muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7140, Karar No: 2012/13815, Tarih: 12.07.2012

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları diğer bölgelerle birlikte ... Köyü/... Bucağı yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tümünün tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Sosyal Güvenlik Kontrol Memurluğu’nca alınan ifadeleri Kurum işlemine dayanak kılınan kişiler dinlenilmeli, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde hak sahibinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda hak sahibine geri verilmesine, 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5606, Karar No: 2017/3376, Tarih: 10.07.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5606 E.  ,  2017/3376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; sanığa gönderilen duruşma günü ve saatini bildirir davetiyenin "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen nitelikte uyarıyı içeren davetiye tebliğ edilmeden ya da sanık dinlenmeden mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13766, Karar No: 2009/14180, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/13766 E.  ,  2009/14180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Belediyenin kanal boyunda bulunan standlardan ... tarafındaki 206 nolu standın kiracısı olduğunu, stand sayısının belediyece 60’ dan 100’ e çıkarılıp zorunlu tadilatlar yaptırıldığını, 6.4.2005 tarihli Belediye Meclisi kararı ile stand ücretinin Belediye Gelirleri Kanunu’nun 97. maddesine dayanarak % 100 oranında arttırılarak 9.000,00 YTL olarak tespit edildiğini, 2006 yılında da aynı şekilde tespit yapıldığını, bu artışın çok fahiş olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere hukuka aykırı artışlardan dolayı borçlu olmadığının tespitine, fazladan yapılan ödemenin ödeme tarihinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taraflar arasında yapılmış herhangi bir kira sözleşmesi bulunmadığını, belediyenin el emeği ürünlerin pazarlanması ve turistlere satılması için kamuya ait alanda davacıya yer tahsis ettiğini, bunun karşılığında bir şartname imzalandığını, şartnamede belirtildiği gibi 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 97. maddesi gereğince talep sahiplerine, hizmet götürülmesinden dolayı her yıl Belediye Meclisince stand yeri kullanım ücreti belirlendiğini, davacı tarafından idari işlemin iptaline yönelik dava açılması gerektiğini, bu sebeple mahkemenin görevsiz olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Vergi Mahkemeleri’nin görevli bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2009/13766-14180

Davacı ile davalı ... arasında 206 numaralı standın tahsisine ilişkin “Turistik Eşya Yeri Kullanım Şartnamesidir“ başlıklı sözleşme yapıldığı, dosya içeriği ile sabit olduğu gibi tarafların da kabulündedir. Her ne kadar davalı tarafından bu sözleşmenin kira sözleşmesi olmadığı savunulmuş ise de, tahsis şekli ve içeriği itibariyle kira sözleşmesi olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca özel hukuk hükümleri uyarınca, davaya bakmak adli yargıdaki genel mahkemelerin görevidir. Mahkemece, taraflardan delilleri toplanıp, işin esasına girilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle Vergi Mahkemesinin görevli olduğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 7.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1952, Karar No: 2020/7897, Tarih: 25.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1952 E.  ,  2020/7897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, sanıklara yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 2006 takvim yılı için; suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden davaların düşmesi yerine beraat hükmü kurulması, 2007 takvim yılı için de; suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 25/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6098, Karar No: 2015/330, Tarih: 29.01.2015

**1. Ceza Dairesi         2013/6098 E.  ,  2015/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .....'ın mağdur .....'ya yönelik eyleminin sübutu kabul, bozma nedeni saklı kalmak üzere kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebinin varlığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre; bakkallık yapan mağdurun, olaydan 1 ay kadar önce sanığın eşinin elini tutarak "seninle konuşalım, görüşelim" şeklinde söz sarfettiği, aile büyüklerinin araya girmesi ile sanık ile mağdur arasında barışın sağlandığı, olay günü de mağdurun sanığa "ne bakıyorsun lan" şeklindeki konuşmasından ötürü sanığın av tüfeği ile yakın mesafeden mağdura birden fazla ateş etmesi sonucu mağdurun sol göğüs arkada ve yanda, sol kol da çok sayıda saçma isabeti sonucu akciğerlerde kontüzyon, hemotoraksa, ve yaşamsal tehlikeye sebep olacak şekilde yaralandığı olayda;

1) Kullanılan silahın elverişliliği, hedef alınan bölge, atış sayısı, mesafe ve yaraların niteliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle öldürmeye teşebbüsten cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

2) Mağdurdan kaynaklanan ve sanık ile eşine yönelen haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların niteliği dikkate alınarak, 1/4 ile 3/4 oranları arasında cezadan indirim öngören TCK’nın 29. maddesinin uygulaması sırasında asgari indirime yakın bir oranda indirim yapılması gerekirken, yazılı biçimde 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında aleyhe temyiz bulunmadığından, CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11739, Karar No: 2023/7505, Tarih: 05.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11739 E.  ,  2023/7505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2981 E., 2021/452 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.06.2020 tarihli ve 2019/323 Esas, 2020/203 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.03.2021 tarihli ve 2020/2981 Esas, 2021/452 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının (aleyhe), sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; eksik incelemeye, somut delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; eksik incelemeye, somut delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın temyiz dışı ...'in aracına zarar vermesi nedeniyle şikâyetçi olması ve sanığın göz altında kalması nedeniyle, sanığın babası Mehmet ile birlikte ... ve katılan ...'in ikâmetine gittiği; "Hayatımı bitirdiniz, beni mahvettiniz!" şeklinde bağırmaya başladığı, dayısı olan ...'in; "Ben senden şikayetimden vazgeçtim, adam ol çek git!" dediği, katılan ...'in de; "Seninle konuşacak bir şeyim yok!" demesi üzerine sanığın öfkelenerek yanında bulundurduğu bıçağı çıkararak dayısı ...'in göğsüne doğru sallaması üzerine katılan ...'in basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek ve hayatî tehlike geçirmeyecek şekilde yaraladığı, olayın akabinde sanık ...'in olayda kullanılan bıçağı olay mahalline atarak kaçtığı, sanığın eylemini dayısı olan ... ve babasının müdahalesi nedeniyle tamamlayamadığı, sanığın mağdur ...'e yönelik önceye dayalı husumetinin bulunması, hedef alınan bölgenin sol meme üzerinde 5 cm cilt altı yaralanma olması, devam eden eylemini araya giren ve sanığın eylemi nedeniyle basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanan dayısı mağdur ... ve babası Mehmet Mermi'nin müdahalesi ile tamamlayamamış olması ve suçta kullanılan bıçağın öldürmeye elverişli olduğu hususları bir arada gözetildiğinde, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adlî Tıp Anabilim Dalının, 19.08.2019 tarihli ve 6343 sayılı adlî raporuna göre; "Katılanın, sol meme üzerinde 5 cm cilt ve cilt altı ve kas dokuyu içeren bıçakla yaralanma olduğu, toraksa nafiz olmadığı, yaralanmanın basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek nitelikte kişinin yaşamını tehlikeye sokmayan yaralanma olduğu," belirtilmiştir.

4. Olay yeri krokisi, olay yeri inceleme raporu formu, kolluk tutanakları, uzmanlık raporları, adlî tıp raporları, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

4. Olay yeri krokisi, olay yeri inceleme raporu formu, kolluk tutanakları, uzmanlık raporları, adlî tıp raporları, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Katılan ... ve ...'in, sanık ...'in dayıları oldukları, yargılamaya konu olaydan önce sanık ...'in, dayısı ...'in aracının camını kırması nedeniyle şikayetçi olduğu, sanık ...'in bir gece karakolda nezarette kaldığı, buna kızan Fatih'in olay günü yanında babası ile birlikte ...'in evinin önüne geldikleri, ..., ... ve sanık ...'in annesi tanık Zübeyde'nin evin önünde oturuyor oldukları, sanık ...'in dayılarına; "Siz adam mısınız, ne yapmaya çalışıyor sunuz?" şeklinde bağırdığı, katılan ...'in de; "Seninle konuşacak bir şeyimiz yok!" şeklinde cevap verdiği, müşteki sanık ...'in; "Beni bitirdiniz, beni mahvettiniz!" şeklinde bağırmaya devam ettiği, ...'in; "Ben senden şikayetimden vazgeçtim, adam ol çek git!" dediği, sanık ...'in cebinden çıkardığı bıçağı ...'e doğru salladığı ve hekim raporuna göre ...'in yaralanmasının sol meme üzerinde 5 cm cilt-cilt altı ve kas dokuyu içeren bıçakla yaralanma olduğu, toraksa nafiz olmadığı, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı, basit tıbbî müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu, müşteki sanık ...'in müşteki sanık ...'e müdahale edip bıçağı almaya çalışırken aralarındaki boğuşma sırasında ...'in kolundan yaralandığı, sanık ...'in de olay sırasındaki boğuşmada bıçakla basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, sanığın babası ve annesinin araya girdikleri, sanık ...'in eylemine son vererek olayda kullandığı bıçağı bırakıp olay yerinden kaçtığı olayda; taraflar arasında öldürmeyi gerektiren bir husumetin bulunmaması, katılanın yaralanmasının toraksa nafiz olmaması, yaşamsal tehlike oluşturmaması ve tek bıçak darbesi olması bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin "Yaralama" suçunu oluşturduğu, sanığın öldürme kastığını taşımadığı, bu nedenle sanık hakkında kasten yaralama suçu yerine kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, sanık ... hakkındaki ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2019/323 Esas, 2020/203 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet kararının kaldırılarak, sanığa isnat edilen eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE