muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11725, Karar No: 2014/34640, Tarih: 01.12.2014

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay

1) Samsun Mobil 2 isimli santralin müdürü olan sanık Y.. Ş.., müdür yardımcısı sanık S.. K.. ile idari işler amiri olarak görev yapan sanık M.. Y.. hakkında “14/08/2007 tarihinde yaptıkları denetimde, tesiste kurulan deniz terminali boru hattından 6 nolu fuel oilin yağmur kanalına akıtıldığı, kanalın yaklaşık 100 metre sonra DSİ kanalına ulaştığının tespit edildiği, tesise ait deniz yakıt dolum hattı kullanım izni için yapılan basınç testi sırasında boru devresinde kalan yaklaşık 100-150 lt yakıtın su kanalına aktığının belirlendiği, aynı yerde 06/12/2007 günü yapılan denetimde ise Desülfürizasyon Ünitesinden çıkan alçı taşının çimento fabrikalarına verilmediği, çıkan alçı taşlarının tesise ait sahada gömülerek greyder vasıtasıyla tesviye edildiğinin tespit edildiği, bu suretle iki farklı tarihte iki kez çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işledikleri” iddiasıyla dava açılmıştır.

İddianamede sanıklara, 14.08.2007 tarihinde petrol türevi ile alıcı ortam olan suyu, 06.12.2007 tarihinde ise bilirkişilerin jips olarak adlandırdığı, denetim tutanağında ve ifadelerde alçı taşı olarak geçen desülfirizasyon ünitesinden çıkan katı atık ile alıcı ortam olan toprağı, dolayısıyla çevreyi kasten kirlettikleri iddiasıyla iki ayrı eylem yüklenmekte, iki ayrı alıcı ortamın kirletildiğinden söz edilerek iki kez cezalandırılmaları istenmektedir.

2) Samsun İ.. M.. görevlilerinin;

a) 14.08.2007 tarihinde yaptıkları denetimde; enerji üretimi yapan tesiste kurulu deniz terminali boru hattından fuel oilin yağmur kanalına aktığı, yağmur kanalının 100 metre sonra DSİ kanalına karıştığı, kanalda balık ölümüne rastlanmadığı, tesis yetkililerinin, yakıt dolum hattı kullanım izni için yapılan basınç testi sırasında boru devresinde kalan tahminen 100-150 litre yakıtın su kanalına aktığını ifade ettikleri tespit edilmiş, analiz için numune alınmıştır.

Denetim sırasında çekilen fotoğrafların incelenmesinde, petrol türevi atıkların DSİ kanalından aktığı net bir şekilde görülmektedir.

Denetim Tutanağında numune alındığının belirtilmesine karşın, dosyada analiz sonuçları bulunmamaktadır.

b) ÇED raporunda verilen taahhütlere uyulup uyulmadığını belirlemek için 16.12.2007 tarihinde yaptıkları denetimde ise; yağlı atıksular için arıtma sistemi (seperatör) kurulmuş olup, çıkan atıksuların değerlendirilmek amacıyla desülfirizasyon ünitesine verilmediği, desülfirizasyon ünitesinden çıkan alçı taşının da çimento fabrikalarına verilmeyip, tesise ait sahaya gömülerek greyder vasıtası ile tesviye edildiği tespit edilmiştir.

b) ÇED raporunda verilen taahhütlere uyulup uyulmadığını belirlemek için 16.12.2007 tarihinde yaptıkları denetimde ise; yağlı atıksular için arıtma sistemi (seperatör) kurulmuş olup, çıkan atıksuların değerlendirilmek amacıyla desülfirizasyon ünitesine verilmediği, desülfirizasyon ünitesinden çıkan alçı taşının da çimento fabrikalarına verilmeyip, tesise ait sahaya gömülerek greyder vasıtası ile tesviye edildiği tespit edilmiştir.

Denetim sırasında çekilen fotoğrafların incelenmesinde, alçı taçlarının bir kısmının kamyonlardan toprak zemine gruplar halinde dökülmüş olduğu, bir kısmının ise toprak zemin üzerinde geniş bir alana greyder yardımı ile yayıldığı net şekilde görülmüştür.

Alınan numunenin A..İnş. Çevre San. Tic. Ltd. Şti. çevre laboratuarınca yapılan analizinde, ağır metal içeren atığın, Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin (TAKY), Atıkların Düzenli Depo Tesislerine Depolanabilme Kriterlerini belirleyen EK 11/A listesinde öngörülen parametrelere uygun olduğu saptanmış, atığın, tehlikesiz atık olduğu ifade edilmiştir.

3) Sanıkların savunmalarından, santralin 29.07.2007 tarihinde faaliyete geçtiği, daha öncesinde üretim yapılmadığı, gemilerden santrale yakıt transferinde kullanılan boru hattında sızıntı olup olmadığının tespiti için basınç testi yapıldığı anlaşılmaktadır. Sanık Y.. Ş.., Cumhuriyet Savcısına verdiği ifadesinde basınç testi yapılırken vanalardan birinin açık kaldığını, yağmur kanalına 100-150 litre fuel-oil aktığını, aynı gün çevre temizliği yaptıklarını belirtmiş, sanıklar Mustafa ve Safi ise, çalışma sırasında hattın söküldüğünü, bu sırada hat içerisinde bulunan fuel oilin yağmur kanalına sızdığını ifade etmişlerdir.

Alçı taşları hususunda ise, Desülfürizasyon ünitesinden çıkan alçı taşını Ünye Çimento Fabrikasına verdiklerini, çimento fabrikasının numune aldığını, analiz sonrasında mal kabulü yaptığını, bu nedenle oluşan alçı taşını depoladıklarını, toprağa gömerek gizlemediklerini, stoklamak için greyderlerin düzleme yaptığını, alçı taşlarını Ünye Çimento’ya bölümler halinde göndermeye başladıklarını savunmuşlardır.

4) Çevre mühendisi ve hukukçu bilirkişilerden oluşan heyetten alınan rapora göre özetle;

a) Dosyadaki fotoğraf ve belgelerden, 100-150 litre olduğu beyan edilen fuel oilin, kanal boyunca su ve toprak alıcı ortamına ulaştığı, sanıkların kazaya müdahale edildiği şeklindeki savunmalarının doğru olmadığı, toprak kazıma, bariyer, fuel oil atıklarının varile toplanması gibi önlemlerin alındığına ilişkin kanıt bulunmadığı, 30 milyon metreküp deniz suyunun kirlenme riski taşıdığı, petrol ve türevlerinin Su Kirliliği kontrolü Yönetmeliği ve Tehlikeli Atık Yönetmeliğinde yer alan kirleticiler olduğu, insan, bitki ve hayvan sağlığı açısından kalıcı sağlık sorunlarına ve çevre kirliliğine yol açacak potansiyelinin bulunduğu,

b) Alçı taşına ilişkin olarak; Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinde jips atık olarak tanımlanan atığın, sızdırmasız tabanı olan depolarda biriktirilmesi gerektiği, düşük konsantrasyonlarda kadmiyum, krom, civa, molibden, nikel, kurşun ve çeşitli anyonlar gibi ağır metal içerdiği, suda çözülerek toprak ve su/deniz alıcı ortamına karışma potansiyeli taşıdığı, desülfirizasyon ünitesinden çıkan jipslerin, Ünye Çimentoya belirli periyotlarla gönderildiğine dair belge olmadığı, Ü..Ç..’nun C.. İnşaat Enerji Adi Ortaklığı ve Aksa Enerji’ye hitaben yazdığı yazıda, 1652,60 ton jipsin alındığı belirtilmiş ise de hangi işletmeden ne kadar jips alındığının belli olmadığı,

Açıklanmıştır.

5) Dosyadaki belge ve bilgilerin incelenmesine gelince;

a) Su ve Deniz Kirliliği Yönünden Değerlendirme:

Fuel oil, TAKY Yönetmeliğinin EK 7 Listesinde Tehlikeli atık olarak (13) koduyla sınıflandırılmış, 13 07 kodlu Sıvı Yakıtların Atıkları tablosunda, 13 07 01 kodu verilerek (A) ile işaretlenmiş ve tehlikeli atık sayılmıştır. Her ne kadar denetim sırasında alınan numunenin analiz raporu dosyaya konulmamış ise de, atığın niteliği gereğince analize gerek bulunmamaktadır. Petrol türevi olup tehlikeli atık sayılan fuel oil’in, dosyadaki fotoğraflara ve bilirkişi raporuna göre alıcı ortam olan toprağa, yağmur kanalı vasıtası ile de alıcı ortam olan suya (DSİ kanalına) deşarj edildiği sabittir. DSİ Kanalının, denize ulaşıp ulaşmadığına ilişkin dosyada bilgi bulunmamaktadır. Atığın denize ulaşmadığı varsayıldığı takdirde 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin 3, 4, 6, 16 maddelerine, denize ulaşmış olması halinde de ayrıca Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin 23. maddesine aykırı davranıldığı, atığın niteliğine bağlı olarak suçun vasıflandırılması saklı kalmak kaydıyla, alıcı ortam olan suyun, dolayısıyla TCK’nın 181/1 maddesinde düzenlenen çevrenin kasten kirletilmesi suçunun işlendiği kabul edilmelidir.

b) Toprak Kirliliği Yönünden Değerlendirme:

Bilirkişilerin jips olarak adlandırdığı, denetim tutanağında ve ifadelerde alçı taşı olarak geçen desülfirizasyon ünitesinden çıkan katı atık ile alıcı ortam olan toprağın kirletildiği iddiasının değerlendirilmesinden önce, kısaca desülfirizasyon işleminden bahsetmek gerekir. Desülfirizasyon ünitesi, baca gazındaki SO2’i katı maddelere dönüştürmeye yarayan bir sistemdir. Bazı kaynaklarda desülfirizasyon sonucu oluşan katı atığın (alçı taşı/Jips) içerdiği kükürt nedeniyle kanserojen etki yaptığı ileri sürülmektedir. A. İnş. Çevre San. Tic. Ltd. Şti. çevre laboratuarınca yapılan analizde, ağır metal içeren atığın, tehlikesiz atık olduğu ifade edilmiş ise de, kükürt içeren atıklar TAKY EK 7 listesinde, 05 05 01 kodu verilerek (M) ile işaretlenmiş, tehlikeli atık sayılmıştır.

Bilirkişi görüşü ve analiz raporu, alçıtaşı/jips olarak adlandırılan atığın niteliği ve toprağı kirlettiği, kirletme ihtimali taşıdığı yönünde ikna edici değildir. Suç tarihi itibariyle yukarıda II/3 başlığı altında anlatılan yönteme uygun olarak atığın niteliği, mevzuata ve düzenleyici işlemlere göre kirletici olup olmadığı yönünde yeniden rapor alınması gerekir.

Üniversitelerin, Ziraat Fakültesi Toprak ve Bitki Besleme Anabilim Dalı Başkanlığı ile çevre mühendisliği ve kimya mühendisliği bölümünde çalışan öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetine dosya tevdi edilerek; alçıtaşı/jips olarak adlandırılan atığın niteliği ve yukarıda II/3 kısmında açıklanan mevzuatın her biri ile ayrı ayrı doğrudan ilişkilendirilerek atığın, toprağı kirlettiği ya da kirletme ihtimali bulunup bulunmadığına dair ayrıntılı bilimsel rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekir.

c) Ortak Değerlendirme;

Petrol türevi atığın, yağmur kanalı vasıtası ile alıcı ortam olan suya (DSİ kanalına) deşarj edildiği açık ise de, DSİ kanalının sulama vs gibi bir faaliyet için kullanılıp kullanılmadığı, denize ulaşıp ulaşmadığı yapılacak keşifle saptandıktan sonra, dosyada mevcut bilirkişi raporunda, her iki alıcı ortama bırakılan farklı nitelikteki atıkların “insan, bitki ve hayvan sağlığı açısından kalıcı sağlık sorunlarına yol açacağının” belirtilmesi karşısında; (b) bendinde bahsedilen bilirkişilerden alınacak rapordan sonra, dosyanın TÜBİTAK MAM’a gönderilerek, atıkların her birinin ayrı ayrı TCK’nın 181/4 fıkrasında bahsedilen “insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek” nitelikte olup olmadığının sorulması, sonucuna göre 5235 sayılı Kanun’un 12. maddesi gereğince görev hususunun değerlendirilmesi gerekir.

Açıklanan gerekçelerle; dosyadaki kanıtlara uygun olmayan, yetersiz gerekçelerle ve eksik incelemeyle kurulan hüküm hukuka uygun değildir.

IV – Sonuç ve Karar

Katılan İl ve Çevre Orman Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14239, Karar No: 2013/20695, Tarih: 04.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/14239 E.  ,  2013/20695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesi kararının alacaklı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 31.05.2012 tarih ve 2012/3768-18788 sayılı kararıyla onanmasına karar verilmiş; borçlunun karar düzeltme istemi de Dairemizin 21.02.2013 gün ve 2012/29872 E., 2013/5224 K.sayılı ilamıyla kabul edilerek onama kararı kaldırılmış ve icra mahkemesinin kararı bozulmuştur. Bu defa alacaklı vekili tarafından yeniden karar düzeltme isteminde bulunduğu görülmektedir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 442/1.maddesinde yer alan “Aynı ilam aleyhine bir defadan ziyade tashihin karar talebi mesmu olmadığı gibi tashihi karar arzuhalinin reddine veya kabulüyle kararı sabıka tadiline dair sudur eden hükümlere karşı dahi tashihi karar caiz değildir.” Hükmü karşısında karar düzeltme talebi üzerine verilen Yargıtay kararına karşı yeniden karar düzeltme yoluna gidilmesi olanağı bulunmamaktadır.

Bu nedenle; alacaklı vekilinin dilekçesinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme istemi dilekçesinin REDDİNE, istek halinde peşin harcın iadesine, 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9906, Karar No: 2021/5695, Tarih: 21.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9906 E.  ,  2021/5695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-"2010 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2-"2011 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanık hakkında aynı mükellefiyetine ilişkin “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı ve yargılamanın Antalya 21. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2016/108 Esas sayılı dosyası kapsamında derdest olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına yönelik tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceğinden; belirtilen dava dosyasının duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, sanığın “2011 takvim yılındaki” eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30457, Karar No: 2018/935, Tarih: 06.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30457 E.  ,  2018/935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15456, Karar No: 2011/1764, Tarih: 01.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/15456 E.  ,  2011/1764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmış olup, hükme esas alınan rapor, taşınmaz üzerindeki bina ve müştemilatına resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yönünden doğru ise de zemin bedelinin tespiti bakımından geçersizdir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.