muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6440, Karar No: 2020/10675, Tarih: 26.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/6440 E.  ,  2020/10675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheliler..... haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Polatlı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2018 tarihli ve 2018/6901 soruşturma, 2018/413 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Polatlı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 14/11/2018 tarihli ve 2018/6204 soruşturma, 2018/851 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2018 tarihli ve 2018/2068 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/05/2020 gün ve 94660652-105-16-21929-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2020 gün ve 2020/48918 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 04/11/2019 tarihli ve 2019/6236 esas, 2019/10639 karar sayılı ilamında "....Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle..." şeklinde belirtildiği üzere, somut soruşturma dosyasına konu olayda, müşteki tarafından yatırılan paraların Polatlı İlçesinde bulunan banka ATM'lerinden çekildiği, bu halde haksız menfaatin temin edildiği yerin Polatlı Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheliler tarafından haksız menfaatin temin edildiği yerin Polatlı Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2018 tarihli ve 2018/2068 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 26/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10201, Karar No: 2010/13571, Tarih: 09.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/10201 E.  ,  2010/13571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fatih İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında 3990.-TL kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalı borçlunun süresinde itirazda bulunmaması üzerine davacı icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 17.03.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 01.09.1998 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayanmış olup bu sözleşmede kiracılar ... ve ...'dur. Davacı alacaklı icra takibinde borçlu olarak sadece kiracılardan ...'i göstermiştir. Diğer kiracı ... adına yapılan icra takibi yoktur. Tahliye bölünemeyen istemlerden olup mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11785, Karar No: 2011/4976, Tarih: 18.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/11785 E.  ,  2011/4976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dosyanın incelenmesinde kazaya neden olan aracın trafik sigortası olup olmadığı anlaşılamamış olduğundan, trafik sigortası olup olmadığı TRAMER'den sorularak gelen yazı cevabı ile birlikte dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 18.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/378, Karar No: 2022/20932, Tarih: 26.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/378 E.  ,  2022/20932 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

UYAP üzerinden yapılan incelemede; sanıklar hakkında “2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/1050 Değişik İş sayılı kararı ile kaldırıldığının anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki bu hususa ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

1- Sanıklar ... ve ... hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” ile sanıklar ... ve ... hakkında “2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 26.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4540, Karar No: 2022/3886, Tarih: 17.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/4540 E.  ,  2022/3886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 1479 sayılı Kanuna 4956 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 18. Maddesine istinaden müvekkilinin 04.10.2000 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortasına kayıt ve tescilinin yapıldığını, müvekkilinin 13.02.1989 - 31.12.1998 tarihleri arasında vergi mükellefi olduğunu, bu sebeple müvekkilinin sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 13.02.1989 tarihinden itibaren tespitine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II- CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; Kuruma başvuru şartının gerçekleşmediğini ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III- MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın kabulü ile davacının vergi kaydının başladığı 13/02/1989 tarihinden itibaren 1479 sayılı yasaya tabi olarak 4/1-b kapsamında sigortalı olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

B- BAM KARARI

HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 2016/609- 2018/200 E.K. Sayılı kararının kaldırılmasına , Davanın kabulüne, Davacının 13.02.1989-31.12.1998 tarihleri arasında vergi kaydı olduğu belgelendiğinden bu tarihler arasında 1479 sayılı yasaya tabi olarak 4/1-b kapsamında sigortalı olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

(13.2.1989-31.12.1998) vergi, (31.12.1998-6.9.2005) tarihleri arası ltd ortaklığı ve (18.5.1998-15.1.2014) tarihleri arası oda kaydı bulunan davacı zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiş Bam Dairesince, 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddeler kapsamında bağkur sigortalı olması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Kurum vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

(13.2.1989-31.12.1998) vergi, (31.12.1998-6.9.2005) tarihleri arası ltd ortaklığı ve (18.5.1998-15.1.2014) tarihleri arası oda kaydı bulunan davacı zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiş Bam Dairesince, 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddeler kapsamında bağkur sigortalı olması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, 12.5.2005 tarihinde kuruma intikal eden bağkur giriş bildirgesine istinaden vergi kaydına dayalı olarak 4.10.2000 tarihinde bağkur tescilinin başlatıldığı, davacının Kuruma giriş bildirgesinin 2.8.2003 tarihinden sonra intikal ettiği, ayrıca 2.8.2003 öncesi başvuru ve prim ödemesi bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu bağlamda Mahkemece, davacının 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25 maddelerinden yararlanması mümkün bulunmamakta olup 1479 sayılı yasanın geçici 18. maddesi kapsamında davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne dair kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1792, Karar No: 2017/10448, Tarih: 19.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/1792 E.  ,  2017/10448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 2918 sayılı yasanın 48/6. maddesi yollamasıyla TCK'nın 179/2- 3, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın herhangi bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Kasıtlı suçlar bakımından uygulama olanağı bulunmayan “kusurun ağırlığı” gerekçesine dayanılması,

2-Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hüküm kurulduğu sırada yasal dayanak olan maddenin 5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2. maddesi olarak belirtilmesi gerektiği halde, “TCK'nın 179/2-3” maddesi olarak belirtilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

4-Sanığa verilen taksitli adli para cezasında taksitlerin hangi aralıkta ödeneceğinin belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasındaki “kusurunun ağırlığı” ibaresinin çıkarılmak, yine aynı fıkradaki “179/2-3” ibaresinin “179/3-2” şeklinde değiştirilmek, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 25 TL olarak hesabıyla 1250 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek ve yine hükmün 5. fıkrasındaki “birbirini takip eden eden” ibaresinin “birer ay ara ile” ibaresiyle değiştirilmek suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1941, Karar No: 2018/1097, Tarih: 21.02.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/1941 E.  ,  2018/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcen yayınların üretiminde çocukları kullanmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesiyle Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Kale (Denizli ) Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/08/2017 gün ve 2017/725 E. 2017/599 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4202, Karar No: 2011/7878, Tarih: 14.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4202 E.  ,  2011/7878 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/51971

... ile ...'i müstakil faili belli olmayacak şekilde kasten yaralamaktan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ile ...'in yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, kavgada silah boşaltmaktan sanık ...'in beraatine ilişkin (BAKIRKÖY) Dördüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07/07/2010 gün ve 83/160 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile sanıklar müdafiileri taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık ...'ın baroca atanan müdafii bulunmasına rağmen yokluğunda verilen 07/07/2010 tarihli hükmün bizzat sanığın kardeşine 04/08/2010 tarihinde tebliğ edildiği, karardan haricen haberdar olan müdafıi Av. ...'ın temyiz dilekçesinin 06/08/2010 tarihinde havale edildiği anlaşılmakla, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

2) Sanıklar ...,..., ..., ..., ... ve ... hakkında mağdur ...'u faili belli olmayacak şekilde yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri, 21/07/2004 tarihli 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK.nun 305/1.maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin reddine karar verilmiştir.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında ...'i faili belli olmayacak şekilde yaralama suçlarının sübutu kabul, suçların nitelendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş; sanık ...'e atılı eylemin suç oluşturmadığının gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, o yer Cumhuriyet Savcısının Dilaver hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine yönelen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında ...'i faili belli olmayacak şekilde yaralama ve sanık ... hakkında kavgada silah boşaltma suçları için 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre belirlenen ve suçun işlendiği 31/05/2003 tarihinde işlemeye başlayan 7 yıl 6 aylık uzatılmış dava zamanaşımı süresinin temyiz incelemesi sırasında 31/11/2010 tarihinde dolduğu anlaşıldığından, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin teblinamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), ancak bozma nedeni yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye istinaden, 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2, CMK.nun 223/8.maddeleri uyarınca sanıklar hakkındaki kamu davalarının zaman aşımı nedeni ile (DÜŞÜRÜLMESİNE), 14/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9470, Karar No: 2014/5758, Tarih: 01.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/9470 E.  ,  2014/5758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca; hükümden, "gümrük idaresi lehine 1100 TL vekalet ücreti verilmesine" ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyalarının bulunduğu belirtilmektedir.

Dava dosyalarının esas numaraları birbirine yakın rakamları taşıdığı görülmektedir. Suç tarihlerinin de yakın zamanları kapsaması muhtemeldir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyaları getirtilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, aralarında hukuki kesinti bulunup bulunmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düzeltilerek onama kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/4840, Karar No: 2022/1093, Tarih: 25.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/4840 E.  ,  2022/1093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Beraat

1- Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan ... vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Suçun konusunu oluşturan belgenin şikayetçiye karşı kullanılmaması nedeniyle, yüklenen suçdan doğrudan zarar görme ihtimali bulunmayan şikayetçinin kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı; usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği anlaşıldığından, şikayetçi adına vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan PTT vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Suç tarihinde Konya PTT Başmüdürlüğünde şef olarak görev yapan sanık ... ile teknisyen olarak çalışan sanık ...’ın, 10.02.2011 tarih 693 nolu taşıt görev emri belgesini sahte olarak düzenleyip kullanmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla açılan davada, sanıkların eyleminin TCK'nin 204/2. maddesindeki kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturup oluşturmadığına dair delilleri değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 25.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.