muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5813, Karar No: 2014/8046, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5813 E.  ,  2014/8046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/6429, Karar No: 2012/10682, Tarih: 19.04.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/6429 E.  ,  2012/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 10.000,00 TL ecrimisilin masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, Bingöl ilinde meydana gelen deprem nedeniyle TOKİ tarafından yapılan 12. Blok 1 nolu daire önce sehven davalıya tahsis edilmiş ise de, yanlışlık fark edilerek tahsis kararı iptal edilip, 29.12.2004 tarihinde davalıya taşınmazı boşaltmasının tebliğ edilmesine rağmen davalının boşaltmadığı, icra takibi ve itirazın iptali davası sonucu taşınmazı 15.6.2009 tarihinde tahliye ettiği, bu nedenle haksız işgal edilen dönem olan 29.12.2004-15.6.2009 arası için toplam 10.000,00 TL ecrimisilin faizi ile birlikte tahsili talep ve dava edilmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuş, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Somut olayda, depremzedeler için ... ve İskan Bakanlığı tarafından yaptırılan ve tapuda TOKİ adına kayıtlı olan dava konusu taşınmaz önce kura ile davalıya tahsis edilmiş, tahsisin hataya dayandığı anlaşılmakla, ilgili ... ve İskan Müdürlüğü tarafından taşınmazı boşaltması için Noterden 29.12.2004 tarihinde tebligat yapılmış, tahliye gerçekleşmeyince aynı Müdürlük tarafından tahliye için yasal işlem başlatılmış, davalı hükmen ve icraen dava konusu taşınmazı 15.6.2009 tarihinde teslim etmiştir. Ecrimisil talep edilen taşınmaz dava dışı ... ve İskan Bakanlığı onayı üzerine davacıya 29.12.2005 tarihinde çekilen kura ile tahsis edilmekle, davacı için hak sahibi sıfatıyla işgal tazminatı isteme hakkı bu tarihte doğmuştur. Bu tarihten öncesi için henüz hak sahibi olmayan davacının dava hakkı doğmamıştır.

Mahkemece, konutun davacıya tahsis tarihi yerine, ... ve İskan Bakanlığı tarafından davalıya tahliye yazısının tebliğ edildiği 29.12.2004 tarihinden itibaren ecrimisile hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2649, Karar No: 2013/12258, Tarih: 04.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/2649 E.  ,  2013/12258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : 1) Sanıklar ... ve ... hakkında: 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 5237 sayılı TCK'nun 62/1, 51, 51/3. maddeleri gereğince ayrı ayrı 5 ay hapis cezası erteleme

2) Sanık ... hakkında: Beraat

I- Sanık ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin sanıklar ... ile ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizine gelince:

1- 213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre vergi incelemesinin işyerinde yapılması gerektiği, defter ve belgelerin ibrazı için çıkartılan yazının işyeri adresinde sigortalı çalışanına tebliğ edilmesi ve 12.10.2006 tarihli yoklama fişinden 26.02.2006 tarihi itibariyle işin terk edildiğinin tespiti karşısında, tebligat tarihi olan 17.01.2006 itibariyle sanığın işyerinin faaliyetini sürdürdüğü anlaşılmakla, defter ve belgelerin dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığından sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre; 2003 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde

sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana gelmediği de dikkate alınarak objektif ve sübjektif diğer koşulların karar yerinde değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin şartları oluşmadığından bahisle CMK'nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/20, Karar No: 2022/10193, Tarih: 12.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/20 E.  ,  2022/10193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hükümlü ... hakkındaki Kocaeli 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2021 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Kocaeli 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş sayılı kararının, kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 24/12/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Hükümlü ... hakkında, 11/02/2015 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, Kocaeli 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 188/3 ve 62.maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay hapis ve 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın Dairemizin 23/06/2016 tarihli ve 2016/1675 esas, 2016/1988 sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilerek kesinleştiği,

2- Hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunması üzerine, Kocaeli 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2021 tarihli ve 2016/12 esas,2016/44 sayılı ek kararı ile; sanığın raporunda zeka ve algısına ilişkin bir ibare bulunmadığı, ruhsal rahatsızlıklara ilişkin teşhis konulmasının cezai ehliyet konusunda şüpheli bir durum ortaya çıkarmayacağı, yargılama sırasında da rapor mevcut olmasına rağmen sanık tarafından iddia ve talepte bulunulmadığı gerekçesiyle yargılamanın yenilenmesi ve infazın durdurulması talebininin reddine karar verildiği, hükümlü müdafiinin ek karara itiraz ettiği,

3-İtirazı inceleyen mercii Kocaeli 4.Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş sayılı kararı ile; ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle itirazın reddine kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 4.000,00 Türk lirası adli para cazası ile cezalandırılmasına dair Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı kararının, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 23/06/2016 tarihli ve 2016/1675 esas, 2016/1988 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, hükümlü tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2021 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair Kocaeli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 03/02/2020 tarihli ve 2019/8144 esas, 2020/2028 karar sayılı ilamında, "Sanığın 24/02/2015 tarihli duruşmada, psikolojik rahatsızlığının olması nedeniyle askerden elverişsizlik raporu aldığı şeklinde beyanda bulunması ve temyiz dilekçesi ekinde sunulan askeri hastaneden alınan 14/07/2014 tarihli Sağlık Raporunda “sık tekrarlayan uyum bozukluğu tanısıyla askerliğe elverişli değildir” tanısı konulması karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda, yöntemince sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,..." şeklinde yer alan açıklamalar nazara alındığında,

Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli kararının kesinleşmesini müteakip, hükümlünün yargılamanın yenilenmesine dair dilekçesine ek olarak ibraz ettiği Türk Silahlı Kuvvetlerince tanzim edilen 2216 numaralı sağlık raporuna göre hükümlünün "ileri derecede antisosyal kişilik bozukluğu" ve Genel Kurmay Başkanlığı Gölcük Askeri Hastanesince tanzim edilen 16/08/2012 tarihli sağlık raporuna göre hükümlünün " disosyal kişilik bozukluğu" tanısı bulunduğunun tespit edildiği, mahkemesince yapılan yargılama aşamasında da bu hususun araştırılmaması karşısında, hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığının veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığının Adli Tıp Kurumunca tespiti lüzumunun bulunması gerektiğinden bahisle, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek bu yönde rapor alındıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Kocaeli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi gereğince bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Hükümlü ... hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan yargılama sonucunda, Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/3, 62 ve 52. maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay hapis ve 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın Dairemizin 23/06/2016 tarihli ve 2016/1675 esas, 2016/1988 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği, hükümlü müdafii tarafından yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulması üzerine, Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2021 tarihli ve 2016/12 esas, 2016/44 sayılı ek kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verildiği, ek karara itiraz edilmesi üzerine Kocaeli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş sayılı kararı ile, itirazın reddine kesin olarak karar verildiği, anlaşılmıştır.

Mahkeme tarafından verilerek kesinleşen bir hükümle ilgili olarak, Ceza Muhakemesi Kanunu’nda belirlenen hallerde (CMK md.311) hükümlü lehine veya aleyhine olarak yeniden yargılama yapılması “yargılamanın yenilenmesi” veya “iade-i muhakeme” ile mümkündür. Kesin hükümle sonuçlanmış bir uyuşmazlık kural olarak yeniden yargılama konusu yapılamaz. Bu nedenle, yargılamanın yenilenmesi olağanüstü bir kanun yoludur.

Yargılamanın yenilenmesi, daha önceki yargılama sırasında ele alınmayan “yeni delil” veya “yeni olay” mevcut olduğunun anlaşılması halinde başvurulan bir kanun yoludur. Hükmü veren mahkemeye bildirilmemesi nedeniyle, hükümde dikkate alınmamış olan her olay ve delil hükümlü tarafından bilinip bilinmemesi önemli olmaksızın “yeni” olarak nitelendirilmektedir. Olay ya da delilin yeniliği, olayın kesin hükümden sonra

meydana gelmiş olmasıyla değil, kesinleşmiş olan hükmün verilmesi sırasında değerlendirilip değerlendirilmediği ile bağlantılıdır. Kesin hükümden önce meydana gelen ancak mahkemenin bilgisine sunulmayan ya da mahkeme tarafından değerlendirilmeyen deliller ve olaylar da “yeni” sayılmalıdır. Bu doğrultuda hükmü veren mahkemeye bildirilmediğinden yargılama yapılırken değerlendirilemeyen her türlü olgu ve delil de “yeni” sayılmaktadır. Bu nedenle hükümlünün bildiği veya bilmesi gereken bir olay veya delil, mahkemece bilinmiyorsa veya öğrenilmekle birlikte değerlendirilmemişse yargılamanın yenilenmesi nedeni olabilecektir.Yeni olay ya da delilin yargılamanın yenilenmesi sebebi olması için aynı zamanda “önemli” de olması gerekmektedir. Yeni deliller ve olaylar ortaya konulduklarında tek başlarına ya da önceden sunulan delillerle birlikte değerlendirildiğinde sanığın beraatini veya daha hafif bir ceza uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmalıdır.

Yargılamanın yenilenmesi talebi, kanunda belirlenen biçimde yapılmamış veya yargılamanın yenilenmesini gerektirecek kanuni hiçbir sebep gösterilmemiş veya bunu doğrulayacak deliller açıklanmamış ise, bu istem kabule değer görülmeyerek reddedilir.

Somut olayda;

Yargılamanın yenilenmesi talebi, kanunda belirlenen biçimde yapılmamış veya yargılamanın yenilenmesini gerektirecek kanuni hiçbir sebep gösterilmemiş veya bunu doğrulayacak deliller açıklanmamış ise, bu istem kabule değer görülmeyerek reddedilir.

Somut olayda;

Mahkumiyet kararının 23/06/2016 tarihinde kesinleşmesinden sonra, hükümlü müdafiinin yargılamanın yenilenmesi talebini içeren dilekçesi ekinde sunduğu, Türk Silahlı Kuvvetleri Gölcük Asker Hastanesinin 16/08/2012 tarihli ve 2216 sayılı raporunda hükümlünün "ileri derecede antisosyal kişilik bozukluğu" ve Genel Kurmay Başkanlığı Gölcük Askeri Hastanesince tanzim edilen 16/08/2012 tarihli sağlık raporu ön bildirim belgesinde hükümlünün "disosyal kişilik bozukluğu" tanısıyla askerliğe elverişsiz olduğunun belirtilmesi karşısında, “yeni” delilin ortaya konulduğunda tek başına ya da önceden sunulan delillerle birlikte değerlendirildiğinde sanığın beraatini veya daha hafif bir ceza uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığı, nitekim;

Sanık müdafiinin kanun yararına bozma talepli dilekçesinde belirttiği kararların UYAP üzerinden alınarak incelenmesinde;

Kocaeli 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 09/04/2021 tarihli ve 2014/258 esas,2014/322 sayılı ek kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek sanığın Adli Tıp Kurumuna sevkedildiği, İstanbul Adli Tıp Kurumu 4.İhtisas Kurulunun 27/09/2021 tarihli raporunda, sanığın 09/06/2014 tarihli suç yönünden cezai sorumluluğunun tam olduğu bildirildiğinden 01/10/2021 tarihli ek karar ile infazın kaldığı yerden devamına karar verildiği,

Yine Kandıra 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 16/02/2021 tarihli ve 2017/100 esas, 2017/251 sayılı kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek sanığın hastaneye sevkedildiği, Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 26/07/2021 tarihli raporunda, 02/09/2016 tarihli suç sırasında mevcut olan antisosyal kişilik bozukluğu tanısının ceza sorumluluğunu etkileyecek nitelikte olmadığı, ceza sorumluluğunun tam olduğu belirtildiğinden 03/08/2021 tarihli ek karar ile yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine, infazın aynen devamına karar verildiği, hüküm tarihinde mahkemesince bilinmeyen ve sonradan ortaya çıkan bu durumun, CMK’nın 311. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde yer alan “Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte” olmadığı anlaşıldığından; Kocaeli 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2021 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi kararı ve bu karara itirazı inceleyen mercii Kocaeli 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli “itirazın reddine” dair kararının kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

D-) Karar :

D-) Karar :

Açıklanan nedenlerle; mercii Kocaeli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2021 tarihli ve 2021/151 değişik iş sayılı sayılı kararına ilişkin kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

12/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13163, Karar No: 2016/18496, Tarih: 05.12.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13163 E.  ,  2016/18496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı ... Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.