muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/369, Karar No: 2022/107, Tarih: 22.02.2022

Ceza muhakemesinin amacı maddi gerçeğin araştırılıp bulunmasıdır. Ancak bu yapılırken insanlık onuru, hukukun ve ceza muhakemesi hukukunun temel ilkeleri daima göz önünde bulundurulacaktır. Maddi gerçek, her ne pahasına olursa olsun, insan hakları ihlallerine yol açmadan araştırılıp bulunmalı, adalet gerçekleştirilmeli ve hukuki barış sağlanmalıdır.

Yukarıda sıralanan sorunların çözümüne gelince;

1. sorunun çözümü;

Sanık hakkında düzenlenen iddianamenin anlatım kısmında; sorgusunda belirttiği üzere yakalandığı tarihten 1 yıl önce uyuşturucu madde kullandığına ilişkin herhangi bir ibareye yer verilmediği gibi iddianamenin suç tarihi, sevk maddesi ve suç adı bölümünde de uyuşturucu madde kullanmak suçuna yer verilmeyerek dava açma iradesinin sadece uyuşturucu madde ticareti yapmak suçuna yöneldiği iddianame içeriğinden çok net bir şekilde anlaşılmış, bu hususta gerek Yargıtay 9. Ceza Dairesi, gerekse Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık yaşanmamış, benzer bir olayda aşağıda örnek olarak açıklanan içtihatta da hangi durumlarda dava açılmış sayılacağı çok net bir şekilde vurgulanmıştır

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 10.12.2013 gün, 2013/699 E-2013/601 K sayılı ilamında;

'Yerel mahkemece iddianamede tarif edilen ve cezalandırılması istenen eylemin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu da oluşturduğu değerlendirilerek ek savunma hakkı verilmek suretiyle sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de, hırsızlık suçunu oluşturduğu iddia olunan fiile ilişkin açıklamalar ve anlatım içeren iddianamede konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu düşünülen eylemin açıkça tarif edilmediği görülmektedir. Yargılamaya konu edilen ve hüküm kurulan konut dokunulmazlığının ihlali suçundan usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunmadığından, öncelikle mahkemesince Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerekirken, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak, davaya konu edilmeyen eylemden dolayı yargılama yapılıp hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğundan bahisle yerel mahkemece verilen direnme kararının bozulmasına,' karar verilmiştir.

2. sorunun çözümü;

2. sorunun çözümü;

Uyuşturucu madde ticareti yapmak ve uyuşturucu madde kullanmak suçlarının bağımsız suçlar olduğu ve her iki suçunda aynı olayda dahi birlikte işlenebileceği hususunda gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Örneğin uyuşturucu madde ile birlikte yakalanan sanığın uyuşturucu madde ticaretinin yanında aynı zamanda uyuşturucu madde kullandığının da tespit edilmesi durumunda, her iki suçunda unsurlarının oluşması hâlinde, ayrı ayrı mahkûmiyet kararları verilebileceği gibi uyuşturucu maddeyi sevk ederken ya da bir şekilde bulundururken yakalanan ve uyuşturucu madde ticareti yaptığı belirlenemeyen sanığın sevk ettiği ya da bulundurduğu uyuşturucu maddeyi kullandığının tespit edilmesi hâlinde; uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan açılan davadan dolayı ek savunma hakkı tanınarak yeni bir davaya gerek duyulmaksızın uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı mahkûmiyet kararı verilebileceği hususundaki içtihatlar zaman içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmüş, bu hususta gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksama yaşanmamıştır. İddianamede sınırlarının çizilmesi suretiyle yargılamaya konu edilen eylemlerin hangi koşullarda başka suça dönüştürülebileceği, benzer bir olayda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kulununun aşağıda özetlenen 2016/419 K sayılı ilamında açıklanmıştır.

'Soruşturma aşamasında elde ettiği delillerden ulaştığı sonuca göre iddianameyi hazırlamakla görevli iddia makamı, düzenlenen iddianame ile CMK’nun 225/1. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasının sınırlarını belirlemektedir. Bu bakımdan iddianamede, yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiil/fiillerin nelerden ibaret olduğunun hiçbir tereddüte yer bırakmayacak biçimde açıklanması zorunludur. Böylelikle sanık; iddianameden üzerine atılı suçun ne olduğunu hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde anlamalı, buna göre savunmasını yapabilmeli ve delillerini sunabilmelidir. CMK'nun 226. maddesindeki düzenlemeyle iddianamede anlatılan eylem değişmemiş olduğunda, kanun koyucu o eylemin hukuki niteliğinde değişiklik olmasını 'yargılamanın sınırlılığı' ilkesine aykırı görmemiş, bu gibi hâllerde sanığa ek savunma hakkı verilerek değişen suç niteliğine göre bir hüküm kurulmasına imkân sağlamıştır. Bu düzenlemenin bir sonucu olarak mahkeme, eylemin hangi suçu oluşturacağına ilişkin nitelendirmede iddia ve savunmayla bağlı değildir. Örneğin, iddianamede kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilen eylemin kasten yaralama suçunu oluşturacağı görüşünde olan mahkeme, sanığa ek savunma hakkı vermek suretiyle bahse konu suçtan hüküm kurabilecektir. İddianamede anlatılan ve kapsamı belirlenen olayın dışında bir fail ve fiilin yargılanması söz konusu olduğunda ise, suç duyurusunda bulunulması ve dava açılması halinde gerekli görülürse, davaların birleştirilmesi yoluna gidilmelidir.'

Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 18.02.2014 gün ve 274-78 ile 16.04.2013 gün ve 1307-151 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Sonuç itibariyle teorik olarak uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunun ek savunma hakkının tanınması suretiyle yeni bir davaya gerek duyulmaksızın uyuşturucu madde kullanmak suçuna dönüştürülebileceği gibi bazı durumlarda iddianamede dava açılması koşuluyla her iki suçunda bağımsız olarak oluşabileceği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

3. sorunun çözümü;

Öncelikle hukuk sistemimize sonradan giren gerekçeli karar hakkından ne anlaşılması gerektiği açıklanıp uyuşmazlığa konu somut olayımızdaki hükmün kapsamının, gerekçeli karar hakkı çerçevesinde dosyamızdaki gerekçe ile birlikte değerlendirilerek belirlenmesi gerekmektedir.

Kaynağında insanın bilme isteğinin bulunduğunu söylediğimiz gerekçenin, zamanla bir temel hak olarak kabul edilmeye başlanıldığı ve 'gerekçeli karar hakkı'nın adil yargılanma hakkının temel bir unsuru hâline geldiği görülmektedir. İnsan hakları alanındaki bu kazanımdan geri dönülmesi ise mümkün değildir. AİHS’in 6. maddesi kapsamında, AİHM içtihatlarıyla tanınan ve korunan gerekçeli karar hakkı, Anayasamızda ve usul kanunlarımızda da yer almaktadır. Temyiz mahkemeleri olarak görev yapan Yargıtay ve Danıştay da, kanun yolu incelemesi yaptıkları ilk derece mahkemesi kararlarında, söz konusu düzenlemelere istinaden gerekçeli karar hakkına ilişkin de denetim yapmaktadırlar. Anayasa’da bireysel başvuru yolunun tanınmasıyla, Anayasa Mahkemesi’nin gerekçeli karar hakkının korunması hususunda kazandığı önem de dikkat çekilmesi gereken bir husustur. Nitekim, Anayasa Mahkemesi’nin konuya ilişkin oluşturmaya başladığı içtihatların AİHM içtihatlarıyla paralel olduğunu söylemek mümkündür.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 ve 5271 sayılı CMK’nun 34. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının, karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi ise 1412 sayılı CMUK'nın 308/7 ve 5271 sayılı CMK’nın 289/1-g bendi uyarınca hukuka kesin aykırılık hâlini oluşturacaktır.

Y.C.G.K. nın 19.01.2016 gün, 2015/911 E-2016/1 K sayılı ilamında;

'Hükmün konusu, Ceza Muhakemesi Kanunu’nda, iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar/eylemlerin, kanıtlarla (mevcut delillerle) ilişkilendirilerek açıklanması gerektiği belirtilmiştir (m. 175/4). Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 225. maddesine göre ise, hükmün konusu, iddianamede öğeleri gösterilen suça ilişkin eylem(ler) (fiiller)dir. Hükmün konusunu, iddianamede sınırları belirtilerek dava konusu yapılan olay/eylem(ler) oluşturur. Mahkeme 'davasız yargılama olmaz' ilkesi uyarınca yargılamayı, iddianamede açıklanan eylem/olay ya da eylemler/olaylar konusunda yapabilir. Mahkeme, sanığın (failin), iddianamede ceza davasının konusu yapılmamış eylemlerini kapsayacak biçimde yargılama yapamaz.' Şeklinde açıklanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun hükmün konusunu özetleyen içtihadı ve benzer olaylardaki yerleşik uygulamalar ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Sanığın, 18.03.2014 tarihli celsede sorgusunun yapıldığı ve savunmasında;

'Bundan yaklaşık 1 sene önce 2-3 defa uyuşturuculardan olan esrar kullanmıştım. Yakalanan uyuşturucu madde ile herhangi bir ilgim yoktur.' şeklindeki beyanından sonra;

Sanık hakkında TCK’nın 35, 37, 38, 39, 43, 53, 58, 188, 190, 191, 192. maddelerinin uygulanması ihtimaline binaen CMK’nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verildiği ve bu savunmaya istinaden kararın gerekçe bölümlünde; 'Sanıklar ... ve ...'in hukuki durumunun değerlendirilmesinde ise; sanıkların mahkûmiyetine karar verilebilmesi için uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediklerine veyahut diğer sanıkların eylemlerine iştirak ettiklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı bir delilin dosyada mevcut bulunmadığı anlaşıldığından sanık ...'in uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan beraatine karar verildiği, sanık ...'un ise savunmasında uyuşturucu madde kullanıcısı olduğunu söylediği, bu nedenle sanığın uyuşturucu madde kullanmak suçundan cezalandırılmasına karar verildiği...' denilerek uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı hükmedilen 5 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Yukarıda duruşma zabtından aynen aktarıldığı üzere, gerekçe bölümünde 'Sanık hakkında uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı mahkûmiyete yeterli ve inandırıcı delil elde olunamadığı' ibaresine yer verilerek anılan suç hükme dahil edilmiş, ancak birisi yargılamaya konu edilen uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunu, diğeri de yargılamaya konu edilmeyen yakalanma tarihinden yaklaşık 1 yıl önce işlendiği sanık tarafından ifade edilen uyuşturucu madde kullanmak suçunu oluşturan iki ayrı eylem, hatalı bir şekilde tek eylemmiş gibi kabul edilerek hangi eylemin mahkûmiyet hükmüne esas alındığı karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan, uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunun, sanığa ek savunma hakkı tanınarak yeni bir davaya ihtiyaç duyulmaksızın uyuşturucu madde kullanmak suçuna dönüştürülmesi suretiyle hüküm karıştırılmıştır. Gerçekte her iki eylemin bağımsızlığından yola çıkılarak, yerel mahkemenin kendi kabulüne göre uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan beraat kararı verip, sanığın ifadesine dayanarak 1 yıl önceki uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı dava açılması için ihbarda bulunması gerekirken, yargılamaya konu edilen uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunun, sanığın ifadesine dayanılarak tek hükümle sonuçlandırılması suretiyle açıkça belirtilmese dahi uyuşturucu madde kullanmak suçuna dönüştürülmek istendiği çok net bir şekilde anlaşılmıştır. Somut olayımızda olduğu gibi Yerel Mahkemece hatalı bir şekilde birisi yargılamaya konu edilen diğeri de yargılamaya konu edilmeyen iki ayrı eylemin, tek eylem kabul edilerek hükmün karıştırılması durumun da Yargıtay Yüksek 9. Ceza Dairesi ile Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kabul ettiği şekilde aşağıdaki nedenlerden dolayı uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan ayrıca karar verilebileceği de kabul edilemez.

1-) Aşağıda örnek olarak gösterilen içtihatlarda açıklandığı üzere, Yerel Mahkemece aynı eylemin bir niteliğinden dolayı hem beraat hem de dönüşen başka bir niteliğinden dolayı mahkûmiyet kararı verilemeyeceği düşünüldüğü için uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan yeterli delil elde olunamadığının gerekçe bölümüne yazılmasına karşın, hüküm fıkrasında Yargıtay kararlarına uygun bir şekilde beraat kararına yer verilmeyerek sadece uyuşturucu madde kullanmak suçundan mahkûmiyet kararı verilerek yargılamaya konu edilen ve edilmeyen eylemlerin yargılama sonucuna göre bağımsız iki ayrı suçu oluşturma ihtimali gözetilmeksizin hükmün karıştırılması suretiyle de olsa yargılamayı konu edilen tek eylemin, tek hükümle sonuçlandırılmış olması,

(Y.C.G.K. 2013/52 K sayılı ilamı- 'Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan 'in dubio pro reo' yani 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, bir suçun gerçekten işlenip işlenmediği veya işlenmiş ise gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi hâlinde uygulanacağı gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan delillerin bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan ihtimali kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Bu nedenle, sanıkların eylemlerinin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturduğunu kabul eden Özel Daire bozma kararı isabetlidir. 'Yargıtay 10. C.D'nin 2018/2280 K sayılı ilamı; 'Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dava açılmasına rağmen tek olan vasıf ikiye ayrılarak, 5271 sayılı CMK’nın 217, 225, 226. maddelerine aykırı olacak şekilde suçun bir vasfından beraat, diğer vasfı olan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılmış olan bir dava bulunmamasına rağmen ek savunma verilmek suretiyle mahkûmiyet kararı verilmesi.', Yargıtay 10. C. D'nin 2012/1035 K- 2019/7367 K- 2021/8634 K sayılı ilamları da aynı doğrultudadır )

2-) Bir yıl önceki olayın yargılamanın dayanağını teşkil eden iddianamenin, gerek anlatım, gerek suç adı, gerek sevk maddesi, gerekse suç tarihi bölümlerinde yer almamasına karşın, yargılamaya konu edilen eylemin dışında (Ele geçirilen uyuşturucu madde) hiçbir ilave eylemden (1 yıl önce uyuşturucu madde kullanılması) bahsedilmeksizin, TCK’nın 35, 37, 38, 39, 43, 53, 58, 188, 190, 191, 192. maddelerinin uygulanması ihtimaline binaen CMK’nın 226. maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkının tanınması suretiyle iddianamedeki anlatımla bağlı kalınması,

3-) Uyuşturucu madde kullanmak suçunun sanık tarafından yakalandığı tarihten 1 yıl öncesine ait olmasına karşın, gerekçeli kararda suç tarihinin 10.10.2013 olarak gösterilmesi,

Yukarıda açıklanan nedenler kül hâlinde birlikte değerlendirildiğinde; uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan dolayı bozma öncesi beraat kararı verilmesi asla unutulmamış, tam aksine hatalı bir şekilde iki bağımsız eylem birbirine karıştırılarak yargılamaya konu edilen eylemin tek eylem olduğu dikkate alınarak bir vasfından dolayı beraat, dönüşen vasfından dolayı mahkûmiyet kararı verilemeyeceği düşünüldüğü için sadece uyuşturucu madde kullanmak suçundan hüküm kurulmuştur.

4. sorunun çözümü;

4. sorunun çözümü;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasası'nın 307/4. maddesinde de; 'Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.' düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için kural olarak CMK’nın 223/1. maddesinde hüküm olarak sayılan kararlardan birisinin verilmesi gerektiği hususunda, gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Ancak gerçekte dava açılmasına karşın hüküm kurulmasının tamamen unutulması hâlinde dahi dosya Yargıtaya geldiğinden, bu hususta çıkması muhtemel uyuşmazlıkların önüne geçilmesi gerektiğinden bahisle bazı özel daireler tarafından unutulan hükmünde bozulmasına karar verilirken örnek olarak açıklanan içtihatlarda (Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 2018/4582 K sayılı ilamı; 5237 sayılı Kanun’un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3 maddesi uyarınca, sanık lehine olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin; sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 61. maddelerine uyan hırsızlık suçunun, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı kanunun 116/4, 119/1-c maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu ve 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu da oluşturacağı gözetilerek sonucuna göre lehe kanunun belirlenmesi gerektiği gözetilmemişse de hükmün sanık lehine olduğu anlaşılmakla aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 2018/5382 K-20195285 K sayılı ilamları aynı doğrultudadır) bizce iştirak edilmemekle birlikte, gerekçeye ve hükme hiçbir şekilde dahil edilmeyen suçların dahi aleyhe temyiz olmaması durumunda kazanılmış hak teşkil edeceği kabul edilmiştir. Örneğin, 765 sayılı TCK’nın 493/1 maddesine temas eden hırsızlık suçunun, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/1, 151/1 maddelerindeki ayrı ayrı suçları oluşturmasına karşın, yerel mahkemece henüz hükmün kesinleşmediği bir ortamda lehe yasa belirlenirken sadece hırsızlık suçu yönünden kıyaslama yapılarak 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılırken, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarının hükme ve gerekçeye dahil edilmemesine karşın, bizce iştirak edilmemekle birlikte kazanılmış hak teşkil edeceği yönünde gelişen içtihatların, somut olayımızda olduğu gibi gerekçeye dahil edilerek hatalıda olsa tek suça dönüştürülen hükmün, sırf hüküm fıkrasındaki eksiklikten dolayı bir anlamda gerekçenin de yok sayılması suretiyle kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi sonucunu doğuracak şekilde olaşacak içtihatla bağdaşmayacağı ve buna bağlı olarak çağdaş bütün anayasalarda olduğu gibi bizim Anayasamızda da temel bulan 'Hukuki Güvenlik' ilkesinin zedeleneceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

İddianamede sınırlarının çizilmesi suretiyle yargılamaya konu edilen eylem ile hükme konu edilen eylemin (farklı nitelendirilse dahi) eşit olması gerektiğine dair uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Öğretide ise Doç. Dr. İbrahim Şahbaz; bu hususu aşağıdaki şekilde özetlemiştir.

İddianamede sınırlarının çizilmesi suretiyle yargılamaya konu edilen eylem ile hükme konu edilen eylemin (farklı nitelendirilse dahi) eşit olması gerektiğine dair uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Öğretide ise Doç. Dr. İbrahim Şahbaz; bu hususu aşağıdaki şekilde özetlemiştir.

CMK.223 ve 225. maddeleri irdelendikten sonra; 'Bu düzenlemeler göstermektedir ki iddianameyi girdi, hükmü de çıktı olarak kabul edersek, iddianameye verilebilecek yanıtında yasada belirtilen hüküm veya kararlardan birisi olması gerektiği ortaya çıkmıştır.' (Açıklamalı ve İçtihatlı Ceza Muhakemesi Kanunu- Cilt 2- Sayfa: 2133)

Yukarıda özetlenen kanuni düzenlemeler ile öğretideki görüşler ve içtihatlarda benimsenen ana ilkeler ışığında, somut olayımıza baktığımızda;

Olay tarihinde ele geçirilen uyuşturucu madde ile ilgili olarak uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan kamu davası açılırken, sanığın yaklaşık 1 yıl önce kullandığı uyuşturucu madde ile ilgili olarak dava açılmamış olması, ele geçirilen uyuşturucu maddenin başka birisine herhangi bir nedenle devir amacı olmaksızın kullanmak amacıyla bulundurulduğunun tespit edilmesi hâlinde uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunun, yeni bir davaya gerek duyulmaksızın ek savunma hakkı tanınarak uyuşturucu madde kullanmak suçuna dönüşebileceği hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksamanın bulunmadığı gibi böyle bir durumda eylemin bir vasfından dolayı beraat dönüşen başka bir vasfından dolayı mahkûmiyet kararı verilemeyeceği hususundaki içtihatların yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, yukarıda örnek olarak açıklanan içtihatlarda; lehe yasanın belirlenmesi sırasında gerekçeye ve hüküm fıkrasına yansıtılmayan suçlar dahi kazanılmış hakka konu edilirken, somut olayımızda gerekçeye yansıtılan ancak hatalı bir şekilde tek eylem olarak kabul edilen suçun bir niteliğinden beraat, değişen niteliğinden dolayı mahkûmiyet kararı verilemeyeceği yönündeki içtihatlar dikkate alınarak hüküm fıkrasında ayrıca beraat kararına yer verilmemesi şeklindeki değerlendirme hatasının, hak arama hürriyeti doğrultusunda temyiz talebinde bulunan sanık aleyhine yorumlanarak çok ağır sonuçlara maruz bırakılmasının (5 ay erteli hapis cezasının bozma sonrası 8 yıl hapis, 1.600 TL adli para cezasına yükseltilmesi) benzer olaylardaki yerleşik uygulamalarda benimsenen ana ilkelere aykırı olması ve aleyhe temyizin bulunmaması karşısında; Yerel Mahkemece yargılamaya konu edilen tek eylemin, yargılamaya konu edilmeyen başka bir eylem ile karıştırılarak hangi eylemin mahkûmiyet hükmüne esas alındığı karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan ek savunma hakkının tanınması suretiyle uyuşturucu madde kullanmak suçunu dönüştürülmesi nedeniyle bozma sonrası yeniden kurulan hükümde ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın korunması gerekirken, Yerel Mahkemenin gerekçesi ile hüküm fıkrası birlikte değerlendirilerek sonuç itibariyle verilen kararın denetlenmesi yerine gerçekte iki ayrı bağımsız eylemin varlığı kabul edilerek verilmesi gereken karara göre (Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan beraat, 1 yıl önce kullanılan uyuşturucu madde ile ilgili olarak ihbarda bulunulması) temyiz incelemesi yapılarak yargılamaya konu edilen eylemden dolayı hüküm kurulmadığından bahisle kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesinin, hukuk devletinin olmazsa olmazını teşkil eden kanunların anası konumundaki Anayasa'ya, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne ve bu hususta örnek olarak yukarıda açıklanan diğer içtihatlarda benimsenen ana ilkelere aykırı olacağı açıktır