muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2835, Karar No: 2017/1399, Tarih: 22.11.2017

Hukuk Genel Kurulunda ön sorun açısından yapılan görüşmeler sırasında, uyuşmazlığa ilgili hukuk dairesi tarafından ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakıldığı, karar tarihinin 20.07.2016 tarihinden önce olduğu, bu nedenle temyiz mercii olan Hukuk Genel Kurulunda HUMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiği, temyize konu karar tarihi itibariyle dava değerinin temyizde duruşma yapılmasına ilişkin parasal sınırın üzerinde olduğu, HUMK'nın 438. maddesindeki düzenlemenin emredici mahiyette olup, yargılamanın duruşmalı yapılmasının taraflar açısından bir güvence olduğu, ilgilileri bu güvenceden yoksun bırakarak temyiz incelemesinin dosya üzerinden yapılmasının Anayasa'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesinde güvence altına alınan "adil yargılanma ilkesi"nin ve "hukuki dinlenilme hakkı"nın ihlali niteliğinde olduğu kanaatiyle temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Bu nedenle davacı tarafın duruşma isteğinin reddine oy çokluğuyla karar verildikten sonra işin esasının değerlendirilmesine geçilmiştir.

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.11.2017 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava, yargılama faaliyeti nedeniyle 6100 sayılı kanunun 46. maddesi gereğince Maliye Hazinesi aleyhine açılmış tazminat davasıdır.

Yargılama ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 8. Hukuk Dairesinde yapılmıştır.

Dairece, davanın reddi yönünde verilen karar davacı vekilince duruşma istekli olarak temyiz edilmiş, uyuşmazlık “Temyiz Mercii” sıfatıyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda duruşma isteği nedeniyle incelemenin duruşmalı yapılıp yapılmayacağı ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere bu yargılamanın nerede yapılacağı Hukuk Muhakemeler Kanunu'nun 47.maddesinde “...ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hakimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde ...ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür...” şeklinde düzenlenmiştir. Uyuşmazlığa ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakıldığına göre ilk derece mahkemesi HMK da düzenlenen hükümleri nasıl uyguluyorsa ilgili Yargıtay dairesi de aynı şekilde uygulamalıdır.

Bilindiği üzere bu yargılamanın nerede yapılacağı Hukuk Muhakemeler Kanunu'nun 47.maddesinde “...ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hakimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde ...ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür...” şeklinde düzenlenmiştir. Uyuşmazlığa ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakıldığına göre ilk derece mahkemesi HMK da düzenlenen hükümleri nasıl uyguluyorsa ilgili Yargıtay dairesi de aynı şekilde uygulamalıdır.

Hakimin Hukuki sorumluluğu HMK nın 46 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Bu dört maddede özel düzenlemeler (örneğin ihbar, görevli mahkeme,para cezası, rücu) getirilmiştir. Sair hususlar için bir düzenleme getirilmemekle yasanın diğer maddelerinin uygulanacağı hususunda tereddüt edilmemesi gerekmektedir.

Kararın temyizi halinde ise temyiz mercii Hukuk Genel Kuruludur. Burada uygulanacak usul hükümleri yine Hukuk Muhakemeleri Kanunu veya Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümleri olacaktır. Temyize konu kararın tarihi 20.7.2016 tarihinden önce olduğu için HUMK'nun temyiz hükümleri uygulanacaktır. Söz konusu yasanın 438.maddesinde temyiz incelemesi duruşmalı yapılacak işler sayılmış ayrıca miktar sınırlaması da getirilmiştir. Bu miktar kararın verildiği 2015 yılı itibariyle 21.220 TL olup somut uyuşmazlıkta dava konusu 53.000,TL olmakla bu sınırın üzerindedir. Bahse konu maddede “...miktar veya değeri ....Tlyi aşan alacak ve ayın davalarında taraflardan biri temyiz veya cevap dilekçesinde duruşma yapılmasını istemiş ise, Yargıtayca bir gün belli edilerek taraflara usulen çağrı kağıdı gönderilir...”şeklinde emredici düzenleme yapılmıştır. Aynı maddede “ Yargıtay, ikinci fıkra hükmü ile bağlı olmaksızın, bilgi almak üzere re'sen de duruşma yapılmasına karar verebilir.”demekle değer tutmasa dahi duruşma yapılması takdire bırakılmıştır. Bu maddede direnme kararının temyizi halinde duruşma yapılamayacağı da düzenlenmiştir.

T.C. Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi” Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.

Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz.” şeklinde düzenlenmiştir.

Ayrıca Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi 6.maddesiyle de adil yargılanma hakkı güvence altına alınmıştır.

Yine Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. maddesi ise “ Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.” Demekle hukuki dinlenilme hakkını hüküm altına almıştır.

Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz.” şeklinde düzenlenmiştir.

Ayrıca Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi 6.maddesiyle de adil yargılanma hakkı güvence altına alınmıştır.

Yine Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. maddesi ise “ Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.” Demekle hukuki dinlenilme hakkını hüküm altına almıştır.

Yargılamanın duruşmalı yapılması davanın tarafları için bir güvencedir. Yasa koyucu da bu gerekçeyle önemli gördüğü bir takım dava türleri ile değeri belli bir miktarın üzerinde olan uyuşmazlıklar için temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasını kabul ederek ayrı bir güvence getirmiştir. Duruşma yapılmayacağı yönünde açık bir düzenleme bulunmaması nedeniyle ilgilileri bu güvenceden yoksun bırakmak yukarıda belirtilen yasal düzenlemelere uygun düşmeyecektir.

Anayasada, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde ve Hukuk Usulü mevzuatında yapılan bu düzenlemeler karşısında somut olay değerlendirildiğinde, öncelikle söz konusu yargılama Yargıtay Özel Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılmıştır. Hukuk Genel Kurulu temyiz mercii sıfatıyla uyuşmazlığa bakmaktadır. Dava değer itibariyle duruşma sınırının üzerindedir. Duruşma talebi bulunmaktadır. Yasa koyucu bu nedenle takdire yer bırakmamıştır. İlk derece mahkemesinde görülen bir başka tazminat davasının temyiz incelemesi Yargıtay özel dairesinde duruşmalı yapılabilirken söz konusu davanın temyizinin duruşmalı yapılmaması “adil yargılanma ilkesi”nin ve “hukuki dinlenilme hakkı”nın ihlali niteliğindedir. Ortada bir direnme kararı bulunmamaktadır. Bu nedenle direnme kararının temyizine ilişkin hükümlerin somut olaya kıyasen uygulanması mümkün değildir. Temyiz merciinin çok sayıda hakimden oluşması taraflara yüklenebilecek bir kusur değildir.

Anlatılan bu nedenlerle Sayın çoğunluğun duruşma yapılmaması yönündeki görüşüne katılmıyoruz.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/11201, Karar No: 2022/1696, Tarih: 09.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11201 E.  ,  2022/1696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre dava konusu Muş İli, Bulanık İlçesi, Rüstemgedik Köyü 1391 ve 1393 parsel taşınmazlara mahallinde yapılan keşif sonucu taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline, el atılan taşınmazın nehir yatağı durumuna dönüştüğünden, taşınmazın tapudan terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın harca ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20299, Karar No: 2014/4594, Tarih: 24.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20299 E.  ,  2014/4594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKDAĞMADENİ ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/134-2013/189

Taraflar arasında görülen boşanma ve tedbir nafakası talebi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; davalının kusurlu davranışları sebebiyle taraflar ve toplum için yararı kalmamış evlilik birliğinin sona erdirilmesi için tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili dilekçesinde; davacının müvekkilini evden kovduğunu, bu sebeple müvekkilinin mağdur olduğunu belirterek aylık 500 TL nafakaya hükmedilmesi talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; boşanma ve tedbir nafakası talebinin reddine karar verilmiş olup, hükmün davalı-karşı davacı vekili tarafından nafaka talebi bakımından temyizi üzerine, Yargıtay 2.HD'sinin 18/03/2013 tarih ve 2012/21159 E-2013/7245 K.sayılı kararı ile “...kocanın eşine şiddet uyguladığı, tehdit ettiği ve evden kovduğu anlaşıldığından nafaka davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir" gerekçesi ile mezkûr karar bozulmuştur.

Mahkemece yeniden yapılan yargılama neticesinde, davalı-davacı kadın lehine 250 TL tedbir nafakasının dava tarihinden geçerli olmak davacı-davalıdan alınarak davalı kadına verilmesine karar verilmiştir. Hüküm davacı-karşı davalı koca tarafından takdir edilen nafakanın çok yüksek olduğu gerekçesi ile temyiz edilmiştir. Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; kolluk araştırmasına göre, davalı-karşı davacı kadının ev hanımı olduğu, ailesinin yanında kaldığı anlaşılmakta; davacı-karşı davalı kocanın ise, çiftçilik ile uğraştığı yıllık gelirinin 7.500-8.000 TL olduğu, müşterek 8 çocuklarının olduğu çocukların 4 tanesinin reşit olmadığı ve babaları ile birlikte yaşadığı, davalının üzerine kayıtlı taşınmaz ve aracın olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; kolluk araştırmasına göre, davalı-karşı davacı kadının ev hanımı olduğu, ailesinin yanında kaldığı anlaşılmakta; davacı-karşı davalı kocanın ise, çiftçilik ile uğraştığı yıllık gelirinin 7.500-8.000 TL olduğu, müşterek 8 çocuklarının olduğu çocukların 4 tanesinin reşit olmadığı ve babaları ile birlikte yaşadığı, davalının üzerine kayıtlı taşınmaz ve aracın olduğu anlaşılmaktadır.

Evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmeyen ve birlikte yaşamdan kaçınan kişi davalı olduğundan davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; davacı-karşı davalı kocanın sosyal ve ekonomik durum araştırması neticesinde, tesbit edilen geliri ile orantılı olacak şekilde ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde yüksek nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/209, Karar No: 2021/3353, Tarih: 28.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2021/209 E.  ,  2021/3353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 28.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28523, Karar No: 2017/5158, Tarih: 03.04.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/28523 E.  ,  2017/5158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İhalenin feshini isteyen şikayetçi ...’dan, takip alacaklısı olarak, ihale konusu 59 TN 319 plakalı araçta haczi olduğunu bildirdiği takip dosyasının esas numarasının öğrenilerek, bahse konu takip dosyası aslının;

2- Satış talep tarihinden ihale tarihine kadar hesaplanacak yediemin ücreti dahil olmak üzere, ihale için yapılan giderlerin kalem kalem ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2015/865 Talimat sayılı dosyasından sorularak alınacak cevap ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11275, Karar No: 2023/12757, Tarih: 13.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/11275 E.  ,  2023/12757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/97 E., 2023/1136 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/270 E., 2021/323 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve feri müdahil vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve feri müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının hizmet akdine dayalı olarak davalı işyerinde 25.12.2012 tarihinde bekçi olarak çalışmaya başladığını bu çalışmasının 26.11.2015 tarihine kadar kesintisiz olarak devam ettiğini, 26.11.2015 tarihinden sonra ise aynı kooperatifin yaptırdığı evlerde ve aynı iş kolu ile devam eden ... Oba Site Yönetiminde kapıcı olarak çalıştığını, davacının çalıştığı süre boyunca sadece 22.11.2013 – 09.11.2014 tarihleri arasında sigorta girişinin olduğunu, geri kalan 25.12.2012 – 22.11.2013 ve 09.11.2014 – 26.11.2015 tarihleri arasında sigortasız çalıştırıldığın beyanla sigortasız çalıştığı tarihlerin tesbiti ile bu çalışmalarına ait yatırılmayan primlerin SGK’na bildirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süreye tabi olduğunu, buna göre davacının 25.12.2012 – 22.11.2013 dönemi için dava ve talep hakkı bulunmadığını, arabuluculuk son tutanağının kuvvetli delil yada kesin delil niteliğinde değerlendirilemeyeceğini, kooperatifin tüm iş ve işlemlerinde iyiniyetle hareket ettiğini, sigortasız hiç kimseyi çalıştırmadığını, davacının kooperatif ile çalışan ... Çiçek Plastik Ambalaj San. ve Tic. Şti.’nde çalışırken alamadığı yevmiyesinin davalı kooperatif bütçesinden ödendiğini, davacının işe başlama tarihinin iddia edilen tarih olmadığı gibi çalışmasının da kesintisiz olmadığını, davalının davacıyı, 01.09.2013 tarihinden sonra sadece ihtiyaç olduğu zamanlarda çağırmak üzere haftanın 1-2 günü ayda 7-8 günü günün belirli saatlerinde çalıştırdığını, 22.11.2013 tarihinden itibaren tam zamanlı çalışmaya başlayan davacının sigorta girişinin de yapıldığını, davacının kooperatif sakinlerince 15.07.2014 tarihinde site oluşturulmasının ardından ... Oba Sitesi yönetiminde kapıcı olarak çalışmaya başladığını, kooperatifin apartman yönetim bütçesinin düzeltilmesine kadar davacının primlerini yatırmaya devam ettiğini, 03.10.2014 tarihinde de davacının çıkışının yapıldığını beyanla, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı 25.12.2012 tarihinde bekçi olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 26.11.2015 tarihine kadar devam ettiğini, sonrasında ise kooperatifin yaptırdığı evlerde ve aynı iş kolu ile devam eden ... Oba Site Yönetiminde kapıcı olarak çalıştığını beyanla çalıştığı süre boyunca sadece 22.11.2013 - 09.11.2014 tarihleri arasında sigorta girişinin olduğunu, geri kalan uyuşmazlık konusu 25.12.2015 - 21.11.2013 ve 04.10.2014 - 25.11.2015 arası dönemlerde sigortasız çalıştırıldığını iddia ettiği, site yönetimine ait karar defteri noter tasdik sayfası suretine göre site yönetimi 15.07.2014 de kurulduğu, Kooperatife ait karar suretlerine göre de 20.07.2013 tarihli kararda A blok kapıcı dairesinde kullanılacak elektrik su ve doğalgaz için site adına başvuruda bulunmasına karar verildiği anlaşılmış olup davacının işten çıkışına ait kooperatif kararların da davacının site yönetim adına çalışmaya başlaması nedenine dayanıldığı, buna göre davalı işyerinin inşaat işinin iş bitimi nedeniyle 03.10.2014 de yasa kapsamından çıkması da nazara alındığında davacının 04.10.2014 - 25.11.2015 arası çalışması kooperatif işyerinde gerçekleşmemiş olup, dava dışı site yönetimine ait işyerinde gerçekleştiği kanaatine varılarak bu dönem için bir tespit yapılamadığı, 25.12.2012 - 21.11.2013 arası dönem için ise bildirim öncesi döneme ilişkin hak düşürücü süre HGK kararlarına göre kesilmekte olup Yargıtay 10. Hukuk Dairesi karalarına göre ise bildirimli sürenin bitiminden itibaren takip eden 5. yıl sonu olup, bildirimin 2014 de sonlandığı, takip eden 5. yıl sonunun 31.12.2019 olduğu, davanın bu tarihten önce açıldığı anlaşılmakla, hak düşürücü süre geçmemiştir. Dosya incelendiğinde davacının işe başlangıcına dair yazılı bir belge bulunmamakta olup dinlenen yeminli tanık anlatımlarından, 31.12.2013'e kadar bordro tanığı olan ...'in davacıyı gördüğünü, ancak ara sıra gördüğünü, çağrıldığında geldiğini, devamlı çalışan olup olmadığını bilmediğini beyan ettiği, 2012/12-31.08.2013 arası bordro tanığı olan ...'un beyanında davalı ile 5-6 ay çalıştıklarını, ancak davacının ara sıra geldiğini, yevmiyeci olarak inşaatta/temizlikte çalıştığını, kendisinin bekçi olduğunu, davacının kendisi döneminde bekçilik yapmadığını beyan ettiği, her iki tanık beyanı ile davacının ara sıra çağrıldığında geldiği buna göre 31.08.2013 tarihine kadar çalışmasının tanık Hasan'ın beyanı ile ayda 4 gün olarak tespit edilebildiği, bu çalışmanın yevmiyeli, çağrıldığında ara sıra olması engel teşkil etmemekle birlikte 31.08.2013 tarihinde bekçinin işten ayrılması ile davacının artık bu göreve başladığı nazara alınarak davacının 01.09.2013-21.11.2013 tarihleri arasındaki çalışmasının ayda 30 gün olabileceği tespit edildiği, tüm dosya kapsamı ve toplanan deliler birlikte değerlendirildiğinde, tespit edilebilen gün sayısı ise 2012/12 ayda 1 gün, 2013/1,2,3,4,5,6,7,8 aylarda 4’er günden 32 gün, 01.09.2013-21.11

.08.2013 tarihinde bekçinin işten ayrılması ile davacının artık bu göreve başladığı nazara alınarak davacının 01.09.2013-21.11.2013 tarihleri arasındaki çalışmasının ayda 30 gün olabileceği tespit edildiği, tüm dosya kapsamı ve toplanan deliler birlikte değerlendirildiğinde, tespit edilebilen gün sayısı ise 2012/12 ayda 1 gün, 2013/1,2,3,4,5,6,7,8 aylarda 4’er günden 32 gün, 01.09.2013-21.11.2013 arası 81 gün olmak üzere toplam 114 gün olarak belirlenebildiğine dair denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporunda yapılan tespitlere Mahkemece itibar edilerek; davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işverene ait 1102196.06 sicil sayılı işyerinden kuruma bildirilen süreler dışında ayrıca 25.12.2012 - 21.11.2013 arası 2012/12, 2013/1,2,3,4,5,6,7,8 aylarda ayda 4 gün, 01.09.2013 - 21.11.2013 arası ayda 30 gün esası ile olmak üzere 2012/122 ayda 1 gün, 2013/1,2,3,4,5,6,7,8 aylarda 4’er günden 32 gün, 01.09.2013-21.11.2013 arası 81 gün olmak üzere toplam 114 gün daha sigortalı olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.