muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7723, Karar No: 2015/11818, Tarih: 24.03.2015

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22579, Karar No: 2016/5157, Tarih: 28.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/22579 E.  ,  2016/5157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 269 ada 534 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

A-Ecrimisil davasında davalı vekilinin temyizi bakımından;

Temyize konu her bir davacının payı miktar itibariyle karar tarihine göre 1.890,00 TL.sını geçmemektedir.

HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.890,00 TL.yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

B-Kamulaştırmasız el koyma nedeni ile tazminat davasında taraf vekillerinin temyiz talebi yönünden:

Mahkemece yapılan araştırma ve hükme esas alınan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya yeterli olmadığı anlaşılmıştır.

Şöyle ki;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının Geçici 6. maddesi gereğince kamulaştırmasız el atma davalarında da Kamulaştırma Kanunu hükümleri uygulanacağı dikkate alınarak aynı Yasa'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi gereğince arsalarda kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre değer tespiti gerekir. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan ve satış tarihinin 1993 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınmadan emsal seçilen 1527 ada 17 parsel sayılı taşınmaz emsal olma niteliği taşımamaktadır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre Kamulaştırma Kanununun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin 1.fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca değerlendirme gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlarda dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek bedelinin saptanması gerekmektedir.

Emsalin dava konusu taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya değerlendirme tarihine yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2013 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece, değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunun yukarıda açıklanan esaslara uygun düşmediği gözetilmeden, gerekli araştırma ve yeterli incelemeyi içermeyen rapora itibarla hüküm kurulması,

2-Davaya konu taşınmazın tapu maliki muris ile davacılar arasındaki bağlantıyı gösteren evrak dosya arasına alınıp davacıların taraf sıfatının olup olmadığı denetlenmeden hüküm kurulmuş olması,

3-2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan ... nin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra elatılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerekmekte olup mahkemece nisbi harç ve nisbi vekalet ücreti yerine maktu karar ve ilam harcına ve maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

4-Ecrimisil bedeli için kabul edilen miktar yönünden kendini vekille temsil ettiren davacılar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi ve nisbi harca hükümedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

4-Ecrimisil bedeli için kabul edilen miktar yönünden kendini vekille temsil ettiren davacılar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi ve nisbi harca hükümedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/509, Karar No: 2023/3164, Tarih: 14.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/509 E.  ,  2023/3164 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/981 E., 2022/1726 K.

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun kısman kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/513 E., 2020/71 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı kadın vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçelerinde özetle; evlenmelerinden kısa bir süre sonra davalı karşı davacı erkeğin engelli kartı olduğunu gördüğünü, davalı karşı davacı erkeğin bipolar afektif bozukluk tanısı nedeniyle 03.10.2013 tarihli rapora göre %40 oranında engelli olduğunu, bu durumunu nişanlılık döneminde kadından gizlediğini, evlilik süresince hastalığı nedeniyle tutarsız ve dengesiz davranışlar sergilediğini, ani ve şiddetli sinir krizleri geçirdiğini, hakaretler ettiğini, çevresine karşı duvarları yumruklayarak aşırı şiddet içeren davranışlarda bulunduğunu, çoğu zaman sebepsiz tartışma çıkartarak kadını boşanma ve evi terk etmekle tehdit ettiğini, sürekli "seni bırakacağım, evlendiğime pişmanım, 10 çocuğumuz olsa da seni bırakacağım" dediğini, evi terk ederek günlerce tek başına bıraktığını, küçük görüp alenen aşağıladığını, tüm bu davranışları sonrası ağlayıp yalvarıp pişman olduğunu söyleyerek af dilediğini ancak yine aynı davranışlarını tekrar ettiğini, kadının tüm çabalarına rağmen erkeğin düzelmediği gibi aksine davranışlarının katlanılmaz boyuta geldiğini, aniden öfke patlamaları yaşayarak ağlama krizlerine girdiğini, hayaller görerek gerçek olmayan şeylerin yaşandığını iddia ettiğini, bir kaç defa intihar girişiminde bulunduğunu, psikolojik rahatsızlığını kadından sakladığını, kadının çocuk istemesine rağmen erkeğin çocuk istemediğini, doktorun çocukları olması için erkeğin de gelmesi gerektiğini söylediğinde öfke patlaması yaşayarak evi terk edeceğini söyleyip evden çıkıp gittiğini ve uzun süre kendisine ulaşılamadığını, evlilik birliğinin sorumluluklarını yerine getirmediğini, evin ihtiyaçlarını karşılamadığını, maddî sıkıntılar nedeniyle kötü davrandığını, kıskanç olduğu ve bu nedenle kadının çalışmasına izin vermediğini, aile içerisinde yaşanan her şeyi kendi ailesine aktardığını, evlilik içerisinde alınması gereken kararlarda kadına danışmadığını, kadına danışmadan tayin kararı aldığını, erkeğin zamanın çoğunu uyuyarak asosyal geçirdiğini beyanla tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, kadın yararına aylık 1.500,00 TL nafaka ile 100.000,00 TL maddî 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçelerinde özetle; müvekkilinin rahatsızlığını evlenmeden önce kadına bildirdiğini, kadın ve ailesinin evlenmeden önce erkeğin sağlık durumunu araştırdıklarını, erkeğin rahatsızlığının kontrol altına alınmayan ve tedavisi mümkün olmayan bir rahatsızlık olmadığını, erkeğin henüz oturmamış ve sürekli tartışma yaşayan bir evlilikte çocuk düşünmeyi erken bulduğunu, kadının "çocuğum olsa onu döver camdan aşağı atarım" dediğini, kadının abisinin kızını da tokatladığını söylediğini, bu nedenle erkekte güvensizlik oluştuğunu, kendisinin evlilik birliğinin gerektirdiği yükümlülükleri yerine getirdiğini, ancak kadının kendisinden yapamayacağı şeyler istediğini, düğün borçları olmasına rağmen ev almasını istediğini, dönem dönem babasının yaptığı maddî yardımların da kadın tarafından yeterli bulunmayarak daha fazlasını isteyerek erkeği rencide ettiğini, kadının ailesi ve çevresindeki insanlara borçları kayın pederinin ödemesi gerektiğini söylediğini, baskıları ile tayinini ...'a aldırdığını, sürekli olarak çevresindekilere maddî sıkıntılar yaşadıklarını söyleyerek rencide ettiğini, duygusal şiddet uyguladığını, İznik ilinde oturdukları zaman erkeğin ailesinin maddî destekte bulunmadığını söyleyerek eşini baskı altına aldığını, kadının erkeğin yengesi ...'ya erkeğin şefine 450,00 TL borcu olduğu konusunda yalan söyleyip erkeğin ailesinden bu parayı istediğini, erkeğin babasının 250,00 TL temin edip gönderdiğinde kadının "ağlamayan bebeğe emzik yok" dediğini, erkeğin ailesinin bir günden fazla yanlarında kalmasına izin vermediği, İznikte oturdukları dönemde erkeğin telefonunu fırlatıp sehpa ve kovayı tekmelediğini, yemek yerken "hayvan gibi yeme" dediğini, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, sürekli tartışma çıkardığını, İznikte yaşadıkları dönemde "seninle mi uğraşacağım tak sepeti koluna herkes kendi yoluna" diyerek ayrılmadan korkmadığını beyan ettiğini, eve temizlikçi çağıracağını söyleyip eşinden para aldığını ancak temizlikçi çağırmadığı gibi temizlikçinin geldiğine dair yalan söyleyerek eşinin güvenini sarstığını, pazar masrafı adı altında para alıp pazar masrafı yapmadığını, dolaptaki eti kasaptan aldım diyerek eşine satmaya çalıştığını, çeyizindeki elbiseleri komşudan alıyorum diyerek eşine satmaya çalıştığını, sinemaya gideceğim diyerek eşinden para alıp sinemaya gitmemesine rağmen eşine iade etmediğini, ...'a taşındıklarında kadının babasından kalan eve yerleştiklerini, babasına ait evde oturmaları nedeniyle eşinden kira istediğini, ayrıca aylık 600,00 TL'ye BES yaptırmasını istediğini, ev kirası ve BES nedeniyle sık sık tartışma çıkardığını, "seni iç güveysi mi aldık, sende bu gurur olduktan sonra bu evde ..

...'a taşındıklarında kadının babasından kalan eve yerleştiklerini, babasına ait evde oturmaları nedeniyle eşinden kira istediğini, ayrıca aylık 600,00 TL'ye BES yaptırmasını istediğini, ev kirası ve BES nedeniyle sık sık tartışma çıkardığını, "seni iç güveysi mi aldık, sende bu gurur olduktan sonra bu evde ... boyu kalırsın, işin gücün yiyip içip evde bedava oturmak" diyerek rencide ettiğini, biz değil ben diyerek evlilikte ortak nokta bırakmadığını, erkeğin maaşının tamamını alıp 200,00-300,00 TL harçlık verdiğini, evin erkeğinin kendisi olduğunu söyleyerek gider hesabı yapıp maaşının hesabını sorduğunu, babasının ölümünden 10 gün sonra yine kira istediğini ve eşine "babam öleceğine keşke o gün sen ölseydin" diyerek eşini tekme tokat dövdüğünü, kadının ütü yemek gibi birlik görevlerini yerine getirmediğini, kira nedeniyle yaşanan son tartışmada kadının erkeğe beddua etmesi üzerine erkeğin kayınvalidesini aradığında kadının annesine "ben böyleyim geri adım atmam, beğenmeyen çeker gider" dediğini, sonrasında eşine "sen de bu gurur olduktan sonra ömrünün sonuna kadar bu evde oturursun" dediğini, kadının intihar edeceği yalanının söyleyerek eşini korkuttuğunu, evliliğe ticari bir ilişki olarak baktığını, eşinden para koparma gayesi ile hareket ettiğini ve amaçlarını gerçekleştiremeyince evliliği bitirmeye kalktığını, erkeğin kadının baskı ve tartışmalarına dayanamayarak 28.07.2017 tarihinde evden ayrılarak önce misafirhanede sonra lojmanda kaldığını, 08.08.2017 tarihinde kadının abisi Çetin'in erkeğin çalıştığı işyerine gelerek konuşmak için dışarı çağırıp hakaret ve küfür edip fiziksel şiddet uyguladığını, bunun üzerine ... güvenliğinin bulunmaması nedeniyle tayinini ...'a aldırdığını, kadının erkeğe hakaret ettiğini ve fiziksel şiddet uyguladığını, kadının kendisine ait bir dairesi ve babası ile dedesinden miras kalan henüz intikal edilmeyen mal varlıkları olup gelirlerinden yararlandığını, erkeğin maaşı dışında bir geliri olmadığı gibi düğün borçlarının da olduğunu beyanla karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmaları ile yararına 100.000,00 TL maddî 100.000,00 TL manevî tazminata kaar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı-karşı davacı erkeğin eşini istemediğini söylediği, evi terk ederek birlikte yaşamaktan kaçındığı, eşinden habersiz tayin istediği, evin ihtiyaçlarını yeterince karşılamayarak birlik yükümlülüklerini ihmal ettiği, davalı- karşı davacı kadının ise erkeğin akrabalarına erkeğin müsrif olduğunu ve maddî sıkıntılar yaşadıklarını, erkeğin ihtiyaçlarını karşılamadığını söyleyerek erkeği rencide edip küçük düşürdüğü, babasından kalan evde oturmaları nedeniyle erkekten kira parası istediği ve erkeğin yengesine "bu kira ya ödenecek ya da evden gidecek, başka yolu yok" dediği evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesi ile her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına dava tarihinden aylık 350,00 TL ve karar tarihinde aylık 100,00 TL arttırılarak aylık 450,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, tarafların tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemece dilekçeler aşaması bitmeden sunmuş oldukları delil dilekçesinin karşı taraf vekilinin muvafakati olmadığı gerekçesiyle kabul edilmediğini, tarafların eşit kusurlu olmadığı halde eşit kusurlu kabul edilerek hüküm kurulduğunu ve maddî manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, asıl davada karşı tarafın kusurlu olduğunu hem mesaj içerikleri hem de tanık delilleri ile ispat ettiklerini, karşı yanın müvekkilini istemediğini dile getirerek terk edeceği hususunda tehditleri sonucunda da müvekkilini terkettiğini bu durumda kusurlu tarafın davalı-karşı davacı erkeğin olduğunu, davalı tarafın evlenmeden önce mevcut hastalığını gizlediğini, habersizce tayin istediğini, evlilik birliğine dair gereken yükümlülüklerini yerine getirmediğini, bu nedenle ağır kusurlu taraf olduğunu, ayrıca hükmedilen nafaka miktarının da son derece az olduğunu ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek yerel mahkemece verilen kararın boşanma dışında kaldırılmasını talep etmiştir.