muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15833, Karar No: 2015/18522, Tarih: 15.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15833 E.  ,  2015/18522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2014

NUMARASI : 2011/767-2014/807

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlık, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu davacının açtığı maddi ve manevi tazminat davası ile işçilik alacağı istemine ilişkindir.

HMK’nun 167.maddesi uyarınca yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için aralarında bağlantı bulunsa bile davaların ayrılmasına, davanın her safhasında karar verilebilir. Yine aynı yasanın 30.maddesinde Mahkemenin yargılamayı, mümkün olduğunca hızlı ve bir düzen içerisinde seyretmesini sağlamakla yükümlü olduğu belirtilmiştir.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle açılan manevi tazminat davasında, olayın oluş şekli, müterafik kusur oranları, husule gelen elem ve ızdırabın derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, paranın satın alma gücü, özellikle 26.6.1966 gün ve 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının içeriği ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimi, hak ve nesafet kuralları esas alınır. Maddi tazminat davasında da müterrafik kusur oranlarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği gibi tazminatın hesaplanması için ayrı bir bilirkişi incelemesi de yaptırılması gerekir. Maddi tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik oranı ve karşılıklı kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

İşçilik alacağı davasına gelince; bu tür davalar 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. İşçilik alacağına esas alınacak hizmet saptandıktan sonra talep edilen işçilik alacağının türüne göre manevi tazminat davasındaki kıstaslardan farklı kıstaslara dayanan ayrı bir hesap yapılması gerekir.

Bu durumda; her iki dava için izlenecek yöntem ve esas alınacak kıstaslar birbirinden tamamen farklıdır. Her iki davanın tefrik edilmesi yargılamanın sağlıklı yürütülmesi için gereklidir. Ayrı ayrı açılıp görülmeleri gerekli bu tür davaların birlikte görülmeleri doğru görülmemiştir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2007/21-69 Esas ve 2007/55 Karar sayılı ve 07.02.2007 tarihli kararı da bu yöndedir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11943, Karar No: 2011/18963, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/11943 E.  ,  2011/18963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davalıdan bir taşınmaz aldıklarını, taşınmazı aldıktan 2 ay sonra yağmurların başlaması ile birlikte evlerin zemininden su bastığını, davalının geçici çözümler üretmekten ileriye gitmediğini, evlerin alt katını tamamen su bastığını bu nedenle parkelerin kabardığı için söküldüğünü, duvarların küflendiğini, 24.05.2010 tarihinde ... sulh hukuk mahkemesi aracılığıyla tespit yaptırdığını, tadilat masrafının 8.000,00 TL olarak belirlendiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.000,00 TL nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıları evi kontrol ederek aldıklarını, herhangi bir sorumluluğu olmadığını, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile her bir davacı için 5.000,00 er TL’nin davalıdan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tehsil edilerek davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davacılar ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacılar, davalı tarafından kendilerine satılan evlerin yağışlar sebebiyle zarar gördüğünü, evleri su basmasının sebebinin yapım hatası olduğunu,ayıbın giderilmesi için masraf yapılması gerektiğini bu neden le yapılan tespit sonucu çıkan 8.000,00 TL tadilat masrafının tahsilini talep ettikleri ve Humk 74. Maddesi gereği hakimin tarafların iddia ve müdafaalarıyla bağlı olup fazlasına veya başka birşeye hükmetmesi mümkün olmadığı halde, mahkemece davacının talebi

incelenip ulaşılan sonuca gore, karar verilmesi gerekirken davacı talebi dışına çıkılarak, semenin indirilmesi yönünde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların ve davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yerolmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 14.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/29211, Karar No: 2011/26643, Tarih: 06.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/29211 E.  ,  2011/26643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2011

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve (1) sayılı kararının 1.maddesi ile yine Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2005 tarih ve (1) sayılı kararının (3) nolu bendi gereğince kira ilişkisinden dolayı İİK.nun 10.Bab’ında düzenlenen hükümler uyarınca başlatılan takipler üzerine icra mahkemelerince verilen itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine ilişkin kararların temyiz incelemesi Yargıtay 6.Hukuk Dairesince yapılacağından dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 06/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9544, Karar No: 2019/2322, Tarih: 06.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/9544 E.  ,  2019/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen asıl ve birleşen davanın kabulüne dair kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine 1. Hukuk Dairesinin 25.09.2017 tarihli ve 2015/1216 Esas, 2017/4626 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçesinde, Hazine'ye ait 2395 ada 36 parsel sayılı taşınmaza davalının ev ve bahçe yapmak suretiyle müdahale ettiğini belirterek davalının müdahelesinin men'ine ve üzerindeki muhtesatların kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulü ile 26.6.2005 tarihli bilirkişi heyetinin raporu ve ekli krokide gösterilen dava konusu taşınmaza davalı ...'ün müdahalesinin menine, tapu kaydında davalı ...'a ait olduğu şerh edilen evin değeri olan 3.960,63 TL bedelin davacı hazine tarafından davalı ...'a ödenmesi kaydıyla davalının müdahalesinin men'ine,bilirkişile... tarafından 26.6.2005 tarihinde düzenlenen raporda özellikleri, sayısı, yaşı belirlenen inşai ve zirai muhtesatların masrafı davalılardan alınmak suretiyle kal'ine, zeytin ağaçlarının kal'ine ilişkin istemin reddine, hakkında usulü dairesince açılmış bir dava bulunmayan yol hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın, Yargıtay 1. Hukuk Dairesince “Çekişme konusu 36 parsel sayılı taşınmazın 03.02.1999 tarihinde hükmen Hazine adına tescil edildiği, ancak tapu kaydında “üzerindeki binanın ... oğlu ...’a (birleşen davanın davalısı) ait” olduğuna ilişkin şerhin yer aldığı kayden sabittir.Bilindiği üzere, şerh sahibine kişisel hak sağlar. Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, davalının taşınmazı ecrimisil ödeyerek kullandığı, dolayısıyla iyiniyetli olmadığı anlaşılmaktadır. Öte yandan her ne kadar davacı Hazine temyizinde, taşınmaz üzerindeki ağaçların yıkılmadığını ileri sürmüş, mahkemece de bu konuda karar verilmemiş ise de, ağaçlar bakımından açılmış bir dava bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, taşınmaz üzerindeki binanın bedel ödenmeksizin yıkılmasına, ağaçlar konusunda, davacı Hazine'nin bir davasının olmadığının gözetilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi doğru olmadığı gibi, davalar birleştirilse dahi ayrı dava olma özelliklerini sürdürdüklerinden, birleşen her bir dava bakımından ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken tek hüküm kurulması da isabetsizdir." denmekle bozulması üzerine, bu defa davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve taşınmaz üzerindeki muhdesatların kaldırılması istemine ilişkindir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve taşınmaz üzerindeki muhdesatların kaldırılması istemine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, yerinde olmayan ve HUMK'un 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddine karar verilmiştir.

2. Davacı vekilinin ağaçların kal’ine ilişkin temyiz itirazlarına gelince ; Davacı vekili dava dilekçesinde ; dava konusu taşınmaza kaçak ev ve bahçe yapmak suretiyle müdahale edildiğini belirterek davalının müdahalesinin men’ine ve taşınmaz üzerindeki muhdesatların kal’ine karar verilmesini talep etmiştir.Mahallinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen 26.06.2015 tarihli bilirkişi raporu ile dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların cinsi ve adedi belirtilmiştir.Davacı vekilinin dava dilekçesinde taşınmaz üzerindeki muhdesatların kal’i talebinin taşınmaz üzerinde yer alan ağaçları da kapsadığından hareketle 26.06.2015 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alınarak zeytin ağaçları dışındaki zirai muhdesatların kal’ine yönelik hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığının bu seferki incelemeden anlaşılmasına göre davacı vekilinin zeytin ağaçları dışındaki zirai muhdesatların kal’ine ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda ( 2 ) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteği yerinde görüldüğünden, Kabulüyle, Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 25.09.2017 tarihli ve 2015/1216 Esas, 2017/4626 Karar sayılı bozma kararından “ Öte yandan her ne kadar davacı Hazine temyizinde, taşınmaz üzerindeki ağaçların yıkılmadığını ileri sürmüş, mahkemece de bu konuda karar verilmemiş ise de, ağaçlar bakımından açılmış bir dava bulunmamaktadır. ” ibaresi ile “ağaçlar konusunda, davacı Hazinenin bir davasının olmadığının gözetilmesi” ibaresinin çıkarılmak suretiyle yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) numaralı bentte yazılı nedenle davacı vekilinin sair karar düzeltme isteğinin reddine 06/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16971, Karar No: 2012/22765, Tarih: 21.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16971 E.  ,  2012/22765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :404-286

Dava, evlenme ödeneği tutarı ile davalı SGK Başkanlığı tarafından yersiz tahsil edildiği ileri sürülen ölüm aylıklarının faiziyle birlikte alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 1998 yılında kesinleşen davacıya, 1996 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla ölüm aylığı bağlandığı, boşandığı eşiyle 28.08.2009 tarihinde yeniden evlenen davacının davalı Kuruma başvurarak evlenme ödeneği isteminde bulunduğu, Kurumca yapılan araştırma sonunda davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle 2010 yılının Mart ayında gerçekleştirilen işlemle ölüm aylığı 01.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 01.10.2008 – 2009/Eylül döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirilip, evlenme ödeneği başvurusunun da reddedildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Evlenme ve cenaze ödeneği” başlığını taşıyan 37. maddesinin ilk fıkrasında, evlenmeleri nedeniyle gelir veya aylıklarının kesilmesi gereken kız çocuklarına evlenmeleri ve istemde bulunmaları durumunda, almakta oldukları aylık veya gelirlerinin iki yıllık tutarının bir defaya özgü olmak üzere evlenme ödeneği olarak peşin ödeneceği belirtilmiştir. Diğer taraftan; 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Kanunun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlıklı 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın diğer yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1. ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4. maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2. maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56. madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2. madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.