muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12782, Karar No: 2023/4646, Tarih: 02.05.2023

4. Öte yandan, 4857 sayılı İş Kanunun 6 ıncı maddesi " İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır." hükmünü içermektedir.

5. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında Mahkemece yapılacak iş; hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, aynı olaya ilişkin ceza dosyası ile rücu dava dosyasındaki kusur raporlarının irdelenmesi suretiyle - verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, delillerin toplanması hususunda sigortalı tarafından açılan tazminat davasının özü itibariyle taraflarca getirilme ilkesine tabi davalardan olup re’sen araştırma ilkesinin olmadığı hususunun da göz önünde bulundurulması ve bu şekilde toplanacak delillerle birlikte, yukarıda bahsedilen kusur raporlarını düzenleyen heyetten farklı, A sınıfı İş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine; dosyada mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi gidertmek, tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını - tarafların dosyada mevcut kusur raporlarına itirazları da göz önünde tutulmak suretiyle- her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek, belirlenecek kusur oranını mahkemece hükme esas alınan 08.10.2017 tarihli hesap raporuna uygulamak, bu hesap raporundaki bilinen devre sonu olarak esas alınan tarihi ileri çekmemek ve bu tarihten sonra yürürlüğe giren asgari ücretteki farkları rapora yansıtmamak, davalı ...Ş. ile davalı Zentiva Sağlık Ürünleri San. ve Tic. A.Ş. arasındaki devir ilişkisini ve bu kapsamda sorumluluk durumunu 818 sayılı Borçlar Kanununun 179 uncu maddesi çerçevesinde irdelemek, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da gözeterek (özellikle davacı tarafın temyiz yoluna başvurmadığının) bir karar vermekten ibarettir.

6. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

7. O halde, davalı ...Ş. vekili ve davalı Zentiva Sağlık Ürünleri San. ve Tic. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada bozma sebebine göre temyiz eden tarafların temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

7. O halde, davalı ...Ş. vekili ve davalı Zentiva Sağlık Ürünleri San. ve Tic. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada bozma sebebine göre temyiz eden tarafların temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2861, Karar No: 2015/11902, Tarih: 02.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/2861 E.  ,  2015/11902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/258032

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2014/245 (E) ve 2014/308 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü,

Mağdurun kanuni temsilcisinin sanık hakkında şikayetçi olmaması karşısında, mağdurun zorunlu vekilinin hükmü temyiz hakkı bulunmadığından, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17913, Karar No: 2017/12713, Tarih: 14.11.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/17913 E.  ,  2017/12713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza Genel Kurulunun 21.03.2017 gün, 2016/8-1411 esas 2017/175 karar ve sayılı kararı gözetilerek,Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2015 tarihli itirazı yerinde görüldüğünden, Dairemizin 25.05.2015 tarih ve 2014/33362 esas, 2015/17656 karar sayılı kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Oluşa, dosya kapsamına, yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu ile keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanlarına göre; dava konusu yerin öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış köy boşluğu niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın suçtan mahkumiyeti yerine yazılı biçimde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekili ve katılan ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7686, Karar No: 2019/10300, Tarih: 22.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/7686 E.  ,  2019/10300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-e-son, 43, 62, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, ilaç mümessili olarak çalıştığı, tanık ... ve ...'den temin ettiği sağlık karneleri ile ... ilçesi devlet hastanesinde görev yapan doktorlara karne sahipleri adına bilgileri dışında kullanmadıkları halde toplam 20 kutu gelfix sprey ve 90 kutu gelfix ped isimli ilaçları yazdırdığı ve eczanelerden bu ilaçları almak sureti ile Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığını 1616,61 TL. zarara uğrattığı ve bu şekilde kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanık hakkında içeriği itibari ile sahte reçete tanzim etmesi için doktorları azmettirmek sureti ile resmi belgede sahtecilik suçuna azmettirme suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı, adı geçen hastaları muayene etmeden sanığın getirdiği sağlık karnelerine ilaç yazan doktor ...,... ve...'in eylemleri nedeniyle haklarında görevi kötüye kullanma suçundan asliye ceza mahkemesine dava açıldığı ve Edremit 2.Asliye Ceza Mahkemesince 2012/559 esas numarası üzerinden yargılamalarının devam ettiği anlaşılması karşısında, Edremit 2.Asliye Ceza Mahkemesince 2012/559 esas dosyası ile bu dosyanın, kanıtların birlikte değerlendirilmesi açısından CMK 8. ve 11. maddeleri gereğince mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde gerekli belgelerin onaylı örneklerinin dosya içerisine alınması sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4725, Karar No: 2010/1489, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4725 E.  ,  2010/1489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine 14.12.2004 tarihli bir sözleşmeye dayalı olarak icra takibi yaptığını, sözleşmedeki imzasının kendilerine ait olmadığını iddia ederek borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, 14.12.2004 tarihli sözleşmede yer alan imzanın davacıya ait olduğunu ve kefil olarak borçtan sorumlu bulunduğunu beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi kurulu raporuna göre imzanın davacıya ait olup olmadığının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne ve davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava imza inkarına dayalı menfi tespit davası olup, alınan bilirkişi kurulu raporunda sözleşmedeki imzanın davacıya ait olup olmadığının saptanamadığı bildirilmiştir.

Davalı taraf alınan bu rapora karşı itirazda bulunmuştur.

Bu durumda, imzanın davacıya ait olduğunun ispatı davalı tarafta bulunduğu gözetilerek, bilirkişi raporuna karşı yaptığı itirazında ileri sürülen hususlar dikkate alınacak şekilde yeni bir rapor alınıp, sözleşmedeki imzanın davacıya ait olup olmadığının kesin olarak belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile düzenlenen ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10301, Karar No: 2021/7375, Tarih: 27.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10301 E.  ,  2021/7375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

...

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

22.06.2014 günü saat 01.05 sıralarında sanık ..., idaresindeki otobüs ile meskun mahalde, 13 metre genişliğinde, bölünmemiş, iki yönlü, asfalt kaplama aydınlatması bulunmayan, zemini yağmur sebebiyle ıslak yolda seyri sırasında olay mahalli kavşağa geldiğinde, mevcut hızı ile kavşağa yaklaştığı, kavşağın eşdeğer kollu kavşak olduğunu dikkate almadan sağ taraftan gelen ve ilk geçiş hakkına sahip katılan ...'ın aracına aldığı fren tedbirinin de yetersiz kalması sebebiyle çarptığı, sanığın idaresindeki otobüse ait çarpma öncesi ve sonrası olmak üzere 19 metre fren izi saptandığı, kaza sebebiyle katılan ...'ın hayati tehlike geçirecek ve 4. derece kemik kırığı oluşacak şekilde, katılan ...'ın ise basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı, sanığın asli kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre;

Taksirle birden fazla kişinin yaralandığı olayda sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 89/4. maddesi kapsamında kaldığı ve bu madde uyarınca temel cezanın "6 aydan 3 yıla kadar hapis cezası" olarak tayini gerekirken, yazılı şekilde temel cezanın TCK'nın 89/1. maddesi gereği tayini ile sonrasında TCK'nın 89/2. ve 89/4. maddeleri uygulanarak cezanın belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; aynı Kanunun 326/son. maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2033, Karar No: 2017/8717, Tarih: 05.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2015/2033 E.  ,  2017/8717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 50/1-a, 52/2 md gereği mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine dair hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle,dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Olay günü sanığın kendisini Büyükşehir Belediye meclisi encümen azası olarak tanıtıp katılanı işe sokabileceğini söyleyip inandırıp maddi manfaat temin ederek dolandırdığı iddia olunan olayda; sanığın kendisini kamu görevlisi olarak tanıtması sonucunda sanığın hesabına para yatırılması karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 05.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6131, Karar No: 2016/5392, Tarih: 20.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6131 E.  ,  2016/5392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında beraat; sanıklar ... ve ... hakkında mahkumiyet

I-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

a-Sanıklar hakkında 2004-2005-2006-2007 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açılması, mahkemece sanıkların şirketi devrettikleri 27.10.2005 tarihine kadar düzenlenen faturalardan sorumlu olduklarının, bu tarihten sonra düzenlenen fatura bulunmadığının belirtilmesi ancak hüküm fıkrasında sanıklar hakkında hangi takvim yılından hüküm kurulduğunun anlaşılamaması karşısında; sanıkların şirketi devrettikleri 27.10.2005 tarihinden sonra sorumluluklarının tartışılarak ve ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve her takvim yılının kendi içinde düzenlenen sahte belge yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hangi takvim yılında işlenen suç için kurulduğu da anlaşılmayacak biçimde tek hüküm kurulması,

b-Kabule göre de;

1-Sanıklar hakkında; 5237 sayılı TCK'nun 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "erteleme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde sanıkların ertelenen cezasının aynen çektirilmesine" karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi, yasaya aykırı,

2-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanıkların kendi alt soyu haricindekiler yönünden uygulanması gerektiğininin gözetilmemesi ve T.C. Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

2-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanıkların kendi alt soyu haricindekiler yönünden uygulanması gerektiğininin gözetilmemesi ve T.C. Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin, sanıklar ve müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10590, Karar No: 2015/13435, Tarih: 03.07.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/10590 E.  ,  2015/13435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/181497

MAHKEMESİ : Nusaybin Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/01/2011

NUMARASI : 2007/441 Esas, 2011/40 Karar

SUÇ : Tefecilik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur A.. Ö..'un sanıktan kazanç karşılığında birden fazla kez ödünç para aldığı konusunda açıklık bulunmaması, duruşmada ifadelerine başvurulan tanıkların da sanıktan kazanç karşılığı ödünç para almadıklarını beyan etmeleri karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulamasına esas teşkil eden delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılıp açıklanmadan TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararı nazara alındığında tefecilik suçunda ancak el konulmuş olması halinde bu suçun konusunu oluşturan değer niteliğindeki ana paranın TCK'nın 55/1. maddesi uyarınca müsadere edilebileceği, ödünç olarak verilen para nedeniyle elde edilen kazancın zarar gören konumundaki gerçek kişiye, vergi kaybı karşılığının ise Hazineye iade edilmesi gerektiği gözetilmeden ve sanığın işyerinde ele geçirilen paraların ne şekilde tefecilik suçundan elde edildiği tartışılıp açıklanmadan yazılı şekilde müsadere kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kısa kararda tayin edilen 5 gün adli para cezasının günlüğü 20,00 TL'den 100,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karşın gerekçeli kararın hüküm fıkrasında adli para cezasının 5 gün adli para cezası olarak bırakılması suretiyle çelişkiye neden olunması,

TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 2 yıl 1 ay hapis cezası yerine 2 yıl 3 ay şeklinde fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 03/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27473, Karar No: 2017/1573, Tarih: 13.02.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/27473 E.  ,  2017/1573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.