muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14715, Karar No: 2019/1660, Tarih: 26.02.2019

3-5510 sayılı Kanunun "İş Kazası Ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin Ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu" başlıklı 21. Maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk "...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı..." bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, mahkemece, birinci ve ikinci bentte belirtilen hususlar kapsamında gerçek zarar hesabı yapılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1446, Karar No: 2021/322, Tarih: 25.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1446 E.  ,  2021/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 15/11/2017 tarih ve 2016/378 E. - 2017/417 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 30/01/2020 tarih ve 2018/1911 E. - 2020/115 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanunun’un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "PATİ" ibareli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2015/2198 sayılı "KİRLİ PATİ" ibareli marka başvurusuna iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek, davalı kurum kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markasının "PATİ" asıl ve ayırt edici unsurundan oluştuğu, "PATİ" ibaresinin kedi ve köpek gibi hayvanların ön ayağını ifade ettiği, marka kapsamındaki ürün ve hizmetler bakımından derhâl ve doğrudan doğruya ürün ve hizmetlerin cinsini, vasfını veya herhangi bir hâlini belirtmediğinden somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, davalı başvurusunun konusu olan işarette de "PATİ" ibaresinin asıl ve ayırt edici unsur olduğu, başvuru kapsamında yer alan "31/3. sınıftaki canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil ); 31/5. sınıftaki hayvan yemleri" ürünleri ile "Ev hayvanları için kulubeler, yuvalar, yataklar; Ev hayvanları için kafesler, akvaryumlar, livaryumlar, terraryumlar, hayvanlar için oyuncaklar; hayvan yemleri ürünleri için 35/6. sınıftaki mağazacılık hizmetlerinin", davacı markasının kapsamında yer alan "Ev hayvanları için klübeler, yuvalar, yataklar, ev hayvanları için kafesler, yatak kutuları, tuvalet kapları, su kapları, yemlikler, kuş banyoları, kuşlar için halkalar, hayvanlar için oyuncaklar, kedi ve köpek maması (pet food)" ürünlerin aynı türden bulunduğu, "31/3. sınıftaki canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil)" ürünlerinin davacı markasının kapsamındaki ürün ve hizmetlerle aynı türden olmadığına ilişkin bilirkişi görüşüne de katılma olanağının bulunmadığı, buna karşın başvuru kapsamında yer alan diğer mal ve hizmetlerin davacı markalarının kapsamında yer alan ürün ve hizmetlerle aynı türden olmadığı, bu nedenle iltibas vakıasına dayanarak davacının davalı başvurusunun tescilini engelleme olanağının bulunmadığı, davacı markasının tanınmışlık vasfına sahip olmadığı, bu sebeple davacının, davalı başvurusunun farklı türdeki kalan mal ve hizmetler bakımından tescilini engelleyemeyeceği, davalı başvurusunun kötüniyetli olduğuna yönelik bir emare olmadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E. 2014/11-696, K. 2016/778 sayılı kararı uyarınca iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin gerekli olduğu, bu nedenle daha ileri bir tahkikata girilmesinin de gereksiz bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, Türk Patent YİDK'nın 2016/M-8270 sayılı kararının, 2015/2198 sayılı marka tescil başvurusu kapsamındaki "31/3. sınıftaki canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil ); 31/5. sınıftaki hayvan yemleri" ürünleri ile "35/5. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için ev hayvanları için kulubeler, yuvalar, yataklar; Ev hayvanları için kafesler, akvaryumlar, livaryumlar, terraryumlar, hayvanlar için oyuncaklar; hayvan yemleri ürünleri için mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir

. sınıftaki hayvan yemleri" ürünleri ile "35/5. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için ev hayvanları için kulubeler, yuvalar, yataklar; Ev hayvanları için kafesler, akvaryumlar, livaryumlar, terraryumlar, hayvanlar için oyuncaklar; hayvan yemleri ürünleri için mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.) bakımından davacı itirazlarının reddi yönünden iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine, davalı adına tescilli 2015/2198 sayılı markanın, "31/3. sınıftaki canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil); 31/5. sınıftaki hayvan yemleri" ürünleri ile "35/5. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için ev hayvanları için kulubeler, yuvalar, yataklar; Ev hayvanları için kafesler, akvaryumlar, livaryumlar, terraryumlar, hayvanlar için oyuncaklar; hayvan yemleri ürünleri için mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.) bakımından hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, sair yönlerden hükümsüzlük isteminin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı ve davalı kurum vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı ve davalı kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı kurum vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'dan ayrı ayrı alınmasına, 25/01/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6059, Karar No: 2012/8939, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/6059 E.  ,  2012/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine Üsküdar 2.İcra Müdürlüğünün 2009/13335 sayılı dosyasından yapılan takipte, müvekkilinin haciz tarihinden önce noter satış sözleşmesi ile satın almış olduğu... plakalı araç üzerine haciz konulduğunu ileri sürerek, haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiş, bilahare taleplerinin bedele dönüştüğünü (dava konusu aracın başka icra dosyasından alacaklı tarafa alacağa mahsuben 5.700,00 TL. bedelle satıldığı icra müdürlüğü yazısı ile belirtildiğinden) bildirmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davacı 3.kişi ile borçlu şirketler arasında organik bağ bulunduğunu, ticaret sicil kayıtlarının getirtilmesini ve dava konusu aracın başka (Şişli 7.İcra Müdürlüğü 2010/983 Tal.) icra dosyasından satılarak paraya çevrildiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; davanın kabulü ile dava konusu aracın 04.6.2010 tarihinde başka takip dosyasından yapılan ihalede alacağa mahsuben davalı alacaklı tarafa satışı yapıldığından, satış bedeli olan 5.700,00 TL.nın davalı alacaklıdan alınarak davacı 3.kişiye verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 3.kişinin, İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, verilen karar dosyada mevcut delillere uygun düşmemektedir.

Takip konusu borç 02.5.2009 tarihli çekten kaynaklanmakta olup, davacı 3.kişi borç doğumundan önce 08.9.2008 tarihinde ticari faaliyete başlamış ve dava konusu araç haciz tarihinden önceki tarihte noter satış sözleşmesi ile borçlu tarafından davacı 3.kişiye satılmış ise de; davacı 3.kişi şirket ile borçlu şirket aynı ticaret ünvanlarını kullanan şirketlerdir. Ticaret sicil kayıtları itibariyle, 3.kişi ve borçlu benzer alanlarda ticari faaliyet göstermekte ve her iki şirketin ortakları yönünden aralarında organik bağ bulunmakta, her iki şirket tarafından aynı ve yakın adreslerin kullanıldığı görülmektedir.

Öte yandan, dava konusu araç borcun doğumundan çok kısa süre sonra 05.6.2009 tarihinde kasko değerinin altında bir fiyatla borçlu tarafından davacıya satılmıştır. Bununla birlikte, dosya içindeki bilgi ve belgelere göre, yine borç doğumundan sonra dava dışı olan... plakalı araçta borçlu tarafından 15.6.2009 tarihinde kasko değerinin altında bir fiyatla davacıya satılmıştır. Bunun dışında, borçlanma tarihine yakın tarihlerde de (22.10.2008-14.11.2008) borçlu şirket dava dışı iki aracını daha yine kasko değerinin çok altında fiyatla davacıya satmıştır.

Buna göre, aralarında organik bağ bulunan şirketler arasında takip konusu borcun doğumuna yakın ve doğumundan hemen sonra çok sayıdaki araç satışlarının iyiniyete dayanmadığı açık olup, borçlu ve davacı 3.kişinin aralarında alacaklılardan mal kaçırmaya yönelik muvazaalı devir işlemleri yaptıkları anlaşılmaktadır.Bu durumdan alacaklının haklarının etkilenmeyeceği açıktır.

O halde, mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 10.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/417, Karar No: 2007/466, Tarih: 01.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/417 E.  ,  2007/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 114 ada 153 ve 154 parsel sayılı 2969.16 ve 4231.78 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 114 ada 153 nolu parsel 3/4 pay ..., 1/4 pay ... ve 114 ada 154 nolu parsel ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazların yarı hissesinin kendi adına tescili isteği ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 28. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 28. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan değerlendirme ve kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı bulunmaktadır. Davacıya dava sebep ve delillerini bildirmek üzere davetiye tebliğ edilmiş, davacı dilekçeyle dava sebebi ve delillerini bildirmemiş ancak 1.5.2006 günlü mazeret dilekçesi ibraz etmiş, ilk duruşma günü mazeret dilekçesi okunup dosyasına konulduğu halde bu konuda herhangi bir karar verilmemiş, diğer bir ifadeyle dava sebep ve delillerinin açıklanması imkanı sağlanmamıştır. 3402 sayılı Yasa'nın 28. maddesinin uygulanması için öncelikle davacının mazeret dilekçesinin kabulü veya reddi konusunda bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece yargılama usulüne ilişkin anılan prosodür tamamlanmadan aynı celse keşif kararı verilmiş olup, dava sebep ve delilleri davacıya açıklattırılmadan ve dosya ikmal edilmeden verilen keşif kararı da 3402 sayılı Yasa’nın 36. maddesine göre hukuki sonuç doğurmaz. 3402 sayılı Yasa’nın 36. maddesinin uygulanabilmesi için keşfe ilişkin tüm giderlerin ara kararında tek tek gösterilmesi ve keşif kararı verilmeden önce de dosyanın keşfe hazır halde olması ayrıca keşif giderine ilişkin tebligat tarihi ile keşif tarihi arasında da giderlerin yatırılması ve gerekli davetiyelerin çıkarılması için makul sürenin bulunması gerekir. Mazereti bir sonuca bağlanmadan yokluğunda verilen keşif kararından sonra deliller toplanmadan ve keşfin günü belli edilmeden keşif avansının tebliği de yasal bir sonuç doğurmaz. Netice itibariyle dosyada 3402 sayılı Yasa'nın 28. maddesine uygun şekilde yargılama yürütülmediği gibi aynı yasanın 36. maddesine uygun olarak tebligat da yapılmamıştır. Dosyada öncelikle usule ilişkin eksiklik giderilmeli yani mazeretin kabul veya reddi yönünde bir karar verilerek 28. madde koşulları değerlendirilmeli, davacı tarafça yöntemince dava sebep ve delilleri bildirildiği takdirde dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra gerektiğinde 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine göre tebligat yapılması hususu düşünülmelidir. Somut olayda mahkemece 28.madde gereğince hüküm kurulduğu belirtildiği halde işin esasına girilerek kesin hüküm doğuracak şekilde red kararı verilmesi suretiyle 3402 sayılı Yasa'nın 28. ve 36. maddesi hükümleri yanlış uygulanmıştır. Kararın gerekçesinde 28. madde yer alırken hükmün sonucu 36. maddeye göre kurulmuştur. Ayrıca kadastro hakimi infaz sırasında duraksamaya yer bırakmayacak biçimde doğru, açık ve uygulanabilir şekilde sicil oluşturmakla yükümlü olduğu halde kabul şekline göre de sadece red kararı verilmekle yetinilmiştir. Açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 1.3.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12085, Karar No: 2018/7088, Tarih: 29.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12085 E.  ,  2018/7088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler sanıklar, mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin bozma sonrası kovuşturma evresinde alınan ifadesinde sanıklardan şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanıklar haklarında gerçekleştirilen yargılama neticesinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken gerekçe kısmında dava konusu olayla ilgisi olmayan başka bir hadiseye ait gerekçenin yazılması suretiyle hükmün karıştırılması,

31.05.2016 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 219/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Sanık ...'ün vekaletnameli müdafine duruşma günleri tebliğ edilmeden yokluğunda hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/96, Karar No: 2021/11108, Tarih: 07.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/96 E.  ,  2021/11108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Amasya ili, Merkez ilçesi, ... köyü 101 ada 3 ve 23 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile tescil ve harca ilişkin hüküm düzeltilmek suretiyle 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/7735, Karar No: 2004/12394, Tarih: 29.12.2004

21. Hukuk Dairesi 2004/7735 E., 2004/12394 K.

**21. Hukuk Dairesi 2004/7735 E., 2004/12394 K.**

**- TEDAVİ GİDERLERİ**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 2.000.000.000 TL. tedavi giderinin başvuru tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı sigortalının hastalığı nedeni ile özel hastanede yaptığı tedavi giderlerinin yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Sağlık Bakanlığı hastaneleri tarifeleri uyarınca bulunacak miktar üzerinden ödeme yapılacağı düşüncesi ile İ Vatan Hastanesinden gelen yetersiz cevaba göre hüküm kurması doğru olmamıştır.

Somut olayda, davacının beyin kanaması sonucu acilen Ö hastanesine kaldırıldığı ve bu hastanede tedavi gördüğü dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Davalı Kurumca anılan hastanenin 21.8.2001 tarihli yazısında davacının yoğun bakım ve takibinin gerekli olduğu, doktor ve hemşiresi olan donanımlı ambulansla M Devlet Hastanesine sevkinin yapılabileceğinin belirtilmesine rağmen sevki kabul etmediği gerekçesiyle ödeme yapılmamış ise de sosyal güvenlik işlemleri yönetmeliğinin 57. maddesinin b bendinde tedavinin sevk olmaksızın özel sağlık tesislerinde yapılmış olması halinde Kurum sağlık kuruluşlarında uygulanan ücret tarifelerine göre hesaplanacak tedavi giderinin ödenmesi öngörülmüştür. Bu durumda mahkemece yapılacak iş; SSK sağlık kuruluşlarında uygulanan ücret tarifeleri getirildikten sonra bir eczacı, bir tıp doktoru, bir hukukçudan oluşacak üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilip, davacıya ödenmiş olan miktarda dikkate alınarak ödenmesi gereken sağlık gideri miktarının tespit edilmesi suretiyle varılacak sonuç uyarınca bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılmaksızın yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.12.2004 gününde oybirliğiyle karar verildi.