muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7706, Karar No: 2015/11801, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7706 E.  ,  2015/11801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, davalı Belediye Başkanlığı tarafından yapılan tebligat ile iş akdinin 14.06.2014 tarihinden itibaren askıya alındığının bildirildiğini, muvafakati bulunmaksızın iş sözleşmesinin süresiz olarak askıya alınmasının iş sözleşmesinin feshi mahiyetinde olduğunu, davalı Belediye Başkanlığınca gönderilen 12.06.2014 tarihli yazıda belirli süreli hizmet iş sözleşmesine göre çalıştığı iddia edilmiş ise de işyerinde belirli süreli iş akdine dayalı olarak değil, birbiri ardına yenilenerek belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüşen iş sözleşmesi gereği sürekli işçi olarak çalıştığını belirterek, iş akdinin askıya alınması suretiyle gerçekleşen iş akdinin feshinin geçersizliğini, işe iadesini, işe başlatılmama halinde davalının ödemesi gereken tazminatın müvekkilinin 8 aylık ücreti tutarında tazminat olarak belirlenmesini, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacaklarını, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin %30’unu aşamayacağını, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının 20’sini geçemeyeceğini, mevcut mevzuat hükümlerine göre davacı geçici işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığını, iş sözleşmesinin feshedilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin davalı belediye meclisince alınan vizelerle zincirleme biçimde geçici işçi olarak çalıştığı, bu hususta taraflar arasında çekişme olmadığı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu, işverence iş sözleşmesinin ekonomik nedenler gösterilerek feshedildiği, iş sözleşmesinin feshi nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasının ön koşullarından biri iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmiş olmasıdır. Bu durum 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde öngörülmüştür.

Somut olayda çözümü gereken ilk sorun, davalı işverence yapılan iş sözleşmesinin askıya alınmasına dair işleminin işveren feshi niteliğinde olup olmadığıdır. Mahkemece bu yönde açık bir değerlendirmeye gidilmeksizin, “Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi davalı belediye tarafından ekonomik nedenler gözetilerek feshedilmiştir” şeklinde gerekçeyle feshin işveren tarafından gerekleştirildiği sonucuna varılmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacı işçi vizeye tabi işçi konumunda davalı belediyede çalışmıştır. Davacının sözü edilen statüsü konusunda taraflar arasında çekişme olmadığı gibi bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ancak dosyadaki deliller ve taraflar vekillerinin beyanlarına göre davacı işçi, 2014 yılındaki davaya konu uygulamaya gelinceye kadar iş sözleşmesi hiç askıya alınmaksızın daimi olarak çalıştırılmıştır. Bu nedenle davacı işçinin 2014 yılında yapılan askı işlemi öncesinde davalı belediye nezdinde fiili olarak sürekli şekilde çalıştığı gözetildiğinde, işverence yapılan askıya alma işlemi işveren feshi niteliğindedir. Zira Dairemiz uygulamalarına göre daha önce iş sözleşmesi askıya alınmaksızın, aralıksız çalışan işçinin iş sözleşmesinin işverence tek taraflı olarak askıya alınması, işveren feshi niteliğindedir. Bu itibarla yerel mahkemece, işverenin tek taraflı askı uygulamasını fesih sayan kararı bu yönüyle yerindedir.

Öte yandan işyerinde geçici işçi statüsünde, her yıl 5 ay 29 gün ve daha az süreyle çalıştırılan ve vize bitiminde Yasa gereği iş sözleşmesi askıya alınan işçiler bakımından askı işlemlerinin fesih niteliğinde olmadığı kabul edilmelidir. Zira geçici işçinin iş sözleşmesinin her yıl askıya alınması 5620 sayılı Yasa’dan kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlık konusu olayda askı halinin fesih olarak değerlendirilmesinin nedeni, davacı işçinin iş sözleşmesinin daha önce askıya alınmamış olması ve aralıksız çalıştırılmasıdır. Bu nedenle işverenin 2014 yılında yapmış olduğu askı işlemi, davacı işçinin uygulamayı kabul etmemesi sebebiyle işveren feshi niteliğindedir.

Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken ikinci sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5620 sayılı Kanun’un 3. maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışan işçilerin Belediye Meclisince vizelerinin yapılması kaydıyla bir yıl içinde 5 ay 29 günden fazla çalıştırılamayacakları, 5393 Kanun’un 49. maddesi gereği personel harcamalarının yıllık toplam gelirlerin % 30’unu aşamayacağı, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine göre geçici işçi sayısının belirlenen memur norm kadro sayısının % 20’sini geçemeyeceği nedenlerine dayanılmıştır.

5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.

Davacı işçi 5620 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden sonra işe alınmış ve belediye meclisi tarafından vizeleri alınmak suretiyle aralıksız çalıştırılmıştır. Öte yandan davacının sürekli işçi kadrosunda olmadığı ve fiilen aralıksız çalışmış olsa da geçici işçi statüsünde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günde fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin askıya alınması suretiyle işverence feshi, sözü edilen Yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasa’nın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasa’ya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre askıya alma şekliyle gerçekleştirdiği fesih işlemi, 5620 sayılı Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedeni haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 24/03/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4066, Karar No: 2012/3438, Tarih: 02.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/4066 E.  ,  2012/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Eşini kasten öldürmeye kalkışma suçu yönünden;

Sanığın, bıçakla mağdura yedi bıçak darbesi vurduğu, göğüsteki iki bıçak darbesinin toraksa nafiz olup hayati tehlike geçirmesine neden olduğu ancak iç organ yaralanması yapmadığı, diğer beş yaranın ise hayati tehlikeye neden olmayıp basit tıbbi müdaheleyle giderilebilecek nitelikte hafif olduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 13-20 yıl aralığında makul bir ceza tayin edilmesi gerekirken, üst sınırdan hüküm uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süreye göre tahliye talebinin reddine 02.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12345, Karar No: 2013/12109, Tarih: 06.12.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/12345 E.  ,  2013/12109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sırasında Elmalı Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 106 ada 53, 109 ada 204, 120 ada 35 ve 147 ada 3 parsel sayılı 25420,18, 20683,39, 16413,53 ve 7826,60 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların kök muris ... oğlu ......'dan kaldığını ileri sürerek mirasçılar adına tescil istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekilinin temyiz itirazları Dairemizin 03.07.2013 tarih 2013/ 7251-7664 Esas ve Karar sayılı ilamıyla reddedilerek hüküm onanmış olup, bu kez davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacı ... taşınmazların kök muris 1999 yılında ölen ... oğlu ......'dan kaldığı mirasçılar arasında taksim edilmediğini ve tüm mirasçıların hakkının bulunduğunu ileri sürmektedir. Davalı ... ise taşınmazların muristen kaldığını ancak kendisinin muristen satın aldığını ya da muris tarafından kendisine bağışlandığını ileri sürerek bir kısım senetlere dayanmıştır. Diğer bir anlatımla taşınmazların ortak miras bırakan ... oğlu ......'dan kaldığı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmayıp esasen bu yön mahkemenin de kabulündedir. Çözümlenmesi gereken husus çekişmeli taşınmazların davalıya satılıp satılmadığı ya da bağışlanıp bağışlanmadığı noktasında toplanmaktadır. Taşınmazların tapusuz olduğu dikkkate alındığında satım ya da bağışlamanın bunu ileri süren tarafından her türlü delille ispatlanabileceği kuşkusuzdur. Davalı bu yönde bir kısım senetlere dayanmış, davacı vekilince 08.11.2009 tarihli dilekçe ile söz konusu senetlerdeki imzanın murise ait olmadığı, zira murisin okuma yazma bilmediği ileri sürülmüş, senetlerin hangi taşınmazlara ait olduğunun dahi anlaşılamadığı belirtilmiştir. Ne var ki, mahkemece davacı vekilinin bu itirazları üzerinde durulmamış, senet asılları davalı taraftan istenmemiş, imzanın murise ait olup olmadığı, üzerinde tahrifat bulunup bulunmadığı araştırılmamış, keşifte mahalli bilirkişilere okunarak usulünce uygulanmamış, fen bilirkişisinin denetlenemeyen raporuna itibar edilmek suretiyle senetlerin taşınmazlara ait olduğu, muris tarafından davalıya bağışlandığı, satıldğı, davacı ve diğer mirasçıların miras yoluyla gelen bir haklarının kalmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki; mahkemece davalının tutunduğu, 23.08.1989 tarihli senette muris tarafından 500 metrekare yüzölçümündeki yerin satıldığı yazılmasına rağmen senedin uyduğu kabul edilen 120 ada 35 parsel sayılı taşınmazın 16.413.53 metrekare yüzölçümüyle davalı adına tespit gördüğü dikkate alınmamış, 500 metrekare dışında kalan bölümün davalıya nasıl geçtiği dahi irdelenmemiştir

. Ne var ki; mahkemece davalının tutunduğu, 23.08.1989 tarihli senette muris tarafından 500 metrekare yüzölçümündeki yerin satıldığı yazılmasına rağmen senedin uyduğu kabul edilen 120 ada 35 parsel sayılı taşınmazın 16.413.53 metrekare yüzölçümüyle davalı adına tespit gördüğü dikkate alınmamış, 500 metrekare dışında kalan bölümün davalıya nasıl geçtiği dahi irdelenmemiştir. O halde; mahkemece davalıdan dayandığı senetlerin asılların istenilmeli, senetlerdeki imzanın murise ait olup olmadığı, senetlerin üzerinde tahrifat yapılıp yapılmadığı uslüne uygun şekilde araştırılmalı, imza incelemesi yaptırılmalı, taşınmazlar başında taşınmazı iyi bilen, davada yararı bulunmayan ve elverdiğince yaşlı şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıkları ve fen bilirkişinin katılımı ile keşif yapılmalı, davalının tutunduğu senetler yerel bilirkişilere okunmak suretiyle taşınmazları kapsayıp kapsamadığı tereddütsüz olarak belirlenmeli, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazların davalıya satılması ya da bağışlanması hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, fen bilirkişisinden keşfi takibe imkan verir rapor alınmalı, toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup; verilen kararın Dairemizce onandığı anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme istemlerinin kabulüne, Dairemizin 03.07.2013 tarih 2013/7251-7664 Esas ve Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1279, Karar No: 2011/3696, Tarih: 05.04.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/1279 E.  ,  2011/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 61/a maddesine aykırılıktan ... plakalı araç hakkında ... Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünce düzenlenen ve 52 Yeni Türk lirası idari para cezasını kapsayan 24.07.2007 tarihli ve ... sayılı trafik ceza tutanağına karşı ... İdare Mahkemesi Hakimi ... tarafından vuku bulan itirazın kabulü ile idari para cezasının iptaline dair, Malatya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.07.2007 tarihli ve 2007/1157 müteferrik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 18.12.2007 gün ve 64879 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 21.1.2008 gün ve KYB. 2008-2614 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun "Kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma" kenar başlıklı 93. maddesinde "Hakim ve Savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile sorgu hakimine ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir" hükmüne yer verilmiş bulunduğu cihetle, sürücünün trafik kurallarına aykırı davrandığını gören görevli trafik zabıtasının eylemi tespite yönelik tutanak düzenleyebileceği ancak, sürücünün 2802 sayılı Kanuna tabi kişilerden olması halinde, bu aşamadan sonra Cumhuriyet Savcısınca yapılacak tahkikat sonucunda takipsizlik kararı verilebileceği veya son soruşturma yapılmak üzere o yer ağır ceza mahkemesine dava açılabileceği gözetilmeden görevsizlik kararı verilerek dosyanın en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kabahatlerle ilgili kararlara karşı kanun yararına bozma yasa yolunun işletilmesinin mümkün olduğuna, Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildikten sonra yapılan incelemede;

2802 sayılı Hakimler ve Savcılar kanununun 93. maddesinde "Hakim ve Savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir. Adalet Bakanlığı merkez, bağlı ve ilgili kuruluşlarındaki hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma ve kovuşturma Ankara Cumhuriyet Başsavcısı ve ağır ceza mahkemesine aittir."hükmü karşısında trafik polisinin eylemi tespite yönelik tutanak düzenleyebileceği sonraki işlemlerin anılan yasa maddesi çerçevesinde yürütülmesi gerektiği gözetilmeden görevsizlik kararı verilerek dosyanın en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı olduğu cihetle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden Malatya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.07.2007 gün ve 2007/1157 müt. Sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, 5.4.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.

Muhalif

KARŞI OY

Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 gün ve 2010/33 E. - 2010/58 K.sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5252 sayılı yasanın 12. maddesi ile 01.06.2005 tarihinde, 765 sayılı TCK.nun bütün ek ve değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kalkması, 5237 sayılı TCY ile birlikte 5326 sayılı Kabahatler Yasasının yürürlüğe girmesi nedeniyle, suç ve yaptırım sistemimiz önemli ölçülerde değişikliklere uğramış, 5237 sayılı TCK ve 765 sayılı TCK.daki cürüm ve kabahat ayrımına son verilerek bir kısım kabahatler anılan yasada suç olarak tanımlanmış, bir kısım kabahatler ise ceza yasası kapsamından çıkarılarak 5326 sayılı Kabahatler Yasası kapsamında idari yaptırımı gerektiren haksızlıklar olarak ayrıca düzenlenmiş, böylece 5237 sayılı TCK.nun ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu hükümlerine göre suçlar ile kabahatler hakkında, farklı düzenlemeler yapılmış olup, belirtilen bu düzenlemeler ile suçlar ve kabahatler yönüyle, her biri için, kendine özgü ayrı bir yargılama ve yasa yolu getirilmiştir.

5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinde düzenlenen kanun yararına bozma yasa yolu suçlar için öngörüldüğünden, anılan yasanın 267-271. maddeleri kapsamındaki kararlara karşı başvurulabilen yasa yolu olduğu açıktır.

5326 sayılı Kabahatler yasasında, anılan yasa uyarınca verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolları düzenlenmiş olup, kanun koyucu kabahatlerle ilgili genel hükümleri düzenlerken ihtiyaç duyduğu konularda başta 5271 sayılı CMK ve 5237 sayılı TCK olmak üzere başka yasalara atıfta bulunan düzenlemelere de yer verildiği halde, 5271 sayılı yasanın 309. maddesinde düzenlenen ve istisnai kanun yolu olan, kanun yararına bozma yoluna kabahatler içinde gidilebileceğine dair atıf yapan düzenlemeye Kabahatler Yasasında yer vermemiştir.

Dairemizce de önceleri benimsenen, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararı ve yukarıda belirtilen nedenler uyarınca kabahatler kapsamında verilen kararlara karşı kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğini düşündüğümden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bu nedenle yerinde görmediğim kanun yararına bozma isteminin REDDİNE karar verilmesi gerektiği kanısı ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/9604, Karar No: 2010/1415, Tarih: 10.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/9604 E.  ,  2010/1415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmek suçundan ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81/1,29,62,53/1,63.maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (...) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03/04/2009 gün ve 351/97 sayılı karar re'sen temyize tabi olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59/2.maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu bozma üzerine kurulan hükümde kanuna aykırı cihet görülmediğinden re’sen temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 10/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.