muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1257, Karar No: 2021/6635, Tarih: 29.04.2021

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9523, Karar No: 2016/9292, Tarih: 02.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9523 E.  ,  2016/9292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 31/3, 62/1, 52/2-4, 51/1-3 maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis ve 120 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun kendisini sözde mağdur ...'nin oğlu Yunus olarak tanıtmak suretiyle, Zülife tarafından dolmuş şoförü Yakup'a emaneten verilen ve Yunus'a teslim edilmesi söylenen 120 TL ve kredi kartı bulunan zarfı Yakup'tan aldığı iddia ve kabul edilen olayda;

Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde bütün hükümlerde 12 gün olarak tayin edilmesi,

2) Fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan ve dosya içerisinde bulunan sabıka kaydına göre hapis cezasına mahkum olmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/3 maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) 5271 sayılı CMK gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafiye Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinden ayrık olarak "Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafii ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife" gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenecek meblâğ yargılama giderlerinden olmayıp Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocukların adaletin selameti gerektiriyorsa mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından "para ödemeksizin" yararlanabilmeleri hakları bulunduğu gözetilmeden, zorunlu müdafiye ödenen ücretin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4051, Karar No: 2024/517, Tarih: 17.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4051 E.  ,  2024/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z ER İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/431 E., 2022/1201 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2013 tarihli ve 2013/349 Esas, 2013/557 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 09.01.2019 tarihli ve 2016/6014 Esas, 2019/159 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükmün "Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 tarih ve 2009/89-243 sayılı kararı ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere, ceza yargılamasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nin 193/2. maddesinin, dosya kapsamında toplanan kanıtlara göre mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu cihetle; sanığın savunması alınmaksızın mevcut kanıtlar tartışılarak delil takdiri suretiyle ve yasal olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi," gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2019 tarihli ve 2019/37 Esas, 2019/582 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan beraat kararı verilmiştir.

4. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2020/2816 Esas, 2022/5111 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükmün "... sanığın sübut bulan defter ve belge gizleme suçundan mahkumiyeti yerine beraatine hükmedilmesi..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/431 Esas, 2022/1201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin a fıkrasının ikinci bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci ve 53 inci maddesi uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

5. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/431 Esas, 2022/1201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin a fıkrasının ikinci bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci ve 53 inci maddesi uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemleri, atılı suçun oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, eylemin zamanaşımına uğradığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, yapılan tebligata rağmen istenilen defter, kayıt ve belgelerini teslim etmediğinden bahisle hakkında kamu davası açılmıştır.

2. Sanığın, 2009 tarihindeki yangında belgelerinin de yandığını, bu nedenle teslim edemediğini beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, defter ve belgelerin yandığına ilişkin bir ibare içermeyen 23.01.2009 tarihli yangın raporunun, 08.08.2012 tarihli 2011 defter ve belgelerinin istendiği istem yazısı ve bu yazının tebliğine ilişkin tebligat parçasının dosya arasında bulunduğu anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından sanık savunması, istem yazısı, tebligat parçası, yangın raporu ve tüm dosya kapsamına göre haklı mazereti bulunmayan sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararının verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Suç tarihinde yürürlükte olan 213 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesine göre; “vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin iş yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, iş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağı, ancak defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu ve bulunmadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde 213 sayılı Kanun’un 139. maddesinde yazılı hususlarla ilgili usulüne uygun tebligat aranmayacağı gözetildiğinde 2011 dönemine ait defter ve belgelerinin daha önceki bir tarihte gerçekleşen 23.01.2009 tarihli yangında yandığını ve teslim edemeyeceğini söyleyen sanık ve müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Yine 23.05.2013 tarihli iddianame ve 08.10.2019 tarihli sorgu işlemlerinin zamanaşımını kestiği gözetildiğinde olağan zamanaşımı süresinin, 24.08.2012 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar da 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından sanık ve müdafinin bu yöndeki temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, ancak;

15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.” hükmünün getirildiği anlaşılmakla; defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, yine özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/431 Esas, 2022/1201 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11927, Karar No: 2020/15635, Tarih: 05.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/11927 E.  ,  2020/15635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak tanzim olunan; Afşin Devlet Hastanesine ait 19.02.2016 tarihli geçici rapor ile aynı Kurum’da görevli, KBB uzmanınca düzenlenen 22.02.2016 tarihli rapor ve Adli Tıp Kurumu Kahramanmaraş Şube Müdürlüğünce düzenlenen 04/05/2016 tarihli raporlar arasında çelişki bulunduğu; şöyle ki katılana ait geçici raporda “Sağ diz ve boyunda abrazyon ve ekimoz mevcut, kulak zarında daha önceden gelişmiş olan zedelenme mevcut, basit tıbbi müdahale ile giderilir.” şeklinde görüş belirtildiği, bu itibarla kulak zarındaki zedelenmenin sanığın eyleminden önce gerçekleşmiş olduğunun belirtildiği, buna karşın Afşin Devlet Hastanesinde görevli KBB uzmanınca düzenlenen 22.02.2016 tarihli rapor ile Adli Tıp Kurumu Kahramanmaraş Şube Müdürlüğünce düzenlenen 04/05/2016 tarihli raporlarda yer verilen “basit tıbbi müdahale ile giderilemez.” görüşünün, bahse konu kulak zarındaki yaralanmayla ilişkilendirildiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle katılanın kulak zarında mevcut perforasyonun olaydan önce mevcut olup olmadığının tespiti, olaydan önce meydana gelmiş olduğununu anlaşılması karşısında sanığın eylemi nedeniyle meydana gelen yaralanmaların mahiyetinin tespiti, sanığın eylemi neticesinde meydana geldiğinin anlaşılması durumunda da katılanın kovuşturma aşamasındaki “şu an halen ağır işitiyorum ve kulağımda ağrılar oluyor.” şeklindeki beyanı da gözetilerek, tüm tedavi evrakları, film ve grafileri ile tüm adli muayene raporları ile birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu ilgili Şube Müdürlüğüne sevki sağlanarak yapılacak fiziki muayenesini müteakip, özellikle, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olup olmadığı ve duyu ya da organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da kaybı niteliğinde olup olmadığı da belirtilmek suretiyle, 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde belirtilen tüm kriterleri kapsayan nihai

raporunun temini ile sonucuna göre, katılan beyanı ile uyumlu adli muayene raporu itibariyle sanığın üzerine atılı eylemin sabit olduğu gözetilerek, yargılama konusu suçtan mahkûmiyeti yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 05/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16135, Karar No: 2011/1077, Tarih: 20.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/16135 E.  ,  2011/1077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 20.04.2009 gün ve 2008/383 Esas, 2009/438 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

20.12.2009 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı "Çek Kanunu" ile 3167 sayılı "Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun" yürürlükten kaldırılmış, dava konusu suçun unsurları ve yaptırımları farklı biçimde yeniden düzenlenmiş olduğundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 2 ve 7. maddeleri gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14043, Karar No: 2018/5200, Tarih: 11.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14043 E.  ,  2018/5200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/06/2016 tarih ve 2015/42-2016/164 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “......” markası altında kültür ve eğlence hizmetleri alanında faaliyet gösterdiğini, dava konusu “......” markasına yapılan itiraz üzerine markanın 41. sınıf emtialarının çıkartıldığı ancak YİDK nezdinde gerçekleştirilen itiraz üzerine, davalı belediyenin itirazlarının “markanın ülke genelinde tanıtımını yaptığı, markanın bu şekilde ayırt edici nitelik kazandığı, iltibas ihtimalinin bulunmadığı” gerekçeleriyle itirazlarının kabul edildiğini, taraf markalarında “......” ibarelerinin ortak olduğunu, markalar arasında net bir şekilde benzerlik bulunduğunu, markalardaki ...... ve ...... unsurlarının aynı anlamlı kelimeler olduklarını, ikisinin de bir alışveriş merkezini ifade eden ve bu anlamda kullanılan sözcükler olduklarını, ......’ı gören tüketicinin “......” markası ile ilişkilendireceğini, davalının kendisine seçebileceği onca marka varken müvekkili markası ile iltibas teşkil eder mahiyette bir sözcük seçtiğini, “......” ibaresinin “......” ilini değil ...... kuşunu çağrıştırdığını ileri sürerek YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... belediye vekili, taraf markaları arasında ne görsel ne de fonetik anlamda iltibas ihtimalinin bulunmadığını, "......" ibaresinin ... ile özdeşleşmiş bir hal aldığını, ......’in son eki olan “......” sözcüğünün İngilizcede kara arazisi olarak Türkçe’ye tercüme edilebileceğini, ...... ibaresindeki ...... sözcüğünün ise “......” ibaresinden ayrı bir anlamı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, anılan kararın hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; ortalama dikkat düzeyine sahip, makul seviyede bilgilenmiş bir tüketicinin ...... ve ...... markasını benzer ilişkili algılanmayacağı, her iki markanın ilk bakışta farklı işletmelere ait 2 farklı marka olduğunun ilgili tüketici kitlesi tarafından algılanacağı, görsel ve sescil olarak iki işaret arasında farklılıklar bulunduğu, "......" ve "......" ibaresinden oluşan farklılıkların marka ve işareti benzer olmaktan kurtardığı, aynı, benzer, seri marka olarak algılanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve uyuşmazlık konusu işaretlerin kapsadığı hizmet sınıfları bakımından ortalama tüketici nezdinde bir bütün olarak bıraktıkları izlenim itibariyle 556 sayılı KHK’nın 8/1-b bendi anlamında iltibas tehlikesine yol açılmayacak olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 11/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17282, Karar No: 2008/5746, Tarih: 10.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17282 E.  ,  2008/5746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 144 ada 13 ve 22 parsel sayılı sırasıyla 1078.54 m2 ve 883.35 m2 fındık bahçesi niteliğiyle, öncesinde 143 ada 1, 2, 3, 144 ada 1 ila 13, 16, 17, 18, 20 ila 27, 29 ila 33, 154 ada 1, 2, 5 ve 6 sayılı parsellerin bir bütün olarak Mayıs 1289 Y. tarih ve 88 numaralı sicilden gelen Haziran 1962 tarih ve 78 numaralı tapu kaydı ve diğer tedavüller kapsamında kaldığından söz edilerek sırasıyla ... ve ... adlarına ayrı ayrı tesbit edilmiştir. Orman Yönetimi taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, tesbitlerinin iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli parsellerin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli taşınmaz bu işlemde orman kadastro sınırları dışında bırakılmıştır.