muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23874, Karar No: 2013/23829, Tarih: 12.12.2013

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa’nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri

- göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda, Çekerek Asliye Ceza Mahkemesince 24.11.2011 tarihinde talimatla ifadesi alınan tanıklardan ... ve ... ’in davacı ile eşinin birlikte yaşadığını, davacının arasıra tedavi için ...’ya çocuklarının yanına gittiğini beyan ettiği, diğer tanıkların da davacı ile eşinin boşandığını kısa bir süre öğrendiklerini, birlikte yaşayıp yaşamadığını bilmediklerini belirttikleri, buna rağmen Mahkemece araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği anlaşılmıştır.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/887, Karar No: 2022/2834, Tarih: 13.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/887 E.  ,  2022/2834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 62, 53, 58. maddeleri gereği 3 yıl 1 ay 15 gün hapis, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları korunarak sonuç cezanın 11 ay 7 gün hapis cezası olarak belirlenmesine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

28.11.2011 tarihinde meydana gelen çok taraflı yaralamalı olayla ilgili olarak; katılan ...'ün sol oksipitalde 1 cm'lik, sağ skapula alt uçta 1 cm'lik, sol el 2.parmak dorsal yüz proksimalde yaklaşık 2 cm'lik sol el sırtında 1 cm'lik olmak üzere toplam 4 adet kesici delici alet yarası ile yaralandığı, sağ skapula alt uçtaki yaralanmanın pnömotoraksa neden olup hayati tehlike meydana getirdiği, parmaktaki yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez, diğer kesilerin basit tıbbi müdahale ile giderilir nitelikte olduğunun ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 28.12.2011 tarihli raporu ile sabit olduğu, katılan ...'ın yaralanması ile ilgili olarak haklarında dava açılan sanıklar .... suça sürüklenen çocuklar Mahsum ve Baver ile temyiz incelemesine konu hükmün sanığı ...'ın ellerinde bulunan aletlerle katılan ...'ı yaralayıp eylem üzerinde fiili hakimiyet kurdukları, kesici aletle hayati tehlike meydana gelecek şekilde yaralama sonucunu birlikte meydana getirdikleri ve eylemi iştirak halinde işlediklerine dair mahkemenin takdir ve değerlendirmesinde isabetsizlik bulunmadığından, ayrıca bozma öncesi kurulan 06.10.2015 tarihli kararda sanık ... hakkında sonuç cezanın 11 ay 7 gün hapis cezası olduğu, kazanılmış hakka ilişkin uygulamada da hata bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamenin bozma görüşlerine iştirak olunmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; kararın eksik inceleme ile alındığına, usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye yönelen temyiz istemlerinin reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 13.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28170, Karar No: 2014/4320, Tarih: 10.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28170 E.  ,  2014/4320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 13.05.2011 tarih 2010/552 Esas ve 2011/175 Karar sayılı ilk beraat hükmünün katılan vekili tarafından yasal sürede temyiz edildiği ancak aynı ilamda elektrik hırsızlığı suçundan kurulan hükmün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.07.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2 maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için iadesi üzerine iade kapsamında bulunmayan mühür bozma suçundan yeniden kurulan 19.07.2012 tarihli hüküm hukuki değerden yoksun olup yok hükmünde olduğundan katılan vekilinin 13.05.2011 tarihli beraat hükmüne yönelik süresinde yaptığı temyizine hasren dosya incelenip gereği görüşüldü:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3616, Karar No: 2021/11361, Tarih: 13.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3616 E.  ,  2021/11361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idareler vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kabulü üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca gerekçeli kararın harç ve yargılama giderlerine ilişkin bendinin düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idareler vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kabulü ile gerekçeli kararın harç ve yargılama giderlerine ilişkin bendinin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce verilen hüküm, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Bursa İli, Osmangazi İlçesi, ... Mahallesi 8849 ada 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Alınması gereken karar harcından davalı ... ile davalı ...'nın sorumlulukları oranında yükümlü tutulması ve davalı ...'nın da harçtan muaf olduğuna hükmedilmesi doğru ise de; yargılama giderleri içerisinde davacı tarafından yatırılan ve alınması gereken karar harcından mahsup edilen harcın infazda tereddüt oluşturacak ve davalı ...'nı da sorumlu tutacak şekilde idarelerden tahsiline karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8.Hukuk Dairesi'nin 2019/970- 2020/1490 E-K sayılı ilamının hüküm fıkrasının;

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8.Hukuk Dairesi'nin 2019/970- 2020/1490 E-K sayılı ilamının hüküm fıkrasının;

a- 6 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (Davacı tarafından yatırılan toplam 89.982,19-TL harçtan davalı ... aleyhine hükmedilen tazminat bedeli üzerinden hesaplanan alınması gerekli 39.760,97 TL nispi karar ve ilam harcının ve ... aleyhine hükmedilen tazminat bedeli üzerinden hesaplanan alınması gerekli 31.897,15 TL nispi karar ve ilam harcının (toplam 71.658,12-TL) peşin alınan harçtan mahsubu ile kalan 18.324,07 TL harcın karar kesinleştiğinde talebi halinde davacıya iadesine, davacı tarafından yatırılan 71.658,12-TL harçtan 39.760,97 TL'sinin ...'ndan, 31.897,15-TL'sinin ise ...'ndan tahsili ile davacıya verilmesine, ) cümlesinin yazılmasına,

b- 8 numaralı bendindeki (89.982,19 TL peşin ve ıslah harçlarının tamamı ile) kelimelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalı idarelerden aşağıda yazılı kalan harçların alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32133, Karar No: 2016/6529, Tarih: 07.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/32133 E.  ,  2016/6529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlunun, senetteki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, itirazın kabulü ile takibin iptaline ve tazminat talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 170/3. maddesi gereğince imzaya itirazın kabulü halinde takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, iptali doğru değil ise de, temyiz edenin sıfatı nedeniyle belirtilen husus aleyhe bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak; İİK'nun 170/4. maddesinde; icra mahkemesince imzaya itirazın kabulüne karar verilmesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde, alacaklının, takip konusu alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere tazminat ve %10’u oranında para cezasından sorumlu tutulacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, takip dayanağı bonoda, alacaklının lehtar, borçlunun ise düzenleyen olduğu görülmektedir. Bu durumda, alacaklı lehtar, imzaya itiraz eden düzenleyenin imzasının sıhhatini bilebilecek durumdadır. İmzanın, düzenleyenin eli ürünü olduğunu kontrol etmeden ya da imzanın huzurunda atılmasını sağlamadan bonoyu alan alacaklı, imzaya itirazı kabul edilene karşı başlattığı takipte, en azından ağır kusurlu kabul edileceğinden tazminat ile sorumlu tutulması gerekir.

O halde mahkemece, alacaklı aleyhine tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile bu yöndeki istemin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38582, Karar No: 2011/24832, Tarih: 21.12.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/38582 E.  ,  2011/24832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ün,5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2, 86/3-a-e, 62 ve 52/1-a (ikişer kez) 3.740.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.06.2009 tarihli ve 2007/181 esas, 2009/495 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlünün para cezasını ödememesi üzerine ödenmeyen para cezalarının 374 ... hapis cezasına çevrilerek infazına başlanmasını müteakip, hükümlünün cezasının geriye kalan kısmını kamuya yararlı bir işte çalışarak infaz edilmesi talebinin kabulü ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/4. maddesi uyarınca hükümlünün mahkumiyet süresinin geriye kalan yarısını kamuya yararlı bir işte çalışarak geçirmesine dair aynı mahkemenin 09.12.2010 tarihli ve 2007/181 esas, 2009/495 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2010 tarihli ve 2010/1731 değişik ... sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 26.06.2011 tarih ve 2011/8557-36205 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.06.2011 tarih ve 2011/241820 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün adli para cezasını ödememesi üzerine hapse çevrilen cezasının infazı sırasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/4. maddesi uyarınca mahkumiyet süresinin geriye kalan yarısını kamuya yararlı bir işte çalışarak geçirmesine mahkemesince karar verilmiş ise de, 5275 sayılı Kanunun 105/4. maddesinde yer alan “iki yıl veya daha az süre ile hapis cezasına mahkum olanlardan, hükümlülük süresinin yarısını iyi halle geçirenlerin, istekleri bulunmak koşuluyla kendilerinin veya yasal temsilcilerinin veya Cumhuriyet Başsavcılığının istemi üzerine, mahkumiyet sürelerinin geriye kalan yarısını kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına mahkemece karar verilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, hükmedilen esas cezanın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezası olması gerektiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/5. maddesinde yer alan, “Uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, hükümlünün esas cezasının hapse çevrilmiş olsa dahi adli para cezası olduğu, diğer bir ifadeyle kamuya yararlı bir işte çalıştırma tedbirinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/1-f maddesi gereğince mahkemesince hüküm verilirken gösterilmesi veya 5275 sayılı Kanunun 105. maddesinin 1. ve 4. fıkralardaki şartların gerçekleşmesi halinde infaz sırasında uygulanması gerektiği, ancak her iki halde de esas cezanın hapis cezası olmasının zorunlu olduğu,

Diğer yandan 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde adli para cezalarının ne şekilde infaz edileceğinin ayrıntılı olarak düzenlendiği, anılan maddenin 9. fıkrasında yer alan “Adli Para Cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz.” biçimindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere, kanun koyucunun amacının para cezasının ödenmesini sağlamak olduğu, keza kalan para cezası ödendiği takdirde hükümlünün salıverileceği cihetle, ödenmeyen para cezasının hapse çevrildiği durumlarda, cezanın geriye kalan kısmının kamuya yararlı bir işte çalışarak infaz edilmesine karar verilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2010 tarih ve 2010/1731 değişik ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK' nun 309. maddesi gereğince aleyhe sonuç doğurmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine,dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2701, Karar No: 2024/5558, Tarih: 04.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2701 E.  ,  2024/5558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2715 Esas, 2022/2702 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/396 E.,2022/701 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davacıların mülkiyeti kendisine ait olan özel halk otobüsü ile Kayseri sınırları içerisinde yolcu taşımacılığı yaptığını, Kayseri Büyükşehir Belediyesi Toplu Taşıma Yönetmeliği 34/1. maddesi gereğince davalı şirkete devredilen yetki ve aynı Yönetmeliğin 33. maddesi gereğince hak edişler için taşıma sözleşmesi yapmak üzere noterden vekaletname çıkartılarak vekil sıfatıyla Kayseri Otobüsçüler Esnaf Odası Başkanı ile davalı Kayseri Ulaşım A.Ş. arasında 10.05.2017 tarihli Yolcu Taşımacılığı Hizmet Sözleşmesi akdedilmiş olduğunu, bu sözleşme ile Özel Halk Otobüsü sahiplerinin hak edişlerinin nasıl hesaplanıp ne şekilde ödeneceğinin düzenlendiğini, akabinde birçok ek sözleşme ile hesaba esas birim bedellerin yeniden değerlendirilerek düzenlemeler yapılmış olduğunu, davacılar tarafından önceki başkan ... ...'a vekalet verilmiş olduğunu ve bu sözleşme ve ek sözleşmeler yapıldığını, daha sonrasında Kayseri Otobüsçüler Esnaf Odası başkanının değiştiğini ve yeni başkan Hayrullah ...'e vekaletname verilmediği halde tamamen davalı şirketin menfaatine uygun, kişilerin sözleşme serbestisini ihlal eden 07.01.2020 tarihli ek sözleşmenin akdedilmiş olduğunu, hukuka uygun olmayan bu sözleşme ile müvekkilinin ciddi zarara uğramasına sebebiyet verildiğini, mezkur ek sözleşmenin 4. maddesi ile hak ediş ödemelerinde taahhütlü km bedellerinin hesabı ve ödenmesine ilişkin tüm hükümlerin askıya alındığını, 2. maddesinde ödemeye esas 11 kalem alacak türünün belirsiz bir zamana kadar ortadan kaldırılıp yalnızca yakıt bedeli, diğer gider bedeli ve ek kilometre bedeli adı altında 3 kalem üzerinden ödeme yapılmasının kararlaştırıldığını, yapılan bu sözleşmenin davacıları bağlayıcı nitelikte olmadığını, sözleşmede belirlenmiş olan alacak kalemlerinden “Diğer Yolculuk Bedeli” alacaklarının sözleşme akdedildiği tarihten bu yana müvekkiline hiç ödenmediğini, mezkur dönemde 10.05.2017 tarihli sözleşme ve eklerine göre ödenmesi gereken Tam Yolculuk Bedeli, Diğer Yolculuk Bedeli, Aktarma Yolculuk Bedeli, Sabit Gelir Bedeli, Kayıp Kilometre Bedeli, Performans Bedeli, Taahhütlü Kilometre Bedeli alacaklarının müvekkiline ödenmemiş olduğunu beyan ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, Tam Yolculuk Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL, Diğer Yolculuk Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL, Aktarma Yolculuk Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL, Sabit Gelir Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL, Kayıp Kilometre Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL, Performans Bedeli Karşılığı şimdilik 50,00 TL, Taahhütlü Kilometre Bedeli karşılığı şimdilik 50,00 TL'nin sözleşme gereği belirlenen vade tarihlerinden işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, dava dilekçesinde belirtilen hususların hukuki dayanağı olmadığını, iddia edildiği gibi 07.01.2020 tarihinde davalı tarafından imzalanmış hiçbir ek protokol bulunmadığını, davalı şirket ile Kayseri Otobüsçüler Esnaf Odası arasında imzalanan Yolcu Taşıma Hizmeti Sözleşmesi'nin 01.08.2017 tarihinde imzalanan ek protokol içeriğinde taraflar arasında akdedilen sözleşmenin ve ek sözleşmelerin davacı da dahil bağlayıcı olabilmesi için “odaya üyelik bağı olan veya vekalet yöntemi ile bağ kuran” ifadesine yer verildiğini, buna göre özel halk otobüsü işletmecilerinin sözleşmelerdeki haklardan çıkarım sağlayabilmesi için vekalet zorunluluğunun getirilmemiş olduğunu, sözleşmede muhatabın oda olduğunu, davacının odaya üye olup olmamasının veya vekalet verip vermemesinin sözleşme yapılmasını engellemediğini, davalı şirketin sözleşmeleri davacı taraf ile değil oda ile yapmış olduğunu, oda başkanının değişmesinin odanın tüzel kişiliğini ortadan kaldırmayacağını, davacı tarafın vekaletsiz işlem yapıldığı iddiasının hukuki dayanağı bulunmadığını, davalı tarafından tüm ödemelerin tek elden odaya yapıldığını, odanın da işletmecilere dağıttığını, davalı firma tarafından ileride iddia edilebilecek “Kötü Ödeme” iddiasının önüne geçmek için odadan işletmeciler adına parayı tahsil edip edemeyeceği yönünde vekalet ilişkisinin arandığını, davacının kötü niyetli olduğunu, bugüne kadar lehine olan ek sözleşme ve düzenlemelere itiraz etmezken, aslında aleyhine olmayan ve pandemi sürecinde yine lehine düzenleme yapılan iş bu ek sözleşmeyi “vekaletim yok” bahanesiyle inkar etmesinin kabul edilemez bir yaklaşım olduğunu, Yolcu Taşıma Sözleşmesi 35. maddesi gereğince ek sözleşmelerin yapılmış olduğunu, davacının sözleşme kapsamında kaldığı sürece tüm maddelerden sorumlu olduğunu, Yolcu Taşıma Sözleşmesi'nin 20. maddesi gereğince davacının sözleşme kapsamına girip çıkabileceğini, davacının sözleşme şartları ile bağlı kalmak istememesi halinde yapması gerekenin sözleşmeden faydalanmayarak taşıdıkları yolcu gelirleri oranında pay almaları olduğunu, davacının basiretli tacir gibi davranmadığını ve kötü niyetli olduğunu, Oda ile daha önce de ek sözleşmeler yapıldığını, davacının bunlara sessiz kaldığını, davacının işine gelen sözleşmeye uyduğunu, işine gelmeyene itiraz ettiğini, örneğin 27.08