muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6044, Karar No: 2013/11519, Tarih: 03.06.2013

davacının yaptığı, sözleşmenin 19.11.2008 tarihinden başladığı, yine davacının bu adreste 08.01.2009 tarihinde gaz aboneliği için sözleşme imzaladığı, daha önce aynı adreste davacının eski eşinin aboneliğinin bulunduğu ve 09.07.2008 tarihinde bittiği, davacı ile eski eşinin seçimlerdeki adreslerinin aynı olduğu, ama eski eşin oy kullanmadığı, kontrol memurunun tespit yaptığı adresin muhtarının davacının eski eşinin 16.01.2008 tarihinde .../... adresine nakil gittiğini bildirdiği, zabıta tahkikatında belirtilen büfenin davacının eski eşinin üvey babasına ait olduğuna dair vergi levhası mevcut olduğu, davacının komşusu olduğunu söyleyen tanığın davacının boşandıktan sonra kayınvalidesi ile birlikte kontrol memurunun tespit yaptığı adreste yaşadığını, ancak eşi ile birlikte yaşamadığını, bu adresten kayınvalidesi ve kayınpederi ile taşındığını, davacının büfeyi de kayınvalidesi ile birlikte işlettiğini beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı ... Sigortalar ve Genel ... Sigortası Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki ... kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “... kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve

boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı ... Sigortalar Ve Genel ... Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Somut olayda; zabıta tarafından davacının boşandığı eşi ile birlikte büfe işlettiğine dair tespitler yapılmış olması, ayrıca davacı tanıklarının da davacının boşanmadan sonra kayınvalidesi ve kayınpederi ile birlikte yaşadığını, bahsi geçen büfeyi de birlikte işlettiklerini beyan etmeleri göz önünde bulundurulduğunda; boşanan bir kişinin eski eşinin ana-babası ile eski eşi ile irtibatı olmadan birlikte ticaret yapmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği dikkate alınarak davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşadıklarına dair kuvvetli deliller bulunmakla; mahkemece birlikte yaşama olgusu yeterince araştırılmadan, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadıkları açık bir şekilde ortaya konulmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; dosyada mevcut kira sözleşmesinde kiraya veren olarak görünen Mehmet Yılman'ı tanık olarak dinleyerek bu kişiden; davacının bu evde ne kadar zamandan beri oturduğu, kimlerle yaşadığı hususlarında detaylı bir şekilde beyanını almak, davacının birlikte yaşadığı anlaşılan kayınpederi ve kayınvalidesi de tanık olarak dinlenilerek oğullarının nerede yaşadığı ve geçimini nasıl sağladığı sorulup bildirilen adreslerde zabıta tahkikatı yaptırmak, zabıta tarafından eski eş ile birlikte işletildiği hususunda tutanak düzenlenen büfeye komşu işyerleri ve bu işyerlerinin sahipleri ile çalışanları tespit edilerek bu kişilerin de büfenin ne şekilde, kimler tarafından işletildiği hususlarında detaylı şekilde beyanları alınarak varılacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14034, Karar No: 2024/2880, Tarih: 19.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14034 E.  ,  2024/2880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1994 E., 2023/1726 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karaman 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/80 E., 2023/279 K.

Taraflar arasındaki iş kazasında iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara karşı, davacı ve davalı vekillerinin istinafa başvurması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiş olmakla ; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiş olmakla ; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işyerine ait fabrikada 2011 yılının başından itibaren kaynakçı kalifiye eleman olarak çalışmaya başladığını, halen de ara eleman olarak çalışmasının devam ettiğini, davacının davalı işverene ait şirkette çalışırken 19.09.2011 tarihinde hastalığı nedeniyle 5 gün rapor aldığını, raporu işverene vermek üzere işyerine gittiğinde personel müdürü tarafından işlerin sıkı olduğu gerekçesiyle raporlu olduğu dönemde davacının çalışmasının istenildiğini, bunun üzerine davacının raporlu olduğu dönemde çalışmaya başladığını ve 20.09.2011 tarihinde sol gözüne çapak çarpması suretiyle iş kazası geçirdiğini, davalı işverenin iş kazası sonrasında davacıyı apar topar Karaman Devlet Hastanesi yerine Karaman Özel Selçuklu Hastanesi’ne götürdüğünü ve burada davacının tedavisinin yaklaşık 10 gün sürdüğünü, yapılan tedaviden bir sonuç alınamaması üzerine 10 gün sonra davacının Konya Meram Tıp Fakültesi’ne sevkinin yapıldığını ve tedavisinin bir yıldan fazla devam ettiğini, davacının tedavisinin sonunca olumlu bir netice alınamadığını ve sol gözünün çıkarıldığını ve davacıya Hacettepe Tıp Fakültesi Hastanesi’nde ise sol gözünün yerine protez göz takıldığını, dava konusu iş kazasının davalı işveren tarafından iş kazası olarak bildirilmemesi üzerine 14.08.2015 tarihinde maluliyet maaşının bağlanması için davacı SGK Karaman İl Müdürlüğü’ne müracaat etmişse de Kurum tarafından verilen 08.09.2015 tarihli cevapta işveren tarafından iş kazası bildirimi yapılmadığı ve kolluk kuvvetlerine ait tutanakla tespit edilemediği gerekçesiyle dava konusu olayın iş kazası olarak kabul edilmediğini, bunun üzerine davacının Karaman İş Mahkemesinin 2015/470 E. ve 2016/366 K. sayılı dosyası ile davalı işveren ve SGK aleyhine dava konusu olayın iş kazası olarak tespiti yönünden dava açtığını, Karaman İş Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde 20.09.2011 tarihinde meydana gelen dava konusu olayın iş kazası olduğunun tespitine karar verildiğini, kararın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini beyanla HMK.'nın 107 nci maddesi gereğince 1.000,00TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş yargılamanın devamında hesap raporuna itirazla beraber 18.11.2019 tarihli talep artırım dilekçesiyle maddi tazminat istemini 09.10.2019 tarihli rapora göre 238.768,51 TL'ye artırmış 01.03.2023 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat istemini 30.01.2023 tarihli rapora göre 1.481.255,65 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Dava dilekçesi davalı tarafa 25.05.2018 tarihinde tebliğ edildiği davalı vekilinin iki haftalık cevap süresi geçtikten sonra 17.07.2018 tarihinde cevap dilekçesi sunduğu anlaşılmıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Bölge Adliye Mahkemesinin ilk kararı ortadan kaldıran ilamı doğrultusunda davacının geçirdiği iş kazasının meydana gelmesinde tarafların kusur durumlarının tespit edilmesi amacıyla dosyanın 2 adet Makine Mühendisi ve A sınıf İş Güvenliği Uzmanından oluşan üçlü bilirkişi heyetine dosyanın tevdi edildiği, akabinde düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre davacının geçirdiği iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin %70 oranında davacının ise %30 oranında kusurlu bulunduğu, dosya içerisinde mevcut olan 22.10.2018 ve 14.04.2019 tarihli bilirkişi raporlarına katıldıkları ile davacının gözünü kaybetmesinde sol gözüne sirayet eden rahatsızlığı ve çapak kaçmasının ne kadar etkili olduğunun tespiti amacıyla dosyanın ATK'ya gönderilmesi kanaatine yer verildiği, bilirkişi kurulu raporunun istinaf ilamı ile dosya içerisinde mevcut olan bilirkişi raporları ile uyumlu tespit ve değerlendirmelere yer verdiği anlaşılmış olup davacının geçirdiği iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin %70 oranında davacının ise %30 oranında kusurlu bulunduğunun tespit edildiği, davacının gözünü kaybetmesinde sol gözüne sirayet eden rahatsızlığı ve çapak kaçmasının ne kadar etkili olduğunun tespiti amacıyla Karaman İl Sağlık Müdürlüğüne müzekkere yazılarak davacının iş kazası geçirmeden önce gözüyle ilgili görmüş olduğu tedavilere ilişkin tüm tıbbi tedavi evraklarının gönderilmesinin istenilmesi ile Karaman Özel Selçuklu Hastanesi ile NEÜ Meram Tıp Fakültesi Hastanesi ve Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanelerine müzekkere yazılarak davacının göz muayeneleri hakkındaki tüm tıbbi tedavi evraklarının gönderilmesinin istenilmesine karar verildiği, gelen müzekkere cevapları ile birlikte dosyanın ATK 3. İhtisas Kuruluna gönderilmesine karar verildiği, SGK Kurum Sağlık Kurulu ve SSYSK Raporları ile ATK 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen raporların birbirleriyle bezer ve uyumlu tespit ve değerlendirmelere yer verildiği, buna göre davacının geçirdiği iş kazası neticesinde %36 oranında meslekte kazanma gücü kayıp oranının bulunduğunun anlaşıldığı, maddi tazminat alacağının 1.481.255,65 TL olarak hesaplanması nedeniyle bu miktarın maddi tazminat olarak hüküm altına alındığı, manevi tazminat istemi nedeniyle davacının geçirdiği iş kazasında %30 oranına kusurlu bulunması,%36 oranında meslekte kazanma gücü kayıp oranının bulunması, davacının sosyal ve ekonomik durumu ile ülkenin sosyal ve ekonomik durumu karşısında davacı hakkında ilk olarak hükmedilen manevi tazminat miktarının yeterli gelmeyeceği kanaati ile takdiren 60.000 TL tutarında manevi tazminatın hüküm altına alındığı anlaşılmıştır.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekillleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının meydana gelen iş kazasında hiçbir kusurunun bulunmadığını, davalı işverenin tam kusurlu olduğunu, tazminat hesabının asgari ücretin 1,6 katı üzerinden hesaplanmış ise de, 8 yıl kıdemi olan ve kaynakçı (ağır metal işçisi) olarak çalışan davacının ücretinin daha yüksek olduğunu, davacının %36 oranında malul olması, sol gözünü tamamen kaybedip protez takılması, davalı işveren tarafından dava konusu iş kazasının SGK'ya bildirilmemesi ve olayın inkar edilmesi, iş kazasının Mahkeme kararıyla tespit edilmesi, bu dosyada da davalı işverenin olayı inkar etmesi, son zamanlarda ülkemizde yaşanan yüksek enflasyon ile paranın satın alma gücünün aşırı azalması ve diğer hususlar dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminatın az olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının asgari ücret ile çalıştığını, işyerinde elden ödeme yapılmadığını, davacının asgari ücretin 1.6 katı maaş aldığı kabul edilerek yapılan hesaplamanın hatalı olduğunu, bununla birlikte dava konusu uyuşmazlık kapsamında tazminat hesaplamasında bilirkişi tarafından kullanılan metodun yerleşik yargıtay içtihatları ve ilgili kanun ve yönetmelik hükümleri gereğince davacının sebepsiz zenginleşmesine sebebiyet vererek haksız kazanç elde etmesine neden olduğunu, davacının tüm uyarı ve ikazlara rağmen koruyucu gözlük takmadan çalıştığını, davacının gözünü kaybetmesi ile iş kazası arasında illiyet bağı olmadığını, davacının kaza günü göz gribi sebebiyle raporlu olduğunu, iş kazasının oluşmasına müvekkilinin kusuru bulunmamasına rağmen Mahkemece ve bilirkişilerce eksik inceleme yapılarak müvekkiline kusur izafe edildiğini, davacının tüm hastane ve yol giderleri müvekkili tarafından karşılanmış olmasına rağmen hüküm altına alınan tazminatta yapılan ödemelerin dikkate alınmadığını, öncelikle davacının gözünün kaybetmesinde iş kazası ile davacının daha öncesinden geçirdiği göz gribi hastalığının hangi oranlarda etkilediğinin/illiyet bağını kesip kesmediğinin uzman kişilerce tespiti gerekmekte iken. bu hususun tespiti için gerekli incelemeler yaptırılmaksızın hüküm kurulmasının hatalı olduğunu, hükmedilen manevi tazminatın fahiş olduğunu belirterek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Yargılama sırasında makina mühendisinden alınan tek kişilik 22.10.2018 tarihli raporda davalı işverenin %70 oranında, kazazede davacının %30 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş, itirazlar üzerine iki inşaat, bir makina mühendisinden oluşan heyetten alınan 14.04.2019 tarihli bilirkişi raporunda davalı işverenin %70 oranında, kazazede davacının %30 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Ortadan kaldırma kararı sonrası iki makina mühendisi, bir göz hastalıkları uzmanından oluşan heyetten alınan 10.12.2021 tarihli raporda; davalı işverenin %70 oranında, kazazede davacının %30 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Kontrol kaydı içermeyen İzmir Kurum Sağlık Kurulundan alınan 14.09.2018 tarihli rapor ve 21.11.2018 tarihli Yüksek Sağlık Kurulu raporunda; davacının maluliyet oranı %36 olarak belirlenmiştir. Ortadan kaldırma kararı sonrası alınan 29.08.2022 tarihli Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporunda; davacının 20.09.2011 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazasına bağlı; bir gözün tam görme kaybı arızası nedeniyle %36 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, bildirilmiştir. Yüksek Sağlık Kurulu raporu ve Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu raporu birbirini teyit etmiştir. Maluliyete yönelik istinaf başvurusu yerinde değildir. Davacı raporlu olmasına rağmen işyerinde çalıştığı sırada gözüne çapak kaçmış ve %36 oranında malul kalmıştır. Kabul edilen kusur oranının olayın oluş şekline uygun olduğu anlaşılmakla kusura yönelik istinaf başvurusu yerinde değildir. Davacı taraf davacıya asgari ücrete ilaveten 300,00 TL elden ücret ödemesi yapıldığını ileri sürmüştür. Davalı davacının asgari ücretle çalıştığını savunmaktadır. Mahkemece ortadan kaldırma kararı sonrası emsal ücret araştırması yapılmıştır. Davacının kaynakçı kalifiye eleman olduğu davalının kabulündedir. Tüm dosya kapsamı, emsal ücret araştırması, davacının yaptığı iş gözetildiğinde Mahkemece kabul edilen ücrete yönelik taraf vekillerinin istinaf başvurusu yerinde bulunmamıştır. Manevi tazminat tutarının belirlenmesi sırasında hakimin takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Bu ilkeler gözetildiğinde Mahkemece davacı için belirlenen 60.000,00TL manevi tazminat miktarı yerindedir." gerekçeleriyle "Davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; iş kazasının gerçekleşmesinde davalının %100 oranında kusurlu olduğunun kabulü gerektiğini, müvekkiline verilen kouryucu gözlüğün yabancı cisimlere karşı kouryucu özelliğinin olmaması, kapsamında %100 kusurlu kabulü gerektiğini, müvekkilinin ağır metal işinde kaynakçı olarak 1,6 kattan daha fazla ücret alacağının tespiti gerektiğini Müvekkilinin gözünün çıktığı ve yerine protez takıldığı dikkate alınarak hükmedilen manevi tazminatın az olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacıdaki göz kaybının iş kazası ile illiyeti olmadığını, davacıda mevcut rahatsızlığa bağlı göz kaybının geliştiğini, Adli Tıp Kurumundan bu hususta rapor alınmamasının hatalı olduğunu, bu kapsamda da tazminattan hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini, davacıya koruyucu gözlük teslim edildiğini ve bu hususta uyarıcı levhalar bulunan işyerinde kullanmadan çalıştığını, davacının raporlu olduğu dönemde rızaen çalıştığını, zorlama ile çalıştırılmasının söz konusu olmadığını Davacının kazadan sonra aynı işi yapmaya devam ettiğini, bu kapsamda verilen %70 kusurun hatalı olduğunu, asgari ücret olarak kabulü gerekirken yazılı delil ve maaş bordrosu olmayan durumda 1,6 kat üzerinden hesap yapılmasının hatalı olduğunu, manevi tazminatın fazla olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazası neticesinde iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 ve 114 üncü madde delaletiyle uygulama imkanı bulan 49,50,51,52,54,55, ve 56 ncı maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 12,18,19 ve 95 inci maddeleri, 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 ve 77 nci maddeleri, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu maddeleridir.

3. Değerlendirme

A. Sürekli iş göremezlik oranının tespiti yönünden yapılan incelemede;