muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3774, Karar No: 2023/5660, Tarih: 22.05.2023

Diğer bir olasılık da Kurumun borçlanma talebini değerlendirmeyip cevapsız bırakmasıdır. Bu durumda, 5510 sayılı Kanun'un 42 nci maddesinde belirtilen üç aylık süre geçtiğinde Kurumun talebi reddetmiş olduğu esas alınarak, anılan üç aylık bekleme süresine yukarıda belirtilen üç aylık makul süre (3 + 3 =6 ay) eklenmeli; davanın Kuruma başvuru tarihinden itibaren 6 aylık süre içinde açılması durumunda yine Kuruma ilk başvurunun yapıldığı tarihteki prime esas kazancın esas alınması; başvuru tarihinden itibaren altı aylık sürenin geçmesinden sonra dava açılması durumunda ise makul sürenin geçtiği ancak Kurum tarafından da başvuruya bir cevap verilmediği gözetilerek borçlanma bedelinin davanın açıldığı tarihteki prime esas kazanç miktarı esas alınarak belirlenmesi gerekecektir.

İnceleme konusu dosyada, davacı 01.08.2019 tarihli borçlanma başvurusunda bulunmuş, Kurum 12.12.2019 tarihli yazısıyla eksik belgelerin üç ay içinde tamamlanmasını talep etmiştir. Söz konusu yazı normal posta ile tebliğ edilmiş ise de davacı yazının kendisine tebliğ edilmemesi nedeniyle eksikliğin tamamlanamadığını belirtmiştir. Davacı vekili Kurum kayıtlarına 14.10.2020 tarihinde intikal eden dilekçesi ile; davacıya ulaşmayan 12.12.2019 tarihli yazının yeniden gönderilerek eksikliklerin üç ay içinde tamamlanmasının sağlanmasını ve borçlanma talep dilekçesine göre yurtdışı borçlanmasının yapılmasını talep etmiş, Kurum 31.12.2020 tarihli yazısıyla istenilen belgelerin üç ay içinde gönderilmemesi nedeniyle borçlanma talebinin geçersiz olduğu bildirilmiştir.

Somut davada, davacı, davalı Kuruma 01.08.2019 tarihinde borçlanma talebinde bulunmuş, süreli olan bu borçlanma işlemini başlattığı halde makul süre içinde takip etmeyip eldeki davayı 19.01.2021 tarihinde açmıştır. Makul süre geçtiğine göre davacı sigortalının 01.08.2019 tarihindeki borçlanma başvurusu geçersiz hale gelmiştir.

Kuruma borçlanma için başvuran sigortalının, Kurumun işlem yapmaması halinde makul süre içinde işlemin iptali için dava açması gerekir. Borçlanma işlemlerini başlatan ancak makul sürede takip etmeyen sigortalının kusurlu bulunduğu açıktır.

Bu durumda Mahkemece, talep tarihi itibariyle geçerli bir yurt dışı borçlanmasının bulunmadığı gözetilerek, davacının da talep etmesi halinde, dava dilekçesinin geçerli bir borçlanma başvurusu olduğunun kabulü ile dava tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat kapsamında, davacının 4/1-b sigortalılık ve 19.01.2021 tarihinde geçerli ve yine davacı tarafından seçilecek asgari ya da azami prime esas günlük kazanç miktarı üzerinden borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6570, Karar No: 2016/9904, Tarih: 26.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/6570 E.  ,  2016/9904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.05.2013 tarih ve 172-232 sayılı hükmün sanığın temyizi üzerine Dairemizin 18.06.2015 tarih ve 25232-11376 sayılı kararı ile onanması yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.05.2016 tarih ve 2016/83261 sayılı yazısı ile verilen kararın düzeltilerek onanması yönünde dairemize itiraz talebinde bulunulması üzerine 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzerine dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2016 tarih ve 2016/83261 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan Dairemizin 18.06.2015 tarih ve 25232-11376 sayılı kararındaki sanık ... hakkındaki hırsızlık suçunun onanması yönündeki kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan 1. AGM 06/12/2005 tarih, 2005/168 E, 2005/324 K. Sayılı ilâmındaki TCK 491-4. TCK 491/son.TCK 522. TCK 59/2.11 ay hapis cezasının 03/12/2008 tarihinde kesinleştiği, suç tarihinin ise 27/06/2006 olması nedeniyle sanık hakkında TCK’nun 58.maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle itiraz gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK’nun 58.maddesinin uygulanmasına'' ilişkin bölüm çıkarılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9037, Karar No: 2023/3207, Tarih: 25.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/9037 E.  ,  2023/3207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı (düşmesine), istinaf başvurusunun esastan reddine

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden verilen kararın ise kesin olduğu ve temyize konu edilemeyeceği, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin,06.04.2021 tarihli ve 2016/545 Esas, 2021/314 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan düşme, 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet kararları verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2021/1957 Esas, 2021/2538 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun açılan kamu davasının olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle düşürülmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi, zamanaşımını süresinin dolmadığına, sanık müdafinin temyiz sebebi ise beraat verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. 2007 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçu Yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde yer verilen; “Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar”ın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun'un 286 ncı meddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. 2009 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçu Yönünden

B. 2009 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçu Yönünden

Sanığın yargılama konusu 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma eylemi için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihinin son kullanın faturanın Mayıs ayında ve katma değer vergisinde kullanılmış olması nedeniyle 25.06.2009 olduğu ve bu tarihten hüküm tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. 2007 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanmak Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. 2009 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2021/1957 Esas, 2021/2538 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10188, Karar No: 2006/286, Tarih: 26.01.2006

14. Hukuk Dairesi 2005/10188 E., 2006/286 K.

**14. Hukuk Dairesi 2005/10188 E., 2006/286 K.**

**- AYIBA KARŞI TEKEFFÜL BORCU

- KAT KARŞILIĞI İNŞAAT SÖZLEŞMESİ

- YÜKLENİCİNİN SORUMLULUĞU**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 96 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 364 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacılar vekilleri tarafından, davalı aleyhine 03.05.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.07.2005 günlü hükmün Yargıtayca İncelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, davalı arsa sahibinin dava dışı yüklenici Fazlı ile yaptıkları arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyannca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerin temlik olunması nedeniyle kişisel hakka dayanılarak açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Gerçekten, davalı arsa sahibi ile dava dışı yüklenici Fazlı arasında 04.10.1994 tarihli biçimine uygun düzenlenmiş, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Davacılar bu sözleşmeye göre yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümleri satın alan 3. kişidir. Dayanılan sözleşmeler yazılı olduğundan Borçlar Kanununun 163. maddesi hükmünce hüküm ve sonuç doğurur.

Yüklenici ile arsa sahibi arasındaki arsa payı devri karşılığı yapılan inşaat sözleşmesi taraflarına karşılıklı hak ve borç yükler. Bu sözleşme uyarınca arsa sahibi, öncelikle üzerine inşaat yapılacak arsayı yükleniciye teslim edecek, yüklenicinin karşı edimi olan inşaat yapma borcunu yerine getirmesinden sonra da sözleşmeye uygun arsa veya kurulmuşsa kat irtifakı tapusunu devredecektir. Yüklenicinin temel borcu ise teslim aldığı arsada sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun bir bina meydana getirmek ve bunu arsa sahibine teslim etmektir. Şayet, yüklenici yukarıda anılan özellikleri taşıyan bir eser (bina) meydana getirmişse yapının arsa sahibine tesliminde bir bakıma meydana getirilen eserin bedeli (Borçlar Kanunu m. 364) olarak ondan arsa payı veya bağımsız bölüm tescilini talebe hak kazanır. Bu istek doğrudan yüklenici tarafından arsa sahibine karşı ileri sürülebileceği gibi yükleniciden şahsi hakkını temellük eden üçüncü kişilerde yazılı olmak koşuluyla devir ve temlik aldıkları şahsi hakka dayanarak arsa sahibine karşı hak iddiasında bulunup tescil isteyebilir. Somut olayda, davacılar yüklenicinin sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun bir bina meydana getirerek arsa sahibine teslim ettiği, tescile hak kazandığı iddiası ile temellük ettikleri kişisel hakka dayanarak dava açmıştır. Davada 17.08.1999 tarihindeki depremde yıkılarak telef olan binadaki bağımsız bölümler arsa paylarının tescilini istenmektedir.

Burada hemen belirtilmelidir ki, yüklenicinin eseri meydana getirerek teslim borcundan sonra bunların yerini ayıba karşı tekeffül borcu alır. Bir tanımlama yapmak gerekirse yüklenicinin ayıba karşı tekeffül borcu demek onun eserin teslim borcunun tamamlayıcısı olarak meydana getirdiği eserde teslimden sonra ortaya çıkan ayıp ve eksiklikleri üstlenme borcu demektir. Değişik bir anlatımla söylemek gerekirse, eser teslim olunsa dahi fen ve sanat kurallarına uygun yapılmamış ve bu haliyle iş sahibinin beklentilerini karşılar özellikleri taşımıyorsa bunun sonuçlarına yüklenici, ayıba karşı tekeffül borcu nedeniyle katlanmalıdır. Aslında arsa sahibine teslim edilmiş eserin arsa sahibinden kaykanlanmayan nedenlerle, deprem gibi bir sebebe bağlı olarak yıkılıp yok olması ile eserin (binanın) hiç teslim edilmemesi arasında fark yoktur. Yeter ki, yıkım arsa sahibinden kaynaklanmayan nedenlerden meydana gelmiş olsun. Olayda binanın Brsa sahibinin verdiği emir ve talimatlardan veya kullanılmasını emrettiği fena malzemeden kaynaklandığı ileri sürülmediğine, ceza davası sırasında yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen 07.05.2003 tarihli raporda oluşta arsa sahibi Ahmet'in kusursuzluğu saptanarak depremde binanın yıkılıp yok olmasında yüklenici Fazh'nın 3/8, mimar ve teknik uygulama sorumlusunun da 5/8 oranlarındaki kusurlarının neden olduğunun anlaşılmasına göre ayıba karşı tekeffül borcu nedeniyle eserin telef olmasının sonuçlarına yüklenici katlanmak zorundadır. Gerçekten, bu gibi durumlarda eser teslim edilmiş, yükleniciye pay devredilmiş olsa bile arsa sahibi yüklenicinin ayıba karşı tekeffül borcuna dayanarak verdiği payları geri isteyebilir. Yüklenici kendisinin hak kazanmadığı alacağı 3. kişilere devredemeyeceğinden onun halefi olan üçüncü kişilerde yükleniciden devraldıkları kişisel hakka dayanarak arsa sahibine karşı talepte bulunamaz. Davacılar her türlü zarar ve ziyanını Borçlar Kanununun 96. maddesine sığınıp ancak akidi olan yükleniciden isteyebilir. Fiili saptama ile ilgili tes-bit kararı da eldeki dava için kesin hüküm olmayacağından üçüncü kişilerin açtıkları davanın reddi yerine orta yerde bedel almaya (arsa pay devrini talebe) hak kazandıran bir bina varmışçasma davacılara davalıya ait arsadan arsa payı verilmesi doğru olmamış, karann bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına (BOZULMASINA), 26.01.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5572, Karar No: 2024/3308, Tarih: 24.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5572 E.  ,  2024/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/129 E., 2023/1768 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/22 E., 2021/591 K.

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin maliki olduğu taşınmazdaki kiracısının ayrıldığını, aboneliğin kendisine devri için davalı ... şirketine başvuru yaptığını ancak önceki abonenin borcu nedeniyle talebinin reddedildiğini, önceki abonenin borçlarının yeni müşteriden istenemeyeceğini, davalının hukuka aykırı işlem yaptığını ileri sürerek; muarazanın giderilmesi ile abonelik sözleşmesi yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; önceki abonelik iptal edilmeden yeni abonelik tesis edilemeyeceğini, kullanıcının resen araştırılacağına dair sorumluluklarının bulunmadığını, mevcut aboneliğin 04.10.2007 tarihinden itibaren devam ettiğini, fiili kullanıcının da abone gibi borçtan sorumlu olduğunu, muvazaalı aboneliklerin reddedilebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 14.02.2019 tarihli ve 2017/405 E., 2019/77 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 14.02.2019 tarihli ve 2017/405 E., 2019/77 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 26.11.2020 tarihli ve 2019/1663 E., 2020/1586 K. sayılı kararıyla; dosya içerisinde yer alan bilgi ve belgelerden mevcut abonenin toplam 52.261,42 TL borcunun bulunduğu, davalı şirket personelinin tanzim ettiği 29.11.2017 tarihli abone kontrol formunda abonelik talebinde bulunan davacının 6/7 yıldır söz konusu konutta oturduğu, mevcut abonenin ise tanınmadığının tespit edildiği, davacının taşınmazı mevcut aboneye kiraladığını ileri sürmüş ise de kiralamaya yönelik herhangi bir belgeyi dosyaya ibraz etmediği, Mahkemece bu konularda kolluk araştırması yapılmaksızın davacının beyanları doğru kabul edilmek suretiyle sonuca ulaşılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu, fiili kullanıcı olması halinde davacının borçtan sorumlu olacağı gözetilerek, Mahkemece davacının söz konusu konutta ikamet edip etmediği, ediyor ise kaç yıldır ikamet ettiği, kiralandığı ileri sürülen taşınmazda mevcut abonenin ikamet edip etmediği hususlarında kolluk araştırması yaptırılarak sonuca ulaşılması gerektiğinden bahisle, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile karar kaldırılarak yargılamanın yapılması için dosyanın gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu adreste kolluk araştırması yaptırıldığı, tutanakta dava konusu dairenin yaklaşık 13-14 yıldır ... isimli şahsın olduğu ancak bu şahsın burada hiç ikamet etmediği, bu ikamette yaklaşık 8-9 yıl ... isimli şahsın kiracı olarak ikamet ettiği, daha sonra buradan taşındığı, yaklaşık 3-5 yıldır ... isimli şahsın kardeşi olan ... isimli şahsın ikamet ettiğinin bildirildiği, davacının maliki olduğu meskeni dava dışı ...'a isimli şahsa kiraladığı ve bu kişinin elektrik borçlarını ödemediği, abonelik başvurusunun eski abonenin borcu olması nedeniyle reddedilmesi ve borcun abone sözleşmesinin tarafı olmayan davacıdan talep edilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, muarazanın giderilmesine ve davacıya yeni bir abonelik tesisi yapılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; emniyet araştırmasında davacının ikamet etmediği ve taşınmazda kardeşinin 3-5 yıldır bulunduğunun ifade edildiğini, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığını, tahakkuk döneminde kardeşine ait kullanımında yer aldığını, davacının abonelik iddiasının muvazaalı olduğu, borçtan kaçınmaya çalıştıklarını, davacının abonelik başvuru talebi olmadığını, müvekkili şirketin resen araştıramayacağını, mevcut aboneliğin kapatılması gerektiğini, davacının iddiasını ispat edemediğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince malik olan davacının abonelik talebinin reddine gerekçe yapılan, eski borcun taşınmazı boşaltan eski kiracıya ait olduğu ve davacının bu borçtan sorumlu olmadığı belirlenerek verilen inceleme konusu kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik aboneliği tesisi hususunda oluşan muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Dava konusu abonelik başvuru tarihinde yürürlükte olan Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin (Yönetmelik) 24 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları ile Zamanında Ödenmeyen Borçlar başlıklı 35 inci maddesinin (8) numaralı fıkrası.

3. Değerlendirme

Davanın açıldığı tarihte abonelik başvurusunda bulunduğu taşınmazın maliki olan davacı ile önceki abone arasında muvazaalı işlem bulunduğu iddiasının davalı tarafından ispat edilemediği, önceki abonenin borcu nedeniyle abonelik talebinin reddedilmesinin doğru olmadığı, yukarıda yer verilen Yönetmelik hükmündeki koşulları yerine getiren davacının muarazanın giderilmesi istemli dava açmakta haklı olduğu anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.