muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16017, Karar No: 2012/25552, Tarih: 13.12.2012

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere öncelikle, ölüm aylığının ne zaman hangi kanun hükümlerine göre bağlandığı, hangi tarih itibarıyla ne zaman iptal edilip (kesilip), Kurumca hangi dönem yönünden borç tahakkuk işlemi tesis edildiği belirlenerek dava konusu dönem saptanmalı, sonrasında, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10025, Karar No: 2014/4310, Tarih: 13.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10025 E.  ,  2014/4310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/165205

Park ve bahçe olarak ayrılmış yeşil alana araç park etmekten kabahatli Ö.. Y.. hakkında, 5728 sayılı Kanun'un 66. maddesiyle değişik 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun'un 1. maddesi delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca 169,00 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair Bursa Büyükşehir Belediye Encümeninin 18/07/2012 tarihli ve 2012/3314 sayılı kararına yönelik başvurunun kabulü ile idarî para cezasının kaldırılmasına ilişkin Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 05/11/2012 tarihli ve 2012/939 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 24.04.2013 gün ve 26979 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2013 gün ve KYB. 2013-165205 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mezkür ihbarnamede;

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun "Büyükşehir Belediyelerinin Görev ve Sorumlulukları" başlıklı 7. maddesinde "(f) Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.", "Ulaşım Hizmetleri" başlıklı 9. maddesinin son fıkrasında "Büyükşehir belediyelerine bu Kanun ile verilen görev ve yetkilerin uygulanmasında, 13.10.1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun bu Kanuna aykırı hükümleri uygulanmaz." hükümleri ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun "Yetki ve İmtiyazlar" başlıklı 15. maddesinde "(b) Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek.", 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında Kanun'un 1. maddesinde "Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanununun 32 nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir." hükümleri nazarında kabahatli hakkındaki İdarî yaptırımın 1608 sayılı Kanun hükmü uyarınca verildiği gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 05.11.2012 gün ve 2012/939 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2242, Karar No: 2023/1966, Tarih: 04.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/2242 E.  ,  2023/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bilecik Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2014 tarih ve 2014/120 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuklar hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin ikinci, dördüncü ve altıncı fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu 5 inci ve 7 nci maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilerek çocuklara özgü güvenlik tedbirine hükmedilmesi istemli kamu davası açılmıştır.

2. Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2014 tarihli ve 2014/33 Esas, 2014/200 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocukların eylemleri çocuğun cinsel istismarı olarak kabul edilerek yaş küçüklüğü nedeniyle suça sürüklenen çocukların kusuru bulunmadığından 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereği haklarında ceza verilmesine yer olmadığına, 5395 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin (a) ve (...) bentleri gereği danışmanlık ve sağlık tedbirine hükmedilmesine, bu kapsamda çocukların bakımından sorumlu olan kimselere çocuk yetiştirme konusunda ve suça sürüklenen çocuklara da eğitim ve gelişimlerine ilişkin sorunlarını çözümünde yol gösterme açısından danışmanlık yapmak ve ergenlik çağında oluşları da nazara alınarak en yakın Üniversite Hastanesi Çocuk ve Ergen Psikiyatristi bölümünden sağlık tedbiri ile desteklenmeleri konusunda tedbir kararı verilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafii

Kararı haksız, usul ve esas yönünden yasalara aykırı bulduklarını, suça sürüklenen çocuk hakkında ceza verilmesine yeterli delil bulunmadığını ve beraat kararı verilmesi gerektiğini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... ... Müdafii

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafii

Kararı haksız, usul ve esas yönünden yasalara aykırı bulduklarını, suça sürüklenen çocuk hakkında ceza verilmesine yeterli delil bulunmadığını ve beraat kararı verilmesi gerektiğini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... ... Müdafii

Kararı temyiz ettiklerini belirtir dilekçe vermiştir.

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafii

Kararı temyiz ettiklerini belirtir dilekçe vermiştir.

.... Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafii

Kararı temyiz ettiklerini belirtir dilekçe vermiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kararı temyiz ettiklerini belirtir dilekçe vermiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi; "Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ... ve ...'in 2011 yılı tatilinin bitmesine yakın bir zaman diliminde tarihi tam olarak tespit edilemeyen bir günde mağdura "Sana birşey vereceğiz" demek suretiyle kandırarak ... ilçesi .... köyündeki boş olan sağlık ocağına götürdükleri ve sağlık ocağında bulundukları esnada mağdurun ellerini bağladıktan sonra ağzını kapatmak suretiyle pantalonlarını indirerek cinsel organlarını sırayla mağdurun anüsüne soktukları ve birer hafta arayla cinsel organlarını mağdurun anüsüne sokmak suretiyle cinsel istismar eyleminde bulunmaya devam ettiklerini, yine SSÇ'ler ..., ..., ..., ... ve ...'in 2013 yılı Eylül ayı itibariyle okulların açıldığı bir dönemde tarihi tam olarak tespit edilemeyen bir günde mağduru, ... ... ortaokulunun sığınağında bulunan bir sıraya yatırdıktan sonra "Bu olayı herhangi bir kimseye anlatırsan anne babana söylersen seni döveriz" şeklinde tehdit içerikli sözler söylemek suretiyle pantalonlarını indirerek cinsel organlarını mağdurun anüsüne soktuklarını, son olarak 11.11.2013 günü yine okulun sığınağına mağduru götürmek suretiyle pantalonlarını indirerek mağdurun anüsüne soktuklarını beyan etmiş olsa da, SSÇ'lerin istikrarlı beyanları, yaşlarının küçük olması, SSÇ'lerin beyanlarında mağdurun anüsüne cinsel organlarını sokmadıklarını, sadece sürtünme suretiyle ilişkide bulunduklarını, Bozüyük Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 14.11.2013 tarihli genel adli muayene raporunda mağdurun yapılan anal muayenesinde fissür, ödem, ekimoz, tonus kaybı bulunmadığının tespit edildiği ve yine Eskişehir Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 15.11.2013 tarihli raporunda, mağdurun anal muayenesinde fiili livataya delalet edecek maddi delile rastlanmadığının tespit edilmiş olması, SSÇ'lerin beyanlarını destekler nitelikte olduğunu, yani TCK 103/2 maddesinde anlatılan vücuda organ sokma fiilinin gerçekleşmediğinin, TCK 103/1-a'daki basit nitelikteki cinsel yönden istismar suçu oluşmuştur. Ancak Eskişehir Adli Tıp şube Müdürlüğünün 18.11.2013 tarihli raporlarında, SSÇ'lerin kendilerine isnat edilen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrayarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişmemiş olduğu kanaatini belirtir raporları, SSÇ'ler hakkında yaptırılan sosyal inceleme raporları, mahkememizce alınan raporlar ve gözlenen SSÇ'lerin hal ve durumları ile yaşadıkları ortam, ailevi durumları, ailelerin ekonomik ve sosyal durumları gözönüne alınarak SSÇ'lerin atılı suç açısından suç tarihlerinde cezai ehliyetlerinin bulunmadığı, işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişmediği kanaatine varılmakla, yaş küçüklüğü nedeniyle SSÇ'lerin kusuru bulunmadığından TCK 31/2 delaletiyle CMK 223/3-a hükmü gereğince haklarında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

SSÇ'lerin 5395 sayılı ÇKK 5/1-a ve ... bentleri gereği danışmanlık ve sağlık tedbirine hükmedilmelerine, bu kapsamda çocukların bakımdan sorumlu olan kimselere çocuk yetiştirme konusunda ve SSÇ'lere de eğitim ve gelişmelerine ilişkin sorunlarının çözümüne yol gösterme açısından danışmanlık yapmak ve ergenlik çağında oluşları da nazara alınarak en yakın Üniversite Hastanesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi bölümünde sağlık tedbiri ile desteklenmeleri konusunda tedbir kararı verilmiştir." gerekçeleriyle suça sürüklenen çocuklar hakkındaki hükümler tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği ve buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2014 tarihli ve 2014/33 Esas, 2014/200 Karar sayılı kararı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7903, Karar No: 2012/29548, Tarih: 10.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/7903 E.  ,  2012/29548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İftira, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 2802 sayılı Kanunun 76/3-4. madde ve fıkraları gereğince, katılan hakim ve Cumhuriyet savcısına karşı işlendiği iddia edilen iftira suçu nedeniyle, kovuşturma yapılmasının Adalet Bakanlığının iznine tabi olduğu, kovuşturma izni verilmesi halinde ise, kovuşturmanın, şikayet olunan hakim ve savcının mensup olduğu mahkemeye en yakın ağır ceza mahkemesi merkezindeki Cumhuriyet Savcısı ve yargılamanın ise o yer ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Sanığın Adalet Bakanlığına gönderdiği dilekçede sarf ettiği "şikayetçinin avukatının, savcı ile yakın ilişki kurması nedeniyle müebbet ceza aldım" ve duruşmada söylediği "iddia makamı üç sayfalık bir mütalaa hazırlamıştı, o mütalaa sanık ...'ın savunması biçimindeydi" şeklindeki sözlerinin, hakaret suçunu oluşturmayıp, eylemlerinin bir bütün halinde katılan Cumhuriyet Savcısına karşı iftira suçunu oluşturduğu gözetilmeden, ayrıca hakaret suçundan da hüküm kurulması,

b) Sanığın Adalet Bakanlığına gönderdiği dilekçe ile her iki katılana karşı iftira suçunu işlemesi karşısında, TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması gerekirken,mağdur sayısınca suçun oluştuğu kabul edilip,iki kez cezalandırılmasına karar verilerek fazla cezaya hükmolunması,

c) Sanığın şikayetine konu evrak Adalet Bakanlığından temin edilerek denetime olanak verecek biçimde dosya içerisine konulmaması,

d) Sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının yasal sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9304, Karar No: 2014/34647, Tarih: 01.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/9304 E.  ,  2014/34647 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/73770

MAHKEMESİ : Foça(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2009

NUMARASI : 2007/190 (E) ve 2009/211 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.