekçesiyle davalı bina sahibi Yılmaz'ın meydana gelen ölüm olayından sorumlu olduğu kanaatine varılarak, hükmedilen tazminattan davalı Tedaş ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğuna karar verilmiştir.

Ceza mahkemesi kararlarının hukuk mahkemesindeki davaya etkisini düzenleyen Borçlar Kanunu’nun 53.maddesinde; hakim, kusur olup olmadığına, yahut haksız fiilin failinin temyiz kudretini haiz bulunup bulunmadığına karar vermek için ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ile bağlı olmadığı gibi, ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile de mukayyet değildir. Bundan başka ceza mahkemesinin kararı, kusurun takdiri ve zararın miktarının tayini hususunda dahi hukuk hakimini takyit etmez denilmektedir. Aynı düzenleme yeni Türk Borçlar Kanunu'nun 74.maddesi hükmünde de “Hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir. Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz.” şeklinde önceki kanuna paralel şekilde düzenlenmiştir.

Bu açık hüküm karşısında, ceza mahkemesince verilen beraat kararı, kusur ve derecesi, zarar tutarı, temyiz gücü ve yükletilme yeterliği, illiyet gibi esasların hukuk hakimini bağlamayacağı konusunda duraksama bulunmamaktadır.

Hukuk hakiminin ceza mahkemesi kararındaki maddi olgularla bağlılığının ölçüsü; beraat kararında suçun sanık tarafından işlenip işlenmediğinin kesin olarak, delilleriyle tespit edilip edilmediğidir. Ceza mahkemesinin, kusurun ve zarar miktarının takdiri hususundaki kararı, yani, fiilin işlendiği sabit olduğu halde, kusurluluğa ya da kusursuzluğa ilişkin saptaması, hukuk hakimini bağlamaz. Hukuk hakimi, ceza mahkemesinin kusura ilişkin değerlendirmesiyle ve buna etkili tespit edilen olgularla bağlı kalmaksızın, taraflarca ileri sürülen delilleri toplayıp, tümünü birlikte değerlendirerek bir sonuca varmalıdır.

Diğer taraftan, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, maddi anlamda kesin hüküm teşkil eder nitelikte bir hüküm olmadığından hukuk yargıcı yönünden ortada bağlayıcı nitelikte bir maddi vakıa bulunduğu sonucuna varılamaz.

Hal böyle olunca; davalı bina sahibi hakkında ceza mahkemesinde alınan karar hukuk hakimini bağlamayacağından, önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan, daha önce alınan tüm kusur oranına ilişkin raporlardaki çelişkileri giderecek biçimde yeni rapor alarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Hal böyle olunca; davalı bina sahibi hakkında ceza mahkemesinde alınan karar hukuk hakimini bağlamayacağından, önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan, daha önce alınan tüm kusur oranına ilişkin raporlardaki çelişkileri giderecek biçimde yeni rapor alarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Bu itibarla, davalı ...'in karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulması gerekirken, zuhulen davalı Belediyeye ilişkin görevsizlik hükmünün bozulduğu anlaşıldığından, Dairemizin 18.03.2014 gün 2013/19445 E.ve 2014/4134 K.sayılı önceki bozma ilamının kaldırılarak, hükmün yukarıda belirtilen gerekçeler ilave edilerek ve açıklanan bozma sebepleri doğrultusunda BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2595, Karar No: 2012/7564, Tarih: 22.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2595 E.  ,  2012/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 19.760 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; ... ili, ... Mahallesi 269 Ada, 350 Parseldeki 6 ve 7 nolu, 47 Parseldeki 3 nolu ve 311 Ada, 22 Parseldeki 6 nolu bağımsız bölümlerin ... Vakfına ait iken, 08.11.2005 tarihinde davacının mülkiyetine geçtiğini, davalının haklı nedene dayanmaksızın bu yerleri öğrencilere tahsis ederek kullandırdığını belirterek, 2005-2006-2007 yılları için 19.760 TL ecrimisilin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı ... vekili cevabında, davalı derneğin 20.02.2008 tarihinde kurulduğunu, daha öncesinde derneğin ... 'da çalışması bulunmadığını ve idarenin tek taraflı olarak tutanağa ilişkin bu davayı açtığını, evlerle başından beri ilgilenmeyerek, fiili bir durum meydana gelmesine neden olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; davalı ... Derneğinin, ... 'daki faaliyete geçtiği tarihin ... ve ... Valiliklerinin cevabı yazısına göre, 20.02.2008 olduğu, ecrimisile konu dönemlerin bu tarihten önceye ilişkin bulunduğu, taşınmazın elektrik ve su kayıtlarına ilişkin aboneliklerinin ise dava dışı gerçek kişiler adına olduğu gerekçe gösterilerek, derneğin sorumluluğu söz konusu bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir. Hükmü davacı vekili temyiz etmektedir.Dava konusu taşınmazlara ilişkin mahkemece 12.01.2010 tarihinde yapılan keşifte hazır bulundukları için dinlenen ... ve ... davaya konu 7 nolu dairede oturduklarını, ... Gençlik Derneğinden kiraladıklarını ve kirayı derneğe ödediklerini beyan etmişler, ... ise eşiyle birlikte oturdukları bu yeri ... Gençlik Derneğinden kiraladıklarını, eşinin dernekte çalıştığını beyan etmiştir.

Davacı idarece düzenlenen 30.04.2007 tarihli tutanakta ise; "dava konusu taşınmazın ... tarafından öğrencilere tahsis edildiği" tespit edilmiştir.Bu durumda mahkemece, davacının delil listesinde tanık deliline dayandığı gözönüne alınarak tutanak mümzii tanıkları da dinlenmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12313, Karar No: 2015/25799, Tarih: 27.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/12313 E.  ,  2015/25799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, katılandan elektrik malzemesi satın alarak, karşılığında keşidecisi... olan hamiline düzenlenmiş 2.650 TL değerindeki çeki verdiği, çekin bankaya ibrazında çalıntı çek olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık beyanı, katılan ifadesi, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, katılandan elektrik malzemesi satın alarak, karşılığında keşidecisi... olan hamiline düzenlenmiş 2.650 TL değerindeki çeki verdiği, çekin bankaya ibrazında çalıntı çek olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık beyanı, katılan ifadesi, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b ve d bentlerinin uygulanması gerektiği ancak diğer bentlerin uygulama imkanı olmadığının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; nitelikli dolandırıcılık suçuna ait hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 265 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 220 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 4.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle ve resmi belgede sahtecilik suçuna ait hükümden 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılarak yerine “mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b ve d bentlerinin uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.