muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8504, Karar No: 2022/5046, Tarih: 20.06.2022

Karar, HSBC Bank A.Ş. vekili ve Greyworld Wide Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Asıl dava; tasarım ve faydalı model belgesine tecavüzün tespiti, men’i, ref’i ile maddi ve manevi tazminat, Birleşen Dava ise; asıl davada dayanılan faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Olaya uygulanacak 551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname”nin 166. maddesinde “Faydalı model belgelerine ilişkin açık bir hüküm bulunmadığı ve faydalı model belgelerinin özelliği ile çelişmediği takdirde, patentler için öngörülen hükümler, faydalı model belgeleri için de uygulanır” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre KHK’nın 130/2. maddesindeki “Patentin hükümsüzlüğü koruma süresinin devamınca veya hakkın sona ermesini izleyen beş yıl içinde dava edilebilir” düzenlemesi uyarınca, faydalı modelin hükümsüzlüğü davasının koruma süresi içinde veya en geç hakkın sona ermesini izleyen beş yıl içinde açılması gerekmektedir. Somut olayda birleşen dava 25/03/2015 tarihinde açılmış, hükümsüzlüğü istenilen faydalı model belgesi ise yıllık yenileme ücretinin yatırılmaması sebebiyle 12/05/2016 tarihinde hükümden düşmüştür. Bu durumda, anılan düzenleme uyarınca faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü yönünden işin esasına girilerek bir değerlendirme yapılması gerekirken bölge adliye mahkemesince hatalı gerekçe ile bu hususta karar verilmesine yer olmadığına kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Öte tandan, faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesi halinde, somut uyuşmazlık yönünden faydalı model belgesinden doğan hak başvuru tarihinden itibaren geçersiz olacağından, öncelikle faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü istemi yönünden uyuşmazlık karara bağlanmadan faydalı model belgesine tecavüzün tespiti davası yönünden işin esasına girilerek karar verilmeside doğru olmamış, hükmün bu nedenle birleşen dosya davacısı lehine bozulması gerekmiştir.

2- Davalıların asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının ise bozma sebep ve şekline göre şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen davaya yönelik birleşen dava davacısı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının birleşen dava davacısı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalıların asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 20/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3344, Karar No: 2018/4878, Tarih: 21.11.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/3344 E.  ,  2018/4878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başka bir suçu işlemek için öldürme, yağma, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Yargılamanın yenilenmesi üzerine;

1-Başka bir suçu işlemek için öldürme suçundan, TCK'nin 82/1-h, 62, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

2-Yağma suçundan, TCK'nin 149/1-a, 62, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

3-6136 sayılı Kanunun 13/1, 765 sayılı TCK'nin 59 ve 36. maddeleri uyarınca 10 ay hapis, 1 YTL adli para cezası.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine duruşma açılarak, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde önceki hükümlerin iptali ile bozmaya uyularak yeniden verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ... müdafiinin bir sebebe dayanmayan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

6136 sayılı Kanuna aykırılık suçu bakımından; suç tarihindeki yasal düzenlemelere göre temel adli para cezasının 160.000 liradan (16 kuruş) fazla olamayacağının ve buna göre de 5335 sayılı Kanunun 22. maddesi ile 5083 sayılı Kanunun 2. maddesine eklenen "ilgili kanunları gereğince uygulanacak adli ve idari para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirasının (1 YTL) altında kalan tutarlar dikkate alınmaz" hükmünün gözetilmemesi, yasaya aykırı ise de CMUK'un 322. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6136 sayılı Kanunun 13/1. madde ve fıkrası uyarınca tayin olunan adli para cezasının 16 kuruşa, TCK'nin 62. maddesi uyarınca tayin olunan adli para cezasının 13 kuruşa indirilmesi ve "5335 sayılı Kanunun 22. maddesi ile 5083 sayılı Kanunun 2. maddesine eklenen "ilgili kanunları gereğince uygulanacak adli ve idari para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirasının (1 YTL) altında kalan tutarlar dikkate alınmaz" hükmü uyarınca 13 kuruş adli para cezasının infazına yer olmadığına" ibaresinin hükme eklenmesi suretiyle kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 21.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5097, Karar No: 2015/8705, Tarih: 21.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5097 E.  ,  2015/8705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen yetim aylığının tekrar bağlanmasına, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması ve davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; " eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içersinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; davalı Kurum kontrol memuru tarafından, davacı ile eski eşinin birlikte yaşadıkları iddia edilen . ... adrese gidildiği, bu adresteki komşular tarafından davacının eşi ile birlikte yaşadığının beyan edildiği, ayrıca; ... muhtarlık kayıtlarında davacının eski eşinin .... mahallesinde kayıtlı olduğunun görünmesi nedeni ile bu adrese de gidildiği, ancak .....Mahallesindeki adreste eski eşin değil de kardeşinin ailesi ile birlikte oturduğunun anlaşılması karşısında davacı ile boşandığı eşinin Yasa'da belirtilen “ fiilen birlikte yaşama ” koşulunu taşıdıkları anlaşıldığından mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13132, Karar No: 2012/737, Tarih: 02.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13132 E.  ,  2012/737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/02/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı belediye, .. parsel sayılı taşınmazın 442 sayılı Yasa hükümleri uyarınca .... Köy Tüzel Kişiliğince 1999 yılında davalıya satıldığını, davalının hak sahibi olma koşullarını taşımadığını ve beş yıl içinde bina yapma şartını da yerine getirmediğini ileri sürerek, tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 442 sayılı Yasa uyarınca hak sahibi olma koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, 442 sayılı Yasaya bazı düzenlemeler ilave eden 3367 sayılı Yasa ve buna ilişkin yönetmelik hükümleri uyarınca davalıya belirli koşullarla temlik edilen taşınmazın davalı tarafın yasanın öngördüğü koşulları gerçekleştirmemesi sebebiyle davanın kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Oysa, 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Yasanın 187. maddesi ile 442 sayılı köy kanununa eklenen geçici madde “…31/12/2009 tarihinden önce belediye haline dönüşmek veya başka bir belediyenin sınırlarına dâhil olmak suretiyle tüzel kişiliğini kaybeden köylerde, kendilerine bu Kanunun ek 13 üncü maddesine göre taşınmaz satışı yapılan hak sahipleri hakkında satış bedelinin ödenmesi kaydıyla ek 13 üncü maddede öngörülen diğer şartlar uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla henüz kesinleşmemiş davalarda da bu madde hükümleri uygulanır…”hükmünü öngörmektedir. O halde anılan hüküm gözetilerek bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekeceği açıktır.

Ancak, 5393 sayılı Yasanın 18. maddesi hükmü gereğince Belediye Meclisi tarafından alınan kararla davadan feragat öngörülmüş ve ibraz edilen 26.04.2011 havale tarihli dilekçe ile de feragat edilmiştir.

Bilindiği üzere, feragat kati hükmün hukuki neticelerini doğurur ve karar kesinleşinceye kadar davanın her aşamasında gözetilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, feragat nedeniyle bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır. Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3130, Karar No: 2018/5257, Tarih: 26.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3130 E.  ,  2018/5257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’nin 18.12.2017 günlü dilekçesinin adli para cezasının infazına yönelik olduğu, temyiz dilekçesi niteliğinde olmadığı ve mahkemesince değerlendirilmesinin mümkün olduğu belirlenerek yapılan inceleme de;

13/09/2012 tarihli olay, araştırma ve muhafaza altına alma tutanağına göre; müştekiye ait araçta hırsızlık yapıldığına dair gelen anons üzerine olay yerine gelen kolluk görevlileri temyiz dışı sanık ...’yi yakaladıklarında araçtan çalınan oto teybini ikametine sakladığını söylemesi ve ikamete gidildiğinde ikametin dış kısmında bulunan kulübedeki oto teyibini kolluğa teslim ettiği anlaşıldığında, suçun tamamlandığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin uygulanması suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2027, Karar No: 2022/471, Tarih: 13.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/2027 E.  ,  2022/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, düşme, mahkumiyet

A) "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nin 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itirazın Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek 02.04.2020 tarih ve 2020/314 değişik iş sayılı karar ile reddedilerek kesinleştiği anlaşılmakla; dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

B)"2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet ve "2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın üzerine atılı "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçu yönünden, yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı; sanığın üzerine atılı "2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçu yönünden ise yüklenen suçun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden mahkumiyet ve düşmeye ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

C)"2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 07.02.2011 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması

C)"2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 07.02.2011 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması

Yasaya aykırı sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 13.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7152, Karar No: 2020/3173, Tarih: 16.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/7152 E.  ,  2020/3173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya içerisinde 213 sayılı Vergi Usul Kanunu‘nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaasının bulunmadığı anlaşılmakla, Vergi Denetim Kurulu Boğaziçi Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın 25.06.2012 tarihli ve B.07.0.VDK.0.41.00.00-663.05(762) sayılı üst yazısında belirtilen, 25.05.2012 tarihli ve 2012/113264 sayılı Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasının incelenmek üzere dosya içerisine getirtilmesinden sonra iadesinin temini amacıyla dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6718, Karar No: 2014/11776, Tarih: 18.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6718 E.  ,  2014/11776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20/12/2013 tarih ve 2013/464-2013/548 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, kendisine ait kayısı ürününün, don rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta edildiğini, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 22.290 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve bağlama dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını, davacının dava konusu olay nedeniyle uğradığı zararın devlet tarafından karşılandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonunda, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen hasarın don olayından kaynaklandığı, hasarın, kayısı ağaçlarının meyvelenme döneminde meydana gelmesi nedeniyle sigorta poliçesi teminatı kapsamında kaldığı, davalı tarafın dava açılmadan önce temerrüde düşürülmediği,buna göre temerrüt tarihinin poliçede belirtilen son hasat tarihi olan 11/08/2010 olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 22.290 TL'nin 11.08.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.141,94 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3129, Karar No: 2018/4710, Tarih: 02.04.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/3129 E.  ,  2018/4710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin taksirle kirletilmesi

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.