muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8065, Karar No: 2012/13321, Tarih: 23.05.2012

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delilerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına gore davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasındaki 1.4.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde ve aynı tarihli Tesis İşletme sözleşmesinde her ne kadar yapılan harcamalar için bedel alınmayacağı belirtilmiş isede, 8.07.2007 tarihli belgede davacının yaptığı 18 kalem harcama tutarı olan 21.750 TL nin kiradan mahsup edileceği belirtilmekle davalı kiralayan yapılan bu 18 kalem harcma tutarı olan 21.750 TL yi ödeyeceğini kabul etmiştir. ... İcra Müdürlüğünün 2008/6445 esas sayılı takip dosyasının incelenmesinde davalı kiralayan tarafından davacı kiracı aleyhine 2007 yılı yıllık kira bedelinden bakiye kalan ve 2008 yınıa ait yıllık kira bedeli olan toplam 15.000 TL kira alacağı için 12.09.2008 tarihinde icra takibi başlatıldığı, 3.06.2009 tarihinde hacize gidildiği taşınmazın davacı kiracı tarafından tahliye edildiği gibi davacı kiracı tarafından icra dosyasına birtakım ödemelerin yapıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece 8.07.2007 tarihli belge üzerinde durularak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair, temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 23.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5886, Karar No: 2010/8880, Tarih: 24.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5886 E.  ,  2010/8880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tesbiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tesbiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğru ise de; alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Birinci bilirkişi kurulu tarafından dava konusu taşınmaza 47,00-TL metrekare birim fiyatı takdir olunmuş, aynı bilirkişi kurulunun ek raporunda çoğunluk tarafından taşınmazın metrekare birim fiyatının 47,00-TL olduğu belirtilip, muhalif bilirkişilerce 70,00-TL metrekare birim fiyatı belirlenmiş, hükme esas alınan ikinci bilirkişi kurulu raporunda ise 105,00-TL metrekare birim fiyatı takdir olunmuştur.

Yukarıda belirtildiği üzere dosyada mevcut bilirkişi kurulu rapor ve ek raporlar arasında önemli derecede fiyat farklılığı bulunduğundan raporlar inandırıcı değildir.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5873, Karar No: 2017/7831, Tarih: 09.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/5873 E.  ,  2017/7831 K.**

**"İçtihat Metni"**

3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12/4 maddesine muhalefet eyleminden dolayı ... Maden Enerji Kimya Sanayi ve Ticaret A.Ş hakkında Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğünün 04/11/2011 tarihli ve 578226 sayılı kararı ile uygulanan 865.427,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair Kangal Sulh Ceza Hakimliğinin 10/12/2014 tarihli ve 2014/17 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 05/03/2015 tarihli ve 2015/441 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 25/03/2016 gün ve 15184 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/04/2016 gün ve ... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1-Somut olayda kabahatli şirketin 2007 yılı faaliyet bilgi formu ve satış bilgi formunda beyan edilen ve 2008 yılına devreden 45.911,27 ton tüvenan krom stoğunun sevkiyatı ve satışı ile ilgili olarak 2008 yılında Maden İşleri Genel Müdürlüğüne beyanda bulunulmadığı gerekçesi ile 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12/4 maddesinin kabahat tarihinde yürürlükte bulunan hali olan "Denetim ve inceleme sonucunda, yaptığı üretim ve sevkiyatı bildirmediği tespit edilen ruhsat sahiplerine, ödenmesi gereken Devlet hakkına ilaveten bildirilmeyen miktar için hesaplanacak Devlet hakkının on katı tutarında idari para cezası verilir" şeklindeki düzenleme uyarınca hesaplama yapılarak 865.427,00 Türk lirası idari para cezası uygulandığı anlaşılmış ise de, anılan maddenin 18/02/2015 tarihinde yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanun ile değiştirildiği ve "...bildirilmeyen miktar için hesaplanacak Devlet hakkının beş katı tutarında idari para cezası verilir." şeklinde düzenleme yapıldığı cihetle, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 5/1. maddesi gereğince lehe uygulama yapılıp idari para ceza miktarının yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2-5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Soruşturma zamanaşımı" kenar başlıklı 20.maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c)Ellibin Türk lirasında az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır." şeklindeki düzenleme karşısında, Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 08/10/2015 tarihli ve 2015/8532 esas, 2015/5258 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere zamanaşımı süresi kabahat tarihinde başlayıp idari para cezasına yönelik başvuru sonuçlanıncaya kadar cereyan edeceği cihetle somut olayda, İdari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihin 2008 yılı olduğu ve sulh ceza hakimliğinin itiraz üzerine verdiği 05/03/2015 karar tarihi itibarı ile zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilerek, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesinin (2) numaralı içeriği yerinde görüldüğünden, Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 05/03/2015 tarihli ve 2015/441 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkında uygulanan idari yaptırım kararının kaldırılmasına, bozma sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (1) numaralı nedeni yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 09/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12937, Karar No: 2018/3290, Tarih: 14.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/12937 E.  ,  2018/3290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından boşanma ve ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının ziynet eşyası alacağı, davacının gösterdiği diğer delillerle kanıtlanamamıştır. Ancak, davacı kadın delil listesinde açıkça "yemin" deliline de dayanmıştır. Davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmamıştır. Bu nedenle, mahkemece ziynet eşyası alacağı istemiyle ilgili olarak davacı kadına yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, teklif edildiği takdirde usulünce yemine ilişkin yargılama işlemlerinin yerine getirilmesi (HMK.md.227-238) gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz edilen diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.03.2018(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/6333, Karar No: 2013/14530, Tarih: 04.07.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/6333 E.  ,  2013/14530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yetim maaşının ve borç tahakkuk ettirilen kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre;

2-Dava; davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali ile ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, eski eşinden TMK.nun 166/3. fıkrası uyarınca anlaşmalı olarak 29/11/2002 kesinleşme tarihli ilam ile boşandığı, 06/06/2011 tarihinde ise boşandığı eşi ile yeniden evlendiği anlaşılmıştır. Kontrol Memuru tarafından 27/01/2011 tarihinde düzenlenen raporda; ayrıca mahallinde inceleme yapılmaksızın, sadece kolluk tarafından düzenlenen 14/12/2010 tarihli tutanağın içeriğine göre, davacı ve boşandığı eşinin davacının yerleşim yerinde birlikte yaşadıklarının tespit edildiği ve 5510 sayılı Yasanın 56/2. fıkrasının koşullarının oluştuğu belirtilmiştir.Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, davacı ve boşandığı eşinin yeniden evlendikleri tarihe kadar ayrı yaşadıklarını beyan etmişler; 14/12/2010 tarihli kolluk tutanağını düzenleyen polis memuru Sertaç Işık ise, olayı ve şahsı hatırlamadığını, bu şekilde birçok tutanak düzenlediklerini, tutanak içeriğinin doğru olduğunu, altındaki imzanın kendisine ait olduğunu söylemiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihi ile davacı ve boşandığı eşi ile yeniden evlendiği 06/06/2011 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24295, Karar No: 2021/20618, Tarih: 29.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/24295 E.  ,  2021/20618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosyanın yapılan incelemesinde; yargılama aşamasında yakalama kararı ile savunması alınan sanığın, ... 2.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/08/2005 tarihli celsesinde "Sento Caddesi ... ... Sitesi D Blok K:2 No:8 ..." adresinde ikamet ettiğini beyan etmiş olduğu, mahkemece yaptırılan 07.03.2006 tarihli kolluk araştırması sonucunda da sanığın ikamet adresi olarak ... 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/08/2005 tarihli celsesinde beyan etmiş olduğu yukarıda belirtilen adresin tespit edilmiş olduğu, daha sonra bu adrese yapılan tebligat sonucu ... 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nce 13/03/2006 tarihli celsede dinlenen sanığın ikamet beyanının "Sento Caddesi ... Sitesi B Blok K:3 D:8 ..." adresi şeklinde zapta hatalı olarak geçirilmiş olduğu ve mahkemece bu adrese gerekçeli kararın, Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebliğinin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın kararı öğrenmesi üzerine temyizinin yasal süre içinde yapılmış olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Zamanaşımı bakımından lehe olan ve sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 491/2-son ve 522. maddelerindeki nitelikli hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık uzayan dava zamanaşımına bağlı olup suç tarihi olan 06.07.2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 29/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.