muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18822, Karar No: 2014/3155, Tarih: 03.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18822 E.  ,  2014/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/545-2013/623

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2006 yılında evlendiklerini, bu evlilikten 2 tane müşterek çocuklarının olduğunu, davalının ekonomik durumunun iyi olduğunu, tavukçuluk pazarlama işi ile uğraştığını, davalının müvekkilini başka bir bayanla aldattığını, müvekkili ile hiç ilgilenmediğini bu sebeple müşterek çocuk A.. S.. ile birlikte anne evine geri dönmek zorunda kaldığını belirterek, müvekkili için 1.000,00.TL, A.. S.. için aylık 500,00.TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; 06/07/2012 tarihinden itibaren bir araya gelemediklerini, yaz tatilinde yaklaşık 2 ay Mirza Hamza'nın annesinde kaldığını, başka bir bayanla birlikteliğinin olmadığını, eski kız arkadaşı ile sadece telefonda görüştüklerini ancak duygusal bir paylaşımın olmadığını, davacının iş bu davayı açmakta haklı olmadığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek, dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davacı için aylık 800,00 TL, müşterek çocuk için aylık 400 TL olmak üzere toplam 1200 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Hüküm davalı tarafından takdir edilen nafakanın çok yüksek olduğu gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler birliğin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadır(TMK.madde 186/son). Buna göre birliğin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; davacının ev hanımı olduğu, ailesinin yardımı ile geçindiği, kızı ile birlikte ailesinin yanında kaldığı anlaşılmakta; ancak davalı hakkında yeterli ekonomik sosyal durum araştırması yapılmadığından davacı ve tanık beyanlarına göre, davalının tavukçuluk pazarlama işi ile uğraştığı üzerine kayıtlı aracının olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının ev hanımı olduğu, ailesinin yardımı ile geçindiği, kızı ile birlikte ailesinin yanında kaldığı anlaşılmakta; ancak davalı hakkında yeterli ekonomik sosyal durum araştırması yapılmadığından davacı ve tanık beyanlarına göre, davalının tavukçuluk pazarlama işi ile uğraştığı üzerine kayıtlı aracının olduğu anlaşılmaktadır.

Evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmeyen ve birlikte yaşamdan kaçınan kişi davalı olduğundan davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalının sosyal ve ekonomik durum araştırmasının yapılarak tüm gelir ve mal varlığı tesbit edilerek, tesbit edilen geliri ile orantılı olacak şekilde ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1597, Karar No: 2014/5773, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1597 E.  ,  2014/5773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/11258, Karar No: 2012/11683, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/11258 E.  ,  2012/11683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 25.06.2012 tarihli geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir.

Bu nedenle, bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan buğday, kavun ve karpuzun 2011 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına üretim giderlerinin (kalem kalem gösterir şekilde) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6540, Karar No: 2019/19703, Tarih: 12.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6540 E.  ,  2019/19703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : GELİBOLU ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 12/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1531, Karar No: 2017/2733, Tarih: 04.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/1531 E.  ,  2017/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanık ...'nun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3-2, 62, 52/2 ve 50/1-a maddeleri gereğince hapis cezasından çevrilen 500,00 Türk Lirası ve doğrudan verilen 80,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2016 tarihli ve 2016/132 esas, 2016/164 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Kanun'un 'Trafik güvenliğini tehlikeye sokma' başlıklı 179. maddesinin 2. fıkrasında “Kara, deniz, hava veya demiryolu ulaşım araçlarını kişilerin hayat, sağlık veya malvarlığı açısından tehlikeli olabilecek şekilde sevk ve idare eden kişi, iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklinde yer alan düzenleme ile sadece hapis cezası öngörülmüş olmasına rağmen, sanığın hapis cezası ile birlikte adlî para cezasına mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı’nın 05.01.2017 gün ve 94660652-105-35-13788-2016-Kyb sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 1.40 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, TCK’nın 179/3-2.maddelerindeki düzenleme karşısında sadece hapis cezasından çevrilen adli para cezası ile cezalandırılması gerektiği halde, hapis cezasından çevrilen adli para cezası yanında doğrudan adli para cezası ile de cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Kula Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2015 tarihli ve 2015/382 esas, 2015/442 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309/4-d maddesindeki “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme gereği bozma nedenine göre uygulama yapılarak, sanık ...’nun mahkumiyetine yönelik hüküm fıkrasının 1. bendinin 1. paragrafında yer alan “VE 5 GÜN ADLİ PARA ” ve 2. paragrafında yer alan “VE 4 GÜN ADLİ PARA” ibareleri ile doğrudan adli para cezasının gün karşılığının belirlendiği hükmün 2. bendinin tamamen çıkarılması” şeklinde DÜZELTİLMESİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10165, Karar No: 2015/8185, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10165 E.  ,  2015/8185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2015

NUMARASI : 2015/204 - 2015/239

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bayındır Sulh Hukuk, Alaşehir Sulh Hukuk ve Aliağa Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Bayındır Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin “. Mah. Cumhuriyet Cad. No: 116 Alaşehir/MANİSA” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin “.. Köyü, No: 63 Aliağa/İZMİR” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin cezaevi adresi olduğu, hükümlünün cezaevine girmeden önce “. Mah., Cumhuriyet Cad., No: 116 Alaşehir/MANİSA” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün cezaevi idaresince alınan beyanına göre cezaevine girmeden önce “. Mah., Cumhuriyet Cad., No: 116 Alaşehir/MANİSA” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32365, Karar No: 2013/33337, Tarih: 01.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/32365 E.  ,  2013/33337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Sanığın 06/12/2008 tarihli oturumdaki savunmasında sara hastası olduğunu beyan etmesi karşısında Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu'na veya tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesine sevki ile işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasını engelleyen ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltan TCK'nin 32. maddesi kapsamında herhangi bir akıl hastalığı bulunup bulunmadığına ilişkin sağlık kurulu raporunun aldırılması gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13411, Karar No: 2016/5166, Tarih: 12.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/13411 E.  ,  2016/5166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında dava zamanaşımı süresi içinde tehdit ve kasten yaralama suçlarından işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından, olay günü gece saat 03.00 sıralarında ... Elektrik dağıtım A.Ş. ... bölgesinden arıza sinyali gelmesi üzerine kurum çalışanı olan tanıklar ... ve ...'in olay mahalline gittikleri, yaptıkları kontrolde arıza sinyalinin trafodan geçen alçak gerilim kablosunun kesilmesinden kaynaklandığını tespit ederek çevreyi kontrol ettiklerinde 300 metre kadar ileride sırtında çuval ile gitmekte olan sanığı gördükleri, şüphe üzerine sanığın arkasında gidip çuvalı açmasını istedikleri, sanığın ilk olarak çuvalı açmamak için direnip, tanıklara bıçak salladığı, ancak bıçağın isabet etmediği, boğuşma sonrası sanığın elinden bıçağı alan tanıkların, çuvalı açtıklarında plastik kısmı eritilmiş, kendi kurumlarına ait telleri gördükleri, bu yolla yakalanan sanığın tevil yollu ikrarda bulunduğu, kablo kesmediği, çuvalı yol kenarında görüp, hurda niyetine aldığı, kendisini savunmak amacıyla tanıklara bıçak gösterdiği ancak saldırmadığını savunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın suça konu kabloların plastik kısmını soyarak, telleri çuvala doldurup, olay mahallinden 300 metre kadar uzaklaştığı sırada, tanıklar tarafından tesadüfen görülerek, durdurulması şeklinde gerçekleşen eylemde, sanığın suça konu telleri fiili hakimiyet alanına geçirip, eylemin tamamlandığı, bu halde tamamlanmış hırsızlık suçu sonrası suç eşyasının geri verilmemesi amacına yönelik olarak bıçak sallanması eyleminin yağma suçunu oluşturmayıp, kasten yaralamaya teşebbüs ve/veya tehdit suçlarını oluşturduğu değerlendirilmekle eylemin yağmaya dönüşüp dönüşmediğinin tartışılması gerektiğinden bahisle bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması sırasında birinci, ikinci ve dördüncü fıkralarındaki bazı sözcüklerin iptaline ilişkin ... Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas 2015/85 Karar sayılı iptal kararının ise anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasındaki ''hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak'' hükmü gereğince infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 12.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5215, Karar No: 2016/6853, Tarih: 28.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/5215 E.  ,  2016/6853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 1215 ada 4 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl dava taraf vekillerince, birleşen dosya davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

A) Asıl dava yönünden:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu taşınmaza trafo yapılmak suretiyle 1978 yılında el konulduğu anlaşılmış olup husumet yargılamanın her aşamasında ele alınması gereken bir husus olduğundan ve Dairemizin bozma ilamından sonra dosyaya sunulan ... ile ... arasında imzalanan 24.07.2006 tarihli işletme Hakkı Devir Sözleşmesi' nin 7.4. maddesinde "Dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğu ...'a aittir." şeklinde bir düzenleme bulunduğundan, husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiği düşünülmeden karar verilmesi,

2-04.01.1983 tarihinden önce el atılan taşınmaz nedeniyle talep edilen tazminatın kısmen kabulüne karar verildiğine göre, taraflar lehine karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi' ne göre 1.500,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi yerine 1.800,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,

B) Birleşen dava yönünden:

Bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki:

Kamulaştırma Yasası'nın bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespiti gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer veya yakın özelliklere sahip bulunmalıdır.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda ve taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar gösterilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından asıl dava yönünden 2012, birleşen dava yönünden 2013 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

Her ne kadar paydaş dosyası olan asıl dava dosyası davalı temyizi üzerine dava konusu taşınmazın emsal taşınmaz ile eş değer alınması gerektiğinden bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak alınan ek rapora göre karar verilmesi gerektiği belirtilmişse de, temyiz edenin sıfatı dikkate alınıp, usuli kazanılmış hak ilkesi gözetilerek ilk kararda belirlenen bedele hükmedilmiştir. Asıl dava dosyasının bozma ilamından sonra, birleşen paydaş dosyası açıldığından taraflar yararına usuli kazanılmış haktan söz edilemeyeceği dikkate alındığında bozmadan önce bilirkişi raporunda aynı emsalden 5,5 kat değersiz kabul edilen taşınmazın m² sine 2.500 TL/m² değer belirlenmişken bozma sonrası aynı bilirkişilerin taşınmaz için emsalle eş değer kabul edilerek, 14.328 TL/m² değer üzerinden hesaplama yapmış olmaları emsalin, dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesinde uygun emsal olmadığı izlenimini uyandırmaktadır. Buna göre, mahkemece Kamulaştırma Yasası'nın bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,