muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8832, Karar No: 2022/1586, Tarih: 08.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8832 E.  ,  2022/1586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce re’sen bedelin ödenmesine ilişkin olarak HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ...İlçesi, ...Mahallesi 2945 ada 52 ve 53 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile Anayasa Mahkemesi'nin 16.07.2020 tarih ve 2018/104, 2020/39 sayılı iptal kararına istinaden, re’sen ilk derece mahkemesince üçer aylık vadeli hesaba yatırtılmış olan bedelin derhal ödenmesi yönünde 6100 sayılı HMK’nın 353-1-b-2 maddesi gereğince hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalılar her bir taşınmazda toplam 228/343 oranında paydaş olup, bu payları karşılığı bedele hükmedildiği halde tescile ilişkin olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nin 2020/1553 - 2021/637 E/K sayılı gerekçeli kararın hüküm fıkrasının B-1 nolu bendinde yeralan (114) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (228) rakamlarının yazılmasına,

Davalılar her bir taşınmazda toplam 228/343 oranında paydaş olup, bu payları karşılığı bedele hükmedildiği halde tescile ilişkin olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nin 2020/1553 - 2021/637 E/K sayılı gerekçeli kararın hüküm fıkrasının B-1 nolu bendinde yeralan (114) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (228) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2279, Karar No: 2016/5145, Tarih: 02.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2279 E.  ,  2016/5145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1 - Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un ...Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi suçu ve tekniği raporlarında faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine faturaların konulmadığının anlaşılması karşısında; öncelikle 2012 takvim yılına ilişkin düzenlendiği iddia edilen suça konu faturaların veya onaylı suretlerinin getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, ardından sanığın fatura düzenlemediğini savunması nedeniyle, faturalar üzerinde imza ve yazı incelemesi yaptırılması ve faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığının sorulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi yasaya aykırı,

2 – Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17341, Karar No: 2018/4741, Tarih: 20.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/17341 E.  ,  2018/4741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.09.2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayanan elatmanın önlenmesi ve kal (baz istasyonu) talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığı ve varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığı ve varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun emsal dosyalarla ilgili olarak verdiği kararlardan 30.05.2012 tarih ve 2012/4-147 Esas, 2012/327 Karar sayılı ilamında; "...öncelikle belirtmek gerekir ki Anayasa'nın 17. maddesinde “Yaşama hakkı”, 22. maddesinde “Haberleşme Hürriyeti”, 35. maddesinde “Mülkiyet Hakkı” düzenlenmiştir. Yine Anayasa'nın; Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükmüne yer verilmiştir. İnsan Hakları Evrensel beyannamesinin 25 maddesi de aynı yöndedir. Anayasa tarafından korumaya alınan “yaşama hakkı”, “haberleşme hürriyeti” ve “mülkiyet hakkı” gibi temel haklar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde bu durumun, yargılama makamları tarafından hassasiyetle değerlendirilmesi ve çatışan yararlar arasında öncelik düşüncesine dayalı bir denge kurulması gerekir. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasız ise de, insan yaşamında tehlike yaratma ihtimalinin bulunması halinde insan yaşamına, sağlığına üstünlük tanınması gerekir. Başka bir deyişle; “Yaşama Hakkı” en kutsal ve birincil hak olup tehdit altında olma şüphesi dahi diğer Anayasal haklardan önce gözetilmesi gereğini doğurur. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm temel hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmayacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 737 vd. maddesinde ise komşuluk hukuku düzenlenmiş bu maddede herkese taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkileri kullanırken komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir. Baz istasyonu yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi zararın veya zarar ihtimalinin bulunması halinde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması, kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır. Hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile buna karşın çevreye verilen zarardan eylemi gerçekleştirenin sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bu bakımdan yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmek mümkün değildir..." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Öte yandan, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2011 yılına kadar olan içtihatlarında aynı görüşler vurgulanıp, ayrıca "...baz istasyonlarının cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve sağlamış olduğu iletişim hizmeti nedeniyle de geniş halk kitlelerine büyük yarar sağladığı tartışmasızdır. Ancak, bu yararın sağlanması nedeniyle kişilerin sağlığına zarar verilmesi hoş görülemez. Zira, anılan tesislerin radyasyon yaydığı bilinen bir gerçekliktir. Bu bakımdan, bu tesisten üçüncü kişilerle birlikte davacı da yararlanmış olsa, sağlanan yararla verilen zararın dengelenmesi genel bir hukuk kuralıdır. Yarar, haberleşmeyi amaçlamaktadır. Zararın ise, insan sağlığı ve yaşamı ile ilgili olduğu gözetildiğinde, ikinci değere önem verilmesi gerekmektedir. Bu tesislerin vermiş olduğu zararlardan tesisleri kuran ve işletenler sorumludur. Bu sorumluluk ise, kusura dayanmayan bir tehlike sorumluluğudur. Baz istasyonlarının ilgili yönetmelik hükümlerine uygun olarak kurulması, sertifika verilerek faaliyete geçirilmesi hallerinde dahi, zarar verdikleri takdirde zarara neden olanlar sorumluluktan kurtulamaz. Bu özelliği itibariyle tesisi kuranların ve işletenlerin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde, en küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bunun için zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin, tesisin işletilmesinden dolayı kişilere, bu bağlamda çevreye bir zarar vermediği ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratmadığının kanıtlanması gerekir. Bu sonuç, genel sorumluluk kurallarının aksine olarak, işletmenin ağır tehlike doğuracak özelliğinden kaynaklanmaktadır...Öte yandan; hiçbir hizmet, insan yaşamı kadar öncelik ve hayati önem taşımaz. Diğer bir anlatımla, yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın ölümü uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. İnsan sağlığını tehlikeye atan bir hizmetin, kişi yaşamının önüne geçmesi ve ona üstünlük tanınması doğru bir yaklaşım olarak düşünülemez. Bu nedenle; tek başına ölçüm sonuçlarının düşük olması, baz istasyonunun zarar doğurmayacağı anlamına gelmeyeceğinden, ölçüm değerlerinin yanı sıra diğer koşulların bu bağlamda, tesisin kurulduğu yerin yerleşim yerlerine, okula, çocuk parkına ve davacıların evine olan yakınlığı ile davacıların ailesi ile birlikte evlerinde uzun süreli oturduklarının da göz önünde tutulması gerektiği de gözetilerek, dava konusu baz istasyonunun işletilmesinin çevre sakinlerine, dolayısıyla davacılara zarar verip vermediğinin araştırılması gerekir..." biçiminde baz istasyonu tesis eden ve işletenin sorumluluğunun kapsamı açıklanmıştır.

Somut olayda; mahkemece yapılan keşif sonucu, davalı ... İdaresine ait 7 parsel sayılı taşınmaza, diğer davalı şirket tarafından kule tipi baz istasyonu tesis edildiği, baz istasyonunun davacıların binalarına 58.09 metre ilâ 271.11 metre mesafede bulunduğu; aynı taşınmazda daha önceden başka şirket tarafından kurulan baz istasyonu hakkında, bu şirket ile davalı ... idaresi aleyhine davacılar tarafından açılan dava sonucu verilen ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24.03.2011 tarih ve 2009/394 Esas-2011/89 Karar sayılı "baz istasyonunun kaldırılmasına" ilişkin kararın derecattan geçmek suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

O halde; yukarıda değinilen ilkelerle somut olay birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu baz istasyonunun konumu ve davacıların meskenlerine olan yakınlığı ile hükmen kesinleşen dosya kapsamı itibariyle; özellikle son zamanlarda ülke genelinde ortaya çıkan ve medyada zaman zaman yer alan olumsuz vakıaların çoğaldığı da gözetildiğinde- davacıların oturmakta olduğu binalarda ve çevre binalarda yaşayanlar için sağlık bakımından uzun süreç içeresinde çok ciddi hastalıklara yakalanabilecekleri konusunda büyük endişeye neden olduğu ve bunun da psikolojik yapılarında tedirginlik ve ümitsizlik yaratarak, kişilerin çalışmalarını ve sağlık değerlerini olumsuz yönde etkilediği; çekişmeli baz istasyonunun yaydığı radyasyon referans değerlerin altında olsa bile, meskun alanlarda yarattığı radyasyondan dolayı, bu alanlarda uzun süreli radyasyona maruz kalacak insanların sağlığının etkileneceği; bu bağlamda, davacıların konutları uzun süreli oturulup vakit geçirilen mekanlar olup, sağlıklarının olumsuz yönde etkilenme riskinin varlığı durumunda dahi böyle bir duruma müsaade edilemeyeceği dikkate alındığında davacıların anılan baz istasyonundan zarar gördüklerinin kabulü zorunludur. Dava konusu baz istasyonunun, sökülüp götürülerek daha uygun alanda tesis edilebileceği de tartışmasızdır. Hiçbir haberleşme aracı insan hayatından üstün değildir. Öyleyse, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/7618, Karar No: 2018/577, Tarih: 23.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7618 E.  ,  2018/577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayetçi vekili tarafından 05/11/2013 tarihli celse için mazeret dilekçesi verildiği ve söz konusu duruşmada şikayetçi vekilinin mazeret dilekçesinin kabulüne karar verildiği halde müştekinin yokluğunda karar verilemeyeceği de göz önüne alındığında, yeni duruşma günü vermek yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bozma sebebine göre sair yönlerden incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13451, Karar No: 2017/5814, Tarih: 15.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/13451 E.  ,  2017/5814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmün açıklandığı celsedeki tutanakta, suça sürüklenen çocuğun Diyarbakır E Tipi Kapalı Cezaevi'nde olduğu uyarısının bulunduğu, UYAP kayıtlarının incelenmesinde ise, 20.02.2014-19.03.2014 tarihlerinde Diyarbakır E Tipi Kapalı Cezaevinde tutuklu, 03.07.2015-08.12.2015 tarihlerinde Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Cezaevinde hükümlü olduğu, karar tarihi olan 16.10.2014 tarihinde cezaevinde olmadığının görüldüğünün anlaşılması karşısında, mahallinde bu hususun araştırılarak suça sürüklenen çocuğun karar tarihinde cezaevinde olup olmadığının kesin olarak tespit edilmesinden sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9446, Karar No: 2020/2236, Tarih: 09.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/9446 E.  ,  2020/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Asıl karar; beraat

Ek karar; temyiz talebinin reddi

Sanıklara yüklenen resmi belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmeyen şikayetçinin kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz talebinin reddine dair Mahkemenin 26.06.2015 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmamış, müşteki vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, temyiz talebinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 09.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1393, Karar No: 2013/6823, Tarih: 09.05.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/1393 E.  ,  2013/6823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 28.06.2011 gün ve 38/28 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, davalıların yakın miras bırakanı...'nın miras bırakanı annesi ...'dan miras yolayla kendisine intikal eden dava konusu ev ve tarlalardaki miras paylarını vekil edenlerinin yakın miras bırakanı ...'a 18.05.1966 tarihli adi yazılı senet ile satarak, taşınmazlardaki zilyetliğini devrettiği halde, kadastro çalışmaları sırasında nizalı taşınmazlarda 1/4'er payların davalıların miras bırakanı ... adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, dava konusu 117 ada 1, 144 ada 43, 146 ada 88, 160 ada 21, 164 ada 9, 166 ada 2, 179 ada 20, 201 ada 16 parsel sayılı taşınmazların tapuda ... adına kayıtlı bulunan 1/4'er paylarının iptali ile vekil edenleri adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılara yöntemine uygun biçimde dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edildiği halde, yargılama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlarda 1/4 payı bulunan ...'nın tek mirasçısı olan ...'nın (davalıların yakın miras bırakanı), 1966 yılında düzenlenen adi yazılı senet ile dava konusu taşınmazlardaki payını davacıların yakın miras bırakanı ...'a 300 Lira bedelle sattığı ve bedelini aldığı, dayanak adi yazılı senetin düzenlendiği tarihten davanın açıldığı tarihe kadar taşınmazların, davacıların miras bırakanı ... tarafından, ...'un ölümünden sonra da ...'un mirasçıları tarafından ara verilmeksizin kullanıldığı, davalıların taşınmazlarla ilgilerinin olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 117 ada 1, 144 ada 43, 146 ada 88, 160 ada 21, 164 ada 9, 166 ada 2, 179 ada 20, 201 ada 16 parsel sayılı taşınmazlarda ... 'nın 1/4 paylarının iptali ile, 1/20 paylı olarak ... mirasçısı davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazlardaki 1/4'er payların 1997 ila 1999 yıllarında yapılan kadastro çalışmaları sırasında Kanuni-evvel 1934 tarih ve 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 sıra numaralı tapu kayıtlarının revizyon görmesi sonucu davalıların miras bırakanı ... adına tespitlerinin yapıldığı ve tespitlerin itirazsız olarak 13.06.2000 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazlardaki uyuşmazlık konusu payların adına kayıtlı bulunduğu ...'nın 1935 yılında vefat ettiği ve nizalı payların halen intikal görmediği, bu şekilde halen elbirliği mülkiyet hükümlerine tabi olduğu anlaşılmıştır. Tapu iptali ve tescili isteğine ilişkin davaların, tapu sicilinde malik olarak gözüken gerçek kişi ya da tüzel kişiler aleyhine, gerçek kişilerin ölmesi durumunda ise yasal mirasçılarına yöneltilmesi gerekmektedir. Dava konusu taşınmazın tapuda halen elbirliği halinde mülkiyet hükümlerine tabi olarak kayıtlı bulunduğu durumlarda; dava, başta tapu kayıt malikinin mirasçılarından birisine karşı doğru hasım gösterilerek açılmış ise, tapu kayıt malikinin tüm mirasçıları arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan, yargılama sırasında malikin dava dışı diğer mirasçılarının davaya dahil edilerek taraf teşkilinin tamamlanması mümkün ve gereklidir. Dava başta ...'nın mirasçılarından ..., ..., ..., ... ve ...'ye husumet yöneltilerek açılmıştır. Eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/86 Esas ve 2010/131 Karar sayılı mirasçılık belgesinin incelenmesine, davalıların miras bırakanı ...'nın davada husumet yöneltilenler dışında ... adlarında mirasçılarının da bulunduğu belirlenmiştir. Ne var ki, Mahkemece, ...'nın az yukarıda anılan dava dışı mirasçıları davaya dahil edilip taraf teşkili tamamlanmadan hüküm kurulmuştur.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davanın ...'nın dava dışı mirasçılarına yöneltilmesi için davacı tarafa süre ve imkan tanınması, taraf teşkilinin bu şekilde sağlanması, yargılamaya geldikleri taktirde savunma ve delillerinin tespit edilmesi, ondan sonra iddia ve savunma ile dava konusu taşınmazlara revizyon gören tapu kayıtları doğrultusunda taraf delilleri toplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde taraf teşkili sağlanmaksızın davanın esası hakkında hüküm kurulmuş bulunması doğru olmamıştır.

Kabule göre de; dosya kapsamından, tapu kayıt maliki ...'nın eşi olan ...'nın, ...'nın vefatından sonra 1981 yılında vefat ettiğine göre; ölüm tarihinde yürürlükte bulunan 743 sayılı TKM'nin ilgili hükümleri uyarınca, ...'nın da ...'nın mirasçısı konumunda olduğu halde, Mahkemece (hüküm gerekçesinde belirtilmiştir) ...'nın ölüm tarihine göre tek mirasçısı olarak oğlu...'nın kabul edilmesi yerinde olmamıştır.